Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 989/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 64e
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 136, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Z. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego oddala sprzeciw. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Z. M. (dalej jako "strona", "inwestor" "wnosząca sprzeciw"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie sprzeciw od decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (dalej jako: "WINB"), którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej jako: "PINB") z dnia [...] r., nakazującą właścicielowi lokalu mieszkalnego, Gminie Miejskiej S., doprowadzić budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] do stanu poprzedniego, poprzez zamurowanie otworu okiennego w ścianie zewnętrznej budynku w lokalu nr [...], od strony granicy z działka nr [...] w obr. [...] m. S.

Z akt sprawy wynika, w dniu 18 listopada 2019 r., zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w S., działka nr [...], obręb [...] miasto S.

Decyzją z dnia [...] r., PINB nakazał Dyrektorowi Zakładu [...] w S., występującemu w imieniu Gminy Miejskiej S., zamurować okno w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego w lokalu nr [...], przy ul. [...] w S., działka nr [...], obręb [...] m. S., od strony z działką nr [...] obr. [...] m. S. Organ pierwszej instancji stwierdził, że otwór okienny został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę po lipcu 1998 r. Lokal stanowi własność Gminy Miejskiej S. Do organu wpłynął wniosek o jego zamurowanie od właścicieli sąsiedniej nieruchomości, działki nr [...]. W sprawie została wydana decyzja w dniu [...] 1995 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania na rzecz zarządcy – Zakładu [...] w S., obecnie nieistniejącego. Nie została jednak wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na to, że legalizacja przedmiotowego otworu nie jest możliwa, zastosowanie ma art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.).

Od decyzji PINB odwołanie wniosła K. S., która zarzuciła wydanie decyzji

z naruszeniem art. 7, 9, 77 § 1, 80, 107 k.p.a., art. 10a ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 57 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), dalej jako: "rozporządzenie".

Odwołująca się wskazała, że nie ma nic wspólnego z umieszczeniem okna

w spornym miejscu, a stan ten trwał wiele lat przed zawarciem umowy najmu. Okno nie narusza postanowień § 12 rozporządzenia. Postępowanie dotyczy okna, które jest jedynym oknem w pokoju.

Decyzją z dnia [...] r., WINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał na błędne oznaczenie adresata decyzji, Ponieważ obowiązek powinien zostać nałożony na właściciela - Gminę Miejską S. lub na zarządcę obiektu, przy czym [...] nie posiada uprawnień do bycia adresatem zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, aby wydać decyzję o zamurowaniu okna, należy w pierwszej kolejności bezsprzecznie stwierdzić, że brak jest możliwości jego legalizacji. Organ odwoławczy musi dysponować ustaleniami i stanowiskiem organu pierwszej instancji co do wszystkich okoliczności, które determinują sposób objętego tą decyzją rozstrzygnięcia sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, PINB, postanowieniem z dnia [...] r., nakazał właścicielowi lokalu przedstawić inwentaryzację wykonanych robót, ocenę stanu technicznego wykonanych robót i ich wpływ na stan techniczny budynku, ekspertyzę techniczną właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych właściwie uzgodnioną, potwierdzającą możliwość ww. lokalizacji okna oraz zgodę współwłaścicieli na lokalizację okna.

Następnie, decyzją z dnia [...] r., PINB nakazał właścicielowi lokalu mieszkalnego, Gminie Miejskiej S., doprowadzić budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] do stanu poprzedniego, poprzez zamurowanie otworu okiennego w ścianie zewnętrznej budynku w lokalu nr [...], od strony z działką nr [...] obr. [...] m. S.

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji, złożonego przez K. S., WINB, decyzją

z dnia [...] r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał organowi pierwszej instancji, że materiał dowodowy może być gromadzony w oparciu o instytucje przewidziane

w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a." – art. 77 w zw. z art. 123 k.p.a. lub ustawę Prawo budowlane.

Pomijając błędy proceduralne, WINB wskazał na uchybienia związane

z pominięciem w procedurze legalizacyjnej stanowiska Wspólnoty Mieszkaniowej [...], która jako dysponent częściami wspólnymi nieruchomości mogłaby wyrazić wolę legalizacji przedmiotowego otworu okiennego i podjąć próby ewentualnego dostarczenia materiału dowodowego (ekspertyz, ocen, opinii itd.), niezbędnego dla oceny możliwości zalegalizowania zrealizowanej samowoli budowlanej. Okoliczność ta jest istotna w kontekście stanowiska wyrażonego przez Gminę z dnia 21 marca 2021 r., w którym Gmina wyraziła wolę doprowadzenia części obiektu objętego postępowaniem do stanu zgodnego z prawem. Ponadto, WINB przypomniał organowi pierwszej instancji , iż w przypadku braku możliwości legalizacji otworu okiennego lub braku woli jego legalizacji, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia należy odnieść się do wszystkich istotnych jego motywów prawnych i faktycznych. Organ odwoławczy wskazał, że aby ocenić decyzję organu pierwszej instancji, musi dysponować ustaleniami i stanowiskiem PINB co do wszystkich okoliczności, które determinują sposób objętego tą decyzją rozstrzygnięcia sprawy. Inaczej ponowne rozpoznanie sprawy jest niemożliwe,

a zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej od ww. decyzji WINB, wyrokiem z dnia

19 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 284/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie oddalił sprzeciw skarżącej od decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. PINB nakazał właścicielowi lokalu mieszkalnego, Gminie Miejskiej S., doprowadzić budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] do stanu poprzedniego, poprzez zamurowanie otworu okiennego w ścianie zewnętrznej budynku w lokalu nr [...], od strony z działką nr [...] obr. [...] m. S. Organ wskazał, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym 9 MU – teren o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową. Wykonanie otworu okiennego w ścianie budynku przylegającej do działki nr [...] jest niezgodne z planem miejscowym, powodując ograniczenie w zabudowie działki nr [...], w związku z czym, legalizacja jest niemożliwa. Skarżąca – właścicielka działki – nie wyraziła zgody na legalizację przedmiotowego otworu okiennego. Organ wskazał, że w dniu 24 września 2020 r. wpłynął wniosek członków Wspólnoty o wstrzymanie wydania decyzji w sprawie otworu okiennego do czasu przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji, jednocześnie wyrażono zgodę na pozostawienie otworu okiennego w niezmienionym stanie. W ocenie organu pierwszej instancji, Wspólnota nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w zakresie umożliwiającym legalizację otworu okiennego. Co prawda, ściana zewnętrzna budynku jest częścią wspólną, jednak wykonanie otworu okiennego jak i jego legalizacja w lokalu, którego właściciel nie wyraża na to zgody, wykracza poza zakres obejmujący uprawnienia wynikające z zarządzania częściami wspólnymi budynku. Organ powołał się na postanowienia art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 P.b. oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustaw – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienionej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji PINB z dnia [...] r., WINB, decyzją

z dnia [...] r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w treści rozstrzygnięcia

z dnia [...] r., wskazał, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, PINB winien dokonać ustaleń m.in. w zakresie ustalenia stanowiska Wspólnoty Mieszkaniowej [...], która jako dysponent częściami wspólnymi mogłaby wyrazić wolę legalizacji przedmiotowego otworu okiennego i podjąć próbę ewentualnego dostarczenia materiału dowodowego niezbędnego dla oceny możliwości zalegalizowania zrealizowanej samowoli budowlanej. Od zaleceń tych organ pierwszej instancji odstąpił, wskazując, iż w jego ocenie, Wspólnota nie posiada prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie umożliwiającym legalizację wykonanego otworu okiennego. WINB wskazał, że wytyczne, zawarte w decyzji z dnia [...] r. były przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 284/21, oddalił sprzeciw skarżącej. Kontrola prawidłowości decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznaczała konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał

z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. WSA w Olsztynie uznał rozstrzygnięcie WINB za prawidłowe, tym samym, podzielając stanowisko organu co do konieczności podjęcia stosownych czynności w celu wyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ pierwszej instancji, odstępując od zaleceń wskazanych w decyzji WINB z dnia [...] r., nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, mających wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto, przypomniano organowi pierwszej instancji, że w przypadku ustalenia braku możliwości legalizacji otworu okiennego lub braku woli jego legalizacji przez podmioty uprawnione, w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia należy odnieść się do wszystkich istotnych jego motywów faktycznych i prawnych.

W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez przeprowadzenie w sposób wadliwy kontroli instancyjnej, na skutek której bezzasadnie uchylono decyzję organu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając nieprawidłowo, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W ocenie skarżącej, wskazany przez organ odwoławczy zakres okoliczności, które mają zostać wyjaśnione powtórnie nie jest zakresem, mającym istotne znaczenie w sprawie, stąd też zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. nie ma uzasadnienia w kontekście potrzeby ponownego wyjaśnienia mającego istotny w pływ na rozstrzygnięcie. Postępowanie prowadzone jest bowiem w trybie art. 50 i 51, a nie 48 P.b. Poza tym, błędne jest stanowisko organu, według którego Wspólnota może decydować, czy legalizować okno w mieszkaniu należącym do właściciela odrębnego lokalu wchodzącego w skład Wspólnoty. Gmina Miejska S., jako dysponent mieszkania wyraziła wolę likwidacji okna, poprzez przywrócenie ściany szczytowej do stanu poprzedniego (bez otworu okiennego).

W ocenie wnoszącej sprzeciw, w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a PINB prawidłowo ustalił, że w sprawie brak jest podstaw do nakazania wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, gdyż stan zgodny z prawem bezspornie uniemożliwia legalizację otworu okiennego, a właściciel wyraża zdecydowaną wolę przywrócenia stanu poprzedniego. Lokalizacja okna nie może tylko i wyłącznie uwzględniać faktu, iż jego zamurowanie ograniczy dostęp światła dziennego najemczyni lokalu. Organom nie może ujść z pola widzenia przede wszystkim ograniczenie prawa właściciela sąsiedniej działki do zabudowy jego nieruchomości zgodnie z ustalonym porządkiem urbanistycznym, określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, pozostające w kolizji z nielegalnie wykonanym otworem okiennym.

W odpowiedzi na sprzeciw, organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że bezpośrednią przesłanką uchylenia decyzji PINB była okoliczność wydania decyzji przez organ pierwszej instancji z pominięciem wytycznych, zawartych w decyzji WINB z dnia [...] r., które to rozstrzygnięcie podlegało kontroli sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325

z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. – art. 64e p.p.s.a. Tym samym, sprzeciw inicjuje kontrolę sądową działania organu drugiej instancji w ograniczonym zakresie, wykluczając tym samym całościową kontrolę legalności postępowania administracyjnego. Art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem - rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa

w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Uprawnione jest więc stanowisko, że w postępowaniu sądowym zainicjowanym sprzeciwem, sąd administracyjny nie weryfikuje prawidłowości wykładni

i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dani 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2263/20).

Przedmiotem rozstrzygnięcia sądu jest ocena, czy organ orzekający kasacyjnie miał podstawy do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a zatem, czy właściwie ocenił zakres okoliczności, co do których konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a także faktyczną i prawną możliwość dokonania tego przez organ odwoławczy, z uwzględnieniem art. 136 k.p.a. Nie ma podstaw prawnych, aby Sąd, kontrolując decyzję kasacyjną w tak ustalonym zakresie, mógł odnosić się do zarzutów merytorycznych. Nie może również zastąpić organu odwoławczego

w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2017 r.,

II SA/Gd 677/17, LEX nr 2394299). Służy on zatem wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem - organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję

w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy", będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego

w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Aby naprawić błąd organu pierwszej instancji, organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony.

Dokonując w ramach powyższego przepisu oceny przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., należy stwierdzić, że wystąpiły one w niniejszej sprawie.

Przedmiotem sprzeciwu jest decyzja [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...] r. uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.

z [...] r. w przedmiocie nakazania właścicielowi lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w S. zamurowanie otworu okiennego.

Zdaniem Sądu, zawarta w zaskarżonej decyzji argumentacja organu odwoławczego, oceniana przez pryzmat przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, uzasadnia stanowisko, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a braków w materiale dowodowym, z uwagi na ich zakres

i charakter, nie można było usunąć w trybie art. 136 k.p.a. Niewątpliwie uzasadniało to wydanie decyzji kasatoryjnej. Natomiast próba ich usunięcia wprost uderzałaby

w zasadę dwuinstancyjności.

Sąd w pełni podziela i uznaje za własną krytyczną ocenę sposobu procedowania organu pierwszej instancji i wydanego przez niego rozstrzygnięcia, wyrażoną

w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji odstąpił od zaleceń WINB, zawartych w decyzji z dnia [...] r. W decyzji tej organ odwoławczy wskazał m.in., że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB winien dokonać ustaleń m.in. w zakresie ustalenia stanowiska Wspólnoty Mieszkaniowej [...], która jako dysponent częściami wspólnymi nieruchomości mogłaby wyrazić wolę legalizacji przedmiotowego otworu okiennego i podjąć się próby ewentualnego dostarczenia materiału dowodowego (ekspertyz, ocen, opinii itd.), niezbędnego dla oceny możliwości zalegalizowania zrealizowanej samowoli budowlanej. WINB wskazał, że od tych zaleceń PINB odstąpił, wskazując, iż w jego ocenie, Wspólnota nie posiada prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie umożliwiającym legalizację wykonanego otworu okiennego. PINB wskazał w uzasadnieniu decyzji, że

w dniu 24 września 2020 r. do organu wpłynął wniosek podpisany przez członków Wspólnoty o wstrzymanie wydania decyzji w sprawie wykonanego okna do czasu przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji, jednocześnie wyrażając zgodę na pozostawienie otworu w niezmienionym stanie. Organ pierwszej instancji odwołał się też do postanowień art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowalne.

Bez wątpienia więc organ pierwszej instancji, wydając decyzję z dnia [...] r., nie wykonał zaleceń WINB, zawartych w decyzji z dnia [...] r.

Trzeba zaś podkreślić, że wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 284/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił sprzeciw skarżącej od decyzji WINB z dnia [...] r. Oznacza to, że organ odwoławczy zawarł

w decyzji prawidłowe ustalenia i wnioski, które organ pierwszej instancji zobowiązany był wykonać. Stwierdzenia PINB, iż Wspólnota Mieszkaniowa nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pozostają w sprawie bez znaczenia

i nie zwalniają PINB od wykonania zaleceń, nałożonych decyzją z dnia [...] r.

Należy też podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w przypadku ustalenia braku możliwości legalizacji otworu okiennego lub braku woli jego legalizacji przez podmioty uprawnione, w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia należy odnieść się do wszystkich istotnych jego motywów zarówno w kontekście uzasadnienia prawnego, jak i faktycznego. Organ pierwszej instancji zaś tego nie uczynił, co nie pozwoliło organowi odwoławczemu na ponowne rozpoznanie sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, z uwagi na brak naruszenia przepisu art. 138 § 2 k.p.a., Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.

Sprzeciw został rozpoznany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d p.p.s.a.