Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 134/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6264 Zarząd gminy (powiatu, województwa)
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt. 1 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno /spr./ Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia NSA Anna Łuczaj Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta [...] W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1304/07 w sprawie ze skargi Miasta [...] W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta [...] W. w sprawie powołania Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] W. sąd postanowił: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 192 p.p.s.a.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 października 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1304/07 oddalił skargę Miasta [...] W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta [...] W. z [...], w sprawie powołania Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] W. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności podniesiono, że organ nadzoru, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ma obowiązek uwzględnić stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania aktu organu gminy (uchwały, zarządzenia). W glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2003 r. sygn. akt II SA/Wr 854/03, publik. ST 2005/7-8/125 - t.3. wrażono pogląd, że: "Tylko uchylenie przez organ gminy aktu z mocą ex tunc, od chwili jego podjęcia czyni bezprzedmiotowym wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego. Przyjęcie przeciwnego punktu widzenia mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której organ gminy faktycznie uniemożliwiłby wyeliminowanie z obrotu prawnego skutków prawnych niezgodnych z prawem własnego aktu, poprzez jego uchylenie z mocą ex nunc, czego nie da się pogodzić z istotą nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego". W związku z powyższym, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący bezprzedmiotowości rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody M. z dnia [...], z uwagi na wydanie w dniu [...] przez Radę Dzielnicy [...] [...] W. uchwały o odwołaniu Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W. powołanego spornym zarządzeniem Prezydenta [...] W..

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W świetle powyższego przepisu, rozstrzygnięcie nadzorcze jest orzeczeniem organu nadzoru, które władczo ingeruje w uchwałodawczą działalność organów gminy, najczęściej stwierdzając nieważność konkretnej uchwały z powodu jej sprzeczności z prawem. Zatem rozstrzygnięcie nadzorcze zgodne z prawem to takie, które nie narusza granic dopuszczalnej ingerencji nadzorczej wyznaczonej w art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2000 r., sygn. akt II SA/Wr 1060/00, publik. OwSS 2000/4/100).

Podlegające kontroli nadzorczej Wojewody M. zarządzenie Prezydenta [...] W. z [...] zostało wydane w oparciu o przepis art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.), który stanowi, iż jeżeli w ciągu 30 dni od dnia pierwszego posiedzenia rady dzielnicy zarząd dzielnicy nie zostanie wybrany, Prezydent [...] W. nie później niż w ciągu 14 dni powołuje zarząd dzielnicy, w tym burmistrza dzielnicy. Podstawę do wydania powyższego zarządzenia stanowiło podjęcie przez Radę [...] W. w dniu [...] uchwał: 1) nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...], nr [...] w sprawie wyboru Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W., 2) nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...], nr [...] w sprawie wyboru z-cy Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W., 3) nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...], nr [...] w sprawie wyboru z-cy Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W.. Zasadniczą kwestią dla oceny prawidłowości ww. zarządzenia Prezydenta [...] W. stało się zatem ustalenie, czy wymienione uchwały Rady [...] W. z dnia [...] zostały podjęte zgodnie z prawem i czy wywoływały stan uzasadniający zastosowanie przez organ gminny trybu przewidzianego w art. 10 ust. 4 ustawy o ustroju miasta [...] W..

Nie jest sporne pomiędzy stronami, że w dniu wydania przez Prezydenta [...] W. zarządzenia o powołaniu trzyosobowego Zarządu Dzielnicy [...] [...] W., Wojewoda M. zawiadomił Radę [...] W. o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności 22 uchwał tej Rady z dnia [...] i wstrzymał ich wykonanie oraz rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...], nr [...] stwierdził nieważność przedmiotowych uchwał. Powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, jak i prawidłowość podjętych w dniu [...] uchwał Rady [...] W., stały się przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod kątem ich zgodności z prawem. Wyrokiem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1100/07 Sąd oddalił skargę wniesioną przez Miasto [...] W. na rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia [...], albowiem stwierdził, iż Rada [...] W. nie jest uprawniona na gruncie ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o ustroju miasta [...] W. do podejmowania aktów nadzoru nad działalnością rad dzielnic [...] W.. W tym zakresie - wobec braku uregulowań szczególnych w "ustawie warszawskiej" podmiotami legitymowanymi do sprawowania nadzoru nad działalnością organów dzielnic są, w świetle art. 86 ustawy o samorządzie gminnym, Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że Rada [...] W., nie będąc na podstawie obowiązujących przepisów podmiotem uprawnionym do stwierdzenia nieważności uchwał rady dzielnicy, nie mogła skutecznie wyeliminować z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc uchwał Rady Dzielnicy [...] [...] W. powołujących Burmistrza tejże dzielnicy i jego zastępców. Wobec tego, za prawidłowe w niniejszej sprawie należy uznać wszczęcie przez Wojewodę M. w dniu [...] postępowania nadzorczego i wstrzymanie wykonania przedmiotowych uchwał. Ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy kwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy jest to takie naruszenie jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Skoro Rada [...] W. nie posiadała legitymacji do kwestionowania uchwał Rady Dzielnicy [...] [...] W., to nie można zaakceptować poglądu zaprezentowanego w skardze, iż zaistniały podstawy do wydania przez Prezydenta [...] W. na podstawie art. 10 ust. 4 ustawy o ustroju miasta [...] W. zakwestionowanego zarządzenia. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż naruszenie powołanego przepisu przez organ gminny nosi cechy naruszenia istotnego, co uzasadniało wszczęcie postępowania nadzorczego i stwierdzenie nieważności zarządzenia Prezydenta [...] W..

Powyższy wyrok zaskarżono w całości w drodze skargi kasacyjnej, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a to:

1) art. 19 ustawy z dnia 15.03.2002 r. o ustroju miasta stołecznego [...] (Dz.U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) w zw. z § 20 Statutu Dzielnicy [...] [...] W., stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] Nr [...] w sprawie nadania statutów dzielnicom w Gminie [...], zmienionej uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] Nr [...];

2) art. 16 ust. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 2, art. 6 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.)

przez przyjęcie, iż Rada [...] W. nie jest uprawniona do podejmowania aktów nadzoru nad działalnością rad dzielnic [...] W., co miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało oddaleniem skargi Prezydenta [...] W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z dnia [...] ([...]) w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Prezydenta [...] W. w sprawie powołania Zarządu Dzielnicy [...] [...] W..

W związku z powyższymi naruszeniami prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody M. nr [...] z [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przewidzianych. Ponadto na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o zawieszenie postępowania, z uwagi na okoliczność, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, tzn. postępowania ze skargi [...] [...] na rozstrzygnięcie Wojewody M. z dnia [...] ([...]) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał Rady [...] [...] z dnia [...], stwierdzających nieważność uchwał Rady Dzielnicy [...] [...] [...] z dnia [...] i z dnia [...].

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono:

I. W dniu [...] Rada [...] [...] - działając na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 19 ustawy o ustroju [...] [...] w zw. z § 20 Statutu Dzielnicy w Gminie [...] podjęła uchwały nr [...], [...] oraz [...], stwierdzające nieważność uchwał Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] w sprawie wyboru Burmistrza oraz dwóch Zastępców Burmistrza Dzielnicy [...] [...] [...]. W dniu [...] Prezydent [...] [...] - działając na podstawie art. 10 ust. 4 tej ustawy, po upływie 30 dni od dnia pierwszego posiedzenia rady dzielnicy i wobec braku zarządu dzielnicy - wydał Zarządzenie nr [...] w sprawie powołania Zarządu Dzielnicy [...] [...] [...]. W tym samym dniu, tj. [...], po wydaniu ww. Zarządzenia, do Rady [...] [...] wpłynęło zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności 22 uchwał Rady [...] [...] podjętych w dniu [...], które stwierdzały nieważność uchwał Rady Dzielnicy [...], w tym m.in. uchwał w sprawie wyboru Burmistrza i Zastępców Burmistrza Dzielnicy [...]. Jednocześnie Wojewoda wstrzymał wykonanie ww. uchwał Rady [...] [...]. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] ([...]) Wojewoda M. stwierdził nieważność Zarządzenia Prezydenta [...] [...] w sprawie powołania Zarządu Dzielnicy [...] [...] [...]. Na rozstrzygnięcie to [...] W. - Prezydent [...] [...] złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która wyrokiem z dnia 16.10.2007 r. została oddalona. W dniu [...] Wojewoda M. rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] stwierdził nieważność 22 uchwał Rady [...] [...] z dnia [...] Na to rozstrzygnięcie [...] W. - Rada [...] [...] złożyła skargę, która wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16.10.2007 r. (Sygn. akt II SA/Wa 1100/07) została oddalona.

II. Związek między wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16.10.2007 r. w sprawie skarg [...] [...] na rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody M. jest logiczny i niewątpliwy. Oznacza to, iż wyrok będący przedmiotem niniejszej skargi jest oczywistą konsekwencją rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd w sprawie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze w stosunku do uchwał Rady [...] [...] i nie może pozostawać z nim w sprzeczności, a zatem jak długo kwestia prawidłowości ww. uchwał Rady [...] W. nie zostanie ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta, tak długo nie jest możliwe ustalenie prawidłowości stanu prawnego w sprawie niniejszej, tzn. w szczególności istnienia w chwili podejmowania przez Prezydenta [...] W. Zarządzenia nr [...] przesłanek wskazanych w art. 10 ust. 4 ustawy o ustroju [...] [...]. Należy nadto wskazać, iż podstawową przesłanką oddalenia skarg w obu sprawach było przyjęcie przez Sąd, iż organ uchwałodawczy [...] [...] nie posiada w świetle obowiązującego prawa uprawnień w zakresie kontroli zgodności z prawem uchwał organów uchwałodawczych jednostek pomocniczych - Dzielnic [...] W. Okoliczności powyższe - na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uzasadniają zawieszenie rozpoznania niniejszej sprawy do chwili zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi [...] [...] - Rady [...]W. na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody M. z dnia [...] ([...]).

III. Wydając zaskarżony wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny - odwołując się wprost do wyroku z dnia 16.10.2007 r. Sygn. akt II SA/Wa 1100/07 - stwierdził, iż "Rada [...] [...] nie jest uprawniona na gruncie ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o ustroju miasta [...] [...] do podejmowania aktów nadzoru nad działalnością rad dzielnic [...] [...]. W tym zakresie - wobec braku uregulowań szczególnych w " ustawie warszawskiej" podmiotami legitymowanymi do sprawowania nadzoru nad działalnością organów dzielnic są w świetle art. 86 ustawy o samorządzie gminnym, Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa." W konsekwencji Rada [...] [...] "nie mogła skutecznie wyeliminować z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc uchwał Rady Dzielnicy [...] [...] [...] powołujących Burmistrza tejże dzielnicy i jego zastępców ", a zatem rozstrzygnięcie nadzorcze w sprawie Zarządzenia Nr [...] Prezydenta [...] W. z dnia [...], mimo niedostatecznego uzasadnienia, odpowiada prawu. Z taką wykładnią przepisów prawa, w rażący sposób godzącą w samodzielność jednostki samorządu terytorialnego zagwarantowaną przepisami Konstytucji - w szczególności art. 16 ust. 2 i art. 165 ust. 2 - nie sposób się zgodzić. W tej sytuacji konieczne jest ponowne dokonanie analizy przepisów ustrojowych odnoszących się do [...] [...], w szczególności ustawy o ustroju miasta stołecznego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy W. jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu. Art. 5 ust. 1 ustawy przewiduje, iż w [...] W. utworzenie jednostek pomocniczych - dzielnic [...] [...] - inaczej niż w przypadku jednostek pomocniczych innych gmin - jest obowiązkowe. Jednakże istota prawna jednostek pomocniczych gminy [...] W. nie odbiega zasadniczo od istoty i statusu prawnego jednostek pomocniczych innych gmin. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy dzielnica działa na podstawie statutu dzielnicy nadanego przez Radę [...] [...] i innych uchwał Rady [...] [...] przekazujących dzielnicy zadania i kompetencje gminne i powiatowe, zadania zlecone gminie z zakresu administracji rządowej oraz zadania realizowane na podstawie porozumień zawartych pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego. Co prawda na mocy art. 15 ustawy gminy warszawskie utworzone na podstawie ustawy z dnia 25.03.1994 r. o ustroju miasta stołecznego [...] oraz dzielnice w Gminie [...] zostały z dniem wejścia w życie ustawy zniesione, jednakże do chwili uchwalenia statutów dzielnic [...] [...] m.in. dotychczasowe statuty dzielnic w gminie [...] nadal znajdują zastosowanie (art. 19 ustawy - przepisy określające organizację dotychczasowych gmin warszawskich, dzielnic w gminie [...] oraz gminy [...] w zakresie niesprzecznym z niniejszą ustawą). Przenosząc powyższe na grunt statutu Dzielnicy w Gminie [...] (tzn. m.in. Dzielnicy [...]) należy zauważyć, iż zgodnie z § 20 Statutu działalność Dzielnicy podlega nadzorowi przy zastosowaniu kryteriów zgodności z prawem, celowości, rzetelności i gospodarności. Nadzór sprawuje Zarząd Gminy (obecnie - Prezydent [...] [...]) i Rada Gminy (obecnie Rada [...] [...]). W przypadku uchwał Rady Dzielnicy ich nieważność stwierdza Rada Gminy (Rada [...] [...]) na wniosek Zarządu Gminy (Prezydenta [...] W.). Odnosząc powyższe regulacje do uprawnień nadzorczych nad działalnością gminną, należy stwierdzić, iż nadzór, o którym mowa w art. 171 ust. 2 Konstytucji i art. 86 ustawy o samorządzie gminnym odnosi się do działań organów gminy. I tak - zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - wojewoda jako organ nadzoru może wydać rozstrzygnięcie nadzorcze tylko i wyłącznie w odniesieniu do uchwał lub zarządzeń organów gminy. Jednostki pomocnicze gmin są odrębnymi, ale nie samodzielnymi podmiotami administracji publicznej, wykonującymi określone zadania ustawowo przypisane gminom, przekazane im w drodze statutowej. Dzielnice [...] [...] są ustawowo powołanymi obowiązkowymi korporacjami prawa publicznego wewnątrz korporacji, jaką jest [...] W.. Uchwały i zarządzenia ich organów nie są uchwałami i zarządzeniami organów gminy. Oznacza to, iż wojewoda nie ma uprawnień nadzorczych określonych w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wobec takich uchwał/zarządzeń, a takie założenie wyraźnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wobec brzmienia art. 87 ustawy o samorządzie gminnym, w myśl którego organy nadzoru (tzn. Prezes Rady Ministrów, wojewoda, regionalna izba obrachunkowa) mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami, wykładnia przepisów przyjęta za podstawę orzeczenia, jako sprzeczna z prawem, nie może się ostać. Wbrew normom prawa i konstytucyjnej zasadzie samodzielności gminy i sądowej ochronie tej samodzielności Sąd w konsekwencji przyjął, iż § 20 Statutu Dzielnicy w Gminie [...], określający zasady i tryb nadzoru nad uchwałami i zarządzeniami organów Dzielnicy i przewidujący w tym zakresie uprawnienia odpowiednio Rady [...] [...] i Prezydenta Rady [...] [...] - jako sprzeczny z ustawą oraz ustawą o samorządzie gminnym - w myśl art. 19 ustawy nie ma zastosowania. Tym samym Sąd zakwestionował uprawnienie Rady [...] [...] do kontroli legalności uchwał rady dzielnicy i doprowadził do uchylenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. w sprawie niniejszej. Jak to wskazano w powyższym wywodzie przyjęcie przez Sąd błędnej wykładni przepisów prawa skutkowało orzeczeniem, które - jako niezgodne z prawem - w toku kontroli sądowoadministracyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie powinno zostać utrzymane.

IV. Na zakończenie należy podnieść, iż przy wydaniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął za Wojewodą M., iż Zarządzenie Prezydenta Nr [...] [...] W. z [...] o powołaniu Zarządu Dzielnicy [...] zostało wydane po doręczeniu przez Wojewodę M. zawiadomienia do Rady [...] [...] o wszczęciu postępowania nadzorczego oraz o wstrzymaniu wykonania uchwał podjętych [...], podczas gdy Zarządzenie to zostało wydane przed otrzymaniem przedmiotowego zawiadomienia. Okoliczność ta ma znaczenie podstawowe dla prawidłowości oceny stanu prawnego w niniejszej sprawie. Oznacza to, wbrew ustaleniu Sądu, iż wydając Zarządzenia Prezydent nie naruszył prawa, bowiem w chwili wydawania Zarządzenia zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego w stosunku do uchwał Rady [...] [...] nie zostało Radzie doręczone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należało rozpoznać wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jest on zasadny, ponieważ rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga uprzedniego ustalenia, czy rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał Rady Miasta [...] [...] z [...], stwierdzających nieważność uchwał Rady Dzielnicy [...] Miasta [...] W. z [...] i z [...] jest zgodne z prawem, czy też nie. Postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie jest w toku – na mocy wyroku NSA z 9 kwietnia 2008 r., II OSK 127/08 sprawa ta została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Skoro więc rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 tej ustawy.