Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 698/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 154 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant st. specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi C.S. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 752/21. I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie skargę oddala IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W wyroku z dnia 10 listopada 2021 r. sygn. akt III SAB/Wr 752/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w przedmiocie skargi C. S. dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy:

I. stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłości;

II. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

III. zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami;

IV. przyznał od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 700 zł;

V. zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Dnia 18 lutego 2022 r. doręczono organowi prawomocne orzeczenie wraz z aktami sprawy. W dniu 29 kwietnia 2022 r. do organu wpłynęło wezwanie strony skarżącej do wykonania wyroku. Decyzją z dnia 11 maja 2022 r. udzielono stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy do dnia 11 maja 2025 r.

W dniu 16 maja 2022 r. do organu wpłynęła skarga cudzoziemca na niewykonanie prawomocnego wyroku (sygn. akt III SAB/Wr 752/21) przez Wojewodę Dolnośląskiego dotyczącego postępowania o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący wniósł o:

1. na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. wymierzenie przez Sąd organowi grzywny;

2.przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej kwoty w wysokości 15.000 zł na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a;

3. skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym;

4. zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie ( por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018) środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Zdaniem Sądu celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30.05.2001 r., LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24.05.2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594).

Cytowany przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione.

W pierwszej kolejności należy odnotować, że zgodnie z powołanym wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a. warunkiem wniesienia skargi w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W sprawie spełniony został warunek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo strony skarżącej, które wpłynęło do organu 29 kwietnia 2022 r., wzywające organ do wykonania wyroku.

Bezspornie również wyrokiem z 10 listopada 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 752/21 tutejszy Sąd uwzględnił skargę cudzoziemca na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z 10 listopada 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 752/21 wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały organowi w dniu 18 lutego 2022 r. r. (data prezentaty organu). Od tego dnia rozpoczął zatem bieg terminu załatwienia sprawy. Wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu termin upłynął zatem w dniu 4 marca 2022 r. Tymczasem Wojewoda Dolnośląski załatwił przedmiotową sprawę, wydając skarżącemu decyzję w dniu 11 maja 2022 r. tj. po ponad dwóch miesiącach po wyznaczonym terminie.

Niewątpliwa w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy miała, zdaniem Sądu, charakter rażący.

Uznając w związku z powyższym skargę za zasadną Sąd na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a stwierdził, że bezczynność organu miała charakter rażący ( pkt II wyroku) oraz był na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a zobowiązany orzec o wymierzeniu organowi grzywny, której wysokość (200 zł) miarkował mając na uwadze jej dyscyplinującą funkcję oraz stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy wskazanego w wyroku i okoliczności, w jakich doszło do niezachowania tego terminu.

Sąd nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o zasądzenie na jej rzecz kwoty 15.000 zł, z uwagi na to, że w skardze żądania tego nie poparto żadnym uzasadnieniem. Jak bowiem podkreśla się w literaturze i orzecznictwie – i który to pogląd podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie - zasądzana na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a suma pieniężna poza rolą dysyplinująco-represyjną, powinna pełnić przede wszystkim również funkcję kompensacyjną, będąc swoistym zadośćuczynieniem dla skarżącej za oczekiwanie na zakończenie jej sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Strona skarżąca uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinna zatem nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Nie wystarczy ogólnie powołać się na samą okoliczność bezczynności organu. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana argumentacją strony skarżącej (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 125/18, z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt. I SA/Wa 324/18). Skarga w niniejszej sprawie nie zawiera natomiast żadnej argumentacji w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 154 § 1, 2, 6 i 7, art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.