Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 409/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3, art. 14h, art. 169 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 20 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, , po rozpoznaniu w dniu 20 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 marca 2023 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.775.2022.3.IM w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 10 marca 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na podstawie przepisu art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540), dalej: O.p., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 stycznia 2023 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku J. K. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

W uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor wskazał, że J. K. wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie wyłączenia sprzedaży nieruchomości z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W opisie zdarzenia przyszłego wskazano, że wnioskodawca wraz z wspólnikami nabył w 1996 r. zabudowaną nieruchomość gruntową położoną w Ł. przy ul. [...]. Sprzedawcą były osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, a co za tym idzie z tytułu transakcji nie wystąpił podatek od towarów i usług do zapłaty. Nabywcy nieruchomości prowadzą działalność gospodarczą przez spółkę cywilną (PPHU K. S.C. J. K., A. S., ul. [...], [...]-[...] Ł. NIP: [...]) będącą czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Po nabyciu nieruchomość została rozbudowa w 1996 r. (z wykorzystaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego), a spółka zaliczyła przedmiotową nieruchomość do środków trwałych i rozpoczęła amortyzację podatkową nieruchomości. Dodatkowo w 2003 r. dokonano rozbudowy na kwotę 17516 zł. Amortyzacja podatkowa nieruchomości została zakończona w sierpniu 2014 r. Wnioskodawca wraz ze wspólnikiem doszli do wniosku, że Spółka nieprawidłowo dokonywała odpisów amortyzacyjnych bowiem nie posiadała żadnego tytułu prawnego do nieruchomości. Nieruchomość została bowiem nabyta na majątku prywatnego do wspólności łącznej. Zapis aktu notarialnego brzmi: "oświadczają, że nieruchomość tę za powyższą cenę kupują na współwłasność łączną (...)" co za tym idzie nieruchomość cały czas, również w okresie amortyzacji znajdowała się w majątkach prywatnych wspólników przy czym współwłasność miała charakter łączny. Tak więc nieruchomość jest i przez cały czas była własnością prywatną i została tylko udostępniona do używania przez Spółkę bez przenoszenia prawa własności. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że fakt istnienia wspólności łącznej między wspólnikami w zakresie ich majątku prywatnego nie jest tożsamy z wniesieniem nieruchomości do spółki. Spółka prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług i w tym zakresie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem tego podatku. Od momentu nabycia nieruchomości do dnia złożenia wniosku właścicielami były wyłącznie osoby fizyczne i nigdy właścicielem nieruchomości nie była spółka cywilna. Użytkowanie przedmiotowej nieruchomości przez Spółkę odbywało się na zasadzie użyczenia przez wspólników. Na dzień złożenia wniosku właścicielami, są tylko dwaj wspólnicy spółki cywilnej: J. K. i A. S.. W księdze wieczystej ujawniona jest również małżonka A. S. ze względu na brak rozdzielności majątkowej. Obaj wspólnicy na dzień złożenia wniosku są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług. Budynek jest wykorzystywany wyłącznie na działalność gospodarczą prowadzoną przez spółkę, a od listopada 2022 r. działalność zostanie zaprzestana i budynek nie będzie wykorzystywany do działalności gospodarczej. Wspólnicy planują likwidację spółki ze względu na wiek jednego ze wspólników. Wspólnicy planują obecnie sprzedaż nieruchomości.

Wobec powyższego wnioskodawca zapytał, czy sprzedaż opisanej nieruchomości jest wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego wnioskodawca stwierdził, że sprzedaż opisanej nieruchomości jest wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi na fakt, iż przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne wzbudziły wątpliwości organu, w szczególności w zakresie ustalenia, czy opisana we wniosku nieruchomość została nabyta przez wnioskodawcę oraz drugiego wspólnika prywatnie i stanowi współwłasność ułamkową, czy też została nabyta przez wnioskodawcę i drugiego wspólnika w wyniku działalności spółki cywilnej i stanowi odpowiednio współwłasność łączną, wnioskodawca pismem z 29 listopada 2022 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego doprecyzowanie i wskazanie:

1) czy nieruchomość, o której mowa we wniosku, została nabyta do majątku wspólnego Panów jako wspólników Spółki cywilnej, czy też do majątków prywatnych w częściach ułamkowych;

2) czy nieruchomość należy do majątku wspólnego Pana i drugiego wspólnika, tj. czy została objęta wspólnością łączną Panów jako wspólników Spółki cywilnej.

W odpowiedzi na pierwsze pytanie wnioskodawca wskazał, że nieruchomość została nabyta na majątku prywatnego do wspólności łącznej. Zapis aktu notarialnego brzmi: "oświadczają, że nieruchomość tę za powyższą cenę kupują na współwłasność łączną (...)". W odpowiedzi na pytanie drugie stwierdził natomiast, że nieruchomość została objęta współwłasnością łączną przy czym nie została nabyta w związku z prowadzeniem spółki cywilnej. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że we wniosku nie występuje sprzeczność wewnętrzna. Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku nie została nabyta do majątku związanego z prowadzoną spółką cywilną przez wspólników. Nie zmienia to faktu, że jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nieruchomość zgodnie z zapisami aktu notarialnego została nabyta do współwłasności łącznej.

Rozpoznając wniosek - Dyrektor wskazał, że mimo podjęcia próby jego uzupełnienia – pozbawiony jest on obligatoryjnego waloru kompletności. Skierowane do wnioskodawcy wezwanie służyło wyjednaniu informacji niezbędnych dla dokonania oceny przedstawionych okoliczności, po to aby możliwe było potwierdzenie lub zakwestionowanie stanowiska wnioskodawcy w sprawie.

Tymczasem odpowiedzi udzielone przez wnioskodawcę wzajemnie wykluczały się. Nie można bowiem nieruchomości nabyć jako wspólnik spółki cywilnej prywatnie w taki sposób, aby stanowiła ona współwłasność łączną. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której nabywcami nieruchomości są małżonkowie objęci wspólnością majątkową małżeńską, co jednak nie ma miejsca w sprawie. Tym samym na podstawie tak udzielonych sprzecznych odpowiedzi brak informacji, jak faktycznie przedmiotowa nieruchomość została nabyta oraz tego, czy stanowi współwłasność łączną, czy ułamkową.

Z uwagi na powyższe organ uznał, że wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku i postanowieniem z dnia 2 stycznia 2023 r. pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia J. K. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 10 marca 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie z 2 stycznia 2023 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał m.in., że sposób przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ma jednocześnie zasadnicze znaczenie dla możliwości dokonania oceny jego skutków podatkowych i właściwego skonstruowania uzasadnienia prawnego tej oceny. Aby móc prawidłowo wypowiedzieć się o skutkach podatkowych zaistnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), organ musi wiedzieć, co jest jego treścią. Niekompletny, nieprecyzyjny, niejednoznaczny, niespójny opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie może tym samym stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej.

Prawidłowe opisanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) warunkuje ponadto możliwość pełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji, tj. funkcji gwarancyjnej (ochronnej) i wyznacza zakres ochrony prawnej związanej z tym rozstrzygnięciem.

Co istotne, jedynym przewidzianym w ramach omawianej procedury narzędziem służącym "ustaleniu" przez organ podstawy faktycznej rozstrzygnięcia jest wezwanie wnioskodawcy - na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - do uzupełnienia braków wniosku. Wezwanie do uzupełnienia wniosku w zakresie przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego służy zatem temu, aby opis ten mógł skutecznie spełniać omówione powyżej funkcje.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, respektując ten przepis, w celu pozyskania wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do dalszego procedowania sprawy skierował do wnioskodawcy wezwanie, w którym precyzyjnie określił braki wniosku oraz wskazał, jak te braki wyeliminować. Usunięcie wyliczonych braków warunkowało rozpatrzenie wniosku.

Tymczasem informacje zawarte w odpowiedzi na wezwanie - co zostało wyjaśnione w kwestionowanym postanowieniu - nie usunęły jednak wszystkich wątpliwości Organu I instancji, nie zostały one w pełni wyjaśnione. Przedstawiony przez wnioskodawcę opis (zarówno we wniosku, jak i jego uzupełnieniu) budził istotne wątpliwości, jakim rodzajem własności jest objęta opisana nieruchomość. W konsekwencji wydanie interpretacji nie było możliwe, ponieważ organ I instancji nie mógł prawidłowo ocenić skutków podatkowych sytuacji, której kształt był niejasny.

Wobec powyższego, skoro wnioskodawca nie dokonał skutecznego uzupełnienia braków w odpowiedzi na wezwania, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14b § 1 O.p., zasadnym było pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie obu postanowień Dyrektora oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h, art. 14g § 1, art. 14b § 3, art. 14c § 1 i 2 i art. 14b § 1 O.p. poprzez bezpodstawną odmowę wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.

W odpowiedzi na tę skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie zaś do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Rozpoznając w trybie uproszczonym w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia prawa w sposób skutkujący uchyleniem zaskarżonego akt.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy wniosek skarżącego o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego umożliwiał merytoryczne jego rozpoznanie – ocenę prezentowanego w nim stanowiska wnioskodawcy co do interpretacji przepisów prawa podatkowego. Pierwotne źródło tego sporu tkwi przy tym w rozbieżności stanowisk stron postępowania co do tego, czy skarżący uzupełnił ten wniosek stosownie do wezwania organu interpretacyjnego.

Wobec tego Sąd zauważa, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie natomiast do art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1- 2 i 4 O.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p. nie ma zastosowania). Wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., II FSK 3537/15). Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się przez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie - ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie, którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Interpretacja podatkowa ma służyć wyjaśnieniu problemu prawnego o charakterze podatkowym, który to problem przedstawia wnioskodawca, wskazując przepisy, które budzą jego wątpliwości. Samo zaś udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych przez wnioskodawcę interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., II FSK 40/16). Organ wydający interpretację niejako "porusza się" zatem wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oceny prawnej. Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym.

Co najistotniejsze jednak, przedmiotem interpretacji indywidualnej nie jest sam stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, lecz ocena prawna dokonanej przez wnioskodawcę oceny prawnej podanego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Precyzyjne i dokładne przedstawienie we wniosku interpretacyjnym opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, na kanwie którego organ interpretacyjny następnie dokonuje interpretacji przepisów prawa podatkowego, stanowi zatem istotny warunek dopuszczalności merytorycznej oceny prezentowanego przez wnioskodawcę stanowiska interpretacyjnego co do tego stanu lub zdarzenia przyszłego. Tylko bowiem wówczas interpretacja spełnia swój cel. Dokonywanie zaś interpretacji w oderwaniu od tego opisu lub niezależnie od jego istotnych elementów nie spełnia tego celu. Interpretacja podatkowa jakkolwiek kluczowa nie stanowi sama w sobie celu i nie można marginalizować tego opisu. Na gruncie Ordynacji podatkowej stanowi ona wszak wynik oceny możliwości zastosowania materialnego prawa podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego i stanowiska prawnego przedstawionych przez wnioskodawcę, połączonej z wykładnią operatywną prawa w tym obszarze, jeżeli ustalenie treści i znaczenia jego regulacji, jako budzących uzasadnione wątpliwości, jest niezbędne. Interpretacja ta nie rozstrzyga bowiem o subsumpcji stanu faktycznego przedstawionego we wniosku pod adekwatne przepisy materialnego prawa podatkowego, ale ocenia i przedstawia tylko uzasadnioną możliwość zastosowania (do niego) przepisów prawa, w razie potrzeby połączoną z ich wykładnią (J. Brolik – Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, LexisNexis Warszawa 2013, s. 84). Celem instytucji interpretacji podatkowych jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika powinności wynikających z przepisów prawa podatkowego, w tym m.in. ryzyka związanego z obowiązkiem samoobliczenia podatku (por. K.Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz pod red. L. Etela, Warszawa 2017,s. 187, R. Mastalski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016,s. 147). Służą one również realizacji zasady pogłębiana zaufania do działania organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Występując o wydanie interpretacji strona ma prawo oczekiwać, że organ wskaże jej konsekwencje prawne przedstawionego przez nią stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, wynikające z przepisów prawa podatkowego. Nie ma ona obowiązku zastosowania się do wydanej interpretacji, jeżeli jednak się do niej zastosuje, przysługuje jej ochrona w zakresie wskazanym w art. 14k-14n O.p.

W związku z tym, że we wniosku o wydanie interpretacji zainteresowany ma obowiązek przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, to organ wydając interpretację ocenia możliwość zastosowania materialnego prawa podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i stanowiska wnioskodawcy, dokonując w zakresie niezbędnym do tej oceny wykładni operatywnej przepisów prawa (por. K.Teszner, op.cit. s. 186). Interpretacja przepisów prawa podatkowego nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego, lecz stanowi jedynie informację co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa. Występując z wnioskiem o wydanie interpretacji zainteresowany w istocie zwraca się do organu podatkowego z pytaniem o informację co do sposobu wykładni, rozumienia prawa w określonej, przedstawionej we wniosku, sytuacji.

Sąd stwierdza zatem, iż skarżący nie sformułował wniosku o wydanie interpretacji podatkowej w zakresie opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego zgodnie ze standardem, który określa Ordynacja podatkowa, ani też nie uzupełnił go w sposób wskazany w wezwaniu organu do jego uzupełnienia.

Skarżący odpowiedział co prawda na wezwanie do uzupełnienia braków wniosku, jednak odpowiedzi udzielone na pytania zadane przez organ nie usunęły istniejących niejasności co do istotnych elementów opisanego zdarzenia przyszłego.

W ocenie Sądu wniosek o wydanie interpretacji (w zakresie opisu zdarzenia przyszłego) jest sformułowany w sposób wewnętrznie sprzeczny, co w kontekście gwarancyjnej funkcji interpretacji podatkowej nie stwarzałoby – gdyby w takim stanie wniosku udzielono interpretacji - wnioskodawcy realnej ochrony.

Zgodzić się należy z organem interpretacyjnym, że spółka cywilna nie posiada zdolności prawnej i nie jest osobą prawną ( stanowi wyłącznie stosunek zobowiązaniowy między wspólnikami będącymi stronami umowy spółki cywilnej. W uproszczeniu można więc stwierdzić, że jest spółką prawa cywilnego ( wskazuje na to art. 860 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.), który statuuje umowę spółki cywilnej jako zobowiązanie wspólników w dążeniu do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w oznaczony sposób, w szczególności przez wniesienie wkładów.

Zauważyć przy tym należy, że polski ustawodawca wyróżnia dwa rodzaje współwłasności – współwłasność w częściach ułamkowych (zwaną też współwłasnością zwykłą) oraz współwłasność łączną. Współwłasność w częściach ułamkowych jest samodzielnym stosunkiem prawa rzeczowego, niezwiązanym ze stosunkiem innego rodzaju. W odróżnieniu od współwłasności w częściach ułamkowych współwłasność łączna nie ma bytu autonomicznego i pozostaje w ścisłym związku ze stosunkiem o charakterze osobistym (umowa spółki cywilnej, związek małżeński), z którego się wywodzi. Zasadniczo dopóki trwa stosunek podstawowy, nie może dojść do zniesienia współwłasności łącznej, chyba że przepis szczególny na to pozwala (art. 52 k.r.o.), natomiast strony stosunku podstawowego nie mogą takiego uprawnienia ustalić w drodze umownej (K. Krziskowska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe (art. 126-352), red. M. Fras, M. Habdas, Warszawa 2018, art. 196).

Spółka cywilna nie posiada podmiotowości prawnej, zatem nie może być podmiotem praw i obowiązków, nie może więc posiadać jakiegokolwiek majątku. Dlatego też majątek zgromadzony przez wspólników w ramach spółki cywilnej jest wspólnym majątkiem wspólników (tzw. "wspólność łączna"), odrębnym od majątków poszczególnych wspólników. Może jednak dojść do sytuacji, gdzie nieruchomości nabywane przez wspólników spółki cywilnej są ich własnością prywatną (nieruchomość objęta wspólnością ułamkową poszczególnych wspólników).

W sytuacji gdy wnioskodawca jest wspólnikiem spółki cywilnej, za pośrednictwem której prowadzi działalność gospodarczą, może on wraz ze wspólnikiem zakupić nieruchomość do majątków prywatnych, ale wówczas jest to zakup w częściach ułamkowych. Przy zakupie do majątku prywatnego wspólników spółki cywilnej nie ma możliwości, aby zakupiona nieruchomość była objęta wspólnym majątkiem.

Wobec powyższego skoro wnioskodawca zarówno w opisie zdarzenia przyszłego zawartym we wniosku, jak i w jego uzupełnieniu de facto nie zawarł informacji jakim rodzajem własności objęta jest przedmiotowa nieruchomość, słuszne okazało się stwierdzenie organu, że opis zdarzenia przyszłego został przedstawiony w sposób, który zmuszałby organ – wbrew konstrukcji prawnej interpretacji podatkowych – do swoistego "ustalania" stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a to w ocenie Sądu w razie uzyskania niekorzystnej oceny stanowiska wnioskodawcy stwarzałoby możliwość jego kwestionowania właśnie z uwagi na dokonanie przez organ interpretacyjny "nadinterpretacji" stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Aby uznać, że wniosek o interpretację został sformułowany w sposób kompletny, a jego uzupełnienie uczyniło zadość wezwaniu organu interpretacyjnego, nie jest wystarczające faktyczne powtórzenie opisu zawartego we wniosku. Wniosek i jego uzupełnienie w zakresie opisu zdarzenia przyszłego powinny być konkretne, szczegółowe, jednoznaczne i precyzyjne, tak by nie pozostawiało jakichkolwiek wątpliwości. W sprawie poddanej sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu opisane kryteria nie zostały spełnione.

Skoro zatem interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego nie może być wydana na podstawie opisu zdarzenia przyszłego, które budzi wątpliwości, zaś organ interpretacyjny w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest uprawniony do samodzielnej ingerencji w zdarzenie przyszłe zawarte we wniosku o jej udzielenie, zasadnym było wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.

Z tego względu Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do zarzucanych skargą naruszeń przepisów ordynacji podatkowej, zaś argumentacja skargi, sprowadzająca się do stwierdzenia braku podstaw do odmowy wydanie interpretacji indywidualnej nie mogła zostać uznana za trafną.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

aj