Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 850/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 2  ust. 1, ust. 3a, 3c, 3d, ust. 15a, ust. 15b
journal: Dz.U. 2022 poz 1692
law: Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t. j.)
article: Art. 7, 8, 77 par. 1, 80 oraz art. 138 par.1  pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: Art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a  i c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Katarzyna Marasek-Zybura Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2023 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 13 marca 2023 r. znak: SKO-PS-4110-740/22 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Zaskarżoną przez D. S., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia 13 marca 2023 r., znak: SKO-PS-4110-740/22, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 141, zwanej dalej ustawa o dodatku węglowym), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia 2 grudnia 2022 r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącej świadczenia w formie dodatku węglowego.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 2 grudnia 2022 r. Wójt Gminy L. odmówił skarżącej przyznania świadczenia w formie dodatku węglowego.

W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej wskazał, że w dniu 26 sierpnia 2022 r. skarżąca złożyła wniosek o wypłatę dodatku węglowego. We wniosku wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z J. S. W dniu 23 września 2022 r. złożyła deklarację do centralnej ewidencji emisyjności budynków (dalej w skrócie CEEB), z której wynika, że źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, zasilany paliwami stałymi. Deklaracja ta dotyczy adresu K. [...], pod którym wnioskodawczyni nie mieszka. Ustalono nadto, że ww. prowadzi gospodarstwo domowe w budynku będącym samowolą budowlaną, położonym na działce stanowiącej własność gminy L. (dowód: informacja Urzędu Gminy L. z dnia 3 października 2022 r. oraz notatka służbowa pracownika socjalnego z dnia 20 października 2022 r.). Zgodnie z decyzją z 26 sierpnia 2020 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w L. wstrzymał roboty budowlane przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ew. nr [...] położonej w miejscowości K., Gmina L., woj. m.

Odnośnie kwestii przyznania dodatku węglowego dla gospodarstw domowych znajdujących się w budynkach będących samowolą budowlaną organ wskazał, że zgodnie z art. 54 ust. 1 prawa budowlanego (tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane; Dz. U. z 2023 r., poz. 682), do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Zatem, w świetle prawa jeżeli dany budynek nie otrzymał pozwolenia na budowę lub zakończenie budynku nie zostało zgłoszone do organu nadzoru budowlanego, po którym organ nie zgłosił sprzeciwu, to taki budynek nie może być użytkowany. Zatem budynku takiego nie można zamieszkiwać, co neguje możliwość przyznania dodatku węglowego. Gospodarstwo domowe skarżącej jest jedynym z czterech gospodarstw, które zajmują wskazaną samowolę budowlaną. Zostały również złożone kolejne wnioski o wypłatę dodatku węglowego na wskazane miejsce zamieszkania. Wniosek skarżącej o dodatek węglowy został złożony jako drugi. W zaistniałym stanie faktycznym i prawnym organ był zobligowany do wydania decyzji odmawiającej skarżącej prawa do dodatku węglowego.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Kolegium podało, że podstawę materialno-prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o dodatku.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. póz. 438, 1561 i 1576), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.

Warunkiem otrzymania dodatku węglowego jest więc zgłoszenie (wpisanie) do centralnej ewidencji emisyjności budynków, węgla kamiennego, (brykietu, lub peletu zawierającego co najmniej 85% węgla kamiennego) jako paliwa zasilającego źródło ogrzewania budynku, dokonane najpóźniej do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu, ale tylko - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. To deklaracja złożona do CEEB do dnia 11 sierpnia 2022 r. stanowi podstawę wypłaty dodatku węglowego.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 26 sierpnia 2022 r. skarżąca złożyła w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w L. wniosek o wypłatę dodatku węglowego. We wniosku tym wskazała, iż prowadzi wieloosobowe gospodarstwo domowe wraz z J. S., pod adresem: K. [...], [...] L., a głównym źródłem ogrzewania jej gospodarstwa jest kocioł na paliwo stałe. Z załączonej do akt deklaracji dotyczącej źródeł ciepła i źródeł spalania paliw zgłoszonej do CEEB dla budynku - adres: K. [...] (gmina L.) wskazano: kocioł na paliwo stałe (węgiel, drewno, pelet lub inny rodzaj biomasy) z ręcznym podawaniem paliwa/zasypowy zainstalowany i eksploatowany z funkcją c.o. i c.w.u., a jako rodzaj stosowanych w kotłach paliw stałych podano węgiel i paliwa węglopochodne oraz drewno kawałkowe (data wypełnienia formularza 23 września 2022 r.).

Ustalono, że ww. deklaracja CEEB dotyczy budynku położnego w K. [...], w którym skarżąca nie mieszka. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe w budynku, który jest samowolą budowlaną, położonym na działce nr [...] w K., stanowiącej własność gminy L., a nie pod adresem K. [...], którego to adresu dotyczy złożony wniosek. Postanowieniem z 26 sierpnia 2020 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w L. wstrzymał skarżącej roboty budowlane przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ew. nr [...] położonej w miejscowości K., gmina L., woj. M.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji słusznie uznał, że skarżąca nie spełnia przesłanek koniecznych do uzyskania dodatku węglowego, gdyż jak wynika z notatki służbowej z dnia 20 października 2022 r. sporządzonej przez Specjalistę Pracy Socjalnej Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. ww. mieszka w budynku wolnostojącym, który wybudowany został bez pozwolenia na budowę, w związku z czym nie ma nadanego numeru. Fakt, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe w budynku, który nie może być użytkowany, albowiem skarżąca nie legitymuje się pozwoleniem na budowę, jak i nadanego numeru ewidencyjnego, a tym samym nie jest wpisany do CEEB wyklucza wnioskodawczynię z możliwości ubiegania się o przyznanie na ten budynek dodatku węglowego. Co prawda, we wniosku skarżąca wskazała, iż ubiega się o dodatek węglowy na adres: K. [...], niemniej jednak jak ustalono nie prowadzi ona pod tym adresem swojego gospodarstwa domowego, co również skutkuje brakiem prawa do wnioskowanego świadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Nowym Sączu naruszenie przepisów:

a) art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym,

b) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a.

c) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nierówne potraktowanie podmiotów w tej samej sytuacji.

Skarżąca podniosła, że przepisy ustawy o dodatku węglowym nie odwołują się do tego, by warunkiem przyznania dodatku węglowego było zamieszkiwanie w budynku, który ma nadany numer porządkowy i nie stanowi samowoli budowlanej. Warunkiem otrzymania dodatku węglowego jest jedynie prowadzenie gospodarstwa domowego, którego głównym źródłem ogrzewania jest paliwo stałe wymienione w art. 2 ust. 1 ustawy. Dla stworzenia bowiem gospodarstwa domowego nie jest konieczne zamieszkiwanie w budynku, który stanowi obiekt budowlany i który ma nadany numer porządkowy. Wskazanie przez organ, że "budynek taki nie może być użytkowany, a zatem formalnie nie można go zamieszkiwać, co neguje możliwość przyznania dodatku węglowego" nie jest zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.

Skarżąca dodała, że pod adresem K. [...] zamieszkuje od lat 80-tych XX w. r. Pod ten adres otrzymuje korespondencję, rachunki za wodę przyłączoną przez gminę, śmieci. Cała korespondencja, która jest adresowana właśnie na ten adres. Dodatkowo, gdy odbywają się wybory powszechne czy samorządowe również jej nazwisko figuruje pod adresem K. [...]. Nadto jako przedstawicielka społeczności romskiej uważa, że została potraktowana w sposób dyskryminujący. Na terenie gminy L. zamieszkuje od dzieciństwa, wydanie takich decyzji przez organy powoduje, że czuję się potraktowana niesprawiedliwie. Romowie, którzy zamieszkują inne osiedla w ościennych powiatach np. w M. w powiecie s. czy Romowie w powiecie n., również nie mają wymaganych prawem pozwoleń na budowę i otrzymali dodatki węglowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1412 ze zm., zwanej dalej ustawą o dodatku węglowym), dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest m.in. kocioł na paliwo stałe wpisany lub zgłoszony do centralnej ewidencji emisyjności budynków do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków.

Z kolei przez gospodarstwo domowe rozumie się m.in. osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o dodatku węglowym).

Na podstawie art. 26 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych, w art. 2 ustawy o dodatku węglowym. dodano m.in. ust. 3c-3e.

Stosownie zatem do postanowień art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym, w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. W tym przypadku gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową (art. 2 ust. 3d zdanie pierwsze i drugie ustawy o dodatku węglowym)

Podnieść również należy, że nowelizacje ustawy o dodatku węglowym jasno wskazują, że ich ratio legis sprowadza się do objęcia wsparciem w formie tego świadczenia jak największej liczby gospodarstw domowych, poprzez odformalizowanie procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osoby ubiegającej się o to świadczenie. Cel tych przepisów polega niewątpliwie na zapewnieniu jak najszerszego dostępu do przedmiotowego świadczenia gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe (por. m.in. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 5 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 210/23; z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 474/23).

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu zaprezentowana przez orzekające w niniejszej sprawie organy wykładnia wskazanych co dopiero przepisów, a zwłaszcza art. 2 ust. 1, ust. 3a, 3c i 3d ustawy o dodatku węglowym, jest błędna.

Po pierwsze, weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego musi mieć charakter wszechstronny. Stan sprawy istotny dla uprawnienia do dodatku węglowego może być ustalony w oparciu o dostępne organowi dane, które tylko przykładowo zostały wymienione w art. 2 ust. 15a ustawy o dodatku węglowym. Jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, organ może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego (art. 2 ust. 15b ustawy o dodatku węglowym). W toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego (art. 2 ust. 15d ustawy o dodatku węglowym). Zauważyć w tym miejscu należy, że przepisy ust. 15a-15e ustawy o dodatku węglowym. dodane zostały w art. 2 z dniem 20 września 2022 r. mocą ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1967).

W takim razie po drugie, obowiązkiem organów administracji publicznej jest podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2023 r., poz. 775, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). W myśl art. 8 k.p.a. organy powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników

do władzy publicznej. Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Artykuł 80 k.p.a. stanowi natomiast, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie orzekające organy nie zadośćuczyniły tym wymogom, wynikającym z Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z przywołanymi przepisami prawa materialnego i zawartymi w nich przesłankami warunkującymi przyznanie tego dodatku.

Błędne jest zdaniem Sądu takie zdekodowanie (odczytanie) normy prawnej z przepisów ustawy o dodatku węglowym, że warunkiem przyznania tego dodatku jest legalne zamieszkiwanie w budynku (lokalu).

Warunkiem przyznania dodatku węglowego jest posiadanie miejsca zamieszkania i tym samym prowadzenie gospodarstwa domowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle regulacji art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dodatku węglowym kwestia zamieszkiwania w określonym miejscu jest przesłanką o charakterze materialnoprawnym, warunkującą uzyskanie dodatku węglowego. Przesłanka ta podlega ustaleniu i ocenie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwy organ (por. postanowienie NSA z 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OW 157/22, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Przy ustalaniu prawa do dodatku węglowego nie ma więc znaczenia miejsce zameldowania osoby wnioskującej o przyznanie dodatku węglowego ani kwestia posiadania przez nią tytułu prawnego do budynku (lokalu), w którym osoba ta prowadzi gospodarstwo domowe. Dla przyznania dodatku węglowego kluczową informacją jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w danym miejscu, na obszarze gminy, do której składa się wniosek.

Przepisy ustawy o dodatku węglowym nie definiują pojęcia miejsca zamieszkania. Zasadne jest zatem odwołanie się z tym zakresie do definicji ogólnej tego pojęcia zamieszczonej w art. 25 k.c.(tj. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny; Dz. U. z 2023 r., poz. 1610). Zgodnie z przywołanym przepisem miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Tym samym o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu), przy czym muszą one zaistnieć łącznie. Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie jest czynnością prawną, a tym samym, nie wymaga złożenia stosownego oświadczenia woli. Wystarczy, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby, polegającego na ześrodkowaniu jej czynności życiowych w danej miejscowości. W konsekwencji organy prowadzące postępowanie administracyjne mają obowiązek ustalenia, czy wnioskujący o wypłatę dodatku węglowego prowadzi we wskazanym we wniosku o wypłatę dodatku lokalu bądź budynku gospodarstwo domowe i faktycznie tam zamieszkuje (por. m. in. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 12 października 2023 r., sygn. akt II SA./Gl 1210/23; LEX nr 3620161 i z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1105/23; LEX nr 3621752, które to stanowiska w nich wyrażone Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela). Stąd nie do zaakceptowania jest stanowisko orzekających organów, że skoro skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe w budynku, który nie może być użytkowany, albowiem nie legitymuje się ona pozwoleniem na budowę, jak i nie nadano mu numeru ewidencyjnego, a tym samym nie jest wpisany do CEEB, wyklucza to wnioskodawczynię z możliwości ubiegania się o przyznanie jej dodatku węglowego.

O prawie do dodatku węglowego nie decyduje legalność zamieszkiwania, a stan faktyczny w postaci rzeczywistego zamieszkiwania i prowadzenia gospodarstwa domowego w danym miejscu (pomieszczeniu), na obszarze gminy, do której się składa wniosek.

Wobec powyższego w ocenie Sądu organy obu instancji dopuściły się w toku postępowania naruszeń przepisów prawa, tj. art. art. 2 ust. 1, ust. 3a, 3c i 3d, ust. 15a, ust. 15b ustawy o dodatku węglowym poprzez ich błędne rozumienie i zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło także do błędnych ustaleń okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a więc do naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy, którym w tym wypadku było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, dodatkowo dopuściło się naruszenia w sposób istotny art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższe stanowi ziszczenie się przesłanek do uchylenia kontrolowanych decyzji, wskazanych w art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i 135 P.p.s.a.

Skarga musiała zatem wywrzeć zamierzony skutek.

W ponownym rozpatrzeniu sprawy organy zobowiązane będą do uwzględnienie stanowiska Sądu wobec postanowień art. 153 P.p.s.a. i ustalenia ponad wszelką wątpliwość miejsca rzeczywistego zamieszkiwania skarżącej i prowadzenia przez nią gospodarstwa domowego oraz spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących przyznanie skarżącej żądanego przez nią dodatku węglowego bacząc przy tym na równe traktowanie wszystkich starających się o przyznanie tego świadczenia, tak by nie dawało asumptu do podniesienia zarzutu dyskryminacji z jakiegokolwiek powodu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł, jak w sentencji wyroku.