Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 128/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 603
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania od opinii o służbie - uchyla zaskarżoną decyzję -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także: "Minister" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 603 ze zm. - dalej także: "ustawa o PSP") oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 114, poz. 1228 - dalej także: "rozporządzenie MSWiA"), po rozpatrzeniu odwołania [...] T. G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") - nie uwzględnił odwołania w przedmiocie zmiany opinii o służbie [...] T. G. wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r., nr [...].

Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w następującym stanie faktycznym.

W wyniku rozpatrzenia wniosku [...] T. G., Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej (dalej także: "Komendant Główny PSP" lub "organ pierwszej instancji") - powołując się na przepisy art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 7, § 8 i § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej - wydał opinię o służbie z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...].

W treści opinii Komendant Główny PSP wskazał, że skarżący pełnił służbę w jednostkach organizacyjnych ochrony przeciwpożarowej, w tym w Państwowej Straży Pożarnej, w okresie od dnia [...] sierpnia 1979 r. do dnia [...] lipca 2016 r.

Komendant Główny PSP stwierdził, że w trakcie swej służby skarżący zajmował następujące stanowiska służbowe:

- [...].08.1979 - [...].12.1981 r. - Wyższa Oficerska Szkoła Pożarnicza w W.:

- słuchacz-podchorąży;

- [...].01.1982 - [...].01.1982 r. - Zawodowa Straż Pożarna [...] Oddział [...]:

- stażysta (praktykant);

- [...].02.1982 - [...].05.1982 r. - Szkoła Główna Służby Pożarniczej w W.:

- słuchacz podchorąży;

- [...].07.1982 - [...].11.1989 r. - Zawodowa Straż Pożarna [...]:

- stażysta (praktykant),

- pomocnik przodownika roty,

- instruktor,

- zastępca komendanta;

- [...].12.1989 - [...].06.1992 r. - Komenda Rejonowa Straży Pożarnych [...]:

- starszy oficer;

- [...].07.1992 - [...].11.1993 r. - Komenda Rejonowa Straży Pożarnych w W.:

- zastępca naczelnika wydziału;

- [...].12.1993 – [...].07.2016 r. - Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej:

- naczelnik wydziału,

- główny specjalista,

- zastępca dyrektora biura,

- doradca komendanta,

- dyrektor biura.

Ponadto, w treści wydanej opinii, Komendant Główny PSP wskazał, że skarżący ukończył:

- w 1983 r. Szkołę Chorążych Pożarnictwa w P., uzyskując tytuł technika pożarnictwa;

- w 1988 r. Szkołę Główną Służby Pożarniczej w W., uzyskując tytuł inżyniera pożarnictwa w zakresie specjalności taktyczno-dowódczej;

- w 1997 r. Szkołę Główną Służby Pożarniczej w W., uzyskując tytuł magistra inżyniera pożarnictwa.

Jednocześnie, organ pierwszej instancji stwierdził w treści wydanej opinii, że skarżący ukończył wiele kursów i szkoleń specjalistycznych, w tym kursów i szkoleń międzynarodowych, m. in. Environmental Protection Course w 1995 r., United Nations Emergency Response Awareness (UN-ERA) Course w 2000 r., Swiss Emergency Field Laboratory (SEF-LAB) Course w 2001 r., szkolenie dla użytkowników stanowisk Systemu NATO Office Automation dla strefy cywilnej RP w 2002 r., Iduction Course w 2004 r., Operational Management Course w 2005 r., High Level Course w 2005 r., Partnership for Peace Course on Command, Control and Coordination w 2005 r.[pic]

Ponadto, Komendant Główny PSP wskazał, że skarżący otrzymywał nagrody pieniężne i był wyróżniany odznaczeniami resortowymi i państwowymi, w tym m. in. Złotym Krzyżem Zasługi w 2005 r., Srebrnym Medalem "Za zasługi dla obronności kraju" w 2003 r., Srebrną Odznaką "Zasłużony dla ochrony przeciwpożarowej" w 2005 r., Złotym Znakiem Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w 2001 r.

Organ pierwszej instancji wskazał również w treści opinii, że skarżącemu trzykrotnie, w trybie wyróżnienia przed terminem, został nadany wyższy stopień oficerski: ([...] -[pic][...] maja 1999 r., [...] - [...] sierpnia 2001, [...] - [...] maja 2005 r.).

Ponadto, Komendant Główny PSP wskazał w opinii, że skarżący został z urzędu zwolniony ze służby w Państwowej Straży Pożarnej z dniem [...] lipca 2016 r. (decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydana w toku postępowania odwoławczego od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] maja 2016 r.), na podstawie art. 43 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, tj. w związku z nabyciem prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej.

W piśmie z dnia 23 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od powyższej opinii o służbie z dnia [...] lipca 2016 r. wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

Wnosząc o uwzględnienie odwołania, skarżący wniósł o zmianę wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej opinii o służbie poprzez:

1. wprowadzenie korekty w części dotyczącej przebiegu służby w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej, polegającej na uzupełnieniu wykazu zajmowanych stanowisk o stanowisko [...] Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności, które skarżący zajmował w okresie od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] stycznia 2009 r.,

2. uzupełnienie spornego dokumentu o część będącą stricte opinią o służbie,

3. skorygowanie występujących błędów literowych, które wystąpiły na stronie drugiej spornej opinii, a dotyczą nazwiska skarżącego.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że wymienione w spornej opinii stanowiska służbowe, które zajmował w jednostkach ochrony przeciwpożarowej uszeregowane są chronologicznie - za wyjątkiem stanowisk zajmowanych w Komendzie Głównej PSP. Skarżący zauważył bowiem, że w okresie od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. zajmował on stanowisko [...] Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności. Skarżący podniósł, że decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Komendant Główny PSP, bez przeprowadzenia stosownego postępowania administracyjnego oraz bez podstawy prawnej, przeniósł go na niższe stanowisko służbowe ([...] Komendanta Głównego PSP), lecz w wyniku wniesienia przez skarżącego skargi kasacyjnej decyzja ta została uchylona wyrokiem NSA wydanym w sprawie sygn. I OSK 1716/13. Skarżący zwrócił uwagę, że faktyczne, choć niepełne, wykonanie tej decyzji i mianowanie go ponownie na stanowisko [...] w Komendzie Głównej PSP (a nie na stanowisko [...] w Krajowym Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności i ze zmienionym zakresem czynności) nastąpiło dopiero w dniu [...] grudnia 2014 r.

Mając powyższe na względzie, skarżący uznał, że dla zachowania chronologii i zgodności ze stanem faktycznym, opis przebiegu jego służby w Komendzie Głównej PSP zawarty w spornej opinii o służbie powinien uwzględniać powyższe.

Ponadto, powołując się na brzmienie przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej, skarżący wskazał w uzasadnieniu odwołania, że opinia o służbie powinna zawierać dane związane z pełnieniem przez strażaka służby, a w szczególności określać: 1) okres i przebieg służby strażaka, 2) charakterystykę kwalifikacji zawodowych, 3) szczególne osiągnięcia w służbie, uzyskane nagrody i wyróżnienia, 4) nałożone i niezatarte kary dyscyplinarne, 5) przyczyny i podstawę prawną zwolnienia ze służby. Skarżący uznał, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowy przepis § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia MSWiA zawiera sformułowanie "w szczególności", przyjąć należy, że przepis ten wskazuje wyłącznie elementy, których nie można pominąć w opinii o służbie. Zdaniem skarżącego, nie oznacza to wszakże, że opinia o służbie może nie uwzględniać celu, w jakim jest wydawana. Skarżący uznał, że analiza leksykalna pojęcia "opinia" wskazuje, że dokument ten powinien zawierać element oceny. Strona skarżąca zauważyła, że zgodnie z definicją słownikową określenia "opinia" oznacza ono ocenę, zdanie, pogląd, osąd, charakterystykę osoby (vide: Praktyczny słownik wyrazów bliskoznacznych, Polska Oficyna Wydawnicza BGW, 1993 r.), pogląd na jakąś sprawę, sposób, w jaki oceniają kogoś inni (por. Słownik języka polskiego, PWN).

W związku z powyższym, skarżący stwierdził, że zasadne jest żądanie uzupełnienia spornego dokumentu "Opinia o służbie" z dnia [...] lipca 2016 r. o ocenę przebiegu jego służby w jednostkach ochrony przeciwpożarowej (przykładowo: ocena negatywna, pozytywna, wyróżniająca, wzorowa).

Odnosząc się z kolei do kwestii wniosku o poprawienie błędów literowych, skarżący podniósł, iż jego żądanie w tym zakresie nie wymaga uzasadnienia, jako oczywiste.

Pismem z dnia 26 września 2016 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie dyspozycji § 9 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r., powołał komisję właściwą do przedstawienia stanowiska w sprawie rozpatrzenia odwołania [...] T. G. od opinii o służbie wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r., nr [...].

Następnie, po zapoznaniu się z protokołem zawierającym stanowisko powołanej komisji właściwej do przedstawienia stanowiska w sprawie rozpatrzenia odwołania skarżącego od opinii o służbie oraz po analizie całości zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - działając na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej - decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], nie uwzględnił odwołania w przedmiocie zmiany opinii o służbie [...] T.G. wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r., nr [...].

W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że analiza wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej opinii o służbie z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] wykazała, że wszystkie elementy, wymienione w § 8 cyt. rozporządzenia MSWiA zostały w nim zawarte, prócz elementu określonego w § 8 ust. 1 pkt 4, który dotyczy nałożonych i niezatartych kar dyscyplinarnych, albowiem skarżący strażak w czasie pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej nie był karany dyscyplinarnie.

Dodatkowo, Minister zauważył, że wyszczególnione przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej stanowisko służbowe, które w ostatnim okresie pełnienia służby zajmował skarżący, tj. [...], jest zgodne zarówno z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 54, poz. 448), jak również z załącznikiem nr 1 obowiązującego w chwili obecnej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 724).

Organ odwoławczy stwierdził, że brak wyszczególnienia w spornej opinii o służbie konkretnych jednostek organizacyjnych, wyodrębnionych w strukturach Państwowej Straży Pożarnej, w których pełnił służbę skarżący T. G. nie pozbawia tej opinii przymiotu legalności. Minister wskazał, że abstrahując od powyższego, należy podkreślić, iż obowiązek umieszczenia ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego przez strażaka, dotyczy wyłącznie instytucji wydawania świadectwa służby, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r.

Ustosunkowując się z kolei do żądania skarżącego odnośnie sprostowania (skorygowania) błędu pisarskiego, który znajduje się w spornej opinii o służbie z dnia [...] lipca 2016 r., Minister zauważył, że z treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej nie wynika uprawnienie organu do sprostowania opinii o służbie. Zdaniem organu odwoławczego, instytucja sprostowania została uregulowana wyłącznie w kwestii świadectwa służby. W związku z powyższym, Minister uznał, że w tej części odwołanie skarżącego z dnia 23 sierpnia 2016 r. również nie zasługuje na uwzględnienie.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2016 r.

Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, kierując się uwagami zawartymi w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 494/17.

Zaskarżając powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2016 r. w całości, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Spornej decyzji Ministra skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść decyzji, tj.:

a) naruszenie art. 7 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej z uwagi na niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

b) naruszenie art. 15 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i pominięcie zasady dwuinstancyjności postępowania z uwagi na ograniczenie się organu odwoławczego wyłącznie do kontroli decyzji (opinii) organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy organ odwoławczy zobowiązany był ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji;

c) naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów będących w dyspozycji organu;

d) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji z naruszeniem warunków przewidzianych w tym przepisie, w szczególności z uwagi na niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, niewskazanie dowodów, na których się oparł, a także niepodanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

e) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie wyjaśnienia stronie skarżącej wszystkich przesłanek, które organ brał pod uwagę orzekając w niniejszej sprawie;

f) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak dokonania przez organ wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji oparcie decyzji jedynie na materiale wybiórczo wybranym i pasującym pod przyjętą przez organ tezę;

g) naruszenie art. 113 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie.

2. naruszenie prawa materialnego - poprzez:

a) błędne zastosowanie art. 48 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej - poprzez przyjęcie, iż treść opinii o służbie jest w istocie tożsama z treścią świadectwa służby i nie musi zawierać elementu oceny służby strażaka;

b) błędną interpretację zapisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej - poprzez pominięcie wyrażonej przez ustawodawcę odrębności dokumentów nazywanych opinią o służbie i świadectwem służby;

c) niezastosowanie § 7 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r.;

d) niestosowanie § 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. - poprzez błędne przyjęcie, że opinia o służbie może zawierać wyłącznie wymienione w punktach 1 do 5 elementy, mimo, iż ustawodawca poprzez użycie słów "a w szczególności" wskazuje, że jest to katalog otwarty;

e) błędną wykładnię § 8 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. - poprzez niepoprawne przyjęcie, że opinii o służbie nie można zmienić albo uzupełnić.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, że skoro przepis § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA określa, że opinia o służbie powinna zawierać dane związane z pełnieniem przez strażaka służby, a w szczególności określać okres i przebieg służby strażaka, to z uwagi na fakt, iż w spornej opinii wymieniono wszystkie zajmowane przez skarżącego stanowiska służbowe w kolejności ich zajmowania, oprócz jednego, którego w ogóle nie wymieniono, to wniosek o uzupełnienie wykazu do stanu zgodnego z rzeczywistością jest uzasadniony.

Skarżący zauważył, że zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia MSWiA, opinię o służbie wydaje się na podstawie informacji zawartych w dokumentach znajdujących się w aktach osobowych strażaka. W tej sytuacji, skoro rozporządzenie nakłada obowiązek posługiwania się dokumentami, zaś z akt osobowych skarżącego wynika, jakie stanowiska i w jakiej kolejności skarżący zajmował, skarżący uznał, że jego wniosek jest jak najbardziej uprawniony.

Skarżący podkreślił, że nie domaga się niczego innego, jak właśnie sporządzenia wykazu zajmowanych przez niego stanowisk służbowych na podstawie dokumentów i zgodnie z prawdą. W konsekwencji, skarżący uznał, że skoro od dnia [...] kwietnia 2000 r. do dnia [...] lutego 2007 r. był [...] Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności, zaś w okresie od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. zajmował stanowisko [...] Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności, to ma prawo domagania się wskazania tego, co wynika z dokumentów i co zgodne jest z przepisami cyt. rozporządzenia MSWiA.

Uzasadniając swoje drugie żądanie zawarte w odwołaniu, skarżący wskazał, że ustawodawca wyróżnił w art. 48 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej dwa odrębne byty - świadectwo służby i opinię o służbie. Zdaniem skarżącego, delegacja ustawowa do wydania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia także zawiera katalog otwarty w zakresie niezbędnych danych, które określać ma rozporządzenie. W ocenie skarżącego, wynika z tego jednoznacznie, iż dokumenty te, mimo że podstawą ich wydania są (te same) dane zawarte w aktach osobowych, są jednak odrębne i nie mogą w pełnym wymiarze powielać tych samych treści. W tej sytuacji, skarżący zarzucił, że Minister bezpodstawnie uważa, iż opinia w swojej istocie nie różni się od świadectwa służby. Na poparcie tezy, że przepis (rozporządzenie) jest niezgodny z ustawą skarżący odwołał się do stanowiska prof. Lecha Garlickiego, który interpretując aspekt treściowy rozporządzenia, wskazał, że "(...) treści zawarte w rozporządzeniu nie mogą sprzeciwiać się celowi ustawy" (por. L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne, s. 136.). W konsekwencji, skarżący stwierdził, że rozporządzenie wywiedzione z ustawy nie może być z nią sprzeczne, ani też nie może być sprzeczne z zamysłem ustawodawcy. Według skarżącego, analiza leksykalna i celowościowa przepisu art. 48 ust. 1 ustawy o PSP wskazuje, że opinia o służbie to także ocena służby.

Ponadto, skarżący uznał, że ustawę o PSP należy czytać w całości. W tej sytuacji, skarżący zwrócił uwagę, że ustawodawca posługuje się terminem "opinia" także w art. 36a ustawy o PSP dotyczącym opiniowania służbowego. Skarżący zauważył, że rozporządzenie wykonawcze z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie opiniowania służbowego strażaka (Dz. U. Nr 80, poz. 562) wymienia aż piętnaście kryteriów, które muszą być uwzględnione przy opiniowaniu. Jeśli więc "zwykła" opinia dotycząca strażaka będącego w służbie jest tak rozbudowana, to - zdaniem skarżącego - nie można zrozumieć, czemu opinia "końcowa" ma nie zawierać elementów oceny. Ponadto, skarżący wskazał, że ustawodawca wielokrotnie wprowadza w ustawie o PSP termin "opinia", czego przykładem mogą być przepisy: art. 12 (opinia wojewody na temat powołania komendanta wojewódzkiego PSP), art. 13 (opinia starosty na temat powołania komendanta powiatowego/miejskiego PSP), art. 13a (opinia w kwestii regulaminu organizacyjnego Komendy Wojewódzkiej PSP), art. 23 (opinie w zakresie kontrolno-rozpoznawczym wydawane przez PSP), art. 43 ust. 5 (opinia związków zawodowych na temat zwolnienia strażaka ze służby w PSP), art. 54 (opinie przy nadawaniu kolejnych stopni służbowych), art. 95 (nagrody roczne), art. 112 i 114b (opiniowanie strażaków w służbie kandydackiej). Skarżący uznał, że nikt nie ma wątpliwości, że pod pojęciem "opinia" należy rozumieć wyrażenie poglądu na konkretny temat. W konsekwencji, skarżący stwierdził, że nie jest więc dla niego zrozumiałe, dlaczego organ odwoławczy ma obiekcje przy praktycznym zastosowaniu art. 48 ustawy o PSP. Jednocześnie, skarżący uznał, że konsekwencją przyjęcia zasadności stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji byłoby także to, że ten sam element prawa "opinia" objęty byłby inną klasyfikacją pod względem semantycznym w dziewięciu wskazanych przepisach ustawy i gwarantował właśnie wydanie opinii, a gwarancje te nie służyłyby zaś jedynie w odniesieniu do objętego (przez Ministra) inną semantyką art. 48 ustawy o PSP.

Na marginesie, skarżący zwrócił uwagę, że opinia o służbie, jako wydana po zakończeniu służby, nie mieści się w kategorii spraw podległości służbowej. Zdaniem skarżącego, nie jest to też "dokument wewnętrzny", albowiem może być wykorzystywany choćby przy ubieganiu się zwolnionego strażaka o inną pracę. W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, dokument ten powinien zawierać ścisłe dane mające potwierdzenie w aktach osobowych i oczywiście być "opinią".

Odnosząc się z kolei do trzeciego wniosku zawartego w odwołaniu, skarżący podkreślił, że pomyłki (tak zwane literówki w aktach urzędowych) zdarzają się. Skarżący nie zgodził się w tej sytuacji z argumentacją wyrażoną przez Ministra w zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2016 r. jakoby w związku z treścią cyt. rozporządzenia MSWiA nie można sprostować omyłki pisarskiej, gdyż takie stanowisko jest całkowicie błędne i nieuprawnione. Skarżący stwierdził, że Kodeks postępowania administracyjnego jest ustawą, która - według systematyki aktów prawa - stoi wyżej od każdego rozporządzenia. W tej sytuacji, według skarżącego, na uprawnienie organu w zakresie możliwości sprostowania omyłki pisarskiej wskazuje przepis art. 113 k.p.a. W tej sytuacji, skarżący uznał, że nie ma przeszkód prawnych, aby sprostować błąd literowy w tekście spornej opinii. Skarżący podniósł, iż błąd pojawił się w nazwisku skarżącego, które jest dobrem prawnie chronionym, a więc skarżący może żądać od organów państwa, aby w urzędowych dokumentach dokonały stosownej korekty. Zdaniem strony skarżącej, stanowisko organu odmawiające dokonania tej czynności w ewidentny sposób narusza przepisy prawa, w tym w szczególności: art. 8 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (każdy ma prawo do spowodowania sprostowania danych osobowych), art. 51 ust. 4 Konstytucji RP (prawo żądania sprostowania informacji osobowych), art. 1 i art. 36 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych (każdy ma prawo do żądania sprostowania danych), art. 23 w związku z art. 24 Kodeksu cywilnego (nazwisko to dobro prawem chronione).

Mając powyższe na względzie, skarżący uznał, że - wbrew temu, co twierdzi organ odwoławczy - strona skarżąca ma pełne prawo żądać poprawienia brzmienia nazwiska w spornej opinii o służbie, albowiem żaden przepis prawa nie zabrania organowi dokonania takiej korekty.

Skarżący nie zgodził się również z pozostałymi argumentami organu odwoławczego, uznając, iż do procedury wydawania opinii o służbie mają zastosowanie przepisy k.p.a. Według skarżącego, mamy do czynienia z postępowaniem administracyjnym.

Konkludując, skarżący stwierdził w uzasadnieniu wniesionej do Sądu skargi, że w niniejszej sprawie należy poszukiwać takiej wykładni przepisów cyt. rozporządzenia MSWiA, która zapewni na poziomie stosowania prawa zgodność tego przepisu z ustawą o PSP, w tym z jej duchem i literą.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ odwoławczy stwierdził, że analiza wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej opinii o służbie z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] wykazała, że wszystkie elementy, wymienione w § 8 cyt. rozporządzenia MSWiA zostały w nim zawarte, prócz elementu określonego w § 8 ust. 1 pkt 4, który dotyczy nałożonych i niezatartych kar dyscyplinarnych, co wynika z faktu, iż skarżący strażak w czasie pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej nie był karany dyscyplinarnie.

Dodatkowo, Minister zauważył, że wyszczególnione przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej stanowisko służbowe, które w ostatnim okresie pełnienia służby zajmował skarżący, tj. [...], jest zgodne zarówno z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej, jak również z załącznikiem nr 1 do obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że brak wyszczególnienia w spornej opinii o służbie konkretnych jednostek organizacyjnych wyodrębnionych w strukturach Państwowej Straży Pożarnej, w których pełnił służbę skarżący, nie pozbawia tej opinii przymiotu legalności. Abstrahując od powyższego, Minister podkreślił, że obowiązek umieszczenia ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego przez strażaka, dotyczy wyłącznie instytucji wydawania świadectwa służby, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r.

Ustosunkowując się z kolei do żądania sprostowania (skorygowania) błędu pisarskiego, który znajduje się w spornej opinii o służbie z dnia [...] lipca 2016 r., organ odwoławczy zauważył, że z treści rozporządzenia MSWiA z dnia 19 września 2001 r. nie wynika uprawnienie organu do sprostowania opinii o służbie, albowiem instytucja ta została uregulowana wyłącznie w kwestii świadectwa służby. W związku z powyższym, Minister uznał, że w tej części żądanie zawarte w odwołaniu skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r. również nie zasługiwało na uwzględnienie.

W konsekwencji, Minister uznał, że - wbrew zarzutom skargi - w sprawie nie został naruszony żaden z przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, a także nie zostały również popełnione błędy w ustaleniach faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, jak również nie została naruszona zasada swobodnej oceny materiału dowodowego.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 128/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga T. G. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2016 r., nr [...], nieuwzględniająca odwołania skarżącego w przedmiocie zmiany opinii o służbie wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r., nr [...] - narusza przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2016 r., dopuścił się naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż treść opinii o służbie jest w istocie tożsama z treścią świadectwa służby i nie musi zawierać elementu oceny służby strażaka, a także poprzez błędne przyjęcie, że opinia o służbie może zawierać wyłącznie wymienione w § 8 ust. 1 pkt 1-5 cyt. rozporządzenia MSWiA elementy, mimo, iż ustawodawca poprzez użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności" wskazał wyraźnie, że jest to katalog otwarty, który nie stoi w żaden sposób na przeszkodzie oparcia się przez organ wydający stosowną opinię o służbie na przesłankach charakterystycznych dla opinii, wyrażających jednocześnie jej istotę.

Jednocześnie, Sąd uznał, że organ odwoławczy, odmawiając uwzględnienia odwołania skarżącego w przedmiocie zmiany opinii o służbie wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r., dopuścił się błędnej wykładni przepisów § 8 w związku z § 6 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. polegającej na nieuzasadnionym przyjęciu, że opinii o służbie nie można sprostować w trybie art. 113 k.p.a., pomimo istnienia w jej treści oczywistej omyłki pisarskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w konsekwencji powyższych uchybień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydając decyzję z dnia [...] października 2016 r., dopuścił się również - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na niewyjaśnienie w treści wydanej decyzji administracyjnej, dlaczego brak było wystarczających przesłanek do uwzględnienia odwołania skarżącego w przedmiocie zmiany opinii o służbie wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r., skoro - w świetle akt sprawy - nie budzi jakichkolwiek wątpliwości zarówno to, że skarżący de facto zajmował w okresie od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. stanowisko [...] Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności, jak i to, że w treści spornej opinii o służbie występuje błąd literowy dotyczą nazwiska skarżącego.

Tym samym, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy, wydając wspomnianą wyżej decyzję - dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu, zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa ocena prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego, mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do uchylenia zaskarżonej decyzji wydanej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W tym miejscu, należy na wstępie bardzo wyraźnie podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Zgodnie z treścią przepisu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, strażak zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz, na swój wniosek, opinię o służbie.

Zgodnie z treścią art. 48 ust. 2 cyt. ustawy, strażak może odwołać się do wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.

Organem odwoławczym w sprawach, w których opinię o służbie wydał Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (vide: § 9 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej).

Elementy, jakie winna zawierać opinia o służbie, określa przepis § 8 ust. 1 pkt 1-5 cyt. rozporządzenia MSWiA z dnia 19 września 2001 r., który stanowi, że opinia o służbie powinna zawierać dane związane z pełnieniem przez strażaka służby, a w szczególności określać: 1) okres i przebieg służby strażaka, 2) charakterystykę kwalifikacji zawodowych, 3) szczególne osiągnięcia w służbie, uzyskane nagrody i wyróżnienia, 4) nałożone i niezatarte kary dyscyplinarne, 5) przyczyny i podstawę prawną zwolnienia ze służby.

Dodatkowo, co wynika wprost z § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia MSWiA, przedmiotowa opinia powinna zawierać pouczenie o przysługującym strażakowi prawie odwołania od opinii.

Nie ulega wątpliwości, że treść przywołanego wyżej § 8 rozporządzenia MSWiA wynika, iż przepis ten wskazuje na otwarty katalog elementów, które winny znaleźć odzwierciedlenie w wydanej strażakowi opinii o służbie. Świadczy o tym użyte w treści § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. sformułowanie "w szczególności".

Zdaniem Sądu, analiza wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej spornej opinii o służbie z dnia [...] lipca 2016 r. wykazuje, że - co do zasady - wszystkie elementy, które wymienione zostały w § 8 cyt. rozporządzenia MSWiA, zostały w niej zawarte.

Natomiast, jak słusznie zauważył skarżący T.G., Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, wydając w dniu [...] lipca 2016 r. sporną opinię o służbie, wyszczególniając chronologicznie poszczególne stanowiska służbowe, które w okresie pełnienia służby zajmował skarżący strażak, z nieznanych bliżej powodów pominął stanowisko [...] Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności, pomimo, że - w świetle akt administracyjnych niniejszej sprawy - nie budzi jakichkolwiek wątpliwości to, że skarżący de facto zajmował w okresie od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. wspomniane wyżej stanowisko.

Owszem, o ile - zdaniem Sądu - można zgodzić się z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, iż brak wyszczególnienia w spornej opinii o służbie konkretnych jednostek organizacyjnych wyodrębnionych w strukturach Państwowej Straży Pożarnej, w których pełnił służbę skarżący, nie pozbawia owej opinii przymiotu legalności, o tyle nie ulega jednocześnie wątpliwości, że skoro przepis § 8 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia MSWiA określa, że opinia o służbie powinna zawierać dane związane z pełnieniem przez strażaka służby, a w szczególności określać okres i przebieg służby strażaka, to z uwagi na fakt, iż w spornej opinii wymieniono wszystkie zajmowane przez skarżącego stanowiska służbowe w kolejności ich zajmowania, oprócz jednego, którego w ogóle nie wymieniono, zaś skarżący złożył - w trybie § 9 ust. 1 w/w rozporządzenia MSWiA - odwołanie zawierające uzasadniony wniosek o uzupełnienie wykazu stanowisk, to organ odwoławczy, odmawiając uwzględnienia owego żądania - naruszył wskazany wyżej przepis § 8 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia MSWiA.

Mając powyższe na względzie, należy uznać, iż skarżący, składając odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zasadnie domagał się sporządzenia (poprawienia) wykazu zajmowanych przez niego stanowisk służbowych na podstawie dokumentów i zgodnie z niebudzącym wątpliwości stanem faktycznym. W konsekwencji, organ odwoławczy winien - opierając się na posiadanych dokumentach z akt osobowych skarżącego - dokonać zmiany spornej opinii i wpisać, że skarżący w okresie od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. zajmował stanowisko [...] Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa i Ochrony Ludności, tym bardziej, że takie żądanie strony skarżącej było zgodne z przepisami cyt. rozporządzenia MSWiA.

Ponadto, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż skarżący zasadnie stwierdził, że analiza leksykalna i celowościowa przepisu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej wskazuje, że opinia o służbie to także ocena służby, a więc winna zawierać, poza elementami expressis verbis określonymi przez § 8 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 2 cyt. rozporządzenia MSWiA z dnia 19 września 2001 r., również element oceny wynikający z istoty oceny o danym pracowniku.

Warto zauważyć, że ustawodawca wyróżnił w art. 48 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej dwa odrębne dokumenty - świadectwo służby i opinię o służbie.

Ponadto, wskazać trzeba, iż delegacja ustawowa do wydania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia (art. 48 ust. 3 ustawy o PSP) zawiera katalog otwarty w zakresie niezbędnych danych, które określać ma rozporządzenie.

W ocenie Sądu, mając na względzie powyższe regulacje prawne, skarżący zasadnie stwierdził w skardze, iż z przepisów tych wynika jednoznacznie, iż przedmiotowe dokumenty (świadectwo służby i opinia o służbie), mimo, że podstawą ich wydania są (te same) dane zawarte w aktach osobowych, są jednak odrębne i nie mogą w pełnym wymiarze powielać tych samych treści.

W tej sytuacji, skarżący w pełni słusznie zwrócił uwagę, iż organ odwoławczy bezpodstawnie przyjął, że opinia o służbie w swojej istocie nie różni się od świadectwa służby.

Ponadto, należy podzielić stanowisko strony skarżącej, że ustawę o PSP należy czytać w całości. W tej sytuacji, skarżący zasadnie zwrócił uwagę, że ustawodawca posługuje się terminem "opinia" także w wielu innych przepisach cyt. ustawy o PSP.

W ocenie Sądu, analizując poszczególne regulacje cyt. ustawy, uznać należy, że nie powinno budzić jakichkolwiek wątpliwości, że pod pojęciem "opinia" ustawodawca rozumie wyrażenie poglądu na jakąś sprawę (oceny), czy też przekonania organu na konkretny temat.

W konsekwencji, Sąd stwierdził, że przepis art. 48 ust. 1 ustawy o PSP należy interpretować w ten sposób, że opinia o służbie, jako wydana po zakończeniu służby, nie mieszcząc się w kategorii dokumentu wewnętrznego, a także mogąc być wykorzystywana również przy ubieganiu się zwolnionego strażaka o inną pracę, powinna nie tylko zawierać ścisłe dane mające potwierdzenie w aktach osobowych (a więc dane określone expressis verbis w § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia MSWiA), lecz zawierać - jako oczywisty - element stricte "ocenny" (oceny o służbie) wyrażający istotę opinii o byłym strażaku. W tej sytuacji, jak słusznie stwierdził skarżący, sporna opinia o służbie wydana przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r., nr [...], powinna zawierać również pogląd (przekonanie) tego organu o skarżącym, jako byłym strażaku. Opinia taka winna stanowić rodzaj referencji, czy też opinii pracodawcy o pracowniku w zakresie oceny jego pracy, postawy, zaangażowania, fachowości, etc. Opinia taka powinna opisywać umiejętności związanych z organizacją pracy, kreatywnością, zachowaniem, czy też przedstawiać inne cechy danego strażaka.

W ocenie Sądu, uznać należy ponadto, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2016 r., dopuścił się również błędnej wykładni przepisów § 8 w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej, albowiem odmówił uwzględnienia odwołania skarżącego w przedmiocie zmiany opinii o służbie wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r., niezasadnie przyjmując, że opinii o służbie nie można sprostować w trybie art. 113 § 1 k.p.a., pomimo istnienia w jej treści oczywistej omyłki pisarskiej.

Zdaniem Sądu, skoro - jak słusznie zauważył skarżący - pomyłki (tak zwane literówki) w aktach urzędowych zdarzają się, czego przykładem jest m.in. sporna opinia o służbie z dnia [...] lipca 2016 r., to nie sposób zgodzić się w tej sytuacji z argumentacją wyrażoną przez Ministra w zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2016 r.

Stanowisko organu odwoławczego jest tym bardziej nieuzasadnione, by nie rzec irracjonalne, o ile zwróci się uwagę na argumentację Ministra, który sugeruje, jakoby w świetle treści cyt. rozporządzenia MSWiA sprostowanie tego rodzaju oczywistych błędów (omyłek pisarskich) było niemożliwe z tego powodu, że § 6 rozporządzenia MSWiA przewiduje wyłącznie instytucję sprostowania świadectwa służby.

Według Sądu, takie stanowisko Ministra jest całkowicie nieuprawnione, gdyż instytucja sprostowania, o której mowa w § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia MSWiA, to zupełnie inna instytucja, aniżeli sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich. W tej sytuacji, Sąd uznał, że uprawnienie organu w zakresie możliwości sprostowania omyłki pisarskiej w opinii o służbie wynika nie z przepisu § 6 ust. 1 wspomnianego aktu wykonawczego, lecz z przepisu art. 113 § 1 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że - wbrew sugestiom Ministra - nie było jakichkolwiek przeszkód prawnych, aby sprostować błąd literowy w tekście spornej opinii o służbie wydanej przez Komendanta Głównego PSP w dniu [...] lipca 2016 r. Skarżący zasadnie uznał zatem, że - wbrew stanowisku organu odwoławczego - strona miała pełne prawo żądać poprawienia brzmienia nazwiska w spornej opinii o służbie, albowiem żaden przepis prawa nie zabrania organowi dokonania takiej korekty.

Sąd uznał jednocześnie, że wyjątkowo lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra w powyższym zakresie, sprowadzające się w istocie do bardzo ogólnego powołania przepisów cyt. rozporządzenia MSWiA, świadczy o tym, że organ odwoławczy nie dokonał żadnych szczegółowych ustaleń co do okoliczności, które przesądziły o konieczności nieuwzględnienia odwołania skarżącego od opinii o służbie.

W ocenie Sądu, powyższe braki dostrzeżone w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, stanowią przesłankę do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie uwzględniając odwołania skarżącego od spornej opinii o służbie, nie dokonał wszelkich istotnych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek do wydania tego rozstrzygnięcia, przez co naruszył w sposób ewidentny zarówno zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a.

Sąd uznał, że nie uzasadniając w sposób właściwy decyzji z dnia [...] października 2016 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił się jednocześnie od obowiązku przeprowadzenia szczegółowej analizy występowania przesłanek odmowy uwzględniania odwołania od opinii o służbie skarżącego strażaka, co w konsekwencji świadczy o ewidentnym naruszeniu przez ten organ normy prawnej przewidzianej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa.

W ocenie Sądu, brak precyzyjnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w kontekście przesłanek dających ewentualną podstawę do nieuwzględnienia odwołania od opinii o służbie, świadczyć może o całkowitym zignorowaniu obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej, gdy tymczasem nie ulega wątpliwości, iż na organach rozstrzygających w przedmiocie opinii o służbie, o której mowa w art. 48 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej - zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. - ciąży ewidentny obowiązek wyraźnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, dlaczego argumenty skarżącego strażaka zawarte w odwołaniu nie dają podstawy do ich uwzględnienia.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając zaskarżoną decyzję, Minister dopuścił się istotnej obrazy wskazanych powyżej norm prawnych i tym samym przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności.

W tym stanie rzeczy, sporna decyzja Ministra nie mogła ostać się w obrocie prawnym.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę dokonaną powyżej analizę, pamiętając o tym, że ocena, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do zmiany (korekty) opinii o służbie, nie może mieć charakteru dowolnego i arbitralnego. W uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej odwołanie od opinii o służbie wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej ocena Ministra musi być dokładnie i szczegółowo umotywowana.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.