Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 417/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 165 a § 1 w zw z art. 14 b § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w Gdańsku na postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lutego 2012 r. Minister Finansów, działający przez upoważnionego Dyrektora Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie z dnia 21 grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku A S.A. z siedzibą w G. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Postanowienie powyższe podjęto w następującym stanie faktycznym:

W dniu 3 października 2011 r. A S.A. z siedzibą w G. złożyła na formularzu ORD-IN wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m.in. prawa do odliczenia w sytuacji, gdyby kontrahenci wystawili "zaległe" faktury, jak i sposobu skutecznego domagania się wystawienia "zaległych" faktur przez kontrahentów.

W złożonym wniosku przedstawiono następujący opis zdarzenia.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na nadawaniu programu radiowego i jest z tego tytułu zarejestrowana jako podatnik VAT czynny. W działalności Spółki występuje zarówno sprzedaż opodatkowana, jak i sprzedaż korzystająca ze zwolnienia od podatku, co oznacza, że Spółka znaczną część swoich zakupów rozlicza przy zastosowaniu współczynnika, o którym mowa w art. 90-91 ustawy o podatku od towarów i usług.

W ramach działalności gospodarczej, Spółka zawarła umowę generalną z dnia 28 grudnia 1995 r. ze Stowarzyszeniem Z (dalej: Stowarzyszenie lub Z) oraz umowę z dnia 22 października 1998 r. ze Stowarzyszeniem S (dalej: Stowarzyszenie lub S). Przedmiotem obu tych umów było uregulowanie zasad korzystania przez Spółkę (nadawania) z utworów autorów zrzeszonych w Stowarzyszeniach oraz uregulowanie zasad wypłaty przez Spółkę wynagrodzeń autorskich za nadawanie tych utworów.

Zgodnie z tymi umowami, Stowarzyszenia inkasują od Spółki wynagrodzenia autorskie, należne twórcom w zamian za nadawanie ich utworów. Kwoty wynagrodzenia autorskiego zostały uregulowane w umowach albo jako zryczałtowana miesięczna kwota wynosząca 4% przychodów związanych z działalnością nadawczą Spółki (Z), albo jako stała stawka za każdą minutę rzeczywistego nadawania danego utworu (S). Oba Stowarzyszenia działają na podstawie tych samych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90 poz. 631), mają identyczne zadania i cele statutowe oraz zawarły ze Spółką umowy o bardzo zbliżonej treści - przedmiot umowy jest analogiczny z tym, że niektóre postanowienia dodatkowe (np. ustalania wynagrodzenia) są odmiennie uregulowane.

W kwietniu 2011 r. Spółka została poinformowana przez Z, że w związku ze zmianą w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, od dnia 1 kwietnia 2011 r. wynagrodzenia autorskie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przy zastosowaniu stawki 23%. Tym samym, jak wynikało z pisma Z, Stowarzyszenie to jest zobowiązane wystawiać faktury VAT z kwotą podatku. Konsekwentnie, od kwietnia 2011 r. Z zaczął wystawiać na rzecz Spółki faktury za wypłacane przez Spółkę wynagrodzenia autorskie na rzecz Z. Podstawą opodatkowania wykazaną na tych fakturach jest całość wynagrodzenia autorskiego płaconego na rzecz Z przez Spółkę, pomniejszona o kwotę podatku należnego (VAT 23%). W sposób zbliżony postąpił S, tzn. Stowarzyszenie to uznało, że od 1 kwietnia 2011 r., z uwagi na zmianę przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, wynagrodzenie autorskie jest opodatkowane podatkiem od towarów i usług. S wystawił na Spółkę fakturę VAT, w której wykazał jako kwotę opodatkowaną jedynie 20% wynagrodzenia autorskiego, które Spółka uiściła na rachunek S; pozostała część tego wynagrodzenia została wykazana na fakturze jako kwota niepodlegająca opodatkowaniu.

Jak wskazała Spółka, swoje stanowiska Stowarzyszenia podpierają interpretacjami indywidualnymi wydanymi przez Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej.

Z uzyskał interpretację z dnia 23 sierpnia 2011 r. (nr [...]). We wniosku o interpretację Z pytał o stawkę podatku, którą powinien stosować do świadczeń wynikających z umów zawartych z nadawcami utworów, takimi jak Spółka oraz o obowiązek podatkowy dla tych świadczeń. Minister Finansów nie stwierdził wprost, jaką usługę i na czyją rzecz wykonuje Z, ponieważ o to Stowarzyszenie się nie pytało. Potwierdził natomiast, że Z powinien zastosować stawkę 23% oraz, że obowiązek podatkowy dla świadczeń Z powstaje na zasadach właściwych dla usługi sprzedaży praw (art. 19 ust. 13 pkt 9 cyt. ustawy). Minister Finansów stwierdził również, że Z wykonuje czynności opodatkowane z uwagi na brzmienie art. 8 ust. 2a oraz art. 30 ust. 3 ustawy. Z całokształtu tej interpretacji wynika więc, że Z świadczy na rzecz m.in. Spółki usługi "sprzedaży" praw autorskich do utworów nadawanych przez Spółkę. S otrzymał z kolei interpretację Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 lipca 2011 r. (nr [...]). We wniosku o interpretację S zadał pytanie o to, czy Stowarzyszenie to w części odpowiadającej zwrotowi kosztów działalności statutowej (20% inkasowanego wynagrodzenia) wykonuje na rzecz użytkowników praw (w tym m.in. dla Spółki) usługę pośrednictwa w zakresie realizacji obowiązków wynikających z ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a w części odpowiadającej wypłaconym artystom wynagrodzeń im należnych, wykonuje czynności niepodlegające opodatkowaniu. Minister Finansów udzielił odpowiedzi, zgodnie z którą S powinien wystawić fakturę VAT na wartość odpowiadającą 20% inkasowanego wynagrodzenia należnego artystom wykonawcom, a w pozostałej części uznać, że stanowią one wpływy od użytkownika należne artystom wykonawcom w całości, i jako takie w całości niepodlegające opodatkowaniu VAT. Z interpretacji tej nie wynika jednoznacznie, jaką usługę dokumentować ma faktura VAT, którą S powinien wystawiać, tym niemniej można z niej wywnioskować, że chodzi o usługę pośrednictwa, dla której podstawą opodatkowania jest art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług (na co wskazuje Minister Finansów).

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania.

Ad. 2 W przypadku gdyby Z lub S wystawił Spółce zaległe faktury VAT dotyczące wpłat dokonanych przez Spółkę przed 1 kwietnia 2011 r., wobec których Stowarzyszenia nie wystawiały faktur VAT, to czy Spółce przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur?

Ad. 3 W jaki sposób Spółka może skutecznie domagać się od Stowarzyszeń wystawienia "zaległych" faktur VAT (dotyczy wpłat dokonanych przed 1 kwietnia 2011 r.)?

Zdaniem wnioskodawcy, prawo do odliczenia podatku naliczonego Spółki rozciąga się również na zaległe (niewystawione) faktury, które Stowarzyszenia powinny wystawić za okresy sprzed dnia 1 kwietnia 2011 r.

Spółka ma również wątpliwość, czy będzie miała prawo do odliczenia podatku VAT z faktur VAT, które Z powinien wystawić za okres od 1 grudnia 2008 r. do 31 marca 2011 r. Dotychczas Stowarzyszenie takich faktur nie wystawiło na rzecz Spółki. Jednakże, z interpretacji Ministra Finansów wydanej na rzecz Stowarzyszenia wynika, że Stowarzyszenie powinno wystawiać faktury za powyższy okres, czyli od momentu, w którym wprowadzono do ustawy art. 30 ust.3, dotyczący podstawy opodatkowania obowiązującej w przypadku, gdy podatnik ( Z ), działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług.

W interpretacji tej wskazano "Niemniej jednak, niejako na marginesie sprawy, należy zaznaczyć, że dla oceny prawidłowości zadanych pytań sygnalizowana przez wnioskodawcę zmiana, która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2011 r. nie miała decydującego znaczenia. Zmiana ta bowiem, w ocenie działającego w imieniu Ministra Finansów organu, miała jedynie charakter precyzujący z uwagi na obowiązujące brzmienie art. 30 ust. 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r."

Oznacza to, że Z zobowiązany był do wystawiania faktur VAT nie od 1 kwietnia 2011 r., a już od 1 grudnia 2008 r., ponieważ z tą datą wszedł w życie art. 30 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka mogła mieć zatem prawo do odliczenia kwoty VAT, która powinna być wykazana w takich fakturach wystawionych przez Z. Strona zaznaczyła, że taki obowiązek spoczywał na Z z mocy prawa (art. 106 ust. 1 i ust. 3 w związku z ust. 4 cyt. ustawy) i Spółka nie musiała Z informować w jakiś szczególny sposób o "potrzebie" otrzymywania faktur VAT.

Wątpliwość dotyczy również świadczeń S, dla których - zgodnie z interpretacją Ministra Finansów - podstawą opodatkowania jest art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, a nie art. 30 ust. 3 oraz 8 ust. 2a ustawy. Jeżeli przyjąć, że interpretacja Ministra Finansów dla S jest prawidłowa, wówczas należałoby dojść do wniosku, że S powinien wystawiać faktury na rzecz Spółki nie od 1 kwietnia 2011 r., tylko od 1 maja 2004 r., z tą bowiem datą wszedł w życie art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy. Dotychczas Spółka takich faktur od S również nie otrzymała. Powyższe uwagi dotyczące wystawiania faktur mają odpowiednie zastosowanie również do sytuacji S.

W ocenie Spółki, gdyby otrzymała ona faktury od Stowarzyszeń za okresy sprzed 1 kwietnia 2011 r., wówczas przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na tych fakturach. Faktury te byłyby bowiem konsekwencją wydanych przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnych, z których wynika, że Stowarzyszenia świadczą na rzecz Spółki odpłatne usługi opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Tym samym, Spółka jest faktycznym usługobiorcą usług świadczonych również przed 1 kwietnia 2011 r., które mogłyby być (i powinny być) udokumentowane fakturami wystawionymi przez Stowarzyszenia i nie zachodzi żadna przesłanka wyłączająca prawo do odliczenia wymieniona w art. 88 ustawy o VAT, co za tym idzie nie ma przeszkód, żeby Spółka mogła odliczyć podatek naliczony z zaległych faktur, jeżeli je otrzyma.

Z kolei odnośnie kolejnego pytania, Spółka wskazała, że nie ma prawnych możliwości wyegzekwowania od Stowarzyszeń realizacji obowiązku wystawienia "zaległych" faktur VAT, ale takie uprawnienia posiadają organy podatkowe i skarbowe, i to one są zobowiązane wyegzekwować taki obowiązek od obu Stowarzyszeń.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie złożonego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej prawa do odliczenia w sytuacji, gdyby kontrahenci wystawili "zaległe" faktury, jak i sposobu skutecznego domagania się wystawienia "zaległych" faktur przez kontrahentów.

W złożonym zażaleniu, zarzucając naruszenie następujących przepisów:

- art. 14b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie, że udzielnie odpowiedzi na pytanie w części dotyczącej prawa do odliczenia od "zaległych" faktur nie mieści się w zakresie określonym w art. 14b Ordynacji podatkowej,

- art. 165a Ordynacji podatkowej - poprzez błędne uznanie, iż wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w części dotyczącej prawa do odliczenia w sytuacji, gdyby "kontrahenci" wystawili zaległe faktury, został złożony przez podmiot nie będący stroną w sprawie lub przyjęcie, że postępowanie z innych powodów nie może być wszczęte, Spółka wniosła o uchylenie wymienionego postanowienia, w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego, w sytuacji gdyby kontrahenci wystawili "zaległe" faktury i wydanie w tym zakresie interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Minister Finansów w pierwszej kolejności zauważył, że celem instytucji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest umożliwienie zainteresowanym podmiotom uzyskania od właściwych organów podatkowych informacji dotyczących zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Nie oznacza to jednak, że każdy i w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14b § 2 cyt. ustawy wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

W myśl art. 14b § 3 powołanej ustawy, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Przez przepisy prawa podatkowego ustawodawca rozumie przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Znaczenie terminu "ustawy podatkowe" wyjaśnia art. 3 pkt 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych, należy przez to rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, . podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Wskazując na powyższe unormowania organ wyjaśnił, że przedmiotem wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna skonkretyzowanego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego, stanowiąca indywidualną sprawę zainteresowanego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy wnioskodawca prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia przedstawionej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego.

Przepisy art. 14b § 1-3 Ordynacji podatkowej, stawiają zatem przed wnioskiem o udzielenie interpretacji wymagania związane z tym, aby był złożony na piśmie i w sposób wyczerpujący (nie ogólny) przedstawiał stan faktyczny sprawy oraz zawierał własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej powinien przy tym - w szczególności - dotyczyć:

- tylko indywidualnej sprawy zainteresowanego w zakresie przepisów prawa podatkowego regulujących wprost odpowiedzialność podatkową wnioskodawcy,

- zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych.

Zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 dziana IV. Stosownie natomiast do art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej, zachodzą przykładowo, gdy:

• przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego;

• przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne;

• wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, bądź gdy wniosek dotyczy przepisów nie regulujących wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy.

Mając na względzie powyższe, organ stwierdził, że oceniając, czy konkretny wniosek dotyczący interpretacji przepisów prawa podatkowego może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w ramach procedury uregulowanej Rozdziale la Działu II ustawy Ordynacja podatkowa, należy "mieć na względzie nie tylko definicję przepisów prawa podatkowego zawartą w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej; lecz także charakter omawianej instytucji. ;

Ocena kwestii możliwości wszczęcia postępowania interpretacyjnego wymaga ponadto rozważenia, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku w powiązaniu z dokonaną analizą przedstawionego stanu faktycznego i własnym stanowiskiem w sprawie, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę.

W wyniku dokonanej przez Ministra Finansów analizy złożonego przez Spółkę wniosku, w części dotyczącej pytań oznaczonych nr 2 i 3 w poz. 69 wniosku ORD-IN, tj. "W przypadku gdyby Z lub S wystawił Spółce zaległe faktury VAT dotyczące wpłat dokonanych przez ... Spółkę przed 1 kwietnia 2011 r., wobec których Stowarzyszenia nie wystawiały faktur VAT to czy Spółce przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur", i "W jaki sposób Spółka może skutecznie domagać się od Stowarzyszeń wystawienia "zaległych" faktur VAT (dotyczy wpłat dokonanych przed 1 kwietnia 2011 r.)", w powiązaniu z przedstawionym opisem zdarzenia i własnym stanowiskiem Spółki, stwierdzono, że w tak określonym zakresie, merytoryczne rozpatrzenie podnoszonych przez Spółkę kwestii, sprowadzających się w istocie do rozstrzygania o podatkowoprawnych obowiązkach kontrahentów Spółki w zakresie ewentualnej konieczności wystawienia "zaległych" (w ocenie Spółki) faktur, jak również wskazania sposobu, w jaki Spółka może wymóc na kontrahentach ich wystawienie, poprzez wydanie interpretacji indywidualnej, wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące tutejszemu organowi w ramach postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Przedstawiony przez Spółkę opis zdarzenia w powiązaniu z zadanymi pytaniami (pytanie nr 2 i 3) jak również własnym stanowiskiem, stanowił w istocie opis sytuacji, z której wynikało, że w ocenie Z i S obowiązek wystawienia faktur dotyczy okresu od dnia 1 kwietnia 2011 r., natomiast Spółka ma w tej kwestii odmienne stanowisko "zaległe (niewystawione) faktury, Stowarzyszenia powinny wystawić za okresy sprzed dnia 1 kwietnia 2011 r." i dąży do tego by wymóc na ww. podmiotach dokonanie tej czynności. W tej kwestii wbrew ocenie Spółki, znamienne jest także zapytanie nr 3 i stanowisko do niego przedstawione, które należy oceniać całościowo. Spółka nie otrzymała zarówno od Z jak i S faktur obejmujących okres sprzed 1 kwietnia 2011 r. i w związku z tym, składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji "gdyby" otrzymała zaległe faktury, co do zasady miała na celu wymóc - poprzez otrzymanie interpretacji, w której organ ewentualnie potwierdzi obowiązek wystawienia faktur przez Z i S - na tych podmiotach wystawienie faktur za ww. okres czasu. Dokumenty te w opinii Spółki - jak wskazano we wniosku są "fakturami zaległymi". Organ podkreślił, że z opisu stanu faktycznego wynikało, że Stowarzyszenia wystawiły na rzecz Spółki faktury za okres od dnia 1 kwietnia 2011 r., gdyż w ocenie tych podmiotów "od dnia 1 kwietnia 2011 r. wynagrodzenia autorskie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przy zastosowaniu stawki 23%". Stan faktyczny nie wskazywał, by Stowarzyszenia zamierzały wystawić faktury VAT za inny niż wskazany przez nie w piśmie skierowanym do Spółki okres czasu. Potwierdzeniem głównego celu złożenia interpretacji jest także przedstawione w zażaleniu stanowisko Spółki, z którego wynika, że intencją złożonego wniosku było w rzeczywistości potwierdzenie obowiązku wystawienia faktur przez Z i S. Spółka bowiem jak wskazała "nie chciałaby znaleźć się w sytuacji, w której doprowadziłaby do wystawienia faktur VAT przez np. Z, odliczyłaby podatek naliczony w tych fakturach, a następnie inny organ podatkowy zakwestionowałby to odliczenie (...)". Dalej Spółka wskazuje "Problem przedstawiony we wniosku Spółki sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy określona czynność wykonywana przez Z lub S (przed 1 kwietnia lub po 1 kwietnia 2011 r.) podlega opodatkowaniu VAT, a tym samym daje Spółce prawo do odliczenia podatku naliczonego". A zatem z powyższego wynika, że otrzymana przez Spółkę interpretacja indywidualna przede wszystkim miałaby stanowić argument obligujący Stowarzyszenia do wystawienia faktur VAT" a więc można przy tym uznać, że stanowić miała argument w sporze prawnym (Stowarzyszenia nie wystawiają faktur wskazując, że zobligowane są do dokonania tej czynności od dnia 1 kwietnia 2011 r., natomiast Spółka nie podzielając stanowiska w tej kwestii wskazuje, że faktury powinny być wystawione i stanowią "faktury zaległe"). Z tego też należało wywieść, że zapytanie nie tylko sprowadza się do możliwości realizacji przez Spółkę z uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego - które jest zdarzeniem niepewnym jako, że Spółka nie otrzymała faktur w tym zakresie i nie ma pewności, czy je otrzyma - lecz również do rozstrzygania o podatkowoprawnych stanach Stowarzyszeń.

Z przepisów regulujących kwestie związane z wydawaniem interpretacji indywidualnych zawartych w Rozdziale 1a Ordynacji podatkowej wynika, że organ nie ma uprawnień nie tylko do rozstrzygania sporów pomiędzy stronami, lecz także do orzekania o prawach i obowiązkach innego niż wnioskodawca podmiotu.

W złożonym zażaleniu nie zgadzając się z poglądem organu odnośnie braku podstaw do wydania interpretacji ze względu na niemożność rozstrzygania "o obowiązkach podatkowych Z" Spółka zauważa, że organ "już raz tego dokonał" w interpretacji znak [...].

Ustosunkowując się do powyższego organ podkreślił, że zgodnie z art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości wydawanych wiążących interpretacji i usprawnienia obsługi wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie, określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów.

W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) upoważnia się Dyrektorów Izb Skarbowych w: B, K, Ł, P i W do wydawania, w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, interpretacji indywidualnych.

Upoważnienie obejmuje wydawanie interpretacji indywidualnych w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej w sprawach pozostających we właściwości naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych oraz naczelników urzędów i dyrektorów izb celnych (§ 2 ust. 2 ww. rozporządzenia). Stosownie do § 4 ww. rozporządzenia Dyrektor Izby Skarbowej jest właściwy do wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli wnioskodawca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w województwie: kujawsko-pomorskim, podlaskim, pomorskim, warmińsko-mazurskim lub zachodniopomorskim.

Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej jest właściwy do wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli wnioskodawca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w województwie mazowieckim, o czym stanowi § 7 cyt. rozporządzenia.

Zgodnie z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej wydał interpretację z dnia 3 sierpnia 2010 r. znak [...], z której jak wynika za prawidłowe uznał wyrażone stanowisko wnioskodawcy w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego wyłącznie od dnia 1 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano bowiem "Stanowisko przedstawione w niniejszej interpretacji, znajduje zatem odniesienie wyłącznie do ww. stanu prawnego, nie zaś do okresu obowiązującego przed ww. dniem 1 kwietnia 2011 r.". Co prawda organ wskazał w dalszej części "niejako na marginesie sprawy, należy zaznaczyć, że dla oceny prawidłowości zadanych pytań sygnalizowana przez Wnioskodawcę zmiana, które weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2011 r. nie miała decydującego znaczenia", nie zmienia to jednak faktu, że interpretacja indywidualna dotyczyła stanu faktycznego zaistniałego po dniu 1 kwietnia 2011 r.

Uwzględniając powyższe zauważyć należy przede wszystkim, że w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej dla Spółki będącej stroną umów zawartych z Z, tutejszy organ w żadnym wypadku nie ma możliwości dokonywania analizy ocennej wydanego przez inny organ dla innego podmiotu rozstrzygnięcia, niemniej jednak wobec tak zakreślonego przez wnioskodawcę i organ stanu prawnego-trudno zgodzić się z wyrażonym w zażaleniu poglądem Spółki, że ze wskazanej interpretacji indywidualnej wynikał "obowiązek opodatkowania usług świadczonych przez Z m.in. dla Spółki" za okres przed 1 kwietnia 2011 r.

Odnosząc się do kolejnej kwestii związanej z wydaną dla Spółki interpretacją indywidualną znak [...] w zakresie objętym pytaniem 1 wniosku wskazać należy, że w ocenie tut. organu pytania tego, odnoszącego się do stanu faktycznego z którego wynikało, że wobec uznania przez Stowarzyszenia, że z dniem 1 kwietnia 2011 r. świadczone czynności podlegają opodatkowaniu Spółka otrzymała wystawione przez Z i S faktury VAT, nie należy utożsamiać - jak czyni to Spółka - z pytaniami oznaczonymi we wniosku nr 2 i 3. Stan faktyczny objęty pytaniem 1 jest niesporny, wystawcy udokumentowali świadczone czynności poprzez wystawienie stosownych faktur (na okoliczność tę mają także potwierdzenie prawidłowości w postaci interpretacji indywidualnej), zaś Spółka w żadnej mierze nie kwestionuje zasadności otrzymania tych dokumentów. Natomiast zapytania oznaczone jako nr 2 i 3 w powiązaniu z dokonaną analizą złożonego wniosku wskazywały, że strony mają odmienne stanowisko odnośnie konieczności i obowiązku wystawienia faktur przez Z i S za okres przed dniem 1 kwietnia 2011 r. A więc w ocenie Spółki faktury powinny być wystawione, a ww. podmioty nie wystawiły faktur, ponadto z przedstawionego we wniosku opisu sprawy nie wynikało by zamierzały tego dokonać, więc Spółka "poszukuje" metody skutecznego "domagania się" od stowarzyszeń wystawienia - w Jej ocenie - "zaległych" faktur. I jak wynika chociażby ze złożonego zażalenia wydana dla Spółki interpretacja przesądzająca o obowiązku wystawienia faktur przez te dwa podmioty, umożliwiłaby "doprowadzenie" do wystawienia faktur VAT. Tymczasem Minister Finansów nie ma uprawnień, aby w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej rozstrzygać powstałe pomiędzy podatnikami spory odnośnie opodatkowania danej czynności i związanego z tym ewentualnego obowiązku wystawienia faktur VAT.

Ponadto zauważono, że instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie unormowanym w przepisach art. 14k- 14n Ordynacji podatkowej podmiotom, które zastosowały się do wydanych na ich rzecz interpretacji. Zgodnie bowiem z art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Z powyższego wynika, że znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej. Co z kolei oznacza, że indywidualna interpretacja prawa podatkowego posiada znaczenie prawne dla jej wnioskodawcy - adresata. Zawiera ona bowiem ocenę możliwości zastosowania konkretnych przepisów w relacji do indywidualnych ze swej istoty okoliczności zaszłego bądź przewidywanego przez jednostkowy podmiot stanu faktycznego, dotyczącego jego spraw podatkowych. Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej.

Wydając żądaną przez Spółkę interpretację indywidualną przyznającą prawo do odliczenia z faktur, które Spółka być może otrzyma, trudno byłoby uznać, że interpretacja ta zrealizuje wynikającą z ww. przepisów funkcję ochronną, skoro Spółka takich faktur nie posiada, nie wiadomo czy i kiedy będzie w ich posiadaniu, w związku z czym nie ma również możliwości realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zwrócić należy także uwagę na to, że żądana interpretacja odnosiłaby się do sytuacji niepewnej, a podjęte przez tut. organ rozstrzygnięcie osadzone byłoby w nieskonkretyzowanej sytuacji, w której bez użycia zwrotu warunkowego "gdyby" niemożliwe byłoby wydanie interpretacji, a więc niemożliwe byłoby tym samym udzielenie jednoznacznej, bezwarunkowej odpowiedzi na zadane pytanie. Wydane rozstrzygnięcie musiałoby zostać oparte o warunek "gdyby Spółka otrzymała faktury". Natomiast, gdyby Spółka faktur jednak nie otrzymała, uprawnienie wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie byłoby możliwe do realizacji. Przedmiotowa interpretacja indywidualna wydana na wniosek Spółki odnosiłaby się zatem do sytuacji nie dość, że niepewnej, to w istocie warunkowej.

Powyższe wskazuje, że zachwiany byłby sens, jaki przyświecał idei związanej z przyjętym przez ustawodawcę rozwiązaniem w postaci wprowadzonej w Rozdziale 1a ustawy Ordynacja podatkowa regulacji związanej z postępowaniem w sprawie wydania interpretacji indywidualnych.

Końcowo organ podkreślił, że na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie może wpłynąć powoływane przez Spółkę orzecznictwo sądów administracyjnych, bowiem są to rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym.

Niemniej jednak podzielając poglądy zawarte w przywołanych przez Spółkę orzeczeniach, organ zauważył, że powołany przez Spółkę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczy odmiennego stanu faktycznego, z którego wynika że podmiot będący w posiadaniu faktury VAT z tytułu nabycia działki budowlanej zabudowanej budynkiem usługowym wnosił o interpretację w zakresie prawa do odliczenia podatku w nich wykazanego, natomiast wyrokiem z dnia 6 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną interpretację stwierdzając, że wnioskodawca nie ma podstaw do występowania z zapytaniem o podatkowoprawne obowiązki kontrahenta. Co prawda stan faktyczny zaistniały w interpretacjach będących przedmiotem ww. orzeczeń różnił się od przedstawionego we wniosku Spółki, niemniej jednak zwrócić należy uwagę na to, że był to stan skonkretyzowany, tj. na tyle pewny, że nie był sporny pomiędzy kontrahentami a co się z tym wiąże wnioskodawcy nie wnosili o udzielenie odpowiedzi warunkowej. Ponadto pomimo odmiennego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku będącym przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który zdaniem Spółki należy porównać do zapytania wskazanego w punkcie 2 wniosku ORD-IN złożonego przez Spółkę, wskazać należy, że przedstawione w ww. wyroku okoliczności sprawy porównywalne są bardziej do przedstawionych w stanie faktycznym i związanym z nim pytaniem nr 1 Spółki, co do którego tut. organ wydał interpretację indywidualną. Zarówno w powołanym wyroku, jak i zapytaniu nr 1 zadanym we wniosku Spółki, przedmiotem było prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z otrzymanych faktur dokumentujących zdarzenie kreujące zobowiązanie podatkowe. Sytuacja ta (jak już organ wykazywał w mniejszym postanowieniu) jest odmienna od opisanej w zaskarżonym przez Spółkę postanowieniu, gdyż Spółka nie otrzymała faktur, z których to chciałaby odliczyć podatek naliczony, a wniosek nie zawierał informacji, by Stowarzyszenia faktury te zamierzały wystawić. Z opisanej sytuacji natomiast wprost wynikało, że Spółka "poszukiwała" "sposobu wyegzekwowania" od swoich kontrahentów realizacji obowiązku wystawienia "zaległych faktur VAT". Tym "sposobem" z całą pewnością nie może być interpretacja indywidualna wydana przez organ podatkowy.

Z wyżej wskazanych względów analiza przepisów ustawy Ordynacja podatkowa związanych z procedurą w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych, w tym art. 165a tej ustawy w kontekście sprecyzowanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytań oznaczonych nr 2 i 3 prowadzi do wniosku, że żądanie Spółki w tym zakresie nie może być rozstrzygnięte w interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W złożonej, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o:

- uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia,

- zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 14b § 1 i § 2. Ordynacji podatkowej - poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej na jej rzecz w części dotyczącej prawa do odliczenia VAT z zaległych faktur i sposobu domagania się wystawienia zaległych faktur,

- art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie, że postępowanie w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w części dotyczącej prawa do odliczenia VAT z zaległych faktur zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w sprawie lub z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte,

- art. 120 Ordynacji podatkowej - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, które to postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów dotyczących interpretacji indywidualnych.

W uzasadnieniu skargi Spółka opisała dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, że w zaskarżonym postanowieniu Minister Finansów nie sprecyzował, jakie dokładnie przesłanki z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej zostały spełnione, a jedynie wskazał, że charakter instytucji interpretacji indywidualnej oraz gwarancyjna rola interpretacji sprzeciwiają się udzieleniu odpowiedzi na zadane pytania.

Strona, przedstawiając wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej oraz treść art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, wskazała, że przepisy te należy odczytywać łącznie, co oznacza, iż nie wystarczy zaistnienie jakichkolwiek "innych przyczyn", żeby organ mógł wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji. Te "inne przyczyny" muszą wyraźnie wynikać z przepisów prawa, co potwierdzają sądy administracyjne, np. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1408/2010. Konsekwentnie, zdaniem Skarżącej, przy odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej organ jest obowiązany ustalić, czy istnieją przepisy, które uniemożliwiają rozpatrzenie wniosku wnioskodawcy, co oznacza, że organ musi ustalić, czy spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 14b Ordynacji podatkowej. Jeżeli któryś z warunków materialnych nie zostanie spełniony, wówczas właściwy organ może odmówić wszczęcia postępowania, na podstawie art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej (np. w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji nie zawiera opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska co do tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego) lub na podstawie art. 165a §1 Ordynacji podatkowej.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, iż wniosek nie dotyczy indywidualnej sprawy, Skarżąca powołała wyrok WSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 555/10 i wywiodła, że jeżeli interpretacja przepisów w danej sytuacji rozstrzyga o prawidłowym określeniu obowiązku podatkowego wnioskodawcy, wówczas wnioskodawca jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o interpretację, jako podmiot zainteresowany, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku przedmiotowego wniosku. W opinii Skarżącej, która wynikała z interpretacji indywidualnej wydanej przez Ministra Finansów dla Z, Stowarzyszenia z tytułu świadczonych przez siebie usług powinny były wystawiać faktury z kwotą VAT (22% lub 23%) także za okresy sprzed 1 kwietnia 2011 r. Jeśli taką opinię wyraził Minister Finansów, to Spółka miała prawo do odliczenia tego podatku VAT, który od tych usług był należny. Natomiast prawo do odliczenia niewątpliwie decyduje o prawidłowym wywiązaniu się z ciążących na niej obowiązkach podatkowych. Wskazano, że przyjmując rozumowanie prezentowane przez organ można byłoby dojść do wniosku, że żaden wniosek, który dotyczyłby prawa do odliczenia podatku VAT, nie mógłby być rozpatrywany przez organ, gdyż w rzeczywistości organ musiałby "wypowiedzieć się o obowiązkach innego podmiotu", czyli wystawcy takiej faktury. Bez znaczenia dla Skarżącej w przedmiotowej sprawie pozostaje, że w momencie złożenia wniosku o interpretację nie była w stanie określić, czy te faktury otrzyma w przyszłości od kontrahentów. Czynności opisane w stanie faktycznym wniosku zostały już wykonane przez kontrahentów Skarżącej i nie zostały zafakturowane na jej rzecz.

W ocenie Spółki, organ mógł co najwyżej poddać analizie, czy przedstawiony przez nią stan faktyczny nie stanowi w istocie zdarzenia przyszłego, skoro faktury nie zostały jeszcze otrzymane. Organ, w ocenie Skarżącej nie dokonał jednakże takiej analizy i nie wezwał do zmiany stanu faktycznego na zdarzenie przyszłe, co oznacza, że uznał przedstawione zagadnienie za zaistniały stan faktyczny. Tym samym powinien udzielić odpowiedzi, czy w takim stanie faktycznym przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Odpowiedź na postawione przez Skarżącą pytanie rzutuje bezpośrednio na prawidłowe wywiązanie się z jej obowiązków podatkowych w sytuacji, gdyby otrzymała ona w przyszłości faktury od wskazanych kontrahentów, a to - w jej ocenie - wręcz nakazuje organowi udzielenie właściwej interpretacji przepisów prawa. Następnie strona powołując wyrok WSA z dnia 6 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 49/2011 wywiodła, że wniosek o interpretację dotyczył jej indywidualnej sprawy, tj. bezpośrednio jej sfery praw i obowiązków. Zarzuciła organowi, że nie przeprowadził analizy pod kątem spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 14b Ordynacji podatkowej, a wydane rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, nie przedstawiając który przepis powoduje, że postępowanie nie mogło być wszczęte i ograniczając się do wskazania przykładowych przyczyn uniemożliwiających wydanie interpretacji indywidualnej.

W odniesieniu do stwierdzeń organu, że interpretacja oparta na wniosku Skarżącej sprowadzałaby się do rozstrzygnięcia o podatkowoprawnych obowiązkach jej kontrahentów w zakresie ewentualnej konieczności wystawienia zaległych faktur oraz, że interpretacja miałaby na celu przymuszenie kontrahentów do wystawienia zaległych faktur, co stoi w sprzeczności z zasadami udzielania interpretacji Skarżąca stwierdziła, iż taki sposób interpretacji prawa wskazuje na istnienie przepisu, który w jakikolwiek sposób "zmuszałby" inne podmioty niż wnioskodawca do zastosowania się do wydanej interpretacji, natomiast żaden przepis nie "zmusza" nikogo, nawet wnioskodawcy do zastosowania się do uzyskanej interpretacji prawa podatkowego.

Oznacza to, że wydana interpretacja nie rozstrzygałaby sporu pomiędzy kontrahentami, a tylko - zgodnie z art. 14b Ordynacji podatkowej - wyraziłby swoją ocenę prawną co do prawa do odliczenia przysługującego (lub nieprzysługującego) Skarżącej. We wniosku Strona skarżąca zadała bowiem pytanie o swoje uprawnienia, a konkretnie o prawo do odliczenia podatku VAT, a nie żądała wskazania wprost, że Stowarzyszenia muszą albo nie muszą wystawić faktury z kwotą podatku VAT. Zatem, w ocenie strony stwierdzenia organu są całkowicie niezrozumiałe i - w świetle przepisów Ordynacji podatkowej - błędne.

Ponadto wskazano, że organ podatkowy nie ma kompetencji do badania intencji wnioskodawcy, a tym bardziej do przypisywania jej takiego czy innego celu działania. Celem działania skarżącej było tylko i wyłącznie uzyskanie potwierdzenia jej prawa do odliczenia podatku naliczonego na wypadek wystawienia faktur przez Stowarzyszenia. Tak długo jak Skarżąca posiadała interes prawny w wydaniu interpretacji i interpretacja miała dotyczyć jej indywidualnej sprawy, jej intencje nie powinny mieć żadnego znaczenia dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku. Takie stanowisko znajduje uzasadnienie w wyroku WSA z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1122/10.

W ocenie Spółki bezzasadny jest również argument organu, że interpretacja wydana nie spełniałaby swojej funkcji gwarancyjnej, ponieważ byłaby warunkowa. W niniejszej sprawie warunek nie musiałby wcale wystąpić, gdyby organ uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe, to oznaczałoby ono, że prawo do odliczenia Stronie przysługuje w miesiącu, w którym uzyska właściwe faktury.

Końcowo, zdaniem Skarżącej, argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżanego postanowienia są pozbawione podstawy prawnej, co w szczególności narusza zasadę legalizmu, określoną w art. 120 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, argumentując i wywodząc jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie organu odwoławczego narusza w istotny sposób przepisy prawa procesowego - tym samym skarga spółki zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej argumenty zasługują na aprobatę.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Ministra Finansów, działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 7 lutego 2012 r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 21 grudnia 2011 r. odmawiające skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Rzeczą Sądu w niniejszej sprawie jest zatem rozstrzygnięcie sporu w kwestii istnienia przyczyn uprawniających organ podatkowy do odmowy wszczęcia postępowania, dokonanej na podstawie art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. ). Oznacza to, że ocena stanowiska strony skarżącej zaprezentowana we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, nie była przedmiotem rozważań Sądu w tej sprawie i w konsekwencji prawidłowość tego stanowiska pozostaje poza kontrolą Sądu.

Przepis art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Nie ma wątpliwości, że przepis art. 165a znajduje zastosowanie w sprawach z wniosków o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. Na odpowiednie stosowanie tego przepisu w tych postępowaniach wskazuje wprost przepis art. 14h Ordynacji podatkowej.

W tym miejscu należy zauważyć, że z treści art. 165a oraz art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej można wnioskować, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. I tak stosownie do art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania, jednak jest to faza postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada, czy wniosek (podanie) pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Zatem po wpłynięciu wniosku Spółki organ podatkowy w pierwszej kolejności badał czy istnieje stan faktyczny pozwalający na wszczęcie postępowania, a zatem czy nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. Opisane badanie jest poprzedzającym w stosunku do badania formalnego wniosku w zakresie wystąpienia braków formalnych, skutkujących wezwaniem wnioskodawcy do ich usunięcia w zakreślonym 7- dniowym terminie pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia zgodnie z art. 169 Ordynacji podatkowej.

Zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3288/06, LEX nr 317285). W literaturze i orzecznictwie (por. wyrok WSA w Warszawie z 9.06.2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3313/08, LEX nr 512132) wskazuje się, iż przyczyny, które powodują, że postępowanie nie może być wszczęte mogą dotyczyć:

1) braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego,

2) sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe oraz

3) przypadków, gdy w sprawie zapadła już decyzja (również nieostateczna).

W sytuacji zatem stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenia treści żądania, organ podatkowy nie przystępuje do formalnego badania wniosku a zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 165a Ordynacji podatkowej. Trzeba podkreślić, że odmowa wszczęcia postępowania nie jest uzależniona od uznania organu podatkowego, a jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek w tym przepisie wyszczególnionych. Taka też sytuacja - w ocenie organu - zaistniała w niniejszej sprawie i dlatego nie przystąpił do formalnego badania wniosku skarżącej i ewentualnego zastosowania przepisu art. 169 Ordynacji podatkowej celem uzupełnienia braków formalnych tego wniosku.

Minister Finansów odmawiając wszczęcia postępowania z wniosku Spółki podał, że przeszkodą dla realizacji żądania wnioskodawcy była niemożność wydania w oparciu o jej wniosek rozstrzygnięcia o cechach właściwych dla interpretacji indywidualnej i spełniającego funkcje przypisane przez ustawodawcę dla tej instytucji, w szczególności funkcji gwarancyjnej, przede wszystkim dlatego, że wnioskodawczyni nie można przypisać statusu "zainteresowanego" na gruncie przepisów prawa podatkowego.

Oceniając zasadność powyższego stanowiska organu podatkowego, trzeba na wstępie odwołać się do pojęcia (istoty) interpretacji indywidualnych i podstaw prawnych ich wydawania.

I tak - wobec braku w Ordynacji podatkowej definicji normatywnej interpretacji prawa podatkowego - należy zauważyć, że obecnie ustawa ta nie traktuje interpretacji indywidualnych jako "wszelkich wyjaśnień treści obowiązującego prawa podatkowego, które są kierowane do organów podatkowych i organów kontroli skarbowej, dotyczące problemów prawa podatkowego". Na podstawie analizy całokształtu przepisów Ordynacji podatkowej poświęconych tej instytucji można określić je jako formę odpłatnego uzyskania informacji i urzędowego poświadczenia, że opisany we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny (rzeczywisty lub projektowany) jest w ocenie organu, zobowiązanego do wydania interpretacji, zgodny z prawem obowiązującym w dniu wydania interpretacji. Indywidualne interpretacje stanowią odpowiedź na wniosek zainteresowanego złożony w sprawie wydania interpretacji i w tym sensie interpretacje indywidualne są kierowane do wnioskodawców, nie zaś do organów podatkowych i organów kontroli.

Trzeba podkreślić, że interpretacja indywidualna nie stanowi abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego, który jest przedstawiony przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji. Przedmiotem interpretacji indywidualnych mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego (por. wyrok WSA z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 412/09, LEX nr 528242, wyrok WSA w Łodzi z 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 373/09, LEX nr 552634).

Z przepisów art. 14 b § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (por. art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej).

Z istoty interpretacji wynika, że stanowisko organu podatkowego zawarte w interpretacji powinno dawać wnioskodawcy wyraźną odpowiedź na postawione przez niego pytanie, w szczególności wówczas, gdy organ uznaje jego stanowisko za nieprawidłowe.

Z przywołanych przepisów wynika dalej, że zainteresowanym, jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, w rozumieniu art. 14b § 1, jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Wskazanie we wniosku owej indywidualnej sprawy stanowi niezbędny warunek uznania podmiotu za zainteresowanego w znaczeniu przyjętym w przywołanym przepisie.

Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Wynika to z tej części przepisu art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej, w której stanowi się, że interpretację wydaje się na pisemny wniosek zainteresowanego "w jego sprawie". Wykładnia systemowa art. 14 b Ordynacji podatkowej wskazuje, że dotyczy on wyłącznie takich stanów faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej. Należy przy tym podkreślić, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego daje zainteresowanemu podmiotowi swoistą ochronę prawną, o której stanowi przepis art. 14 k Ordynacji podatkowej. Zawarte w tym przepisie gwarancje dla wnioskodawcy oznaczają, że zastosowanie się przez niego do interpretacji indywidualnej (przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną) nie może mu szkodzić. Nie można wydać interpretacji, która nie będzie spełniała poza funkcją interpretacyjną, funkcji gwarancyjnych, które są ściśle ze sobą związane.

Tak więc istotne jest, aby pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji, a wnioskodawcą istniał związek wyrażający się tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Reasumując interes, który ma wstąpić po stronie wnioskodawcy, oznacza wyłącznie interes prawnopodatkowy, a nie interes faktyczny.

Uwzględniając powyższe, wskazać należy, że przepis art. 14b Ordynacji podatkowej wprowadza istotne ograniczenie legitymacji podmiotów występujących o interpretację i trafnie wskazał podmioty, które z takim wnioskiem wystąpić nie mogą, tj.:

1) we własnym imieniu adwokat, radca prawny czy też doradca podatkowy, jeśli chcieliby uzyskać wykładnię dotyczącą pewnego teoretycznego stanu faktycznego,

2) osoba, która chciałaby tylko zaznajomić się z poglądem organu interpretacyjnego na możliwości stosowania oraz wykładnię określonego przepisu prawa podatkowego wyłącznie z przyczyn czysto poznawczych,

3) osoba, na której sytuację ekonomiczną, czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika, (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski: Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wydawnictwo "Dom Organizatora" Toruń 2007 r., tom I, 78-79).

Przechodząc od powyższych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że Spółka w zażaleniu na postanowienie organu I instancji domagała się wydania przez Ministra Finansów interpretacji przepisów prawa podatkowego jedynie w zakresie pytania nr 2, tj. " W przypadku, gdyby Z lub S wystawił Spółce zaległe faktury VAT dotyczące wpłat dokonanych przez Spółkę przed 1 kwietnia 2011 r., wobec których Stowarzyszenia nie wystawiały faktur VAT, to czy Spółce przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur?" Również skarga dotyczy odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie.

Zdaniem organu podatkowego udzielenie w rozpoznawanej sprawie interpretacji indywidualnej, przy tak sformułowanym pytaniu strony skarżącej i opisie zdarzenia przyszłego, w kontekście przepisu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania. Przede wszystkim stanowisko organu opiera się na założeniu, że żądana przez Spółkę interpretacja nie zrealizuje funkcji gwarancyjnej ( ochronnej ) interpretacji, skoro nie wiadomo, czy spółka otrzyma faktury, na podstawie których będzie miała prawo do odliczenia podatku VAT, co więcej interpretacja taka odnosiłaby się do sytuacji nie dość, że niepewnej, to w istocie warunkowej.

Z takim stanowiskiem organu, zdaniem Sądu nie sposób się zgodzić. Otóż, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej pozwala podmiotowi uprawnionemu do sformułowania wniosku dotyczącego zdarzenia przyszłego, czyli do opisania zdarzenia hipotetycznego, abstrakcyjnego, które dopiero ma lub może się zdarzyć. Każde zdarzenie przyszłe jest ze swej natury niepewne, warunkowe, hipotetyczne. Zdarzenie przyszłe jest niepewne nie tylko, gdy strony nie mają wpływu na jego ziszczenie się ( np. wybuch wojny, klęska żywiołowa, uzyskanie zezwolenia administracyjnego na prowadzenie działalności gospodarczej), ale także wtedy, gdy od decyzji jednej lub obu stron zależy jego spełnienie się ( np. zawarcie określonej umowy - por. Z.Radwański, Prawo cywilne - część ogólna, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1997,str.241 ) Zdarzeniem przyszłym i pewnym jest jedynie termin, o czym wiadomo z ogólnej części prawa cywilnego.

Dlatego, zdaniem Sądu, nie znajduje uzasadnienia zawężanie pojęcia "zdarzenia przyszłego" w rozumieniu art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wyłącznie do zdarzeń pewnych, wobec braku normatywnej definicji tego pojęcia ( por. wyrok WSA z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 440/10 ). Niezrozumiały jest zatem wywód zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia o koniecznym prawdopodobieństwie wystawienia przez Stowarzyszenia "zaległych faktur", bo tylko w sytuacji tak przedstawionego zdarzenia przyszłego organ mógłby w trybie art. 14 b Ordynacji podatkowej wydać interpretację indywidualną. Wskazać bowiem należy, że prawdopodobieństwo, ani tym bardziej duże prawdopodobieństwo, nie jest ustawowo określoną cechą zdarzenia przyszłego, którego może dotyczyć wniosek o interpretację.

Wprawdzie z opisanego przez Spółkę zdarzenia nie wynika, że Stowarzyszenia zamierzają wystawić zaległe, tj. obejmujące okres z przed 1 kwietnia 2011 r. faktury, niemniej jednak, z owego opisu nie wynika również kategoryczna konkluzja strony, że jej kontrahenci z całą pewnością nie wystawią przedmiotowych faktur.

Tym samym rzeczą Ministra Finansów, działającego przez upoważniony organ było, przy wystarczającej "precyzyjności" stanu faktycznego wskazanego przez stronę skarżącą, udzielenie odpowiedzi na proste w istocie swej pytanie, czyli wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkop. z dnia 6 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Go 214/09).

Jak trafnie bowiem wskazano w skardze, nie ma bowiem znaczenia, że Spółka we wniosku o interpretację nie była w stanie określić, czy przedmiotowe faktury w przyszłości otrzyma. Jednak, gdyby doszło do takiej sytuacji, jej pytanie o prawo do odliczenia podatku naliczonego, dotyczące legalnych przecież czynności z zakresu obrotu gospodarczego ( i ich konsekwencji ), z całą pewnością kreuje ustawowe warunki do wydania interpretacji indywidualnej.

Rację ma również strona skarżąca twierdząc, że w sposób nieuprawniony organ odmawiając wydania interpretacji skupił się na przesądzeniu intencji Spółki co do "poszukiwania" przez nią metody skutecznego "domagania się" od Stowarzyszeń wystawienia zaległych faktur. Strona skarżąca zadała bowiem pytanie o swoje uprawnienie, a konkretnie prawo do odliczenia podatku VAT, nie żądając w ogóle wskazania, że Stowarzyszenia muszą, lub nie, wystawić zaległe faktury. Z całą pewnością takie zachowanie Ministra Finansów nie mieści się w dyspozycji art. 165a §1 Ordynacji podatkowej. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko WSA wyrażone m.inn. w prawomocnym wyroku z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1122/10, w którym Sąd ten wyraził pogląd, że "organ w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji nie jest uprawniony do ingerowania (poprzez negację bądź uzupełnianie) w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie; nie może go własnymi ocenami podważać, ustalać, uzupełniać ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie, nawet wówczas, gdyby w oparciu o inne źródła, czy wiedzę znaną mu z urzędu, miał uzasadnione wątpliwości co do zgodności przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego z obiektywną rzeczywistością.

Instytucja interpretacji podatkowej nie daje bowiem organowi podatkowemu w tym względzie stosownych uprawnień dowodowych, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli jaką ma do spełnienia ten organ w rzeczonym postępowaniu (wyraża w nim prawną kwalifikację opisanego przez wnioskodawcę zdarzenia podatkowego - stanu faktycznego) w stosunku do roli, która przypada mu w klasycznym postępowaniu podatkowym (ustala w nim istnienie określonego zdarzenia podatkowego - stanu faktycznego oraz dokonuje jego prawnej kwalifikacji)."

W kontekście powyższego niedopuszczalne jest stanowisko Ministra Finansów w zakresie uzależnienia możliwych intencji strony skarżącej od merytorycznej oceny wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że strona skarżąca, wbrew odmiennemu stanowisku organu, jest uprawniona do wystąpienia w zakresie pytania drugiego z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej. Posiada bowiem status osoby zainteresowanej w rozumieniu art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej i co więcej, ma prawo do zapoznania się z kierunkiem wykładni przepisów prawa podatkowego dokonanej przez Ministra Finansów w jej indywidualnej sprawie podatkowej.

Zdaniem Sądu postawa organu wywołuje wrażenie, że poszukuje powodów do uniknięcia wydania we wskazanym zakresie interpretacji, co może uzasadniać zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 14 b § 1 i § 2 oraz art.165 a § 1 Ordynacji podatkowej.

Ponieważ strona skarżąca nie cofnęła skargi w zakresie opisanego we wniosku jako pytanie trzecie, tj. " W jaki sposób Spółka może skutecznie domagać się od Stowarzyszeń wystawienia zaległych faktur VAT (dotyczy wpłat dokonanych przed 1 kwietnia 2011 r.)?" Sąd z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. uznał za prawidłowe stanowisko organu w zakresie odmowy wszczęcia postępowania odnoszącego się do tego pytania.

W zażaleniu na odmowę wszczęcia postępowania interpretacyjnego Spółka sama wskazała na wątpliwość co do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na powyższe pytanie, wskazując, że ewentualne wątpliwości z nim związane nie mogą mieć wpływu na udzielenie interpretacji wobec pytania drugiego. Natomiast we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji odnośnie tego pytania Spółka wskazała, że nie ma prawnych możliwości wyegzekwowania od Stowarzyszeń realizacji obowiązku wystawienia "zaległych" faktur VAT, ale takie uprawnienia posiadają organy podatkowe i skarbowe, i to one są zobowiązane wyegzekwować taki obowiązek od obu Stowarzyszeń.

W odniesieniu do tak sformułowanego założenia i pytania z niego wynikającego należy podzielić stanowisko Ministra Finansów, że instytucja interpretacji indywidualnej z całą pewnością nie służy oczekiwanej przez Spółkę reakcji organu do wymuszania na jej kontrahentach określonych zachowań. Dlatego zastosowanie przez organ interpretacyjny przepisu art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej było, z powodów wskazanych wyżej jak najbardziej uzasadnione, tym bardziej, że organ interpretujący nie jest w żadnym razie uprawniony do udzielania porad prawnych w zakresie sytuacji wykraczających poza materię uregulowaną tą instytucją.

W dalszym zatem postępowaniu, rolą organu interpretacyjnego będzie udzielenie odpowiedzi na drugie zadane we wniosku w kolejności pytanie, z uwzględnieniem stanowiska wynikającego z uzasadnienia niniejszego wyroku, gdyż zdarzenie opisane przez Spółkę z całą pewnością mieści się w ramach postępowania interpretacyjnego.

Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia podstawą wyroku był art. 152 p.p.s.a., zaś co do kosztów postępowania - art. 200 ustawy procesowej.