Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 725/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 16
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Op 256/20 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 lipca 2020 r. nr SKO.40.1087.2020.śr w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 256/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 lipca 2020 r., nr SKO.40.1087.2020.śr w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 10 marca 2020 r., nr SSR.4020.00968.2015.EŁ w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Opola (dalej: Prezydent, organ gminy, organ pomocy społecznej, organ I instancji) z dnia 18 września 2015 r., nr SSR.4020.00968.2015.PM, przyznającej prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego na dziecko - [...], na okres zasiłkowy 2015/2016. Zdaniem organu odwoławczego, w przypadku gdy wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W ocenie Kolegium, fakt zamieszkiwania i wykonywania pracy (bądź pobierania zasiłku dla bezrobotnych) na terenie Austrii przez ojca [...] od lipca 2014 r. przesądza o tym, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z przemieszczaniem się osób w granicach Wspólnoty Europejskiej w związku z podjęciem przez członka rodziny aktywności zawodowej w innym kraju członkowskim. To z kolei oznacza, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego obejmujące także dział świadczeń rodzinnych w ramach Wspólnoty Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję wniosła [...].

Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu, to wojewoda jest organem właściwym do ustalenia, czy w sprawie przekazanej przez organ właściwy mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 3 u.ś.r.). Ustalenie przez wojewodę, że w danej sprawie mają zastosowanie te przepisy, przesądza o jego właściwości rzeczowej w sprawach świadczeń objętych tymi przepisami. Oznacza to, że uzyskanie przez organ gminy informacji, że w stosunku do danej osoby mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, obliguje organ do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji. Uchylenie dotychczasowej decyzji o przyznaniu skarżącej zasiłku rodzinnego na syna skutkować zaś będzie w pierwszej kolejności ponownym rozpoznaniem jej wniosku o to świadczenie, z tym że organem, który oceni zasadność tego wniosku będzie wojewoda, a nie organ, który wydał poprzednią, pozytywną dla skarżącej decyzję. Dopiero wydana przez wojewodę decyzja będzie podlegać ocenie merytorycznej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

1. naruszenie prawa materialnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 lit i) akapit 1i) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29.04.2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zw. z art. 3 pkt 16 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej: u.ś.r.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż biologiczne ojcostwo, determinuje status ojca dziecka jako członka rodziny, pomimo że okoliczności faktyczne sprawy wskazują, iż ojciec dziecka nie pozostaje z matką dziecka w związku małżeńskim oraz nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego, a także nie utrzymuje kontaktu z dzieckiem oraz nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego, co winno prowadzić do uznania, iż ojciec dziecka nie może być zaliczony do kręgu członków rodziny;

2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.ś.r, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż prawo do świadczeń rodzinnych przysługuje każdemu z rodziców, a nie jedynie rodzicowi, z którym dziecko zamieszkuje, co doprowadziło do błędnego uznania, iż prawo do świadczenia rodzinnego przysługuje zarówno matce jaki i ojcu małoletniego, a następnie błędnego stwierdzenia występowania zbiegu uprawnień do uzyskania świadczenia rodzinnego;

3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. oraz art.151

p.p.s.a. w zw. z art. 23a ust. 1 u.ś.r. w zw. z art. 23a ust 3 u.ś.r, w zw. z art. 23a ust. 5 u.ś.r. polegające na błędnej ocenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, iż organ prawidłowo zastosował powyższe przepisy i słusznie stwierdził zasadność stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego kiedy to, powyższe przepisy w przedmiotowej sprawie nie powinny mieć zastosowania, co w konsekwencji przełożyło się na błędne oddalenie skargi skarżącej;

4. naruszenie przepisów postępowania, a to art 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 7 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę, co do prawidłowości ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych, w szczególności przez pryzmat wskazywanych przez skarżącą okoliczności uzasadniających uznanie, iż ojciec dziecka nie jest członkiem rodziny, a prawo do świadczenia rodzinnego przysługuje wyłącznie matce dziecka, w konsekwencji czego nie następuje zbieg uprawnień do świadczenia rodzinnego, co miało wpływ na treść wyroku;

5. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 3 § 2 p.p.s.a, w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na błędnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, iż w ramach przeprowadzanej kontroli zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10,07.2020 r., Sąd nie ma legitymacji do kontroli, czy informacja przekazana przez wojewodę opolskiego w toku postępowania przed organem, w piśmie nie będącym postanowieniem, ani decyzją, odnośnie zasadności stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, będąca podstawą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Opole z dnia 18.09.2015 r. i stanowiąca element ustalenia stanu prawnego sprawy, wydana została zgodnie z przepisami, co miało wpływ na treść wyroku.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu nie zapłacone w całości ani w części, oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna (środek odwoławczy) została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie powołano się na obie podstawy kasacyjne, co generalnie wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów prezentowanych w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania. W niniejsze sprawie przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania konieczne jest odniesie się do podstawy materialnoprawnej kontrolowanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji, a zatem zarzutów naruszenia prawa materialnego. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zajął się oceną zasadności tej podstawy wskazywanej w środku odwoławczym wobec zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

W związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowoadministracyjna, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/33; wyroki NSA z dnia: 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2658/15, 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 614/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istotą sporu w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie jest to, czy zasadnie Sąd I instancji zaakceptował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 lipca 2020 r., nr SKO.40.1087.2020.śr, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 10 marca 2020 r., nr SSR.4020.00968.2015.EŁ w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 września 2015 r., nr SSR.4020.00968.2015.PM, przyznającej prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego na dziecko - [...], na okres zasiłkowy 2015/2016. Wokół powyższego skupiają się zarzuty skargo kasacyjnej.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny należy zauważyć, że stosownie do art. 23a ust. 1 u.ś.r., w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie. W przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ust. 2). W myśl ust. 3, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Z kolei godzi się podkreślić, iż zgodnie z kluczowym dla niniejszej sprawy art. 23a ust. 5 u.ś.r., stanowiącym podstawę wydania ostatecznej decyzji organu, w przypadku gdy wojewoda, w sytuacji, o której mowa w ust. 2 – to jest gdy organ właściwy wystąpił do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1 – ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Trzeba też uwypuklić, że decyzja właściwego organu uchylająca decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ma charakter związany (zob. Prawo administracyjne. Zagadnienia ogólne i ustrojowe. Redakcja naukowa J. Blicharz, P. Lisowski, Warszawa 2022, s. 127).

Sąd odwoławczy podziela stanowisko Sądu wojewódzkiego, że z zestawienia treści powyższych przepisów wynika zatem, że to wojewoda jest organem właściwym do ustalenia, czy w sprawie przekazanej przez organ właściwy mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 3 u.ś.r.). Ustalenie przez wojewodę, że w danej sprawie mają zastosowanie te przepisy, przesądza o jego właściwości rzeczowej w sprawach świadczeń objętych tymi przepisami. W następstwie dokonanych ustaleń wojewoda orzeka w sprawach świadczeń rodzinnych za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz decyduje w sprawach ustalania i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji (art. 23a ust. 4-9 ustawy w związku z art. 21 oraz art. 30). Trafne też jest stwierdzenie Sądu I instancji, że organ właściwy do załatwienia danej sprawy administracyjnej, zanim nastąpiło ustalenie, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczeń społecznych, z tą chwilą posiada kompetencję wyłącznie do uchylenia swojej wcześniejszej decyzji przyznającej świadczenie rodzinne, jednocześnie tracąc swoją właściwość rzeczową w pozostałym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt I OSK 949/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że uzyskanie przez organ gminy informacji od wojewody, że - według ustaleń tego organu - w stosunku do danej osoby mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, obliguje organ I instancji do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji.

Naczelny Sąd Administracyjny wykonując sądowoadministracyjną kontrolę instancyjną podziela argumentację Sądu wojewódzkiego oraz ustalenia faktyczne i ocenę prawną, jakiej dokonano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ponownie należy przy tym zauważyć, że z uwagi na wzmiankowany wyżej "związany" charakter przedmiotowej decyzji, organ pomocy społecznej w tym zakresie nie ma swobody działania i nie jest uprawniony do badania zasadności ustaleń wojewody ani rozważania, jakie mogą być potencjalne skutki uchylenia decyzji. Zasadnie stwierdził Sąd wojewódzki, że Prezydent zobowiązany do zastosowania art. 23a ust. 5 u.ś.r. nie dokonuje zatem analizy przesłanek, w oparciu o które wojewoda stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji zabezpieczenia społecznego. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 23a ust. 5 u.ś.r., że to wojewoda (a nie jakikolwiek inny organ lub organy) samodzielnie ustala, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Prawidłowość tego ustalenia może być poddana ocenie dopiero na etapie kontrolowania wydanych przez wojewodę decyzji w sprawie przyznania albo zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, jak słusznie ustalił Sąd wojewódzki. Przy tym, uchylenie decyzji w trybie art. 23a ust. 5 u.ś.r., nie niesie ze sobą skutku w postaci obowiązku zwrotu pobranych świadczeń lub odmowy ich przyznania, lecz przenosi kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie świadczeń rodzinnych na rzecz innego, umocowanego do tego prawnie organu, na co wskazuje przywołane w zaskarżonym wyroku orzecznictwo.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżącej kasacyjnie przyznano prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego na syna [...] na okres zasiłkowy 2015/2016. Natomiast, w piśmie z dnia 11 lutego 2020 r. Wojewoda Opolski poinformował organ I instancji (Prezydenta), że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia 1 listopada 2015r. Trafnie ocenił Sąd wojewódzki, że w związku z powyższą informacją organ pierwszej instancji prawidłowo uchylił przyznane skarżącej prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego na syna F. Powyższe wiąże się – jak już wyżej wskazano – ze zmianą właściwości rzeczowej organu do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych (zob. B. Adamiak, Organy prowadzące postępowanie administracyjne, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2022, s. 150–162). Uchylenie dotychczasowej decyzji o przyznaniu skarżącej zasiłku rodzinnego na syna skutkować będzie w pierwszej kolejności ponownym rozpoznaniem jej wniosku o to świadczenie, z tym że organem, który oceni zasadność tego wniosku będzie wojewoda, a nie organ, który wydał poprzednią, pozytywną dla skarżącej decyzję. Podniesione natomiast przez skarżącą okoliczności merytoryczne, mogą mieć znaczenie dopiero na etapie rozpoznania wniosku przez właściwy organ, tj. przez wojewodę, co słusznie stwierdził Sąd I instancji. Zaskarżony wyrok również zawiera prawidłowe ustalenia w zakresie pojęcia rodziny w okolicznościach rozpoznanej sprawy, tj. art. 3 pkt 16 u.ś.r.

Tym samym zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego należy uznać za nieuprawnione, a w istotnej części wychodzące poza przedmiot zaskarżenia. Trafnie przyjął zaskarżony wyrok, że kwestie naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego podniesione w skardze są przedwczesne, gdyż decyzje poddane kontroli sprowadzają się do wyeliminowania z obrotu decyzji przyznających świadczenia rodzinne w sytuacji, gdy w sprawie zastosowanie znajdują przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W takich przypadkach merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy nastąpi zgodnie z art. 23a ust. 6 u.ś.r. mocą decyzji wojewody.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie zostały także naruszone przepisy postępowania. Nie można zaskarżonemu wyrokowi postawić zarzutów naruszenia art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z przywoływanymi przepisami p.p.s.a., u.ś.r. jak i k.p.a. Naruszenie przez Sąd powołanych przepisów mogłoby mieć miejsce wówczas, gdyby dokonując kontroli legalności zaskarżonej ostatecznej decyzji Sąd nie dostrzegł, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. wynika bowiem, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w powołanych przepisach. W niniejszej sprawie nie można Sądowi I instancji postawić skutecznie tego zarzutu, gdyż nie dopuścił się naruszenia, które miałoby wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Sąd I instancji zasadnie uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane. Nie sposób więc kwestionować ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Zakres prowadzonego przez organy postępowania dowodowego determinowany był treścią przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Postawione zarzuty zmierzały natomiast do wykazania, że organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy dotyczących decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 10 marca 2020 r., nr SSR.4020.00968.2015.EŁ w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 września 2015 r., nr SSR.4020.00968.2015.PM, przyznającej prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego na dziecko - [...], na okres zasiłkowy 2015/2016, zaś Sąd I instancji takie postępowanie organu zaakceptował. Z zarzutem tym nie można się jednak zgodzić.

Należy podkreślić, że o zakresie postępowania dowodowego decyduje nie subiektywne przekonanie strony, lecz treść przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie. Niezbędne dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy. W niniejszej sprawie organ odwoławczy przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe oraz wyjaśnił i przeanalizował wszystkie te okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a ponadto w sposób wyczerpujący wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że Sąd I instancji orzekł w granicach sprawy, które to granice wyznaczają wydane w sprawie akty administracyjne – nie został zatem naruszony art. 134 § 1 p.p.s.a, tym samym zasadnie Sąd I instancji oddalił skargę.

Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.

Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 ww. ustawy, po złożeniu przez tego pełnomocnika stosownego oświadczenia.