Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1026/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3, ust. 6 pkt 1, ust. 8, art. 88a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 57 § 1, § 4
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 182 § 2, art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Starosty Wejherowskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1960/21 w sprawie ze skargi Starosty Wejherowskiego na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 lipca 2021 r. znak: DSW.521.8.2021.BRZ w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Starosty Wejherowskiego (dalej jako "Skarżący" lub Starosta) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 lipca 2021 r. znak: DSW.521.8.2021.BRZ w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym w sprawie.

W dniu 23 lipca 2020 r. do Starosty Wejherowskiego jako organu właściwego w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę wpłynął wniosek strony w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na dz. nr [...] i [...] obr. [...] w R.

W dniu 22 września 2020 r. Starosta Wejherowski zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W tym samym dniu, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawo budowlane, wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości do 30 listopada 2020 r. W dniu 1 grudnia 2020 r. inwestor uzupełnił wskazane w postanowieniu braki. Decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji została wydana 14 grudnia 2020 r.

Postanowieniem z 28 czerwca 2021 r. WI-II.7843.6.46.2021.ZK Wojewoda Pomorski nałożył na Starostę Wejherowskiego karę pieniężną – 5.000 zł za 10 dni zwłoki w wydaniu decyzji z 14 grudnia 2020 r.

Starosta Wejherowski zażalenie wniósł na powyższe postanowienie Wojewody.

Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) postanowieniem z 30 lipca 2021 r. DSW.521.8.2021.BRZ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej wysokości kary i ustalił karę na 3.500 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda okres rozpatrywania wniosku określił na 144 dni, od których odliczył 65 dni wynikające z art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, oraz 69 dni (od 23 września 2020 r. do 1 grudnia 2020 r.) w związku z wezwaniem inwestora do uzupełnienia braków. Po odjęciu ww. dni (144 - 65 - 69 = 10) pozostaje 10 zwłoki w wydaniu decyzji skutkującej karą 5.000 zł. Wojewoda podniósł, że Starosta wywiązał się z wymogów określonych w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, tj. wezwania do usunięcia braków materialno-prawnych wniosku dopiero 22 września 2020 r., czyli po upływie 61 dni od wpływu wniosku.

GINB podkreślił, że wniosek wpłynął 23 lipca 2020 r., a więc po okresie zawieszenia/wstrzymania terminów z uwagi na stan epidemii.

Odnosząc się do braków kadrowych GINB odwołał się do orzecznictwa i wyjaśnił, że strona postępowania nie może ponosić konsekwencji złej organizacji, czy nieskutecznego działania organów mających obowiązek rozpatrzyć sprawę w terminie wynikającym z K.p.a. lub przepisów szczególnych.

W związku z uzupełnieniem braków materialnych organ odliczył jedynie 69 dni tj. okres od 23 września 2020 r. (data wysłania postanowienia) do 1 grudnia 2020 r. (data wpływu uzupełnienia). Wyjaśnił, że bieg terminu liczyć należy od dnia podpisania rozstrzygnięcia, a nie od dnia jego wysyłki. Okres od 22 września 2020 r. do 1 grudnia 2020 r. - 70 dni podlega zatem odliczeniu od okresu trwania postępowania. Za dzień wszczęcia postępowania należy przyjąć zatem 23 lipca 2020 r. - dzień wpływu wniosku o pozwolenie na budowę – zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a. Następnie od okresu trwania postępowania trzeba odliczyć 65 dni wynikające z art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, 70 dni (tj. do 22 września 2020 r. do 1 grudnia 2020 r.), a nie jak wskazał Wojewoda 69 dni związanych z koniecznością usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji. GINB zauważył ponadto, że organowi I instancji umknęła okoliczność, że termin 65 dni od wpływu wniosku, przy odliczeniu okresów niepodlegających na podstawie art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego wliczeniu do tego okresu, upłynął w dniu 5 grudnia 2020 r. Dniem tym była sobota, dlatego też zgodnie z art. 57 § 4 K.p.a. przyjął, że termin z art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego upłynął w poniedziałek - 7 grudnia 2020 r. Od ustalonego przez Wojewodę 10 - dniowego przekroczenia terminu, należało zatem odjąć jeszcze 3 dni (23 września oraz 5 i 6 grudnia 2020 r.), co daje 7 dniowe przekroczenie terminu i skutkuje karą pieniężną 3.500 zł.

Skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Starosta Wejherowski, domagając się uchylenia postanowień organów obu instancji. Zarzucił on błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 6 i ust. 8 Prawa budowlanego, poprzez nałożenie kary administracyjnej, pomimo braku zwłoki oraz naruszenie art. 7 i 7a K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącego. Ponadto złożył wniosek o przedstawienie przez Sąd Trybunałowi Konstytucyjnemu w trybie art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego, co do zgodności art. 35 ust. 6 i ust. 8 Prawa budowlanego z art. 2, art. 16 ust. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe postanowienie, uznając, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie nie naruszało prawa i zostało oparte na prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego.

Sąd wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku - organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa.

Natomiast w myśl art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego do terminu, o którym mowa w ust. 6, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu.

Sąd zauważył, że nałożony ww. przepisem obowiązek wydania w terminie 65 dni decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stanowi instrument realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.

Określenie ustawowego terminu, w którym organ powinien zakończyć postępowanie i rozstrzygnąć w przedmiocie pozwolenia na budowę stanowi zatem gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym czasie. Wniosek powinien być więc załatwiony bez zbędnej zwłoki, czyli takiej, która wynika: z nieuzasadnionych odstępów czasu pomiędzy czynnościami organu, błędnych działań powodujących przewlekłość postępowania lub stan całkowitej bezczynności. Wyjątkiem od tej zasady jest wyłącznie sytuacja, gdy organ architektoniczno- budowlany - pomimo podejmowanych, przewidzianych prawem działań i przy zachowaniu wszystkich reguł prawidłowego postępowania - nie ma żadnych możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Do takich przypadków odnosi się art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego. Tym samym do czynności podlegających odliczeniu od terminu przewidzianego na wydanie decyzji nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, takich jak powiadomienie stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 K.p.a.), zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, czy uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4 K.p.a., art. 79 § 2 K.p.a., art. 81 K.p.a.), czy czynności związanych z ustaleniem stron postępowania (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1765/10 - CBOSA). Są to bowiem zwykłe czynności podejmowane przez organ w każdym postępowaniu administracyjnym i mieszczą się w maksymalnym czasie takiego postępowania wyznaczonym przez ustawodawcę na 65 dni.

W ocenie Sądu, okres niezawinionej zwłoki, podlegający odliczeniu od ustawowego terminu załatwienia wniosku o pozwolenie na budowę, stanowi czas od dnia nałożenia obowiązku uzupełnienia jego braków na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do momentu upływu wyznaczonego terminu na ich uzupełnienie albo wcześniejszego ich uzupełnienia. Innymi słowy, prowadzenie postępowania w tym przedmiocie, jeśli inwestor złożył prawidłowy wniosek wraz z niezbędnymi załącznikami - a nie występuje potrzeba powiadamiania innych stron i przeprowadzania postępowania dowodowego - powinno się zakończyć niezwłocznie, tj. w takim terminie, jaki jest potrzebny na zapoznanie się z dokumentacją, przeprowadzenie analizy i oceny materiałów sprawy oraz sporządzenie i wydanie decyzji.

Sąd zauważył, że w przypadku konieczności zawiadomienia innych stron, a także konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, czy zapoznania stron z materiałem dowodowym, okres 65 dni jest wystarczający do przeprowadzenia niewadliwego prawnie postępowania, nawet jeśli uwzględnić konieczność podwójnego awizowania nieodebranej korespondencji. Warunkiem koniecznym jest jednak szybkie przeprowadzenie wstępnej analizy materiałów sprawy i podejmowanie niezbędnych czynności bezpośrednio po wpływie wniosku, jak i monitorowanie doręczania przesyłek. Oznacza to, że organ architektoniczno- budowlany powinien tak zorganizować postępowanie, aby zakończyć je w przewidzianym ustawą terminie.

Sąd, wbrew zarzutom skargi, uznał dokonaną przez organ odwoławczy ocenę materiału dowodowego za odpowiadającą wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz zgodną z art. 35 ust. 6 i 8 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu, GINB prawidłowo wyliczył okres rzeczywistego załatwiania sprawy, z którego wynika, że wystąpiło siedmiodniowe przekroczenie terminu 65 dni. Rację miał organ, że dniem wszczęcia postępowania był 23 lipca 2020 r., a więc dzień, w którym do organu wpłynął wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę – stosownie do art. 57 § 1 K.p.a. Okres od 22 września 2020 r. (podpisania decyzji) do 1 grudnia 2020 r. (uzupełnienia braków), to jest 70 dni podlegał odliczeniu od czasu trwania postępowania, od którego należało odliczyć 65 dni wynikające z art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, przy jednoczesnym uwzględnieniu, że termin ten - po odliczeniu okresów niepodlegających wliczeniu do tego okresu zgodnie z art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego - wypadał 5 grudnia 2020 r., a więc w sobotę. Mając na uwadze treść art. 57 § 4 K.p.a. słusznie organ ustalił, że termin z art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego upływał w poniedziałek, to jest 7 grudnia 2020 r., co skutkuje 7 dniowym przekroczeniem przez Starostę Wejherowskiego terminu do wydania decyzji i skutkuje karą pieniężną w wysokości 3.500 zł.

Słusznie wskazał GINB, że wniosek wpłynął 23 lipca 2020 r., a więc po okresie, w którym zawieszone bądź wstrzymane były terminy z uwagi na stan epidemii. Sąd przypomniał, że stan zagrożenia epidemicznego został ogłoszony z dniem 14 marca 2020 r. na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. poz. 433). Następnie z dniem 20 marca 2020 r. stan zagrożenia epidemicznego został odwołany na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. poz. 490), a w jego miejsce ogłoszono, aż do odwołania, stan epidemii na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491), która została zmieniona w dniu 14 maja 2020 r., która w art. 68 ust. 1 i 2 wprowadziła siedmiodniowy termin od dnia wejścia w życie ustawy tj. od 16 maja 2020 r., po którym terminy wstrzymane rozpoczynają swój bieg, zaś zawieszone biegną dalej; rozpoczęcie biegu takich terminów nastąpiło zatem 24 maja 2020 r.

Sąd uznał, że nie było przesłanek do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, jak tego domagał się skarżący. Na mocy art. 193 Konstytucji RP sąd administracyjny może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jedynie w sytuacji, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W tej sprawie, wobec braku wątpliwości interpretacyjnych, co do treści ww. przepisów, nie było podstaw do wystąpienia z takim pytaniem.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

1) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 6 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333), polegające oddaleniu skargi na decyzję administracyjną o nałożeniu kary administracyjnej, pomimo braku zwłoki;

2) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 6 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333) w z art. 2, art. 16 ust. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji RP, polegające na oddaleniu skargi na decyzję administracyjną wydaną na podstawie przepisów sprzecznych z Konstytucją RP.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie w całości i uchylenie zaskarżonych postanowień. Wystąpił o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie. Ponadto zwrócił się z wnioskiem o przedstawienie przez NSA pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu w trybie art. 193 Konstytucji RP odnośnie do zgodności art. 35 ust. 6 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333) z art. 2, art. 16 ust. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a GINB w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, NSA – na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Starostę Wejherowskiego nie miała usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 35 ust. 6 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 6 maja 2021 r. I GSK 33/21).

Sąd I instancji prawidłowo zrekonstruował normę prawną wynikającą z art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane uznając, że z przepisu tego wynika, iż w przypadku gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa. Treść tego przepisu jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości.

Sąd I instancji prawidłowo zrekonstruował normę prawną wynikającą z art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane, z którego to przepisu wynika, że do terminu, o którym mowa w ust. 6 tego artykułu, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Także treść tego przepisu jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości.

Analiza akt sprawy nie daje również podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dokonał wadliwej subsumcji ww. przepisów do ustalonego stanu faktycznego, to jest niezasadnie uznał, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Stan faktyczny został szczegółowo ustalony przez GINB i brak jest podstaw do jego kwestionowania. Zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że Starosta przekroczył termin wydania decyzji o 7 dni co w konsekwencji skutkowało wymierzeniem kary 3500 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie nie pominął okoliczności związanych z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-C-Cov-2. Zarzut skarżącego kasacyjnie sprowadza się do twierdzenia, że Sąd nie wziął pod uwagę faktycznych trudności związanych z rozprzestrzenianiem się wirusa. Zarzuty te sprowadzają się do ogólnych stwierdzeń, że w okresie od 12 do 21 września 2020 r. kilkoro pracowników wydziału zajmującego się wydawaniem pozwoleń na budowę znajdowało się na kwarantannie, co należy traktować jako sytuację nadzwyczajną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argument ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął do Starosty w dniu 23 lipca 2020 r. Wezwanie do uzupełnienia braków wniosku mogło zostać wystosowane w okresie od 24 lipca 2020 r. do 11 września 2020 r. Skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej nie wskazuje żadnych argumentów, które świadczyłyby o niemożliwości wystosowania takiego wniosku w tym czasie z uwagi na braki kadrowe spowodowane przebywaniem pracowników na kwarantannie.

Brak jest również podstaw do przyjęcia, że art. 35 ust. 6 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest niezgodny z art. 2, art. 16 ust. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji RP. Dowolne i niczym nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że w demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalne jest nakładanie kar administracyjnych za zwłokę w wydaniu decyzji mających zasilać budżet państwa. Argumenty mające przemawiać za tym stanowiskiem, wskazane w skardze kasacyjnej, sprowadzają się do ogólnikowego stwierdzenia, że nakładanie takich kar narusza samodzielność samorządu terytorialnego oraz że nakładana kara nie ma związku z wystąpieniem szkody lub jej wysokością i jest pobierana na rzecz budżetu państwa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawodawca ma prawo stosować środki dyscyplinujące organy administracji do załatwiania spraw w przewidzianych prawem terminach. Jednym z takich środków są kary administracyjne za niewydanie pozwolenia na budowę w przewidzianym w art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane terminie. Czas na wydanie decyzji określony został na 65 dni. Ustawodawca wskazał okoliczności skutkujące niemożnością wydania decyzji w ww. terminie, za które organ administracji nie ponosi odpowiedzialności. Stawka 500 zł za każdy dzień przekroczenia terminu nie jest nadmiernie wysoka. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały podstawy do występowania do Trybunału Konstytucyjnego z postulowanym w skardze kasacyjnej pytaniem prawnym.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.