Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 108/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 18 pkt 2, art. 33 par. 1, art. 34 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 16 par. 1, art. 134, art. 141 par. 1 i 2, art. 144, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 119 pkt 3 w z art. 120, art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 25 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 grudnia 2023 roku nr 201/2023/II w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 8 grudnia 2023 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: ŁPWIS) utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi (dalej: PPIS w Łodzi)

z 13 października 2023 r. oddalające zarzuty zobowiązanej M. G.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Upomnieniem z 2 września 2022 r. PPIS w Łodzi wezwał M. G. do wykonania obowiązku zgłoszenia się z dzieckiem N. G., urodzoną 19 września 2016 r., do podmiotu leczniczego na zaległe szczepienia zgodnie

z obowiązującym Programem Szczepień Ochronnych.

W związku z dalszym brakiem szczepień dziecka PPIS w Łodzi 3 sierpnia 2023 r. wystawił tytuł wykonawczy, zobowiązując stronę do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw: gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis) oraz odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince)

i różyczce oraz wystosował do Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w stosunku do strony.

7 września 2023 r. ŁPWIS wydał postanowienie o nałożeniu grzywny

w wysokości 1000 zł w celu przymuszenia strony do wykonania obowiązku szczepień ochronnych, wynikającego z tytułu wykonawczego z 3 sierpnia 2023 r. wystawionego przez PPIS w Łodzi.

21 września 2023 r. zobowiązana wniosła zarzuty, podnosząc brak wymagalności obowiązku.

Postanowieniem z 13 października 2023 r. ŁPWIS zawiesił postępowanie egzekucyjne wobec strony w całości od 26 września 2023 r.

Postanowieniem z 13 października 2023 r. PPIS w Łodzi oddalił zarzuty strony w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ podniósł, iż podstawą prawną obowiązku poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym są przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1284 ze zm.) - dalej: "u.z.z.ch.z.". Pozostałe przepisy art. 17 ustawy jedynie konkretyzują realizację powyższego obowiązku. Obowiązek zaszczepienia dziecka staje się wymagalny po upływie terminu szczepień, który wynika z Programu Szczepień Ochronnych. Organ podkreślił, że w dacie wystawienia przez PPIS w Łodzi tytułu wykonawczego córka zobowiązanej miała ukończony 6 rok życia, a więc znajdowała się w grupie wiekowej osób podlegającym szczepieniom przeciw chorobom wymienionym w upomnieniu i tytule wykonawczym. Wskazanie dolnej i górnej granicy wieku osób zobowiązanych do poddania się szczepieniom oznacza okres powstania i wygaśnięcia obowiązku. Wobec powyższego, w ocenie organu, nie można uznać, że obowiązek poddania córki zobowiązanej szczepieniu, nie jest wymagalnym. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone dorosłemu domownikowi (mężowi strony) 26 października 2023 r.

3 listopada 2023 r. strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając:

- naruszenie art. 104 § 2 w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.)

- dalej: "k.p.a." w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz.479 ze zm.) - dalej: "u.p.e.a.", poprzez brak merytorycznego odniesienia się organu co do zarzutów, a ograniczenie się do krytyki strony;

- naruszenie art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez oddalenie zarzutów co nie znajduje merytorycznego uzasadnienia w treści postanowienia;

- określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1284 ze zm.) - dalej: "u.z.z.ch.z.", poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia;

- na podstawę art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 § 3e u.p.e.a. w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia

2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu;

- na podstawę art. 18 u.p.e.a. naruszenie art. 124 § 2 w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 k.p.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia do szerokiego wskazania podstawy prawnej obowiązku z pominięciem przez organ okoliczności podnoszonych w zarzutach, w szczególności co do braku wymagalności obowiązku, braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a., wadliwości tytułu wykonawczego

i braku wskazania podstawy prawnej prowadzonej egzekucji.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z 8 grudnia 2023 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 13 października

2023 r. oddalające zarzuty zobowiązanej.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 104 § 2 w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. stwierdził, że postanowienie PPIS w Łodzi zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy w tym zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Wierzyciel precyzyjnie wyjaśnił podstawy prawne, na których oparł rozstrzygniecie (szczegółowo wskazując poszczególne przepisy) oraz wskazał okoliczności faktyczne, które uwzględnił wydając postanowienie. PPIS w Łodzi wyjaśnił stronie na czym polega badanie kwalifikacyjne do szczepień i kiedy je się wykonuje, przesłanki ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień oraz wskazał podstawy prawne obowiązku szczepień. W ocenie ŁPWIS postanowienie organu pierwszej instancji zawiera pełne rozstrzygnięcia odnośnie podnoszonych zarzutów.

W ocenie ŁPWIS zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. był niezasadny. Organ odwoławczy wyjaśnił, że upomnienie wydane wobec strony spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa. Strona po odebraniu upomnienia wzywającego do podjęcia zaległych obowiązkowych szczepień u małoletniej powinna udać się wraz z dzieckiem do podmiotu leczniczego udzielającego świadczenia

z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej i to lekarz zatrudniony w ww. podmiocie udziela informacji o obowiązkowych szczepieniach ochronnych, którym podlega dziecko. ŁPWIS uznał za chybione twierdzenia strony o niedoręczeniu jej w niniejszej sprawie upomnienia. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że upomnienie

z 2 września 2022 r. zostało doręczone zobowiązanej 10 września 2022 r. - odbiór dokumentu potwierdził pełnoletni domownik. Ponadto wbrew opinii strony treść upomnienia, znajdującego się w aktach sprawy, pozwala na jednoznaczną identyfikację osób zobowiązanych do wykonania obowiązku, aktu prawnego

z którego wynika obowiązek oraz jego treści.

Zdaniem ŁWIS również zarzut dotyczący określenia w tytule wykonawczym ciążącego na stronie obowiązku niezgodnie z przepisami prawa, był nieuzasadniony. Jako wierzyciel obowiązku szczepień ochronnych PPIS w Łodzi sporządził tytuł wykonawczy 3 sierpnia 2023 r. zgodnie z obowiązującym wówczas wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 sierpnia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1636), oraz zgodnie z art. 27 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom strony, wierzyciel w tytule wykonawczym w części B poz. 5 dokładnie i precyzyjnie wskazał treść obowiązku przeciw enumeratywnie wymienionym chorobom zakaźnym.

Również zarzut naruszenia art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 k.p.a. ŁPWIS uznał za nieuzasadniony.

Następnie ŁPWIS wyjaśnił, że wymagalność obowiązku nie oznacza nic innego jak istnienie stanu, w którym zobowiązana powinna już wykonać ciążącą na niej skonkretyzowaną powinność, a mimo to trwa w opozycji do tej powinności (uchyla się od niej), a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanej możność żądania spełnienia ciążącej na niej powinności. Strona po pismach wzywających do podjęcia zaległych obowiązkowych szczepień u małoletniej powinna udać się wraz z dzieckiem do podmiotu leczniczego udzielającego świadczenia z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej. To lekarz pracujący w ww. podmiocie udziela informacji o obowiązkowych szczepieniach ochronnych, którym podlega dziecko oraz wyznacza termin szczepienia. Ponadto ŁPWIS wskazał, że ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii karty uodpornienia małoletniej wynika, że u dziecka nie stwierdzono przeciwwskazań do szczepienia, co świadczy o tym, że strona z pełną świadomością uchyla się od poddania małoletniej obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Z powyższego jednoznacznie wynika, że zobowiązana miała czas na poddanie małoletniej zaległym obowiązkowym szczepieniom ochronnym o czym była informowana przez personel medyczny. W związku z powyższym obowiązek wskazany w tytule wykonawczym PPIS w Łodzi z 3 sierpnia 2023 r. jest wymagalny, zaś zgłoszony w tym zakresie zarzut jest bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.

ŁPWIS wyjaśnił dalej, że aktualne terminy wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych określone są w "Schemacie obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży" stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077). Wierzyciel w wydanym postanowieniu oddalającym zarzuty zobowiązanej odniósł się do zarzutu dotyczącego kwalifikacji lekarskiej przed poddaniem dziecka szczepieniu ochronnemu, wskazując, że oczywista jest konieczność dokonania kwalifikacji lekarskiej, jednakże możliwa jest ona tylko wówczas gdy dziecko stawi się na szczepienie. ŁPWIS poinformował, iż kwalifikacja lekarska odbywa się tuż przed szczepieniem zgodnie z art. 17 ust. 3 u.z.z.ch.z., w ciągu maksymalnie 24 godzin. O szczepieniu dziecka decyduje każdorazowo lekarz, po uprzedniej kwalifikacji dotyczącej stanu zdrowia dziecka oraz zebraniu potrzebnych informacji podczas wywiadu z rodzicem lub prawnym opiekunem. Skoro rodzice z dzieckiem na szczepienie się nie stawili, nie było możliwe wykonanie badań lekarskich kwalifikujących do szczepień. W tym jednak przypadku powoływanie się na niewykonalność szczepień jest nadużyciem prawa i jako takie nie korzysta z ochrony i nie może stanowić argumentu przeciw szczepieniom.

ŁPWIS podkreślił, że dziecko będąc obecnie w ósmym roku życia nie zostało zaszczepione przeciw dziewięciu chorobom zakaźnym, którym można zapobiegać poprzez szczepienia ochronne. Każda z tych chorób zakaźnych może u dzieci mieć ciężki przebieg i prowadzić do stałych następstw zdrowotnych, a nawet zgonu.

Na powyższe ostateczne postanowienie skargę do sądu administracyjnego złożyła M. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 15, art. 77, i art. 138 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, brak przekazania wierzycielowi zarzutów zgłoszonych w zażaleniu skarżącej z 2 listopada 2023 r., rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącej;

2. art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na rozporządzeniu z 27 września 2023 r., które nie obowiązywało na dzień wystawienia tytułu wykonawczego;

3. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, jednak z innych powodów niż w niej wskazane.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "p.p.s.a.".

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem działania organu administracji publicznej, a nie tylko zgodność z przepisami, których naruszenie zarzucono w skardze (brak związania podstawami skargi) i wobec tego może wydać orzeczenie innej treści niż to, o które wnosił skarżący (brak związania wnioskami skargi). W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od treści zarzutów i wniosków skargi, należało z urzędu stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 8 grudnia 2023 r., gdyż organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania polegającego na rozpoznaniu spóźnionego zażalenia, wniesionego od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji z 13 października 2023 r.

W przedmiotowym postępowaniu kontroli sądu poddane zostały orzeczenia wydane w toku postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu tym zgodnie z art. 18 pkt 2 u.p.e.a., jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, należy stosować odpowiednio przepisy k.p.a. Stosownie do art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Rozpoznanie przez wierzyciela zgłoszonych przez stronę zarzutów następuje w formie postanowienia (art. 34 § 2 u.p.e.a.). W myśl art. 34 § 3 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie (art. 141 § 2 k.p.a). Termin do wniesienia zażalenie jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużany ani skracany przez organ administracji publicznej. Jest terminem procesowym obliczanym według przepisów k.p.a. oraz terminem zawitym, którego upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. (zob. A. Golęba, w: Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, W. 2015, s. 233). Z powyższych przepisów wynika, że organ drugiej instancji - po otrzymaniu zażalenia, a przed jego rozpatrzeniem, obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym czy zażalenie zostało wniesione z zachowaniem terminu i czy pochodzi od strony postępowania. Przeprowadzenie wskazanych czynności w postępowaniu wstępnym jest obligatoryjne. Z treści art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Do zażaleń przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie zgodnie z art. 144 k.p.a. Ustalenie przez organ II instancji, że zażalenie zostało wniesione przez podmiot niebędący stroną postępowania lub z uchybieniem terminu skutkuje tym, że organ nie rozpoznaje zażalenia merytorycznie, nie rozważa podniesionej w nim argumentacji, lecz w trybie art. 134 k.p.a. stwierdza jego niedopuszczalność lub wniesienie z uchybieniem terminu.

Treść art. 134 k.p.a. wskazuje wyraźnie, że uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Rozstrzygnięcie to nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. A zatem każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania przez organ postanowienia stwierdzającego jego uchybienie.

W tym miejscu należy także podkreślić, że jeżeli strona nie złożyła zażalenia, uchybiła terminowi na złożenie zażalenia i nie złożyła wniosku o jego przywrócenie lub organ nie przywrócił terminu do jego złożenia, wówczas postanowienie wydane przez organ I instancji jest ostateczne (art. 16 § 1 k.p.a.). Powyższe z kolei oznacza, że sprawa rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem nie może być co do zasady ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym.

Dlatego też, gdy w postępowaniu zażaleniowym okaże się, że zażalenie zostało wniesione po terminie, organ administracji powinien wydać postanowienie o uchybieniu terminu do jego wniesienia. Rozpoznanie zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu zawitego z art. 141 § 2 k.p.a., który nie został przywrócony, stanowi zatem rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu zażaleniowym rozstrzygnięcia ostatecznego, a zatem korzystającego z ochrony trwałości na podstawie art. 16 § 1 k.p.a. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym warto przy tym zaznaczyć, że obowiązek ścisłego przestrzegania terminów w postępowaniu odwoławczym wynika z potrzeby zapewnienia pewności i trwałości stosunków w obszarze regulowanym przez prawo administracyjne (zob. wyrok NSA z 30 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 2294/96, LEX nr 45698). Rozpatrzenie zaś odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi weryfikację decyzji ostatecznej, a więc takiej, która korzysta już z ochrony trwałości. Skutkiem tego jest rażące naruszenie art. 16 k.p.a. (zob. Kodeks Postępowania administracyjnego Komentarz, wydanie V, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, komentarz do art. 129 ora 156 oraz powołane tam wyroki NSA: z dnia 10 listopada 1999 r. sygn. akt IV SA 2273/98 niepubl., z dnia 18 listopada 1999 r. sygn. akt I SA 330/99 niepubl., z dnia 22 marca 2001 r. sygn. akt SA/Rz 1561/99).

Ze znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy potwierdzenia odbioru postanowienia organu I instancji wynika, że postanowienie PPIS w Łodzi z 13 października 2023 r., zawierające pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia, zostało doręczone skarżącej 26 października 2023 r., (odbiór pisma został potwierdzony własnoręcznym podpisem jej męża na dokumencie odbioru, jak również złożonym w tej samej dacie podpis doręczyciela). A zatem data odbioru przesyłki przez stronę nie budzi żadnych wątpliwości sądu. W tej sytuacji przewidziany w. art. 141 § 2 k.p.a. termin do wniesienia zażalenia upłynął stronie 2 listopada 2023 r. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało natomiast wniesione, za pośrednictwem poczty, 3 listopada 2023 r. (stempel z datownikiem uwidoczniony na kopercie, w której wniesiono środek zaskarżenia), a więc jeden dzień po siedmiodniowym terminie określonym w przepisach. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu, stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydana postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia (zob. wyrok NSA z 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2402/10, LEX nr 1138161).

W sprawie niniejszej Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, nie dostrzegając uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, rozpoznał zażalenie wniesione przez skarżąca, czym naruszył art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 k.p.a. Dostrzeżona wadliwość zaskarżonego postanowienia nie pozwoliła sądowi na dokonanie jego merytorycznej kontroli, co uniemożliwia odniesienie się do zarzutów skargi.

Mając na uwadze powyższe sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

EC