Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 822/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1, art. 120, art. 149 par. 1a, art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej (dot. działki ew. nr [...]) 1. zobowiązuje Radę Gminy [...] do rozpatrzenia punktu 1 zdanie 1 i punktu 2 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie pierwszym wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Rady Gminy [...] na rzecz J. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. (dot. działki ew. nr [...]) o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wniosła

o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni, stwierdzenie,

że organ rażąco naruszył art. 13, 14, 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 61 Konstytucji RP, stwierdzenie, że organ rażąco naruszył prawo i wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że pismem z dnia [...] kwietnia skierowanym pocztą elektroniczną, zwróciła się do Rady Gminy [...] z prośbą

o poinformowanie: 1/ czy gmina przejęła na własność nieruchomość o nr ew. [...] we wsi [...] pod poszerzenie drogi gminnej ul. [...], w jakiej dacie? i czy inwestycja ta została zrealizowana, w jakiej dacie? 2/ w jakiej dacie i pod jakim numerem ewidencyjnym nieruchomość ta została wprowadzona do rejestru (ewidencji) gminnego zasobu nieruchomości i jaka jej wartość została wskazana, wniosła o przesłanie skanu strony tej ewidencji. 3/ czy organ złożył wniosek do SR w [...] o ujawnienie prawa swojej własności do ww. nieruchomości w księdze wieczystej, jeśli tak to w jakiej dacie, wniosła o przesłanie skanu dokumentu, który

to potwierdza. 4/ czy doszło do ujawnienia w KW własności gminy ww. nieruchomości, jeżeli tak to w jakiej dacie, wniosła o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza.

Skarżąca wskazała, że ustawowy 14 dniowy termin na udzielenie odpowiedzi upłynął skutecznie 21 kwietnia 2020 r. Skarżony mimo upływu dziewiętnastu miesięcy do dnia sporządzenia skargi nie odpowiedział na wniosek, czym rażąco naruszył prawo, co uzasadnia zarówno zarzut bezczynności jak

i wniosek o wymierzenie grzywny. Skarżąca podniosła, że wniosek bezsprzecznie dotyczy informacji publicznej bowiem dotyczy informacji nt. majątku gminnego i jego procedowania a także dokumentu urzędowego, jakim jest niewątpliwie ewidencja gminnego zasobu nieruchomości. Zdaniem skarżącej niewątpliwie doszło w niniejszej sprawie do rażącego opóźnienia w podjęciu przez organ czynności, pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Rada Gminy [...] w odpowiedzi z dnia 2 grudnia 2021 r. na skargę J. S. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej ewentualnie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. z adresu poczty elektronicznej: [...] został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej (dot. działki nr ew. [...] w [...]). Wpływ wniosku został zarejestrowany w dniu [...] kwietnia 2021r. pod poz. [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2020r. znak: [...] organ udzielił anonimowemu wnioskodawcy odpowiedzi, odnosząc się do postawionych pytań (żądań). Odpowiedź została doręczona anonimowemu wnioskodawcy w dniu [...] kwietnia 2020 r. na adres poczty elektronicznej: [...]. Ponadto, zarówno treść wniosku, jak również odpowiedzi na wniosek (po dokonaniu niezbędnej anonimizacji) została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu [...] kwietnia 2020 r. ([...]). Organ przywołał inną sprawę skarżącej o sygn. akt II SAB/Wa 485/21 (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2021 r.) wskazując, że w zakresie odpowiedzi na pytania nr 3 i 4 Sąd uznał skargę za niezasadną.

Organ wskazał nadto, że skarżącej w dniu [...] listopada 2021 r. pismem [...]udzielając odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2021 r. organ wskazał dostęp na stronie internetowej BIP Gminy [...] aktualnej księgi inwentarzowej gruntów gminnych (wykaz środków trwałych), która zawiera: numery inwentarzowe, numery ewidencyjne działek, wartość, daty przyjęcia oraz inne informacje stanowiące całościową ewidencję środków trwałych (tj. działki wymienione we wnioskach (7 szt.) o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r. z adresu poczty elektronicznej: [...]). a co za tym idzie skarżąca jest w posiadaniu informacji o "przytaczanej nieruchomości o nr ew. [...]" we wsi [...]. Organ wskazał nadto, że skarżąca może zaskarżyć bezczynność organu jedynie dotyczącą nierozpatrzenia jej wniosku, a nie wniosku złożonego do organu przez kogokolwiek. Musi zatem wykazać, że to skarżąca żądała od organu dokonania określonej czynności (udostępnienia informacji publicznej). Organ wskazał m.in., że kwestie dotyczące odformalizowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, czego przejawem jest możliwość złożenia wniosku, który nie spełnia wymogów podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., nie pozwalają stwierdzić, że wniosek dotyczący udostępnienia informacji publicznej może nie zawierać oznaczenia adresata z imienia i nazwiska. Skarżący bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej musi wykazać, że jest podmiotem, który złożył w określonym czasie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jakiego dotyczy skarga. W sytuacji, gdy wniosek nie zawiera wskazania chociażby imienia i nazwiska jego autora, a z adresu poczty elektronicznej danych tych nie można zasięgnąć (tak jak w niniejszej sprawie), nie jest możliwe stwierdzenie, że skargę wniosła osoba, która złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Organ podkreślił, że z treści maila, który stanowić miałby wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej wynika jedynie, że udzielenia informacji publicznej żąda podmiot posługujący się adresem poczty elektronicznej. W ocenie organu, skarga na bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. winna podlegać oddaleniu jako bezzasadna z tej przyczyny, że brak było jakichkolwiek podstaw aby uznać, iż skarżąca w dniu [...] kwietnia 2020r. wystąpiła do organu skutecznie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o wskazanej w skardze treści, który nie został przez ten organ rozpatrzony w ustawowym terminie. Brak wniosku skierowanego przez skarżącą skutecznie do organu oznacza, że organ nie pozostaje w bezczynności w jego rozpatrzeniu.

Organ wskazał nadto, że niezwłocznie podjął czynności związane z załatwieniem wniosku, w szczególności odniósł się do wszystkich żądań przedstawionych we wniosku. Udzieloną odpowiedź w tym przedmiocie wysłał też niezwłocznie do niezidentyfikowanego wnioskodawcy. Ten zaś nie zakwestionował - w jego przekonaniu - niepełnej informacji bądź nie zwrócił się do organu z ponownym wnioskiem, a zatem podmiot wnioskujący o informację publiczną nie zachował czynnej postawy w stopniu, jaki byłby wymagany od osoby dbającej o swój interes w zakresie uzyskania informacji na wniesiony wniosek. Mogło to tworzyć mylne przeświadczenie organu, że wnioskodawca utracił zainteresowanie przedmiotową informacją, bądź udzielona odpowiedź jest w pełni satysfakcjonująca. Wszystkie zatem ww. podane okoliczności sprawiają, że trudno w sprawie twierdzić, iż wystąpiła w niej bezczynność o charakterze rażącym, niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym, nie pozostawiająca wątpliwości. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie trudno zarzucić złą wolę organu, bądź wadliwą wykładnię i zastosowanie obowiązującego prawa oraz mylną ocenę stanu faktycznego. Podał, że wziąć należy pod uwagę wątpliwości co do intencji skarżącej, które wiązać można z kwestią nadużywania prawa do informacji publicznej, jak również uwzględnić należy bierną postawę anonimowego i niezidentyfikowanego wnioskodawcy przez dłuższy czas od złożenia wniosku, którego uwzględnieniem powinien być wszak zainteresowany.

W piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2022 r. skarżąca w zakresie odpowiedzi organu na pytanie pierwsze wniosku ograniczyła skargę do pierwszej części pytania, uznając, że odpowiedź w zakresie niezrealizowania inwestycji na działce nr ew. [...] w [...] została udzielona. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę skarżąca podniosła, że potwierdza ona słuszność pozostałych zarzutów skargi. Podniosła, że powoływana w piśmie korespondencja z dnia [...].04.2020r. nie pochodzi od skarżonego organu czyli RG [...] lecz od innego organu jakim jest wójt gm. [...]. Nie dowodzi ona również, że doszło do udzielenia w pełni wnioskowanej informacji. Skarżąca wskazała, że pismo wójta gm. [...] z dnia [...].04.2020 r. [...] r. było wymijające i poza informacją o niezrealizowaniu inwestycji, zawierało jedynie odesłanie do korespondencji z osobą trzecią J. S. z przed wielu lat, nie mającej waloru aktualności, która to nie zawierała żadnej odpowiedzi na pytania wniosku. Skarżąca nie zgodziła się z organem co do jego twierdzenia w przedmiocie dostępności treści księgi inwentarzowej gruntów gminnych pod adresem wskazanym przez niego w piśmie z dnia [...].09.2016r. [...]. Jak się okazało link ten nie prowadzi do BIP urzędu lecz do jakiejś prywatnej strony, nie korzystającej z domniemania wiarygodności, rzetelności i bezpieczeństwa, która dodatkowo jest na stałe zablokowana, a więc nie niesie żadnej informacji. Skarżąca wskazała, że co do pytań pkt 3 i 4 wniosku, to w zakresie ustalenia faktów, stanowią one niewątpliwie informację publiczną dostępna w trybie ustawy. Dopiero ustalenie, że istnieje dla wskazanej działki księga wieczysta, a wniosek do niej został skierowany, pozwoliłoby wnioskodawcy na uzyskanie dalszych Informacji, łącznie z wglądem do treści KW. Skarżąca wskazała, że przedmiotem wniosku nie było uzyskanie wglądu do treści KW dla wskazanej nieruchomości, a jedynie ustalenie czy wniosek w sprawie dokonania wpisu w istniejącej KW lub wniosek o założenie KW z jednoczesnym dokonaniem w niej wpisu, został przez organ złożony do Sądu i zrealizowany. Pozwoliłoby to na ustalenie faktu, czy KW dla tej nieruchomości w ogóle istnieje. Odnosząc się do powołanego przez organ wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 458/21 skarżąca wskazała m.in., że w obecnej sprawie pewności istnienia KW dla działki o nr ew. [...] w [...] nie ma i organ tego nie potwierdził.

Odnosząc się do przesłanego wnioskodawcy mailem [...].11.2021r. [...] i opublikowanego w BIP wykazu środków trwałych, w którym jak wskazała skarżąca, rzekomo znajduje się wnioskowana informacja, podniesiono, że wykaz ten jest bezprzedmiotowy bowiem żadna z wymienionych działek nie zawiera identyfikatora, pozwalającego precyzyjnie, bez żadnej wątpliwości ustalić jej położenie. Brak jest oznaczenia miejscowości położenia działek i obrębów w których się znajdują. Samo wskazanie numeru ewidencyjnego, który się wielokrotnie powtarza (np. w miejscowościach [...],[...],[...]) jest niewystarczające, a wnioskodawca nie może się domyślać i ma prawo oczekiwać precyzyjnej odpowiedzi, która w tym wypadku nie został udzielona. Podała dla przykładu, że identyfikator działki nr [...] w [...]

to [...] położenie- Miejscowość: [...], Obręb: [...],

nr ewidencyjny : [...]. Dowód: powszechnie dostępny podgląd na stronie [...].

Skarżąca podniosła, że na powyższy fakt zwróciła uwagę skarżonemu w piśmie- mailu z dnia [...].11.2021 r. nadanym i doręczonym skarżonemu w tej samej dacie o godz. [...] (wpływ pisma na serwer organu), które pozostało do dzisiaj bez żadnej odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,

a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Rada Gminy [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1

i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów

i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach,

o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1,

w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Żądane w punktach 1 (w kwestionowanym w skardze zakresie dotyczącym pierwszego zdania tego punktu), 2,3,4 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. (dotyczącym działki o nr ew. [...]) informacje stanowią informacje o sprawie publicznej. Rada Gminy posiada uprawnienia w zakresie gospodarki nieruchomościami na podstawie ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżąca wystąpiła o informacje o majątku publicznym, o danych publicznych.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie

z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób

lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, jak wskazane wyżej, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p.

Rozpatrując skargę na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia punktu 1 (w kwestionowanym w skardze zakresie dotyczącym pierwszego zdania tego punktu "czy gmina przejęła na własność nieruchomość

o nr ew. [...] we wsi [...] pod poszerzenie drogi gminnej

ul. [...], w jakiej dacie?"), punktu 2,3 i 4 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna co do zarzutu bezczynności w rozpatrzeniu punktu 1 (w kwestionowanym w skardze zakresie dotyczącym pierwszego zdania tego punktu) i punktu 2 wniosku. Organ nie udostępnił bowiem żądanej w tych punktach informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji, zatem pozostawał w bezczynności. Pismo organu z dnia [...] kwietnia 2020 r.

nr [...] wystosowane w odpowiedzi na wniosek wnioskodawcy nie stanowi udostępnienia informacji, o których mowa w punkcie 1 (w kwestionowanym

w skardze zakresie dotyczącym zdania pierwszego) i punkcie 2 wniosku. Nie stanowi udzielenia informacji o dacie i numerze ewidencyjnym rejestru (ewidencji) gminnego zasobu nieruchomości odesłanie do pisma z dnia [...].09.2016 r.

W ustawowym terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku organ nie udostępnił informacji publicznej we wskazanym zakresie, jak również nie wydał decyzji

o odmowie jej udostępnienia.

Także odesłanie wnioskodawcy przez organ pismem z dnia [...] listopada

2021 r. do wykazu środków trwałych na stronie internetowej BIP Gminy [...]

w zakładce Finanse, Sprawozdania finansowe, nie stanowi udostępnienia żądanej w tych punktach informacji publicznej. Słusznie skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. wskazała, że w wykazie środków trwałych, do którego organ odesłał w piśmie z dnia [...] listopada 2021 r., poza wskazaniem numeru działki,

nie ma wskazania ani nazwy miejscowości położenia działki, ani numeru obrębu,

co nie pozwala przyjąć bez wątpliwości, czy widniejąca w wykazie działka, to działka, o którą we wniosku pyta wnioskodawca (v. wskazana przez organ strona BIP). Nadto, w wykazie tym nie ma informacji, czy gmina "przejęła" na własność nieruchomość, o którą pyta wnioskodawca i w jakiej dacie. Pytanie to jest w istocie pytaniem o sposób nabycia własności nieruchomości i datę tego zdarzenia prawnego. W świetle powyższego nie było podstaw, aby przyjąć, że organ udostępnił informację żądaną w punkcie 1 (w kwestionowanym w skardze zakresie dotyczącym zdania pierwszego) i punkcie 2 wniosku.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności Rady Gminy [...]

w rozpatrzeniu wskazanych wyżej punktów wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r.

nie można w niniejszej sprawie przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ wystosował do wnioskodawczyni odpowiedź pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., a zatem w ustawowym terminie 14 dni. Organ nie pozostawił zatem wniosku bez odpowiedzi. Nadto, z udzielonej odpowiedzi nie wynika, aby można było mówić

o celowym pozbawieniu wnioskodawczyni dostępu do informacji publicznej. Także zamieszczenie w BIP wykazu środków trwałych, na co organ powołał się w piśmie do wnioskodawczyni z dnia [...] listopada 2021 r., choć nie pozwala na przyjęcie,

że informacje zostały udzielone, nie daje także podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Z tych względów Sąd nie znalazł także podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. Grzywna jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach, wskazujących,

że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu

w sprawie niniejszej nie ma podstaw do przyjęcia, że organ nie podejmie wymaganych prawem czynności w przedmiocie wymienionych wyżej punktów wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r.

Za niezasadną natomiast Sąd uznał skargę na bezczynność organu w zakresie punktu 3 i 4 wniosku. Trafnie organ udzielając odpowiedzi w tym zakresie pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] powołał się na ustawę z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2204). Zgodnie z art. 2 tej ustawy, księgi wieczyste są jawne. Nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę. Stosownie zaś do art. 36 1 ust. 2 powołanej ustawy, akta księgi wieczystej może przeglądać, w obecności pracownika sądu, osoba mająca interes prawny oraz notariusz. Przepisy art. 361 ust. 2 i 4 u.k.w.h. stanowią przepisy innej ustawy określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W takiej zaś sytuacji przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania (v. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II SAB/Kr 37/19).

Odnosząc się do odpowiedzi na skargę wskazania wymaga, że w sprawie tej nie było podstaw do stwierdzenia braku interesu prawnego J. S. we wniesieniu skargi. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom (także formalnym), albowiem

nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. i na tym etapie, na jakim następuje udostępnienie informacji publicznej, a zatem dokonanie czynności materialno-technicznej, nie stosuje się przepisów k.p.a. (v. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Gd 50/14). Jednakże, wówczas, gdy podmiot zobowiązany na gruncie u.d.i.p., zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a zatem zamierza wydać akt administracyjny, do którego stosuje się k.p.a., obowiązany jest zbadać, czy wniosek wszczynający

to postępowanie jest podpisany i czy nie zawiera innych braków formalnych.

W sprawie niniejszej organ nie przedstawił informacji, które poddawałyby w wątpliwość fakt złożenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. przez J. S. Z tego względu brak było podstaw do przyjęcia, że wymieniona nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na bezczynność.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł, na podstawie art. 151 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.