Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 72/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 77,  art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: par. 5,  par. 6,  par. 8
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. nie stwierdził u J.S. choroby zawodowej –wymienionej w pozycji 5 wykazu chorób zawodowych, określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W pozycji tej sprecyzowana została choroba – przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń.

W uzasadnieniu organ ustalił, że J.S. pracując w latach 1975-2008 w A S.A. Oddział w D. kolejno na stanowiskach ślusarz urządzeń hutniczych, operator urządzeń odzysku ciepła, maszynista kotłów, ślusarz, mistrz eksploatacji kotłów, mistrz energetyki, mistrz branżowy, był narażony na działanie pyłów przemysłowych. Analiza materiału dowodowego, po uzupełnieniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. oceny narażenia zawodowego, zawierającej wyniki pomiarów stężenia pyłów w okresie 1998-2008 oraz w 2010 r., wykazała przekroczenia wartości dopuszczalnych stężeń pyłów w tych latach. Dalej organ wskazał, że J.S. był badany w dwóch upoważnionych jednostkach diagnostycznych tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. (WOMP) oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (IMPiZŚ), w których nie rozpoznano u w/wym. choroby zawodowej.

W orzeczeniu WOMP z dnia [...]r. nr [...] wskazano na brak trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc, wyrażającego się obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60 % wartości należnej (u badanego FEV1=65%, 63 i 64% wartości należnej), co nie uzasadniało rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego. W orzeczeniu IMPiZŚ z dnia [...]r. nr [...] stwierdzono, że badanie spirometryczne wykazało zaburzenia typu obturacji umiarkowanego stopnia - obecnie FEV1 – 46 i 57%. Wskazano natomiast, że za chorobę zawodową można uznać trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1)) poniżej 60% wartości należnej wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli – co podkreślono – w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń. Tymczasem uzupełniona ocena narażenia zawodowego zawierająca wyniki kilkukrotnych pomiarów stężeń pyłów w okresie 1998-2008 na stanowiskach pracy badanego nie wykazała przekroczeń najwyższych dopuszczalnych stężeń.

W kolejnym orzeczeniu Instytutu z dnia [...]r. nr [...] wydanym po uzupełnieniu oceny narażenia zawodowego, zawierającej wyniki pomiarów pyłów w okresie 1998-2008 oraz pomiar z 2010 r., która wykazała przekroczenia wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń, spełniające kryterium narażenia określone w aktualnym wykazie chorób zawodowych, także nie rozpoznano u J.S. choroby zawodowej, przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. Stwierdzono bowiem, że analiza dokumentacji lekarskiej zwłaszcza wartości FEV1 wskazuje na brak trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc w badaniach z czasu zatrudnienia i do roku od jego zakończenia (zgodnie z kryteriami zamieszczonymi w wykazie chorób zawodowych), wyrażającego się obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60% wartości należnej (u badanego FEV1 – 65, 63, 64% wartości należnej, stwierdzane w trakcie diagnostyki w WOMP PCHZ w S.) już po zakończeniu pracy (październik 2009). Na tej podstawie organ I instancji uznał, że pomimo potwierdzonego narażenia na czynnik szkodliwy w środowisku pracy stwarzający ryzyko powstania choroby zawodowej nie istnieją podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż u J.S. nie rozpoznano choroby spełniającej kryteria wymienione w wykazie chorób zawodowych. Jednocześnie organ zaznaczył, że wymienione orzeczenia zachowują swoją skuteczność w oparciu o § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W odwołaniu pełnomocnik J.S. zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, brak wskazania przyczyn, z powodu których organ przy dokonywaniu oceny pominął fakt występowania u strony uszczerbku w postaci choroby płuc – obturacyjnego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego oraz brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Zarzucono także naruszenie art. 235¹ K.p. polegające na nieprawidłowym rozumieniu przesłanki występowania choroby zamieszczonej w wykazie, sprowadzającego się do konkluzji, iż dla stwierdzenia występowania choroby zawodowej w związku z określonymi warunkami pracy konieczne jest wyłącznie wykazanie występowania przekroczeń dozwolonych wartości z czasu zatrudnienia i do roku od jego zakończenia. Ponadto wskazano na błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że okresowe polepszenie stanu zdrowia odwołującego, ze wskazaniem na wyniki powyżej 60% wartości należnej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEVC 1, powoduje stan braku przewlekłości choroby obturacyjnego zapalenia płuc. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia uwzględniającego żądanie strony, a nadto o uzupełnienie dowodów w sprawie, w szczególności poprzez zbadanie stanu zdrowia J.S..

W uzasadnieniu zaakcentowano, że z przedstawianych przez odwołującego danych z przeprowadzanych badań wynika, iż występuje u niego trwale stan wskazujący na obniżone natężenie objętości wydechowej poniżej 60% wartości należnej. Podkreślono przy tym, że zgodnie z nauką i wiedzą medyczną przy schorzeniach tego rodzaju występują okresowe polepszenia tej wydolności, co nie może wpływać na zakwalifikowanie tego typu schorzenia do kategorii nieprzewlekłych. Podkreślono jednoczesnie, że w sytuacji obiektywnego występowania u strony określonego schorzenia, na organie spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów powstania uszczerbku na zdrowiu w okolicznościach pozostających bez związku przyczynowo-skutkowego z warunkami występującymi w miejscu pracy czynnikami szkodliwymi. Ponadto wskazano na obowiązek organu stosowania przepisów k.p.a. zapewniajacych ochronę interesów strony, która nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikającuych z zaniedbań organu administracji.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że na mocy przepisów § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych do postępowań wszczętych i nie zakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia a czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Postępowanie w sprawie podejrzenia występowania choroby zawodowej u J.S. rozpoczęte zostało 29 grudnia 2008 r. (skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej), a więc przed wejściem w życie powołanego rozporządzenia.

Następnie po przedstawieniu dotychczasowego postępowania organ odwoławczy powołał się na definicję choroby zawodowej zawartą w art. 235¹ Kodeksu pracy. Potwierdził, iż odwołujący się w latach 1975-2008 w A S.A. wykonywał pracę w narażeniu na pyły o działaniu drażniącym zawierające wolną krystaliczną krzemionkę. Dalej organ odwoławczy przytoczył treść orzeczeń lekarskich, w których nie rozpoznano u J.S. choroby zawodowej z poz. 5 wykazu chorób zawodowych. Zdaniem organu brak jest podstaw do kwestionowania orzeczeń lekarskich, które zostały sporządzone w dwóch kompetentnych placówkach diagnostycznych (I i II stopnia). Orzeczenia te zostały oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi.

W ocenie organu odwoławczego nie zostały spełnione warunki do stwierdzenia u J.S. choroby zawodowej wym. w poz. 5 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją pełnomocnik J.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze zasadniczo powtórzono zarzuty oraz argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo podniesiono brak ustosunkowania się organu odwoławczego do wszystkich zarzutów skarżącego, nie podanie przyczyn, z powodu których organ pominął fakt występowania u skarżącego uszczerbku na zdrowiu w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego, a nadto nie wyjaśnienie istotnych rozbieżności w wynikach badań sprawności wentylacyjnej płuc przeprowadzonych u skarżącego w ramach badań w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. i Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a wynikami badań wykonanymi w [...] Zakładzie Leczenia Gruźlicy i Chorób Płuc w D. i Szpitalu Uzdrowiskowym w L.

Podniesiono ponownie błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że okresowe polepszenie stanu zdrowia skarżącego, powoduje stan braku przewlekłości choroby obturacyjnego zapalenia płuc, w sytuacji gdy na okresowe polepszenie wyników badań u skarżącego miało wpływ intensywne leczenie doraźne. Zdaniem pełnomocnika organy pominęły okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego, tj. wyniki badań wskazujące na wydolność płuc poniżej 60%, znajdujących odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Zdaniem pełnomocnika pominięcie przez organ odwoławczy wniosku o przeprowadzenie dodatkowych badań skarżącego w celu uchylenia sprzeczności między wynikami badań przeprowadzonych w różnych placówkach zdrowia, w różnych okresach i oparcie się wyłącznie na wynikach badań przeprowadzanych w placówkach wykonujących stale badania na zlecenie organów, dodatkowo w okresie intensywnego leczenia farmakologicznego skarżącego, nie może stanowić podstawy wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Jednocześnie po myśli art. 134 §1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, zatem skargę należało uwzględnić.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych, druga to ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający obowiązany jest ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które w zakresie ustalania stanu faktycznego przyjmują jako naczelną zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. Organy sanitarne prowadzące postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej obowiązują bowiem wszystkie reguły dotyczące przebiegu postępowania administracyjnego, zwłaszcza zawarte w art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Wskazać nadto przyjdzie, że na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105. poz. 869), zwane dalej "rozporządzeniem", Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są jednostki wymienione w § 5 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia. Taką jednostką organizacyjną jest zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. (WOMP) jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (IMPiZŚ), na których opinie organy powoływały się przy wydawaniu decyzji w rozpoznawanej sprawie. Orzeczenia lekarzy uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych zatrudnionych w tych jednostkach są dowodami w sprawie, o których mowa w art. 75 k.p.a. Zatem bez pozytywnych opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Jednakże nie zwalnia to organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny takich opinii w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że orzeczenie lekarskie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznania choroby zawodowej ma charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wprawdzie wymagań, jakim powinna odpowiadać opinia biegłego, jednakże z samej istoty tego dowodu wynika, że oprócz konkluzji powinna zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów zwłaszcza, gdy wynikają z nich odmienne oceny.

Charakteru takiej opinii nie można przypisać wydanemu orzeczeniu Instytutu, na którym w ostateczności organy oparły swoje rozstrzygnięcia.

W orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w S. z dnia [...]r. wydanym po uzupełnieniu oceny narażenia zawodowego, zawierającej wyniki pomiarów pyłów w okresie 1998-2008 oraz pomiar z 2010 r., która wykazała przekroczenia wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń, spełniające kryterium narażenia określone w aktualnym wykazie chorób zawodowych, nie rozpoznano u J.S. choroby zawodowej, przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. Stwierdzono bowiem, że analiza dokumentacji lekarskiej zwłaszcza wartości FEV1 wskazuje na brak trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc w badaniach z czasu zatrudnienia i do roku od jego zakończenia (zgodnie z kryteriami zamieszczonymi w wykazie chorób zawodowych), wyrażającego się obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60% wartości należnej (u badanego FEV1 – 65, 63, 64% wartości należnej, stwierdzane w trakcie diagnostyki w WOMP PCHZ w S.) już po zakończeniu pracy (październik 2009). Jednocześnie z treści tego orzeczenia, jak również wcześniejszego wydanego przez tą jednostkę, wynika, że badanie spirometryczne wykazało zaburzenia wentylacji typu obturacji umiarkowanego stopnia – obecnie FEV1 – 46 i 57%, a więc poniżej 60% wartości należnej.

Tymczasem brak jest szerszego merytorycznego uzasadnienia podstaw tak sformułowanej opinii i co najistotniejsze brak jest merytorycznego odniesienia się do innych zebranych dowodów. W aktach sprawy znajdują się bowiem przedłożona przez skarżącego dokumentacja, w której znajdują się wyniki badań, obejmujących m.in. badanie spirometryczne, przeprowadzonych w Wojewódzkim Szpitalu Chorób Płuc w J. w okresie od 3.10.2008 r. do 15.10.2008 r.; w [...] Zakładzie Leczenia Gruźlicy Chorób Płuc w D. w dniu [...]r., w Szpitalu Uzdrowiskowym w L. w okresie 23 lipca 2009 do 14 sierpnia 2009 r. oraz w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniu [...]r. Dokumentacja ta wskazuje, iż w każdym z badań sprawności wentylacyjnej płuc przeprowadzonych w w/wym. placówkach wynik dotyczący FEV1 był poniżej 60% wartości należnej. Nadto badania te były przeprowadzone jeszcze w okresie zatrudnienia, które ustało w dniu 31 grudnia 2008 r., oraz w okresie do roku od ustania zatrudnienia. Zatem w sprzeczności ze wskazanymi wynikami badań pozostaje stwierdzenie zawarte w w/wym. orzeczeniu Instytutu, że analiza dokumentacji lekarskiej zwłaszcza wartości FEV1 wskazuje na brak trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc w badaniach z czasu zatrudnienia i do roku od jego zakończenia (zgodnie z kryteriami zamieszczonymi w wykazie chorób zawodowych) wyrażającego się obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej FEV1 poniżej 60 % wartości należnej.

Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie lekarskie wydawane jest nie tylko na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, ale także na podstawie dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika. Natomiast orzeczenie w swojej treści nie odnosi się do dokumentacji medycznej skarżącego, z której wynika, że przed wydaniem orzeczenia przez WOMP PCHZ w S. z dnia [...]r. wszystkie wyniki badań przeprowadzonych przed tą datą wskazują, że poziom FEV1 był poniżej 60% wartości należnej. Tak więc bez odniesienia się do tych wyników badań daleko idące wątpliwości budzi stwierdzenie, że o trwałości tego schorzenia decyduje wyłącznie badanie WOMP wskazujące u badanego FEV1 na poziomie 65,63,64% wartości należnej. Ponadto zauważyć przyjdzie, że orzeczenie zawierające wynik tego badania zostało wydane w dniu 26 października 2009 r. Tymczasem jak wynika z akt skarżący był badany w szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniu 8 października 2009 r., w związku ze skierowaniem lekarza ZUS, a wynik tego badania wskazuje FEV1 na poziomie 51,56% wartości należnej. Należy jednocześnie stwierdzić, że również badanie przeprowadzone w szpitalu tego Instytutu już w ramach trybu odwoławczego od orzeczenia WOMP ponownie wykazało poziom FEV1 poniżej 60% wartości należnej (46 i 57%). Tymczasem nie wyjaśniono nawet rozbieżności pomiędzy wynikami badań przeprowadzonych przez WOMP oraz w Instytucie, co do poziomów FEV1 zamieszczonych w orzeczeniach tych dwóch jednostek diagnostycznych. Natomiast właśnie ze względu na nieprzekroczenie FEV1 poniżej 60 % WOMP nie rozpoznał choroby zawodowej. Jednocześnie, jak twierdzi skarżący, badanie w WOMP przeprowadzono w czasie, gdy był poddany intensywnemu leczeniu. Wszystkie te kwestie wymagały szczegółowego wyjaśnienia zważywszy także i na tę okoliczność, że Instytut w swoim wcześniejszym orzeczeniu z dnia [...]r. nie rozpoznał schorzenia określonego w wykazie chorób zawodowych wyłącznie ze względu na brak przekroczeń najwyższych dopuszczalnych stężeń pyłów na stanowiskach pracy skarżącego.

Pomimo to organ odwoławczy zaniechał wyjaśnienia wskazanych kwestii opierając się na orzeczeniach jednostek diagnostycznych, a przede wszystkim na orzeczeniu Instytutu z dnia [...]r., bez dokonania ich oceny. W tym zakresie organ nie podjął działań, do których był zobowiązany nie tylko zgodnie z przepisami k.p.a., ale także na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. Oznacza to, że o ile orzeczenie lekarskie jest niejasne, niepełne albo sprzeczne z innymi dowodami, organ nie jest nim związany, a tym samym winien podjąć czynności mające na celu jego uzupełnienia przez jednostkę, która je wydała, względnie winna być zasięgnięta dodatkowa opinia. Powyższe pozwala uznać, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa procesowego - art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ orzekający uzupełni postępowanie rozpoznawcze w naprowadzonych wyżej kierunkach przez zasięgnięcie opinii jednostki orzeczniczej II stopnia, w której lekarze powinni odnieść się do całości dokumentacji medycznej skarżącego i na tej podstawie dokonać jednoznacznej oceny stanu jego zdrowia w kontekście choroby określonej pod poz. 5 wykazu chorób zawodowych. Dopiero na gruncie tych ustaleń powinna być wydana stosowna decyzja.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji. Stosownie do postanowień art. 209 w/wym. ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), biorąc pod uwagę wkład pracy pełnomocnika, orzeczono o kosztach postępowania jak w punkcie 2 sentencji wyroku.