Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2461/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 pkt 4i5, 153
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi T. S. i E. W. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [..] października 2011 r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia T. S. i E. W., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], potwierdzającej A. R. prawo do [...] części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez K. R., A. R. i J. R. - spadkobierców H. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 21 grudnia 1992 r. J. R. (żona A. R. - syna H. R.) zwróciła się o przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w W. przy ul. [...]. Stosownie do postanowienia Sądu Rejonowego w B. Wydział [...] z dnia [...] maja 1976 r. sygn. akt [...] spadek po K. R. zmarłej w dniu [...] kwietnia 1952 r. w B. nabyły dzieci J. O. i A. R., po [...] części każde z nich. Z postanowienia Sądu Rejonowego w T. Wydział [...] z dnia [...] lipca 1983 r. sygn. akt [...] wynika, że spadek po A. R. zmarłym w dniu [...] września 1982 r. w T. nabyli żona J. R. i syn A. R., po [...] części każde z nich. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. sygn. akt [...] spadek po J. R. zmarłej w dniu [...] lipca 2001 r. w W. nabył syn A. R. w całości. Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. stwierdził, że A. R., jako spadkobierca po J. i A. R., jest uprawniony do [...] części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonych w W. przy ul. [...]. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. potwierdził A. R. prawo do [...] części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R. opisanej nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] maja 2011 r.

Pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. T. S. i E. W., jako następczynie prawne J. O., złożyły wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wnioskodawczynie wskazały, że w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. jako osobę uprawnioną do [...] części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wskazano jedynie A. R. Wobec tego wnioskodawczynie zażądały ustalenia w ramach sprawy [...], że osobami uprawnionymi do otrzymania pozostałej części rekompensaty z powyższego tytułu są po [...] części T. S. i E. W. Jednocześnie wnioskodawczynie podniosły, że przy prowadzeniu postępowania pozostawiono bez rozpoznania sprawę pozostałych spadkobierców, chociaż dysponowano informacjami, które wskazywały, że są osoby uprawnione do pozostałej [...] części spadku, a zatem T. S. i E. W. nie ze swojej winy nie brały udziału w postępowaniu. Jednocześnie E. W. w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. skierowanym do Wojewody poinformowała, że z Archiwum Państwowego w B. otrzymała kopię pisma Urzędu Miejskiego, Zarządu Terenami w B. z dnia [..] grudnia 1978 r. skierowanego do J. O., w którym zawiadomiono, iż budynek położony w B. przy ul. [...], stanowiący własność Skarbu Państwa został sprzedany. Zatem pismo to świadczy o tym, że J. O. starała się o rekompensatę za pozostawione mienie, lecz rekompensata nie została jej przyznana. W związku z powyższym E. W. zwróciła się z prośbą o uznanie roszczeń do rekompensaty za mienie zabużańskie jako kontynuację starań zapoczątkowanych przez J. O. Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. potwierdzającej A. R. prawo do [...] części rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że T. S. i E. W. nie są spadkobierczyniami A. R., a zatem brak jest podstaw do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją wydaną w dniu [...] kwietnia 2011 r., ponieważ nie przysługiwał im przymiot strony w tym postępowaniu.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem T. S. i E. W. złożyły zażalenie. Po jego rozpatrzeniu Minister Skarbu Państwa stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ wyjaśnił, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Minister wyjaśnił, że wnioskodawczynie w żadnym z pism nie uprawdopodobniły, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie. Ponadto nie wykazały, kiedy dowiedziały się o okolicznościach i dowodach, które w ich mniemaniu przemawiają za wznowieniem postępowania. Nie sprecyzowały również w sposób ścisły, jakie są te okoliczności i dowody. Ponadto nie wskazały, kiedy dokładnie dowiedziały się o decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. T. S. i E. W. nie były stronami postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [..] kwietnia 2011 r., jednak w ocenie organu odwoławczego wydanie tej decyzji nie narusza w żaden sposób ich praw. Prawa te są bowiem przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, gdyż postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Wojewoda [...] przekazał zgodnie z właściwością Wojewodzie [...] wniosek T. S. z dnia [...] lutego 2011 r., którym zwróciła się ona do Urzędu Miasta K. o kontynuowanie postępowania dotyczącego podania J. O. z domu R. z dnia [...] grudnia 1978 r. o rekompensatę za mienie pozostawione w W. Minister wyjaśnił, że w myśl art. 30 § 4 kpa w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Oznacza to, że postępowanie wszczęte z wniosku J. O. o rekompensatę prowadzone jest według przepisów ustawy zabużańskiej z dnia 8 lipca 2005 r., a w związku z jej śmiercią do postępowania wstąpili jej następcy prawni, wobec których Wojewoda zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2011 r.

Na postanowienie Ministra Skarbu Państwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły T. S. i E. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżące zarzuciły naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż nie ze swojej winy nie brały udziału w postępowaniu jako strony, art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdyż w sprawie o realizację prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej przez spadkobierców H. R. pojawiły się dokumenty z Archiwum Państwowego z B., które świadczą o ówczesnych staraniach podejmowanych przez rodzinę R., w tym przez J. O. (dokumenty te, poza innymi argumentami, świadczą o tym, że skarżące powinny zostać uznane za strony postępowania w sprawie). Skarżące wskazały także na art. 148 § 1 i 2 kpa i wyjaśniły, że w ich przekonaniu dotrzymały wynikających z tego przepisu terminów. W ocenie skarżących w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją powinno dojść do ustalenia, że osobami również uprawnionymi do otrzymania pozostałej części rekompensaty z tytułu pozostawienie nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej przez spadkobierców H. R. są T. S. i E. W., każda po [..] części. Ponieważ przedmiotowa decyzja takiego zapisu nie posiada, to w ocenie skarżących rozpoznając sprawę ich kuzyna A. R. organ pozostawił bez rozpoznania sprawę pozostałych spadkobierców H. R., chociaż dysponował informacjami, które wskazywały na to, że są osoby uprawnione do pozostałej [...] części spadku pozostawionego w W., co do którego toczyła się sprawa i nie poszukiwał ich. Tym samym skarżące uznały, że nie ze swej winy nie brały udziału w postępowaniu jako strony.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Z uwagi na rodzaj sprawy poddanej kontroli Sądu, tj. odmowę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. potwierdzającej A. R. prawo do [...] części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd badał prawidłowość zaskarżonego postanowienia przede wszystkim pod kątem jego zgodności z art. 145 i 148 kpa. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji sprowadza się zatem do tego, czy organy administracji publicznej rozpoznając wniosek skarżących prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa postępowania administracyjnego zakończonego pozytywną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. potwierdzającą A. R. prawo do [...] części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W tej sytuacji przede wszystkim wyjaśnić należy, że każda decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną (jak w rozpatrywanej sprawie), korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 kpa, co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Ustawodawca, ustanawiając zasadę trwałości decyzji ostatecznych, nie wyklucza zarazem możliwości pojawienia się w obrocie prawnym decyzji wadliwych, a więc niespełniających tych warunków (B. Adamiak, Wadliwość decyzji..., s. 28 i n.). W zależności od stopnia tej wadliwości stosuje się odpowiednie nadzwyczajne środki prawne usuwające te wady czy wręcz eliminujące obarczone nimi decyzje z obrotu prawnego. Jedną z takich możliwości stwarza instytucja wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-153 kpa). Wady z art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 są istotnymi wadami postępowania administracyjnego. Dlatego też wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy któraś z wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a także w sytuacji, kiedy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie zaś z treścią art. 148 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W ocenie Sądu istota sporu w tej sprawie i najistotniejsza kwestia wymagająca rozważenia sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy skarżącym przysługiwał przymiot stron w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z dnia 21 grudnia 1992 r. J. R. (której następcą prawnym jest A. R.) o przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez A. R. (ojca A. R.) nieruchomości, położonej w W. przy ul. [...] oraz czy otrzymana z Archiwum Państwowego w B. kopia pisma Urzędu Miejskiego, Zarządu Terenami w B. z dnia [..] grudnia 1978 r. skierowanego do J. O. stanowi nowy dowód w tej sprawie. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że artykuł 28 kpa określa, kto może być stroną postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią i utrwalonym orzecznictwem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodny pogląd, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym to tyle, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którym składający odwołanie opiera swoje żądanie. Przy tym interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie przymiotu strony w sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniego wpływu sprawy na sferę prawną danego podmiotu nie pozwala na uznanie go za stronę.

Skarżące swój przymiot strony wywodzą z faktu złożenia już w latach [...] przez ich matkę J. O. wniosku o przyznanie rekompensaty za tzw. mienie zabużańskie. Fakt ten był przez T. S. powołany już w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. a także z dnia [...] marca 2011 r., gdzie skarżąca dołączyła na jego potwierdzenie posiadane kserokopie dokumentów, czyli przed wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., a zatem nie mógł stanowić nowej okoliczności w tej sprawie. W ocenie organu fakt składania przez matkę skarżących wniosków o przyznanie rekompensaty nie daje skarżącym przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [..] kwietnia 2011 r., ponieważ wniosek ten dotyczył jedynie uprawnień A. R. jako następcy prawnego A. R. i tylko w zakresie przypadającego mu udziału w masie spadkowej, a ponadto kwestia złożenia przez poprzedniczkę prawną skarżących odpowiedniego wniosku jest przedmiotem rozpatrywania w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w którym skarżące są stronami i mają możliwość dowodzenia swoich roszczeń i racji.

Po analizie akt sprawy Sąd doszedł do wniosku, że stanowisko organów znajduje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz przepisach ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Niespornym w sprawie jest, że H. R. posiadał poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że ostatecznie po H. R. i jego żonie K. dziedziczyły ich dzieci: syn A. R. oraz córka J. O., każde po [...] części. Następnie po A. R. ostatecznie spadek odziedziczył jego syn A. R. w całości, zaś po J. O. jej córki: T. S. oraz E. W., każda po [...] części. Niesporny jest również fakt, że wnioskiem z dnia 21 grudnia 1992 r. J. R. (żona A. R. - syna H. R.) zwróciła się o przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, podtrzymując w ten sposób wniosek swojego męża z dnia 29 stycznia 1979 r. Postępowanie wszczęte tymi wnioskami zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. potwierdzającej A. R. prawo do [...] części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto z oświadczenia skarżącej T. S. (k-42 akt sąd.) wynika, że skarżące o wydaniu i treści przedmiotowej decyzji dowiedziały się z rozmowy telefonicznej w dniu [...] czerwca 2011 r., a pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. T. S. i E. W. złożyły wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Zachowany zatem został miesięczny termin do złożenia wniosku wynikający z art. 148 kpa.

W tej sytuacji wyjaśnić należy, że postępowanie prowadzone na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.) wymaga złożenia przez uprawnioną osobę odpowiedniego wniosku wraz z wymaganymi przez tę ustawę dokumentami. Stanowi o tym art. 5 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Zatem zasadą wynikającą z tego przepisu jest, że postępowanie administracyjne w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami państwa polskiego wszczynane jest jedynie na wniosek uprawnionej osoby i to tylko w zakresie przysługujących wnioskodawcy uprawnień. Przy czym podkreślić trzeba, że wszczęcie postępowania administracyjnego, które zgodnie z przepisami prawa może być wszczęte jedynie na wniosek, wymaga wyraźnego wniosku strony. Postępowanie administracyjne nie może być wszczęte, jeżeli stosowny wniosek o wszczęcie postępowania nie został złożony. Wszczęcie postępowania bez wniosku strony stanowi rażące naruszenie zasady skargowości (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). W ocenie Sądu orzekającego w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej brak jest przepisu, z którego wynikałoby, że złożenie w ustawowym terminie wniosku przez choćby jednego ze spadkobierców automatycznie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego względem wszystkich pozostałych. Wręcz przeciwnie ratio legis regulacji zawartej w art. 5 ustawy ma na celu ułatwienie uzyskania rekompensaty przez każdego ze spadkobierców, bez potrzeby ustalania pozostałych i ich miejsca zamieszkania. Z przepisów ustawy wynika, że każdy spadkobierca po spełnieniu koniecznych wymogów może uzyskać potwierdzenie prawa do rekompensaty w zależności od przysługującego mu udziału spadkowego, a niezależnie od tego, co postanowią pozostali spadkobiercy (wyrok NSA z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1988/10, pub. strona internetowa: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Niewątpliwie wszczęte wnioskiem z dnia 21 grudnia 1992 r. postępowanie dotyczyło jedynie potwierdzenia prawa do uzyskania rekompensaty przez A. R., jako spadkobiercy po A. R., który stosowny wniosek złożył tylko we własnym imieniu. Dlatego też przedmiotowy wniosek wszczął postępowanie administracyjne, którego stroną był jedynie A. R. jako następca prawny po A. R. i postępowanie to dotyczyło jedynie udziału ([...]) w spadku po H. R. Oznacza to, że przedmiotu postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. potwierdzającą A. R. prawo do [...] części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie stanowiła ta części spadku po H. R. której spadkobiercą była J. O., a za którą to część rekompensaty domagają się skarżące jako spadkobierczynie po J. O. Dlatego też skarżące nie były stronami tego postępowania. Nie dotyczyło ono bowiem bezpośrednio interesu prawnego skarżących, którego istnienie warunkuje przyznanie przymiotu strony w sprawie. Konsekwencją tego jest uznanie, że prawidłowo organy rozpatrujące wniosek skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego uznały, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 lub pkt 5 kpa. Również dokumenty, na które powołują się skarżące, otrzymane z Archiwum Państwowego w B. nie mogą odnieść oczekiwanego skutku w postępowaniu dotyczącym uprawnień A. R. do otrzymania rekompensaty za tzw. mienie zabużańskie. Dokumenty te będą bowiem posiadały doniosłość prawną jedynie w postępowaniu dotyczącym potwierdzenia prawa skarżących do otrzymania rekompensaty.

Na zakończenie, odnosząc się do meritum złożonej skargi, podkreślić należy, że zawarte w niej zarzuty dotyczące braku dokumentów i ich poszukiwań dotyczących składanych przez J. O. wniosków o przyznanie rekompensaty za tzw. mienie zabużańskie winne skarżące obecnie podnosić w odrębnym postępowaniu administracyjnym, toczącym się obecnie, jak wynika z akt sprawy oraz wyjaśnień skarżącej T. S. złożonych na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. Postępowanie to zakończy się bowiem osobnym orzeczeniem dotyczącym zasadności roszczeń skarżących, jakie wywodzą one z faktu bycia następczyniami prawnymi po J. O. Zarzuty te nie mogą być jednak skuteczne w postępowaniu administracyjnym dotyczącym uprawnień A. R., który swoje uprawnienia wywodził z faktu bycia następcą prawnym po A. R.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) orzekł jak w sentencji.