Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1788/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska /del./ Sędzia WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: ref. staż. Anna Mazurek Ferenc po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie dopuszczenia w charakterze strony w sprawie o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - p o s t a n a w i a – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

SA/Rz 1788/01

UZASADNIENIE

W skardze wniesionej przez A w P. Spółka z o.o. do Naczelnego Sadu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2001r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia Prezydenta Miasta z [...] kwietnia znak: [...] w sprawie dopuszczenia na prawach strony A w P. Spółka z o.o. w prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. budowa kotłowni olejowej wraz z kominem spalinowym w budynku B S.A. w P. i w tym zakresie umorzenia postępowania wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego z prawem. W uzasadnieniu skargi skarżące A w P. stwierdziło, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie przyjęło, iż legitymuje się tylko interesem ekonomicznym, który w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego nie daje podstaw do uznania wyłącznie z tego powodu danego podmiotu za stronę postępowania. Posiadanie interesu prawnego wynika bowiem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta P. oraz opracowanej na podstawie tego planu koncepcji uciepłownienia miasta P. zatwierdzonej decyzją decyzja Ministra Przemysłu z [...] maja 1998r. Nr [...], a po aktualizacji zatwierdzonej decyzją Okręgowego Inspektoratu Gospodarki Energetycznej z [...] października 1997r. Nr [...]. Ponadto zarzucono niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu skargi organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wskazał, że przesłanki, z których skarżący chce wywieść istnienie interesu prawnego nie odpowiadają dyspozycji przepisu zawartego w art. 28 k.p.a. Na poparcie tego stanowiska organ przytoczył szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271)sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i w których postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., z tym, że w tych sprawach stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego dokonał modyfikacji skargi i wniósł o odrzucenie skargi wywodząc, że w zaskarżonym postanowieniu błędnie zostało zawarte pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Na wstępie trzeba wyjaśnić, ze kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje orzekania w formie postanowienia, czy jakiegokolwiek innego aktu o uznaniu danego podmiotu za stronę postępowania. Wszczynając postępowanie administracyjne obowiązkiem organu jest zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomić o tym fakcie wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Skutkiem uznania danego podmiotu za stronę w postępowaniu jest doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Konsekwencją braku formy orzekania będzie i to, że skoro k.p.a. nie określił formy wydawania odrębnego orzeczenia o dopuszczeniu danego podmiotu jako strony, to nie jest możliwym wnoszenia środka zaskarżania na takie rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie odnieść to należy do postanowienia Prezydenta Miasta. Wypowiedzenie się organu II instancji na temat przymiotu strony przez A w P. będzie możliwe przy okazji wniesienia odwołania od decyzji I instancji.

Zaskarżalne do sądu administracyjnego są trzy rodzaje postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym. Pierwszy z nich to postanowienia, na które służy zażalenie, przy czym przez pojęcie "służy na nie zażalenie" należy rozumieć tylko taką sytuację, gdy ten środek zaskarżenia przewiduje k.p.a., albowiem w myśl art. 141 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przypadki, w których wydaje się takie postanowienia muszą wskazywać wyraźnie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zarówno gdy idzie o rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, jak i o prawie zażalenia, co wynika z art. 123 § 2 k.p.a. i art. 141 § 1 kpa. (por. postanowienie NSA z 25.04.2001r. I S.A. 244/00, LEX nr 75536). Postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie można kwestionować tylko przy okazji odwołania na decyzję (art. 142 k.p.a.).

Drugi rodzaj postanowień zaskarżalnych skargą sądowoadministracyjną, to postanowienia kończące postępowanie. Postanowienie w przedmiocie dopuszczenia do udziału strony w postępowaniu nie kończy postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ostatnią grupę postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego i zaskarżalnych skargą sądowoadministracyjną to postanowienia rozstrzygające co do istoty.

W przedmiotowej sprawie zażalenie zostało wniesione przez stronę na skutek błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu wydanym przez Prezydenta Miasta. Przedmiot orzekania przez organy obydwu instancji nie dotyczył istoty sprawy, albowiem do istoty sprawy w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy wydanie decyzji udzielającej lub odmawiającej takich warunków. Błędnym również było pouczenie przez organ II instancji o prawie do skargi.

Mając na względzie powyższe uwagi należy stwierdzić, ze na postanowienie, będące przedmiotem niniejszego postępowania skarga nie przysługuje. Z tego też powodu wniosek pełnomocnika Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odrzucenie skargi jest prawidłowy i zasługuje na uwzględnienie.

Z tych też względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną.