Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 822/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49b
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013r. Nr [...] [...]Wojewódzki

Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14

czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000

r" Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7

lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 242, poz. 1623 z

późn. zm.) zwanej dalej Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania G.

J. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w [...] nr [...] z dnia [...].12.2012 r., nakazującą G. J.

wykonanie rozbiórki ogrodzenia działki o nr ew. [...] od strony drogi gminnej położonej

w miejscowości [...] gm. [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i

prawnym.

W trakcie przeprowadzonych w dniu 4 października 2011 r. oględzin Powiatowy

Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż G. J. ogrodziła działkę o

nr ew. [...] od strony wschodniej i od strony zachodniej ogrodzeniem trwałym z siatki

stalowej na słupkach stalowych. Ogrodzenie o wysokości ok. 1,70 m posadowione na

cokole betonowym. Ogrodzenie od strony wschodniej o długości ok. 22,00 m i od strony

zachodniej o długości ok. 30,00 m. Ogrodzenie usytuowane od strony dróg publicznych

(ulica [...]). Według oświadczenia inwestora ogrodzenie wybudowano w lipcu 2011

roku a inwestor nie dysponuje dokumentacją świadczącą o legalności wybudowanego

ogrodzenia.

W toku prowadzonego postępowania po dokładnym ustaleniu, że działka o nr

ew. [...] jest działką niezabudowaną Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w

[...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...].02.2012r. nałożył na G.

J. obowiązek sporządzenia i przedstawienia odpowiednich dokumentów celem

ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej.

W dalszym toku postępowania, wobec wykonania wskazanego w/w

postanowieniem obowiązku organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z dnia [...]

kwietnia 2012r. ustalił G. J. opłatę legalizacyjną w wysokości 2 500,00 zł

z tytułu samowolnej budowy ogrodzenia działki o nr ew. [...] od strony drogi gmirmej

położonej w miejscowości [...] gm. [...]. Postanowienie to zostało

utrzymane w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

Budowlanego.

Wobec nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej Powiatowy Inspektor Nadzoru

Budowlanego w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2012r., działając w

oparciu o art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 7 ustawy Prawo budowlane nakazał

G. J. wykonanie rozbiórki ogrodzenia działki o nr ew. [...] od strony

drogi gminnej położonej w miejscowości [...] gm. [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy

decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu, że

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zasadnie wszczął procedurę

legalizacyjną w stosunku do samowolnej budowy ogrodzenia na działce o nr ew. [...]

położonej w miejscowości [...] gm. [...] i słusznie zastosował art. 49b Prawa

budowlanego.

Organ odwoławczy zauważył, że nieuiszczenie wskazanej opłaty zgodnie z

treścią art. 49b ust. 7 Prawa budowlanego stanowi podstawę do nakazania rozbiórki

samowoli budowlanej. W związku z nieuiszczeniem przez G. J. opłaty

legalizacyjnej jedynie możliwym było wydanie przez organ stopnia powiatowego decyzji

na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 7 ustawy Prawo budowlane,

nakazującej w/w osobie wykonanie rozbiórki ogrodzenia działki o nr ew. [...]od strony

drogi gminnej położonej w miejscowości [...] gm. [...].

W skardze skierowanej do Sądu, Skarżąca G. J. potwierdziła, że

wybudowała ogrodzenie bez odpowiedniego zgłoszenia lecz musiała zabezpieczyć

swoją działkę. Nie ma pieniędzy na uiszczenie żądanej przez organ kwoty stanowiącej

opłatę legalizacyjną i dlatego prosi Sąd o pomoc.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru

Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o

ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny

sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej

pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność

rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego

zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego

obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie, z uwagi na treść skargi Sąd wyjaśnia w tym miejscu Skarżącej, że

sądy administracyjne nie orzekają na zasadach słuszności wynikających z reguł

współżycia społecznego, lecz władne są jedynie badać legalność zaskarżonych decyzji,

czyli ich zgodność z przepisami prawa. W konsekwencji nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszona przez Skarżącą jest sytuacja finansowa.

W niniejszej sprawie w sposób bezsporny stwierdzono w oparciu o zebrany

materiał dowodowy, że ogrodzenie zrealizowano bez wymaganego przepisami

zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno -

budowlanej, czyli z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Budowa

ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych

oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia.

W ocenie Sądu, rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego, przedstawione w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, należy uznać za odpowiadające przepisom prawa ponieważ organy prawidłowo zakwalifikowały ocenę wykonanych robót budowlanych mając na uwadze, że ustawodawca nie pozostawił uznaniu administracyjnemu organu możliwość legalizacji zabudowy w przypadku w przypadku nie uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Organ powiatowy słusznie zastosował art. 49b Prawa budowlanego, który dotyczy obiektów budowlanych lub ich części wybudowanych bez wymaganego przepisami prawa zgłoszenia. Zgodnie z art. 49b ust. 2 organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora obowiązek dostarczenia wskazanych dokumentów (tj. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), po przedłożeniu których właściwy organ w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej.

Jak wynika z akt sprawy G. J. nie uiściła stosownej opłaty

legalizacyjnej a więc zgodnie z treścią art. 49b ust. 7 Prawa budowlanego stanowi to

podstawę do nakazania rozbiórki samowoli budowlanej.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

skargę oddalił.