Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2583/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 35 ust. 3, art. 43
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 356/22 w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 30 grudnia 2021 r., nr O.OL.Z-3.4351.530.2021.MB w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz E. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

+UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 lipca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 356/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie", "Sąd wojewódzki", "Sąd I instancji") po rozpoznaniu skargi E. K. (dalej: "inwestor", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA", "organ uzgadniający") z 30 grudnia 2021 r., nr O.OL.Z-3.4351.530.2021.MB – oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z 27 grudnia 2021 r. Burmistrz Dobrego Miasta zwrócił się do GDDKiA o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego w istniejącym budynku handlowo-usługowym na cele mieszkaniowe, na działce nr ew. [...], obr. [...], gmina [...].

Zaskarżonym postanowieniem GDDKiA na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.), dalej: "ustawa o drogach publicznych" lub "u.d.p." oraz art. 106 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a." - odmówił uzgodnienia projektu decyzji w zakresie skomunikowania inwestycji z drogą krajową nr [...]. Wskazano, że działka nr [...] leży po lewej stronie drogi krajowej nr [...], klasy GP. Projekt decyzji określa obsługę poprzez istniejący zjazd na zasadach uzgodnionych z zarządcą. Jednak działka ta nie posiada istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...]. W jej sąsiedztwie znajduje się zjazd (km ok. 57+769) na działkę nr [...], na której należy ustanowić służebność przejścia i przejazdu, aby spełnić warunki z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.), dalej: "rozporządzenie". Odwołano się do definicji dostępu do drogi publicznej - art. 2 ust. 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.". Następnie podniesiono, że zjazd musi być legalny, tj. wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego, czy administracyjnego. Na zakończenie wskazano, że u.p.z.p. używa sformułowania "ma dostęp do drogi publicznej", co wskazuje, że dostęp musi istnieć w dacie orzekania.

WSA w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazano, że merytoryczny zakres uzgodnienia wynika z ustawowych zadań, jakie przyznane zostały zarządcy drogi przepisami ustawy o drogach publicznych (art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p.). Sąd wojewódzki podkreślił, że

w niniejszej sprawie organ orzekając w sprawie uzgodnienia w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.) musi mieć na uwadze zarówno regulacje zawarte w u.p.z.p., jak i instytucje określone przepisami u.d.p., uwzględniając jednocześnie przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji, którym jest związany. Sąd I instancji zaznaczył, że bezpośredni dostęp do drogi publicznej określa zarządca drogi w decyzji o lokalizacji zjazdu (art. 29 u.p.d.). Zatem o bezpośrednim dostępie do drogi publicznej nie przesądza bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycyjnego z drogą publiczną, ale zagwarantowana prawnie zgoda zarządcy drogi na lokalizację zjazdu z drogi publicznej na teren inwestycji oraz (obecnie) zgłoszenie przyjęte bez sprzeciwu przez organ architektoniczno- budowlany. Dostępu do drogi publicznej nie można zatem utożsamiać z dostępem faktycznym. Podniesiono, że organ uzgadniający nie może na etapie uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy tego zagadnienia oceniać, gdyż wykroczyłby poza zakres przedmiotowy uzgodnienia i postępowania uregulowanego w art. 29 u.d.p. Wyjaśniono, że bezspornie działka nr [...], na której planowana jest zmiana sposobu użytkowania lokalu usługowego na cele mieszkalne w budynku handlowo-usługowym, nie posiada ustanowionego dostępu do drogi krajowej nr [...]. Jest to wyłącznie dostęp faktyczny, powstały wskutek zwyczajowego korzystania z terenu przyległego do pasa drogowego drogi krajowej nr [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E. K., zaskarżając go w całości. Zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj:

1) art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że zasadna jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy pod względem obsługi komunikacyjnej z drogi krajowej nr [...] pomimo tego, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania rozstrzygnięcia o charakterze pozytywnym i uwzględnienia skargi,

2) art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. i w zw. z art. 8 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie, skutkujące przyjęciem przez Sąd, iż działka nr [...] obręb [...], na której jest usytuowany omawiany lokal usługowy nie posiada dostępu do drogi publicznej w sytuacji, gdy w rzeczywistości działka ta taki dostęp posiada z uwagi na fakt, iż działka nr [...] posiada także dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną,

oraz naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a" w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i przyjęcie przez Sąd wojewódzki, że zasadna jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy pod względem obsługi komunikacyjnej z drogi krajowej nr [...], pomimo zaistnienia w przedmiotowym stanie faktycznym przesłanek umożliwiających wydanie pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i przyjęcie przez Sąd wojewódzki, że działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej w sytuacji, gdy w rzeczywistości przedmiotowa działka taki dostęp posiada z uwagi na fakt, iż posiada ona dostęp do drogi publicznej także przez drogę wewnętrzną - co skutkowało oddaleniem skargi przez WSA w Warszawie, pomimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych - w tym kosztów zastępstwa procesowego (oświadczając, że koszty zastępstwa procesowego na rzecz pełnomocnika z urzędu tytułem świadczonej pomocy prawnej nie zostały przez stronę uiszczone ani w całości ani w części). Jednocześnie skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Pismem z 17 listopada 2022 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną GDDKiA wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono również o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj.: mapy nowego przebiegu drogi krajowej nr [...] oraz pisma GDDKiA z 23 sierpnia 2022 r., znak: O/OL.Z-1.4040.9.2022.EB na okoliczność zmiany zarządcy drogi przebiegającej w miejscowości S. (wcześniej DK[...]) z dniem 26 sierpnia 2022 r.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres sądowej kontroli przez NSA.

Jeżeli skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego, to w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć te ostatnie, co następnie pozwoli ocenić prawidłowe zastosowanie lub wykładnię powołanych w sprawie przepisów prawa materialnego w ustalonym stanie faktycznym. Stąd NSA rozpoznając w takiej kolejności zarzuty, uznał zasadność naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i zaakceptowanie rozstrzygnięcia, które nie rozpoznało sprawy co do istoty. Podstawą odmowy uzgodnienia w oparciu o poczynione ustalenia faktyczne była okoliczność, że działka inwestycyjna nie posiada dostępu do drogi publicznej, tj. nie posiada istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...]. Natomiast w pobliżu jest usytuowany zjazd na działkę nr [...], przez którą należałoby ustanowić prawo służebności przejścia i przejazdu do działki inwestycyjnej.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wymienia kryteriów uzgodnienia inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego. W konsekwencji należy przyjąć, że zarządca drogi powinien w postępowaniu uzgodnieniowym kierować się zakresem swoich zadań oraz swojej właściwości rzeczowej (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2386/19; z 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 2329/20, z 10 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/19). Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.d.p., do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. W myśl art. 4 pkt 21 u.d.p. z kolei ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie m.in. do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. wynika natomiast, że do zadań zarządcy drogi należy m.in. planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

Zakres właściwości rzeczowej zarządcy drogi publicznej wyznacza także przepis art. 35 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Organ uzgadniający powinien więc rozpoznać sprawę w powyższych granicach kompetencji własnych, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego (zob. wyroki NSA: z 19 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 948/09; z 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/09).

Tymczasem GDDKiA poczynił ustalenia faktyczne irrelewantne z punktu widzenia prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego i tym samym uchylił się od rozpatrzenia istoty sprawy. Przedmiotem rozstrzygnięcia uczynił bowiem stan faktyczny polegający na tym, że zjazd publiczny, który ma obsługiwać pod względem komunikacyjnym planowany obiekt o funkcji mieszkaniowej, nie został zrealizowany. Powyższe ustalenie skutkowało wydaniem postanowienia o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Stanowisko organu oraz WSA w Warszawie, który zaakceptował powyższe rozstrzygnięcie - jest błędne. Po pierwsze, pogląd zaprezentowany w zaskarżonym wyroku nie uwzględnia tego, że czym innym jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, a czym innym zgoda na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, a tym bardziej budowa takiego zjazdu. Druga ze wspomnianych spraw stanowi odrębną sprawę administracyjną załatwianą decyzją administracyjną na podstawie art. 29 u.d.p. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Dalej - zgodnie z art. 29 ust. 3 a u.d.p. zezwolenie na lokalizację zjazdu, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Kwestie szczegółowej lokalizacji tego zjazdu oraz jego parametrów technicznych są rozstrzygane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 u.d.p. Na etapie natomiast uzgodnienia projektu decyzji pozostaje bez znaczenia czy zjazd taki istnieje, czy też nie. Przedmiotem bowiem uzgodnienia jest ocena możliwości włączenia do drogi krajowej ruchu drogowego spowodowanego zmianą sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Natomiast zezwolenie na wybudowanie zjazdu będzie konieczne na etapie wystąpienia o pozwolenie na budowę (zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych).

W ramach uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy organ nie jest uprawniony do oceny spełnienia przesłanki dostępu terenu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest adresowany do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta jako organu właściwego rzeczowo do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast organy współdziałające w ramach art. 53 ust. 4 u.p.z.p. mają swoje własne kompetencje i przepisy merytoryczne wyznaczające ich ramy działania. Kompetencje tych organów muszą w takim przypadku podlegać wykładni ścisłej.

Uprawnienia i obowiązki GDDKiA w zakresie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy określają przepisy art. 35 ust. 3 u.d.p. oraz art. 43 u.d.p. Wynikająca z art. 35 ust. 3 u.d.p. ocena "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą" nie może być utożsamiana z przesłanką dostępu do drogi publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Przez dostęp do drogi publicznej, dla celów postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.) należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. To organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ocenia, czy istnieje możliwość skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną, a więc czy teren ten przylega bezpośrednio do drogi publicznej albo czy ma dostęp do drogi publicznej poprzez służebność lub drogę wewnętrzną. Natomiast rolą organu uzgadniającego w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p., tj. zarządcy drogi, jest dokonanie oceny wyłącznie w zakresie możliwości włączenia do danej drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, czyli ulokowaniem nowej zabudowy, a tutaj zmianą sposobu użytkowania. W niniejszej sprawie natomiast organ zaniechał ustaleń faktycznych relewantnych z punktu widzenia prawidłowo zastosowanych przepisów prawa materialnego. Jego obowiązkiem była bowiem ocena proponowanej zmiany sposobu użytkowania budynku pod względem możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego proponowaną zmianą i w tym zakresie powinien poczynić ustalenia faktyczne.

Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. wynika, że do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. W trybie art. 35 ust. 3 u.d.p. badana jest możliwość dostępności do drogi o określonej klasie, jak i to, czy "możliwość" ta spełnia wymogi bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi zasadniczą przesłankę oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. (zob. wyrok NSA z 19 lutego 2021r., sygn. akt II OSK 2985/20). Zarządca drogi powinien więc mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1966/17, z 10 stycznia 2024 r. sygn. akt II OSK 1261/23), a niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. wyroki NSA z: 19 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 2985/20, z 5 października 2021 r. sygn. akt II OSK 262/21, z 15 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 412/20). W negatywnym postanowieniu zarządca drogi powinien zatem wykazać związek pomiędzy powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia dla ruchu a faktem, że określona przez inwestora liczba pojazdów na skutek zmiany sposobu zagospodarowania terenu będzie wjeżdżać lub zjeżdżać na nieruchomość przyległą do drogi.

Analiza zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że organ nie poczynił tego rodzaju ustaleń faktycznych, co błędnie zaakceptował Sąd wojewódzki. Zasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Nie dotyczy to zarzucanego skargą kasacyjną art. 135 p.p.s.a., gdyż przepis ten nie mógł być zastosowany bowiem GDDKiA orzekał jednokrotnie w tej sprawie.

W tej sytuacji należy uznać, że ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia przepisu materialnego, tj. art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że zasadna jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy pomimo tego, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania rozstrzygnięcia o charakterze pozytywnym i uwzględnienia skargi – jest przedwczesne. Bez adekwatnego bowiem ustalenia stanu faktycznego i jego oceny w powiązaniu z prawidłowo interpretowanymi przepisami materialnymi nie można przyjąć, że zostały spełnione warunki do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji.

Odnośnie naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. to jak wyżej wywiedziono, przepisy te nie są adresowane do organu uzgadniającego projekt decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p., lecz do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Rację ma zatem skarżący kasacyjnie, że GDDKiA stosując te przepisy, niewłaściwie to uczynił (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

NSA nie uwzględnił wniosku dowodowego GDDKiA, bowiem ocena zaskarżonego wyroku dotyczy stanu prawnego i faktycznego na dzień orzekania przez organ administracji. Zmiana natomiast przebiegu drogi krajowej nr [...] miała miejsce z dniem 26 sierpnia 2022 r. Zmiana ta zostanie uwzględniona przy ponownym uzgadnianiu projektu decyzji przez GDDKiA.

Wobec tego, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, NSA na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w punkcie 1. sentencji uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie i rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 p.p.s.a.), uchylając zaskarżone postanowienie.

NSA w pkt 2. sentencji orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. odnośnie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego od skargi przed Sądem I instancji. Natomiast w dalszym toku postępowania skarżącej zostało przyznane prawo pomocy. W tym zakresie NSA nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika skarżącej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a