Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 141/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 36
journal: Dz.U. 1974 nr 10 poz 64
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - tekst jednolity
article: art. 112
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 145, art. 138, art. 135, art. 153
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 8 stycznia 2024 r. znak: GN-V.7534.1.42.2023 w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz S. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 stycznia 2024 r., nr GN-V.7534.1.42.2023 Wojewoda Lubelski, po rozpatrzeniu odwołania S. K. (dalej także jako: "wnioskodawca" lub "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Starosty Świdnickiego z dnia 27 lipca 2023 r., znak: WBG.6821.40.2015.2019.NKP o odmowie przyznania odszkodowania za wycięte drzewa leśne, które rosły na dawnej działce nr [...] położonej w Ś. Obr-1 Miasto Ś., odszkodowania za rekultywację tej działki, tj. za zniwelowanie terenu, wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach, odszkodowania za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...] oraz odszkodowania z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia przychodów z tej działki w latach 1988-1991 oraz za pozbawienie możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992-2023 i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budową kanału burzowego i sanitarnego na dawnej działce nr [...], położonej w obr.-1 Miasto Ś., przy ul. R.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2014 r., sprecyzowanym pismem z dnia 26 stycznia 2015 r., S. K. wystąpił o ustalenie odszkodowania za wycięte drzewa leśne, które rosły na dawnej działce nr [...] położonej w Ś. Obr-1 Miasto Ś., odszkodowania za rekultywację dawnej działki nr [...] tj. za zniwelowanie terenu, wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach, odszkodowania za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...], odszkodowania z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia użytkowania części nieruchomości o nr [...] i pozbawienia możliwości uzyskiwania gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992-2014 i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budowa kanału burzowego i sanitarnego na dawnej działce nr [...], położonej w Obr.-1 Miasto Ś.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Starosta Świdnicki decyzją z dnia 12 maja 2015 r., znak: WBG.6821.40.5.2015.KH umorzył postępowanie prowadzone na ww. wniosek. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że w stosunku do działki nr [...] nie było prowadzone postępowanie administracyjne (do 2012 r.) mające na celu odjęcie prawa własności na rzecz Skarbu Państwa, jak również nie prowadzono postępowania administracyjnego w sprawie ograniczenia prawa własności do tej nieruchomości w związku z budową kanału burzowego i sanitarnego, bowiem inwestycja ta została wykonana na części dawnej działki nr [...], sąsiadującej z dawna działką nr [...]. W związku z powyższymi ustaleniami, dochodzenie ww. roszczeń przez wnioskodawcę jest możliwe jedynie na drodze cywilnoprawnej.

Od decyzji organu I instancji wnioskodawca wniósł odwołanie do Wojewody Lubelskiego, który decyzją z dnia 10 sierpnia 2015 r., znak: GN-1.7534.1.27.2015 utrzymał decyzję w mocy. W wyniku zaskarżenia decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 263/19 uchylił tę decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

Po ponownym przeprowadzeniu w sprawie postępowania wyjaśniającego organ I instancji decyzją z dnia 27 lipca 2023 r., znak: WBG.6821.40.2015.2019.NKP odmówił przyznania odszkodowania za wycięte drzewa leśne, które rosły na dawnej działce nr [...] położonej w Ś. Obr-1 Miasto Ś., odszkodowania za rekultywację tej działki, tj. za zniwelowanie terenu, wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach, odszkodowania za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...] oraz odszkodowania z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia przychodów z tej działki w latach 1988-1991 oraz za pozbawienie możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992-2023 i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budową kanału burzowego i sanitarnego na dawnej działce nr [...], położonej w obr.-1 Miasto Ś., przy ul. R.

W wyniku odwołania wniesionego przez S. K. w sprawie orzekał Wojewoda Lubelski, który decyzją z dnia 8 stycznia 2024 r., nr GN-V.7534.1.42.2023 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie przyznania odszkodowania.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z wiążącym organy wyrokiem WSA w Lublinie 13 czerwca 2019 r. sygn. akt: II SA/Lu 263/19 kluczowe dla rozpoznania sprawy było wyjaśnienie, czy wypłacone do tej pory odszkodowania czynią zadość żądaniom skarżącego w zakresie naprawienia szkody z tytułu utraconych korzyści spowodowanych zajęciem nieruchomości, w tym także czasowego zajęcia działki nr [...] w trakcie budowy instalacji sanitarno - burzowej od strony ulicy T.

Jak stwierdził Wojewoda punkt wyjścia do rozważań stanowiła decyzja Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r. znak: MZGT.IV-410b/l/82, wydana na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, mocą której udzielono zezwolenia Miejskiemu Zarządowi Gospodarki Terenami w Ś. na budowę kanału burzowego na nieruchomości położonej w Ś. przy ul. T. i ul. K., oznaczonej wówczas jako działka nr [...], stanowiącej własność S. K. Ograniczenie prawa własności polegało na zakazie wznoszenia budynków oraz sadzenia drzew wysokopiennych i roślin łatwopalnych w pasie 6 m, tj. po 3 m tj. po 3 m od osi kanału w każdą stronę. Cykl inwestycyjny przypadał na okres od 25.03 - 15.06.1982 r. Inwestycja ta rozpoczęta została w 1983 r. i realizowana była w części południowej działki nr ewid. [...], równolegle do obecnej ul. R. a swój bieg kończyła na granicy z ul. T. Podczas odnowienia ewidencji gruntów gminy Ś. obrębu Miasta Ś. w 1983 r. nastąpiła zmiana numeracji działek i ich powierzchni bez zmiany granic zewnętrznych działki na gruncie, a działka nr [...] o pow. 1,3646 ha otrzymała nowy numer [...] i nowa powierzchnię równą 1,3760 ha. Z kolei dopiero decyzją z dnia 1 lutego 1994 r. Burmistrz Miasta zatwierdził projekt m. in. podziału działki nr [...] o pow. 1,3760 ha m. in. na działkę [...] o pow. 0,8353 ha i [...] o pow. 0,1100 ha jako istniejące tereny zabudowy ogrodniczej.

Organ wyjaśnił, że ustalono, iż odszkodowanie w kwocie 437530,00 zł nie zostało przez S. K. podjęte w związku z czym Miejski Zarząd Gospodarki Terenami w Ś. zlecił wykonanie szacunku sprawdzającego Biegłemu Urzędu Wojewódzkiego C. O. Następnie biegły C. O. sporządził w dniu 28.08.1983 r. rejestr szacunkowy określający wysokość odszkodowania za zniszczone składniki roślinne powstałe na skutek budowy kanału burzowego na działce nr [...] (w skład której wchodziła dz. nr [...]), zgodnie z którym wysokość odszkodowania wynosiła 510 239,00 zł. Odszkodowanie to zostało zapłacone przelewem z dnia 16.08.1983 r. Odszkodowanie za składniki roślinne, jak wynika z materiału dowodowego, znajdujące się na nieruchomości przeznaczonej do wywłaszczenia (dz. nr [...]) w wysokości 656368,00 zł (rejestr szacunkowy z dnia 28.10.1983 r. sporządzony przez Biegłego Urzędu Wojewódzkiego C. O.) i rekultywację gleby na pow. 4078 m2 w wysokości 10195,00 zł. (rejestr szacunkowy z dnia 18 sierpnia 1983 r.) wypłacono przelewem z dnia 8.09.1983 r. i 17.12.1983 r. W wyniku zawartych w dniu 13 i 14 czerwca 1985 r. ugód administracyjnych p. K. wypłacono także odszkodowanie za zniszczone na skutek budowy kanału burzowego przy ul. R. ogrodzenie w kwocie 93244,00 zł i drzewa leśne w pasie ul. R. i ul. T. w kwocie 70497,00 zł.

Organ odwoławczy zauważył też, że S. K., po zapoznaniu się z szacunkami wykonanymi przez biegłych W. T. i T. J., wyraził zgodę na wypłacenie mu odszkodowań za zniszczone w trakcie budowy kanału sanitarnego i deszczowego w ul. T. w 1988 r. składniki roślinne w wysokości 12 714,80 zł oraz za przeszacowanie wartości ogrodzenia na dz. nr [...] na kwotę 2 834,32 zł. O dokonaniu wypłaty świadczy pismo Wydziału Gospodarki Terenami i Budownictwa Urzędu Miejskiego w Ś. z dnia 21 lutego 1995 r., GTB.VI.7221/2/95 przekazujące Wydziałowi Finansowo - Budżetowemu UM w Ś. protokół z przeprowadzonych rokowań oraz arkusz z posiedzenia Zarządu Miasta w sprawie ustalenia odszkodowania za składniki roślinne i budowlane znajdujące się na gruncie stanowiącym własność p. K. zniszczone podczas budowy urządzeń komunalnych, z dyspozycją wypłaty na rzecz p. S. K. odszkodowania w łącznej wys. 15549,12 zł.

Wojewoda Lubelski wskazał też, że na mocy decyzji z dnia 7 sierpnia 2012 r. GKN.683.5.4.2012 (w aktach sprawy) S. K. zostały naprawione szkody z tytułu utraconych korzyści spowodowanych zajęciem nieruchomości, w tym także czasowego pozbawienia użytkowania działek oznaczonych nr [...] w okresie od 24.03.1982 r. do 08.12.1994 r. w związku z budową kanału burzowego i ulicy R. w Ś. Z tego tytułu przyznano mu niebagatelną sumę w wysokości 704 698 zł, uwzględniającą m. in. fakt dokonania nasadzeń roślinnych w okresie od 15.09.1982 r. do 01.12.1983 r. Decyzja ta w wyniku niezaskarżenia stała się ostateczna z dniem 7 września 2012 r.

Jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji Wojewoda Lubelski podziela zatem stanowisko organu I instancji, że skarżący - wnioskodawca otrzymał już pełne zadośćuczynienie za szkody jakie powstały na działce nr [...]. Organ odwoławczy nie doszukał się także innych naruszeń prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty Świdnickiego, stan faktyczny w kluczowych do podjęcia rozstrzygnięcia elementach został należycie wyjaśniony, a poczynione przez organ ustalenia w przedmiocie przyznania odszkodowania za szkody spowodowane budową kanałów burzowego i sanitarnego, powstałych na działce o dawnym nr ewid. [...], za rekultywację przedmiotowej działki, a także w przedmiocie przyznania odszkodowania za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych nr [...] w 1988 r. oraz za utracone korzyści, znajdują pokrycie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Z tego względu zarzut naruszenia w toku rozpoznawania sprawy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa nie ma, w ocenie organu II instancji, usprawiedliwionych podstaw.

Decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia 8 stycznia 2024 r., nr GN-V.7534.1.42.2023 została zaskarżona przez S. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze wskazano, że sprawa dotyczy odszkodowania z dz. nr [...], która została wydzielona z nieruchomości [...] (obecnie [...]), a której zajęcie było zapoczątkowane decyzją Naczelnika Miasta z dnia 24 marca 1982 r., natomiast cały proces wywłaszczeniowy odbywał się na podstawie "Postanowienia" L.dz. G.G.V.8442/2/88 Dow nr 2 oraz "decyzji Naczelnika Miasta Ś. Nr. 176/87 z dnia 1987-11-20 o ustaleniu lokalizacji inwestycji znak: UAN.Rp.8380/VI-227/87.

W skardze omówione wydawane w sprawach skarżącego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak też podkreślono, że jak wynika z powyższego działania administracyjno - wywłaszczeniowe wobec mojego terenu działki [...] (dawnej [...]) były prowadzone i jak orzekł w tej sprawie dokonując kasacji Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 lutego 2016 r. syg. Akt II S.A/Lu.696/15 Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku Sygn. akt I OSK 1099/17 z dnia 15 lutego 2019 r.

Skarżący podkreślił, że aby należycie zrozumieć odległe w czasie działania i podjąć prawidłową decyzję należy rozdzielić budowę kanałów sanitarnego i burzowego na moim terenie dz. [...] (obecnie [...]) w roku 1982 na działce [...] (obecnie [...]) oraz budowę przez mój teren zajęty pod wybudowane kanały i wybudowanie na tym terenie ul. R. w 1983 r. Na odcinku od ulicy P. do ul. T. Dow. Nr 1a Prace te zarówno przy budowie kanałów w 1982 r. i budowa ul. R. w 1983r. przebiegały przez moja posesję działkę [...] przecinając mój teren ze wschodu na zachód i zakończyły się przy skrzyżowaniu R., T. i Ś. Inwestycję w ul. R. wykonywano w 1982 r.-1983 r., należy oddzielić od ul. T. i K. (których połowa szerokości wydzielona została z mojej działki [...] znajdujące się w mojej KW K.) i płacę za nie podatki jak za teren budowlany tj. 19,57 raza więcej za każdy m2 niż za moją powierzchnię terenu ogrodniczego. Jak wcześniej nadmieniłem należy oddzielić budowę kanałów w ul. R. w roku 1982 - 83, od budowy kanałów w ul. T. w roku 1988. Ponieważ budowa kanałów w ul. R.j przecinającej moją działkę dz. [....] odbywała się wiosną 1982 r. a budowa kanałów wzdłuż ul. T. odbywała się jesienią 1988 r. po ponad 5 latach. Nieprawdą jest stwierdzenie Starosty Świdnickiego, że budowa kanałów w ul. T. była prowadzona na terenach Skarbu Państwa dz [...], ponieważ w 1988 r. był to mój teren za który płaciłem należne podatki, wydzielony z mojej działki [...] i znajdujący się w mojej KW [...]. Dopiero po nowym podziale administracyjnym Polski i wprowadzeniu ustawy, że tereny pod drogami znajdujące się 31 grudnia 1998r.z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostek terytorialnych za odszkodowaniem. Dokonano podziału mojej działki [...] i na podstawie decyzji podziałowej GN.II.WW.7728/2-33/08 z dnia 20 lipca 2009r. Część działki [...] tj. Dz [...] o pow. 509m2 (cała działka [...] miała powierzchnię 653m2), pozostała mi jeszcze dz. pod ul. T. [...] o pow. 144m2. Dz.[...] stała się własnością powiatu świdnickiego Dow nr 3. Odszkodowanie za tą działkę [...] otrzymałem na podstawi Decyzji GKN.683.1.8.2013 z dnia 10.05.2013r. Dow nr 3a Jak nadmieniłem w roku 1988 kiedy budowano kanały (burzowy i sanitarny) połowa ul. T. na długości mojej dz. [...] tj. dz. [...] była moją własnością za którą płaciłem należne podatki. Dla wyjaśnienia Wysokiemu Sądowi "w tamtych czasach władze komunistyczne nie pytały o jakąkolwiek zgodę wykonując prace budowlane na terenach prywatnych zajętych pod drogami. Ja nigdy nie wydawałem zgody na jakiekolwiek prace na terenie mojej działki dz [...] w ul. T. tak jak nie wydawałem zgody na wybudowanie skrzyżowania ul. R., T. i Ś. Budując i utwardzając w 1996r. ul. Ś. wybudowano i utwardzono również skrzyżowanie ul. R., T. i Ś. Wybudowano i utwardzono część mojej działki [...] na długości około 50m. Po mojej pisemnej interwencji w Urzędzie Miasta Ś. Dow nr 12a miano wstrzymać budowę i przywrócić teren do stanu pierwotnego Dow nr12b i 12c, ale tego nie zrobiono- tłumacząc się, że wykonawca ul. Ś. w czynie społecznym wykonał tą inwestycję (Gmina Ś. zapłaciła za wybudowanie części ul. T. 70 tys. zł). Również nie wydałem zgody na wybudowanie ul. K. w tamtych czasach ale obecne władze nie przestrzegają prawa własności bo w 2022 r. Burmistrz Miasta przebudował ul. P. (dawna K.) na co wydał mu pozwolenie Starosta Świdnicki bez pozyskania praw do mojej działki i bez mojej zgody - również na moim terenie dz.[...] o czym informowałem p. Wojewodę bez jakiejkolwiek reakcji z jego strony .Tak jak nieprawdą jest stwierdzenie Starosty Świdnickiego, że dz. [...] była w 1988r. własnością Skarbu Państwa tak również nieprawdą jest ,że zajęcie działki [...] dawnej [...] była tylko "czasowe". Prowadzone były wszelkie działania prowadzące do wywłaszczenia terenu: Dow nr:2,2a,2b,5,6,6a,6b,6c,6d, 6e,6f,9,9a, 10,ll,lla i 12 Wszystkie działania wywłaszczeniowe w 1988 do 1994 były prowadzone w celu pozyskania działki [...] (dawnej [...]). Dopiero "Raport nr 171" wyceny z 24.10.1994r. Dow nr 11a- uświadomił mi, że władze przestały się interesować przejęciem działki [...] pod poszerzenie ul. T. do szerokości dwujezdniowej, ponieważ w tym raporcie nie uwzględniono wykupu dz. [...] (dawnej [...]). Wtedy też wszystkie wywłaszczone działki przez Skarb Państwa na poszerzenie ul. T. od ul. R. do ul. W. stały się niepotrzebne dlatego nastąpił zwrot działki [...] (na poszerzenie ul. T. p. M. S. Dow nr 11 b i lic. Resztą terenów już wywłaszczonych nikt nie był zainteresowany ponieważ tereny te zostały podzielone na działki budowlane a dawni właściciele tutaj już nie mieszkają-; obecnie są to tereny zieloni oraz parkingów. Nie zrozumiałe jest dla mnie, że Wojewoda lubelski w swojej decyzji nie odniósł się do mojego "Odwołania do Wojewody Lubelskiego" Dow nr 20a z dnia 18.08.2023r. (wniesionego w terminie), które wyjaśnia szczegółowo "matactwa" i niezrozumienie podjętego przez Starostę Świdnickiego zadania, myląc oznaczenia działek, terminy czasowe oraz pojęcia własnościowe. Wojewoda lubelski w swojej decyzji zajął się tylko odwołaniem złożonym przez mojego pełnomocnika Dow nr 20, który przez tak długo prowadzona sprawę jest nią zmęczony i nie należycie zajmuje się nią Dow nr 21,22,23. Wyjaśniłem w piśmie z dn. 20.08.2023 r. że ze względu na wyjazd wakacyjny mojego pełnomocnika i złożenie odwołania w "pośpiechu" należy w przypadku niemożliwości przekazania obydwu odwołań - proszę o przekazanie do rozpatrzenia tylko moje odwołanie z dnia 18.08.2023r (z kompletem dokumentów) Dow nr 21 Tylko i wyłącznie nad tym odwołaniem ze szczegółowymi wyjaśnieniami wszystkich "matactw", mylenia działek , terminów wykonywanych robót budowlanych i braku rozpoznania sprawy przez Starostę Świdnickiego.

Jak stwierdził skarżący Wojewoda Lubelski powinien się zająć i do tego się odnieść - czego Wojewoda Lubelski nie zrobił i tym samym naruszył zasadę w art. 80 kpa nie tylko zasadę prawdy obiektywnej ale także zasadę swobodnej oceny dowodów, że wszystkie wchodzącę w grę świadczenia odszkodowawcze zostały mi przyznane i wypłacone.

W skardze wskazano, że skoro Wojewoda Lubelski pozwolił sobie przywołać szacunki związane z ul. R. z lat 1982 i 1983, zakończone, nie mające nic wspólnego z roszczeniami związanymi z ul. T. z roku 1988 i nie przeanalizował tych szacunków - pozwolę to zrobić za niego:

1.Szacunek za zniszczoną roślinność w 1982r. W czasie budowy kanałów burzowego i sanitarnego wzdłuż ul. R. (przecinającej moją działkę dz. [...]) z wschodu na zachód i kończącej się przy skrzyżowaniu ul. R., T. i Ś. (bez budowy kanałów w ul. T., które były budowane w 1988r.). Jak wyjaśnił Wojewoda Lubelski wykonano rejestr szacunkowy zniszczeń ogrodniczych z dnia 14 kwietnia 1982r. Szacując te straty na 437530zł (wartość sprzed denominacji) Dow nr 14 Jako że szacunek wykonano wadliwie (wg nie aktualnych już cenników a inflacja w tym czasie była bardzo duża )-; nie przyjąłem tego odszkodowania i złożyłem "Oświadczenie" 19.07.83r. Dow nr 14a -celem przeszacowania tego szacunku wg nowych stawek cennikowych. Przeszacowania dokonano w dniu 28.07.1983r. i określono wartość 510239zł (przed denominacją) Dow nr 14b wartość tą przyjąłem będąc przekonanym, że dokonano tego prawidłowo (nie udostępniono mi szacunków z dnia 28.07.1983r ani z 14 kwietnia 1982r na podstawie, którego dokonano przeszacowania). Kserokopię szacunków (za opłatą) uzyskałem od Starosty Świdnickiego po roku 2000. Wiem, że zostałem perfidnie oszukany: w szacunku pierwszym z dnia 14.04.1982r było 48 pozycji ogrodniczych podlegających wycenie a w szacunku z 28.07.1983r. jest ich tylko 39, brakuje pozycji: 3,4,5,10,18,19,20,24,41 oraz zmniejszono ilość sztuk na moją niekorzyść: w poz.2 - powinno być 20 (jak w pierwszym szacunku z 14.04.1982) jest 15, w pozycji 3- powinno być 39 jest 34, w pozycji 11- powinno być 18 jest 14, w pozycji 12- powinno być 1035 jest 893. Jeśli Wojewoda podjął się przywołania już zakończonych roszczeń to powinien teraz zlecić Staroście Świdnickiemu naprawienie mi tej szkody i doszacowanie pominiętych pozycji w szacunku z 28.07.83r. Wyceniając je na tamte czasy,- powiększając współczynnikiem inflacji i poprzez denominację przeliczyć na obecną chwilę. Doszacowanie pominiętych nasadzeń zrekompensowałoby mi poniesioną stratę finansową i moralną na skutek oskarżenia mnie przez Starostwo Świdnickie i skazania - twierdząc, że podwójnie przyjąłem odszkodowanie za te same nasadzenia ( nie analizując swoich dokumentów, a która to sprawa wyjaśniła się w Urzędzie Wojewódzkim przy szczegółowej analizie dokumentacji przekazanej przez Starostę Świdnickiego - dopiero po kilku latach i wówczas wyjaśniono, że 1- go odszkodowania nie przyjąłem.) Dow nr 14b

2. Wycena z dnia 28.10.1983r. z ul. R., na stronie pierwszej czytamy "niżej wymienione rośliny znajdowały się na gruncie przeznaczonym do wywłaszczenia, granice do wywłaszczenia oznaczone palikami. Dow nr 14c Wyszacowana wartość nasadzeń ogrodniczych to 656368zł (przed denominacją). W szacunkach tych nie występują nasadzenia ogrodnicze zniszczone w 1988r. w ul. T. Dow nr 6 i 6fo

3. Rekultywacja terenu po budowie kanału w ul. R. w 1982 r. Dow nr 14d i 14e - wykonana w 1982r.wartość rekultywacji oszacowano 10195zł (przed denominacją)

4. Ugoda za zniszczone ogrodzenie przy budowie kanałów w 1982r. wzdłuż ul. R. oraz budowie tej ulicy w 1983 r. zniszczono ogrodzenie na szerokości tej ulicy od wschodu i od zachodu - (zniszczono dwukrotnie w 1982 i 1983) wysokość tego roszczenia określono na 93244zł (przed denominacją) Dow nr 14f

5. Ugoda za zniszczone drzewa leśne przy budowie kanałów w 1982r. Znajdujące się w pasie ul. R. (na szerokości tej ul.) przy ul. T. roszczenie określono na 70497zł (przed denominacją). Dow nr 14g Z analizy tej ugody z dnia 1985.06.14 wynika, że zniszczone drzewa leśne w latach 1982-83, których wartość wyszacowano w roku 1985 na 70497zł to po denominacji w 1995r. Wynosiłoby 7,05zł. Powiększając to wartość współczynnikiem inflacji określanym przez GUS) byłoby to na koniec roku 1995 około 100 do 150zł. Z tego wynika, że była to suma wyszacowana za 2 lub 3 drzewa. Sugestia Starosty Świdnickiego a następnie Wojewody Lubelskiego, że w tej ugodzie mogłyby być uwzględnione wszystkie drzewa rosnące na mojej działce [...] również te rosnące na dz.[...] przy ul. T.,- jest chybione i nieprawdziwe. Dowodem na to, że na moim terenie (wzdłuż ul. T.)po roku 1985 rosły cenne drzewa leśne wynika z następujących dokumentów:

a) - Pismo Biura Planowania Przestrzennego w L. Z dnia 14.02.1984r. Znak DT.VI.88321/2/84. zaadresowane do Urzędu Miasta Ś. wydział Gospodarki Terenami i Ochrony Środowiska. Z daty wynika, że jest to pismo jeszcze sprzed budowy kanałów w ul. T. w 1988r.Piszacy stwierdza: "na terenie gospodarstwa ogrodniczego w narożniku ul. R. i T. należy w maksymalny sposób zachować istniejący starodrzew mający duże wartości krajobrazowe i środowiskowe. Ustalenia powyższe zostaną przyjęte w opracowanym planie szczegółowym osiedla A. D. nr 14h

b) O rosnących drzewach wzdłuż ul. T. świadczy również "Mapa zagospodarowania terenu z 1983r. zaakceptowana przez Biuro Planowania Przestrzennego w L. D. nr 14i

c) Taki tez dowód na rosnące drzewa wzdłuż ul. T. przedstawia wycinek z mapy zagospodarowania osiedla A. dotyczący mojego terenu dz [...](dawnej [...]) Dow nr 14j

Mimo takich zaleceń Biura Planowania Przestrzennego podczas budowy kanałów w ul. T. w 1988 r. zniszczono wartościowe drzewa leśne i dotychczas nie wypłacono mi odszkodowania

6. Wypłacenie za zniszczenia ogrodnicze przy budowie ul. T. w 1988 r. Dow nr 6b i 10 Zakończone "Protokółem z przeprowadzonych rokowań w 1995r.. Przeszacowaniem przez p. W. T. tych nasadzeń ogrodniczych na wartość 12714zł i na podstawie protokółu dokonano wypłaty Dow nr 12 ( sprawa jest zakończona)

7. Wypłacenie za zniszczone ogrodzenie z siatki w ul. T. z 1988r. Szacunek z dnia 28.01.1995r. Dow nr 9a p. T. J. na wartość 2834,32zł. wypłacono na podstawie protokołu z przeprowadzonych rokowań Dow nr 12 (sprawa jest zakończona)

8. Nie wypłacono dotychczas odszkodowania za drzewa leśne podczas budowy kanałów ul. T. w 1988 r. Dow nr 6,6c, 6d,6e,6f,6g 10 - były to kolejne szacunki wykonane nieprawidłowo i dotychczas nie doszło do wypłaty, na podstawie protokołu z przeprowadzonych rokowań 9.02.1995r.Dow nr 12 zaproponowano wycenę 204,29zł nie przyjąłem tej wyceny i nie wyraziłem zgody na taką wypłatę ustaloną przez p. W. K. na wartość (204,29zł) , które były zniszczone w 1988 r. I są to : kasztanowiec lat 55, kasztanowiec lat 30, dąb lat 120, klon lat 18, akacja lat 30, akacja lat 20- 15szt. Dow nr 6 Aby dokonać prawidłowej wyceny: należy przeszacować wycenę tych drzew wykonaną w roku 1990,- przeszacowując, je współczynnikiem inflacji na obecne czasy i pomniejszyć o denominację. Roszczenie za wycięte drzewa zniszczone w 1988r. jest ciągle niezałatwione i nieuregulowane.

9. Następnym punktem niezałatwionym jest odszkodowanie za przestawienie ogrodzenia metalowego, wykonanego pomiędzy działkami [...] a [...] i przestawienie go w roku 1992 na pas pomiędzy [...] a [...] Dow nr 9 - roszczenie to jest ciągle niezałatwione i nieuregulowane.

10. Odszkodowanie za utracone korzyści z działki [...] (dawna [...] o pow. 3233m2) i [...] (dawna [...] o pow. 9m2) Dow nr 14k za utracone korzyści z dz [...] ( [...] ) i [...] za okres 24.03.1982 do 08.12.1994 a było to za 12 lat i 8,5 msc. w czasie, których Skarb Państwa użytkował tą powierzchnie pod ul. R. a ja za nią płaciłem należne podatki do czasu wykupienia, które nastąpiło 08.12.1994r. i za ten okres były naliczone utracone korzyści (akt notarialny kupna Dow nr 141) Postaram się przeanalizować i wyjaśnić za co były naliczone "utracone korzyści". Oczywiście jak wcześniej nadmieniłem była to rekompensata za 12 lat i 8,5msc nie użytkowania przeze mnie terenu o łącznej powierzchni 3242m2 za którą to pow. płaciłem należne podatki a użytkował ją Skarb Państwa. Jak widać z decyzji Wojewody Lubelskiego, który nazywa wypłatę 704698zł "niebagatelną sumą", pisząc, że dokonałem nasadzeń roślinnych w okresie 15.09.1982r. do 01.12.1983r. To że, po budowie kanałów w 1982r. dokonałem rekultywacji biorąc za nią " symboliczne pieniądze" 10195zł (po denominacji było to l,02zł powiększając inflacją stanowiło symboliczne odszkodowanie, ale nikt mnie po zwolnieniu mojego terenu 15.06.1982r. nie uprzedził, że w 1983r. będzie na tym terenie budowana ul. R. - dlatego dokonałem rekultywacji i nasadzeń na moim terenie w 1982 r. Nieprawdą natomiast jest stwierdzenie, ze dokonałem tych nasadzeń do 01.12.1983r. Ponieważ,20.09.1983r. wydano pozwolenie na budowę ul. R. M.,- Służbie Drogowej i weszli na teren z budową Dow nr la Odnośnie wykupienia po 12 latach i 8,5msc. Od zajęcia za cenę ustaloną przez rzeczoznawcę a "nabycie dokonuje się na cele uzasadniające wywłaszczenie nieruchomości pod drogę wojewódzką. Wykupiono 8.12.1994r za cenę 962000000 zł. po wpłaceniu tej sumy na moje konto 15.12.1994r. i po kolejnych 15 dniach 1.01.1995 r. Suma ta zmniejszyła się do 96200zł tj. po 29,67zł za m2 Dla informacji Wysokiego Sądu cena rynkowa gruntów w tym czasie w obrocie prywatnym w strefie śródmiejskiej wynosiła od 100 do 12Qzł/m2 a pow. usługowej (moja działka jest w większości usługowa) do 150 zł/m2 . Przeszacowując wartość 29,67zł za m2. na obecne czasy współczynnikami GUS było by to około 200 zł/m2 obecna cena rynkowa w tym terenie gruntów budowlanych jest 4Q0-500 zł/m2 a terenów pod usługi 600-800zł/m2 jak wynika z porównań nie była to cena "niebagatelna" za którą nie wykupiono a raczej bardzo mnie skrzywdzono rujnując mój warsztat pracy 11.Odszkodowanie za utracone korzyści w działce [...], ja za dz [...] (dawna [...]) żądam utraconych korzyści za lata za które płaciłem i płacę należne podatki a z terenu nie korzystam bo nie została wywieziona z niego nadwyżka ziemi i kamieni pozostałe z wykopów i nie zrekultywowano terenu po budowie kanałów i składowania na terenie dz [...] (dawnej [...]). ziemi z wykopu w roku 1988. Kanał w ul. T. nie mógł być budowany na szerokości , która miała 8m (taką szerokość miała ta ulica), ponieważ ówczesna technologia budowy kanałów na dużych głębokościach (przy wykonywaniu ław fundamentowych -, prowadzonego wykopu bez osłon w sposób stożkowy, dowożenie betonu na ławy oraz układanie ciężkich rur przy pomocy dźwigów do czego potrzebna była droga wzdłuż budowanych kanałów oraz zgromadzenia całości ziemi i kamieni z wykopu na terenie co wymagało zajęcia dużej szerokości terenu). Jak wynika z decyzji Naczelnika Miasta Ś. MZGT.IV-410a/l/82 - w poz. VI "Ustalam pas roboczy szerokości 40m celem realizacji przedmiotowej inwestycji Dow nr 1 Roszczenie to jest ciągle niezałatwione i nieuregulowane.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zasadnicza wadliwość orzekania w sprawie polegała na niedostatecznym zbadaniu i wyjaśnieniu przez organ jakie roboty budowlane wykonane zostały na działce nr [...] w związku z budową kanału burzowego, o którym mowa w decyzji Naczelnika Miasta Świdnik z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82, jakie szkody powstały wskutek tych prac oraz czy szkody te zostały już pokryte którymś z wypłaconych skarżącemu odszkodowań.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty Świdnickiego o odmowie przyznania odszkodowania S. K.:

1. za wycięte drzewa leśne, które rosły na działce dawny nr ewid. [...], położonej obr. 0001 Miasto Ś., w Ś. przy ul. R.T.;

2. za rekultywację przedmiotowej działki tj. za zniwelowanie terenu, wywiezienie nadwyżki ziemi oraz kamieni po wykopach;

3. za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach ewid. [...] ustawionego w 1988 r.:

4. z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia użytkowania części nieruchomości o nr ewid. [...] i pozbawienia możliwości uzyskiwania przychodów z tej działki w latach 1988-1991 oraz a pozbawienie możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992- 2023 i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budową na działce o dawnym numerze ewidencyjnym [...] położonej w Ś. przy ul. R. T., obr. 0001 Miasto Ś., kanału burzowego i sanitarnego.

Będące przedmiotem rozpoznania organów żądanie dotyczyło odszkodowania za dokonane na podstawie decyzji Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82 ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości (ograniczenie prawa własności), przy czym – zgodnie ze złożonym żądaniem – dotyczyło ono szkód wyrządzonych na działce oznaczonej poprzednio w ewidencji gruntów nr [...] oraz przestawienia ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...].

Generalnie więc dochodzone w sprawie administracyjnej żądanie dotyczyło wynagrodzenia szkód związanych z działką nr [...].

Pomimo pewnych wątpliwości co do charakteru odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu wywłaszczenia, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że instytucja odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, pomimo zbieżności w warstwie językowej, nie jest tożsama z instytucją odszkodowania na gruncie prawa cywilnego, tylko odrębną instytucją prawa publicznego, która nie podlega regulacjom prawa cywilnego, lecz prawa administracyjnego.

Stwierdzenie to należy odnieść także do odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości (ograniczenie prawa własności), które jest jedną z form wywłaszczenia nieruchomości (art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm. - dalej jako: "ustawa o gospodarce nieruchomościami lub "u.g.n.").

Kwestia ta została już zresztą przesądzona, w wiążącym w sprawie z mocy art. 135 p.p.s.a., wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 263/19.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi także wątpliwości, że generalnie odszkodowanie ustalane na drodze administracyjnej (decyzją administracyjną) nie podlega przedawnieniu, w tym w szczególności nie mają do niego zastosowania przepisy art. 118 i następne kodeksu cywilnego.

W prawie administracyjnym z przedawnieniem roszczenia mamy bowiem do czynienia tylko wówczas, gdy przepis prawa wyraźnie tak stanowi. Obecnie obowiązująca ustawa o gospodarce nieruchomościami nie reguluje kwestii przedawnienia roszczeń o wypłatę odszkodowania. W ustawie z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.), na podstawie której wydano decyzje ograniczającą prawo własności nieruchomości, trzyletniemu przedawnieniu poddano jedynie roszczenie o odszkodowanie za straty w zasiewach, uprawach i plonach (art. 36 ust. 2 tej ustawy). W przedmiotowej sprawie regulacja ta nie miała zastosowania albowiem żadne ze zgłoszonych przez skarżącego roszczeń nie dotyczyło strat w zasiewach, uprawach i plonach.

Ograniczenia prawa własności nieruchomości skarżącego dokonano na podstawie decyzji Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82, którą udzielono zezwolenia Miejskiemu Zarządowi Gospodarki Terenami w Ś. na budowę kanału burzowego na nieruchomości położonej w Ś. przy ul. T. i ul. K. oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącą własność S. K. Ograniczenie prawa własności ww. nieruchomości polegało na zakazie wznoszenia budynków oraz sadzenia drzew wysokopiennych i roślin łatwopalnych w pasie 6 m tj. po 3 m od osi kanału w każdą stronę. Ustalony został również pas roboczy szerokości 30 bądź 40 m (w decyzji miary te są nadpisane na siebie, a więc tym samym nie jest jasne, która jest właściwa) celem realizacji przedmiotowej inwestycji (pkt VI decyzji – k.240 akt administracyjnych).

W sprawie nie budzi wątpliwości, że sam kanał burzowy został wykonany na działce nr [...] zajętej pod ul. T., a więc na innej działce niż działka nr [...], której dotyczyło żądanie odszkodowania będące przedmiotem rozpoznania w sprawie.

Decyzja Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r. oprócz zezwolenia na budowę kanału burzowego, statuowała także ustanowienie "pasa roboczego" związanego z realizacją inwestycji, który swą szerokością obejmował również dawną działkę nr [...].

W istocie więc na podstawie powyższej decyzji doszło do czasowego zajęcia nieruchomości skarżącego oznaczonej poprzednio w ewidencji gruntów jako działka nr [...], na której składowano ziemie i kamienie z wykopów wykonanych pod kanał burzowy.

Czasowe zajęcie nieruchomości wiążące się z ustanowionym w decyzji ograniczającej prawo własności pasem roboczym o szerokości 30 lub 40 m, jest wynikającą z decyzji administracyjnej formą ograniczenia prawa własności, za którą przysługuje odszkodowanie, o ile rzecz jasna wskutek takich działań (zdarzeń) powstały po stronie właściciela nieruchomości szkody (straty).

Odszkodowanie za takie szkody przewidywał art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, a obecnie stanowi o nich art. 128 ust. 4 u.g.n.

Podstawowe znaczenie przy tym ma, że wynagrodzeniu, zgodnie ze złożonym żądaniem, podlegały w niniejszym postępowaniu jedynie te szkody, które dotyczyły działki nr [...] i które były następstwem ograniczenia prawa własności nieruchomości orzeczonego decyzja z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82.

W takich okolicznościach pierwszoplanowe znaczenie miało ustalenia jakie prace budowlane wykonane zostały na działce nr [...] w związku z budową kanału burzowego, o którym mowa w decyzji Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82, jakie szkody powstały wskutek tych prac oraz czy szkody te zostały już pokryte którymś z licznie wypłaconych skarżącemu odszkodowań.

Niewątpliwie ustalenie tych okoliczności nie było w sprawie łatwe. Po pierwsze od powyższych zdarzeń upłynęło już kilkadziesiąt lat. Po drugie na dawnej działce nr [...] (wcześniej nr [...]) wykonywane były w tamtym okresie różne roboty budowlane. W szczególności obok kanału burzowego sytuowanego w ul. T., wykonywano także prace budowlane związane z ul. R. i związaną z tą ulicą infrastrukturą, która sytuowana była wzdłuż południowej granicy dawnej działki nr [...] (wcześniej nr [...]).

Stwierdzenie tych okoliczności było jednak niezbędne dla ustalenia, jakie szkody powstały na działce nr [...] w związku z budową kanału burzowego, o którym mowa w decyzji Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82 oraz ustalenia czy szkody te zostały już pokryte którymś z wypłaconych skarżącemu odszkodowań.

Dawna działka nr [...] której dotyczy zgłoszone w sprawie żądanie, położona była wzdłuż ul. T., a więc w zachodniej części dawnej działki nr [...] (mapa stanowiąca część decyzji podziałowej z 1 stycznia 1994 r. – k.63 akt administracyjnych).

Tymczasem Wojewoda Lubelski stwierdził, że inwestycja objęta decyzją Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82 realizowana była w części południowej działki nr ewid. [...], równolegle do obecnej ul. R. a swój bieg kończyła na granicy z ul. T.

W sprawie, w związku ze zgłoszonym żądaniem dotyczącym pokrycia szkód wyrządzonych na działce oznaczonej poprzednio w ewidencji gruntów nr [...], ważne było to jakie roboty wykonano na dawnej działce nr [...], a nie na południowej części dawnej działki nr [...].

Południowa część działki nr [...] (po zmianie numeracji [...]), równoległa do obecnej ul. R. i kończąca bieg na granicy z ul. T., to obszar inny od dawnej działki nr [...], która usytuowana była w zachodniej części dawnej działki nr [...], poza obszarem działki nr [...] obejmującym ul. R.

Powyższe, tj. przyjęcie przez organ odwoławczy, że leżące u podstaw żądanego w sprawie odszkodowania ograniczenie prawa własności dotyczyło obszaru innego niż dawna działka nr [...], której żądanie to faktycznie dotyczyło, dyskwalifikuje w istocie dokonane przez organ ustalenia i oceny co do faktu wypłacenia skarżącemu należnego odszkodowani albowiem nie jest jasne w stosunku do strat, z której części nieruchomości, stwierdzenia te się odnosiły.

W sprawie bardzo ważny jest także czasowy aspekt robót budowlanych wykonywanych na działce nr [...].

Według organu II instancji inwestycja została rozpoczęta w 1983 r.

Tymczasem według twierdzeń skarżącego, znajdujących potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych (vide pismo z 27 lipca 1988 r. zlecające usunięcie ogrodzenia z siatki w związku z budową kanalizacji sanitarnej i deszczowej w ul. T. w Ś. – k.16 akt administracyjnych), prace związane z wykonaniem kanału przy ul. T. wykonano dopiero w 1988 r.

Jeżeli więc prace budowlane związane z wykonaniem kanału na działce nr [...] wykonywano dopiero w 1988 r. to i do czasowego zajęcia działki nr [...] ziemią z wykopów również doszłoby dopiero w 1988 r.

W takiej sytuacji budzi więc wątpliwość, czy do ustalenia i wypłaty odszkodowanie za tego rodzaju zdarzenie zaistniałe w 1988 r. mogło w ogóle dojść już w 1983 r. i 1985 r., jak wskazywał to Wojewoda Lubelski.

Oczywiście w przypadku takich stałych obiektów jak drzewa, czy ogrodzenie z siatki, których obowiązek usunięcia wynikał z ostatecznej decyzji administracyjnej o ograniczeniu prawa własności nieruchomości, do ustalenia należnego odszkodowania oraz jego wypłacenia, mogło dojść jeszcze przed fizyczną likwidacją takich obiektów.

Jednakże powyższe wymagało wnikliwego zbadania i przeanalizowania czy faktycznie zawarte przez strony ugody administracyjne z 1983 i 1985 r. dotyczyły odszkodowania za drzewa leśne rosnące na dawnej działce nr [...] oraz za rekultywację działki nr [...], a nie odszkodowania za inne części dawnej działki nr [...].

W zaskarżonej decyzji takich jednoznacznych analiz i ustaleń zabrakło.

To czy skarżącemu faktycznie wypłacono już odszkodowanie za drzewa leśne rosnące na dawnej działce nr [...] budzi też wątpliwości z tego powodu, że już w czasie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w niniejszej sprawie w 2015 r. przedstawiciel uczestnika Gminy Miejskiej Ś. oświadczył, że skarżącemu wypłacono odszkodowanie za zniszczone składniki roślinne i ogrodzenie, natomiast nie zostało wypłacone odszkodowanie za drzewa leśne (protokół z rozprawy administracyjnej z dnia 28 stycznia 2015 r. – k.108-117 akt administracyjnych).

Co więcej w aktach sprawy znajduje się także sporządzony w 1994 r. operat szacunkowy biegłego J. R., którego przedmiotem jest ustalenie wartości drzew na działkach nr [...] zniszczonych w czasie budowy kanału na sanitarnego i deszczowego w ul. T. (k.99-102, 224-227 akt administracyjnych).

Również podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 14 września 2020 r. przedstawiciel Gminy Miejskiej Ś. oświadczył, że odszkodowanie z drzewa leśne wycięte na działce nr [...] nie zostało wypłacone, jak też, że była nowa wycena w 1995 r., na którą Pan K. się nie zgodził.(244 akt administracyjnych).

Wojewoda Lubelski pominął powyższe dokumenty i wynikające z nich ustalenia.

Z tych też względów kwestia tego, czy skarżący rzeczywiście otrzymał już odszkodowanie za wycięte drzewa leśne, które rosły na działce nr [...] oraz odszkodowanie za rekultywację działki nr [...]wymaga ponownego i wnikliwego wyjaśnienia przez organ.

W kwestii odszkodowania za ogrodzenie organ II instancji wskazał, że odszkodowanie za ogrodzenie zostało wypłacone w związku z ugodami zawartymi w dniu 13 i 14 czerwca 1085 r., jak też, że skarżący, po zapoznaniu się z szacunkami wykonanymi przez biegłych W. T. i T. J., wyraził zgodę na wypłacenie mu odszkodowań za zniszczone w trakcie budowy kanału sanitarnego i deszczowego w ul. T. w 1988 r. składniki roślinne w wysokości 12 714,80 zł oraz za przeszacowanie wartości ogrodzenia na dz. nr [...] na kwotę 2 834,32 zł.

Istotnie z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym twierdzeń samego skarżącego wynika, że wypłacono mu już odszkodowanie za ogrodzenie z siatki, które pierwotnie odgradzało dawną działkę nr [...] od ul. T.

Jednakże odszkodowanie, o którym orzekł organ I instancji w pkt 3 swojej decyzji nie było odszkodowaniem za to pierwotne ogrodzenia, lecz – jak określił to sam organ - odszkodowaniem za przestawienie ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach ewid. [...] ustawionego w 1988 r.

Z wniosku z dnia 29 kwietnia 2014 r., sprecyzowanego następnie pismem z dnia 26 stycznia 2015 r. oraz oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 14 września 2020 r. (241-247 akt administracyjnych) wynika, że skarżący w przedmiotowej sprawie domaga się odszkodowania za przesunięcie ogrodzenia, które postawił w 1988 r. pomiędzy działkami o dawnych numerach [...], po likwidacji pierwotnie istniejącego ogrodzenia przy ul. T. To nowe ogrodzenie zostało następnie w 1991/1992 r. (wnioskodawca podaje tu różne daty) przestawione przez skarżącego na pierwotną granicę z ul. T., w związku z tym, że Urząd Miasta nie wykupił działki nr [...].

W sprawie skarżący nie domaga się więc odszkodowania za likwidację pierwotnego ogrodzenia usytuowanego przy ul. T., za które wnioskodawca otrzymał odszkodowania, lecz odszkodowania za przestawienie nowego ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...] ustawionego w 1988 r., a które skarżący przestawił na granicę z ul. T. w 1991/1992 r. (k.243v akt administracyjnych).

Do tak sformułowanego roszczenia organ II instancji w żaden sposób się nie odniósł.

Czwarte z żądań, o których orzekł organ I instancji dotyczyło odszkodowania z tytułu utraconych korzyści wskutek czasowego pozbawienia użytkowania części nieruchomości o nr [...] i pozbawienia możliwości uzyskiwania przychodów z przedmiotowej działki w latach 1988-1991 oraz pozbawienia możliwości gospodarowania na przedmiotowym gruncie w latach 1992- 2023 i uzyskiwania z tego gruntu przychodów w związku z budową na działce nr [...] kanału burzowego i sanitarnego.

Odnosząc się do tego żądania Wojewoda Lubelski wskazał, że na mocy decyzji z dnia 7 sierpnia 2012 r. GKN.683.5.4.2012 wnioskodawcy zostały naprawione szkody z tytułu utraconych korzyści spowodowanych zajęciem nieruchomości, w tym także czasowego pozbawienia użytkowania działek oznaczonych nr [...] w okresie od 24.03.1982 r. do 08.12.1994 r. w związku z budową kanału burzowego i ulicy R. w Ś. Z tego tytułu przyznano mu niebagatelną sumę w wysokości 704698 zł, uwzględniającą m. in. fakt dokonania nasadzeń roślinnych w okresie od 15.09.1982 r. do 01.12.1983 r., a decyzja ta stała się ostateczna.

Istotnie decyzją z dnia 7 sierpnia 2012 r., znak: GKN.683.5.4.2012 przyznano skarżącemu odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści spowodowanych zajęciem nieruchomości, jednakże odszkodowanie to dotyczyło szkód wyrządzonych pozbawieniem użytkowania działek oznaczonych dawnymi nr [...] (k.32-38 akt administracyjnych GN-U.7534.1.42.2023).

Decyzja ta nie dotyczyła więc przyznania odszkodowania za utracone korzyści wskutek pozbawienia użytkowania dawnej działki nr [...], a którego to roszczenia dochodzono w niniejszej sprawie.

Decyzja z dnia 7 sierpnia 2012 r., znak: GKN.683.5.4.2012 nie uzasadnia więc w jakimkolwiek stopniu odmowy przyznania odszkodowania z tytułu utraconych korzyści wskutek pozbawienia możliwości użytkowania działki nr [...].

Jak wskazano już powyżej w realiach przedmiotowej sprawy pierwszoplanowe znaczenie miało ustalenia jakie roboty budowlane wykonane zostały na działce nr [...] w związku z budową kanału burzowego, o którym mowa w decyzji Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82, jakie szkody powstały wskutek tych prac oraz czy szkody te zostały już pokryte którymś z wypłaconych skarżącemu odszkodowań.

Organ odwoławczy z obowiązku tego się nie wywiązał należycie.

Dokonane przez Wojewodę Lubelskiego w tym przedmiocie ustalenia i oceny były w większości niewystarczające, bądź też w części oczywiście nieprawidłowe.

Powyższe oznacza, że Wojewoda Lubelski zaniechał należytego wyjaśnienia i rozpatrzenia okoliczności warunkujących przyznanie odszkodowania za ograniczenie prawa własności nieruchomości, czym naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie to dotyczyło okoliczności, które decydowały o możności przyznania odszkodowania za ograniczenie prawa własności nieruchomości, co sprawia, że kwalifikować należało je jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W zakończeniu zwrócić należy uwagę organowi II instancji na jeszcze jeden aspekt przedmiotowej sprawy.

Niewątpliwie organ odwoławczy jest wyposażony przede wszystkim w kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie ma kompetencje kasacyjne.

Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Podstawowym obowiązkiem organu II instancji jest więc ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej.

Organ odwoławczy rozpoznaje jednakże odwołanie od decyzji organu I instancji, w związku z czym w swoim rozstrzygniecie powinien uwzględnić lub co najmniej odnieść się do ustaleń i ocen zawartych w decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy powinien rzecz jasna odnieść się także do zarzutów podniesionych w odwołaniu, czego w sprawie również zabrakło.

Wojewoda Lubelski stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji, co jest o tyle niespójne, że po części motywy, którymi kierowały się organy obu instancji odmawiając przyznania odszkodowania, były diametralnie różne.

Generalnie Wojewoda Lubelski odmówił wnioskodawcy odszkodowania uznając, że wnioskodawca otrzymał już pełne zadośćuczynienie za szkody jakie powstały na dawnej działce nr [...].

Odmiennie organ I instancji uznał, że w przypadku odszkodowania za przestawienie ogrodzenia, odszkodowania za rekultywację działki nr [...] oraz odszkodowania z tytułu utraconych korzyści wskutek pozbawienia możliwości użytkowania działki nr [...], brak jest podstaw do przyznania takiego odszkodowania z tego względu, że w realiach przedmiotowej sprawy nie było one uzasadnione.

Wojewoda Lubelskie nie odniósł się do tych ocen i ustaleń, jak też w żaden sposób nie uwzględnił ich przy orzekaniu w sprawie.

Powyższe było nieprawidłowe albowiem w pierwszej kolejności organ powinien ocenić, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie, że w związku z wykonaniem kanału burzowego nie doszło do przywrócenia nieruchomości – działki nr [...] do stanu poprzedniego, zaś stan taki wymagał dokonania rekultywacji działki nr [...] oraz uniemożliwiał użytkowanie działki nr [...].

Należyte wyjaśnienie tych okoliczności ma znaczenie podstawowe i z tego względu, że co najmniej część żądań wnioskodawcy wydaje się mało wiarygodna.

I tak wskazać należy, że żądanie odszkodowania z tytułu utraconych korzyści wskutek pozbawienia możliwości użytkowania działki nr [...] obejmuje okres aż kilkudziesięciu lat od 1988 r. do 2023 r.

Już więc w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego trudno przyjąć, że taka sytuacja jest w ogóle możliwa albowiem zakładałoby to istnienie sytuacji, której przez okres ponad 30 lat nie jest możliwe korzystanie z działki nr [...]. Jest to tym bardziej nielogiczne, że kilkakrotnie sam skarżący przyznawał, że już dużo wcześniej, m.in. w 2000 r., dokonał rekultywacji tego gruntu i wywiózł nadwyżkę ziemi.

Okoliczność ta jest zresztą stosunkowo łatwa do zweryfikowania w oparciu o wykonywane dla potrzeb geodezyjnych zdjęcia satelitarne i lotnicze nieruchomości.

Już sięgnięcie do ortofotomapy dostępnej na geoportalu prowadzonym przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii jednoznacznie wskazuje, że obszar dawnej działki nr [...] został obecnie włączony i jest użytkowany w ramach prowadzonej na tym terenie hurtowni materiałów budowlanych.

Oczywiście mapa ta oddaje aktualny stan nieruchomości, jednakże możliwe jest także dokonanie analizy wcześniejszych zdjęć tej nieruchomości, które obrazować będą stan zagospodarowania nieruchomości we wcześniejszych latach.

W przedmiotowej sprawie Wojewoda zaniechał dokonania takiego sprawdzenia i analizy dostępnych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym zdjęć satelitarnych i lotniczych przedmiotowej nieruchomości.

Za prawnie nieistotne uznać należy także twierdzenia skarżącego, który pozbawienia możliwości użytkowania działki nr [...] upatrywał również w fakcie postawienia nowego ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...].

Na okoliczność tą zwracał uwagę już organ I instancji podnosząc, że o miejscu postawienie drugiego, metalowego ogrodzenia zdecydował sam właściciel. Następnie stare ogrodzenie zostało zdemontowane przez wykonawcę budowy kanału burzowego. W 1991 roku Pan S. K. przeniósł ogrodzenie na granicę swojej działki sąsiadującej z ulicą. Faktem jest, iż działka nr ewid. [...]w 1988 roku w Planie Zagospodarowania Przestrzennego przeznaczona była w części pod poszerzenie ul. T. z tym, że w tej części plan nie został zrealizowany. Już po podziale działki nr [...], który nastąpił w 1994 roku i wydzieleniu min. działki [...], przeznaczona była w w.w. planie pod zabudowę ogrodniczą. Samo przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego, terenu na jakiś określony cel, nie przeszkadza aby właściciel tego terenu użytkował go w sposób dotychczasowy aż do czasu realizacji inwestycji zgodnie z planem. Pan S. K. sam zdecydował o postawieniu ogrodzenia w innym miejscu, jeszcze przed wywłaszczeniem jego nieruchomości pod poszerzenie ul. T. A więc sam pozbawił się możliwości korzystania z tego terenu przez okres od 1988 roku do 1991 roku.

Z argumentacją taką należy się zgodzić.

Jak wskazywano już wyżej wynagrodzeniu w niniejszym postępowaniu podlegały jedynie te szkody, które dotyczyły działki nr [...] i które były bezpośrednim następstwem ograniczenia prawa własności nieruchomości orzeczonego decyzja z dnia 24 marca 1982 r.

Postawienie nowego ogrodzenia na granicy pomiędzy działkami nr [...] było decyzją suwerenną i zależną od samego skarżącego, w związku z czym nie można przyjąć, że w ten sposób to organ uniemożliwił mu korzystanie z działki nr [...]. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że ogrodzenie postawił w taki sposób, gdyż nie wiedział w jaki ostatecznie sposób zostanie ukształtowana granica pomiędzy jego nieruchomością a ul. T., jak też liczył się z tym, że działka nr [...] zostanie od niego przejęta. Taka motywacja skarżącego wskazuje jednak na brak bezpośredniego związku działań skarżącego z decyzją Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82 orzekającą o ograniczeniu prawa własności nieruchomości.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wątpliwości budzą także twierdzenia wnioskodawcy o tym, że możliwości użytkowania działki nr [...] pozbawił go fakt zawyżenia, wskutek wykonanych robót budowalnych, poziomu działki, w tym w szczególności usypanie na niej wału ziemnego.

Również do tych okoliczności odnosił się organ I instancji wskazując, że budowa kanalizacji deszczowej i burzowej w ul. T. realizowana była na działce nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa. Na części działki nr ewid. [...] czasowo składowano ziemię z wykopów. Kanał sanitarny wykonany został z rur kanalizacyjnych kamionkowych o przekroju 200 mm gat. I a kanał deszczowy z rur żelbetonowych o przekroju 500 i 600 mm gat. II. Rury posadowione były na ławach betonowych. Po włożeniu rur w wykopanych dołach, ziemię wsypano ponownie do rowu. Do obowiązku wykonawcy, należało wywiezienie pozostałej ziemi. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że nadwyżka ziemi nie została wywieziona przez wykonawcę. O niemożliwości istnienia wału z pozostawionej ziemi świadczy treść pisma Urzędu Miejskiego w Ś. znak:WIKI.V.7032/83/99 z dnia 21.06.1999 roku, które skierowane było do Pana S. K. Z pisma tego jasno wynika, że posesja położona w Ś. przy ul. K., jest znacznie zaniżona w stosunku do sąsiadujących z nią ulic K. i T. w związku z czym dochodzi do jej zalewania w czasie wzmożonych opadów deszczu. Również zdjęcia ul. T. wykonane po przeniesieniu ogrodzenia na granicę działki [...] z drogą, (zdjęcie zrobione porą zimową i dołączone przez stronę postępowania) wskazuje, że żadnej skarpy w tym miejscu nie było. Jak już wcześniej podkreślono inwestycja budowy kanalizacji deszczowej i burzowej była wykonana w 1988 roku, natomiast pierwszy wniosek o wypłacenie odszkodowania wpłynął od Pana K. w 2005 roku. Przez tych kilkanaście lat na nieruchomości nr [...] były wykonywane różne prace budowlane min. budowa przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku mieszkalnego, budowa budynku inwentarskiego oraz ogrodzenia działki, zmiana przeznaczenia budynku inwentarskiego na budynek handlowo-magazynowy, utwardzanie powierzchni działki wykorzystywanej pod składowanie materiałów budowlanych oraz jako plac manewrowy, przenoszenie ogrodzenia itp. Zdaniem organu wszystkie te prace miały wpływ na ukształtowanie terenu. Wykonywanie po 2013 roku (po wybudowaniu ul. T.) wizji lokalnych, czy też pomiarów ukształtowania terenów, nic nie wniesie do przedmiotowej sprawy. Zdaniem organu S. K. nie przedstawił wiarygodnych dowodów na to, że inwestycje realizowane wzdłuż jego nieruchomości nr [...] spowodowały obniżenie jej wartości czy też przyczyniły się do jej dewastacji a wywożona, według oświadczenia Pana K., w 2000 roku nadwyżka ziemi, wcale nie musiała pochodzić z pozostałości po budowie kanalizacji sanitarnej i burzowej realizowanej w 1988 r.

Wojewoda Lubelski w żaden sposób nie odniósł się do tych okoliczności.

Organ I instancji odniósł się także do zagadnienia odszkodowania za przestawienie nowego ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...] ustawionego w 1988 r., a które skarżący przestawił na granicę z ul. T. w 1991 r., uznając końcowo bezzasadność takiego żądania z uwagi na postawienie nowego ogrodzenia w warunkach samowoli budowlanej.

W kwestii tej dodatkowo należy zauważyć, że o ile usunięcie ogrodzenia z siatki, które pierwotnie odgradzało dawną działkę nr [...] od ul. T., było spowodowane decyzją Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82 orzekającą o ograniczeniu prawa własności nieruchomości, to brak takiego związku z postawieniem nowego ogrodzenia pomiędzy działkami o dawnych numerach [...] i jego następnym przestawieniem na granicę z ul. T. Przestawienie tego ogrodzenia nie było bowiem skutkiem decyzji Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82 orzekającej o ograniczeniu prawa własności nieruchomości, lecz wynikiem tego, że ostatecznie, pomimo dokonanego podziału dawnej działki nr [...] nie doszło ani do wywłaszczenia, ani do wykupu działki nr [...].

Również i tych okoliczności w żaden sposób nie rozważył organ II instancji.

Jak wskazano już powyżej w realiach przedmiotowej sprawy pierwszoplanowe znaczenie miało ustalenie jakie roboty budowlane wykonane zostały na działce nr [...] w związku z budową kanału burzowego, o którym mowa w decyzji Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82, jakie szkody powstały wskutek tych prac oraz to czy szkody te zostały już pokryte którymś z wypłaconych skarżącemu odszkodowań.

Wyjaśnienie i ustalenie tych okoliczności wymagało w sprawie dokonania wyjątkowo wnikliwej i uważnej analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, co w sprawie było utrudnione z tego względu, że od czasu wykonania tych robót upłynęło już kilkadziesiąt lat, zaś na dawnej działce nr [...] (wcześniej nr [...]) wykonywane były w tamtym okresie różne roboty budowlane, w tym także prace budowlane związane z ul. R. i towarzyszącą ulicy infrastrukturą, która sytuowana była wzdłuż południowej granicy dawnej działki nr [...].

Dokonanie takich ustaleń i ocen należy jednakże do rozpoznającego sprawę organu administracji. Ustaleń takich nie mogą zastępować ustalenia dokonywane przez sąd administracyjny, którego rolą pozostaje jedynie kontrola legalności zaskarżonej skargą decyzji.

Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem II instancji, celem ponownego rozpatrzenia wniesionego w sprawie odwołania.

Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionych wyżej ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.).

Jak już kilkakrotnie wskazywano podstawowe znaczenie będzie miało ustalenia jakie roboty budowlane wykonane zostały na działce nr [...] w związku z budową kanału burzowego, o którym mowa w decyzji Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82, jakie szkody powstały wskutek tych prac oraz to czy szkody te zostały już pokryte którymś z wypłaconych skarżącemu odszkodowań.

W tym celu w szczególności organ powinien ustalić kiedy faktycznie zostały wykonane roboty budowlane związane z budową kanału burzowego na dawnej działce nr [...].

O ile faktycznie budowa kanału na działce nr [...] oraz czasowe zajęcie działki nr [...] ziemią z wykopów miało miejsce dopiero w 1988 r. to organ oceni czy w takiej sytuacji do ustalenia i wypłaty odszkodowania za tego rodzaju zdarzenia zaistniałe w 1988 r. doszło już rzeczywiście w 1983 r. i 1985 r.

Organ, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, powinien także w pierwszej kolejności ocenić, czy faktycznie w związku z wykonaniem kanału burzowego nie doszło do przywrócenia nieruchomości – działki nr [...] do stanu poprzedniego, zaś stan taki wymagał dokonania rekultywacji działki nr [...] oraz uniemożliwiał użytkowanie i korzystanie z działki nr [...].

Organ będzie miał także na uwadze to, że wynagrodzeniu w niniejszym postępowaniu podlegają jedynie te szkody, które dotyczyły działki nr [...] i które były bezpośrednim następstwem ograniczenia prawa własności nieruchomości orzeczonego decyzja Naczelnika Miasta Ś. z dnia 24 marca 1982 r., znak: MZGT.IV-410b/1/82.

Organ rozpatrzy także i wyjaśni istniejące w sprawie rozbieżności, pomiędzy stwierdzeniem, że skarżący otrzymał już odszkodowanie za wycięte drzewa leśne, które rosły na działce nr [...], a zawartymi w cytowanych wyżej protokołach z rozpraw administracyjnych oświadczeniami przedstawiciela Gminy Miejskiej Ś., że odszkodowanie za drzewa leśne wycięte na działce nr [...] nie zostało wypłacone.

Organ w tym celu powinien rozpatrzyć cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględnić przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych. Dowody takie i wyprowadzone z nich okoliczności powinny zostać jednoznacznie i wyraźnie wskazane w uzasadnieniu wydanej decyzji.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie skorzystał z uprawienia wyrażonego w art. 135 p.p.s.a. i nie uchylił jednocześnie decyzji organu I instancji.

O ile jednak organ odwoławczy rozpatrując i wyjaśniając wskazane wyżej wątpliwości dojdzie do przekonania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wymaga istotnego uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, to wówczas organ rozważy możliwość skorzystania z art. 138 § 2 k.p.a., tj. możliwość uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty poniesione przez skarżącego składała się kwota 200 zł uiszczonego wpisu.