Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 118/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 10, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2023 r. sprawy ze skargi T. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na bezczynność Wójta Gminy Stoczek Łukowski w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy Stoczek Łukowski do rozpoznania wniosku T. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] z dnia 4 sierpnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Stoczek Łukowski nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Wójta Gminy Stoczek Łukowski na rzecz T. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Lu [...]

UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. (dalej powoływany jako "skarżąca", "Spółka", "wnioskodawca") zaskarżyła bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 1 ust. 1, , art. 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.")

w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej w zakresie określonym w złożonym wniosku na skutek błędnego przyjęcia, że wniosek skarżącej dotyczy informacji przetworzonej, co oznacza konieczność wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej, podczas gdy zakres informacji objętych wnioskiem nie stanowi takiej informacji;

- art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 u.d.i.p. poprzez uznanie, że żądanie udostępnienia kopii decyzji administracyjnych objętych złożonym wnioskiem stanowi informację przetworzoną, podczas gdy w stosunku do dokumentów urzędowych, którymi są decyzje administracyjne informacja przetworzona nie ma zastosowania;

- art. 3 ust. 2 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak niezwłocznego - nie później niż w terminie 14 dni - rozpoznania przez organ wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie lub wydania odpowiedniej decyzji

w przedmiocie odmowy udzielenia takiej informacji, a przez to bezczynność organu;

- art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia przez organ informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku skarżącej i jednoczesny brak wydania odpowiedniej decyzji w tym przedmiocie.

W związku z powyższym skarżąca wniosła:

- na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a.") - o zobowiązanie Wójta [...] do udostępnienia w terminie 14 dni informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku skarżącej z dnia 4 sierpnia 2022 r.;

- na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. - o stwierdzenie, że Wójt [...] dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa;

- na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

- na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od Wójta [...] na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Spółka zwróciła się do Wójta S. Ł. o udzielnie w trybie dostępu do informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii decyzji tego organu wydanych w okresie od początku 2018 r. do dnia złożenia wniosku:

- w przedmiocie zezwolenia na lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, wydanych na podstawie art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz

- w przedmiocie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego celem umieszczenia urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, wydanych na podstawie art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

W związku z powyższym pismem z dnia 11 sierpnia 2022 r. organ wezwał skarżącą do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej. W ocenie organu zakres złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W takiej sytuacji w ocenie organu, skarżąca ma obowiązek wykazania dodatkowej przesłanki w postaci szczególnej istotności dla interesu publicznego.

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 24 sierpnia 2022 r. skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie nie jest konieczne wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego jako przesłanki udzielenia informacji publicznej w niniejszej sprawie, ponieważ wniosek nie obejmuje udostępnienia informacji przetworzonej.

Następnie pismem z dnia 12 września 2022 r. organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 11 sierpnia 2022 r.

Strona przywołując treść art. 2 ust. 1, art. 6 ust.1 pkt 4 lit. a, art. 6 ust.2 u.d.i.p. wskazała, że wszelkie przejawy działalności organu administracji, jak również decyzje administracyjne wydawane przez organ mieszczą się w zakresie informacji publicznej. Strona wskazała na wyroki sądów administracyjnych, które potwierdzają obowiązek organu administracji publicznej do udostępnienia w trybie dostępu do informacji publicznej, w tym danych znajdujących się w aktach sprawy. Zdaniem skarżącej organ błędnie przyjmuje, że zakres informacji o udostępnienie których wnosi skarżąca obejmuje informację przetworzoną.

Skarżąca podniosła również, że w niniejszej sprawie nie występuje konieczność sporządzenia żadnych zestawień i opracowań, a więc podjęcia działań organizacyjnych, które wymagałyby znacznego nakładu pracy i zaangażowania wielu osób, co zakłóciłoby normalny tryb działania Urzędu. Rozpatrzenie wniosku wymaga podjęcia prostych czynności polegających sprawdzeniu w rejestrach, ile organ wydał decyzji dotyczących zezwolenia na lokalizację urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej (na podstawie art. 39 ustawy o drogach publicznych) oraz dotyczących zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (na podstawie art. 40 ustawy o drogach publicznych). Następnie, konieczne jest wykonanie fotokopii tych decyzji celem udostępnienia wnioskodawcy. Niewątpliwie czynności te można wykonać sprawinie przez jedną osobę, nie są pracochłonne i nie wymagają znacznego zaangażowania czasowego.

Strona wskazała, że cechą charakterystyczną informacji przetworzonej jest to, że nie istnieje ona w kształcie objętym wnioskiem, a zatem konieczne jest podjęcie czynności celem jej opracowania i wytworzenia. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie występuje ponieważ decyzje o udostępnienie których wnioskuje skarżąca już istnieją i są znane organowi z urzędu. Okres objęty złożonym wnioskiem nie jest długi - obejmuje lata 2018-2022. Skarżąca zwróciła uwagę, że decyzje o udostępnienie których wnosi są wydawane sporadycznie i organ nie powinien mieć problemu z ustaleniem ich liczby.

Zdaniem strony w odniesieniu do informacji, których udostępnienia żąda - decyzji administracyjnych stanowiących dokumenty urzędowe, brak jest podstaw do twierdzenia, że informacja stanowi informację przetworzoną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że dla wydania informacji o które wnioskuje strona wymagane jest wykazania słusznego interesu publicznego. Do czasu wykazania przez nią tego interesu, organ nie pozostaje w bezczynności. Organ podał, że nie prowadzi odrębnego rejestru dla decyzji dotyczących urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, lecz ogólny rejestr wszystkich decyzji dotyczących lokalizowania i zajmowania pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń "obcych". W związku z powyższym pierwszą czynnością organu musi być wyodrębnienie

z ogólnej ewidencji za lata 2018 - 2022 decyzji o lokalizacji i zezwoleń na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń telekomunikacyjnych. Wójt wyjaśnił, że można uznać, że jest to prosta czynność, gdyż w żądanym okresie wydano łącznie (wszystkich) 146 decyzji. Decyzje dotyczące infrastruktury telekomunikacyjnej to 54. Jego zdaniem przygotowanie tych decyzji do udostępnienia nie może być uznane za proste czynności, które nie są pracochłonne. Wyjaśnił, że należy skopiować wszystkie decyzje w całości. Wnioskodawca nie ograniczył wniosku do samej treści decyzji, a każda decyzja ma kilka lub kilkanaście stron załączników zawierających mapy z przebiegiem urządzeń telekomunikacyjnych. Po wykonaniu kopii (lub przed ich wykonaniem) pracownicy urzędu muszą wnikliwie przeanalizować decyzje pod kątem ich anonimizacji. Dane, co do których należy dokonać anonimizacji występują zarówno w samych decyzjach, jak i w załącznikach mapowych. Nie można bagatelizować tych czynności i uznać je za mało pracochłonne i nie wymagające zaangażowania pracowników.

Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych organ stwierdził, że informacje o których udostępnienie wnioskuje strona są informacjami przetworzonymi ze względu na ich ilość. Strona w celu uzyskania informacji przetworzonych musi wykazać się posiadaniem słusznego interesu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 4 sierpnia 2022 r.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Orzekając w tak określonym zakresie kognicji, Sąd uznał, że przedmiotowa skarga podlega uwzględnieniu.

W niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła bezczynność Wójta Gminy w udzieleniu na jej wniosek informacji publicznej w postaci kopii decyzji wydanych w okresie od początku 2018 r. do dnia złożenia wniosku: w przedmiocie zezwolenia na lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, wydanych na podstawie art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz w przedmiocie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego celem umieszczenia urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, wydanych na podstawie art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust.1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni domagała się przekazania treść aktów administracyjnych - decyzji administracyjnych wydanych na podstawie art. 39 i art. 40 ustawy o drogach publicznych. Poza sporem pozostaje zatem także i to, że żądanie wniosku obejmuje swym zakresem informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p. (treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć ). Publiczny charakter żądanych przez skarżącą informacji oraz fakt, że jej wniosek został skierowany do wójta będącego podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), przesądzał o obowiązku załatwienia przedmiotowego żądania w trybie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wyjaśnić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., a także w przypadku żądania informacji publicznej przetworzonej przy jednoczesnym braku wykazania przez wnioskodawcę przesłanki szczególnego interesu publicznego, określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), albo decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi na piśmie wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, albo że żądanej informacji nie posiada, nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o innych przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

W przedmiotowej sprawie organ uznał, że żądana przez stronę informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w związku z czym wezwał skarżącą do wykazania szczególnego interesu. W odpowiedzi strona wyraziła pogląd, że żądana informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej. W związku z powyższym Wójt [...] w piśmie z dnia 12 września 2022 r. podtrzymał swoje stanowisko co do charakteru wnioskowanej informacji publicznej.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w sytuacji, gdy organ uzna, iż żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną i w efekcie tego wezwie podmiot wnioskujący o jej udzielenie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej, a skarżący tego szczególnie istotnego interesu nie wykaże, to obowiązkiem organu będzie formalne rozpoznanie wniosku, tj. odmowa udzielenia takowej informacji w drodze decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. Jest to niezbędne, po pierwsze dla wykazania w uzasadnieniu podjętej decyzji odmownej, że objęte wnioskiem żądanie rzeczywiście dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym, a po drugie wykazania w podjętej decyzji nieistnienia w sprawie szczególnie istotnego interesu publicznego, jako że tego wymagają od organu reguły postępowania administracyjnego dotyczące prawidłowego konstruowania i wyjaśniania motywów podjętego rozstrzygnięcia, a także treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., który warunkuje kwestię prawa do uzyskania informacji publicznej przetworzonej od szczególnej istotności dla interesu publicznego, oraz okoliczność, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji możliwej do wydania tylko wtedy, gdy nie zostały spełnione warunki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Tym samym ani milczenie wnioskodawcy na wezwanie skierowane przez organ o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, ani też niewykazanie przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej, nie zwalnia organu z ustawowego obowiązku wykazania w uzasadnieniu decyzji odmownej, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną i, że nie istnieje szczególnie istotny interes publiczny w udostępnieniu informacji przetworzonej (zob. wyrok NSA z dnia 15 marca 2019 r., I OSK 1381/17, wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 lutego 2023 r., II SAB/Łd 61/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej "CBOSA").

W orzecznictwie sądowym przyjęto, że treść art. 16 ust. 2 u.d.i.p., z którego wynika, że do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy k.p.a., należy odczytywać przyjmując, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Zatem jedynie w przypadku wydawania decyzji odmownej organ jest związany wszystkimi przepisami k.p.a., co wynika z art. 16 ust. 1 i art. 13 u.d.i.p. (zob. wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15; z dnia 26 maja 2017 r., I OSK 2534/16; z dnia 27 września 2017 r., I OSK 7/17; z dnia 12 października 2017 r., I OSK 430/17; z dnia 18 stycznia 2018 r., I OSK 758/16, z dnia 22 czerwca 2018 r., I OSK 2957/17, CBOSA). Należy zatem podkreślić, że merytoryczne zakończenie postępowania w sprawie wniosku o udzielenie informacji publicznej przetworzonej następuje jedynie w dwojaki sposób: albo poprzez udostępnienie przetworzonej informacji publicznej; albo przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Tymczasem w przedmiotowej sprawie Wójt [...] takowej decyzji nie wydał ograniczając się do stwierdzeń zawartych w piśmie z 12 września 2022 r., że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej.

Brak podjęcia tego rodzaju działań (wydania decyzji odmownej) oznacza tym samym, że organ pozostawał w bezczynności, który nie ustał na dzień orzekania.

Dodatkowo Sąd wskazuje, że na etapie skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie rozstrzyga się o charakterze informacji; czy żądana informacja jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., czy też informacją "prostą". Istotne jest to, czy mamy do czynienia z żądaniem dotyczącym informacji publicznej. W konsekwencji należy przyjąć, że jeżeli do uwzględnienia wniosku dostępowego niezbędne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej, konieczne staje się uruchomienie postępowania polegającego na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkującą uzyskanie takiej informacji, tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2023 r., sygn.. akt. III OSK 276/22, publ. CBOSA). Skoro w tej sprawie organ nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), to rozważania o charakterze żądanej informacji są bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na względzie Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zobowiązał Wójta Gminy do rozpoznania wniosku skarżącej z 4 sierpnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej (pkt I sentencji wyroku).

Jednocześnie Sąd oceniając charakter bezczynności (art. 149 § 1a p.p.s.a.) stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Sąd wziął bowiem pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia (względnie braku zakończenia), lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W tradycyjnym ujęciu rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na akceptację w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu ocenianego jako naruszenie "zwykłe". Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. To przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., I OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14, wyrok WSA w Łodzi z 11 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 209/17, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie wystąpiła. Fakt niezałatwienia wniosku skarżącej w sposób właściwy nie wynikał z lekceważenia ustawowych obowiązków organu władzy publicznej, lecz z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. W świetle okoliczności sprawy Sąd nie znalazł także podstaw uzasadniających wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.) i w związku z tym oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt III sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) - (pkt IV wyroku).

Stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów.