Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 411/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 lipca 2023 r. sprawy ze skargi G. S. "S. C." w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt SKO Gd/3616/22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia 18 stycznia 2019 r. S. w K. złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości za 2019 rok, wykazując do opodatkowania:

- grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 21.277 m2, (stawka podatku 0,90 zł/m2),

- budynek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 3.981 m2 (stawka 22 zł/m2),

- budowle o wartości 163.935 zł, stawka opodatkowania 2%.

Wyliczony podatek z tego tytułu wyniósł 110.010,00 zł.

W dniu 24 września 2021 r. Spółdzielnia złożyła korektę deklaracji od podatku od nieruchomości za lata 2017-2021. W uzasadnieniu Spółdzielnia wskazała, że w/w korekta związana jest z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r.. Korekta dotyczyła nieruchomości niewykorzystywanych w działalności gospodarczej w latach 2017-2021.

W powyższej korekcie za 2019 rok Spółdzielnia zmniejszyła o 277m2 powierzchnię budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, tym samym w/w powierzchnia uległa zmniejszeniu z powierzchni 3.981 m2 do 3.704 m2 (stawka 22 zł/m2 - związana z prowadzeniem działalności gospodarczej), natomiast budynek powierzchni 277 m2 został opodatkowany stawką 6,70 zł/m2 (od budynków pozostałych). Tym samym Spółdzielnia określiła wysokość podatku na kwotę 105.772 złotych.

W załączniku do deklaracji Spółdzielnia wskazała, iż grunty dotyczą Z. w K., ul. D.1, KW [...] obr. [...].

Pismem z 29 września 2021 r. organ wezwał Spółkę do złożenia szczegółowych wyjaśnień i przedstawienia wydruku z systemu ewidencji środków trwałych za lata 2017-2021, precyzyjnego określenia nieruchomości oraz jej położenia- budynku którego dotycz a w/w korekty, wskazania czy do kosztów uzyskania przychodów w latach 2017-2021 zaliczono wydatki dotyczące nieruchomości, której powierzchnię korygowane są w deklaracjach, złożenia stosowanych załączników do każdej korekty.

Spółdzielnia w piśmie z 5 października 2021 roku wskazała, iż korekta dotyczy podatku od nieruchomości: zakładu mięsnego S. w K. położonego przy ul. D.1 [...]. gmina K., magazynu z biurami położonego przy ul. D., [...] K. za miesiąca od 1 lipca 2020 roku do 31 grudnia 2020 roku, powierzchni 1292.40 m2.

Spółdzielnia wskazała, iż od 1 lipca 2020 roku magazyn nawozowy nie był wykorzystywany z uwagi na wygaśnięcie z dniem 8 maja 2020 roku umowy dzierżawy z firmą K. K.N. oraz braku innych kontrahentów chcących prowadzić działalność gospodarczą. Obiekt był pustostanem do końca 2020 roku. Natomiast odnośnie zakładu mięsnego pierwotnie w projekcie jego budowy ujęte były dwie linie ubojowe, tzn. do uboju trzody chlewnej i bydła. Jednak w trakcie rozbudowy uległ załamaniu krajowy rynek handlu mięsem wołowym, dlatego też linia do uboju bydła i pomieszczenia jej towarzyszące nie zostały ukończone i oddane do użytku.

Spółdzielnia stwierdziła, iż w latach 2017-2021 decyzją zarządu stosowała obniżone stawki amortyzacji dla nieruchomości objętych korektą deklaracji podatku od nieruchomości, dla zakładu mięsnego wynosiła: 0,35% w 2017 roku, 0% w latach 2018-2019, 0,35% w latach 2020-2021. Dla magazynu z biurami w latach 2020-2021 stawka amortyzacji wynosiła 0,35%. Spółdzielnia do pisma dołączyła kserokopię z księgi środków trwałych za rok 2017 i historie poszczególnych środków trwałych do 2021 roku.

Ponadto w aktach znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z 21 lutego 2012 roku, w której wskazano, iż Prezes Zarządu S. w K. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku masarni po wykonaniu rozbudowy na terenie działki nr [...] w K. wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z 2002 roku w części dotyczącej utwardzenia terenu oraz zakończenia prac wykończeniowych w już oddanej części decyzją z 1 grudnia 2004 roku. W powyższej decyzji wskazano, iż udziela się pozwolenia na użytkowanie masarni na terenie działki nr [...] po zakończeniu wszystkich prac wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę z 2002 roku. Jak wynika z decyzji do wniosku o udzielenia pozwolenia na budowę dołączono: dziennik budowy jak i protokół odbioru instalacji elektrycznej wewnętrznej. Kierownik złożył oświadczenie o wykonaniu budynku zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz warunkami technicznymi i obowiązującymi normami oraz uporządkowania terenu. 31 stycznia 2012 roku odbywała się wizja w terenie w trakcie której stwierdzono, iż obiekt został zrealizowany zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Masarnia została oddana do użytku decyzją z 2004 roku z wyłączeniem: drugiej linii uboju, pomieszczeń na piętrze starego budynku przeznaczonych do adaptacji, utwardzenia niezabudowanej powierzchni działki. W międzyczasie zostały zakończone prace wykończeniowe w części już odebranej oraz także utwardzenie terenu. Wskazano, iż inwestor w trakcie kontroli złożył oświadczenie, że rezygnuje z adaptacji pomieszczeń na piętrze starego budynku oraz także z remontu pomieszczeń przeznaczonych dla drugiej linii uboju (pomieszczenia 2, 16, 17, 18, 19, 21, 23). Pomieszczenia te zostaną wyłączone z użytkowania.

W aktach znajduje się także rzut pomieszczeń ubojni z zaznaczonymi pomieszczeniami nr 2, 16, 17, 18, 19, 21, 23.

Dnia 10 października 2021 roku organ w obecności Prezesa Zarządu S. przeprowadził oględziny budynku przemysłowego nr 25 stanowiącego własność Spółdzielni. Sporządzono dokumentację fotograficzną pomieszczeń wyłączonych z użytkowania, stwierdzono, iż powierzchnia w/w pomieszczeń wynosi 277 m2. Podczas oględzin ustalono, iż do wymienionych pomieszczeń nr 1-3 brak było dostępu (do jednego z pomieszczeń wejście zabite było blachą, a w dwóch pozostałych pomieszczeniach stwierdzono na ścianach i podłogach płytki ceramiczne. Natomiast w pozostałych pomieszczaniach nr 4-10 stwierdzono stan surowy, brak posadzek, ściany bez tynków, w pomieszczeniach brak prądu, na ścianie była skrzynek jako pozostałość po wcześniejszej instalacji nie działającej. Brak kontaktów i włączników prądu. W pomieszczeniach kawałki drewna, 2 worki z węglem, stara maszyna, jednak lampa typu przemysłowego, paleta, radio. Stwierdzono brak elewacji na tylnej ścianie budynku i po prawej stronie.

Pismem z 20 października 2021 roku Spółdzielnia wskazała, iż w latach 2017-2021 nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z korygowaną powierzchnią nieruchomości. W latach 2018-2019 podjęto decyzję o nienaliczaniu amortyzacji.

Zgodnie z informacją z rejestru gruntów działka nr [...] oznaczona w ewidencji gruntów jest jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy), natomiast działki nr [...] jako Bi ( inne tereny zabudowane).

Organ pierwszej instancji postanowieniem z 14 kwietnia 2022 roku wszczął z urzędu przedmiotowe postępowanie w sprawie określenia Spółdzielni wysokości zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2019 rok.

Decyzją z 26 maja 2022 r. organ ten określił wysokość zobowiązania za 2019 r..

Odwołanie od decyzji wniosła Spółdzielnia wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wydanie decyzji merytorycznej wobec braku konieczności gromadzenia dodatkowego materiału dowodowego w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 1a ust. 2a ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż przedmiot opodatkowania, część budynku zakładu mięsnego oraz magazyn z biurami przy ul. D. podlegają opodatkowaniu w całości opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości związaną z działalnością gospodarczą gdy budynek zakładu mięsnego o pow. 227 m2 nie został oddany do użytkowania zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i nie może być wykorzystany na prowadzenia działalności gospodarczej, nieruchomości zabudowane budynkiem magazynu i biurami przy ul. D. w K. nie jest wykorzystywana do jakiejkolwiek działalności gospodarczej, część budynków nie została oddana do użytkowania i nie powstał obowiązek podatkowy, naruszono art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 lutego 2021 roku, SK 39/19 uznał ten przepis za niezgodny z Konstytucją, w zakresie w którym o związaniu z działalności gospodarczą decyduje wyłącznie posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli, naruszenie art. 120, 122, 180 § 1, 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia pełnej analizy związku przedmiotowych nieruchomości z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółdzielnie oraz pominięcie w orzekaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z 21 lutego 2012 roku z której wynika, iż część budynku przy ul. D.1 w K. nie został oddana do użytkowania. Tym samym wydano rozstrzygnięcie w nieprawidłowy sposób i w nieprawidłowej wysokości.

Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, decyzją z 8 marca 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy uznał ,że z dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń faktycznych wynika, że cała sporna nieruchomość masarni stała się elementem prowadzonego przez podatnika przedsiębiorstwa i jest związana z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. Jak wynika z min. z dokumentacji fotograficznej oraz zebranych w sprawie dokumentów masarnia stanowi jeden budynek w którego części znajdują się pomieszczenia niewykorzystywane przez Spółdzielnię. Są to wydzielone pomieszczenia w budynku, który posiada wszystkie niezbędne elementy w postaci: fundamentów, dachu, przegród, ścian, okien. Do przedmiotowych pomieszczeń był także doprowadzony prąd. W w/w części nieruchomości nie zorganizowano ubojni, nie oznacza to jednak, że po remoncie, modernizacji nie może być wykorzystywana na cele działalności gospodarczej. Nieruchomość znajduje się w ewidencji środków trwałych, były od niej dokonywane odpisy amortyzacyjne. Skoro zaś nieruchomość weszła do składników majątkowych prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, to jej związek z działalnością gospodarczą Spółdzielni nie powinien budzić wątpliwości. W tych okolicznościach bez znaczenia dla oceny prawidłowości zastosowanej stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości pozostaje fakt niewykorzystania części nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Wskazano także, iż w niniejszej sprawie powstał obowiązek podatkowy zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych który stanowi, iż jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku. w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W niniejszej sprawie budynek masarni został wybudowany przed 2017 roku, a jedynie jego część nie została dostosowana do prowadzenia działalności masarskiej. Powyższe nie oznacza jednak, iż część w/w budynku nie może zostać wyremontowana i służyć jakiejś formie działalności gospodarczej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, że Spółdzielnia budując budynek masarni dokonała jego powiązana z prowadzoną działalnością gospodarczą, a co za tym idzie przedmiotową nieruchomość należało uznać za zajętą w całości na prowadzenie działalności gospodarczej albowiem do tak ustalonej sytuacji faktycznej oraz adekwatnej do niej interpretacji przepisów prawa materialnego analizowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. się nie odnosi.

Stwierdzono także, iż wysokość podatku została prawidłowo ustalona na podstawie właściwej uchwały Rady Gminy Karsin.

Z tego powodu Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 marca 2023 r. utrzymującą w mocy od decyzję Wójta Gminy Karsin z dnia 26 maja 2022 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości zarzucono naruszenie:

1) art. 1a ust. 2a ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że przedmiot opodatkowania, część budynku zakładu mięsnego , położonego w K. przy ulicy D.1 podlega w całości opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości związaną z działalnością gospodarczą, w sytuacji gdy budynek zakładu mięsnego, położonego w K. przy ulicy D.1, w części obejmującej powierzchnię 277 m2 nie został oddany do użytkowania zgodnie z przepisami Prawa budowlanego , a tym obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od tej części nieruchomości nigdy nie powstał a nieruchomość nie może być wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej;

2) naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 uznał ten przepis za niezgodny z Konstytucją RP w zakresie, w którym o związaniu z działalnością gospodarczą decyduje wyłącznie posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli;

3) naruszenie art. 120, 122, 180 § 1, 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną ocenę wpływu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z dnia 21 lutego 2012 r. Nr [...], z której wynika, iż część budynku przy ulicy D.1 w K. nie została oddana do użytkowania, a tym samym na powstanie obowiązku podatkowego oraz pominięcie przy orzekaniu okoliczności, iż zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 648 z późn. zm.) osoba prawna będąca spółdzielnią, poza prowadzeniem działalności gospodarczej prowadzi również działalność społeczną i oświatowo-kulturalną na rzecz swoich członków i ich środowiska;

4) naruszenie art 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie rozpoznanie zarzutu dotyczącego wydania przez organ pierwszej instancji decyzji w stosunku do nieprawidłowo oznaczonej osoby prawnej oraz brak szczegółowego wyliczenia wysokości podatku od nieruchomości.

Mając to na uwadze wniesiono o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Karsin,

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przypomnieć należy, że z przepisów art. 21 § 1. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa wynika, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:

1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;

2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

Z przepisu art. 21 § 2 Ordynacji wynika, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

Natomiast z przepisu art. 21 § 3 O.p. wynika, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Jak wynika z akt sprawy, w przedmiotowej sprawie Spółdzielnia złożyła korektę deklaracji od podatku od nieruchomości za lata 2017-2021. W uzasadnieniu Spółdzielnia wskazała, że w/w korekta związana jest z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021. Korekta dotyczyć nieruchomości niewykorzystywanych w działalności gospodarczej w latach 2017-2021. To zdaniem Spółdzielni oznacza, że część budynków winno być opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków pozostałych, a nie stawką przewidzianą budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Składając korektę skarżąca wskazała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt TK 39/19, w którym to Trybunał uznał art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, za niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Organy uznały, że w niniejszej sprawie z dokonanych ustaleń faktycznych wynika, że cała sporna nieruchomość masarni stała się elementem prowadzonego przez podatnika przedsiębiorstwa i jest związana z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. Jak wynika z dokumentacji zebranych w sprawie dokumentów masarnia stanowi jeden budynek, w którego części znajdują się pomieszczenia niewykorzystywane przez Spółdzielnię. Są to wydzielone pomieszczenia w budynku, który posiada wszystkie niezbędne elementy w postaci: fundamentów, dachu, przegród, ścian, okien. Do przedmiotowych pomieszczeń był także doprowadzony prąd. W w/w części nieruchomości nie zorganizowano ubojni, nie oznacza to jednak, w ocenie organu że po remoncie, modernizacji nie może być wykorzystywana na cele działalności gospodarczej. Nieruchomość ponadto znajduje się w ewidencji środków trwałych, były od niej dokonywane odpisy amortyzacyjne.

Organ uznał więc, że skoro zaś nieruchomość weszła do składników majątkowych prowadzonego przedsiębiorstwa to jej związek z działalnością gospodarczą Spółdzielni nie powinien budzić wątpliwości. W tych okolicznościach bez znaczenia dla oceny prawidłowości zastosowanej stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości pozostaje fakt niewykorzystania części nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu zaprezentowany w zaskarżonej decyzji pogląd jest przekonujący. Sąd przy tym akcentuje część uzasadnienia strony skarżącej dla złożonych korekt deklaracji (zob. pismo z 5 października 2021 r.), gdzie wskazano, że przyczyną niewykorzystania części spornej nieruchomości jest załamanie krajowego rynku handlu mięsem wołowym.

W ocenie Sądu, podana okoliczność nie mieści się w przesłankach powoływanego przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Potwierdza natomiast istnienie świadomej decyzji podatnika co do zmniejszenia rozmiaru prowadzonej działalności z uwagi na chwilowe uwarunkowania gospodarcze.

Sąd przypomina , że ustalając w kontekście interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. znaczenie zaprezentowanego w uzasadnieniu wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r. stanowiska, że podwyższone stawki opodatkowania nie mogą być stosowane w odniesieniu do nieruchomości "niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej" , jeżeli jedyną formą aktywności podatnika/przedsiębiorcy, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość jest wykonywanie działalności gospodarczej, uznać należy, że wyłącznym przejawem jego działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa. W takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji zastosowanie znajdą stawki opodatkowania przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l..

Reasumując, za prawidłowy należy w ocenie Sądu uznać pogląd wywodzący się z rozważań zajętych przez NSA w wyroku z 15 grudnia 2021r. sygn..akt III FSK 4061/21, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:

- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1 a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Nie ulega więc wątpliwości, że użyty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem, lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że strona skarżąca jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą, a jej zakres został zmniejszony na skutek samodzielnej decyzji motywowanej gospodarczo.

Istotną okolicznością jest także, że nieruchomość została ujawniona w ewidencji środków trwałych i w określonym czasie dokonywano odpisów amortyzacyjnych.

Nie zaszły zatem w niniejszej sprawie okoliczności opisane w wyroku Trybunału, uniemożliwiające zastosowanie podwyższonej stawki opodatkowania ,gdyż fakt nieprowadzenia przez skarżącą w części posiadanych nieruchomości działalności gospodarczej nie pozbawia ich związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Odnosząc się do kolejnej kwestii podniesionej w skardze, w ocenie Sądu, nie doszło także do naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ decyzja została skierowana do prawidłowego podmiotu: S. w K. i przez nią odebrana. Natomiast fakt, iż w sentencji decyzji organ wskazał jako adresata jedynie S. nie oznacza, iż w/w decyzja została skierowana do innego adresata. W treści jako adresata decyzji wskazano S. w K., a także w samej decyzji wielokrotnie organ określając podatnika wskazuje, iż jest nim S. w K. W tej sytuacji należy uznać, że identyfikacja Spółdzielni jest wystarczająca.

Mając to na uwadze Sąd skargę jako niezasadną oddalił (art. 151 p.p.s.a.).