Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 571/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 lit. a,c,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 235 poz 1701
law: Ustawa z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym
article: art. 4 pkt 15, art. 39a ust. 1, art. 39l ust. 1, art. 39m
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 915/10 w sprawie ze skargi G. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną: 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz G. F. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 września 2010r., sygn. akt VI SA/Wa 915/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. F..w na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w pkt 1: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r.; w pkt 2: stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; w pkt 3: zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 177 zł kosztów postępowania.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] listopada 2009 r. w miejscowości D., na parkingu PKS inspektorzy transportu drogowego skontrolowali autobus marki Autosan o numerze rej. [...], którym G. F. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "M." Usługi Transportowe G. M. z siedzibą w B. [...], [...] S. wykonywał krajowy transport drogowy osób na podstawie wypisu nr [...] z licencji [...]. Pojazdem kierował S. M., który realizował przejazd na trasie B. do D.. Kierowca okazał zaświadczenie o spełnieniu wymagań określonych w art. 39a ust. 1 pkt 3 - 5 ustawy o transporcie drogowym, wystawione przez przedsiębiorcę "A." A. F. z siedzibą w B., [...] S.. Opisane wydarzenia opisano w protokole kontroli nr z dnia [...] listopada 2009 r.

P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 500 zł, za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia, poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1. ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U Nr 235, poz. 1701) kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie, potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 oraz ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz Ip. 1.8 pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Organ II instancji podał, iż na dzień kontroli kierowca nie posiadał właściwego zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie, jak i spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Kierowca okazał zaświadczenie poświadczające zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą wystawione przez przedsiębiorcę "A." A. F., natomiast nie przedstawił w/w dokumentu wystawionego przez przedsiębiorcę, na rzecz którego wykonywał regularny przewóz osób tj. dokumentu pochodzącego od skarżącego. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym przewoźnik drogowy wykonujący przewóz wydaje kierowcy zaświadczenie, potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w ustawie. Obowiązek taki dotyczy także niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy, wykonującego przewozy na jego rzecz. Przewoźnikiem drogowym jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Fakt, iż kontrolowany kierowca wykonywał przewóz na rzecz skarżącego wynika z protokołu kontroli, podpisanego przez kierowcę bez zgłaszania jakichkolwiek uwag.

Wskazano jednocześnie, iż brak jest okoliczności, które stanowiłyby przesłankę do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W sprawie nie ma zastosowania art. 92a ust. 4 i 5 i art. 93 ust. 7 u.t.d., gdyż okoliczności sprawy i dowody zgromadzone w sprawie nie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że kierowca kontrolowanego pojazdu przedstawił zaświadczenie wystawione przez przedsiębiorcę "A." - podmiot zatrudniający kierowcę. Organy Inspekcji Transportu Drogowego nałożyły karę za brak zaświadczenia wystawionego przez skarżącego G. F., na którego rzecz kierowca kontrolowanego pojazdu wykonywał przewóz. Przepis art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym ustanawia obowiązek legitymowania się przez kierowcę zaświadczeniem wydanym przez przewoźnika drogowego. Pojęcie przewoźnika drogowego zdefiniowano w art. 4 pkt 15 u.t.d., który nie wskazuje na wywiedziony przez organ obowiązek legitymowania się zaświadczeniem wystawianym przez przewoźnika drogowego wykonującego kontrolowany przewóz drogowy. Obowiązku tego nie można wywodzić z treści ustępu 2 powoływanego art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten bowiem wskazuje na odpowiednie stosowanie ust. 1 do przewoźnika drogowego, wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz. W rozpoznawanej sprawie kierowcy nie łączył z przewoźnikiem wykonującym kontrolowany przewóz, żaden stosunek cywilnoprawny, a świadczona praca została udostępniona przez inny podmiot na podstawie umowy zawartej między przewoźnikiem wykonującym kontrolowany transport, a tym podmiotem. Wskazać należy, że kontrolujący organ nie ustalał, czy zaświadczenie, którym legitymował się kierowca, zostało wystawione przez podmiot posiadający status przewoźnika drogowego. W ocenie Sądu, w świetle przepisów dopuszczalna jest sytuacja legitymowania się przez kierowcę zaświadczeniem wystawionym przez zatrudniającego go przewoźnika drogowego innego niż przewoźnik wykonujący dany transport drogowy. W takiej sytuacji przewoźnik wykonujący dany transport dopełnia ciążących na nim obowiązków starannego działania, sprawdzając czy kierowca, którego usługi "wynajął" legitymuje się odpowiednim zaświadczeniem. W przypadku korzystania z pracy kierowcy na podstawie umowy zawartej z innym podmiotem – przewoźnika z kierowcą nie łączy żaden stosunek prawny, gdyż jest on jedynie związany umową z innym podmiotem, który udostępnia kierowcę. Nie ma przeszkód aby zaświadczenie, o którym mowa w art. 5, wystawił podmiot zatrudniający kierowcę, o ile posiada on status przewoźnika drogowego. Przedstawione działanie organów obu instancji naruszyło przepisy prawa w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno decyzji organu I i II instancji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wystąpił ze skargą kasacyjną wniesioną od wyroku Sądu I instancji zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną zarzucił naruszenie przepisów:

- postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 lit. a i c w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że dla prawidłowego rozpoznania przedmiotowej sprawy jednoznacznego ustalenia wymaga okoliczność, czy zaświadczenie którym legitymował się podczas kontroli kierowca zostało wystawione przez podmiot posiadający status przewoźnika, w sytuacji, gdy bezspornym jest, iż podmiot ten nie był wykonawcą przewozu poddanym kontroli, a zatem ustalenie czy był przewoźnikiem nie ma już znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, której okoliczności faktyczne zostały ustalone należycie, w sposób pozwalający na właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;

- prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 4 pkt 15, art. 39a ust. 1, art. 39l ust. 1 i art. 39m ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w świetle w/w normy prawnej prawidłowa jest sytuacja, w której kierowca legitymuje się zaświadczeniem potwierdzającym spełnienie wymogów ustawowych wystawionym przez dowolnego przewoźnika, nawet innego niż przewoźnik wykonujący poddany kontroli transport drogowy, a wykonawca przewozu dopełnia ciążących na nim obowiązków starannego działania sprawdzając tylko, czy kierowca, którego usługi "wynajął", legitymuje się odpowiednim zaświadczeniem, podczas gdy z przywołanych norm prawnych jasno wynika, że obowiązek potwierdzenia spełnienia przez kierowcę wymogów ustawowych spoczywa na każdorazowym faktycznym wykonawcy przewozu, jako podmiocie odpowiedzialnym za jego realizację zgodną z przepisami, a nie innym podmiocie będącym przewoźnikiem.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację na wskazane wyżej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. F. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając sprawę w granicach zdeterminowanych zarzutami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela - wyrażonych w tożsamych okolicznościach stanu faktycznego i stanu prawnego – pogląd tego Sądu prezentowany w wyrokach z dnia: 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 289/11; 20 marca 2012 r,., sygn,. akt II GSK 65/11; 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt Ii GSK 288/1113 marca 20 jak ten Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu prawem przewidzianych podstawach, tj. zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W związku z powyższym, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Dokonywanie ustaleń faktycznych winno bowiem poprzedzać wyznaczenie normy prawnej, znajdującej ewentualne zastosowanie w sprawie. Podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego.

Zarzucając błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze kasacyjnej, jej autor podważa stanowisko Sądu I instancji, że kierowca realizujący przewóz drogowy może legitymować się zaświadczeniem – o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. – wystawionym przez zatrudniającego go przewoźnika drogowego, innego niż przewoźnik wykonujący kontrolowany przewóz.

W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się ze stroną wnoszącą skargę kasacyjną, że dokonując interpretacji art. 5 ustawy o zmianie u.t.d., regulującego kwestię tych zaświadczeń, należy mieć na względzie przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące wymagań jakie spełniać muszą kierowcy realizujący przewóz drogowy.

Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta spełnia wymogi określone tym przepisem – między innymi, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3), nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4), uzyskała kwalifikację wstępną (pkt 5) i ukończyła szkolenie okresowe (pkt 6).

Z kolei art. 39l ust. 1 u.t.d. wynika, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na szkolenia okresowe (pkt 1 a), badania lekarskie i psychologiczne (pkt 1 b), pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych (pkt 2), przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii świadectw kwalifikacji zawodowej (pkt 3 lit. a), orzeczeń lekarskich i psychologicznych (pkt 3 lit. b).

Zgodnie zaś z art. 39f ust. 1 ww. ustawy kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6. Przy czym zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (art. 39f ust. 2).

Ustawa o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym w art. 5 ust. 1 stanowi jednak, że kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 tej ustawy, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1. Z kolei według art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie u.t.d. przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz.

Z literalnego brzmienia art. 5 ust. 1 i 2 wynika zatem, że reguluje on jedynie wymóg posiadania zaświadczenia określonej treści zarówno przez kierowcę zatrudnionego jak i niezatrudnionego przez przewoźnika na rzecz którego przewóz jest wykonywany, a także przez przewoźnika drogowego wykonującego przewozy osobiście. Treść przepisu wprost nie wskazuje zaś, w jakiej sytuacji zaświadczenie to powinien wystawić przewoźnik wykonujący kontrolowany przewóz. W tej mierze należy uwzględnić to, że "odpowiednie" stosowanie przepisów ma miejsce wówczas, gdy z uwagi na specyfikę sytuacji, do której mają być zastosowane, to zastrzeżenie jest konieczne lub może się okazać potrzebne. Odpowiednie stosowanie może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01).

Oczywiste jest, że w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. (tj. w zaświadczeniu o spełnieniu przez kierowcę prawem przewidzianych wymogów) jednoczesnego potwierdzenia zatrudnienia może dokonać tylko przewoźnik zatrudniający kierowcę w celu realizacji przewozu. W takiej sytuacji niewątpliwie prawidłowe zaświadczenie winno być wydane przez przewoźnika, na rzecz którego kierowca przewóz realizuje.

Specyfika zaś sytuacji przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy powoduje, że może on legitymować się jedynie wydanym przez siebie zaświadczeniem (o spełnieniu wymagań określonych w ustawie o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz w ustawie o transporcie drogowym).

Z kolei w przypadku niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy, wykonującego przewozy na jego rzecz zaświadczeniem spełniającym wymogi z art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. – przy odpowiednim zastosowaniu art. 5 ust. 2 tej ustawy - będzie zaświadczenie wydane przez przewoźnika drogowego innego niż przewoźnik wykonujący kontrolowany przewóz.

Gdyby więc – jak wywodzi organ – w każdej z przedstawionych sytuacji istniał obowiązek posiadania przez kierowcę zaświadczenia wydanego przez przewoźnika, na rzecz którego przewóz jest wykonywany, regulacja zawarta w art. 5 ust. 2 przywołanej ustawy, nakazująca jedynie odpowiednie stosowanie przepisu ust. 1 tego artykułu, nie miałaby racji bytu.

W ocenie Sądu przy interpretacji omawianych przepisów nie można pomijać również celu zaświadczeń, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d.

W świetle przytoczonych na wstępie regulacji nie budzi wątpliwości, że przepis art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. ma charakter regulacji "czasowej" (epizodycznej). Celem zaświadczenia, o którym mowa w tym przepisie, jest zastępcze potwierdzenie spełnienia przez kierowcę wymagań, która to okoliczność – zgodnie z ustawą o transporcie drogowym – docelowo ma być potwierdzana wpisem do prawa jazdy. Uznać zatem trzeba, że wolą ustawodawcy nie było zaliczenie zaświadczeń przewidzianych w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. do dokumentów, w które kierowcę zobowiązany jest wyposażyć przewoźnik drogowy wykonujący przewóz. W tej mierze zwrócić należy uwagę na fakt, że katalog dokumentów określonych art. 87 u.t.d. nie uległ zmianie.

Autor skargi kasacyjnej wymóg wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d., przez przewoźnika wykonującego przewóz, upatruje w przepisach regulujących odpowiedzialność administracyjną za niedopełnienie obowiązków przewoźnika drogowego dotyczących posługiwania się kierowcami posiadającymi odpowiednie kwalifikacje. Z takim wywodem nie można się zgodzić.

Istotnie, stosownie do treści art. 92 ust. 1 u.t.d. karze pieniężnej podlega kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wskazanych w pkt 1-8 tego przepisu. Przy tym art. 92 ust. 4 stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

Przepisy wprowadzające obowiązki, naruszenie których skutkować może nałożeniem sankcji, muszą być jednak interpretowane w sposób ścisły. Wykładnia rozszerzająca tego typu przepisów nie jest dopuszczalna. Niewątpliwie nie można natomiast odczytywać znaczenia tych przepisów w taki sposób, aby zaistniała możliwość nałożenia kary na kontrolowany podmiot. Podkreślenia wymaga nadto, że z treści zastosowanej w sprawie l.p 1.8 pkt 3 wykazu naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., wynika wprost, że regulacja ta dotyczy dokumentacji pracy kierowców zatrudnionych lub wykonujących przewozy na potrzeby własne. Z regulacji tej nie można wyprowadzić wniosku, że w w/w zaświadczenie kierowcę wyposażyć może tylko przewoźnik wykonujący kontrolowany przewóz, nawet jeżeli kierowcy nie zatrudnia. W świetle art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. zasadą jest bowiem, że zaświadczenie, o którym mowa w tym przepisie, wystawia przewoźnik zatrudniający kierowcę (czy to na podstawie umowy o pracę czy też na podstawie innej umowy cywilnoprawnej). Jednak, jak już wskazywano, odpowiednie zastosowanie wymogu wydania omawianego zaświadczenia kierowcy niezatrudnionemu przez przewoźnika wykonującego przewóz drogowy, nie uprawnia do przyjęcia, że prawodawca nałożył na takiego przewoźnika obowiązek wydania zaświadczenia o spełnieniu wymagań określonych ustawą o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz w ustawie o transporcie drogowym.

Zaświadczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d., niewątpliwie wydawane są na podstawie stosownych dokumentów. Istotne jest zatem, że skoro z literalnego brzemienia art. 39l ust. 1 pkt 3 u.t.d. wynika, iż wymóg przechowywania świadectw kwalifikacji zawodowej, orzeczeń lekarskich i psychologicznych trwa przez cały okres zatrudnienia, to znaczy, że do posiadania tych dokumentów ustawa zobowiązuje tylko przedsiębiorców lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, który kierowcę zatrudnia. Odpowiednie zastosowanie tego wymogu – stosownie do art. 39m u.t.d. – dotyczy tylko przedsiębiorców lub innych osób osobiście wykonujących przewóz drogowy. Obowiązek ten nie odnosi się zatem do przedsiębiorców niezatrudniających kierowców, którzy przewóz na ich rzecz realizują.

Tym samym stwierdzić należy, że nie dochodzi do naruszenia obowiązku określonego w art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie u.t.d. – przy odpowiednim stosowaniu ust. 1 tego przepisu – w sytuacji gdy kierowca realizujący przewóz posiada zaświadczenie wydane przez przewoźnika zatrudniającego go.

Wbrew więc argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zarzut błędnej wykładni art. 5 ustawy o zmianie u.t.d. w związku z art. 4 pkt 15, art. 39a ust. 1, art. 39l ust. 1 i 39m u.t.d. nie jest trafny.

W związku z powyższym, w sytuacji gdy przewóz realizuje kierowca niezatrudniony przez przewoźnika drogowego wykonującego przewóz, w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku posiadania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia jest to, czy kierowca posiada zaświadczenie wystawione przez przewoźnika zatrudniającego go.

Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie znajduje więc usprawiedliwienia.

W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma też żadnych podstaw by przyjąć, że Sąd I instancji uchybił zasadzie wydania wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. jest więc całkowicie bezzasadny. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że spełnia ono wymogi określone art. 141 § 4 p.p.s.a. Fakt, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem nie może uzasadniać postawienia zarzutu naruszenia ww. przepisu.

Wobec powyższego skarga kasacyjna – jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 184 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a., orzekł więc, jak w sentencji wyroku.