Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1595/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 219/19 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 stycznia 2019 r., nr 0112-KDIL1-1.4012.731.2018.1.AK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. S.A. z siedzibą w R. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 219/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi A. S.A. w R. (dalej: Strona, Spółka lub Skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z dnia 9 stycznia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

1.2. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji wynika, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a jej działalność gospodarcza koncentruje się na tworzeniu i wdrażaniu scentralizowanych, kompleksowych systemów informatycznych oraz na realizowaniu różnych projektów informatycznych.

W wyniku transakcji nabywania i obejmowania przez Stronę udziałów/akcji krajowych i zagranicznych firm z branży informatycznej, powstała międzynarodowa grupa spółek (dalej: Grupa Kapitałowa), obejmująca sieć przedsiębiorstw informatycznych działających w wielu krajach na całym świecie. Skarżąca była i jest wspólnikiem/akcjonariuszem innych spółek z siedzibą w Polsce oraz za granicą, prowadzących działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu kompleksowych usług informatycznych. Spółka wyjaśniła, że nabycie udziałów i objęcie akcji w spółkach w ramach Grupy Kapitałowej nie nastąpiło w celu bezpośredniego lub pośredniego zaangażowania się w zarządzanie tymi spółkami. Spółka nie jest też bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem prowadzenia przez Spółkę własnej działalności gospodarczej podlegającej VAT.

Spółka podkreśliła, że nie uczestniczy aktywnie w zarządzaniu spółkami z Grupy Kapitałowej. W szczególności nie świadczy ona usług takich jak zarządzanie, administrowanie i prowadzenie polityki handlowej, zaś interesy finansowe Spółki nie przekraczają interesów zwykłego kontrahenta handlowego na rynku informatycznym oraz interesów zwykłego akcjonariusza/wspólnika. Spółka wyjaśniła, że jest podmiotem powiązanym z innymi spółkami z Grupy Kapitałowej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. Ponadto Strona wskazała, że dokonuje na rzecz części spółek z Grupy Kapitałowej dostawy towarów i usług opodatkowanych VAT. Czynności te są wykonywane sporadycznie. Okazjonalnie też udziela oprocentowanych pożyczek spółkom z Grupy Kapitałowej.

Spółka wskazała, że wykonuje szereg czynności na rzecz części spółek z Grupy Kapitałowej, takich jak m.in.: usługi zarządzania systemami administracyjnymi, usługi teleinformatyczne, usługi administracyjne, usługi w zakresie ochrony danych osobowych i zapewnienia bezpieczeństwa informacji, usługi logistyczne, usługi finansowo – księgowe, usługi kadrowo – płacowe itd. Dodała, że w ramach własnej struktury organizacyjnej wyodrębniła Pion Rozwoju Grupy Kapitałowej kierowany przez jednego z członków zarządu Spółki.

Skarżąca podkreśliła także, że skład Grupy Kapitałowej nie jest stały. Z uwagi zaś na zmienną sytuację rynkową oraz wyniki ekonomiczne poszczególnych spółek, Strona odpłatnie nabywa i zbywa akcje/udziały w różnych spółkach prowadzących przedsiębiorstwa informatyczne. Czynności te mogą polegać na: sprzedaży, zamianie, wniesieniu do spółek kapitałowych i osobowych w formie wkładu niepieniężnego, wynagrodzeniu za umorzenie udziałów/akcji oraz świadczeniu w miejsce wypełnienia. W ten sposób może dojść do zbycia 100% albo mniej udziałów i akcji w poszczególnych spółkach z Grupy Kapitałowej. Spółka wskazała również, że zyski osiągane z tytułu posiadania i zbywania udziałów/akcji łączą się z bieżącym zyskiem z podstawowej działalności operacyjnej. Przeznaczone są na finansowanie działalności operacyjnej, na nabywanie i obejmowanie udziałów/akcji oraz w części na wypłatę zysku akcjonariuszom Strony.

W związku z powyższym Spółka zadała następujące pytanie: czy przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego czynności polegające na odpłatnym zbywaniu przez Stronę udziałów i akcji w spółkach z Grupy Kapitałowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Uzasadniając stanowisko o braku podstaw do opodatkowania powyższej czynności Spółka wskazała na art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: ustawa o VAT). Jak wynika z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, Strona w ramach działalności gospodarczej nie zarządza spółkami prawa handlowego, ani portfelem papierów udziałowych w takich spółkach; uczestnictwo w zarządzaniu spółką z o.o. pozostaje poza zakresem działalności gospodarczej Strony. Nabycie i sprzedaż udziałów nie jest również tożsame z wykorzystywaniem majątku dla celów zarobkowych, przez co ich sprzedaż nie może być uznana za działalność gospodarczą. Spółka wskazała, że nie każde uczestnictwo w zarządzie przedsiębiorstwa pozwala na uznanie zarządzania za działalność gospodarczą, jedynie takie, które pociąga za sobą dokonywanie transakcji opodatkowanych. Wyjaśniono także, że Spółka nie jest spółką holdingową, zaś osiągane zyski z tytułu posiadania i zbywania akcji/udziałów w spółkach Grupy Holdingowej ma charakter pomocniczy.

1.3. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej DKIS uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Przywołując brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wyjaśnił, że czynności są opodatkowane podatkiem od towarów i usług jedynie wówczas, gdy są wykonywane przez podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy, działającego w takim charakterze w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, którą z kolei definiuje art. 15 ust. 2. Z definicji tej organ wyprowadził wniosek, że nie każda czynność dokonana przez podmiot mający status podatnika będzie podlegać opodatkowaniu – musi to być tego rodzaju działalność, którą można zidentyfikować i zaliczyć do zawodowej płaszczyzny jednostki.

Następnie stwierdził, że w sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej nie wchodzi obrót papierami wartościowymi, to czynność samego nabycia/sprzedaży akcji lub udziałów nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu omawianej ustawy, gdyż jest to zarządzanie własnym portfelem w celu maksymalizacji zysku.

DKIS wskazał, że w niniejszej sprawie rozstrzygające znaczenie ma fakt, że Strona uczestniczy w zarządzaniu spółką, której udziały posiada, przy czym bez znaczenia dla meritum sprawy jest zbycie części tych udziałów i wejście w skład zarządu spółki innych podmiotów. Zatem czynność sprzedaży takich akcji jest traktowana jako działalność gospodarcza, przez co Strona uzyskuje status podatnika w tym zakresie, a w konsekwencji odpłatne zbycie udziałów w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym będzie podlegało opodatkowaniu VAT.

1.4. W skardze na powyższą interpretację Spółka zarzuciła naruszenie: art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa); art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 w związku z art. 5a, art. 8 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 40a lit. a i pkt 41 ustawy o VAT; art. 6 pkt 1 w związku z art. 19 akapit 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, dalej: Dyrektywa 112).

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

1.5. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji, odwołując się do orzeczeń TSUE w sprawach C-60/90, C-155/94 czy C-80/95, stwierdził, że różnica pomiędzy czynnościami nie stanowiącymi przedmiotu opodatkowania VAT, a czynnościami podatkowi temu podlegającymi polega na udziale w zarządzaniu spółkami zależnymi. Nie budzi więc wątpliwości, że taka okoliczność stanu faktycznego musi zostać przedstawiona we wniosku o interpretację, a wnioskujący w opisanym stanie faktycznym expressis verbis wskazał, że nie uczestniczy w zarządzaniu w spółkach zależnych i na poparcie tego stanowiska przytoczył wykaz działalności według PKD jaką działalność prowadzi. Jednocześnie jednak w podanym stanie faktycznym Spółka wskazała, że w odniesieniu do części spółek Grupy Kapitałowej świadczy takie usługi jak: zarządzanie systemami administracyjnymi, teleinformatyczne, administracyjne, ochrony danych osobowych, logistyczne, finansowo-księgowe i inne szczegółowo wymienione w załączniku do wniosku.

WSA wskazał na rozumienie pojęcia udziału w zarządzaniu podmiotem zależnym (a więc, w którym dany podatnik posiada udziały lub akcje) wynikające z orzecznictwa TSUE. Zauważył, że pojęcie wynikające z orzeczeń Trybunału rysuje się jako zupełnie odmienne niż wynikające z PKD. W związku z tym Sąd uznał, że mając na uwadze fakt, że Trybunał dokonywał interpretacji prawa unijnego (wcześniej wspólnotowego) to należy przyjąć, że pojęcia i definicje wynikające z PKD nie będą miały w sprawie niniejszej zastosowania, gdyż obowiązki podatników w zakresie VAT muszą być wykładane w zgodzie z prawem europejskim w pierwszej kolejności. Prawo krajowe będzie miało zastosowanie tylko w sytuacji, gdy nie występuje regulacja na poziomie unijnym.

W dalszych rozważaniach Sąd wojewódzki odwołał się do tez wyroków Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie C-320/17 oraz z dnia 6 września 2012 r. w sprawie C-496/11, w których wyjaśniono pojęcie udziału w zarządzaniu innym przedsiębiorstwem i odniósł tak zdefiniowane pojęcie do przedstawionego przez Stronę stanu faktycznego.

W tym zakresie Sąd zauważył jednak, że we wniosku o interpretację Skarżąca z jednej strony stwierdza, że nie uczestniczy w zarządzaniu spółkami zależnymi, ale z drugiej strony przedstawia w stanie faktycznym wniosku okoliczności świadczące o tym, że w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości można przyjąć, że czynności takie jednak wykonuje (uczestniczy w zarządzie). W tych okolicznościach Sąd uznał, że organ interpretujący miał prawo dokonać ustalenia polegającego na przyjęciu, że Spółka uczestniczy w zarządzaniu podmiotami zależnymi, gdyż dysponował opisem czynności jakie przez Stronę są wykonywane, z których wynika jednoznacznie, że Spółka uczestniczy w zarządzaniu podmiotami zależnymi w takimi rozumieniu tego pojęcia jakie nadaje mu orzecznictwo TSUE. Sąd uznał także, że w takim przypadku nie było podstaw do wzywania Strony o uzupełnienie wniosku. Zdaniem WSA, zamiast tego organ, poruszając się w sferze faktów, dokonał ich prawidłowej w świetle orzecznictwa TSUE interpretacji i słusznie przyjął, że Spółka - wbrew werbalnemu twierdzeniu o nieuczestniczeniu w zarządzaniu - w istocie w takim zarządzaniu uczestniczy. Według Sądu organ nie wyszedł poza stan faktyczny, gdyż wszystkie fakty w tym zakresie były przez Spółkę podane, a jedynie dokonał odmiennej od Skarżącej interpretacji opierając się zasadnie na orzecznictwie TSUE, nie zaś na PKD.

Sąd pierwszej instancji uznał także, że nie stanowi naruszenia prawa procesowego podnoszona w skardze okoliczność nie uwzględnienia faktu, że Spółka dokonuje czynności usługowych tylko na rzecz części podmiotów, w których akcje lub udziały posiada. Zdaniem Sądu w tym zakresie interpretacja nie pozostawia wątpliwości, gdyż wynika z niej, że powstanie obowiązku podatkowego w VAT uzależnione jest od udziału spółki holdingowej w zarządzaniu spółką zależną. Jeżeli takie zarządzanie, w rozumieniu nadanym mu przez Trybunał Sprawiedliwości, nie ma miejsca, to wówczas zbycie akcji lub udziałów takiej spółki nie stanowi podstawy do opodatkowania VAT. Organ jednoznacznie stwierdził, że stanowisko Strony, która wskazywała na brak obowiązku podatkowego w każdym przypadku jest błędne.

WSA za niezasadny uznał pogląd Skarżącej co do naruszenia przepisów art. 6 ust.1 ustawy o VAT w związku z przepisem art. 19 Dyrektywy 112, gdyż przepisy te nie były przedmiotem interpretacji.

W konsekwencji powyższego Sąd pierwszej instancji oddalił skargę.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 zdanie pierwsze, a także w związku z art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie skargi, pomimo że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu, tj. z naruszeniem art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej w sposób mający bezpośredni wpływ na wynik sprawy;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 zdanie pierwsze, a także w związku z art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy podatkowe obu instancji przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 w związku z art. 5a, art. 8 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 40a lit. a i pkt 41, a także art. 6 pkt 1 ustawy o VAT w związku z art. 19 akapit pierwszy Dyrektywy 112 przez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania);

3) przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT w związku z art. 19 akapit pierwszy Dyrektywy 112 przez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania).

Mając powyższe na uwadze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej interpretacji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DKIS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.3. Strona w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2022 r. przedstawiła dodatkowe uzasadnienie zarzutów kasacyjnych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Postępowanie kasacyjne skonstruowane jest zatem na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Sąd kasacyjny, w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji, nie analizuje całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia, czy okoliczności bądź opisu stanu faktycznego, bada natomiast zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Tak więc zakres kontroli sądowej jest określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Sąd kasacyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych w środku odwoławczym. W niniejszej sprawie, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonych w niej podstaw.

3.3. Omówiona wyżej zasada związania granicami środka odwoławczego i zawartymi w nim podstawami zaskarżenia ogranicza zakres badania kwestionowanego orzeczenia WSA do dwóch zagadnień, objętych zarzutami naruszenia prawa, podniesionymi przez stronę skarżącą kasacyjnie. W tym miejscu wskazać należy, że kasator wskazał "zbiorczo", że skarga kasacyjna oparta jest na określonych w art. 174 pkt 1 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszeniach prawa, jednak sformułowane zarzuty nie zostały przyporządkowane do wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie zarzutami skargi kasacyjnej, o czym była mowa powyżej, oznacza także, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować lub poprawiać.

W skardze kasacyjnej można wyróżnić dwa zasadnicze zarzuty: pierwszy dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. powiązany, bądź z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, bądź z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 w związku z art. 5a, art. 8 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 40a lit. a i pkt 41, a także art. 6 pkt 1 ustawy o VAT w związku z art. 19 akapit pierwszy Dyrektywy 112 oraz drugi: dotyczący naruszenia art. 6 pkt 1 ustawy o VAT w związku z art. 19 akapit pierwszy Dyrektywy 112.

3.4. Odnosząc się zatem do zarzutu dotyczącego naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. należy stwierdzić, że zarzut ten jest bezzasadny.

Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Przepis ten nakłada na sąd obowiązek przedstawienia w sposób zwięzły stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że stawiając zarzut naruszenia tego przepisu, strona skarżąca winna wskazać, jakich elementów uzasadnienie wyroku nie zawiera, bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści.

W orzecznictwie od dawna funkcjonuje także pogląd, zgodnie z którym na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd tego przepisu (tak przykładowo wyroki NSA: z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3218/19, z dnia 11 marca 2020r., sygn. akt I GSK 175/18, z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1789/17). Jak wskazano wyżej, zarzut naruszenia art. 141 § 4 cyt. ustawy nie może też służyć do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie (wyrok NSA z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 932/18).

Z taką sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Kastor, nie zgadzając się z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku WSA, próbuje podważyć stanowisko Sądu poprzez ww. zarzut, co – z przyczyn wskazanych powyżej – nie może wywołać oczekiwanych przez autora kasacji rezultatów.

Niezależnie od tego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie Sądu pierwszej instancji spełnia wymogi i standardy wskazane w omawianym przepisie, albowiem przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty, wskazano podstawę prawną oddalenia skargi, przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Sąd ten prawidłowo odwołał się do wykładni prounijnej spornych regulacji prawnych i wskazał adekwatne orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które miało zastosowanie do kwestii stanowiącej istotę sporu w niniejszej sprawie.

Autor kasacji de facto polemizuje z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku nie wskazując na błędy w rozumowaniu Sądu lub brak logicznego wywodu co do przedstawionej wykładni prawa. Powtarza argumentację użytą w skardze do Sądu pierwszej instancji, która w istocie jest wynikiem nie precyzyjnego – jak się okazuje po lekturze skargi i skargi kasacyjnej – określenia stanu faktycznego sprawy we wniosku o wydanie interpretacji w niniejszej sprawie. Na tę kwestię zasadnie zwrócił uwagę WSA, wskazując, że: "Z jednej więc strony stwierdza ona (Skarżąca – przyp. NSA), że nie uczestniczy w zarządzaniu spółkami zależnymi, z drugiej jednak strony przedstawia w tym stanie faktycznym okoliczności świadczące o tym, że w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE można przyjąć, że czynności takie jednak wykonuje (uczestniczy w zarządzie). W tych okolicznościach organ interpretujący miał prawo dokonać ustalenia polegającego na przyjęciu, że spółka uczestniczy w zarządzaniu podmiotami zależnymi. Dysponował bowiem opisem faktów, a więc czynności jakie przez pytającą są wykonywane, są to fakty podane przez spółkę. Z faktów tych wynika jednoznacznie, że spółka uczestniczy w zarządzaniu podmiotami zależnymi w takim rozumieniu tego pojęcia jakie nadaje mu TS UE. Fakt wyrażenia innej oceny tej okoliczności, w oparciu o klasyfikacje działalności nie może mieć tutaj znaczenia. Błędna interpretacja faktów przez wnioskodawcę nie może powstrzymywać organu przed ich prawidłowa interpretacją".

3.5. Na akceptację zasługuje też ocena Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wzywania Strony o uzupełnienie wniosku. Słusznie Sąd ten wskazał, że takie wezwanie stanowiłoby w istocie wezwanie do zmiany oceny opisu stanu faktycznego w celu jednoznacznego wskazania, że Spółka nie uczestniczy w zarządzaniu spółkami zależnymi.

3.6. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia przez WSA art. 6 pkt 1 ustawy o VAT w związku z art. 19 akapit pierwszy Dyrektywy 112, gdyż Sąd przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie dokonywał jej analizy pod kątem zastosowania tych przepisów prawa. Przy czym brak wypowiedzi Sądu pierwszej instancji w tej kwestii było związane z faktem, że przepisy te nie były przedmiotem wydanej w niniejszej sprawie interpretacji, co z kolei było wynikiem tego, że sama Skarżąca nie wskazała we wniosku o interpretację na te regulacje prawne jako podlegające wykładni.

3.7. W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a.

Elżbieta Olechniewicz Marek Olejnik Sylwester Golec sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA