Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 436/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 pkt 1, art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 czerwca 2023 r. Nr 464/2023 w przedmiocie nakazu usunięcia zagrożenia spowodowanego nieprawidłowościami w stanie technicznym budynku mieszkalnego wielorodzinnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją nr 464/2023 z dnia 2 czerwca 2023 r. znak WOA.7721.182.2023.PW Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej PINB, organ I instancji) nr 540/2023 z dnia 20 marca 2023 r. nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...] we W. usunięcie zagrożenia spowodowanego nieprawidłowościami w stanie technicznym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W.

Zaskarżona decyzja wydana została w następująco ukształtowanym postępowaniu.

W związku z informacjami o nieprawidłowościach w stanie technicznym budynku przy ul. [...] we W. PINB pismem z dnia 20 grudnia 2021 r. wezwał zarządcę części wspólnych do przedłożenia dokumentów w postaci książki obiektu, protokołów kontroli okresowych oraz umowy o zarządzanie częściami wspólnymi. Zarządca przedłożył jedynie protokół z okresowej kontroli rocznej stanu technicznego budynku. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 24 marca 2022 r. organ i instancji stwierdził szeregi nieprawidłowości wyszczególnionych w późniejszej decyzji (m. in. długotrwałe zacieki, korozja w ścianie szczytowej), co doprowadziło do wniosku o niewykonywaniu nawet podstawowych czynności konserwacyjnych.

PINB decyzją nr 644/2022 z dnia 25 marca 2022 r. nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej: 1) przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, jego estetyki oraz otoczenia, kontrolą należy również objąć instalacje elektryczne, 2) sporządzenie ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego elementów konstrukcyjnych budynku ustalającej nieprawidłowości w stanie technicznym.

Dnia 8 listopada 2022 r. zarządca przedłożył protokół z okresowej kontroli sprawdzenia stanu budynku oraz ekspertyzę techniczną. Na podstawie zebranego materiału dowodowego PINB wskazaną wyżej decyzją z dnia 20 marca 2023 r. nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej dokonanie określonych działań skupionych wokół: 1) wykonania izolacji przeciwwodnej na tarasie nad trzecią kondygnacją budynku, 2) zmianę podłączenia uziemienia do zwodu w sposób wykluczający spływ wód deszczowych w głąb ściany pomiędzy warstwę ociepleniową a konstrukcyjną, 3) wykonanie i osadzenie kosza zlewowego na końcu rynny po północnej stronie dachu i wyregulowanie spadku rynny w kierunku kosza, 4) usuniecie zagrzybionych tynków we wskazanych obszarach oraz zagruntowanie ścian preparatami grzybobójczymi. PINB wyznaczył sześciomiesięczny termin na wykonanie robót, od daty ostateczności decyzji.

Od decyzji wniosła odwołanie Wspólnota reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez błędna wykładnię i przyjęcie, że organ może nakazać usunięcie nieprawidłowości w sytuacji, gdy stan obiektu nie narusza wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, w ocenie odwołującej się nakazane roboty prowadzą do ulepszenia stanu budynku, a nie uzyskania odpowiedniego stanu. Zakwestionowała tez odwołująca się, że decyzja może być skierowana wyłącznie wobec aktualnego właściciela budynku. Ponadto Wspólnota zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza przez brak podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu sprawy i naruszenie wymogu kierowania się interesem społecznym. Zawnioskowano o przeprowadzenie dowodów z wyciągów bankowych Wspólnoty (środki w Funduszu Remontowym), a także o ustalenie stanu prawnego nieruchomości (daty sprzedaży lokali). Rozwijając argumentację odwołania Wspólnota wskazała, że budynek nr [...] został oddany do użytkowania w 2018 r., w jego skład wchodzi 6 lokali, i objęty jest nadal rękojmią dewelopera, a uprawnienia z rękojmi przysługują nie Wspólnocie, a właścicielom lokali. Nieprawidłowości w stanie technicznym są wynikiem wadliwego wykonawstwa, i tkwiły w budynku już przy oddaniu go do użytkowania. Zdaniem odwołującej się nic nie stoi na przeszkodzie, aby za właściciela obiektu w rozumieniu Prawa budowlanego uznać jego współwłaściciela, czyli w omawianym przypadku właścicieli poszczególnych lokali. Następnie odwołująca się wywodzi, że wskutek wykonania decyzji doszłoby do sytuacji, w które cała Wspólnota finansowałaby obiekt używany przez 6 właścicieli. Oprócz tego organ nie wskazuje, jakie przepisy techniczno – budowlane są naruszone przez stan techniczny budynku, zaś termin 6 miesięcy jest zbyt krótki.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy objaśnia przyjęte podstawy prawne, a to art. 66 i art. 61 Prawa budowlanego. Podkreśla, że nałożenie obowiązków z art. 66 jest konsekwencją zaniedbań związanych z utrzymaniem obiektu, a decyzja wydawana w oparciu o ten przepis ma charakter związany. Zdaniem DWINB fakt wejścia w skład Wspólnoty dwóch budynków zlokalizowanych na odrębnych działkach nie uzasadnia skierowania obowiązków jedynie do właścicieli budynku nr [...]. W sprawie mamy do czynienia ze współwłasnością, a obowiązki dotyczą części wspólnych, za które odpowiada Wspólnota. Deweloper nie jest właścicielem budynku, nie jest stroną postępowania administracyjnego, a kwestia rozliczeń pomiędzy współwłaścicielami a deweloperem stanowi zagadnienie cywilnoprawne. Nakazane roboty nie są ulepszeniem budynku, i mają za zadanie doprowadzić budynek do stanu, w jakim powinien się znajdować w chwili oddania do użytkowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w całości kwestionując wydaną decyzję zarzucono: 1) naruszenie przepisów materialnych w postaci art. 66 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że w trybie tego przepisu organ może nakazać wykonanie takich robót budowlanych, których celem jest doprowadzenie stanu pierwotnego (stanu w momencie oddania do użytkowania) do stanu zgodnego z prawem oraz, że decyzja może być skierowana wyłącznie do aktualnego właściciela budynku, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 138 §1 pkt 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 7, 7a, 77§1, 80 i 107 §3 k.p.a. poprzez naruszenie w postępowaniu zasady praworządności i prawdy obiektywnej, naruszenie wymogu kierowania się interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, brak rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. Skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

W dalszej części skarżąca wywodzi, że art. 66 ust. 1 nie daje podstaw do usunięcia stanu pierwotnej niezgodności budynku z przepisami techniczno – budowlanymi, lecz usunięcia złego stanu technicznego o charakterze wtórnym, będącym następstwem niewłaściwego użytkowania. Twierdzi skarżąca, że jako adresata decyzji należało wskazać właścicieli lokali w budynku [...], bo skoro przepisy art. 66 nie wskazują adresata, to należało dokonać wykładni z korzyścią dla strony i zgodnie z jej interesem. Stan rzeczy, w którym współwłaściciele z budynku nr [...] (85 współwłaścicieli) sfinansowaliby prace remontowe dotyczące interesu jedynie 6 współwłaścicieli, których lokale znajdują się na sąsiedniej działce, w sąsiednim budynku jest oczywiście sprzeczny z interesem społecznym oraz z interesem 85 współwłaścicieli z budynku nr [...]. Dalej skarżąca wskazuje, że naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej ujawnia się poprzez to, że organ II instancji zaniechał ustalenia, czy stwierdzone wady miały charakter pierwotny (co według skarżącej ma wykluczać zastosowanie art. 66 ust. 1), czy też wtórny.

Postanowieniem z dnia 19 września 2023 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieusprawiedliwiona.

Podstawy prawne i zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która w art. 175 sytuuje sądy administracyjne w systemie wymiaru sprawiedliwości, a poprzez art. 184 nakazuje sądom administracyjnym, w zakresie określonym w ustawie, sprawować kontrolę działalności administracji publicznej. Ustawą, o której mowa w Konstytucji jest przede wszystkim ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej także jako p.p.s.a. Jak stanowi art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.

Kontroli sądowej poddano w niniejszej sprawie decyzję DWINB utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą usunięcie zagrożenia spowodowanego nieprawidłowościami w stanie technicznym budynku. W genezie kontrolowanych decyzji administracyjnych leży kwestia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W. Pośród rudymentów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351) znajduje się wysłowiony w art. 5 ust. 2 obowiązek utrzymywania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym. Nienależyta, w ocenie organów nadzoru budowlanego, realizacja tego obowiązku zaowocowała zaskarżonymi decyzjami.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji administracyjnych stanowi art. 66 ust. 1 w związku z art. 61 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 66 w ustępie 1 stanowi: W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Z kolei art. 61 brzmi: właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Wskazana wyżej kompetencja organu nadzoru budowlanego (art. 66) służy realizacji obowiązków nałożonych na organy nadzoru budowlanego przez art. 81 ust. 1 Prawa budowlanego (m. in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia przy utrzymywaniu obiektów budowlanych), natomiast na mocy art. 83 ust. 1 do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zadania i kompetencje określone w art. 66, czyli nakazanie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym.

Z przywołanych przepisów wynika, że w przypadku nieodpowiadającego normom stanu obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wydać decyzję formułującą adekwatne obowiązki, a adresatem tej decyzji będzie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

Trzeba podkreślić, że nieprawidłowy (nieodpowiedni) stan techniczny przedmiotowego budynku nie budzi wątpliwości u stron postępowania. Skarżąca Wspólnota ani w odwołaniu od decyzji PINB, ani w skardze nie stara się dowieść, że obiekt budowlany jest w należytym stanie technicznym. Przedmiot kontrowersji stanowi, po pierwsze, wskazanie adresata decyzji nakazowej, którym, według skarżącej, nie powinna być Wspólnota (zarządzająca nie tylko przedmiotowym budynkiem, i obejmująca nie tylko jego współwłaścicieli), ale właściciele lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] (ponieważ budynek objęty jest rękojmią deweloperską, i z uprawnień z tytułu rękojmi powinni skorzystać właściciele lokali w tym budynku na drodze do uzyskania przez obiekt stanu technicznego odpowiadającego prawu). Po drugie, jak twierdzi skarżąca, wadliwości w stanie budynku istniały już w momencie oddania go do użytku, co oznacza, że wykonanie nakazanych prac spowoduje ulepszenie budynku, co z kolei spowoduje wykroczenie poza przepisy Prawa budowlanego, ponieważ art. 66 ust. 1 nie daje podstawy do usunięcia stanu pierwotnej niezgodności budynku z przepisami techniczno - budowlanymi, lecz podstawę do usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego o charakterze wtórnym (powstałym wskutek niewłaściwego użytkowania, utrzymywania w nienależytym stanie).

Z akt sprawy, w tym informacji podanych przez skarżącą wynika, że budynek oddano do użytkowania w 2018 r. Nakazuje to przyjąć, że w tym czasie obiekt znajdował się w stanie technicznym umożliwiającym jego użytkowanie. Usunięciu wad, które ewentualnie tkwiły w obiekcie w tym czasie, lub ujawniły się później, służą określone przepisy o odpowiedzialności za wady rzeczy, a realizacja tych przepisów, i czynienie z nich użytku znajduje się poza kompetencją organów nadzoru budowlanego. Na podstawie chronologii sprawy widać, że pierwsze czynności w sprawie nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego budynku organ podjął w grudniu 2021 r., a więc minimum 3 lata po oddaniu obiektu do użytkowania. Ów okres to czas, w którym, zgodnie z art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obciążony już jest obowiązkiem utrzymywania i użytkowania tego obiektu zgodnie z odpowiednimi zasadami. Ten obowiązek ma charakter publicznoprawny, wypływa z przepisów prawa administracyjnego, i na straży jego należytej realizacji stoją organy nadzoru budowlanego. Trzeba oczywiście pamiętać, że określone uprawnienia mogą przysługiwać właścicielowi (właścicielom) budynku również na płaszczyźnie prawa prywatnego, jednak skorzystanie z tych uprawnień nie jest zależne od organów nadzoru budowlanego, i nie wpływa na realizację kompetencji i zadań wynikających z przepisów Prawa budowlanego. Z takim stanem mamy do czynienia w realiach sprawy, ponieważ organy nadzoru budowlanego stwierdziwszy nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego mają obowiązek wydać decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, wraz z określeniem terminu na wykonanie tego obowiązku. Decyzja taka ma charakter związany, co należy rozumieć w ten sposób, że organ, zauważając nieodpowiedni stan techniczny, ma obowiązek ją wydać i sformułować adekwatne nakazy. Co za tym idzie, wydanie takiej decyzji ma charakter autonomiczny względem ewentualnego skorzystania przez właściciela (zarządcę) z uprawnień danych na mocy innych przepisów, w tym o charakterze cywilnym. Innymi słowy relacje prawne np. pomiędzy właścicielami budynku a deweloperem nie będą miały wpływu na obowiązki PINB jako organu administracji budowlanej, pilnującego ładu w tym zakresie.

W takiej perspektywie trzeba widzieć zarzuty skarżącej. Odnosząc się do zarzutu zogniskowanego wokół argumentu, jakoby nakazane prace miały doprowadzić do polepszenia stanu obiektu (względem pierwotnego) Sąd ocenił, że art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego czytelnie i jednoznacznie stanowi o nieodpowiednim stanie technicznym obiektu budowlanego, nie różnicując przyczyn czy czasu zaistnienia nieodpowiedniego stanu technicznego. W tym sensie uzależnianie przez organ rozstrzygnięcia od tego, czy nieodpowiedni stan techniczny ma charakter pierwotny, czy wtórny, nie znajduje oparcia w przepisach Prawa budowlanego. Po prostu stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego obliguje organ do podjęcia stosownego działania, co następnie transformuje się w realizację nakazanych obowiązków, właśnie w celu uzyskania przez obiekt odpowiedniego stanu technicznego. Trzeba wziąć pod uwagę, że organ I instancji stwierdził nienależyte zarządzanie budynkiem objawiające się tym, że nie są wykonywane nawet podstawowe czynności konserwacyjne – uszczelnienia styków ściany pionowej z elementami obróbek blacharskich, co mogłoby zapobiec postępującej degradacji konstrukcji budynku (s. 2 decyzji PINB). Wskazał też organ, że zarządca nie przeprowadził kontroli urządzeń odwadniających w celu ustalenia przyczyn zalewania ściany. Przywołane przez skarżącą orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r. mające w jej ocenie przemawiać za wyróżnianiem pierwotnych i wtórnych przyczyn w stanie technicznym obiektu (sygn. akt II OSK 1917/11) zostało potraktowane wybiórczo, ponieważ skarżąca wykorzystała wyłącznie jego fragment, nie zważając na szerszy, faktyczno – prawny kontekst sprawy, w której zapadł wyrok. Mianowicie powołany wyrok dotyczył odmowy zmiany decyzji nakazowej, dotyczącej obiektu piętrzącego wodę, i wyraził przede wszystkim pogląd o związanym charakterze decyzji z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Taki pogląd Sąd w niniejszym składzie podziela, jednak nie odnajduje dalszych paraleli pomiędzy uwarunkowaniami tych spraw, w zakresie wskazanym przez skarżącą.

Odnosząc się do zarzutu w zakresie adresata decyzji nakazującej, i stwierdzenia, że adresatem tym nie powinna być Wspólnota, trzeba przypomnieć, że przepis art. 66 ust. 1 w związku z art. 61 Prawa budowlanego stanowi o właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. W kontrolowanej sprawie adresatem decyzji jest Wspólnota Mieszkaniowa [...], grupująca ogół współwłaścicieli budynku przy ul. [...]. To, że Wspólnota składa się z dwóch budynków, położonych na dwóch różnych działkach nie znosi faktu, że mamy do czynienia z jedną Wspólnotą, czyli – w myśl art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali – ogółem właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Dlatego zgodzić się trzeba z argumentacją DWINB, że składanie się na Wspólnotę dwóch budynków zlokalizowanych na różnych działkach nie uzasadnia skierowania obowiązków jedynie do właścicieli budynku nr [...], budynki wraz z przynależnym gruntem stanowią jedną nieruchomość, zaś podział gruntu na trzy działki nie wpływa w żaden sposób na współwłasność nieruchomości. Obowiązki dotyczą części wspólnych, za które odpowiada Wspólnota, a odpowiedzialnymi za stan techniczny budynku są współwłaściciele. Z tych powodów, zdaniem Sądu, nie można mówić o postępowaniu naruszającym zasadę praworządności i zasadę prawdy obiektywnej, naruszeniu słusznego interesu obywateli czy też nierozstrzygnięciu wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, ponieważ wykładnia forsowana przez skarżącą pozostaje w sprzeczności z istotą prawną wspólnoty mieszkaniowej, jako podmiotem sprawującym wspólny zarząd nad nieruchomością, i grupującym ogół właścicieli lokali wchodzących w skład tej nieruchomości. Nietrafne są również wywody skarżącej, jakoby organ miał obowiązek poszukiwać takiej wykładni, która pozwoli nałożyć obowiązki na dewelopera – ponieważ w realiach sprawy deweloper nie jest ani właścicielem, ani zarządcą przedmiotowego budynku. W zakresie odrębności pomiędzy drogą administracyjnoprawną a drogą cywilnoprawną Sąd argumentował już wcześniej. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych przepisów postępowania wskazanych przez skarżącą, w tym w zakresie prawidłowości uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji.

Z podanych powodów, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.