Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 452/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 215  par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca), Sędziowie SWSA Tadeusz Haberka, SWSA Piotr Kieres, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2023 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr 0201-IEW1.4121.5.2022.MW w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej jako: Spółka, Skarżący, Strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, organ odwoławczy) z dn. 29 kwietnia 2022 r., nr 0201-IEW1.4123.5.2022.MW wydane w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z 17 grudnia 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej jako NUS, organ pierwszej instancji) orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej H. sp. z o.o. z siedzibą w R., jako komplementariusza H.(1) sp. z o.o. sp. komandytowej za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące (od stycznia 2016 r. do stycznia 2017 r.) W decyzji tej znalazły się błędy w nazwie Spółki i dlatego postanowieniem z dn. 10.02.2022 r. NUS sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w tej decyzji polegającą na poprawieniu nazwy Skarżącej z "H.(2) sp. z o.o." na "H. sp. z o.o." oraz nazwy podatnika za którego długi Skarżąca ponosi odpowiedzialność z "H.(3) sp. z o.o. sp. komandytowa" na "H.(1) sp. z o.o. sp. komandytowa". Postanowienie to zostało zaskarżone. Spółka w zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 215 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021, poz. 1540 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa lub o.p.) poprzez uznanie, że nazwa i firma podmiotu, do którego skierowano decyzję mogą podlegać sprostowaniu jako oczywista omyłka pisarska, oraz naruszenie art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w stosunku do podmiotu z określonym oznaczeniem jego firmy i innych danych identyfikujących w sposób budzący wątpliwości, co do prawidłowości działania organów. Zarzucono również, że od decyzji, która podlegała sprostowaniu wniesiono odwołanie, a sprawa w tym zakresie jest zawisła, co zdaniem Skarżącej stanowiło przeszkodę w skorzystaniu z trybu rektyfikacji. DIAS utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Na postanowienie organu odwoławczego wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzucono naruszenie art. 210 § 1 pkt 3 w związku z art. 215 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że oznaczenie strony w decyzji podatkowej, obejmujące jej nazwę, może podlegać sprostowaniu jako oczywista omyłka pisarska oraz, że sprostowanie może zostać dokonane po wniesieniu odwołania od decyzji podatkowej zawierającej nieprawidłowe oznaczenie strony, w którym został podniesiony zarzut błędnego oznaczenia strony, co spowodowało dokonanie oceny charakteru uchybienia podniesionego w odwołaniu jako poddającego się sprostowaniu oraz naruszenie art. 120 w związku z art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, polegające na wydaniu decyzji podatkowej, a następnie postanowienia o jej sprostowaniu, dotyczącego oznaczenia strony, obejmującego jej nazwę/ firmę, w sposób poddający w wątpliwość zaufanie do organów podatkowych. Jednocześnie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Działając w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy sprostowanie pomyłki w nazwie adresata decyzji jest dopuszczalne oraz czy mogło nastąpić w toku postępowania odwoławczego od decyzji będącej przedmiotem sprostowania.

Zgodnie z art. 215 §1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wykluczył możliwości korygowania rozstrzygnięcia w drodze sprostowania omyłek występujących w jego treści. Jest to dopuszczalne, o ile błąd ten ma charakter oczywisty, który stanowi granicę dopuszczalności jego sprostowania i stanowi kryterium oceny błędu, pozwalając na jego sprostowanie w trybie art. 215 §1 O.p. Na podstawie tego przepisu można więc naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie sprostowanej decyzji (por. wyroki NSA: z 31 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 159/14, z 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1046/13, czy też wyrok WSA w Krakowie z 23 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 373/16 - wymienione wyroki oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako CBOSA). Nadmienić też należy, że art. 215 §1 O.p. nie zawiera definicji błędów rachunkowych, czy innych oczywistych omyłek. Należy mieć zatem na względzie ich potoczne znaczenie. Pod pojęciem oczywistej omyłki należy zatem rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. W tym miejscu na uwagę zasługuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3901/17- CBOSA, z którym Sąd w pełni się identyfikuje, że sprostowaniu podlega jedynie niewątpliwe, jednoznaczne i ewidentne przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub niedokładność, przeinaczenie, przejęzyczenie pisarskie, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanego orzeczenia. Oczywistość omyłki powinna wynikać z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, treścią wniosku lub dowodów zebranych w sprawie. Sprostowaniu w tym zakresie podlega zarówno rozstrzygnięcie (sentencja), jak i uzasadnienie decyzji (postanowienia). Przy czym, sprostowanie to nie może prowadzić, jak już wcześniej wspomniano, do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, które było sprostowywane była decyzja dotycząca przeniesienia odpowiedzialności za długi podatkowe jednego podmiotu, na inny. Podatnikiem, który wygenerował długi jest H.(1) sp. z o.o. sp. komandytowa a podmiotem, na który przenoszona jest odpowiedzialność jest komplementariusz, czyli sp. z o.o. prowadzona pod firmą H. sp. z o.o. Oba podmioty mają swoją siedzibę pod tym samym adresem. Organ podatkowy oznaczając stronę w decyzji zarówno jako adresata decyzji, jak i w jej sentencji posługiwał się prawidłowymi numerami NIP. Błąd natomiast polegał na dodaniu dwóch liter w nazwie obu podmiotów zamiast "[...]" napisane zostało "[...])". Błąd ten jest zatem oczywisty a niedokładność ta w żaden sposób nie wpływa na treść i znaczenie sprostowanego rozstrzygnięcia. W tej sprawie zaistniała bowiem możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia przedmiotowych omyłek, czy to w drodze prostego porównania sentencji zaskarżonej decyzji z jej uzasadnieniem, czy też prostego jej zestawienia z zebranymi w sprawie dokumentami (por. wyroki NSA: z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10, z 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1046/13, czy też wyrok WSA w Lublinie z 12 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 379/19 - CBOSA.). Sąd w tym miejscu odwołuje się do poglądów prezentowanych w doktrynie, że omyłki w nazwisku lub adresie nie wpływają na ważność decyzji, jeżeli z aktów administracyjnych wynika zamiar ustalenia przez organ podatkowy sytuacji prawnej konkretnej osoby, będącej stroną w sprawie (por. komentarz do Ordynacji Podatkowej autorstwa S. Babiarza, B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, R. Hausera, A. Kabata, M. Niegódki-Medek, LexisNexis, Warszawa 2004r., s. 638).

W zakresie wywodów skargi dotyczących braku możliwości rektyfikacji w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego wskazać należy na ich bezpodstawność. Jak słusznie bowiem podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 kwietnia 2010 r. sygn. I FSK 668/09 (CBOSA) postępowanie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki nie dotyczy meritum sprawy, a więc ponownego rozpoznania sprawy co do istoty, co jest istotą postępowania odwoławczego. Zatem postępowanie to jako nie dotyczące istoty sprawy, nie powinno być blokowane przez postępowanie odwoławcze. W ocenie Sądu organ wydając postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji, która była zaskarżona, postąpił zatem prawidłowo, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił w sposób rzetelny i wszechstronny.

Nie został również naruszony art. 210 § 1 pkt 3 o.p. gdyż o tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony. Natomiast to czy strona zostanie prawidłowo oznaczona w nagłówku decyzji, czy też w jej dalszej treści, nie jest najistotniejsze, decydujące znaczenie ma to komu według treści decyzji organ przypisał uprawnienia lub obowiązki. Jeżeli z treści decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości zamiar organu ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 210 § 1 pkt 3 O.p. został spełniony. Błędy zaś zawarte w podjętym rozstrzygnięciu należało potraktować jako oczywiste omyłki, które podlegały sprostowaniu w trybie art. 215 §1 O.p.

Nie są też uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 120 i art. 121 O.p. Postępowanie w tej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a Strona skarżąca miała możliwość udziału w tym postępowaniu. Przeprowadzona przez organ podatkowy, odmienna do Skarżącej, ocena materiału zebranego w sprawie nie dowodzi, że naruszono nałożony na organy obowiązek działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa.

W konsekwencji, Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 w zw. z art. 215 § 1 O.p. oraz art. 120 w związku z art. 121 § 1 O.p. Sąd nie dopatrzył się też w tej sprawie innych okoliczności naruszających prawo.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.