Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 213/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2025-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 1 w zw. z  art. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu 30 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na bezczynność i przewlekłość Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania skargi na działania urzędników postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 sierpnia 2024 r. K. P. (dalej również jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Ministra Zdrowia (dalej również jako: "organ") w przedmiocie rozpoznania skargi na działania urzędników, tj. skarżąca wskazała, iż zaskarża bezczynność i przewlekłość Ministra Zdrowia w rozpatrywaniu skargi z dnia 25 lutego 2024 r. na sposób rozpatrzenia wniosku z dnia 10 stycznia 2024 r. o odwołanie E. M. i M. D. z zajmowanych stanowisk. Równocześnie wniosła o stwierdzenie, iż Minister Zdrowia dopuścił się bezczynności i przewlekłości w rozpatrywaniu skargi oraz że ww. bezczynność i przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wniosła o wymierzenie grzywny Ministrowi Zdrowia w maksymalnej wysokości oraz do zobowiązania do rozpatrzenia jej skargi w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż pismem z 25 lutego 2024 r. poprzez platformę e-puap złożyła do Prezesa Rady Ministrów skargę na sposób rozpatrzenia przez Ministra Zdrowia wniosku z dnia 10 stycznia 2024 r. o odwołanie z zajmowanych stanowisk E. M. i M. D. Pismem z 29 lutego 2024 r. niniejsza skarga została przekazana zgodnie z właściwością do organu tj. do Ministra Zdrowia. Wskazała również, iż pismem z 18 sierpnia 2024 r. wniosła ponaglenie i mimo tego do dnia dzisiejszego nie została udzielona jej odpowiedź w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz wyjaśnił, że w dniu 10 stycznia 2024 r. wpłynął wniosek skarżącej w przedmiocie odwołania E. M. i M. D. z zajmowanych stanowisk w związku z umyślnym, uporczywym i rażącym naruszeniem prawa, przekraczaniem uprawnień i niedopełnianiem obowiązków skutkujących powstaniem zagrożenia dla zdrowia i życia pacjentów, poświadczeniem nieprawdy oraz możliwością popełnienia przestępstwa i dopuszczenia się korupcji. Organ wskazał, iż przedmiotowy wniosek nie został poparty żadnym materiałem dowodowym, a jedynie jest następstwem niezadowolenia skarżącej z powodu toczącego się od 2020 r. postępowania administracyjnego zainicjowanego przez Stowarzyszenie "Razem dla neurochirurgii", którego reprezentantem jest skarżąca. Następnie, organ przedstawił przebieg postępowania w tym zakresie. Organ podkreślił, iż skarga skarżącej z dnia 25 lutego 2024 r. skierowana do Prezesa Rady Ministrów dotyczyła niezadowolenia skarżącej ze sposobu rozpatrzenia przez Ministerstwo Zdrowia wniosku z 10 stycznia 2024 r. w przedmiocie odwołania E. M. i M. D. z zajmowanych stanowisk. Organ podkreślił, iż wniosek skarżącej z 10 stycznia 2024 r. został rozpatrzony i skarżącej została udzielona odpowiedź pismem z dnia 18 lutego 2024 r. W odpowiedzi udzielonej skarżącej podkreślono, m.in. iż wniosek o odwołanie dwóch pracowników Departamentu Lecznictwa pozostaje nieuwzględniony bowiem stroną stosunku pracy jest Dyrektor Generalny Urzędu i pracownik, a podmioty zewnętrzne nie mają podstaw prawnych do ingerowania w struktury organizacyjne i kadrowe organu administracji publicznej. Dodano, iż insynuacje dotyczące m.in. przekraczania uprawnień, niedopełnienia obowiązków czy poświadczania nieprawdy lub możliwości popełnienia przestępstwa i dopuszczenia się korupcji organ uznał za pomówienia oparte wyłącznie o subiektywną ocenę skarżącej. Natomiast następna skarga z dnia 29 lutego 2024 r. skierowana do Prezesa Rady Ministrów, stanowiła w ocenie organu, tłumaczenie skarżącej o przysługujących jej prawach do wyrażenia opinii min. w zakresie oceny działalności urzędników i w głównej mierze dotyczyły kwestii, które zostały podniesione we wniosku z dnia 10 stycznia 2024 r., na który skarżąca uzyskała już odpowiedź. W związku z powyższym organ wskazał, iż przedmiotowa skarga do tut. Sądu jest w jego ocenie, ponownym wnioskiem skarżącej w tej samej sprawie skierowanym jedynie do innego organu, a że została przekazana do organu, który już odniósł się do wniosku skarżącej nie było uzasadnienia do ponownego analizowania sprawy i ponownego udzielania odpowiedzi. Minister Zdrowia zaznaczył, iż nie sposób uznać, iż nastąpiła bezczynność i przewlekłość w rozpatrywaniu skargi skarżącej z 25 lutego 2024 r. bowiem skarżąca otrzymała już w tej sprawie odpowiedź.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej jako: "ppsa"] zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem wskazanych w tym przepisie aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego (pkt 4), jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (pkt 8), czy też bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z powołanej wyżej regulacji prawnej wynika zatem, iż wniesienie skargi na bezczynność i przewlekłość dopuszczalne jest jedynie w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na wydane w sprawie decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, które zostały wymienione w art. 3 § 2 ppsa.

Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli skarg tzw. "powszechnych" (obywatelskich), o których mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej również: "kpa".

Przenosząc powyższe rozważenia na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż już z samej treści skargi wynika, iż przedmiotem skargi nie jest decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 ppsa nie jest zatem kwestionowany konkretny akt (decyzja, postanowienie, inna czynność z zakresu administracji publicznej), ale sposób rozpoznania wniosku skarżącej z 25 lutego 2024 r., zatytułowanego "skarga" na sposób rozpatrzenia jej wniosku z dnia 10 stycznia 2024 r. o odwołanie ze stanowisk: E. M. i M. D. z zajmowanych stanowisk. Skarżąca w ww. wnioskach podnosi szereg zarzutów związanych z nienależytym, w jej ocenie, wykonywaniem przez ww. osoby obowiązków służbowych i sposobem procedowania sprawy zainicjowanej jej wnioskami. Sama skarżąca nota bene, jako podstawa ww. wniosku z 25 lutego 2024 r. wskazuje art. 227 kpa.

Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 28 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Go 3/22 LEX nr 3314079, że właściwością sądu administracyjnego nie jest objęta ocena sposobu działania czy pracy organu administracji, jak i jego pracowników, gdyż jest to wewnętrzna sprawa organów. Skarga powszechna jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną - zawiadomieniem skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi.

Tego rodzaju skargę kwalifikować jako tzw. skargę obywatelską, o której mowa w art. 227 kpa, bowiem jej przedmiotem jest sposób wykonywanie zadań przez Ministra Zdrowia i jego pracowników. Do rozpatrywania tego rodzaju skarg, właściwe są organy państwowe, działające w trybie określonym w Dziale VIII kpa,

a nie sądy administracyjne.

To zaś oznacza, że skarga wniesiona do tut. sądu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z § 3 ppsa.