Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2853/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 15 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w dniu15 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej we [...] z dnia [..] stycznia 2017 r., nr [...] w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej we [...] dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...]


UZASADNIENIE

M. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w skardze z dnia 21 września 2017 r. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej we [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...].

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w przypadku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzez wydalenie z kraju skarżący utraci możliwość złożenia w przyszłości wniosku o pobyt stały lub rezydenta długoterminowego UE, albowiem przepisy wymagają spełnienia przesłanki długotrwałego, legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski, a wykonanie decyzji przekreśli możliwość spełnienia tej przesłanki. Ponadto centrum życiowe skarżącego od ponad 8 lat znajduje się w Polsce. Wyjazd z kraju pozbawi skarżącego możliwości kontynuowania zatrudnienia u dotychczasowego pracodawcy. Wykonanie decyzji spowoduje, że skarżący nie będzie mógł w czynny sposób uczestniczyć w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić przy tym trzeba, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że opuszczenie przez skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed zbadaniem sprawy przez Sąd nie pozbawi skarżącego prawa do sądu, albowiem skarżący w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, co – w powiązaniu ze specyfiką tego postępowania, które nie wymaga osobistego udziału strony na rozprawie i zasadą orzekania na podstawie akt sprawy (art. 107 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a.) – wyklucza przyjęcie, że do zapewnienia stronie prawa do sądu konieczne jest orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji (por. postanowienie sygn. akt II OZ 442/17, II OZ 295/17 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, skarżący bardzo ogólnie wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody w postaci utraty możliwości kontynuowania zatrudnienia u dotychczasowego pracodawcy. Należy stwierdzić, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to jednak, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia strony odnoszące się do przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być potwierdzone dokumentami źródłowymi, których w niniejszej sprawie zabrakło. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, aby był aktualnie zatrudniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie sposób zaś jedynie na podstawie twierdzeń strony ocenić jakie skutki dla kariery zawodowej skarżącego będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji. Wskazać również należy, że zaskarżona decyzja nie jest aktem, który kreuje następstwa prawne obejmujące rozwiązanie umowy o pracę. Z kolei utrata prawa do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wiąże się, między innymi, z upływem okresu ważności zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony. Zatem ani pracodawca ani pracownik nie mogą mieć usprawiedliwionych prawnie oczekiwań, co do tego, że umowę o pracę będzie można realizować po utracie ważności dotychczasowego zezwolenia na pracę. Nawet w sytuacji niewydania zaskarżonej decyzji skarżący nie mógłby, zgodnie z prawem, świadczyć pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem jego zezwolenie na pracę utraciło ważność z dniem [...] września 2016 r.

W ocenie Sądu za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać potencjalna możliwość wystąpienia skarżącego w przyszłości z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt stały lub wnioskiem o zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Skarżący podnosi, że jego wyjazd z kraju przerwie okres stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji pozbawi go możliwości skorzystania z wyżej wymienionych instytucji. Skarżący pomija jednak, że skorzystanie z instytucji zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE uwarunkowane jest szeregiem przesłanek wskazanych w art. 195 ust. 1 i art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2016, poz. 1990 ze zm.). Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, nie uprawdopodobnił jednak, aby spełniał którąkolwiek z przesłanek, poza okresem pobytu na terytorium RP, która warunkowałaby udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Na postawie samych twierdzeń skarżącego, niepopartych żadnymi dokumentami źródłowymi, nie można stwierdzić czy skarżący ewentualnie spełniałby przesłanki do udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Wbrew stanowisku skarżącego sam upływ czasu nie warunkuje udzielenia zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez stronę ochrony tymczasowej. Mając powyższe na względzie, sformułowany przez skarżącego wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie zasługiwał na uwzględnienie, wobec czego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia