Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 428/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. L. G. z siedzibą w B., N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pełnomocnik spółki I. L. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że z podniesionych w skardze argumentów wynika duże prawdopodobieństwo powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego po upływie terminu przedawnienia. Pełnomocnik podniósł także, że organ celny posiada zabezpieczenie pokrycia należności określonych zaskarżoną decyzje, w tym kwotę podatku od towarów i usług, w związku z czym nie ma ryzyka braku pokrycia kwot określonych zaskarżoną decyzją. Ponadto pełnomocnik powołał się na art. 876a ust. 3 rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego, z którego jego zdaniem wynika, że przy braku wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji prawa skarżącej zostaną naruszone, przez co może dojść do powstania nieodwracalnych skutków prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności pełnomocnik Spółki podnosi argument dużego prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonej decyzji. W tym kontekście trzeba wskazać na utrwalony w orzecznictwie pogląd, w myśl którego uzasadnieniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być zarzuty podważające jej zgodność z prawem. W tym kontekście trzeba przytoczyć poglądy orzecznictwa wskazujące, iż "Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. (...) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej" (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05, LEX nr 302251).

Drugi argument podniesiony przez pełnomocnika – istnienie zabezpieczenia należności celnych i podatkowych nie może być uwzględniony, ponieważ nie ma żadnego związku z ustawowymi przesłankami wstrzymania wykonania decyzji, określonymi wyczerpująco w art. 61 p.p.s.a.

Podobnie nie może być przez Sąd uwzględniony argument pełnomocnika, w którym powołuje się on na treść art. 876a ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE, seria L, nr 253, s. 1, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jeżeli powstał dług celny na mocy art. 203 Kodeksu, organy celne zawieszają obowiązek zapłaty należności osobie określonej w ust. 3 tiret czwarte tego artykułu, jeżeli przynajmniej jeden inny dłużnik został określony, a kwota należności została mu również przedstawiona zgodnie z art. 221 Kodeksu. Nie ma żadnych wątpliwości, że adresatem tego przepisu jest organ celny, a nie sąd administracyjny. Przepis ten nie może zatem stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny.

W badanej sprawie Spółka nie wykazała w sposób odnoszący się do jej indywidualnej sytuacji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej – z zaskarżonej decyzji wynika obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Realizacja takiego obowiązku zasadniczo ma odwracalne skutki i nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Prawomocne uchylenie decyzji, z której wynika taki obowiązek, prowadzi do ewentualnego zwrotu uiszczonych kwot.

Brak wskazania przez skarżącą przekonujących argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia