Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 130/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 138/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia 22 grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie określania kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Po 138/23, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił A wstrzymania wykonania decyzji Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia 22 grudnia 2022 r. w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że z uzasadnienia wniosku strony skarżącej (reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego ) nie wynika konieczność wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, nakazującej zwrot kwoty 263947,97 zł wraz o odsetkami.

W ocenie skarżącej może ona ponieść znaczną szkodę w przypadku wykonania decyzji, co doprowadzi do problemów z regulowaniem bieżących płatności (na rzecz kontrahentów czy pracowników). Jednorazowy zwrot płatności doprowadzi do utraty płynności finansowej firmy. Strona skarżąca z tytułu umów leasingowych i kredytów dotyczących zakupów środków trwałych uiszcza kwotę 45.000 zł miesięcznie. Zatrudnia też 8 pracowników z tytułu umowy o pracę. Średni miesięczny koszt wynagrodzeń to ok. 35.000 zł. Strona skarżąca uiszcza ponadto koszty utrzymania siedziby firmy i oddziału, w tym specjalistycznych stanowisk pracy. W roku bieżącym strona skarżąca kończy realizację projektu regionalnego, którego rozliczenie nastąpi w grudniu 2023 r. Kwota konieczna do zamknięcia projektu wynosi 350.000 zł.

Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wykazała ostatecznie, że przy wykonaniu przedmiotowego obowiązku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej, dotyczącej konieczności poniesienia wysokich kosztów. Strona podniosła w uzasadnieniu wniosku odpowiednie okoliczności, ale nie zostały one udokumentowane w jakikolwiek sposób.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo zachodzenia podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie tego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami.

Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjny, Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.

Należy bowiem stwierdzić, że skarżąca we wniosku w żaden sposób nie powołała argumentów przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej.

We wniesionym zażaleniu skarżąca powtórzyła jedynie wcześniej wskazane w skardze okoliczności.

W tych okoliczności sprawy NSA podzielił stanowisko WSA w Poznaniu o niewykazaniu przez skarżącą przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., NSA orzekł jak w sentencji.