Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SAB/Ke 2/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, 3, art. 149, art. 200,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 par. 3, art. 64 par. 2, art. 134 w zw. z art. 144
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: par. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 212 poz 2075
law: Rozporządzenie MInistra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu  przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z  urzędu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lipca 2010r. sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w K. 1. zobowiązuje Dyrektora Izby Skarbowej w K. do wydania w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku, postanowienia w przedmiocie zażalenia P. J. z dnia 7 grudnia 2009r. 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz P. J. 357 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SAB/Ke 2/10

U Z A S A D N I E N I E

W skardze na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 kwietnia 2010 r. P. J., reprezentowany przez pełnomocnika, domagał się zobowiązania organu do zajęcia merytorycznego stanowiska i rozpoznania jego zażalenia z dnia 3 grudnia 2009 r. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r.

Jak podniósł pełnomocnik strony w uzasadnieniu skargi w dniu 3 grudnia 2000 r. złożył zażalenie na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie zarzutów przeciwegzekucyjnych. Pomimo, że w aktach sprawy znajdowało się jego pełnomocnictwo, Dyrektor Izby Skarbowej pismem z 8 stycznia 2010 r. wezwał go do usunięcia braków przez złożenie pełnomocnictwa. Z ostrożności uzupełnił ten brak w zakreślonym terminie jednakże pismem z dnia 20 stycznia 2010 r., ponownie wezwano go do uzupełnienia braków wskazując, że pełnomocnictwo powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 33 § 2 k.p.a. a w złożonym przez niego pełnomocnictwie brak jest wskazania adresu P.J. oraz jego numeru NIP.

Zdaniem pełnomocnika wskazany przepis stanowi jedynie o dochowaniu formy pisemnej pełnomocnictwa a organ mając akta sprawy nie powinien mieć żadnych wątpliwości którego P. J. reprezentuje i z tej przyczyny nie uzupełnił pełnomocnictwa we wskazanym zakresie. Pismem z dnia 10 lutego 2010r., które nie zawiera elementów minimalnych koniecznych do uznania go za decyzję lub postanowienie organ poinformował go o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.

Ponieważ organ nie wydał wymaganego prawem aktu, pismem z dnia 27 lutego 2010 r. pełnomocnik strony wezwał go, w trybie art. 53 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do usunięcia naruszenia prawa przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie lub postanowienia o pozostawieniu bez rozpoznania. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko, co zdaniem skarżącego, przesądza o jego bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że do pisma pełnomocnika strony doradcy podatkowego P. Z., zatytułowanego "Zażalenie na postanowienie z dnia [...] r." nie dołączono oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa zgodnie z wymogami z art. 33 § 3 k.p.a. i zawierającego adres mocodawcy oraz jego numer NIP. We wcześniejszym piśmie zatytułowanym " Skarga na czynność egzekucyjną" ten sam pełnomocnik oświadczył natomiast, że w sprawie prowadzonej egzekucji nie składał pełnomocnictwa i dlatego właśnie został wezwany do uzupełnienia braków przez złożenie pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na wezwanie wpłynęło pełnomocnictwo udzielone doradcom podatkowym P.Z. i G. G., w którym jako mocodawcę wskazano "P. J.", przy czym brak było jego adresu oraz numeru NIP. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej pismem z 20 stycznia 2010r. wezwał pełnomocników do uzupełnienia pełnomocnictwa, stosownie do art. 33 § 2 k.p.a. z pouczeniem, że nieusunięcie braków w terminie 7 dni zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. spowoduje pozostawienie złożonego zażalenia bez rozpoznania. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania brak ten nie został uzupełniony w terminie i w tej sytuacji organ pismem z 10 lutego 2010 r. poinformował doradcę podatkowego o pozostawieniu pisma złożonego w imieniu P.J. bez rozpoznania zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a.

Zdaniem organu profesjonalny pełnomocnik powinien staranie wypełnić druk pełnomocnictwa umożliwiając identyfikacje jego mocodawcy. Nadto wskazał, że obowiązek powoływania NIP we wszelkich pismach kierowanych do organów wynika z treści art. 11 ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników. Z tych względów nie mógł również uwzględnić złożonego przez niego w dniu 27 lutego 2010 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł nadto, że nie jest możliwe spełnienie zawartego w skardze żądania merytorycznego rozpoznania zażalenia na postanowienie na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 20 listopada 2009 r., bowiem takie postanowienie przez ten organ nie zostało wydane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność jej organów stosownie do § 2 pkt 8 tego przepisu. Kontrola ta ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku skargi na bezczynność Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Skarżący spełnił wymóg formalny wniesienia skargi zgodnie z art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a. wzywając, pismem z dnia 27 lutego 2010 r., Dyrektora Izby Skarbowej w K. do usunięcia naruszenia prawa przez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego przez niego zażalenia.

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN , Warszawa 1996, s. 62-63).

Z akt sprawy wynika, że doradca podatkowy P. Z. w dniu 10 listopada 2009 r. w imieniu P. J. wniósł do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. pismo zatytułowane "Skarga na czynność egzekucyjną" do sprawy o numerze [...]. W piśmie tym oświadczył jednocześnie , że nie składał w imieniu strony pełnomocnictwa w tej sprawie egzekucyjnej.

Z pismo to, lakonicznego w treści, nie można było jednoznacznie odczytać intencji jego autora i w tej sytuacji Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w dniu 20 listopada 2009 r. wezwał pełnomocnika strony do sprecyzowania wniosku w terminie 7 dni. W uzasadnieniu organ wyczerpująco wskazał, jakie wątpliwości nasuwa treść pisma na tle dotychczasowego przebiegu postępowania egzekucyjnego. Wskazując, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika w aktach sprawy znajduje się udzielone mu przez P. J. pełnomocnictwo, wezwał go również do oświadczenia się czy jest ono aktualne a nadto wskazania adresu i numeru NIP strony.

W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków doradca podatkowy P.Z. pismem datowanym 3 grudnia 2009 r., adresowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w K., złożył "Zażalenie na postanowienie z dnia [...] r." Z jego treści wynika, że zaskarża wymienione postanowienie i wnosi o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia 8 stycznia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na treść art. 64 § 2 k.p.a. wezwał pełnomocnika strony do doręczenia oryginału pełnomocnictwa lub jego o odpisu uwierzytelnionego w sposób przewidziany w art. 33 § 3 k.p.a., pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie wpłynęło pełnomocnictwo udzielone doradcom podatkowym P. Z. i G. G., w którym jako mocodawcę wskazano P. J.. Zdaniem organu pełnomocnictwo nie zawierające adresu strony oraz numeru NIP, nie odpowiadało wymogom formalnym i dlatego ponownie wezwał pełnomocników o usunięcie wskazanych braków w terminie 7 dni pod rygorem z art. 64 § 2 k.p.a. Po bezskutecznym upływie tego terminu pismem z 10 lutego 2010 r. pozostawił pismo doradcy podatkowego P.Z. z 3 grudnia 2009 r. zatytułowanego jako zażalenie bez rozpoznania.

Dokonując oceny prawidłowości podejmowanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. czynności w przedmiocie wskazanego zażalenia z dnia 3 grudnia 2009 r. należało uznać, wbrew twierdzeniom skargi, organ zasadnie wezwał doradcę podatkowego P.Z. do jego uzupełnienia przez złożenie pełnomocnictwa lub uwierzytelnionej kopii. Skoro, bowiem sam profesjonalny pełnomocnik w piśmie z 10 grudnia 2009 r., określonym jako skarga na czynność egzekucyjną, oświadczył, że nie składał pełnomocnictwa od P.J. w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, to organ miał podstawy do uznania tego twierdzenia jako zgodnego z rzeczywistym stanem. Zatem zażalenie zawierało braki, które należało usunąć.

Brak ten, zdaniem sądu został usunięty, przez złożenie pełnomocnictwa udzielonego przez P. J. doradcom podatkowym P. Z. i G.G. Sąd nie podzielił poglądu, że nie odpowiadało ono wymogom formalnym. Uwadze organu umknęło bowiem, że w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego a zatem do pełnomocnictwa przepis art. 33 § 2 . Przepis ten nie wprowadza szczególnych wymogów formalnych przewidując jedynie pisemną formę, ale również możliwość zgłoszenia do protokołu. Zatem dla spełnienia minimum formalnych wymogów wystarczające jest oznaczenie pełnomocnika oraz osoby udzielającej pełnomocnictwa i jej podpis. W żadnym razie przepis ten nie wymaga wskazania numeru NIP.

Żądanie uzupełnienia pełnomocnictwa uzasadnione byłoby, więc jedynie brakiem możliwości identyfikacji strony bądź sprawy, w której pełnomocnictwo zostało udzielone. W rozpoznawanej sprawie problem ten nie wystąpił. Jak wynika z pism organów kierowanych do pełnomocnika identyfikowały one stronę tj. P.J. zarówno według adresu, numeru NIP jak i konkretnej sprawy. Drobna pomyłka pisarska w nazwisku na pełnomocnictwie tej identyfikacji nie wykluczała. Należy dodatkowa podnieść, że w omawianym zażaleniu pełnomocnik wskazał numer NIP P.J.

W tej sytuacji brak był uzasadnionych podstaw do wzywania pełnomocników strony do uzupełnienia złożonego w dniu 13 stycznia 2010 r. pełnomocnictwa a w konsekwencji do pozostawienia pisma – zażalenia z dnia 3 grudnia 2009 r. bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Pozostawienie pisma bez rozpoznania, wbrew twierdzeniom skargi nie wymaga formy decyzji czy postanowienia i jako czynność materialno – techniczna nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania i nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Bezzasadne natomiast podjęcie tej czynności, a tym samym nie załatwienie pisma stanowi o bezczynności organu i może być przedmiotem skutecznej skargi do sądu.

Jak wynika z powyższych rozważań w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej pozostawiając bezzasadnie bez rozpoznania uchylił się od załatwienia pisma pełnomocnika P. J. z dnia 3 grudnia 2009 r. określonego jako zażalenie na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. Tym samym pozostaje w bezczynności w tej sprawie.

Oceny tej nie zmienia fakt, że, jak to słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.w dniu 20 listopada 2009 r. nie wydał żadnego postanowienia w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko P. J. Istotnie okoliczność ta wynika w sposób niebudzący wątpliwości wynika z akt sprawy. Datą tą opatrzone zostało jedynie pismo skierowane do pełnomocnika z żądaniem sprecyzowania jego "skargi na czynność egzekucyjną" i wezwanie takie niewątpliwie nie podlega zaskarżeniu w trybie zażalenia. Skoro jednakże profesjonalny pełnomocnik, jakim jest doradca podatkowy, konsekwentnie utrzymuje, również w skardze na bezczynność organu, że jego pismo z 3 grudnia 2009 r. jest zażaleniem na postanowienie z dnia 20 listopada 2009 r., pomimo informowania go przez organ o braku takiego postanowienia, to pismo to należało załatwić w trybie przewidzianym dla rozpoznania zażalenia.

Jeżeli faktycznie postanowienie takie nie zostało wydane, to oznacza brak przedmiotu zaskarżenia i w tej sytuacji właściwym trybem będzie wydanie postanowienia przewidzianego w art.134 w zw. z art. 144 k.p.a.

Z tych względów na podstawie art. 149 p.p.s.a. należało orzec jak w wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony tytułem ich zwrotu kwotę 357 złotych, na którą składają się: uiszczony wpis oraz koszty zastępstwa przez pełnomocnika wyliczone stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego (...) (Dz. U. Nr 212, poz. 2075) i uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa.