Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 223/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 § 2, art. 15, art. 6, art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Kacprzak (spr.), Sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia NSA Monika Nowicka, Protokolant Ewelina Ryszka, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 754/09 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty potrąconej należności 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od A. B. na rzecz Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 754/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], uchylającą decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Sz. z dnia [...] maja 2009 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A. B. z dnia [...] września 2008 r. w sprawie wypłacenia kwoty [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami z tytułu uzupełnienia uposażenia za okres od 1 marca 2003 r. do 31 października 2003 r.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych:

Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. wypowiedział sierż. szt. A. B. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego i odmowy przyjęcia niższego stanowiska. Na wniosek wyżej wymienionego 9-miesięczny okres wypowiedzenia został skrócony do jednego miesiąca, w związku z czym Wojewódzki Sztab Wojskowy w Sz. wypłacił mu na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 76 poz. 804 ze zm.) jednorazowe odszkodowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkiem o charakterze stałym za każdy miesiąc skróconego okresu wypowiedzenia, to jest kwotę [...] zł.

W wyniku stwierdzenia przez Dowódcę Wojsk Lądowych w dniu [...] stycznia 2006 r. decyzją nr [...] nieważności decyzji nr [...] i przywrócenia sierż. szt. A. B. do służby, wypłacono mu uposażenie wraz z dodatkami za okres od 1 marca 2003 r. do 31 marca 2006 r., pomniejszając kwotę należności o [...] zł tytułem wypłaconego wcześniej jednorazowego odszkodowania związanego ze skróceniem okresu wypowiedzenia.

W dniu [...] czerwca 2006 r. A. B. złożył wniosek o wypłatę wskazanej wyżej kwoty wraz z ustawowymi odsetkami.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Sz. odmówił wypłaty żądanej sumy, zaś Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego decyzję tę uchylił i umorzył postępowanie w pierwszej instancji (decyzja z dnia [...] września 2006 r. nr [...]) uznając, że przepisy dotyczące służby wojskowej żołnierzy zawodowych nie zawierają podstaw do rozstrzygania w przedmiocie świadczeń nienależnych.

Sprawę z powództwa A. B. o zapłatę Sąd Rejonowy w Sz. przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, który uznając pozew za skargę na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...], prawomocnym postanowieniem z dnia 1 września 2008 r. nr II SA/Bd 516/08 orzekł o jej odrzuceniu.

W dniu [...] października 2008 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Sz., oznaczony datą [...] września 2008 r., nowy wniosek A. B. o wydanie decyzji administracyjnej przyznającej mu część uposażenia za okres od 1 marca 2003 r. do 31 marca 2006 r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia potrącenia tej kwoty do dnia zapłaty.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Sz. wydał w dniu [...] maja 2009 r. decyzję nr [...] o pozostawieniu wniosku strony z dnia [...] września 2008 r. bez rozpoznania stwierdzając, że wydanie w następstwie tego wniosku decyzji merytorycznej dotknięte byłoby - ze względu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy decyzją ostateczną Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] września 2006 r. - wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponadto organ wskazał, że z przepisów ustawy pragmatycznej nie wynika, by stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby aktualizowało obowiązek wypłaty uposażenia za cały okres pozostawania poza służbą.

Po rozpatrzeniu odwołania A. B. Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji – Szefowi Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Sz.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego stwierdził, że brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie określonej w art. 64 k.p.a. instytucji pozostawienia wniosku bez rozpoznania, bowiem wniosek strony z dnia [...] września 2008 r. odpowiadał określonym wymogom i nie wzywano jej o jego uzupełnienie. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji winien rozważyć, czy w świetle okoliczności faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. z powodu jego bezprzedmiotowości. Tym samym w ocenie organu II instancji, celowe i uzasadnione stało się ponowne rozpatrzenie sprawy przez podległy organ w celu wydania decyzji zgodnej z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego.

A. B. złożył skargę na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] lipca 2009 r., wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej uzasadnienia prawnego uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 754/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu skargi A. B. uchylił zaskarżoną decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów administracyjnej procedury mającym istotny wpływ na treść zawartego w niej rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy może jedynie wyjątkowo stosować art. 138 § 2 k.p.a., stanowiący o konieczności przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wydanie decyzji kasatoryjnych ograniczone zostało do sytuacji, w których dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest uprzednie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przepis § 2 art. 138 k.p.a. wprowadzający wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ II instancji, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Jeżeli więc organ nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, to ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy.

Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że nie wynika z niego konieczność dokonywania przez organ I instancji jakichkolwiek czynności przed wydaniem rozstrzygnięcia. O konieczności takiej nie może w szczególności stanowić ogólnikowe sformułowanie w końcowej części uzasadnienia, że "w ocenie Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. celowe i uzasadnione stało się ponowne rozpatrzenie sprawy pod kątem przepisów prawa materialnego, jak również postępowania administracyjnego w celu wydania przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Sz. decyzji zgodnej z przepisami tak pod względem prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego". Z poprzedniego zaś zdania uzasadnienia decyzji wyraźnie wynika, że wobec braku przesłanek do pozostawienia sprawy bez rozpoznania, rolą organu I instancji jest wydanie kończącego postępowanie rozstrzygnięcia we właściwej formie i o odpowiedniej treści. Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał nie wymagał uzupełnienia.

Sąd I instancji podniósł, że organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpoznania nie może zamieszczać wskazań sugerujących treść ponownej decyzji. Uprawnienia organu orzekającego kasacyjnie sprowadzają się do udzielenia zaleceń w zakresie wyjaśnienia okoliczności sprawy, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności oraz ocena uzyskanych dowodów, rzutująca na treść rozstrzygnięcia, należy do wyłącznej kompetencji organu I instancji.

Dodatkowo Sąd stwierdził, że dopuszczalne jest wniesienie do sądu administracyjnego skargi, w której kwestionowane jest tylko uzasadnienie zaskarżonej decyzji, to jednak uwzględniając taką skargę, nie jest dopuszczalne uchylenie wyłącznie uzasadnienia decyzji, lecz konieczne jest wycofanie z obrotu prawnego całej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie:

- art. 6, art. 7, art. 15, art. 64 oraz art. 136, art. 138 § 2 i art. 145 k.p.a.,

- art. 51 i następne ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji skupił się wyłącznie na treści art. 138 § 2 k.p.a., a pominął w całości art. 6 oraz art. 7, art. 15 i art. 64 k.p.a. które to przepisy należy brać pod uwagę przy rozpatrywaniu istoty sprawy. Wskazano również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pominął w całości fakt, że A. B. zaskarżył wyłącznie uzasadnienie decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. czym naruszył przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną nie jest prawnie dopuszczalne zaskarżenie wyłącznie uzasadnienia decyzji, bowiem zgodnie z treścią obowiązujących przepisów skargę wnosi się na decyzje, postanowienia, inne akty lub czynności organów albo na ich bezczynność.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. B. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanego skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Dowódcę Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 754/09, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna choć błędnie skonstruowana, z uwagi na niepełne wskazanie podstaw na jakich została oparta, zasługuje na uwzględnienie, z tym, że nie dotyczy to zarzutu wskazanego w pkt 2 – naruszenia art. 51 i następnych p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej zarzucono w pkt 1 naruszenie art. 145 p.p.s.a. bez określenia konkretnej jednostki redakcyjnej, jednakże z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu ze wskazanymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (w szczególności art. 15, art. 64 i art. 138 § 2 k.p.a.).

Mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 (publ. ONSAiWSA 2010 r. nr 1 poz. 1), w której wyrażony został pogląd, iż uwzględniając kontekst systemowy dla znaczenia zwrotu: "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", zawartego w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uznać należy, że jego zakres obejmuje zarówno naruszenie przepisów postępowania, w którym wydano orzeczenie, od którego – w myśl art. 173 § 1 cytowanej ustawy - przysługuje skarga kasacyjna, jak i postępowanie przed organami administracji publicznej - skład orzekający w tej sprawie – doszedł do wniosku, że wniesiona skarga kasacyjna jest uzasadniona, choć z nie wszystkimi, podniesionymi w niej argumentami można się zgodzić.

Przede wszystkim zatem należy wyjaśnić, że zgodnie ze stanem faktycznym skarżący kasacyjnie podniósł, iż skarga, wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżała jedynie uzasadnienie decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Jednakże nie jest trafne stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej, że zaskarżenie tylko uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, skutkować winno w pierwszym rzędzie odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).

To stanowisko nie zasługuje na aprobatę, gdyż zarówno pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1991 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), jak i w świetle obowiązującego ustawodawstwa sądowoadministracyjnego, było i jest dopuszczalne zaskarżenie skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie uzasadnienia decyzji administracyjnej, jako jej części (dopuszczalność zaskarżenia decyzji w części lub w całości oraz jej uchylenia w całości lub w części).

Decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie. Wszelkie nieprawidłowości w sferze określonego elementu mogą rzutować tylko na ten element – część decyzji, mogą także oznaczać wadliwość całej decyzji, w zależności od okoliczności danej sprawy. Możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji administracyjnej dotyczy wszystkich jej elementów, w tym również uzasadnienia, jako jej integralnej części (takie stanowisko zostało zaprezentowane w doktrynie: T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s.53; B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 24; J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s.24; oraz w orzecznictwie: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1982 r. sygn. akt I SA 47/82 – LexPolonica nr 297477, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983 r. sygn. akt I SA 178/83 – ONSA 1983, nr 1 poz. 51 z glosą J. Zimmermanna – NP 1985, nr 5 s. 153, wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r. sygn. akt I SA 1896/97 – Lex nr 44519).

Tak więc dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jako jej części oraz uchylenie decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia wówczas, gdy przesądza ono o treści przyszłej decyzji organu pierwszej instancji (por. wyroki NSA z dnia 12 maja 1988 r. sygn. akt IV SA 258/88 – OSP 1990 nr 9, poz. 322 z glosą B. Adamiak i J. Borkowskiego oraz z dnia 13 lutego 1984 r. sygn. akt II SA 1790/83 - OSP 1985 r. nr 4 poz. 72). Należy raz jeszcze podkreślić, że z uwagi na fakt, że uzasadnienie jest integralną częścią decyzji, to zaskarżenie samego uzasadnienia do sądu administracyjnego może skutkować tym, że decyzja będzie musiała być uchylona przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w takim zakresie, w jakim decyzja dotknięta jest niezgodnością z prawem (por. glosa J. Borkowskiego do wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 161/04 – OSP 2006, z. 2, poz. 15).

W związku z powyższym nietrafne jest kategoryczne stwierdzenie w zaskarżonym wyroku, że "nie jest dopuszczalne uchylenie wyłącznie uzasadnienia, lecz należy wycofać wówczas z obrotu prawnego całą decyzję". Rozpoznanie w tych warunkach przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję - także, co do jej rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji a następnie jej uchylenie w całości - stanowi zatem naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sentencji decyzji organ bowiem orzekł o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, co było dla strony korzystne i o co strona wnosiła w odwołaniu. Z tego też powodu A. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy jedynie uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, a nie całą decyzję.

Uchylając decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w całości, jako naruszającą przepisy postępowania z powodu możliwości wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, Sąd I instancji nie wziął pod uwagę powyższego zakresu zaskarżenia decyzji do sądu oraz tego, że w tej sprawie uchylenie przez organ odwoławczy sentencji decyzji organu pierwszej instancji "o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania" było zasadniczo zgodne z oczekiwaniem odwołującego się jak i zgodne z prawem, bowiem jak to trafnie wskazał organ odwoławczy, przepis art. 64 k.p.a. nie miał w okolicznościach sprawy zastosowania oraz nie jest tu prawidłowa forma decyzji.

Uszło uwadze Sądu, że pozostawienie wniosku A. B. o wypłatę uposażenia bez rozpoznania oznaczało w istocie, że wniosek ten nie został przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Sz. w ogóle rozpoznany. Nie zmienia tego treść uzasadnienia decyzji organu I instancji, bowiem podniesiono w nim wyłącznie okoliczności związane z zupełnie innym sposobem załatwienia sprawy niż wskazany w sentencji decyzji – uzasadnienie dotyczy rozstrzygnięcia, które w tej sprawie nie zostało przez organ pierwszej instancji wydane. W tej sytuacji organ drugiej instancji, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mógł orzec reformatoryjnie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż w takich okolicznościach sprawy byłoby to orzeczenie jednoinstancyjne. Podzielić trzeba zatem z tych przyczyn zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a., a tym samym także w zw. z art. 138 § 2 k.p.a

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy powinien zatem ocenić legalność jedynie zaskarżonego uzasadnienia decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego, uwzględniając zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w obydwu płaszczyznach – wskazanej wyżej co do uprawnień reformacyjnych organu odwoławczego oraz drugiej – czy zaskarżone uzasadnienie rzeczywiście zawiera wiążące wskazania co do treści ponownej decyzji organu pierwszej instancji, czy zawiera jedynie abstrakcyjne rozważania co do kwestii bezprzedmiotowości postępowania, poddając organowi pierwszej instancji kwestię tę do samodzielnego rozważenia w okolicznościach faktycznych tej sprawy oraz pozostawiając mu do samodzielnego rozstrzygnięcia "w jakiej formie i poprzez rozstrzygnięcie o jakiej treści" załatwić sprawę, aby wydać decyzję "zgodną z przepisami tak pod względem prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego".

W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny miał także na uwadze stanowisko przyjęte w wyroku z dnia 16 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 213/10 (niepubl.) wydane na gruncie analogicznej sprawy, dotyczącej kontroli legalności decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł (w pkt 2 sentencji) na podstawie z art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. i w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).