Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1745/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych L. W., D. P., H. Ś. oraz M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 349/19 w sprawie ze skarg L.W., D. P., H.Ś. oraz M.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 grudnia 2018 r. znak DOA.7110.537.2018.ROS w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że w jego komparycji w miejsce oznaczenia strony skarżącej "H.Ś." wpisuje "H.Ś", 2. oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 października 2019 r., VII SA/Wa 349/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargi L. W., D.P., H.Ś. oraz M.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z 12 grudnia 2018 r., znak DOA.7110.537.2018.ROS, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, działając na wniosek W. P. decyzją z 2 maja 2016 r. Wojewoda Małopolski odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 7 września 2011 r., nr 1950/2011 (źródłowa decyzja), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom – B. K. i B.K. – pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej, wraz z instalacjami wewnętrznymi (wodno-kanalizacyjną, gazową, c.o. i elektryczną), przyłączami wodno-kanalizacyjnymi i gazowymi oraz dwoma wjazdami – na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] w K.

Dalej w wyroku VII SA/Wa 349/19 przywołano, że odwołanie od wskazanej decyzji Wojewody Małopolskiego wniósł W.P., a GINB decyzją z 11 stycznia 2017 r. utrzymał ją w mocy. W.P. wniósł następnie skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję GINB. WSA w Warszawie wyrokiem z 23 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 700/17, uchylił w/w decyzję GINB oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Małopolskiego. W uzasadnieniu tego wyroku zwrócono uwagę, że w zatwierdzonym źródłową decyzją projekcie budowlanym – co do wskaźnika intensywności zabudowy – postanowieniem z 19 lipca 2011 r. (wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane) zobowiązano inwestora do uzupełnienia części opisowej projektu zagospodarowania przez wyczerpujące i prawidłowe obliczenie tegoż wskaźnika intensywności zabudowy. Pomimo niewywiązania się inwestora z tego obowiązku organ administracji architektoniczno-budowlanej projekt zatwierdził. Jednocześnie sąd wojewódzki wskazał, że nieuzasadnione było stanowisko, że pojęcie "intensywność zabudowy" nie jest prawnie zdefiniowana, gdyż w tym zakresie należało uwzględnić określenie zawarte w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017, poz. 1073, Upzp).

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie, Wojewoda Małopolski decyzją z 12 października 2018 r., stwierdził nieważność źródłowej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 7 września 2011 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, powołując w podstawie prawnej swej decyzji przepisy art. 158 §1, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018, poz. 2096, K.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202, uPb). Odwołania od powyższej decyzji złożyły: M. P. oraz L. W., D.P. i H. Ś. Po ich rozpatrzeniu GINB powołaną na wstępie decyzją z 12 grudnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.

W wyroku zrekapitulowano argumentację organu II instancji, który stwierdził, że zatwierdzony źródłową decyzją Prezydenta Miasta Krakowa projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego osiedla Pychowice (uchwała nr XIV/109/99 Rady Miasta Krakowa z 31 marca 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 1999 r. Nr 16, poz. 184, MPZP) w zakresie dopuszczalnego wskaźnika intensywności zabudowy ustalonego w § 12 ust. 3 pkt 1 tegoż planu na 0,4. W dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją wskazano, że wskaźnik ten wynosi 0,38. Mając na uwadze wytyczne zawarte w wiążącym wyroku WSA w Warszawie, wskaźnik obliczony według art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp, który poprzez intensywność zabudowy nakazuje rozumieć wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej - wynosi w zaokrągleniu 1,14. Powierzchnia całkowita projektowanej zabudowy wynosi bowiem 576 m², zaś powierzchnia inwestycyjnych działek budowlanych wynosi 506 m². Mając na względzie, że dopuszczalny wskaźnik intensywności zabudowy został przekroczony niemal trzykrotnie, w ocenie GINB decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 7 września 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1 MPZP.

GINB zaznaczył, że przyjęty przez projektanta wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący 0,38 odpowiada wskaźnikowi powierzchni zabudowy (192m²/506m² = 0,38). W świetle ustaleń MPZP utożsamianie wskaźnika powierzchni zabudowy ze wskaźnikiem intensywności zabudowy jest w sposób oczywisty nieprawidłowe, z tego względu, że plan rozróżnia wskaźnik powierzchni zabudowy (przewidziany w § 14 ust. 3 pkt 3 na 60%) od wskaźnika intensywności zabudowy, który dla terenów zabudowy jednorodzinnej w § 12 ust. 3 pkt 1 MPZP został przewidziany na maximum 0,4. Wskaźnik powierzchni zabudowy nie może być większy niż 1 - wartość 1 dla wskaźnika powierzchni zabudowy oznacza zabudowanie całej powierzchni działki. Niezgodność we wskazanym zakresie została dostrzeżona przez organ rozpoznający wniosek inwestora, który w postanowieniu z 19 lipca 2011 r. nałożył nań obowiązek uzupełnienia części opisowej projektu zagospodarowania terenu o wyczerpujące i prawidłowe obliczenie wskaźników intensywności zabudowy i powierzchni zabudowy oraz doprowadzenia ich do zgodności z ustaleniami obowiązującego planu. Pomimo niewywiązania się przez inwestorów z tego obowiązku Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

Równocześnie organ II instancji stwierdził, że projekt budowlany nie narusza rażąco uregulowań zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odnosząc się do kwestii zgodności projektowanego zjazdu z warunkami technicznymi wynikającymi z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999, nr 43, poz. 430 ze zm., według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), organ II instancji stwierdził, że sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący tej regulacji. Ponadto GINB ocenił, że projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 349/19 kolejno wskazano, że skargi na w/w decyzję GINB do WSA w Warszawie wniosły D.P., H. Ś. i L.W. oraz M.P. domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającą ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie:

- art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie,

- art. 6 K.p.a. w zw. z art. 153 Ppsa przez wydanie decyzji niezgodnej z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z 23 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 700/17,

- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i stwierdzenie, że organ I instancji słusznie orzekł, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 7 września 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na nieprawidłowej weryfikacji wartości wskaźnika intensywności zabudowy inwestycji; tymczasem treść miejscowego planu nie zawiera ani definicji "wskaźnika intensywności zabudowy", ani metodyki jego obliczania; definicji tej nie ma również w Upzp, stąd pojęcie to budzi poważne wątpliwości interpretacyjne;

- art. 190 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., P 46/13, a w szczególności zawartych w nim wskazówek interpretacyjnych, podczas gdy orzeczenia te mają moc powszechnie obowiązującą, a organy administracji publicznej mają obowiązek ich stosowania; organ pominął zawarte w tym wyroku wytyczne nakazujące uwzględnienie w procesie interpretacji art. 156 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP) oraz wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP zasady bezpieczeństwa prawnego i zaufania obywatela do państwa uznając, że upływ 7 lat jest okresem zbyt krótkim, aby wykluczona była możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa;

- art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z rażącym naruszeniem prawa, pomimo, że została wydana w oparciu o nieczytelne i niejednoznaczne na dzień jej wydania przepisy prawa, których interpretacja prawna budziła wątpliwości organu;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez skrótowe i nieprecyzyjne uzasadnienie decyzji;

- art. 6 i 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z materiałem dowodowym oraz w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb i § 12 ust. 1 i ust. 3 miejscowego planu oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp poprzez błędną wykładnię związaną z dowolnym wyliczeniem przez organy wskaźnika intensywności zabudowy.

Na rozprawie przed sądem wojewódzkim skargi D. P., H.Ś. i L.W. oraz M.P., na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargi GINB wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargi oddalił.

W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji podkreślił, że niezgodność projektu budowlanego z przepisami planistycznymi dostrzegł organ architektoniczno-budowlany, wzywając postanowieniem z 19 lipca 2011 r. inwestorów do uzupełnienia dokumentacji o wyczerpujące i prawidłowe obliczenie wskaźników intensywności zabudowy i powierzchni zabudowy oraz doprowadzenie projektu do zgodności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Pomimo niewywiązania się inwestora z tego obowiązku organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia budowę.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że wyrokiem z 12 maja 2015 r. w sprawie P 46/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Z uwagi na powyższe sąd wojewódzki stwierdził w efekcie, że GINB nie mógł orzec stosownie do treści art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 2 K.p.a., a to w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., albowiem obowiązany był kierować się obowiązującym porządkiem prawnym (do czego obliguje organ administracji publicznej art. 6 K.p.a.). W tym miejscu sąd ten zwrócił uwagę, że wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wyeliminował art. 156 § 2 K.p.a., ani nie rozszerzył jego stosowania do wszystkich przypadków określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Oznacza to, że art. 158 § 2 K.p.a., zastosowany przez organ w niniejszej sprawie, odnosi się nadal wyłącznie do przypadków wymienionych w art. 156 § 2 K.p.a. (a wśród nich przepis ten nie wymienia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).

W ocenie sądu pierwszej instancji zasadnie organy uznały, że źródłowa decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 uPb w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1 MPZP, bowiem zaakceptowała projekt budowlany zezwalający na realizację zamierzenia inwestycyjnego niemal trzykrotnie większego, niż dopuszczają to ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wywiodły M.P. oraz D.P., H.Ś. i L.W., zastępowane przez profesjonalnych pełnomocników – zaskarżając to orzeczenie w całości.

Skargę kasacyjną M.P. oparto na:

1. podstawie z art. 174 pkt 1 Ppsa (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego, a to:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb i § 12 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez sąd I instancji za prawidłowe przyjęcie przez organy administracji publicznej dowolnego sposobu wyliczenia wielkości wskaźnika intensywności zabudowy, nie znajdującego potwierdzenie w "zapisach" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji uznaniu, że projekt budowlany zawiera rozwiązania niezgodne z ustaleniami MPZP w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy, a decyzja zatwierdzająca tenże wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa;

2. podstawie z art. 174 pkt 2 Ppsa, tj. naruszeniu przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 16 § 1 K.p.a. poprzez:

- błędne uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 7 września 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wydana została z rażącym naruszenia prawa, pomimo, iż została wydana w oparciu nieczytelne i niejednoznaczne przepisy prawa, których interpretacja prawna budziła wątpliwości w chwili ich stosowania, a w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję GINB, pomimo, iż w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. do uchylenia w całości decyzji Wojewody Małopolskiego i orzeczenia, co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1950/2011 z 7 września 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę;

2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167 ze zm., Pusa) w. zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 3 § 3 Ppsa w zw. art. 6, 8 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu administracyjnego spełnia prawem określone wymagania, podczas gdy sporządzone przez organ administracyjny uzasadnienie "zaskarżonego postanowienia" (oczywista omyłka odnośnie formy aktu, będącego przedmiotem skargi – uwaga Sądu) sporządzone zostało w sposób wadliwy i utrudniający polemikę z przyjętym rozstrzygnięciem, a szczególności w zakresie wyjaśnienia różnic pomiędzy pojęciem "wskaźnika intensywności zabudowy", a "wskaźnika powierzchni zabudowy" i metodyką ich wyliczania, a także brakiem wyjaśnienia wskazanych w uzasadnieniu danych (m. in. wielkość 192 m² – brak informacji co to za wielkość i na jakiej podstawie została przez sąd pierwszej instancji ustalona), ponadto brak wyjaśniania dlaczego w ocenie sądu pierwszej instancji i organów administracji publicznej stosowane przepisy nie budziły wątpliwości w dniu ich stosowania i wydania pierwotnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a tym samym poprzez działanie z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i praworządności, a także w sposób podważający zasadę przekonywania i pogłębiania zaufanie obywateli do władzy publicznej.

W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie M.P. wnosi o:

- uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, który wydał orzeczenie;

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

- rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie w przedmiotowej sprawie organy administracyjne dokonały własnej interpretacji definicji pojęcia zarówno "wskaźnika powierzchni zabudowy", ale przede wszystkim "wskaźnika intensywności zabudowy", która to z kolei interpretacja spotkała się z aprobatą sądu pierwszej instancji. Dalej zwrócono uwagę, że w przedmiotowej sprawie treść analizowanego art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp budzi wątpliwości i wymaga wykładni, co oznacza, że przepis ten nie mógł być w sposób rażący naruszony, a co za tym idzie, również "zapis" miejscowego planu, w tym § 12 ust. 3 pkt 1, nie mógł zostać w sposób rażący naruszony, skoro akt ten nie zawiera definicji ani wskaźnika intensywności zabudowy, ani wskaźnika powierzchni zabudowy, a pojęcia te podlegają wykładni organów - de facto pozostawiającej duży zakres swobody uznania administracyjnego. W konsekwencji nie można – zdaniem skarżącej kasacyjnie – stwierdzić jednoznacznie niezgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z "zapisami" miejscowego planu, co oznacza brak podstaw do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb.

W skardze kasacyjnej zaś D.P., H.Ś. i L.W., na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż w dacie wydania źródłowej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa pojęcie wskaźnika "intensywności zabudowy" było jednoznaczne, precyzyjne i nie budzące wątpliwości interpretacyjnych, podczas gdy wspomniany przepis wyłącznie wymienia grupę elementów, które powinno zawierać uzasadnienie projektu planu miejscowego, m. in. od czasu wejścia w życie nowelizacji K.p.a. z 25 czerwca 2010 r. "maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej", a treść MPZP, wbrew ustaleniem sądu, nie zawiera zarówno jednoznacznej definicji "wskaźnika intensywności zabudowy", jak i metodyki jego obliczania, bowiem opierała się na treści uprzednio obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która to nie definiowała tego pojęcia;

b) art. 6 K.p.a. w zw. z art. 153 Ppsa poprzez wydanie skarżonego wyroku w sposób niezgodny z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z 23 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 700/17 wydanym w sprawie, naruszając tym samym zasadę związania organów administracyjnych przy ponownym rozpoznaniu sprawy oceną prawną i wskazaniami sądu, zaprezentowanymi we wspomnianym wyroku, poprzez uznanie, iż sąd w sprawie VII SA/Wa 700/17 jednoznacznie wskazał, na znajdowanie się prawnej i jednoznacznej definicji "intensywności zabudowy" w art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp, podczas gdy sąd nakazał jedynie uwzględnić określenie zawarte w art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp, które to nie jest pozbawione wątpliwości interpretacyjnych i nie pozwala na kategoryczną ocenę wskazanego pojęcia;

c) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i stwierdzenie przez sąd, iż organ I instancji słusznie orzekł, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 7 września 2011 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa - polegającym na nieprawidłowej weryfikacji wartości wskaźnika intensywności zabudowy inwestycji; tymczasem treść MPZP nie zawiera zarówno definicji "wskaźnika intensywności zabudowy" jak i metodyki jego obliczania, definicji tej nie ma również w Upzp i tym samym pojęcie "wskaźnik intensywności zabudowy" nie może być stosowane w bezpośrednim rozumieniu, bez przeprowadzenia jego wykładni, a co za tym idzie, nie można jedynie na tej podstawie stwierdzić nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, także wobec braku kumulatywnego wystąpienia przesłanek do jego stwierdzenia;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, wobec rażącego naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i stwierdzenie, że zachodziło oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, uzasadniające działanie nadzorcze GINB, jako organu administracji publicznej, który wydał orzeczenie kasacyjne, podczas gdy w dacie wydania kontrolowanej decyzji – w trybie stwierdzenia nieważności – nie była ona dotknięta jedną z enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. wad, wobec czego nie istniały przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie przyjęcia, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na nieprawidłowej weryfikacji wartości wskaźnika intensywności zabudowy inwestycji, bowiem treść MPZP nie zawiera zarówno definicji "wskaźnika intensywności zabudowy", jak i metodyki jego obliczania,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 80 K.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego właściwej oceny, czy w dacie wydawania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1950/2011 z 7 września 2011 r., istniała jednoznaczna i bezsporna definicja "wskaźnika intensywności zabudowy", pozwalająca na przyjęcie, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy zarówno MPZP jak i Upzp nie zawierały definicji "wskaźnika intensywności zabudowy" jak i metodyki jego obliczania, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że w/w decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

c) art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu skarżących dotyczącego uznania przez organ I instancji, iż ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 7 września 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę, została wydana z rażącym naruszeniem prawa - polegającym na nieprawidłowej weryfikacji wartości wskaźnika intensywności zabudowy inwestycji; tymczasem treść MPZP nie zawiera zarówno definicji "wskaźnika intensywności zabudowy", jak i metodyki jego obliczania, definicji tej nie ma również w Upzp i tym samym pojęcie "wskaźnik intensywności zabudowy" budzi poważne wątpliwości interpretacyjne, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Wobec powyższych zarzutów, skarżące kasacyjnie D.P., H.Ś. i L.W. wnoszą o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o rozpoznanie i uwzględnienie skargi na decyzję GINB z 12 grudnia 2018 r.,

2) ewentualnie, w przypadku braku podzielenia argumentacji skarżących, odnośnie uchylenia wyroku oraz decyzji jego poprzedzających, wnoszą o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania,

3) zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictw, według norm prawem przepisanych.

Zdaniem tych skarżących kasacyjnie w sprawie nie zachodziło oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, uzasadniające oddalenie skargi, bowiem w dacie wydania kontrolowanej decyzji w trybie stwierdzenia nieważności, nie była ona dotknięta jedną z enumeratywnie wymienionych w art 156 § 1 K.p.a. wad, wobec czego nie istniały przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie przyjęcia, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nieprawidłowej weryfikacji wartości wskaźnika intensywności zabudowy inwestycji, ponieważ treść MPZP nie zawiera zarówno definicji "wskaźnika intensywności zabudowy", jak i metodyki jego obliczania, co zaś powinno prowadzić do stwierdzenia, że nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wobec decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 7 września 2011 r.

W odpowiedzi uczestnika postępowania W.P. na skargę kasacyjną M.P. wniesiono o jej oddalenie w całości. Zdaniem uczestnika postępowania zupełnie bezzasadne jest więc powoływanie się przez skarżącą na brak zdefiniowania oczywistych, zdefiniowanych w normach budowlanych i orzecznictwie pojęć w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż zwyczajnie nie ma takiej potrzeby, by je w tym miejscu definiować. Organy nie mają obowiązku wprowadzenia definicji wyżej wymienianych pojęć, lecz jedynie określenie dopuszczalnej maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, na co wyraźnie wskazuje art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp.

W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżących kasacyjnie D.P., H.Ś. i L.W., wnosił i wywodził, jak we wniesionej skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Skargi kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

A. W pierwszej kolejności Sąd Naczelny działając na podstawie art. 156 § 1 i § 3 Ppsa sprostował zaskarżony wyrok w tym zakresie, w jakim omyłkowo użyto w jego sentencji nazwiska skarżącej kasacyjnie H.Ś. W wyroku sądu wojewódzkiego podano nazwisko tej strony jako "H.Ś.", prawidłowo powinno być H.Ś.". Jest to oczywista omyłka, na co wskazuje poprawne przywołanie nazwiska tej skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

B. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., podniesiony w skardze kasacyjnej D.P., H.Ś. i L.W. Stosownie do przepisu art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem tego przepisu mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada jego wymogom, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa (por. wyrok NSA z 28 marca 2023 r., III OSK 2009/21, LEX nr 3515325).

W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. Stwierdzić przy tym trzeba, że zawarty w tym przepisie wymóg dotyczący zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze nie nakłada na sąd obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Stawiając zatem w skardze kasacyjnej zarzut braku wnikliwego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze, należałoby powiązać to z naruszeniem stosownego przepisu oraz wykazać istotny wpływ na wynik sprawy tego naruszenia. Podnosząc zarzut wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można skutecznie obalać kwalifikacji materialnoprawnej przyjętej w zaskarżonym wyroku. Sąd pierwszej instancji jednoznacznie wypowiedział się w kwestii dotknięcia badanej w postępowaniu nieważnościowym źródłowej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa wadą rażącego naruszenia prawa (vide: s. 14 zaskarżonego wyroku). W ocenie Sądu lektura uzasadnienia zarzutów kasacyjnych podnoszących zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia cyt. przepisu.

C. Podnoszone w obu skargach kasacyjnych zarzuty naruszenia przepisów art. 151, 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa tylko wtedy okazałyby się usprawiedliwione, gdyby okazały się skuteczne zarzuty naruszenia innych przepisów wskazanych w podstawach kasacyjnych. Przywołane powyżej przepisy Ppsa mają naturę ogólną i wynikową, określając formę orzekania sądu administracyjnego. W odniesieniu do art. 151 Ppsa, który sąd pierwszej instancji zastosował uznając skargi za nieuzasadnione i oddalił je, przepis ten mógłby zostać naruszonym, gdyby sąd ten jednak dopatrzył się podstaw do ich uwzględnienia. Z kolei przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa oznaczają przypadki, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części), jeśli dopatrzy się odpowiednio – naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, względnie – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa, wskazujących na przesłanki uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargi oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono ich na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – odpowiednio – w odniesieniu do mających być naruszonymi przepisów prawa materialnego, miały owe naruszenia wpływ na wynik sprawy – zaś w odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania nie stanowiących przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzuty naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 151 jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa, będą musiały zostać uznane jako nie oparte na usprawiedliwionej podstawie.

D. Nie jest skuteczny zarzut kasacyjny M.P. odnośnie naruszenia art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 3 § 3 Ppsa w zw. art. 6, 8 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu administracyjnego spełnia prawem określone wymagania. W odniesieniu do tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej tej strony nie wskazano na czym miałoby polegać naruszenie przepisów art. 1 § 1 i § 2 Pusa, z których wynika funkcja sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli przezeń działalności administracji publicznej. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, słusznie sąd pierwszej instancji uznał, że w postępowaniu nieważnościowym organy obu instancji rzetelnie uzasadniły swe decyzje, zarzut nie dostrzeżenia przez sąd wojewódzki naruszenia przepisu art. 107 § 3 K.p.a. jest chybiony. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie odpowiadające wymogom cyt. przepisu, to zaś, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się meriti z motywami tej decyzji, nie dowodzi naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Zupełnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 3 § 3 Ppsa, cyt. przepis określa, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym wyrokiem nie była sprawą, o której traktuje cyt. przepis, wszak stosował sąd pierwszej instancji przepisy Ppsa i środki wskazane w cyt. ustawie.

E. Istota kontrolowanej sprawy przez WSA w Warszawie sprowadzała się do oceny trafności stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wydanej w dniu 7 września 2011 r. dla projektowanej inwestycji o wskazanych w projekcie parametrach na oznaczonych działkach przy ul. [...] w K. Trafnie sąd pierwszej instancji, jak i orzekające w sprawie organy uwypuklały, że istotną okolicznością był fakt, iż zapadł w tej sprawie już wyrok WSA w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z 23 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 700/17, uchylając decyzję GINB z 11 stycznia 2017 r. oraz ją poprzedzającą decyzję Wojewody Małopolskiego, a odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej o pozwoleniu na budowę, wyraził ocenę prawną wiążącą organy. Ocena ta wiązała także sąd pierwszej instancji, wiąże także Naczelny Sąd Administracyjny. W cyt. wyroku, który nie został zaskarżony i wobec tego stał się prawomocny, sąd wojewódzki wskazał, że podstawowym obowiązkiem organu jest rzetelne i wyczerpujące zbadanie zgodności przedstawionych w projekcie rozwiązań z przepisami planistycznymi, w konsekwencji rolą organu architektoniczno-budowanego jest m. in. zapewnienie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie sąd pierwszej instancji eksponował, że w przywołanym wyroku wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania w tym zakresie w ramach postępowania nieważnościowego, jednocześnie wskazano, że prawnej definicji określenia "intensywność zabudowy" należy poszukiwać w art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp. Słusznie także w zaskarżonym wyroku podkreślano znaczenie powyższych ocen prawnych i wytycznych, zawartych w owym prawomocnym wyroku wydanym w granicach tej samej sprawy, w kontekście zastosowania art. 153 Ppsa i jego znaczenia.

Tym samym za chybione trzeba uznać zarzuty skarżącej kasacyjnie M.P. odnośnie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z § 12 ust. 1 i 3 MPZP oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp poprzez ich błędną wykładnię, jak również nie są trafne zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione przez skarżących kasacyjnie D.P., H. Ś. i L.W., a to zarzuty naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; nie jest także trafny zarzut kasacyjny tych skarżących kasacyjnie odnośnie naruszenia art. 6 K.p.a. w zw. z art. 153 Ppsa.

Trafnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w ramach kontrolowanego postępowania chodziło o ustalenie, czy źródłowa decyzja nie była dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w katalogu wad ciężkich decyzji administracyjnej, ujętych w art. 156 § 1 K.p.a. Przesądzające w sprawie były oceny prawne i wytyczne sformułowane w prawomocnym wyroku VII SA/Wa 700/17. Podnoszone w przedmiotowych skargach kasacyjnych wywody dotyczące wątpliwości rozumienia pojęcia maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, braku jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć w samym MPZP, stanowiącym podstawę oceny zgodności źródłowej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z przepisami tegoż planu, czy też imputowanie, że stanowisko WSA w Warszawie w rzeczonym wyroku VII SA/Wa 700/17 wcale nie jest jednoznaczne i nadal istnieją wątpliwości interpretacyjne na gruncie przedmiotowej sprawy, nie zasługują na uwzględnienie. Organy orzekające w sprawie dokonały interpretacji pojęć "wskaźnika powierzchni zabudowy" oraz "wskaźnika intensywności zabudowy" stosując się prawidłowo do wytycznych prawomocnego wyroku VII SA/Wa 700/17. Nie było to działanie uznaniowe, ale wprost wynikało z obowiązku dostosowania się do wiążących ocen prawnych i wytycznych przywołanego wyroku.

Sąd pierwszej instancji trafnie przywołał ustalenia zawarte w MPZP, mającym zastosowanie w sprawie, gdy idzie o przyjęty w nim wskaźnik intensywności zabudowy, który winien być pojmowany – stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 6 Upzp (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania źródłowej decyzji o pozwoleniu na budowę) – jako "wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej", przy czym powierzchnia całkowita stanowi sumę powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych budynku, mierzoną na poziomie posadzki po obrysie zewnętrznym budynku, z uwzględnieniem tynków, okładzin i balustrad. Słusznie w zaskarżonym wyroku uznano, że w dacie wydania kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji, pojęcie tego wskaźnika było jednoznaczne i precyzyjne. W wyroku, w ślad za orzekającymi organami, trafnie przywołano, uwzględniony w projekcie zatwierdzonym źródłową decyzją, a przyjęty za projektantem wskaźnik intensywności zabudowy, nadto powierzchnię działek inwestycyjnych, słusznie również wskazując, iż w postępowaniu nieważnościowym nie mogły mieć znaczenia późniejsze przekształcenia działek (zmiany ich granic i powierzchni). Tym samym podnoszenie w skardze kasacyjnej M.P. argumentacji dotyczącej zmiany numeracji tych działek, ich powierzchni i granic, w kontekście sformułowanych zarzutów naruszenia prawa materialnego, nie mogło odnieść skutku, skoro organy w postępowaniu nieważnościowym oceniały wadliwość źródłowej decyzji według stanu faktycznego istniejącego w dacie jej wydania, a co słusznie zaakceptował sąd pierwszej instancji.

Nie są także trafne te wywody skargi kasacyjnej M.P., jakoby w postępowaniu nieważnościowym organy weryfikowały projekt budowlany w zakresie rozwiązań technicznych lub materiałowych, a więc wkraczały w kwestie, które nie podlegają kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej. Nie mogła odnieść zamierzonego przez tę stronę argumentacja dezawuująca samodzielność organów orzekających w postępowaniu nieważnościowym dokonanych obliczeń oznaczonych wielkości ustalonych w projekcie budowlanym, jak również podnosząca późniejszą utratę uprawnień projektanta, który sporządził zatwierdzony źródłową decyzją projekt.

Nie są trafne zarzuty naruszenia wyłuszczonych w skardze kasacyjnej D.P., H.Ś. i L.W. przepisów prawa materialnego, w zaskarżonym wyroku niewadliwie uznano legalność zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Trafna jest ocena sądu pierwszej instancji, akceptująca ustalenia GINB, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa Nr 1950/2011 została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z § 12 ust 3 pkt 1 MPZP, bowiem zaakceptowała projekt budowlany zezwalający na realizację zamierzenia inwestycyjnego niemal trzykrotnie większego, niż dopuszczają to ustalenia tegoż miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

F. W konsekwencji powyższych uwag nie są także skuteczne pozostałe zarzuty skarg kasacyjnych, a to zarzuty naruszenia: art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 16 § 1 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, wobec rażącego naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 80 K.p.a. Słuszna była konstatacja sądu a quo, który ocenił, że nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Trafnie także sąd pierwszej instancji przyjął, że dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami K.p.a.

G. Z powyższych względów i uznając, że skargi kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach, oddalono je na podstawie art. 184 Ppsa.