Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 73/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: *Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1 i par. 2, art. 55, art. 58 par.1 pkt 6, art. 64 par. 3, art. 170
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wymierzenie Kierownikowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie postanawia: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z 6 grudnia 2017 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub wnioskodawcą) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o wymierzenie grzywny organowi pomocy społecznej za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi jego skargi na decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie.

Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Ustosunkowując się do powyższego wniosku wskazał, że skarga wniesiona przez stronę w jednym piśmie na wszystkie decyzje wydane w pierwszej instancji w latach 2012-2016, została przekazana tutejszemu Sądowi wraz z niezbędną i dostępną dokumentacją merytoryczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, o czym stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

W tym miejscu wymaga podkreślenia, że instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji niewywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter mieszany: dyscyplinujący, restrykcyjny i prewencyjny. Mobilizuje ona bowiem organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, a jednocześnie stanowi sankcję za niedokonanie tych czynności w wymaganym terminie. Zapobiega także naruszeniom tego obowiązku w przyszłości (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1702/17, z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 429/13 oraz z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 72/14 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i wszystkie pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia).

Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że choć sprawa wszczęta wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stanowi samodzielne postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym, żądanie strony nie może być rozpoznawane w oderwaniu od skargi, której organ – zdaniem strony – miał nie przekazać w terminie.

Z akt sprawy zawisłej przed tutejszym, zarejestrowanej pod sygnaturą IV SA/Wr 722/17 wynika, że skarga na decyzję organu pomocy społecznej pierwszej instancji wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 23 listopada 2017 r., a następnie – jako niedopuszczalna – została odrzucona postanowieniem z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 722/17.

Odnosząc powyższe okoliczności do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rozpoznanie w takiej sytuacji wniosku o ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie wskazanej skargi jest również niedopuszczalne. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym z dominuje stanowisko, wedle którego wniosek o wymierzenie grzywny wywiedziony w sprawie niedopuszczalnej, nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Skoro zatem skarga wniesiona przez stronę okazała się niedopuszczalna, to tym samym i wniosek o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. należy uznać za niedopuszczalny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 969/14, z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 887/12 oraz z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 953/10).

Wypada również zauważyć, że wspominane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wydane w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 722/17 z dniem 30 stycznia 2018 r. uzyskało walor prawomocności. W myśl zaś art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inny organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Prawomocne zakończenie wskazanego postępowania oddziałuje na niniejszą sprawę również z perspektywy funkcji jakie winny towarzyszyć wymierzeniu grzywny. Podstawową jej rolą jest bowiem zdyscyplinowanie organu administracji publicznej, który skargę otrzymał, do przekazania jej właściwemu sądowi administracyjnemu. Przepis art. 55 p.p.s.a. określa zaś czynności procesowe, które mogą być podjęte w celu doprowadzenia do rozpoznania sprawy. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zatem dopuszczalny, jeżeli skarga została wniesiona do organu i nie została jeszcze rozpoznana przez sąd administracyjny. Żądanie wymierzenia grzywny nie może jednak mieć na celu wyłącznie funkcji represyjnej, sprowadzającej się jedynie do ukarania organu w sytuacji, gdy wniesiona skarga została przez niego przekazana do sądu administracyjnego, a sprawa wszczęta tą skargą została już zakończona. Rozpoznanie żądania wymierzenia grzywny byłoby wówczas niedopuszczalne, a wniosek złożony w tym przedmiocie podlegać winien odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OZ 498/16, postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II SO/Po 11/17 oraz w Łodzi z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SO/Łd 1/17).

Mając na uwadze powyższe okoliczności niedopuszczalny wniosek o wymierzenie organowi grzywny należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.