Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 2317/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono wniosek

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku W. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 listopada 2023 r., znak: WZPS-1.3151.645.2023.MK w sprawie ze skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 289/24 w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia 29 lutego 2024 r., nr NEP.906.12.2024 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. w dniu [...] października 2023 r. wystawił przeciwko W. K., ojcu małoletniego L. K., tytuł wykonawczy obejmujący obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym.

Pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. skarżący wniósł zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o wskazany wyżej tytuł wykonawczy.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. oddalił złożone przez stronę zarzuty.

Na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia, Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie postanowieniem z dnia 29 lutego 2024 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 289/24, oddalił skargę W. K. na powyższe postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia 29 lutego 2024 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie w całości wykonania postanowienia Wojewody Zachodniopomorskiego

z dnia [...] listopada 2023 r., znak: [...], którym nałożono

na skarżącego grzywnę w wysokości 500 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] października 2023 r., wzywając jednocześnie do wykonania tego obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności,

o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, rozstrzygając jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd (zob. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 816/19). Ponadto postępowanie to dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonego do sądu aktu, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Jak przyjmuje się przy tym w orzecznictwie, pod pojęciem "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia

27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA z 2001 r. Nr 1, poz. 7; postanowienia NSA z dnia: 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 479/12; 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 801/11; 8 października 2013 r., sygn. akt I OZ 851/13).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że postanowienie Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2023 r., znak: [...], wydane w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym z dnia [...] października 2023 r., którego wstrzymania wykonania domaga się skarżący, nie jest postanowieniem wydanym w granicach sprawy, będącej przedmiotem skargi. Tym przedmiotem jest bowiem postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia 29 lutego 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia

[...] stycznia 2024 r., którym organ oddalił zarzuty zgłoszone przez skarżącego

w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych.

Przedstawione powyżej rozumienie pojęcia "granic tej samej sprawy"

nie uzasadnia zatem orzekania w kwestii wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest postanowienie o nieuwzględnieniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W ujęciu prawnomaterialnym są to dwie odrębne sprawy, w których rozstrzygnięcia zostały wydane przez dwa różne organy i dotyczyły innych przedmiotowo kwestii. Inna była również podstawa prawna do ich wydania.

W świetle przedstawionych odrębności obu wskazanych aktów, z których każdy winien być zaskarżony osobną skargą inicjującą odrębne postępowania przed sądem administracyjnym, a tym samym wobec braku tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, wykluczona była możliwość orzekania o udzieleniu stronie skarżącej ochrony tymczasowej przed wykonaniem aktu, który nie stanowił przedmiotu zaskarżenia w przedmiotowej sprawie, w konsekwencji czego zasadność złożonego wniosku nie została poddana ocenie merytorycznej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.