Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1731/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 2 pkt 1, 4 i 5
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędziowie WSA Piotr Pyszny, Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi E. Sp. j. w K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 19 października 2023 r. nr COF.OUR.635.7271.2023 ŁD.JJ.ZZ 12346607 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z 19 października 2023 r. nr COF.OUR.635.7271.2023 ŁD.JJ.ZZ [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej: K.p.a. i art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn.zm.), dalej: u.p.e.a. oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689), dalej: ustawa abonamentowa, po rozpoznaniu zażalenia E spółka jawna w K. (dalej: zobowiązana, Spółka, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie z 29 sierpnia 2023 r. nr COF.OUR.635.7271.2023 KA.WD1.P [...] wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w którym oddalono zarzuty zobowiązanej.

Powyższe postanowienie wierzyciela zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor COF w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez Spółkę przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. – [...] (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy o numerze 19778E1-62/KR/2023 z 30 maja 2023 r., obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2018 r. do lutego 2023 r.

Organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi zarzuty zobowiązanej z 22 czerwca 2023 r. Ponadto, organ egzekucyjny poinformował, że w związku z wyegzekwowaniem należności w dniu 7 czerwca 2023 r. postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o wystawiony tytuł wykonawczy zostało zakończone.

Wierzyciel postanowieniem z 29 sierpnia 2023 r. oddalił zarzuty zobowiązanej: zarzut nieistnienia obowiązku, zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części.

Pełnomocnik zobowiązanej złożył zażalenie na powyższe postanowienie wierzyciela, wnosząc o jego uchylenie w całości. Pełnomocnik Spółki podtrzymał argumentację przedstawioną w złożonych zarzutach.

W zażaleniu pełnomocnik wskazał, że opłaty należne z tytułu abonamentu RTV winny odnosić się wyłącznie do 5 zgłoszonych oraz zarejestrowanych odbiorników RTV. Wynika to bowiem wprost zarówno z okoliczności podniesionych przez Spółkę w zarzutach, jak i z przesłanej przez wierzyciela dokumentacji. W aktach sprawy znajduje się dowód zarejestrowania tylko 5 odbiorników RTV. Co prawda z wyciągu elektronicznego z systemu komputerowego wynika, że takich odbiorników ma być 14, lecz wcale nie wiadomo, dlaczego w ewidencji jest wskazanych 14 a nie 5 odbiorników RTV. Wspólnicy spółki nie mają wiedzy i nie są w posiadaniu dokumentów dotyczących zmiany ilości urządzeń - ponad zgłoszone wcześniej 5 odbiorników RTV. Natomiast z przedstawionego wyciągu elektronicznego z systemu komputerowego nie wynika co było podstawą zmiany i kto jej dokonał. Opłaty były uiszczane do 2013 r. Natomiast brak opłat abonamentowych od 2013 r. wynikał z przekonania Spółki o powstaniu nadpłaty wskutek wcześniejszego, niezasadnego uiszczania zawyżonych opłat, nie za 5, lecz za 14 odbiorników RTV. W ocenie Spółki, brak jest podstaw do prowadzenia egzekucji w stosunku do opłat za abonament RTV ponad zgłoszone i zarejestrowane 5 sztuk odbiorników RTV.

Ponadto pełnomocnik wskazał, że w okresie 2020-2022 hotel nie był użytkowany ze względu na pandemię C0VID-19. Spółka zawiesiła działalność hotelową i w ogóle nie realizowała usług hotelowych dla gości, nie osiągała żadnych dochodów, nie oferowała pokojów na wynajem. Odbiorniki zostały zdemontowane i przeniesione do magazynu.

Odnośnie doręczenia upomnienia, pełnomocnik powołując się na obowiązujący od 18 kwietnia 2020 r. art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia

2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, który zawiesił czasowo tzw. prawną fikcję doręczeń wskazał, że nieodebrane przesyłki za potwierdzeniem odbioru, których termin odbioru został określony w zawiadomieniu o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. Stan zagrożenia epidemicznego został zaś zniesiony dopiero 1 lipca 2023 r. Zatem w ocenie Spółki oświadczenie wierzyciela, że z dniem 28 marca 2023 r. skutecznie doręczono Spółce upomnienie, nie jest zgodne z obowiązującym stanem prawnym.

Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor COF omówił przepisy ustawy abonamentowej i wskazał, że podmioty prowadzące działalność gospodarczą są zobowiązane uiszczać opłatę abonamentową za każdy będący w ich posiadaniu odbiornik radiofoniczny i telewizyjny.

Wierzyciel podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu z 29 sierpnia 2023 r., wykazano, że w dniu 7 lutego 2001 r. w Urzędzie Pocztowym K. [...] dokonana została rejestracja pięciu odbiorników radiofonicznych na dane: W s.c. Po zgłoszeniu przedmiotowej rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...], stanowiąca dowód zarejestrowania i służąca do wnoszenia opłat abonamentowych. Ponadto w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. znajdują się adnotacje archiwalne o zmianach ilości odbiorników dokonywanych przez Spółkę począwszy od 2005 r. do 2007 r., jak również ostatnia zmiana ilości odbiorników zgłoszona w dniu 24 marca 2010 r. Dokonywane zmiany ilości posiadanych odbiorników potwierdzały wpłaty wnoszone adekwatnie do ilości posiadanych odbiorników. Ostatnia ze zmian dokonana w 2010 r. pokrywa się z wpłatami wnoszonymi do lutego 2013 r. - np. opłata wniesiona 26 lutego 2013 r. naliczona została za 13 odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych 2.618,20 zł (komplet) oraz 1 odbiornik radiofoniczny 61,00 zł - łącznie 2.679,20 zł.

Ponadto wierzyciel dysponuje także zarchiwizowanym dokumentem w postaci "Wniosku o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" złożonym 24 marca 2010 r. w Urzędzie Pocztowym K. [...], na którym zgłoszona została nowa rejestracja na spółkę Z sp. J. - 3 odbiorników radiofonicznych i 12 odbiorników telewizyjnych na adres ul. [...], [...] K. (NIP [...]) ze wskazaniem miejsca używania odbiorników tj. S. [...], [...] S. (gdzie znajdował się O). Z uwagi na fakt, że Spółka posiadała już w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. rejestrację odbiorników złożony wniosek potraktowano jako aktualizację ilości posiadanych odbiorników i nazwy firmy. Dane Spółki zaktualizowano na nadanym zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187 poz.1342), dalej: Rozporządzenie indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...]. Skuteczność wypełnienia obowiązku informacyjnego w zakresie nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] potwierdzają wpłaty wnoszone przez Spółkę na konto [...] (zawierające indywidualny numer identyfikacyjny - osiem ostatnich cyfr)

Dyrektor COF wskazał, że twierdzenie Spółki o nieistnieniu podstawy do dochodzenia abonamentu za 9 odbiorników nie znajduje uzasadnienia. Do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych mogłoby doprowadzić jedynie skuteczne wyrejestrowanie odbiorników w sytuacji, gdyby zobowiązana Spółka dopełniłaby ww. formalności w placówce pocztowej bądź za pośrednictwem strony internetowej Poczty Polskiej S.A. Zarówno sytuacja związana z pandemią C0VID-19 i ograniczeniami w działalności obiektu hotelowego, nieużywanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych jak i późniejsza sprzedaż stanowiły okoliczności do podjęcia działań przez Spółkę zmierzających do wyrejestrowania odbiorników. Powoływanie się na dokument w postaci aktu notarialnego (Rep. A nr [...]) nie stanowi podstawy do uznania roszczeń, a jedynie świadczy o sprzedaży obiektu. Zgłoszenie zmian formalno-prawnych, w tym wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych można dokonać tylko zgodnie z obowiązującymi w danym czasie aktami prawnymi (rozporządzeniami).

W odniesieniu do argumentów dotyczących pandemii Covid-19 w trakcie, której Spółka zawiesiła działalność hotelową i w ogóle nie realizowała usług hotelowych dla gości, nie osiągała żadnych dochodów, nie oferowała pokojów na wynajem, a odbiorniki zostały zdemontowane i przeniesione do magazynu wierzyciel zaznaczył, że wskazana przesłanka nie powoduje ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych, którymi zobowiązana została objęta w momencie rejestracji odbiorników. Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiorników, czego Spółka nie dopełniła.

Zdaniem Dyrektora COF uregulowania prawne zawarte w art. 15I ust.1 i 2 ustawy z dnia 31 marca o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid 19, innych chorób oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych ustaw nie wskazują na możliwość dokonywania zwrotów opłat abonamentowych już uregulowanych, a dotyczą wstrzymania od pobierania opłat abonamentowych, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, pod warunkiem spełnienia łącznie poniższych kryteriów ustawowych:

1. świadczenia, przed wejściem w życie niniejszej ustawy, przez przedsiębiorcę usług w miejscu, które umożliwia zapoznanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami praw pokrewnych,

2. bycia płatnikiem opłat abonamentowych, a więc użytkowane odbiorniki radiofoniczne oraz telewizyjne są zarejestrowane,

3. uiszczenia opłaty abonamentowej za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r.

Wierzyciel stwierdził, że wstrzymanie opłat abonamentowych nie oznacza ich umorzenia. Zobowiązania te powstały i powinny być uregulowane po wygaśnięciu wskazanych wyżej przepisów. W przypadku opłat abonamentowych, abonenci na podstawie art. 15I ustawy z dnia 31 marca o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid 19, innych chorób oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych ustaw nie zostali zwolnieni z obowiązku uiszczania opłat w okresie trwania stanu zagrożenia epidemicznego, jedynie uzyskali możliwość dokonania płatności w późniejszym okresie.

Dyrektor COF podkreślił, że na dzień wydania postanowienia nie stwierdzono wyrejestrowania odbiorników na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta [...]. Zatem zasadnie został oddalony zarzut nieistnienia obowiązku.

Dalej wierzyciel uznał, że w zaskarżonym postanowieniu zasadnie zajęto także stanowisko w zakresie zgłoszonego zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Wierzyciel wypełniając obowiązek określony w art. 15 § 1 u.p.e.a. w dniu 9 marca 2023 r. skierował do Spółki listem poleconym o numerze [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru EPO) upomnienie numer UP [...] wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych. Upomnienie uznano za doręczone w myśl art. 44 § 4 K.p.a.

Ponadto wierzyciel nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV2 w związku z doręczeniem upomnienia w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

Dyrektor COF podkreślił, że w związku z wejściem w życie art. 68 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV2 (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 875) terminy, o których mowa w art. 15zzr ust 1 i 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzr ust. 1 i 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Natomiast sprawy, których bieg uległ zawieszeniu biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z tym z dniem 23 maja 2020 r. ponownie zaczęły biec terminy procedowanych spraw. Tym samym przesłanie do Spółki upomnienia w dniu 9 marca 2023 r. było w obowiązującym wówczas stanie prawnym uzasadnione.

W odniesieniu do zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości albo części z uwagi na przedawnienie roszczeń wierzyciel stwierdził, że do terminu przedawnienia zaległości w opłatach abonamentowych powstałych od dnia 16 czerwca 2005 r. (dnia wejścia w życie ustawy abonamentowej) zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.), dalej: O.p. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie na podstawie art. 70 § 4 O.p. wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, został przerwany bieg terminu przedawnienia. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Wobec dochodzonych należności wykazanych w tytule wykonawczym nr 19778E1-62/KR/2023 z 30 maja 2023 r. nie nastąpiło wygaśnięcie obowiązku w całości albo części, ponieważ organ egzekucyjny zastosował skuteczny środek egzekucyjny w 2023 r. Zatem nie doszło do przedawnienia należności za okres od stycznia 2018 r. do lutego 2023 r. Wyegzekwowana należność przez organ egzekucyjny w kwocie 2.5419,42 zł, (należność główna 1.9426,80 zł, odsetki 5976,62 zł, koszty upomnienia 16,00 zł) zaliczona została na koncie Spółki na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] i nie ma podstaw do jej zwrotu.

W skardze na postanowienie Dyrektora COF z 19 października 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego zarzuciła naruszenie:

1. art. 33 § 2 pkt 4 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 44 K.p.a. poprzez błędne uznanie przez Dyrektora COF, że skarżącej skutecznie doręczono upomnienie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w administracji, w formie zastępczego doręczenia określonego w K.p.a., gdy tymczasem w okolicznościach sprawy zastępcze doręczenie upomnienia nie mogło odnieść skutku i nie było skuteczne, a co za tym idzie skarżąca nie otrzymała upomnienia, w sytuacji, gdy było to obligatoryjne, wskutek czego doprowadziło to do wadliwego wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji;

2. art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d w zw. z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (t.j. Dz.U z 2023 r. poz. 201 z późn. zm.), dalej: ustawa SARS-CoV-2 w zw. z art. 1 pkt 1 i art. art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. poprzez błędne uznanie przez wierzyciela, że jest on organem administracji publicznej, a przez to nie jest ograniczony zakazem, zgodnie z którym nie można uznać za skutecznie doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego, gdy tymczasem wierzyciel jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa nieposiadającą uprawnień do działania w sposób władczy (administracja zarządzająca), nie jest organem powołanym do załatwiania indywidualnych spraw w ściśle określonym zakresie, a co za tym idzie nie jest organem administracji publicznej, lecz jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną, utworzoną w drodze ustawy, w celu realizacji zadań publicznych w zakresie świadczenia usług publicznych, a wskutek decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej jako operator publiczny do sprawowania kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, a przepisy K.p.a. oprócz postępowania przed organami administracji publicznej normują również postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w K.p.a., tj. tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie i dotyczy wierzyciela, w konsekwencji wierzyciel jako organ niebędący organem administracji publicznej nie zastosował przepisu z art. 98 ust. 1 ustawy SARS-CoV-2 zakazującego przyjęcia fikcji doręczenia nieodebranych przez adresata pism za potwierdzeniem odbioru, w tym upomnienia w okresie do dnia 14 lipca 2023 r.;

3. art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. w zw. z art. 2 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy abonamentowej poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji celem wyegzekwowania opłat za 14 odbiorników RTV za okres styczeń 2018 r. - luty 2023 r., gdy tymczasem skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej w branży hotelowej w latach 2020 - 2022, między innymi z powodu epidemii C0VID-19, a hotel był całkowicie wyłączony z użytkowania, odbiorniki były zdemontowane, budynek nie był na bieżąco utrzymywany i nie był ogrzewany, co doprowadziło do pogorszenia się substancji budynku, a w dniu 1 lutego 2022 r. aktem notarialnym Rep. A [...] r. budynek wraz z odbiornikami RTV został zbyty; te zaś okoliczności wyłączały domniemanie określone w art. 2 ust. 2 ustawy abonamentowej; nadto bezsporne w sprawie jest zarejestrowanie przez skarżącą w 2001 r. 5 odbiorników RTV, a z akt sprawy nie sposób wywieść jaki obowiązek dokładnie ciążył na skarżącej w dacie wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji, tj. czy tak jak twierdzi skarżąca obowiązek odnosi się tylko do 5 odbiorników RTV, czy co do czternastu jak twierdzi wierzyciel, czy może 15 co wynika z systemu teleinformatycznego Poczty Polskiej S.A.;

4. art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy polegającego na zebraniu i rozważeniu wyczerpująco materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, niezbadanie a następnie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które wierzyciel uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innych dowodów nie przeprowadził, a w konsekwencji brakiem wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w tym ustalenia dokładnie kiedy i w jakich okolicznościach doszło do zgłoszenia i rejestracji odbiorników RTV w okresie 2001-2023, albowiem skarżąca konsekwentnie podnosi fakt zarejestrowania 5 odbiorników, gdy tymczasem wierzyciel twierdzi, że rzekomo zarejestrowano w 2010 r. 13 odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych i 1 odbiornik radiofoniczny (14 odbiorników), a z systemu teleinformatycznego Poczty Polskiej S.A. ponadto ma wynikać, że w tym samym 2010 r. dokonano zmiany na 3 odbiorniki radiofoniczne 12 odbiorniki telewizyjne (15 odbiorników), przy czym wierzyciel dysponuje dowodem zarejestrowania tylko 5 odbiorników RTV, jednocześnie nie ujawnił w aktach dokumentów dotyczących innych zmian, z których by wynikało co było podstawą zmian, tj. kto ich dokonał, czy nastąpiło to wskutek zgłoszenia skarżącej, jeśli tak, to kto w jej imieniu działał (wspólnicy, menadżer hotelu, uprawniony pracownik, czy inna osoba albo podmiot), czy może na podstawie danych pozyskanych z innych źródeł, czy może w wyniku błędnej zmiany dokonanej przez wierzyciela, w konsekwencji wyjaśnienia ujęte w zaskarżonym postanowieniu są lakoniczne i nie czynią zadość obowiązkowi wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, oparcia rozstrzygnięcia o zgromadzony materiał dowodowy, które narusza zasadę przekonywania strony oraz obowiązek takiego uzasadnienia rozstrzygnięcia, aby mogło one stanowić podstawę oceny sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji uniemożliwia jednoznaczną weryfikację i ocenę działań podejmowanych przez wierzyciela i rzetelność tytułu wykonawczego.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z 29 sierpnia 2023 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że skarżąca nie została w skuteczny sposób poinformowana o zamiarze wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Skarżąca nie otrzymała bowiem upomnienia zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. Tymczasem w tytule wykonawczym wierzyciel wskazał doręczenie upomnienia 28 marca 2023 r., co nie jest zgodne z prawdą. Brak jest podstaw, aby przyjąć możliwość zastępczego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 44 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 98 ust. 1 ustawy SARS-CoV-2 nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. Stan zagrożenia epidemicznego został zniesiony 1 lipca 2023 r. Tytuł wykonawczy nr 19778E1- 62/KR/2023 został wystawiony w dniu 30 maja 2023 r., zajęcie rachunku bankowego nastąpiło w dniu 7 czerwca 2023 r., a zawiadomienie o zajęciu nastąpiło w dniu 16 czerwca 2023 r. Wszystkie te czynności miały miejsce w okresie stanu zagrożenia epidemicznego, który został zniesiony 1 lipca 2023 r. W tym zakresie oświadczenie wierzyciela, jakoby 28 marca 2023 r. skutecznie doręczono skarżącej upomnienie, nie jest zgodne z obowiązującym stanem prawnym.

W ocenie skarżącej, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości fakt, że wierzyciel nie prowadził żadnego postępowania w sprawach, o których mowa w art. 98 ust. 2 ustawy SARS-CoV-2. Nadto wierzyciel nie posiada statusu sądu i Trybunału, prokuratury i innych organów ścigania, czy komornika sądowego.

Pełnomocnik skarżącej stwierdził również, że wierzyciel nie posiada statusu organu administracji publicznej, gdyż Poczta Polska jest państwową osobą prawną, posiadającą status jednoosobowej spółki Skarbu Państwa. Została utworzona mocą decyzji państwa (ustawą z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej Poczta Polska). Działalność Poczty Polskiej, to realizowanie zadań na rzecz ogółu, społeczeństwa, przypisanych jej ustawą, według zasad ustawowo określonych. Polega więc na świadczeniu usług publicznych. Na podstawie decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydanej na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, Poczta Polska S.A. została operatorem wyznaczonym na lata 2015-2025. Dlatego Poczta Polska S.A. na podstawie art. 6 i art. 7 ustawy abonamentowej jest odpowiedzialna za pobieranie opłat abonamentowych, jak również za sprawowanie kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Organ jest zatem jednoosobową spółką Skarbu Państwa nieposiadającą uprawnień do działania w sposób władczy (administracja zarządzająca) powołanym do załatwiania indywidualnych spraw w ściśle określonym zakresie.

Zdaniem skarżącej wierzyciel nie wskazał ile było zgłoszonych oraz zarejestrowanych odbiorników RTV. Z zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że ostatnia ze zmian dokonana w 2010 r. pokrywa się z wpłatami wnoszonymi do lutego 2013 r. Natomiast skarżąca zarejestrowała 5 odbiorników RTV. W aktach sprawy jest tylko dowód zarejestrowania 5 odbiorników RTV. Wszystkie inne dane pochodzą z systemu, lecz w ocenie skarżącej są ze sobą sprzeczne. Skoro wierzyciel dysponuje zgłoszeniem dokonanym w roku 2001, to powinien również posiadać zgłoszenie aktualizacyjne na dodatkowe odbiorniki w roku 2007 i 2010. Takich dokumentów wierzyciel nie przedłożył, należy zatem uznać, że ich nie posiada.

Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że brak jest podstaw do prowadzenia egzekucji w stosunku opłat za abonament RTV ponad zgłoszone i zarejestrowane 5 sztuk odbiorników RTV. Wystawiając tytuł wykonawczy wierzyciel winien ponad wszelką wątpliwość ustalić stan faktyczny i zebrać dowody pozwalające na określenie obowiązku wskazanego w rzeczonym tytule wykonawczym.

Skarżąca podniosła, że w roku 2020, 2021 oraz 2022 nie prowadziła działalności hotelowej. Przy sprzedaży w lutym 2022 r., w sporządzonym akcie notarialnym oświadczyła, że hotel nie był użytkowany ze względu na pandemię C0VID-19, co doprowadziło do pogorszenia jego stanu technicznego, co może wymagać poczynienia na niego nakładów remontowych. Skarżąca zawiesiła działalność hotelową i w ogóle nie realizowała usług hotelowych dla gości, nie osiągała żadnych dochodów z działalności hotelowej i nie oferowała pokojów na wynajem i do ich wykorzystania w jakikolwiek inny sposób. W tym stanie rzeczy nie mogła prowadzić działalności hotelowej i jej faktycznie nie prowadziła. Z okoliczności faktycznych wynika zatem, że hotel nie mógł być i nie był wykorzystywany i brak było możliwości korzystania z odbiorników RTV. Odbiorniki RTV zostały zdemontowane i przeniesione do magazynu. Nie były częścią wyposażenia pokojów hotelowych oraz innych pomieszczeń hotelowych. Jak wynika z powyższego, hotel nie był użytkowany, a jego stan techniczny ulegał pogorszeniu. Dlatego zachodziła obiektywna konieczność zdemontowania odbiorników RTV i ich zabezpieczenie w magazynie. Nie zaistniał zatem obowiązek, który mógłby być dochodzony w postępowaniu egzekucyjnym. Dlatego skarżąca nie tylko za okres od 8 marca 2020 r. do 15 grudnia 2020 r. (rządowy zakaz prowadzenia działalności wskutek wprowadzenia stanu epidemii) nie powinna uiszczać opłat abonamentowych, lecz także za późniejszy okres do sprzedaży pensjonatu w lutym 2022 r. Nawet gdyby przyjąć, że te okoliczności nie zasługują na uwzględnienie, to z pewnością sprzedaż hotelu wraz z odbiornikami RTV i nieprowadzenia jednocześnie innej działalności hotelowej przez skarżącą znosiło obowiązek uiszczania opat abonamentowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wskazuje, że wierzyciel prawidłowo określił podmiot zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. Z zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że spółka pod nazwą: E spółka jawna powstała wskutek przekształcenia spółki pod nazwą W S.J., a wcześniej spółki cywilnej o nazwie W.

Należy przypomnieć, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym.

Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Podstawą zarzutu może być tylko:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie.

Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej.

Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324).

Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.

Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika".

Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej).

Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 Rozporządzenia zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie Rozporządzenia.

Reasumując, wskazany w Rozporządzeniu tryb wykonania przez Pocztę Polską obowiązku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych użytkownikom odbiorników nie jest tożsamy z trybem przyjętym w postępowaniu administracyjnym, w którym następuje wydanie decyzji. Nadawanie przez Pocztę Polską indywidualnych numerów identyfikacyjnych nie było decyzją administracyjną. Przepisy Rozporządzenia, normujące, w przepisie § 5 tryb nadawania i przesyłania użytkownikom odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie odwoływały się również do przepisów K.p.a., co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 (art. 39-49) "Doręczenia".

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15 z treści przepisów § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, "nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia" (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15).

Skarżąca pismem z 22 czerwca 2023 r. wniosła zarzuty na prowadzone postepowanie egzekucyjne. Podniosła zarzuty: nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.), wygaśnięcia obowiązku w części (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.).

Jak wynika z akt sprawy 7 lutego 2001 r. (data stempla pocztowego) w Urzędzie Pocztowym K. [...] dokonana została rejestracja pięciu odbiorników radiofonicznych na dane: W s.c., ul. [...], [...] K. (NIP [...]). Po zgłoszeniu przedmiotowej rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...], stanowiąca dowód zarejestrowania i służąca do wnoszenia opłat abonamentowych.

Należy zauważyć, iż ww. imienna książeczka radiofoniczna posiadała również druki: odcinek "Z" - służący do zgłaszania zmian formalno-prawnych np.: zmiana adresu, rodzaju posiadanych odbiorników, odcinek "W" - przewidziany do zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników oraz odcinek "U" - służący do wystąpienia przez abonenta, który wyczerpał dowody wpłat, do uzyskania nowej książeczki radiofonicznej celem kontynuowania regulowania opłat abonamentowych.

W dniu 3 stycznia 2003 r. w Urzędzie Pocztowym K. [...], złożony został odcinek "Z" z książeczki radiofonicznej numer [...], na podstawie którego dokonano aktualizacji danych adresowych, na dane: W Spółka Jawna, ul. [...], [...] K..

Natomiast zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych zostało przesłane skarżącej najpierw w dniu 27 sierpnia 2008 r. na błędne dane: W, ul. [...], [...] K., a następnie w dniu 2 grudnia 2008 r. przesłano zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych na prawidłowe dane: Z Spółka Jawna, ul. [...], [...]K..

Skuteczność wypełnienia obowiązku w zakresie zawiadomienia abonenta o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] potwierdzają wpłaty wnoszone przez Spółkę na konto [...] (zawierające indywidualny numer identyfikacyjny - osiem ostatnich cyfr).

W bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. znajdują się adnotacje archiwalne o zmianach ilości odbiorników dokonywanych przez Spółkę począwszy od 2005 r. do 2007 r. jak również ostatnia zmiana ilości odbiorników zgłoszona w dniu 24 marca 2010 r. w Urzędzie Pocztowym K. [...]. Dokonywane zmiany ilości posiadanych odbiorników potwierdzały wpłaty wnoszone adekwatnie do ilości zgłoszonych w poszczególnych latach odbiorników.

Z kolei w dniu 24 marca 2010 r. w Urzędzie Pocztowym K. [...] złożony został kolejny wniosek o rejestracje odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych. Jak wyjaśnił wierzyciel przedmiotowy wniosek, z uwagi na fakt, że odbiorniki były już zrejestrowane pod numerem identyfikacyjnym [...], został potraktowany jako zgłoszenie zmiany ilości odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych oraz aktualizację danych firmy, co pokrywa się z wpłatami wnoszonymi do 26 lutego 2013 r.

Ostatnia wpłata została wniesiona przez Spółkę 26 lutego 2013 r. i została naliczona przez wierzyciela za 13 odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych 2.618,20 zł (komplet) oraz 1 odbiornik radiofoniczny 61,00 zł - łącznie 2.679,20 zł. zł (przy naliczeniu opłaty uwzględniono bonifikaty jakie przysługują abonentom wnoszącym opłatę roczną do 25 stycznia danego roku kalendarzowego a wpłata spółki uregulowana została dopiero 26 lutego 2013 r. Stąd na wydruku w saldzie do rozliczenia widoczna jest kwota -196,44 zł stanowiąca wówczas niedopłatę.

Taka ilość zarejestrowanych odbiorników została też uwzględniona w zaległych opłatach abonamentowych w wystawionym tytule wykonawczym o numerze 19778E1-62/KR/2023 z 30 maja 2023 r. i w ocenie Sądu jest to najbardziej miarodajna ilość, skoro sama zobowiązana opłaty za taką ilość odbiorników uiszczała.

Zatem dowodem w sprawie na posiadanie wiedzy przez skarżąca, dotyczącą ilości odbiorników radiofonicznych oraz odbiorników telewizyjnych, objętych obowiązkiem wnoszenia opłat abonamentowych, są opłaty abonamentowe regulowane systematycznie przez skarżącą do grudnia 2013 r. Ostatnią bowiem opłatę abonamentową skarżąca wniosła w dniu 26 lutego 2013 r. za okres 01-12/2013 r. w kwocie 2.679,20 zł.

Sąd podkreśla, że do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych mogłoby doprowadzić jedynie skuteczne wyrejestrowanie odbiorników w sytuacji, gdyby skarżąca dopełniła tej formalności w placówce pocztowej bądź za pośrednictwem strony internetowej Poczty Polskiej S.A. Zarówno sytuacja związana z pandemią COVID-19 i ograniczeniami w działalności obiektu hotelowego, nieużywanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych jak i późniejsza sprzedaż hotelu stanowiły okoliczności do podjęcia działań przez Spółkę zmierzających do wyrejestrowania odbiorników. Jednakże skarżąca nie wyrejestrowała odbiorników.

Wskazać należy, że zarejestrowanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, bez ich późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym.

Natomiast odnosząc się do argumentacji skarżącej, iż w okresie pandemii Covid-19 Spółka zawiesiła prowadzoną działalność hotelarską i nie realizowała usług hotelowych dla gości, nie osiągała żadnych dochodów, nie oferowała pokojów na wynajem, a odbiorniki radiofoniczne/telewizyjne zostały zdemontowane należy zaznaczyć, że podniesione okoliczności nie powodują ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych. Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.

Biorąc jednak pod uwagę fakt, iż strona skarżąca dotychczas nie dopełniła obowiązku wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, nadal pozostaje zobowiązana do wnoszenia opłat abonamentowych.

Natomiast uregulowania zawarte w art. 15I ust.1 i 2 ustawy z dnia 31 marca o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid 19, innych chorób oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych ustaw nie wskazują na możliwość dokonywania zwrotów opłat abonamentowych już uregulowanych, a dotyczą wstrzymania od pobierania opłat abonamentowych, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, pod warunkiem spełnienia łącznie poniższych kryteriów ustawowych:

1. świadczenia, przed wejściem w życie niniejszej ustawy, przez przedsiębiorcę usług w miejscu, które umożliwia zapoznanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami praw pokrewnych,

2. bycia płatnikiem opłat abonamentowych, a więc użytkowane odbiorniki radiofoniczne oraz telewizyjne są zarejestrowane,

3. uiszczenia opłat abonamentowych za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r.

Jednakże wstrzymanie opłat abonamentowych nie oznacza ich umorzenia, gdyż zobowiązania te powstały i powinny być uregulowane po wygaśnięciu ww. przepisów. W przypadku opłat abonamentowych, abonenci na podstawie art. 15I ww. ustawy nie zostali zwolnieni z obowiązku uiszczania opłat w okresie trwania stanu zagrożenia epidemicznego, jedynie uzyskali możliwość dokonania płatności w późniejszym okresie. Natomiast skarżąca nie spełniała wskazanych kryteriów ustawowych, gdyż posiadała zaległości w opłatach abonamentowych.

Reasumując nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. Dopóki posiadacz odbiornika RTV nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu, że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18).

W świetle powyższych rozważań, za niezasadny Sąd uznał zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).

Niezasadny okazał się także zarzut niedoręczenia skarżącej upomnienia przed wszczęciem egzekucji (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.).

Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 695 z późn. zm.) nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów.

Przepis art. 98 ust. 1 ww. ustawy wykluczał przyjęcie tzw. fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 K.p.a., w odniesieniu do przesyłek, których termin odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Wyjątki od tej reguły, w których możliwe było stosowanie (bez ww. ograniczeń) przepisów dotyczących tzw. fikcji doręczenia, wymienione zostały w ust. 2 tego przepisu.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:

1) postępowań w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych;

2) postępowań, o których mowa w dziale IIIB ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

3) kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz postępowań podatkowych, jeżeli kontrole lub postępowania te wiążą się z podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego;

4) przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez:

a) sądy i Trybunały,

b) prokuraturę i inne organy ścigania,

c) komornika sądowego,

d) organ administracji publicznej.

Z uwagi na powyższe Poczta Polska S.A. jako organ realizujący zadania z zakresu administracji rządowej, posiadający uprawnienia wierzyciela, jest traktowany jako organ administracji publicznej, tym samym przepis art. 98 ust 1 ustawy z dnia z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS - CoV 2, nie znajduje zastosowania do przesyłek wysyłanych przez ten organ w prowadzonym postępowaniu.

Należy wskazać, że wierzyciel 9 marca 2023 r. skierował do Spółki listem poleconym o numerze R [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru EPO) upomnienie numer UP [...] wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2018 r. do lutego 2023 r.

Jak wynika z raportu zintegrowanego systemu teleinformatycznego (ZST) śledzenia przesyłki poleconej w dniu 13 marca 2023 r. dokonana była próba doręczenia przedmiotowej przesyłki. Z przeprowadzonego przez wierzyciela postępowania wyjaśniającego w kwestii doręczenia upomnienia uzyskano pisemne wyjaśnienie pracownika Urzędu Pocztowego K. [...] (w aktach sprawy), który w dniu 13 marca 2023 r. podjął próbę doręczenia przesyłki poleconej nr R [...]. Pracownik Poczty Polskiej S.A. oświadczył, że Spółka nie posiada skrzynki pocztowej i nie ma możliwości pozostawienia zawiadomienia (awiza) w drzwiach wejściowych, a wszystkie listy i awiza są doręczane pracownikowi Spółki po wcześniejszej sygnalizacji domofonem. Listy polecone są odbierane w firmie na bieżąco, a w przypadku braku osoby decyzyjnej przesyłki są awizowane. Pracownik oświadczył, że taka sytuacja miała miejsce przy próbie doręczenia przesyłki numer R [...] zawierającej przedmiotowe upomnienie. Z uwagi na brak osoby decyzyjnej na prośbę pracownika w dniu 13 marca 2023 r. awizo zostało przekazane do rąk pracownika Spółki. Ponowne awizo zostało doręczone do Spółki wraz z bieżącą pocztą zwykłą w dniu 21 marca 2023 r. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awiza przesyłka została odesłana do nadawcy w dniu 28 marca 2023 r. Upomnienie uznano za doręczone w trybie art. 44 § 4 K.p.a.

Niezasadny okazał się także zarzut wygaśnięcia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.) na skutek przedawnienia. W tym miejscu należy wskazać, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego (abonamentu RTV) stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 O.p., a to oznacza, że ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 O.p., a więc opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności. Zatem wystawiony w dniu 30 maja 2023 r. tytuł wykonawczy obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2018 r. do lutego 2023 r. dotyczył zobowiązań nieprzedawnionych.

Ponadto zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Z tych też względów Dyrektor COF, uwzględniając obowiązujący stan prawny oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, prawidłowo zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z 29 sierpnia 2023 r.

Nie zasługują także na uwzględnienie podniesione przez pełnomocnika skarżącej zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 K.p.a.

Nie zostały naruszone ogólne zasady prowadzenia postępowania takie jak: zasada praworządności, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. (art. 7 K.p.a.) Zgodnie bowiem z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażana przez tę regulację m.in. zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Wierzyciel w myśl art. 77 § 1 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał a następnie rozpatrzył cały materiał dowodowy, który według reguł z art. 80 K.p.a. poddał ocenie.

Niemniej trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. Przepis odsyła do odpowiednio stosowanych przepisów K.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy tego kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełniać, a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego też zasada czynnego udziału strony (art. 10 K.p.a.) ulega w postępowaniu egzekucyjnym ograniczeniu.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) oddalił skargę.