Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 2538/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku E. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 listopada 2023 r., znak: WZPS-1.3151.646.2023.MK w sprawie ze skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 287/24 w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia 29 lutego 2024 r., nr NEP.906.11.2024 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. (dalej: PPIS) w dniu 18 października 2023 r. wystawił przeciwko E.K. (dalej: skarżąca, strona) – matki małoletniego L.K. tytuł wykonawczy, obejmujący obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym.

Pismem z dnia 11 grudnia 2023 r. skarżąca wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym do powyższego tytułu wykonawczego.

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2024 r. PPIS oddalił złożone przez stronę zarzuty.

Na skutek zażalenia skarżącej - Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie (dalej: PWIS) postanowieniem z dnia 29 lutego 2024 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 287/24, oddalił skargę strony na ww. postanowienie PWIS z dnia 29 lutego 2024 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 listopada 2023 r., znak: WZPS-1.3151.646.2023.MK, którym nałożono na skarżącą grzywnę w wysokości 500 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 18 października 2023 r., wzywając jednocześnie do wykonania tego obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest zatem dopuszczalna samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd (zob. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 816/19). Ponadto postępowanie to dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonego do sądu aktu, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Jak przyjmuje się przy tym w orzecznictwie, pod pojęciem "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA z 2001 r. Nr 1, poz. 7; postanowienia NSA z dnia: 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 479/12; 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 801/11; 8 października 2013 r., sygn. akt I OZ 851/13).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że postanowienie Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 listopada 2023 r., znak: WZPS-1.3151.646.2023.MK w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym z dnia 18 października 2023 r. - którego wstrzymania wykonania domaga się skarżąca - nie jest postanowieniem wydanym w granicach sprawy, będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Tym przedmiotem jest bowiem postanowienie PWIS z dnia 29 lutego 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie PPIS z dnia 18 stycznia 2024 r., którym organ oddalił zarzuty zgłoszone przez skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych.

Przedstawione powyżej rozumienie pojęcia "w granicach tej samej sprawy" nie uzasadnia zatem wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest postanowienie o nieuwzględnieniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W ujęciu materialnym są to dwie odrębne sprawy, w których rozstrzygnięcia zostały wydane przez dwa różne organy i dotyczyły innych przedmiotowo kwestii. Inna była również podstawa prawna do ich wydania.

Brak tożsamości spraw w znaczeniu materialnym wykluczał możliwość orzekania o udzieleniu ochrony tymczasowej i ocenę zasadności złożonego wniosku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.