Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 22/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 115a
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 25 sierpnia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 320/19 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [..] czerwca 2019 r., nr [..] w przedmiocie odmowy przeliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K. z [..] maja 2019 r., nr [..] 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz T. K. kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 320/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [..] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy przeliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 9 listopada 2018 r. T. K. (dalej strona) zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w K. o uchylenie czynności materialno-technicznej polegającej na naliczeniu i wypłacie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz o ponowne wyliczenie należnej kwoty ekwiwalentu i wypłatę różnicy pomiędzy kwotą należną i wypłaconą. Skarżący wyjaśnił, że ze służby czynnej w Policji został zwolniony z dniem []. czerwca 2014 r., otrzymując ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Wysokość należnego ekwiwalentu określał art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, uznany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2018 r., K 7/15 za niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Strona wskazała, że metoda obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia jest mniej korzystna niż metoda obliczania ekwiwalentu z zastosowaniem mnożnika 1/22 lub 1/21, jak w innych służbach mundurowych.

Decyzją z [..] maja 2019 r. Komendant Powiatowy Policji w K. odmówił przeliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Organ wskazał, że na skutek stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30 października 2018 r., K 7/15 niezgodności art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP, na dzień wydania decyzji brak jest w porządku prawnym przepisu ustalającego sposób wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a zatem nie ma możliwości dokonania czynności materialno-technicznej wyliczenia i wypłaty tego ekwiwalentu.

W odwołaniu strona wniosła o wyeliminowanie z obrotu prawnego powyższej decyzji oraz wydanie decyzji merytoryczno-reformacyjnej.

Decyzją z dnia [..] czerwca 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na zakresowy charakter wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., K 7/15 brak jest podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, bowiem art. 115a tej ustawy, w brzmieniu uwzględniającym treść wyroku, nie określa sposobu jego wysokości. Obecnie wiadomym jest jedynie, iż nieuprawnionym jest przyjęcie wskaźnika 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, nie wiadomo natomiast jaki wskaźnik należy stosować. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że sytuacja taka będzie miała miejsce do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu, w którym ustalony zostanie nowy wskaźnik, określający jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W ocenie organu, do czasu wejścia w życie stosownych regulacji prawnych, brak jest podstaw do wypłaty (wyrównania) przedmiotowego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy zarówno funkcjonariuszom zwolnionym ze służby w Policji przed dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., jak i tym policjantom, którzy zostali zwolnieni ze służby w policji po dniu wejścia w życie tego wyroku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę i stwierdził, że przepis art. 115a ustawy o Policji stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skutkiem cytowanego przez organy wyroku TK była utrata z dniem 6 listopada 2018 r. mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji w takim zakresie, w jakim określał on współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Jednocześnie do chwili obecnej stwierdzony jako "niekonstytucyjny" ułamek 1/30 nie został zastąpiony ustawowo innym ułamkiem, np. 1/22 (ew. 1/21), zastosowanym w ustawach dotyczących funkcjonariuszy innych służb mundurowych. Ustawodawca nie wprowadził bowiem w jego miejsce normy prawnej, która określałaby mechanizm naliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop według wskazań Trybunału.

Zdaniem Sądu, rację mają organy, że uniemożliwia to wyliczenie należnej, brakującej i niewypłaconej skarżącemu kwoty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, gdyż nie wiadomo w odniesieniu do jakiej części miesięcznego uposażenia należy przeliczyć 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. Brak w ustawie o Policji przepisu wprowadzającego mechanizm naliczania ekwiwalentu w wysokości odpowiadającej regulacjom konstytucyjnym powoduje, że w chwili obecnej nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie ponownego przeliczenia i ewentualnej wypłaty skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Za nieuzasadniony Sąd uznał natomiast podnoszony przez organ pierwszej instancji w treści swojego rozstrzygnięcia argument przedawnienia prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Jak słusznie zauważa strona, dopiero wejście w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., K 7/15 zrodziło po stronie skarżącego uprawnienie do tego, aby domagać się uzupełnienia wypłaconego już uprzednio ekwiwalentu do wysokości odpowiadającej konstytucyjnym regulacjom. Nie można zatem przyjąć, że przedawniło się roszczenie, które dotychczas nie istniało.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła strona skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji polegającą na przyjęciu, że obecne brzmienie wskazanej regulacji nie daje podstaw do naliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz że brak jest obecnie podstawy prawnej w obowiązującym porządku prawnym do wydania przez organ decyzji w przedmiocie ponownego przeliczenia wypłaconemu skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Wniesiono o uchylenie wyroku, zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w obecnym stanie prawnym można wyliczyć nowy przelicznik za niewykorzystany urlop funkcjonariusza Policji zwolnionego ze służby. Sposób wyliczenia kwoty należnej wskazuje uzasadnienie wyroku TK. Zdaniem strony skarżącej z wyroku tego wynika iż, świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczenia wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera również art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie należy po wyliczeniu ilości dni urlopu przysługującemu skarżącemu tę ilość urlopu pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującemu mu za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby obliczonego w 3- miesięcznym okresie rozliczeniowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Kasator zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisu prawa materialnego tj. błędną wykładnię art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Zarzut ten skonstruowany został bez dostatecznej precyzji, gdyż kasator pominął przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, stanowiące wyłączną podstawę działań i rozstrzygnięć podejmowanych przez Sąd pierwszej instancji. Stanowią one tzw. normy odniesienia (por. wyrok NSA z 12.01.2012 r., I FSK 199/11). Prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. winna wskazywać na naruszenie odpowiedniego przepisu p.p.s.a. w związku z konkretnymi przepisami prawa materialnego. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia tych wymogów, bowiem naruszenie przepisów prawa materialnego nie zostało powiązane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. lub innym przepisem p.p.s.a., który zdaniem kasatora został naruszony przez sąd. W takiej sytuacji obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dokonanie analizy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej celem ustalenia rodzaju naruszenia prawa i naruszonego przepisu, który wnoszący skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi. W tym zakresie składy orzekające obowiązane są do kierowania się uchwałą pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (www.cbosa). Zgodnie z nią Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu, jeśli wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia w drodze rozumowania przez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego. Kierując się tą uchwałą w związku z treścią przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie wyznaczonym do rozpoznania niniejszej sprawy uznał, iż pomimo sporządzenia skargi kasacyjnej z naruszeniem przepisów p.p.s.a. regulujących jej wymogi formalne powinna ona zostać rozpatrzona merytorycznie, gdyż kasator zarzucił sądowi I instancji błędną wykładnię przepisów prawa materialnego przywołanych szczegółowo w skardze kasacyjnej.

Zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. błędna wykładnia art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (dalej ustawy) polegającą na przyjęciu, że obecne brzmienie wskazanej regulacji nie daje podstaw do naliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz że brak jest obecnie podstawy prawnej w obowiązującym porządku prawnym do wydania przez organ decyzji w przedmiocie ponownego przeliczenia wypłaconemu skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, znajduje uzasadnienie.

Zgodnie z art. 115 a ustawy ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz.U.2018.2102), uznał art. 115a w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia za niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Przeprowadzona przez Trybunał Konstytucyjny ocena art. 115 a ustawy wskazuje, iż nie została zakwestionowana konstytucyjność prawa do ekwiwalentu per se. Policjantom zwalnianym z służby przysługuje tym samym dalej prawo do ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy, ustalanego w relacji do miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Trybunał Konstytucyjny uznał natomiast, iż cech konstytucyjności nie posiada ta część przepisu art. 115 a ustawy, która reguluje sposób obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego, zgodnie z którą policjanci za każdy dzień niewykorzystanego urlopu otrzymują 1/30 części miesięcznego uposażenia, co stanowi ok. 73 % dziennego uposażenia, co nie w pełni rekompensuje poniesioną stratę.

Trybunał zwrócił uwagę, iż stan ten jest konsekwencją zmian ustawodawczych i braku precyzji oraz kompleksowości ich przeprowadzania. Kwestionowany art. 115a nawiązuje do poprzednich unormowań wymiaru urlopu wypoczynkowego, ponieważ przyjęty w nim współczynnik 1/30 odnosi się do wymiaru urlopu obliczanego według dni kalendarzowych, nie zaś roboczych. Zgodnie bowiem z art. 82 ustawy o Policji przed zmianą wprowadzoną ustawą nowelizującą z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. 2001.100.1084), która weszła w życie z dniem 19.10.2001 r. policjantom przysługiwało prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 30 dni kalendarzowych. Zmiana regulacji wymiaru corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego na 26 dni roboczych nie została natomiast odpowiednio skorelowana ze sposobem obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Trybunału dokonał także ustalenia znaczenia wyrażenia "ekwiwalent". Użycie przez ustawodawcę tego słowa na oznaczenie świadczenia pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy uzasadnia wniosek, że chodziło o równowartość niewykorzystanych urlopów. Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy jest "zastępczą formą" wykorzystania urlopu w sytuacji zwolnienia ze służby, która powoduje prawną i faktyczną niemożliwość realizacji tych świadczeń w naturze. Oznacza to, że po ustaniu stosunku służby, prawo do urlopu przekształca się w świadczenie pieniężne, będące, jak sama nazwa wskazuje, jego ekwiwalentem, czyli równoważnikiem. Obowiązek wypłaty obciąża Policję (pracodawcę), ponieważ w czasie służby w tej formacji funkcjonariusz nabył powyższe uprawnienia, których z powodu wykonywania obowiązków służbowych nie mógł zrealizować w naturze.

Z tych względów Trybunał wskazał, iż świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze.

Przyjęcie w art. 115a ustawy o Policji wskaźnika 1/30 części miesięcznego uposażenia policjanta oznacza tym samym, że wypłacanej policjantowi należności za jeden dzień niewykorzystanego urlopu nie można nazwać rekompensatą ekwiwalentną, co prowadzi, zdaniem Trybunału, do naruszenia "istoty" corocznego płatnego urlopu chronionego przez art. 66 ust. 2 Konstytucji.

Niewątpliwe jest, iż cytowany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. ma charakter wyroku zakresowego. Po jego wydaniu obowiązkiem ustawodawcy była zmiana niekonstytucyjnej części tego przepisu ustawy. Z obowiązku tego ustawodawca nie wywiązał się do chwili wyrokowania.

Nie można jednakże zgodzić się z poglądem, iż z uwagi na brak w porządku prawnym normy prawnej, która określałaby mechanizm naliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy według wskazań Trybunału Konstytucyjnego zawartych w wyroku z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, brak jest podstawy prawnej do wydania przez organy decyzji w przedmiocie ponownego przeliczenia i ewentualnej wypłaty skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Nie można się tym samym zaakceptować stanowiska, iż wyrok zakresowy nie ma zastosowania w sprawie i jest skierowany wyłącznie do ustawodawcy (obligując go do zmiany zakwestionowanego przepisu ustawy), gdyż przywołany przepis Konstytucji nie różnicuje mocy prawnej i skutków wywoływanych przez wszystkie rodzaje wyroków Trybunału. W tym nurcie wykładni przepisów Konstytucji pozostaje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w szeregu orzeczeń przyjął, że skoro ustawodawca nie podjął działań zmierzających do ustalenia stanu zgodnego z prawem, to sądy i organy administracji muszą interpretować normy prawne tak, aby były one zgodne z Konstytucją (por. wyrok NSA z 29.04.2020 r., I OSK 3037/19). Oznacza to, że wykonywanie wyroków Trybunału Konstytucyjnego jest obowiązkiem wszystkich organów władzy publicznej, a nie tylko ustawodawcy (por. wyrok NSA z 20.02.2019 r., II OSK 694/17). W rozpoznawanej sprawie należało więc przyjąć, iż realizacja wyroku Trybunału z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 stała się obowiązkiem organów oraz sądów. Sytuacja prawna jednostki, która była adresatem niekonstytucyjnej regulacji, nie może być uzależniona od woli i sprawności parlamentu wykonującego orzeczenia TK. Brak reakcji parlamentu na taki wyrok nie oznacza, że stan niekonstytucyjności przestaje istnieć. Niekonstytucyjność stwierdził bowiem Trybunał Konstytucyjny jako organ wyłącznie właściwy w tym zakresie. Z mocy powszechnie obowiązującej wyroku TK wynika zaś konieczność podjęcia przez organy administracyjne i sądy takich rozstrzygnięć, które zapewnią osiągnięcia w możliwie jak najwyższym stopniu stanu zgodności z obowiązującym prawem, w tym przede wszystkim z przepisami Konstytucji. Oznacza to także konieczność uwzględnienia przy rozstrzyganiu danej sprawy treści wyroku Trybunału. Bezczynność ustawodawcy na stwierdzoną niekonstytucyjność przepisu nie może prowadzić do pozbawienia jednostki jej prawa podmiotowego. Sytuacja taka obliguje wszystkie organy władzy publicznej do podjęcia działań, które zapewnią ochronę i realizację tych praw w zakresie możliwym ze względu na istniejące w konkretnej sprawie granice faktyczne i prawne.

Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż na dzień orzekania, nie było w systemie prawnym normy ustawowej odnoszącej się do ustalenia należnego prawa do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. Podstawą prawną tą jest art. 115 a ustawy, który zachował walor konstytucyjności w odniesieniu do prawa policjantów do ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy ustalanego w relacji do miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Nie jest dopuszczalne odniesienie problemu istnienia normy prawnej będącej podstawą ustalenia uprawnień policjanta wyłącznie do kwestii technicznych związanych z brakiem określenia przez ustawodawcę czynnika odpowiadającego ułamkowej części miesięcznego uposażenia policjanta. Kwestia ta nie została rzeczywiście uregulowana przez ustawodawcę po wydaniu przez TK przedmiotowego wyroku. Sposób jednakże obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego został wskazany w uzasadnieniu wyroku TK. Trybunał wskazał, że "świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze". Wobec powszechnej mocy obowiązującej wyroków Trybunału Konstytucyjnego nie jest dopuszczalne pominięcie przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy administracyjnej wyroku Trybunału z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. W jego uzasadnieniu Trybunał wskazał na sposób obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości. Świadczeniem ekwiwalentnym za jeden dzień przepracowanego urlopu jest uposażenie za jeden dzień roboczy. Wyrok ten winien tym samym stać się również podstawą prawną działania sądu i organu.

Z tych względów działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1. wyroku.

Obowiązkiem organu ponownie orzekającego w sprawie będzie uwzględnienie wyroku Trybunału z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 i ustaleniu ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień w wysokości uposażenia za jeden dzień roboczy skarżącego na podstawie art. 115 a ustawy i według zasad uregulowanych w przepisach technicznych regulujących sposób ustalania podstawy wymiaru ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Skarga kasacyjna rozpoznana została na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostała strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.