Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2690/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi G. G. i A. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. G. i A. G. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015r., ([...]) utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2015r. ([...]), którą [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: kpa, odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lutego 2010r., [...], utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] września 2009r. ([...]) nakazującą G. i A. G. rozbiórkę samowolnie wykonanego placu składowego z urządzeniami odwadniającymi, na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...].

Organ wskazał, że postępowanie zainicjował wniosek G. G. i A.G. z dnia [...] czerwca 2015r., uzupełniony [...] czerwca 2015r. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją [...] lutego 2010r.. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 5 kpa, powołując się na pismo Urzędu Miasta [...] z dnia [...] maja 2015r., znak: [...].

[...] WINB postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r. wznowił postępowanie, a następnie ww. decyzją z dnia [...] lipca 2015r., odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lutego 2010r.

Dalej organ odwoławczy podał, że z porównania daty złożenia wniosku o wznowienie postępowania i daty wymienionego we wniosku pisma z dnia [...] maja 2015r. (nowego dowodu/ okoliczności w sprawie) wynika, że wniosek złożono w ustawowym terminie.

Następnie organ podkreślił, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa zachodzi, gdy ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, tzn. nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, istotne dla sprawy tj. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Organ stwierdził, że pismo z dnia [...] maja 2015r. informujące o zakończeniu prac nad sporządzeniem zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] oraz planowanej zmianie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w odniesieniu do ww. działek nie stanowi nowego dowodu, czy nowej okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie stanowi o nowych okolicznościach faktycznych lub dowodach, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi podejmującemu rozstrzygnięcie. Zaznaczył, że pismo z [...] maja 2015r. nie istniało w dacie orzekania w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2010r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że objęta wnioskiem decyzja z [...] lutego 2010r. była przedmiotem oceny WSA w Kielcach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010r., II SA/Ke 198/10 oddalił skargę pp. G.. Wyrokiem z 20 stycznia 2012r., II OSK 1954/10 NSA oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Dalej stwierdził, że zarzuty odwołania pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Naruszenie art. 10 § 1 kpa może odnieść bowiem skutek jedynie wtedy, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a skarżący nie wykazali, jakich czynności procesowych nie mogli dokonać.

Skargę na ww. decyzję wnieśli G. G. i A. G. i wnosząc o jej uchylenie zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania, a błąd ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Skarżący podnieśli, że obecnie procedura planistyczna w sprawie sporządzenia zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] dotycząca nieruchomości o łącznej pow. 0,0590 ha, stanowiących części działki ew. nr [...] (obręb [...], arkusz [...]) jest na ukończeniu. Dodali, że wskazany plan miał zostać zatwierdzony do końca 2014r. jednakże ze względu na wybory samorządowe termin zakończenia prac przesunął się na rok 2015r.Nadto z treści pisma z dnia [...] czerwca 2015r. wynika, iż plan projektu wyłożono do wglądu. Skarżący powołali wyrok NSA z dnia 19 lipca 1999r. sygn. akt IV SA 1105/97 ( LEX nr 47797), w którym wskazano, że zmiana planu miejscowego dokonana przed dokonaniem zaskarżonej decyzji o usunięciu samowoli budowlanej (nakaz rozbiórki) może stanowić uzasadnioną przesłankę do wystąpienia do organu z wnioskiem o wszczęcie postępowania w celu uchylenia tej decyzji w trybie art. 155 kpa bądź stwierdzenia jej wygaśnięcia na podstawie art. 162 kpa. W związku z powyższym zdaniem skarżących w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji zgodnej z ich wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.

Zaznaczyć należy na wstępie, że poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] września 2015r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015r. o odmowie uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lutego 2010r. utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] września 2009r., nakazującą skarżącym rozbiórkę samowolnie wykonanego placu składowego na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...].

Postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem skarżących o wznowienie postępowania wyjaśnić zatem trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą lub wadami procesowymi wymienionymi w art. 145 § 1 kpa. Jedna z takich kwalifikowanych wad postępowania jest wada wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Okoliczności, o których stanowi art. 145 § 1 pkt 5 kpa muszą zatem dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, skoro przepis wymaga aby okoliczności i dowody, o których w nim mowa były istotne. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa będzie miało więc miejsce wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio. Tę "istotność" nowych dowodów, nowych okoliczności faktycznych należy w postępowaniu wznowieniowym wykazać (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007r., sygn. akt I OSK 429/06).

Nadto, omawiane okoliczności i dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i ujawnić się po jej wydaniu. Chodzi zatem o takie nowe okoliczności i dowody, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający nimi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Przy czym przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.

W świetle przedstawionej argumentacji rację mają organy orzekające w sprawie podnosząc, iż wskazywane przez skarżących okoliczności nie wypełniają przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa..

Nie można bowiem uznać, aby nową okolicznością (nowym dowodem) w niniejszej sprawie nieznaną organowi w dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2010r., było pismo Urzędu Miasta [...] sporządzone w dniu [...] maja 2015r., jak i nie są nowe okoliczności z tego pisma wynikające (informacja o zakończeniu prac nad sporządzeniem zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] oraz planowanej zmianie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w odniesieniu do ww. działek).

Postępowanie dotyczące zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] było bowiem znane organom nadzoru budowlanego w dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2010r., jak również okoliczność związana z poinformowaniem o jego zakończeniu pozostaje bez istotnego znaczenia dla zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2010r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2009r. nakazującej skarżącym rozbiórkę placu składowego. Organy administracji publicznej zobowiązane do działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa) brały po uwagę obowiązujące w postępowaniu zwyczajnym przepisy prawa, w tym ustalenia obowiązującego w tej dacie planu miejscowego obejmującego przedmiotowe działki [...] i [...].

Wobec powyższego, wbrew zarzutom skargi, nie było podstaw do uchylenia ww. decyzji ostatecznych w oparciu o przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.