Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 535/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 718/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 718/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: p.p.s.a., odmówił M.J. (zwanej dalej: skarżącą) wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca powołując się we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na okoliczność, że wykonanie kilkudziesięciu decyzji określających zobowiązanie podatkowe na kwotę ponad 700.000 zł zmusi ją do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej nie wykazała, że zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest niebezpieczeństwo wywołania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za wątpliwe Sąd uznał twierdzenie skarżącej, że w przeważającej części finansuje działalność gospodarczą z kredytu obrotowego, którego limit wynosi 280.000 zł. Z załączonych dokumentów wynika bowiem, że w 2013 r. skarżąca osiągnęła przychód w wysokości 4.259.534,05 zł. Stanowiska skarżącej nie potwierdza także fakt, iż wskazany rok podatkowy zamknęła stratą w wysokości 2.409,71 zł, ponieważ dysponowała środkami w wysokości 4.261.943, 76 zł (koszty uzyskania przychodu), które wydatkowała na modernizację. Nadto także w 2014 r., prowadzona przez nią działalność gospodarcza przynosi zysk, obroty do czerwca 2014 r. wyniosły 1.175.299,27 zł. Uzyskiwane przez skarżącą przychody z działalności gospodarczej kształtują się na znacznym poziomie. Sąd podkreślił, że skarżąca załączyła do wniosku jedynie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz tytuły wykonawcze, nie nadesłała natomiast stosownych dokumentów (np. wyciągów z rachunków bankowych), które potwierdzałyby jej twierdzenia, że egzekucja zaległości podatkowych spowoduje nieodwracalne skutki, doprowadzi ją do ubóstwa. Egzekwowanie zaległości podatkowych zawsze powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych (nawet znacznych), nie jest pojęciem tożsamym ze spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W razie uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca otrzyma zwrot uiszczonych kwot z odsetkami.

W zażaleniu na to postanowienie M.J. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie z uwagi na oczywistą zasadność zażalenia (art. 195 § 2 p.p.s.a.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie dokonania ustaleń koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w tym pominięcie przy ocenie wniosku łącznej kwoty zadłużenia skarżącej z tytułu podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2009 r. i 2010 r., a także poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżąca jest w stanie pokryć zadłużenie wynikające z decyzji ze znajdujących się w jej dyspozycji środków finansowych, dzięki którym wygenerowała ona przychód za 2013 r. w kwocie 4.259.534,05 zł oraz za 6 miesięcy 2014 r. obrót w wysokości 1.175.299,27 zł, podczas gdy w istocie jedynymi środkami obrotowymi, dzięki którym skarżąca uzyskała taki przychód jest kredyt rewolwingowy na kwotę 280.000 zł;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak prawidłowego odniesienia się do wykazanych przez skarżącą faktycznych i prawnych podstaw wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza zaś do łącznej kwoty zadłużenia kwestionowanej przez skarżącą w równolegle prowadzonych sprawach;

3) art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez wadliwą wykładnię tego przepisu oraz błędne przyjęcie, że brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji nie doprowadzi do nieodwracalnych skutków w działalności prowadzonej przez skarżącą specjalizującą się w obrocie paliwami, podczas porównanie długu skarżącej wynikającego z toczących się przed WSA w L. 18 spraw, a wynoszącego 1.078.631,80 zł, z pozostającymi do dyspozycji skarżącej środkami finansowymi pochodzącymi z kredytu rewolwingowego w wysokości 280.000 zł prowadzi do wniosku, że egzekucja spornych należności pozbawi skarżącą środków finansowych na prowadzoną działalność handlową, a przez to wywoła nieodwracalny skutek w postaci zaniechania prowadzenia działalności gospodarczej z jednoczesnym brakiem możliwości jej ponownego podjęcia.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że z załączonych do zażalenia dokumentów (aneks nr 6 do umowy o kredyt w rachunku bieżącym, odpisy aktualnych zajęć egzekucyjnych w stosunku do skarżącej, odpisy przykładowych faktur na zakup i sprzedaż paliwa przez skarżącą) wynika, że łączna wartość prowadzonych w stosunku do skarżącej egzekucji (1.078.631,80 zł) doprowadziła do zmiany kredytu rewolwingowego na typowy kredyt obrotowy, który skarżąca ma spłacać w ratach do 2024 r. Stwierdziła, że jeśli nie ureguluje tych zaległości, to nieuchronna będzie w stosunku do niej egzekucja z nieruchomości, a to przekreśli możliwość prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania we wniosku takich okoliczności, aby przekonać sąd do zastosowania ochrony tymczasowej. Inaczej mówiąc, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżąca nie wykazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nie jest zasadny sformułowany w zażaleniu zarzut, że Sąd I instancji rozpoznając wniosek skarżącej nie wziął pod uwagę okoliczności, które obrazowały jej sytuację majątkową i mogły mieć wpływ na ocenę, czy istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało znaczenie dla utraty przez nią płynności finansowej. Podkreślić należy, iż z informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz w zażaleniu i załączonych do niego dokumentów wynika, że skarżąca wciąż prowadzi działalność gospodarczą, za rok 2013 r. osiągnęła przychód w wysokości 4.259.534,05 zł, a obroty z prowadzonej działalności gospodarczej do czerwca 2014 r. wyniosły 1.175.299,27 zł. O utracie płynności finansowej nie świadczą bynajmniej załączone przez skarżącą zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielość prowadzonych postępowań sądowoadministracyjnych w przedmiocie podatku akcyzowego, na które powołuje się skarżąca, nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty podniesione przez skarżącą są zbyt ogólnikowe, nie znajdują oparcia w dokumentach obrazujących sytuację finansową związaną z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Nie przedstawiła ona też, jak trafnie zauważył Sąd I instancji dokumentów obrazujących stan posiadanych środków na rachunkach bankowych. Tym samym nie było podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki finansowe wykonania zaskarżonej decyzji zostały ocenione przez Sąd I instancji z uwzględnieniem innych prowadzonych wobec skarżącej postępowań.

Na marginesie wskazać należy, co też trafnie stwierdził Sąd I instancji, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych należności.

Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd na podstawie art. 165 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.