Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 176/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89, 90, 91
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., nr [...] wymierzającą E. S. karę pieniężną w wysokości 24.000 zł. za urządzanie gier na urządzeniach do gier o nazwie Internet Terminal i Internet bez ograniczeń.

Organ jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 dalej: O.p.) oraz art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej: u.g.h.).

Natomiast w uzasadnieniu przywołał następujący stan faktyczny sprawy. Wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych ustalono, że w lokalu "A" mieszczącym się w "C", ul. [...], który prowadziła strona, znajdowały się urządzenia elektroniczne do gier, włączone i przygotowane do gry, Internet Terminal i Internet bez ograniczeń. Kontrolujący sporządzili dokumentację w postaci protokołów: kontroli w zakresie urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych; z przeprowadzonych czynności kontrolnych w zakresie urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach; z oględzin przeprowadzonych w kontrolowanym lokalu; opis czynności przeprowadzonych w drodze eksperymentu, polegającego na przeprowadzeniu gier kontrolnych na stwierdzonym podczas kontroli urządzeniu. Gry kontrolne przeprowadzone na automatach wykazały, że automaty są urządzeniem elektronicznymi do gier, a gra organizowana jest w celach komercyjnych i na charakter losowy.

W związku z dokonanymi ustaleniami Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem z dnia [...]r. wszczął z urzędu wobec Strony postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, zaś [...]r. wydał decyzję wymierzającą Stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł. za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Strona złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej tj. art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustalającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.L 204, s.37), mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia, opartego o przepisy art. 2 ust. 3-6, art. 6 ust. 1 , art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 , art. 90 i art. 91 u.g.h. Mając na uwadze przywołaną dyrektywę 98/34, a uwzględniając wiążące, jednolite orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej organ miął obowiązek odmówić zastosowania tych przepisów, gdyż skoro organ odnosi je do usługi w rozumieniu dyrektywy 98/34, to tym samym wskazuje na obligatoryjną dla tych przepisów procedurę notyfikacji, której wobec ustawy z dnia 19.11.2009r. nie zastosowano. Mając to na uwadze w świetle prawa Unii Europejskiej nie jest dopuszczalne orzeczenie jakiejkolwiek kary, w tym pieniężnej, za działalność polegającą na świadczeniu usług, w oparciu o przepisy, wobec których zaniechano obowiązku notyfikacji;

2.rażące naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 , art. 90 i art. 91 u.g.h. poprzez ich zastosowanie względem strony mimo, iż postępowanie dowodowe w sprawie w żadnej mierze nie pozwala na stwierdzenie, iż skarżąca urządzała jakiekolwiek gry na automacie poza kasynem gry, gdyż ustalenia faktyczne opisane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji oparte są na zasadzie o jeden tylko dokument pochodzący z akt postępowania karnego skarbowego tego samego organu celnego (sygn. RKS 251/2012/331000/AJ)-Protokół kontroli przeprowadzonej 28.02.2012r. w sposób oczywiście rażąco nieprawidłowy;

3. Nadto rażące naruszenie procedury mające podstawowy wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a to art. 200 § 1 O.p., a to przez jego niezastosowanie, czyli zupełne pominięcie obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co jest uchybieniem tym bardziej doniosłym, jeśli zważyć, że w aktach postępowania brak jest śladu prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w szczególności bowiem nie wydano jakiegokolwiek postanowienia w przedmiocie dowodów dopuszczonych w sprawie.

W uzasadnieniu strona wskazała, że przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych eksperyment nie jest wystarczający dla oceny charakteru gier.

Dyrektor Izby Celnej w K., rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na art. 2 ust. 3-5 u.g.h. wyjaśnił, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach, jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach są również gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Ilekroć zaś w ustawie jest mowa o ośrodkach gier - rozumie się przez to kasyno gry - jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi 4, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a u.g.h.). Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.). Karze pieniężnej, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jej wysokość wynosi 12.000 zł od każdego automatu.

Organ odwoławczy stwierdził, że podmiotem urządzającym gry na zakwestionowanym automacie jest skarżąca, co ustalono analizując umowę najmu z [...]r., której przedmiotem było wynajęcie 5m2 przez wynajmującego R. L. stronie, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "B". Działalność ta została wykreślona z rejestru Ministra Gospodarki z dniem 6 marca 2013r. T. S., mąż strony przesłuchiwany w charakterze świadka stwierdził, że właścicielem urządzeń jest E. S.. Bezspornym, według organu odwoławczego, był również fakt nieposiadania przez Stronę określonej w art. 6 ust. 1 u.g.h. koncesji na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach.

Kolejnym istotnym elementem niezbędnym dla wymierzenia kary pieniężnej przez organ było ustalenie, czy sporne urządzenia spełniają wymogi automatów w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Powołano się na przeprowadzony eksperyment, w trakcie którego funkcjonariusze ustalili przebieg gry szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu pierwszej instancji. Organ podkreślił, że rozpoczęcie gry wymagało zakredytowania automatu (10 zł-100 pkt), co pozwalało na korzystanie z urządzenia przez godzinę i dawało graczowi dostęp do strony internetowej http//www.swiat.rozrywki.com/. Funkcjonariusze z oferowanych gier wybrali następnie jedną, ustalono stawkę za grę. Po naciśnięciu przycisku Start rozgrywano wielokrotnie gry przy różnych stawkach do wyczerpania czasu gry. Gracz grający w gry o charakterze losowym, po obstawieniu stawki i wciśnięciu przycisku nie miał jakiegokolwiek wpływu na ustawienie elektronicznych symulatorów w określonym miejscu i stworzenie określonej konfiguracji symboli powodującej określony wynik. Powyższe wypełnia definicję gry hazardowej określoną w art. 2 u.g.h.

Mając na uwadze powyższe organ w kwestii pojęcia losowego charakteru gier odwołał się do utrwalonego orzecznictwa sądowego. Podkreślił, że wstawienie automatów do ogólnie dostępnego lokalu o charakterze komercyjnym, jak również uzależnienie działania automatu od zakredytowania go określoną kwotą pieniędzy stwierdzono, iż gry na spornym automacie były urządzane w celach komercyjnych, a to daje podstawę do stwierdzenia, iż oceniane urządzenie jest automatem do gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, gdyż spełnia przesłanki określone w przepisach powołanej ustawy. W konsekwencji, cytując wyroki TSUE i sądów krajowych i Trybunału Konstytucyjnego uznanł zasadność nałożonej kary. Podkreślono, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 maja 2016r. sygn. akt I GPS 1/16 wyjaśnił kwestie charakteru technicznego powołanych w odwołaniu przepisów.

Dla wymierzenia kary pieniężnej w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym od dnia [...]r. organ za bezzasadny uznał fakt posiadania koncesji lub zezwolenia, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Pismem z dnia [...]r. strona wniosła skargę na powyższą decyzję domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. rażące naruszenie art. 180 § 1 i art. 122 O.p. (zasady prawdy obiektywnej) mające podstawowy wpływ na treść wydanego w sprawie, a to poprzez niedozwolone, selektywne dobranie materiału dowodowego do sprawy, czyli pominięcie znanego organowi I instancji własnego postanowienia z [...]r. oraz wskazanej w jego treści opinii biegłego sądowego R. R. z [...]r., z których wynika, iż nie można jednoznacznie stwierdzić, aby na przedmiotowych terminalach internetowych urządzane były jakiekolwiek gry wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych;

2. rżące i oczywiste naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stosowanego na tle art. 2 ust. 3-5 tej samej ustawy, a to przez całkowicie dowolne przyjęcie, iż urządzenia informatyczne Internet Terminal, stanowiące w swej istocie samoobsługowy punkt dostępowy do Internetu, służyły urządzaniu gier na automatach w rozumieniu wskazanych przepisów, chociaż istotą ich działania jest jedynie zapewnienie klientom łączności sieciowej, natomiast wybór przeglądanych stron pozostaje w wyłącznej dyspozycji użytkownika, który sam dowolnie wybiera interesujące go treści.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy, dających podstawę do uchylenia czy stwierdzenia nieważności w całości lub w części zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej za urządzanie poza kasynem gier na automacie, za który uznany został terminal internetowy. Podstawę prawną działania organów stanowi m.in. dyspozycja art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 90 ust. 1 u.g.h.

Na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (definicję pojęcia "kasyno gry" zawiera art. 4 ust. 1a u.g.h.), przy czym organom z urzędu wiadomo, że lokal "A" nie posiada takiego charakteru.

Przechodząc do analizy charakteru danego urządzenia jako automatu do gry zauważyć należy, że elementy istotne dla jego oceny określa art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. W myśl pierwszego z powołanych przepisów, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Stosownie do art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Automatem do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych jest każde urządzenie mechaniczne, elektromechaniczne lub elektroniczne, w tym komputerowe, na którym organizowane są w celach komercyjnych gry o charakterze losowym (nawet jeśli nie jest możliwe uzyskanie żadnej wygranej), a w przypadku, gdy zdobycie takich wygranych jest możliwe, wystarczającym jest, aby gra zawierała element losowości, co oznacza, że nawet współistnienie elementów losowych i innych - zręcznościowych, lub opartych na wiedzy jest wystarczające dla uznania danego urządzenia za automat do gier zręcznościowych w rozumieniu ustawy.

Definicja automatu do gier w rozumieniu ustawy ma charakter funkcjonalny i określa, że automatem takim jest każde urządzenie o wskazanych w ustawie cechach, które umożliwia rozgrywanie gier losowych, nawet gdyby poza tym posiadało możliwość innego wykorzystania.

Z dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, które wobec prawidłowego prowadzenia postępowania przez organ obu instancji, należało przyjąć za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że badane urządzenie spełnia wskazane wyżej warunki konieczne dla uznania go za automat do gier hazardowych. Jest to bowiem urządzenie komputerowe – terminal wyposażony w dotykowy monitor, który został specjalnie tak skonfigurowany, że po jego uruchomieniu łączy się ze stroną www.xtra777.com, a jedna z pojawiających się na pulpicie ikon – "Świat rozrywki" umożliwia rozgrywanie gier o charakterze losowym. Tak więc na skutek dokonania szczególnej konfiguracji urządzenia i instalacji określonej aplikacji urządzenie komputerowe spełniło kryteria automatu do gry w rozumieniu ustawy, przy czym fakt, że można z niego korzystać także w celu przeglądania legalnych stron internetowych nie pozbawia go tego charakteru.

Dlatego niezasadny okazał się zarzut skargi, że urządzenie stanowi jedynie samoobsługowy punkt dostępowy do Internetu, a wybór przeglądanych stron pozostaje w dyspozycji użytkownika, który sam wybiera treści, z jakich korzysta. Z opinii biegłego wynika bowiem, że urządzenie zostało specjalnie skonfigurowane w ten sposób, aby umożliwiało rozgrywanie gier hazardowych.

W ocenie Sądu, urządzanie gier na spornym urządzeniu, nie odbywało się w sieci Internet, gdyż tak byłoby, gdyby podmiot organizował i prowadził platformę czy stronę internetową, na której możliwe byłoby np. rozgrywanie turnieju pokera, lecz w lokalu, gdzie grający uczestniczyli w grze, co było możliwe poprzez stworzenie do tego warunków przez skarżącą poprzez instalację odpowiednio skonfigurowanych urządzeń. Tym samym należy uznać, że cała gra na terminalu była urządzana w lokalu "A", a Internet w tym wypadku był jedynie technicznym środkiem wykorzystanym w rozgrywaniu gry. Korzystanie z gier dostępnych na urządzeniu wiązało się z koniecznością uiszczenia określonej stawki, a czynności prowadzącego grę w tym zakresie wykonywane były nie w sieci Internet w rozumieniu samej platformy internetowej, lecz na miejscu prowadzenia gry. Organy zaś ustaliły, że urządzenie zostało specjalnie skonfigurowane w sposób umożliwiający rozgrywanie gier o charakterze losowym w rozumieniu obowiązującego art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., a zatem w oparciu o wówczas obowiązujące przepisy u.g.h. i wobec braku koncesji na prowadzenie kasyna gry wymierzenie kary pieniężnej było zasadne.

Odnośnie ustalenia osoby urządzającej gry Sąd także podzielił stanowisko organów co do tego, że była nią skarżąca.

Z akt sprawy wynika bowiem, że umowa najmu części lokalu została zawarta pomiędzy R. L. prowadzącym działalność gospodarczą F.H. "B" w "A" w "C" a B S. E., co potwierdził słuchany w charakterze świadka jej mąż T. S., ustanowiony pełnomocnikiem, w tym do zarządzania B we wszystkich sprawach związanych z prowadzona działalnością gospodarczą.

Odnosząc się do meritum sprawy wskazać trzeba na art. 89 ust. 1 u.g.h. stanowiący, że karze pieniężnej podlega:

1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry;

2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry;

3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia.

W przedmiotowej sprawie organy słusznie zastosowały regulację zawartą w punkcie 2, jako przepis szczegółowo odnoszący się gry na automatach poza kasynem gry, a nie do wszelkich pozostałych gier hazardowych (prowadzonych bez wykorzystania automatu), urządzanych bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry.

W sprawie nie jest sporne, że urządzenie eksploatowane było w lokalu niebędącym kasynem gry i bez wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna gry w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.g.h.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał kompletnej oceny zarzutów odwołania. W swojej decyzji organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p. Organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Nie było więc podstaw do zastosowania art. 229 O.p., a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania.

Należy wreszcie zaakcentować, że uchwałą z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie rozstrzygnął wątpliwości dotyczące stosowania ustawy o grach hazardowych i nakładania kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem. W uchwale tej NSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Co więcej, urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od [...] r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Gdy chodzi o zagadnienie odnoszące się do ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, to za nie bez znaczenia uznać należy okoliczność, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niebędąca spółką akcyjną lub spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.

Powołana uchwała NSA z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16, podjęta w składzie 7 sędziów NSA, ma moc wiążącą na podstawie art. 269 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.). Oznacza to, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować.

Wreszcie wskazać trzeba, że TSUE wyrokiem z 13 października 2016r. wydanym w sprawie C-303/15 orzekł, że "Artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, (tj. art. 6 ust. 1 u.g.h. stwierdzający, że działalność w zakresie m.in. gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry) nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu."

Trybunał stwierdził zatem, że przepis art. 6 ust. 1 u.g.h. nie stanowi "przepisu technicznego" w rozumieniu dyrektywy 98/34, a zatem kwestia dokonania jego notyfikacji lub jej braku nie ma znaczenia dla możliwości jego stosowania. Dodał przy tym, że nie należy uznać art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34, ponieważ zezwolenie wymagane przez ten przepis krajowy na urządzanie gier hazardowych stanowi warunek nałożony względem prowadzenia działalności w zakresie organizowania takich gier w odróżnieniu od art. 14 ust. 1 tej ustawy, który ustanawia warunki względem danych produktów, zakazując ich użytkowania poza kasynami gry. Stwierdził nadto, że zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem przepisy krajowe, które ograniczają się do ustanowienia warunków zakładania przedsiębiorstw lub świadczenia usług przez przedsiębiorstwa, jak na przykład przepisy poddające wykonywanie jakiejś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia, nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lutego 2016 r., Ince, C-336/14, EU:C:2016:72, pkt 76 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji przepis taki jak art. 6 ust. 1 u.g.h. nie stanowi "przepisu technicznego" w rozumieniu dyrektywy 98/34.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.