Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1351/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 218 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Raportem z dnia [...] stycznia 2013 r. B. W. zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z prośbą o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia służby w "warunkach szczególnego bezpośredniego i realnego zagrożenia życia i zdrowia w latach 2010-2011". Jednocześnie w powołanym raporcie zawarła prośbę o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2013 r. w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych.

Komendant Wojewódzki Policji w L. postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., działając na podstawie art. 219 w zw. z art. 218 § 2 K.p.a., odmówił skarżącej wydania zaświadczenia potwierdzającego, iż w latach 2010-2011 pełniła służbę w Wydziale Kryminalnym Komendy Wojewódzkiej Policji w L. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgromadzone w niniejszej sprawie dokumenty nie pozwalają na uznanie, iż B. W. w latach 2010-2011 wykonywała czynności, które stanowią wystarczającą podstawę do wydania zaświadczenia potwierdzającego, że w powołanym okresie wymieniona pełniła służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 lub 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, z późn. zm.).

Od powyższego postanowienia B. W. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny i wybiórczy, z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a., a postanowienie nr [...] wydano z naruszeniem zasady czynnego uczestnictwa stron w postępowaniu oraz bez zachowania obiektywizmu. Ponadto wskazała na naruszenie zasady równego traktowania wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). Uznała przy tym, że wykonywane przez nią w latach 2010-2.011 czynności, potwierdzone w Imiennych kartach wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, należało zakwalifikować jako czynności operacyjno-rozpoznawcze, co stwarzało podstawę do wydania żądanego zaświadczenia w oparciu o § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy (...).

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404, z późn. zm.) środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza. W przedmiotowej sprawie organem właściwym do ewentualnego wydania stosownego zaświadczenia jest Komendant Wojewódzki Policji w L.

Organ wyjaśnił, iż zgodnie z powołanymi przepisami emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia (§ 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia) albo uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia (§ 4 pkt 2 cytowanego rozporządzenia).

Z zestawienia powołanych przepisów wynika, że badając uprawnienia funkcjonariusza do podwyższenia emerytury o 0,5% podstawy wymiaru, należy między innymi ocenić jaki charakter miały realizowane przez niego konkretne czynności służbowe. Jeżeli czynności te polegały na fizycznej ochronie osób lub mienia, zastosowanie znajduje § 4 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., wykluczając tym samym stosowanie do tych samych czynności § 4 pkt 1 tego rozporządzenia. Organ wskazał, że skoro prawodawca, określając różne podstawy podwyższenia emerytury policyjnej, wprowadził wyraźne rozróżnienie na czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego (§ 4 pkt 1) oraz fizyczną ochronę osób lub mienia (§ 4 pkt 2), a przy tym połączył to rozróżnienie z różnymi wymogami w zakresie wymiaru wykonywanych czynności (6 razy w ciągu roku w przypadku, o którym mowa w § 4 pkt 1 bądź 30 dni w ciągu roku w przypadku, o którym mowa w § 4 pkt 2), niedopuszczalne jest uznanie, że wykonywanie przez funkcjonariusza czynności polegających na fizycznej ochronie osób lub mienia może być jednocześnie zakwalifikowane jako wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego.

Organ wskazał, że z materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż B. W. w latach 2010-2011 pełniła służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w L. na stanowisku eksperta [...] Wydziału Kryminalnego. Zgodnie ze znajdującą się w aktach osobowych Imienną kartą wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w 2010 r. z dnia [...] stycznia 2012 r., wystawioną przez Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w L. i zatwierdzoną w dniu [...] stycznia 2012 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., B. W. w 2010 r. wykonywała 13 razy, przez łącznie 13 dni, czynności polegające na przemieszczaniu osoby chronionej oraz objętej programem ochrony, przy czym osoba chroniona była realnie i bezpośrednio zagrożona utratą życia lub zdrowia. W powołanej Imiennej karcie stwierdzono również, że wymienione czynności były wykonywane w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia. Dodatkowo z dotyczącej tych samych czynności Imiennej karty wystawionej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w L. wynika, że przedmiotowe czynności polegały na przemieszczaniu i ochronie fizycznej osoby chronionej oraz objętej programem ochrony. Natomiast z Imiennej karty wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w 2011 r. z dnia [...] stycznia 2012 r. wystawionej przez Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji L. i zatwierdzonej w dniu [...] maja 2012 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji L., wynika, że B. W. w 2011 r. wykonywała 9 razy, przez łącznie 9 dni, czynności polegające na przemieszczaniu osoby chronionej oraz objętej programem ochrony, która była realnie i bezpośrednio zagrożona utratą życia lub zdrowia, jak również 1 raz, przez 1 dzień, uczestniczyła w zatrzymaniu i konwoju osoby podejrzanej o dokonanie zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem oraz 1 raz, przez 1 dzień, uczestniczyła w konwoju takiej osoby. Dokument ten potwierdza również, że wymienione czynności były wykonywane w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia.

W tej sytuacji, zdaniem organu, skarżąca w okresie, za który żąda wydania stosownego zaświadczenia, uczestniczyła w przemieszczaniu konkretnych osób, objętych programem ochrony (oraz dwukrotnie w konwojowaniu osoby zatrzymanej), w stosunku do których istniało realne i bezpośrednie zagrożenie utraty życia lub zdrowia. Wymieniona podejmowała zatem działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej chronionym osobom, co należy uznać za fizyczną ochronę tych osób (posiłkując się definicją pojęcia ochrona osób zawartą w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia – Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z późn. zm.). W konsekwencji, oceniając możliwość wydania B. W. zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, należy zastosować przepis § 4 pkt 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., uznając tym samym, że wykonywane przez wymienioną, wskazane wyżej działania, nie mogą być jednocześnie zakwalifikowane jako czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia.

Ponieważ skarżąca podejmowała czynności polegające na fizycznej ochronie osób w 2010 r. przez 13 dni, a w 2011 r. przez nie więcej niż 11 dni, nie spełnia wymagań określonych w § 4 pkt 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zarzucając: naruszenie zasady równości wobec prawa – art. 32 Konstytucji RP, naruszenie prawa materialnego – błąd subsumcji wynikający bądź z błędnej interpretacji przepisów, bądź z powodu ich nieznajomości. Zarzuciła nadto nierzetelne i wybiórcze przeprowadzenie postępowania zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenie art. 7 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Na samym wstępie stwierdzić należy, że regulacje zawarte w przepisach Działu VII K.p.a. dotyczące zaświadczeń, znajdują również zastosowanie w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez funkcjonariusza w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym oraz w znacznym stopniu odformalizowanym i choć art. 218 § 2 K.p.a. daje możliwość przeprowadzenia przez organ, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, jednakże tylko w niezbędnym zakresie. Mianowicie ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają dany stan prawny. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu. Do postępowania tego nie znajdują zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego.

Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), ustawodawca przewidział podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Konieczność udokumentowania uprawnień do podwyższenia emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi, przewidziana z kolei została w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.) i zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji. Ponadto w rozpoznawanej sprawie należy uwzględnić przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu. Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.). Z kolei w art. 15 ust. 6 ustawy zawarto delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3 i na jej podstawie wydane zostało wskazane wyżej rozporządzenie, którego zapisy, jako obowiązujące w dniu wydania postanowienia winny być zastosowane przez organy administracji publicznej i co w rzeczywistości miało miejsce.

Zgodnie z § 4 rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych:

1) podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;

2) uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;

3) brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych, w tym ratowniczo-gaśniczych, lub bezpośrednio tymi działaniami na miejscu zdarzenia kierował – co najmniej przez 30 dni w ciągu roku;

4) brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi:

a) w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. lub

b) w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.) – po dniu 1 września 1998 r.

Z materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż B. W. w latach 2010-2011 pełniła służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w L. na stanowisku eksperta [...] Wydziału Kryminalnego. Zgodnie za znajdującą się w aktach osobowych Imienną kartą wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w 2010 r. z dnia [...] stycznia 2012 r., wystawioną przez Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w L. i zatwierdzoną w dniu [...] stycznia 2012 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., B. W. w 2010 r. wykonywała 13 razy, przez łącznie 13 dni, czynności polegające na przemieszczaniu osoby chronionej oraz objętej programem ochrony, przy czym osoba chroniona była realnie i bezpośrednio zagrożona utratą życia lub zdrowia W powołanej Imiennej karcie stwierdzono również, że wymienione czynności były wykonywane w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia. Dodatkowo z dotyczącej tych samych czynności Imiennej karty wystawionej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w L. wynika, że przedmiotowe czynności polegały na przemieszczaniu i ochronie fizycznej osoby chronionej oraz objętej programem ochrony. Natomiast z Imiennej karty wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w 2011 r. z dnia [...] stycznia 2012 r., wysławionej przez Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w L. i zatwierdzonej w dniu [...] maja 2012 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., wynika, że B. W. w 2011 r. wykonywała 9 razy, przez łącznie 9 dni, czynności polegające na przemieszczaniu osoby chronionej oraz objętej programem ochrony, która była realnie i bezpośrednio zagrożona utratą życia lub zdrowia, jak również, i raz, przez 1 dzień, uczestniczyła w zatrzymaniu i konwoju osoby podejrzanej o dokonanie zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem oraz 1 raz, przez 1 dzień, uczestniczyła w konwoju takiej osoby. Dokument ten potwierdza również, że wymienione czynności były wykonywane w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia.

Tym samym zgodzić się należy z organem, iż skarżąca uczestniczyła w przemieszczaniu konkretnych osób, objętych programem ochrony (oraz dwukrotnie w konwojowaniu osoby zatrzymanej), w stosunku do których istniało realne i bezpośrednie zagrożenie utraty życia lub zdrowia. Skarżąca podejmowała zatem działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej chronionym osobom, co należy uznać za fizyczną ochronę tych osób (posiłkując się definicją pojęcia “ochrona osób" zawartą w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia – Dz. U. Nr z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z późn. zm.). W konsekwencji, oceniając możliwość wydania B. W. zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, należy zastosować przepis § 4 pkt 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., uznając tym samym, że wykonywane przez wymienioną, wskazane wyżej działania, nie mogą być jednocześnie zakwalifikowane jako czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia.

Wykładnia językowa przepisu § 4 pkt 2 ww. rozporządzenia prowadzi do wniosku, że podwyższenie emerytury policyjnej uzależnione jest od tego, czy policjant uczestniczył co najmniej 30 dni w ciągu roku w fizycznej ochronie osób i mienia w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia i jest zbieżna z celem ustawodawcy, którego zamierzeniem było powiązanie zwiększenia emerytury w ramach odrębnego systemu zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy, ze służbą pełnioną w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Przepis § 4 pkt 2 rozporządzenia wymaga spełnienia łącznego określonych w nim przesłanek i w określonych wymiarach czasowych. Tak więc, aby policjantowi podwyższyć emeryturę o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, poza uczestniczeniem, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia, konieczną przesłanką jest wystąpienie warunków, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Podkreślić należy, iż pojęcie służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest związane z udziałem funkcjonariusza podczas służby w takich zdarzeniach, czynnościach czy akcjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie utraty życia lub zdrowia. Wobec tego warunkiem niezbędnym uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. Zagrożenie takie musi być rzeczywiste – wprost wynikające – a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz musi być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia funkcjonariusza. To niebezpieczeństwo powinno mieć wymiar zbliżony do pojęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania czynnej napaści. Nie może chodzić tu o niebezpieczeństwo potencjalne, wynikające z samego faktu, iż policjant wykonuje czynności służbowe i może być narażony na działanie bliżej nieokreślonego napastnika. Tym samym warunków tych nie spełniają wszystkie co do zasady czynności wykonywane przez policjantów w ramach nałożonych obowiązków służbowych, których potencjalnie niebezpieczny charakter wynika jedynie ze specyfiki służby w Policji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1493/10). "

Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w szeregu wyroków, m.in. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 172/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 173/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt III Sa/Lu 174/12.

Trafne zatem organy przyjął, że skoro B. W. podejmowała czynności polegające na fizycznej ochronie osób w 2010 r. przez 13 dni a w 2011 r. przez 11 dni, nie spełnia wymagań określonych w § 4 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Wskazać należy, iż powyższe rozporządzenie Rady Ministrów uszczegóławia warunki, o których mowa w art. 15 ust. 6 ustawy, wskazując, że nie wszystkie czynności uprawniają do podniesienia wysokości emerytury. Takie podejście jest zgodne z ratio legis ustawy w przeciwnym bowiem wypadku należałoby uznać, ze wszystkim funkcjonariuszom przysługuje powyższe uprawnienie ponieważ generalnie służba w formacjach wskazanych w ustawie wiąże się ze szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.