Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1757/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1990/15 o odrzuceniu skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1990/15 (dalej postanowienie z 29 lipca 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] września 2015 r.) w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że pismem z 12 października 2015 r. P. P. (dalej skarżąca), reprezentowana przez matkę J. P. (dalej pełnomocnik), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z [...] września 2015 r.

Wezwaniem z 26 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącej została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Odpis wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 grudnia 2015 r.

Przy piśmie z 23 grudnia 2015 r. J. P. przedłożyła kopię pełnomocnictwa, które nie obejmuje swym zakresem uprawnienia do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Pismem z 22 stycznia 2016 r. ponownie wezwano pełnomocnika skarżącej do nadesłania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia skargi, oryginału lub kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, informując o niemożności uznania nadesłanej kopii pełnomocnictwa w niniejszym postępowaniu sądowym. Wezwanie zostało doręczone J. P. w dniu 9 lutego 2016 r.

Dnia 2 marca 2016 r. J. P. przesłała drogą elektroniczną pismo w którym poinformowała, że jest po operacji stawu biodrowego, ma ograniczoną możliwość poruszana się i do dnia 19 kwietnia 2016 r. będzie przebywała na zwolnieniu lekarskim. Wobec powyższego nie jest w stanie dostarczyć do Sądu wymaganych dokumentów, a jej córka nie wychodzi z domu. Do ww. pisma załączono skan uprzednio przesłanej już kopii pełnomocnictwa.

Pismem z dnia 17 marca 2016 r. wezwano J. P. do nadesłania, w terminie 7 dni dokumentu, z którego wynika od kiedy przebywała w szpitalu i poinformowano ją, że okoliczności wskazane w przesłanym drogą elektronicznym piśmie z 2 marca 2016 r. mogą stanowić przesłankę do wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie wymaganego przez Sąd pełnomocnictwa.

Wobec zwrotu w dniu 7 kwietnia 2015 r. nieodebranej przez pełnomocnika skarżącej korespondencji i wiadomym Sądowi, że w tym okresie J. P. przebywała na zwolnieniu lekarskim – pismem z 25 maja 2016 r. ponowiono wezwanie z dnia 17 marca 2016 r. Powyższe wezwanie zostało uznane za doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 czerwca 2016 r., zgodnie z art. 73 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej ppsa), jednakże pozostało bezskuteczne. Pełnomocnik skarżącej nie nadesłała pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lipca 2016 r. odrzucił skargę P. P.

W uzasadnieniu wskazał art. 58 § 1 pkt 3 ppsa zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Pełnomocnik skarżącej na wezwanie Sądu z 26 listopada 2015 r. nie nadesłała prawidłowego pełnomocnictwa, a także nie wykonała kolejnego wezwania z 22 stycznia 2016 r., w którym wskazano dokładnie jaką treść winno zawierać stosowne pełnomocnictwo, zastrzegając, że niewykonanie wezwania, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, będzie skutkować odrzuceniem skargi. Pełnomocnik skarżącej nie uzupełniła braków formalnych skargi przez przedłożenie żądanego pełnomocnictwa procesowego. Nie wystąpiła również z wnioskiem o przywrócenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa (k. 1 pkt III, 3-8, 46, 51, 52, 56, 58-60, 63, 65-66, 73, 75, 78, 105-107 akt I SA/Wa 1990/15).

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła P. P., podpisując je z J. P. W uzasadnieniu podkreśliła, że orzekająca sędzia WSA – I. K. – wykazała postawę pogardliwą, nie dopełniła obowiązków, a wydane przez nią postanowienia nie posiadają podłoża prawnego (k. 114 akt I SA/Wa 1990/15).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z art. 57 § 1 ppsa wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 ppsa. Jednym z tych wymagań jest dołączenie do pisma pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 ppsa). Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). W zażaleniu podniesiono, że zaskarżone postanowienie nie posiada podłoża prawnego, co rozumieć należy jako zarzut, że orzeczenie to nie posiada podstawy prawnej. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, który zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, odrzucił skargę, gdyż nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ustawa stanowi inaczej w przywołanym już wcześniej art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, który stwierdza, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a zatem nieuzupełnienie braków formalnych skargi jest podstawą jej odrzucenia, a nie – jak wynikałoby z zasady ogólnej art. 49 § 1 tej ustawy – pozostawienie bez rozpoznania. W świetle przedstawionych przepisów brak przedstawienia stosownego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi. J. P. została prawidłowo wezwana (26 listopada 2015 r. i 22 stycznia 2016 r.) do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa – pod rygorem odrzucenia skargi. J. P. nie przesłała pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed sądem administracyjnym.

Wbrew ocenie składającej zażalenie, istniała w sprawie podstawa prawna do odrzucenia skargi i została ona prawidłowo zastosowana przez Sąd I instancji. Wadliwa jest ocena zawarta w zażaleniu, że sędzia WSA w Warszawie orzekający w sprawie nie dopełnił obowiązków. Przeciwnie – powtórzenie wezwania do nadesłania prawidłowego pełnomocnictwa procesowego, jak i powtórzenie wezwania do nadesłania dokumentu potwierdzającego pobyt pełnomocnika w szpitalu, wskazują na szczególną staranność Sądu I instancji w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2, orzekł jak w sentencji.