Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 275/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust.1, art. 92a ust.7, art. 93 ust.1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 7, art.77 par.1, art. 107 par.3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2023 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2023 r., poz. 775 tj. - zwanej dalej k.p.a.), art. 92a ust. 1, ust. 7 pkt 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 - zwanej dalej u.t.d.), lp. 10.5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania K. K. prowadzącego firmę transportową pod nazwą J. od decyzji Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.000 złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 05 sierpnia 2022r. w S. na Terminalu Promowym został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] Samochodem kierował J. K., który wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy z Polski do Szwecji. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 5 sierpnia 2022 r.

W trakcie kontroli funkcjonariusze dokonali zważenia ww. pojazdu i stwierdzili, że jego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o 1260 kg - wynik wagowy nr KW 1034. Pomiaru wagowego dokonano przy użyciu wagi SOEHNLE Professional, typ 310X, nr fabryczny WSEL 18/60. Kwit wagowy oraz zdjęcia stanowią załącznik do protokołu kontroli. W ocenie funkcjonariuszy pojazd ten był pojazdem ponadnormatywnym, który przekraczał o 36% dopuszczalną masę całkowitą określoną w jego dowodzie rejestracyjnym.

W ocenie organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że kierowca w imieniu przewoźnika drogowego realizował w dniu 5 sierpnia 2022 r. międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy pojazdem marki [...], będącym pojazdem ponadnormatywnym, przekraczającym dopuszczalną całkowitą masą pojazdu ponad 20%. Kierowca podczas kontroli drogowej nie zakwestionował wyników ponadnormatywnych i nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem ponadnormatywnym.

Sporządzony przez funkcjonariuszy organu protokół kontroli drogowej nr [...] z dnia 5 sierpnia 2022 r. został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag i zastrzeżeń.

Stwierdzone naruszenie wymienione zostały w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj.:

Lp.10.5 dopuszczenie do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2,5 t do 3,5 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona:

Zgodnie natomiast z art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia popełnione przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, i tak:

pod Ip. 10.5. pkt 4 przewidziano karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2,5t do 3,5t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%.

Mając powyższe na uwadze decyzją z dn. [...] listopada 2022 r. Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, co najmniej 20%.

Pismem z dnia 29 listopada 2022 r., skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.:

. art. 107§ 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość rozstrzygnięcia,

. art. 7-9 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności poprzez brak przywołania istotnych parametrów związanych z użytym do pomiaru masy całkowitej urządzeniem kontrolno-pomiarowym, wskutek czego nie sposób ustalić legalności dokonanych pomiarów ,

. art. 77§1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji .

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w powołanej wyżej decyzji z dnia [...] stycznia 2023 r. wskazał, że w dniu 5 sierpnia 2022 r. przewóz realizowany był samochodem ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] Oznacza to, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony, dlatego miały zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że kontroli pojazdu funkcjonariusze dokonali przy użyciu wagi typ 301X (W8EL 18/60), nr fabryczny 0044, zatwierdzenie typu D07-09-011, która posiadała świadectwo legalizacji na dzień ważenia (ważne do dnia 10.10.2023 r.), wystawione przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w S.. Świadectwo to znajduje się w aktach sprawy. W dokumencie legalizacyjnym zawarto informację o klasie dokładności wagi oraz stwierdzono, że przedmiotowa waga jest wagą nieautomatyczną. Ustalono także, że urządzenie użyte do ważenia jest wagą stacjonarną, samochodową, wagą najazdową, a miejscem jej użytkowania jest terminal promowy w S.. Pomiar został udokumentowany kwitem wagowym nr KW 1034.

Organ odwoławczy podał, że ważenie pojazdu dokonano przy udziale kierowcy kontrolowanego pojazdu. Z protokołu wynika, że kierowca kontrolowanego pojazdu został poinformowany przez funkcjonariuszy o wymaganiach dotyczących przejazdu przez pomost wagi oraz o możliwości dokonania powtórnego ważenia pojazdu.

Organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, iż wynik przeprowadzonego ważenia przez funkcjonariuszy, daje rzeczywistą wagę pojazdu, stwierdzono, że przewożono ładunek o łącznej masie brutto 4760 kg, natomiast dopuszczalna masa całkowita wynosiła 3,5 t.

Cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, a jej wynik jest w pełni wiarygodny. Ustalenia masy całkowitej pojazdów wymagało skorzystania z profesjonalnego sprzętu - wagi przeznaczonej do ważenia pojazdów i spełniającej wymagania stawiane przez przepisy metrologiczne. Dowodem w tym zakresie jest świadectwo legalizacji wagi. Samej procedury ważenia nie zakwestionował również kierowca, który nie wniósł uwag do protokołu z kontroli.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zauważył, że przepisy nie regulują kwestii do obligatoryjnego wskazania w protokole kontroli typu, numeru seryjnego, czy świadectwa legalizacji użytego urządzenia do pomiaru. Nie ma wpływu na wynik sprawy również to, że organ I instancji takich danych nie zawarł w zaskarżonej decyzji. O wskazane dokumenty skarżący mógł wystąpić w trakcie prowadzonego postępowania, jednak tego nie uczynił.

Pismem z dnia 10 lutego 2023 r. K. K. prowadzący firmę pod nazwą J. wniósł skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:

. art. 7-7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału, zgodnie z którymi to zasadami, obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zwrot poniesionych kosztów.

W ocenie skarżącego:

. brak informacji do rodzaju użytej do pomiaru wagi skutkowało, że nie można uznać, iż całkowita masa pojazdu została prawidłowo ustalona, za którą została na przewoźnika nałożona kara (Ip. 10.5.4),

. brak świadectwa metrologicznego, gdyż ważenie pojazdów nastąpiło przy użyciu wagi, której typ, numer seryjny i świadectwo legalizacji nie zostały wskazane w protokole kontroli, a następnie w decyzji. Uniemożliwiło to skarżącemu zweryfikowanie czy waga była legalizowana i użyta zgodnie z instrukcją obsługi,

. braku klasy dokładności urządzenia pomiarowego wiąże się z tym czy stwierdzone naruszenie podane jest w wartościach nominalnych, czy w odniesieniu do odczytu pozyskanego bezpośrednio ze wskazania urządzenia pomiarowego bez dokonania stosownych odliczeń.

W ocenie skarżącego, pomiędzy naruszeniem przepisów a zaskarżonym rozstrzygnięciem organu istnieje oczywisty związek, bowiem ustalenie całkowitej masy pojazdu nastąpiło z naruszenie zasad. Tym samym wyniki ważenia uzyskane w niewłaściwy sposób nie powinny stanowić podstawy nałożenia kary przez organy. Jednocześnie gdyby te naruszenia zostały dostrzeżone przez organ II instancji to doszłoby do uchylenia decyzji .

Tylko posługiwanie się homologowanymi wagami i przeprowadzenie przy ich użyciu czynności pomiarowych, przewidzianych przez producenta w sposób zgodny z instrukcją obsługi może stanowić podstawę ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Tylko bowiem takie postępowanie pomiarowe, które spełnia wymagania stawiane przez instrukcję urządzenia sprawia, że deklaracja zgodności (czy świadectwo legalizacji) przyrządu spełnia swoją rolę. W innym przypadku można powziąć wątpliwość co do tego, czy uzyskany wynik jest prawidłowy, a więc czy waga pracuje w warunkach pozwalających na spełnienie poziomu wiarygodności pomiaru gwarantowanego przez ową deklarację. Z protokołu kontroli, protokołu ważenia oraz decyzji organu pierwszej instancji nie wynika jakiego rodzaju wagi, o jakim numerze seryjnym i danych legalizacyjnych użyto do ważenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 329 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

Zakres sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej według kryterium legalności, wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej określanej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Nałożona na skarżącego kara pieniężna, na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 7 oraz art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), powoływanej dalej: "u.t.d.", za naruszenie określone pod Lp.10.5.4 oraz 3 u.t.d., jest konsekwencją kontroli drogowej pojazdu samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...]

Kontrolę przeprowadzili funkcjonariusze celno-skarbowi, natomiast przewóz drogowy rzeczy był wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącego.

Z kolei, ważenia dokonano z wykorzystaniem wagi typ 301X (W8EL 18/60), nr fabryczny 0044, zatwierdzenie typu D07-09-011, która posiadała świadectwo legalizacji na dzień ważenia, tj. ważne do dnia 10 października 2023 r., wystawione przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w S.. Pomiar został udokumentowany kwitem wagowym nr KW 1034. Ważenia w ten sposób, że przed wjazdem na wagę poinformowano kierującego o wymaganiach dotyczących przejazdu przez pomost wagi. Waga wykazała 4.760 kg.

Skoro zatem użyta do ważenia waga posiadała ważne świadectwo legalizacyjne i używana była zgodnie z instrukcją obsługi, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów. Podkreślić trzeba, że procedury ważenia nie zakwestionował również kierowca i nie wniósł uwag do protokołu z kontroli.

Zdaniem Sądu, podnoszone zarzuty odnoszące się do sposobu ważenia nie kwestionowują wprost ustaleń poczynionych w trakcie czynności kontrolnych. Tylko wykazanie naruszeń zasad postępowania w powiązaniu ich z potencjalnym wpływem na wynik sprawy mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi. Takich zarzutów, opierających się np. na dokumentach potwierdzających dane techniczne, które mogłyby zakwestionować pomiary dokonane w trakcie kontroli, strona skarżąca nie podniosła i nie udokumentowała.

Sąd nie znalazł podstaw, by zakwestionować czynności przeprowadzone przez organ administracji publicznej podejmowane w toku niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu zostały zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa).

Stanowisko wyrażone w obu wydanych decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał przeprowadzenia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji.

W konsekwencji Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżone decyzje nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.