Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 776/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 60, art. 77 ust. 2, art. 85 ust. 1, art. 194
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 343 poz 51 art. 14 ust. 5
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych  z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (wersja ujednolicona)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant: Specjalista Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 września 2022 r., nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 września 2022 r. (nr 2201-IOC.4322.3.2022.MS) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 kwietnia 2022 r. (nr 328000-COC-2.4322.7.2022.NJ) orzekającą wobec S. Spółki Akcyjnej (zwanej dalej: "Spółką", "stroną" lub "skarżącą") o:

1/ określeniu dla towaru ujętego w zgłoszeniu celnym z dnia 17 kwietnia 2018 r. nr [...] kraju pochodzenia – Chiny oraz kodu dodatkowego Taric A999 i stawki cła antydumpingowego w wysokości 30 %;

2/ zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych (A30) w wysokości 65.006 zł;

3/ określeniu różnicy między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w ww. zgłoszeniu celnym w wysokości 14.952 zł.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 9 kwietnia 2018 r. [...] Agencja Celna dokonała wpisu do rejestru towaru - folii aluminiowej sprowadzonej z Tajlandii na warunkach dostawy FOB Laem Chabang, a następnie w dniu 17 kwietnia 2018 r. złożyła zgłoszenie uzupełniające nr [...]. Towar został zakupiony na podstawie faktury nr [...] z dnia 08.02.2018 r., a wartość towaru wyniosła 61.836,01 USD.

Towar został opisany w polu 31, jako folia aluminiowa, bez podłoża, walcowana, ale nie obrobiona inaczej, w rolkach o masie nieprzekraczającej 10kg, o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm, ale nie większej niż 0,018 mm, w zwojach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm. Dla przedmiotowego towaru zadeklarowano kraj pochodzenia - Tajlandia (TH). Eksporterem towaru był tajlandzki podmiot – W. (Thailand).

Obejmując towar procedurą dopuszczenia do obrotu kwotę należności celnych określono z zastosowaniem stawki celnej erga omnes - 7,5%.

W dniu 2 kwietnia 2020 r. do Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wpłynęło pismo przekazujące otrzymane z Działu Strategicznego Centrum Analiz Izby Administracji Skarbowej w Katowicach pismo (nr [...]), dotyczące dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwany dalej "OLAF"). Dochodzenie prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej (dalej także w skrócie: "ChRL") środków antydumpingowych nałożonych na import niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych kodem TARIC 7607 11 19 10, poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia. Dochodzenie prowadzone było w ścisłej współpracy z Departamentem Handlu Zagranicznego (dalej: "DFT") i tajlandzkim Departamentem Celnym. Zebrany w trakcie dochodzenia materiał dowodowy wskazuje na nieprawidłowości w deklarowaniu kraju pochodzenia importowanych do Unii Europejskiej towarów, wysyłanych przez podmiot L. Co. Ltd. i W. (Thailand) Co. Ltd. Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego dochodzenia zawarto w Raporcie z misji OLAF (znak: OC/2019/0299 [Misja-(2019-00296)]/B1(OCM(2020)0870-14/01/2020).

W konsekwencji Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni powiadomieniem z dnia 25 stycznia 2022 r. poinformował importera, że zgromadził dowody, dające podstawę do wydania decyzji w sprawie określenia faktycznego kraju pochodzenia importowanych towarów, stawki cła antydumpingowego oraz należności celnych A30 w stosunku do towarów objętych ww. zgłoszeniem, powiadamiając jednocześnie o możliwości przedstawienia swojego stanowiska w przedmiotowej sprawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia.

Do dnia wydania decyzji strona nie złożyła wyjaśnień oraz nie przedstawiła swojego stanowiska w sprawie.

W konsekwencji w dniu 7 kwietnia 2022 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał decyzję (nr 328000-COC-2.4322.7.2022.NJ), w której dla towaru objętego wskazanym wyżej zgłoszeniem celnym określił kraj pochodzenia Chiny, kod dodatkowy Taric A999, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 30 %, kwotę ostatecznego cła antydumpingowego Typ A 30 w wysokości 65.006 zł, kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 14.952 zł.

W dniu 27 kwietnia 2022 r. strona odwołała się od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania w sprawie.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 15 września 2022 r. (nr 2201-IOC.4322.3.2022.MS) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że zasadniczą kwestią w niniejszym postępowaniu było określenie faktycznego kraju pochodzenia importowanych towarów i określenie należności celnych i podatkowych w prawidłowej wysokości, co zostało udowodnione w toku postępowania, a mianowicie towary objęte ww. zgłoszeniem nie nabyły niepreferencyjnego tajwańskiego pochodzenia i zachowały swoje faktyczne chińskie pochodzenie.

Zgodnie z art. 77 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L. 2013.269.1 ze zm. – dalej w skrócie jako "UKC") dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. W myśl art. 85 ust. 1 UKC kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Zgodnie zaś z art. 172 ust. 2 UKC, jeżeli nie przewidziano inaczej, data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 60 ust. 2 UKC poprzez błędne uznanie, że towary objęte ww. zgłoszeniem celnym nie mają tajlandzkiego pochodzenia, pomimo że zostały poddane istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu na terenie Tajlandii organ wskazał, że podstawą dla zasad niepreferencyjnego pochodzenia są art. 59-63 UKC. Zgodnie z art. 60 ust. 1 UKC towary pochodzące z kraju to towary, które zostały w całości uzyskane lub wyprodukowane w danym kraju. Zgodnie z art. 60 ust. 2 UKC w przypadku gdy dwa lub więcej krajów uczestniczy w produkcji, towary uznaje się za pochodzące z kraju, w którym przeszły ostatnie, zasadnicze i ekonomicznie uzasadnione przetwarzanie lub obróbkę w przedsiębiorstwie wyposażonym dla tego celu, którego wynikiem jest wytworzenie nowego produktu lub stanowiące istotny etap produkcji.

W przypadku niektórych produktów szczególne zasady niepreferencyjnego pochodzenia określa Załącznik 22-01 do Rozporządzenia Delegowanego Komisji Nr 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. U. UE. L. 2015.343.1 ze zm. – dalej w skrócie "RD"). Folia aluminiowa objęta pozycją HS 7607 nie jest objęta tymi aneksami. W przypadku produktów nieobjętych określoną zasadą w RD, na poziomie UE uzgodniono powszechnie, że ich pochodzenie należy określić zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez UE w trakcie negocjacji prowadzonych w ramach Programu Prac Harmonizujących WTO, który określa taką samą koncepcję "ostatniej zasadniczej obróbki lub przetworzenia". Takie "zasady" (opublikowane na stronie internetowej DG TAXUD) należy brać pod uwagę przy interpretowaniu art. 60 ust. 2 UKC, pod warunkiem, że nie powoduje to zmiany tych artykułów. W przypadku folii aluminiowych z pozycji HS 7607, podstawowa zasada wymaga zmiany pozycji taryfy.

Z danych dotyczących realizowanych przez W. (Thailand) Co. Ltd. importów i eksportów wynika, że podmiot importował z Chin do Tajlandii, a następnie eksportował do Unii towary objęte tą samą pozycją taryfy celnej 7607. Oznacza to, że podstawowa zasada wymagająca zmiany pozycji taryfy celnej nie została spełniona.

Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 33 RD wszelkie operacje obróbki lub przetwarzania przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC.

W odniesieniu do towarów, które nie są objęte załącznikiem 22-01 RD (takich jak folia aluminiowa HS 7607), uznaje się, że towary te zostały poddane ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w państwie lub na terytorium, z którego pochodziła większa część materiałów, określona na podstawie wartości tych materiałów.

Tajlandzka firma importowała z Chin do Tajlandii gotowy surowiec w postaci folii aluminiowej na rolkach, klasyfikowanej do pozycji taryfy celnej 7607. Przetwarzanie w Tajlandii polegało na obróbce cieplnej, rolowaniu, cieciu i pakowaniu. Czynności te nie powodowały żadnej zmiany surowca sprowadzonego z Chin w postaci folii aluminiowej. Z tego też powodu przedmiotowa folia była eksportowana do Unii pod tą samą pozycją taryfy celnej tj. 7607. W tym miejscu za błędne należy uznać twierdzenie strony, że operacje wykonane na surowcu klasyfikowanym do pozycji CN 7606 prowadziły do wyprodukowania towarów o kodzie CN 7607 11 19, bowiem jak już wyżej wspomniano folia sprowadzona z Chin do Tajlandii była klasyfikowana do pozycji CN 7607, a po dokonaniu obróbki w Tajlandii kod folii nie uległ zmianie. Folia została wyeksportowana do Unii z kodem pozycji CN 7607.

Zgromadzony materiał dowodowy bezwzględnie potwierdza, że sporny towar na żadnym etapie nie był klasyfikowany do pozycji CN 7606, tym samym stwierdzenie strony, że organ I instancji kwestionuje klasyfikację surowca w postaci foli aluminiowej do kodu CN 7606, jest nieuzasadnione. Podkreślić należy, że z Chin do Tajlandii została sprowadzona folia aluminiowa (CN 7607), a nie jak twierdzi strona komponent tj. aluminium o kodzie CN 6071. Wszelkie czynności wykonane na folii w celu nadania jej rozciągliwości podatności na zgniecenia bądź jej przystosowania do celów spożywczych nie nadały jej pochodzenia tajlandzkiego bowiem nadal mamy do czynienia z folią pochodzącą z Chin.

Organ odwoławczy wskazał, że przytoczone przez stronę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do zmiany pozycji taryfowej towarów w wyniku przetworzenia lub obróbki dokonanej w danym kraju (w tym przypadku w Tajlandii) nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem - jak już wyżej wskazano - zmiana pozycji taryfowej towarów nie miała miejsca.

Dochodzenie przeprowadzone przez OLAF potwierdziło, że jedynym celem przeniesienia działalności przez spółkę L./W. z Chin do Tajlandii było uniknięcie ceł antydumpingowych. Potwierdza to m.in. informacja zamieszczona na stronie internetowej eksportera. Oznacza to, że eksportowane przez ww. spółkę chińskie folie, których "produkcja" w Tajlandii była wynikiem przetwarzania/obróbki, które uznaje się za nieuzasadnione ekonomicznie, zachowały swoje pierwotne pochodzenie. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że faktycznym krajem pochodzenia towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym są Chiny. W niniejszej sprawie niewątpliwie organ celny został wprowadzony w błąd poprzez podanie w zgłoszeniu celnym nieprawdziwych danych dotyczących rzekomego pochodzenia towaru z Tajlandii, podczas gdy w istocie pochodził on z Chińskiej Republiki Ludowej.

Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii dysponowania świadectwami wskazującymi na niepreferencyjne tajlandzkie pochodzenie spornych towarów organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji bezpodstawnie stwierdził ich brak.

Wskazano, że w żadnej mierze nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że organ I instancji nie dążył do wyjaśnienia okoliczności sprawy, gdyż przed wpływem Raportu Końcowego OLAF organ Naczelnik PUCS w Gdyni pismem znak: 328000- COC.5030.8.2020 z dnia 17.08.2020 r. wystąpił do OLAF z następującymi pytaniami: Czy dochodzenie w ww. sprawie jest w toku? Jeśli tak, to czy dalsze czynności kontrolne obejmować będą także przesyłki wysyłane przez firmę L./W. w latach 2016-2019, co do których wnioski przedstawiono w Raporcie z Misji?; Czy DFT przeprowadziło procedurę sprawdzającą? Jeśli tak, to proszę o przesłanie korespondencji z DFT dotyczącej jej wyników oraz Czy firma L./W. przedstawiła jakiekolwiek dodatkowe dowody i wyjaśnienia po zakończeniu misji?

W odpowiedzi na powyższe OLAF poinformował, że jakkolwiek dochodzenie OC/2019/0299 jest w toku, to skupia się obecnie na innych spółkach, natomiast Wspólna Misja zebrała wystarczające dowody potwierdzające chińskie pochodzenie eksportowanych przez ww. podmiot przesyłek w latach 2016-2019, (w tej sprawie import do Unii nastąpił w 2018 r.) zatem trwająca misja nie bada już tych ładunków. Wskazano także, że L./W. nie współpracuje z DFT i odmawia przekazania jakichkolwiek dodatkowych informacji na temat procesu produkcyjnego. Dowody zaś zebrane podczas misji jednoznacznie wskazują, że importowana folia (pozycja 7607) "wyprodukowana" została z chińskiego surowca w postaci folii, także objętej pozycją 7607. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony, zakład nie produkował produktu finalnego z blach aluminium podlegających następnie rozwalcowaniu. Oznacza to, że importowana przez Spółkę folia nie przeszła na terenie Tajlandii obróbki, która zgodnie z przepisami unijnymi mogła zmienić pochodzenie z chińskiego na tajlandzkie. Dodatkowo tez – jak zaznaczono - brak współpracy ze strony L./W., jak również odmowa udzielenia jakichkolwiek informacji (w rezultacie czego nałożone zostały sankcje), jednoznacznie podważa wiarygodność eksportera i jakichkolwiek deklaracji przez niego składanych. Potwierdza to również, że tajlandzka spółka nie posiada dokumentów, które mogłyby udowodnić, że towar zmienił swoje pochodzenie w związku z wykonaną obróbką.

Odnosząc się do zarzutu niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego należy wskazać, iż na organie celnym spoczywa ciężar zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Zgodnie natomiast z zasadą dysponowania zakresem postępowania dowodowego, organ celny jest uprawniony do samodzielnego decydowania o tym, jakie środki dowodowe w danym postępowaniu zostaną przeprowadzone. Swoje uprawnienia do dysponowania zakresem postępowania dowodowego organ celny zachowuje także wtedy, gdy strona zgłasza wnioski dowodowe. Nie jest on bowiem związany tymi wnioskami i samodzielnie decyduje o tym czy środek dowodowy objęty wnioskiem zostanie przeprowadzony.

Przytaczając treść art. 188 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 – dalej w skrócie jako "o.p."), organ odwoławczy wskazał, że strona na żadnym etapie postępowania celnego nie wnioskowała o prowadzenie dodatkowych dowodów, jak również nie dostarczyła nowych dowodów mogących mieć wpływ na wymiar cła antydumpingowego, a także wyjaśniono, że obowiązek zebrania materiału dowodowego oznacza, iż organ gromadzi w aktach sprawy dowody konieczne do rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić także dowody wskazane przez stronę, o ile mają one znaczenie dla sprawy. Jednak ciążący na organie orzekającym obowiązek gromadzenia dowodów nie ma charakteru nieograniczonego. Organ nie ma obowiązku do prowadzenia w sposób nieskończony postępowania dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy już zgromadzone dowody (raport z misji OLAF) pozwalają na ustalenie stanu faktycznego. W tym miejscu należy zauważyć, że strona zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak również w postępowaniu odwoławczym nie dostarczyła żadnych dowodów potwierdzających swoje stanowisko tj. tajlandzkie pochodzenie towaru. Przywołany natomiast przez stronę certyfikat wystawiony przez firmę S., w którym określono tajlandzkie pochodzenie towaru nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie kwestii pochodzenia w sprawie, ponieważ firma S. nie jest podmiotem upoważnionym do sprawdzania unijnych reguł pochodzenia, a w konsekwencji do określenia pochodzenia.

Odnosząc się do nadesłanej opinii technicznej sporządzonej 22 marca 2021 r. w celu przedstawienia i opisu procesu technologicznego produkcji aluminiowej folii spożywczej organ odwoławczy wskazał, że organy celne nie kwestionują przebiegu procesu produkcyjnego folii aluminiowej opisanego w przedstawionej ekspertyzie, natomiast w niniejszej sprawie zostało zakwestionowane niepreferencyjne tajlandzkie pochodzenie towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi, zadeklarowane przez stronę. Nadesłana opinia w żaden sposób nie potwierdza, że sporne towary zostały wyprodukowane w Tajlandii w sposób w niej opisany. Natomiast postępowanie prowadzone przez OLAF bezsprzecznie wykazało, że w przypadku przedmiotowego towaru nie została spełniona podstawowa zasada do nabycia tajlandzkiego pochodzenia tj. zmiana pozycji taryfy celnej co spowodowało, że folia zachowała swoje chińskie pochodzenie. Niezrozumiałym jest również uporczywe, a zarazem błędne twierdzenie strony, że operacje wykonane na surowcu klasyfikowanym do pozycji CN 7606 prowadziły do wyprodukowania towarów o kodzie CN 7607 11 19, bowiem - jak już wyżej wspomniano - folia sprowadzona z Chin do Tajlandii była klasyfikowana do pozycji CN 7607, a po dokonaniu obróbki w Tajlandii kod folii nie uległ zmianie. Folia została wyeksportowana do Unii z kodem pozycji CN 7607. W świetle powyższego – jak wskazał organ - przedstawiona opinia techniczna nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Ponadto należy podkreślić, że biegły nie jest upoważniony do ustalenia pochodzenia towaru na podstawie czynności wykonanych na towarze zgodnie z regułami niepreferencyjnego pochodzenia towaru.

Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew więc twierdzeniu strony organ I instancji miał pełne prawo do wykorzystania dowodów zgromadzonych przez OLAF w raporcie. Urząd OLAF, powołany Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. L 136 z 1999 r.) wykonuje kompetencje Komisji w zakresie prowadzenia zewnętrznych dochodzeń do celów wzmocnienia zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innego rodzaju nielegalnej działalności mającej negatywny wpływ na interesy finansowe UE, jak również wszelkimi innymi działaniami lub działalnością podmiotów gospodarczych prowadzonych z naruszeniem prawa UE. Prowadzone przez OLAF postępowanie regulują przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999. Jak wynika z art. 3 ww. rozporządzenia urząd wykonuje uprawnienia przyznane Komisji rozporządzeniem Rady (EUROATOM WE) nr 2185/96 do przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu w Państwach Członkowskich i zgodnie z umowami o współpracy, w państwach trzecich. Na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd, opracowuje on, z upoważnienia dyrektora Raport określający ustalony stan faktyczny, możliwe straty finansowe oraz wyniki dochodzenia, włącznie z zaleceniami dyrektora Urzędu na temat działań jakie należy podjąć (art. 11 ust. 1). Raporty takie sporządzane są z uwzględnieniem wymogów procedur ustanowionych w prawie krajowym danego Państwa Członkowskiego.

Raporty sporządzone na tej podstawie stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Podlegają one tym samym przepisom dotyczącym oceny co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych i mają taką samą wartość dowodową jak te raporty.

Mając na uwadze kwestię odstąpienia przez organ I instancji od przesłuchania świadków - tj. pracowników Spółki, którzy byli w fabryce w Tajlandii i weryfikowali zakres procesów produkcyjnych tam przeprowadzanych - organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko pracowników S., którzy wizytowali tajlandzkiego eksportera zostało przedstawione w piśmie pełnomocnika skierowanego do organu I instancji. Niemniej jednak nie zostało poparte żadnymi dodatkowymi dowodami. Odmienne jednak stanowisko prezentują przedstawiciele organów rządowych Tajlandii, którzy wizytowali tajlandzką spółkę i mogli zobaczyć jej rzeczywistą działalność. A mianowicie p. M. M. Menadżer Sprzedaży wyjaśniła, że zakład L./W. z Tajlandii importuje rolki folii aluminiowej z Chin. Obserwacje poczynione w trakcie wizyty w L./W. przez tajlandzki Departament Handlu Zagranicznego pozwoliły też na odstąpienie od powoływania biegłego z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniami celnymi.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania potwierdzenia z organami celnymi w Chinach i Tajlandii postaci surowców eksportowanych do Tajlandii w celu wyprodukowania tam towarów organ odwoławczy poparł stanowisko organu I instancji, że zgromadzone w aktach sprawy dowody m.in. wykazy importowanych i eksportowanych przez L./W. produktów jednoznacznie wskazują, iż Spółka importowała i eksportowała towary objęte tą samą pozycją 7607. W czasie misji OLAF ustalony został również stan surowca sprowadzonego z Chin do Tajlandii tj. folia aluminiowa w rolkach (pozycja 7607).

Mając na uwadze opisaną w odwołaniu relację z wizyty przedstawicieli strony w tajlandzkiej spółce, która została zaprezentowana jako nowoczesna fabryka z rozbudowanym parkiem maszynowym przygotowanym do produkcji folii, organ odwoławczy stwierdził, że organy celne nie kwestionują możliwości produkcyjnych tego przedsiębiorstwa. Powyższe jednak nie zmienia faktu, że folia objęta ww. zgłoszeniami celnymi nie została wyprodukowana w wizytowanej spółce. Mimo potencjału produkcyjnego przedmiotowa folia (posiadająca chińskie pochodzenie) została poddana wyłącznie niewystarczającej obróbce, uniemożliwiającej zmianę pozycji taryfowej 7607 na inną, a tym samym uzyskanie przez towar niepreferencyjnego tajlandzkiego pochodzenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że zawarte w odwołaniu rozważania odnośnie motywów ekonomicznych przeniesienia produkcji do Tajlandii nie mają znaczenia dla sprawy w sytuacji, gdy ustalenia śledczych OLAF potwierdziły, że przeniesienie produkcji folii z Chin do Tajlandii miało na celu obejście ceł antydumpingowych nałożonych na folię pochodzenia chińskiego. Jednak niezależnie od powyższego, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 33 RD, wszelkie operacje, obróbki lub przetwarzanie przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC. Dochodzenie OLAF potwierdziło, że działania podejmowane odnośnie przedmiotowego towaru na terenie Tajlandii miały na celu wyłącznie omijanie cła antydumpingowego, natomiast nie prowadziły do zmiany kraju pochodzenia. Zgodnie z informacją na stronie [...] firmy Q. (https://www. [...], załącznik 3 do Uzgodnionego Wspólnego Protokołu OCM(2020)0870-14/01/2020, OLAF. 6.1.03(2019)032668A) fabryka w Tajlandii została założona w celu wyeliminowania ceł antydumpingowych obowiązujących na rynkach europejskich i indyjskich na chińską folię aluminiową. Celem wyjaśnienia powyższej informacji należy dodać, że firma W. rozpoczęła działalność w 2002 r. i należy do Grupy L. W 2015 r. spółka stała się spółką zależną Grupy L. i zmieniła nazwę na Q. Co. Ltd. i jest właścicielem dwóch fabryk znajdujących się w chińskim Q. oraz tajlandzkim R.

Organ stwierdził, że kolejną kwestią podniesioną w odwołaniu jest brak możliwości automatycznego zastosowania ceł antydumpingowych na folię aluminiową sprowadzoną z Tajlandii, z uwagi na fakt, iż dopiero w Rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/2162 z dnia 18 grudnia 2020 r. wszczęto dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, oraz poddające ten przywóz wymogowi rejestracji, a tym samym dopiero od wejścia w życie rozporządzenia istnieje możliwość nałożenia cła antydumpingowego na towary wysłane z Tajlandii. Wobec powyższej argumentacji strony organ wyjaśnił, że bezspornym jest, iż zgłoszenia celne objęte niniejszą decyzją miały miejsce w 2018 r. czyli przed wejściem w życie rozporządzenia nakładającego obowiązek rejestracji spornych towarów wysłanych z Tajlandii. Natomiast z uwagi na fakt, że w toku postępowania zostało potwierdzone chińskie pochodzenie dla towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi podlegają one środkom taryfowym ustanowionym dla towarów pochodzących z Chin, określonym w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W świetle powyższego zarzut niezasadnego naliczenia cła antydumpingowego jest chybiony.

W ocenie organu odwoławczego niezasadne okazały się podnoszone w odwołaniu zarzuty związane z naruszeniem przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 czy też art. 187 § 1 o.p.

Wbrew zarzutom organ odwoławczy nie dopatrzył się również ograniczenia prawa własności i braku poszanowania interesów Spółki, a tym samym podstawowych praw wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.

S. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie:

a) art. 60 ust. 2 UKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie:

- i uznanie, że towary objęte zgłoszeniem celnym nie mają tajlandzkiego pochodzenia, podczas gdy towary te zostały poddane ostatniemu, istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu i obróbce, w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, na terytorium Tajlandii, co stanowiło istotny etap wytwarzania towarów objętych zgłoszeniami celnymi;

- polegające na uznaniu, że nie doszło do istotnego przetworzenia/obróbki towaru objętego zgłoszeniem celnym, mimo że na skutek przetworzenia/obróbki w fabryce w Tajlandii doszło do zmiany kodu CN, tj. z surowca sprowadzanego z Chin klasyfikowanego do pozycji CN 7606 wytworzono produkt gotowy klasyfikowany do pozycji CN 7607, co świadczy o istotności procesów przetworzenia/obróbki przeprowadzonych w Tajlandii i w konsekwencji potwierdza tajlandzkie pochodzenie towarów objętych zgłoszeniami celnymi;

- nie doszło do zmiany kodu CN towaru eksportowanego do Unii Europejskiej, mimo braku sporu co do tego, że surowiec sprowadzony do Tajlandii stanowiły zwinięte kęsy aluminium o szerokości 185 cm i grubości 260 mikronów (kęsy foli w rolach jumbo) zaś sprowadzonym przez Spółkę produktem była aluminiowa folia spożywcza, która posiada zdecydowanie inne cech (właściwości) i strukturę materiału niż surowiec i z tego obiektywnego powodu surowiec sprowadzany z Chin do Tajlandii przez producenta i produkt sprowadzony z Tajlandii przez skarżącą klasyfikowane są do innych pozycji (odpowiednio do pozycji CN 7605 i pozycji CN 7607, a organ nie przedstawił na poparcie swojego stanowiska o braku zmiany kodu CN żadnych argumentów ani dowodów;

- przeprowadzone w fabryce w Tajlandii procesy nie były istotne i nie wpływały na zmianę właściwości poddawanego obróbce/przetworzeniu surowca, w sytuacji gdy organ nie dysponuje specjalistyczną wiedzą z dziedziny metalurgii pozwalającą (bez wsparcia biegłych) na ocenę istotności procesów przeprowadzanych w Tajlandii, tj. ocenę istotności procesów, które są wymagane, aby z surowca wyprodukować produkt objęty zgłoszeniem celnym, a także na wpływ tych procesów na zmianę właściwości surowca i gotowego produktu, choć organ odwoławczy sam w decyzji wskazał, że sprowadzany z Chin do Tajlandii surowiec był poddawany określonym procesom obróbki w fabryce w Tajlandii, a gotowy produkt posiadał inne parametry niż surowiec (ocena istności procesów i zmiany właściwości przetwarzanego surowca jest kwestią obiektywną, która powinna być dokonywana przez osobę posiadającą specjalistyczną wędzę, a nie poddawana subiektywnym ocenom organów);

b) art. 60 ust. 2 UKC poprzez jego błędną interpretację skutkującą uznaniem, że do istotnego przetworzenia/obróbki towaru dochodzi jedynie w sytuacji zmiany kodu CN, a tym samym całkowitym zignorowaniu orzecznictwa TSUE, z którego wprost wynika, że zmiana pozycji taryfowej towarów nie jest jedyną okolicznością, która przesądza o możliwości uznania, że mamy do czynienia z istotnym, przetworzeniem lub obróbką towaru;

c) art. 33 w zw. z art. 34 RD poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że towary objęte zgłoszeniami celnymi zostały poddane w Tajlandii procesom ekonomicznie nieuzasadnionym, podczas gdy te procesy obróbki lub przetwarzania w Tajlandii nie miały pozornego charakteru i nie zmierzały do uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC. Tymczasem zrealizowane operacje nie tylko, że nie miały tożsamego charakteru, ale nie miały nawet zbliżonego charakteru do czynności wymienionych w art. 34 RD, który wskazuje w katalogu zamkniętym jakich operacji expressis verbis nie uznaje się za istotne ekonomicznie uzasadnione przetworzenie lub obróbkę do celów nadania pochodzenia. Operacje w Tajlandii dotyczące towarów objętych zgłoszeniami celnymi były przeprowadzane w fabryce zbudowanej od podstaw, przy użyciu specjalistycznych skomplikowanych maszyn, przez zatrudnionych wykwalifikowanych pracowników, w tym specjalistów od procesów walcowania i wygrzewania foli aluminiowych, posiadających know-how dotyczący procesów/technologii wytwarzania folii o zadanych parametrach;

d) art. 33 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 i art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm. – dalej w skrócie "ustawy o VAT") poprzez uznanie, że kwota VAT z tytułu importu towarów, dokonanego na podstawie zgłoszenia celnego została określona w nieprawidłowej wysokości;

e) art. 122 i 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. -Prawo Celne (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1382 – dalej w skrócie "p.c."), art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (wersje skonsolidowane Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Dz. Urz. UE 2016 C 202, s.l, 07.06.2016 – dalej w skrócie "TUE") poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i oparcie się w całości na wstępnych ustaleniach, mających charakter przypuszczeń niepopartych dowodami, a wynikających z niezakończonego dochodzenia prowadzonego przez OLAF, co doprowadziło do błędnego uznania, że krajem pochodzenia towarów objętych zgłoszeniami celnymi są Chiny i uznaniem stanowiska organu I instancji za prawidłowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

f) art. 121 § 1 w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez niewypełnienie wynikającego z art. 191 o.p. obowiązku dokonania oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego i oparciu Decyzji w całości o wnioski wynikające z przypuszczeń z dochodzenia prowadzonego przez OLAF, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy;

g) art. 122, 187 § 1 oraz art. 188 w zw. z art. 180 § 1 w zw. art. 181 w zw. z art. 127 w zw. art. 229 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE, poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym m.in. nieprzeprowadzenie dowodów, w szczególności w zakresie: przesłuchania świadków - pracowników Spółki, którzy byli w fabryce w Tajlandii i weryfikowali zakres procesów produkcyjnych tam przeprowadzanych; powołania biegłych z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniami celnymi oraz potwierdzenia z organami celnymi w Chinach i Tajlandii postaci surowców eksportowanych do Tajlandii w celu wyprodukowania tych towarów, w sytuacji istnienia wątpliwości co do faktów stanowiących podstawę wydania decyzji obu instancji, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy;

h) art. 194 § 3 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c. w zw. z art. 11 pkt 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (dalej "Rozporządzenia 883/2013"), poprzez brak uwzględnienia przez organ odwoławczy wniosków dowodowych Spółki, co skutkowało uniemożliwieniem przeprowadzenia dowodu przeciw dokumentowi urzędowemu jakim jest Raport końcowy OLAF, co skutkowało iluzorycznością przeprowadzenia postępowania dowodowego i działaniem zarówno przez Naczelnika jak i Dyrektora IAS o z góry założoną tezę, tj. chińskim pochodzeniu sprowadzanych przez Spółkę towarów, co w konsekwencji skutkowało bezpodstawnym określeniem kraju pochodzenia towarów, tj. Chin oraz stawki cła antydumpingowego w wysokości 30 % dla towarów objętych zgłoszeniem celnym, co miało wpływ na wynik sprawy;

i) art. 233 § 2 w zw. art. 180 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c. i art. 44 ust. 4 UKC poprzez nieuchylenie decyzji I instancji w sytuacji braku powołania biegłego z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniem celnym, co w konsekwencji prowadziłoby do uznania, iż sprowadzane przez Spółkę towary objęte zgłoszeniem celnym pochodziły z Tajlandii;

j) art. 2a o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE, poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść Spółki, gdyż mimo, że Spółka przedstawiła dowody i okoliczności świadczące o tajlandzkim pochodzeniu towarów objętych zgłoszeniem celnymi, decyzja całkowicie opiera się jedynie na wnioskach OLAF z postępowania, które nie zostały oparte na dowody a bazowały jedynie na przypuszczeniach. Jednocześnie organy obu instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wątpliwości w odniesieniu do oceny stanu faktycznego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

k) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 o.p., tj. odpowiednio zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym, a tym samym zasad wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE, poprzez: brak przeprowadzenia postępowania dowodowego; subiektywną ocenę procesów obróbki/przeróbki towarów przeprowadzanych w Tajlandii (gdzie sam fakt przeprowadzania procesów i przerabiania surowca nie jest przez Dyrektora ISA kwestionowany) i brak powołania biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę z dziedziny metalurgii, który obiektywnie oceniłby procesy i ich wpływ na właściwości towaru sprowadzanego przez Spółkę, jednocześnie ignorowanie i bagatelizowanie przez Dyrektora IAS znaczenia opinii biegłych przedstawionej przez Spółkę; oparcie rozstrzygnięcia na de facto jedynym dowodzie, tj. Raporcie końcowym OLAF, w sytuacji gdy nie można oprzeć rozstrzygnięcia w spawie tylko na jednym dowodzie, który na dodatek został oparty o przypuszczenia a nie ustalone fakty; nieustosunkowanie się do orzecznictwa TSUE wskazanego w odwołaniu, w sytuacji, gdy wnioski z niego płynące znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie - co miało wpływ na wynik sprawy;

l) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez bezpodstawne uznanie przez organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmiany pozycji taryfowej finalnych towarów powstałych w wyniku dokonanej istotnej obróbki w fabryce w Tajlandii w stosunku do surowca sprowadzanego z Chin, pomimo niedysponowania przez organ odwoławczy jakimkolwiek dowodem wskazującym, że do zmiany klasyfikacji nie doszło, a Spółka przedstawiła dowody (m.in. raport biegłego), z których wynika, że doszło do zmiany kodu CN, co skutkuje naruszeniem zasady zaufania do organów, jak również oparcia rozstrzygnięcia na niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym;

m) art. 127 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a dokonanie jedynie kontroli decyzji I instancji z punktu widzenia zawartych w odwołaniu zarzutów, co skutkowało brakiem analizy sprawy i wydaniem zaskarżonej decyzji w oparciu o de facto jeden dowód w sprawie, tj. Raport końcowy OLAF, który sam w sobie nie był oparty na żadnych dowodach, a jedynie przypuszczeniach, w konsekwencji iluzorycznością postępowania odwoławczego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

n) art. 127 w zw. art. 229 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez utrzymaniem w mocy decyzji I instancji i wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o de facto jedyny dowód w sprawie tj. raport OLAF, co w konsekwencji skutkowało powieleniem argumentacji organu I instancji, w sytuacji gdy przeprowadzenie postępowania odwoławczego zgodnie z zasadami wynikającymi z Ordynacji podatkowej doprowadziłoby do uznania, iż towary objęte zgłoszeniami celnymi pochodzą z Tajlandii.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem obowiązujących procedur, a organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 września 2022 r. dotycząca określenia skarżącej ostatecznego cła antydumpingowego, a w konsekwencji także podatku od towarów i usług. Tym samym, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2073 ze zm.), postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o stosowane odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. - powoływanej dalej jako "o.p.").

W okolicznościach faktycznych sprawy bezsporne jest, że Agencja Celna [...], działając jako przedstawiciel bezpośredni skarżącej Spółki zgłosiła do odprawy celnej towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 17 kwietnia 2018 r. (nr [...], stanowiący: "Folię aluminiową, bez podłoża, walcowaną, ale nieobrobioną inaczej, w rolkach o masie przekraczającej 10 kg, o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm, ale nie większej niż 0,018 mm, w zwojach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm" (kod Taric 7607 11 19 10), który został zakupiony w tajlandzkiej firmie W. (Thailand).

Spór pomiędzy organami celno-skarbowymi a skarżącą Spółką ogniskował się w przedmiotowej sprawie głównie wokół wtórnych ustaleń organów obu instancji, które dotyczyły faktycznego pochodzenia objętego ww. zgłoszeniami celnymi towaru, co miało istotne znaczenie dla określenia przez organy celno-skarbowe należności celno-podatkowych.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 27 grudnia 2021 r. do Wydziału Postępowania Celnego Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wpłynęło pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 8 grudnia 2021 r., przekazujące otrzymany od Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF raport końcowy (sprawa nr OC/2019/0299/B3) w sprawie podejrzenia omijania ceł antydumpingowych na przywóz do UE niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzącej z Chin, a deklarowanej jako pochodzącej z Tajlandii, który potwierdził wcześniejsze ustalenia Wspólnej Misji, że folia aluminiowa eksportowana do Unii Europejskiej przez spółki L. Co. Ltd oraz W. (Thailand) Co. Ltd w latach 2016-2019 była pochodzenia chińskiego.

Dochodzenie prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na import niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych kodem TARIC 7607 11 19 10, poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia. Prowadzone było w ścisłej współpracy z Departamentem Handlu Zagranicznego (DFT) i tajlandzkim Departamentem Celnym. Wskazano, że zebrany w trakcie dochodzenia materiał dowodowy wskazuje na nieprawidłowości w deklarowaniu kraju pochodzenia importowanych do Unii Europejskiej towarów, wysyłanych przez podmiot L.Co. Ltd. i W. (Thailand) Co. Ltd., które były częścią tej samej grupy i działały w tym samym zakładzie w mieście R. Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego dochodzenia zawarto w Raporcie z misji OLAF (nr OC/2019/0299 [Misja - (2019-00296)]/B1 (OCM (2020)0870-14/01/2020).

Poczynione w toku postępowania ustalenia organów zaowocowały finalnie uznaniem chińskiego pochodzenia towaru i wydaniem decyzji nakładającej na skarżącą Spółkę cło antydumpingowe oraz podatek VAT.

Z tak poczynionymi ustaleniami nie zgadzała się skarżąca Spółka podnosząc m.in., że zgłoszony towar rzeczywiście pochodził z Chin, niemniej jednak został poddany przez tajskiego kontrahenta na tyle istotnej obróbce, że nastąpiła zmiana pierwotnego kodu CN 7606 do pozycji CN 7607, a organy wyciągnęły wnioski na podstawie niepełnych i błędnych ustaleń odnośnie kraju pochodzenia towarów opierając się w zasadzie na jedynym dowodzie.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącej Spółki nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym przez organy materiale dowodowym, przez co należy uznać je za błędne.

Wyjaśniając motywy wydanego wyroku wskazać należy, że zgodnie z art. 85 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269/1 z 10 października 2013 ze zm. - powoływanego dalej jako "UKC"), kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego.

Zgodnie natomiast z art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

Jeżeli zatem szczególne przepisy nie stanowią inaczej datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Tak więc data zgłoszenia celnego decyduje też o stawce celnej właściwej dla zgłaszanego towaru. Ponadto dzień przyjęcia zgłoszenia celnego jest także wyznacznikiem dla zastosowania wobec towarów objętych zgłoszeniem celnym środków polityki handlowej, jeżeli takie mają zastosowanie do danego towaru. Chodzi mianowicie o środki pozataryfowe, takie jak środki antydumpingowe w postaci ceł antydumpingowych, wprowadzane na mocy rozporządzeń Rady (WE) w wyniku postępowania antydumpingowego prowadzonego przez Komisję Europejską, jeżeli postępowanie takie wykaże stosowanie praktyk dumpingowych w przywozie określonego towaru na wspólnotowy obszar celny.

Wyznacznikiem ustalenia właściwego reżimu prawnego w postępowaniu celnym jest więc moment zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy prawa materialnego wiążą określone skutki prawne. Okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje zatem data dokonania przez stronę skarżącą zgłoszenia celnego.

Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygające znaczenie mają przepisy prawa wspólnotowego dotyczące folii aluminiowej o kodzie TARIC 7607 11 19 10, właściwe z uwagi na czas dokonania zgłoszenia celnego. Jednocześnie dostrzec należy tło przedmiotowej sprawy obrazujące kształtowanie się polityki antydumpingowej UE dotyczącej importu folii aluminiowej z Chin, począwszy od 2009 r. do chwili obecnej.

W tym zakresie wskazać należy, że rozporządzeniem Rady Unii Europejskiej (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 262/1 z dnia 6 października 2009 r. ze zm.), nałożono cło antydumpingowe według podstawowej stawki 30 % na przywóz folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm bez podłoża, walcowanej, nieobrobionej więcej, w rolkach o szerokości nie przekraczającej 650 mm i gramaturze ponad 10 kg objętej kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 10), pochodzącej z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej. W 2015 r. przedłużono zaś okres obowiązywania środków wprowadzonych wobec wyżej określonego produktu na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 332/63 z dnia 18 grudnia 2015 r.).

Natomiast towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego skarżącej Spółki należał do produktów, co do których rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L 144/35 z dnia 1 czerwca 2016 r. ze zm.) przewidywało obowiązek rejestracji.

Powyższe rozporządzenie oparto na określającym kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE. L 343/51 z 22 grudnia 2009 r. ze zm.). Punkt 25. Preambuły tego rozporządzenia stanowił, że niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. Przepis art. 14 ust. 5 rozporządzenia stanowił zaś, że Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy.

Rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Zatem przedsiębiorca wprowadzając na rynek wspólnotowy towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym powinien zdawać sobie sprawę, że z rejestracją takiego towaru łączy się możliwość zastosowania w przyszłości podwyższonego cła.

Instytucja prawna rejestracji sprowadzanych towarów została zachowana w podobnej formie także w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.2016.176.21), które uchyliło rozporządzenie nr 1225/2009 z dniem 20 lipca 2016 r. Powyższa zmiana prawa wspólnotowego nie miała żadnego wpływu na obowiązywanie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/865 i stosowanie zasad w nim określonych co do towarów objętych jego regulacjami.

W art. 1 rozporządzenia nr 2016/865 wskazano, że na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1225/2009 wszczyna się dochodzenie w celu stwierdzenia, czy przywóz do unii następujących produktów:

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, lub

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, lub

- folia aluminiowa o grubości większej niż 0,018 mm, ale mniejszej niż 0,021 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, lub

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, zawierająca przynajmniej dwie warstwy,

pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych obecnie kodami CN ex 7607 11 19 (kody TARIC 7607 11 19 30, 7607 11 19 40 i 7607 11 19 50) oraz ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607 11 90 45 i 7607 11 90 80), stanowi obejście środków nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384.

Punkt 22. rozporządzenia nr 2016/865 stanowił, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji w celu dopilnowania, aby jeśli w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia wprowadzenia rejestracji tego przywozu.

Rozporządzenie nr 2016/865 przewidujące obowiązek rejestracji innych, podobnych co do właściwości folii aluminiowych - stosownie do art. 4 tego aktu - weszło w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE, tj. w dniu 2 czerwca 2016 r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania zgłoszenia celnego przez stronę skarżącą. Towary objęte tym zgłoszeniem - folia aluminiowa klasyfikowana do kodu TARIC 7607 11 19 40, podlegały zatem rejestracji.

W chwili wydania rozporządzenia nr 2016/865 cłem antydumpingowym na mocy przepisów wspólnotowych była już wprost objęta, pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej, folia aluminiowa objęta kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 10). W stosunku do wymienionych w rozporządzeniu nr 2016/865 towarów objętych dochodzeniem stwierdzono bowiem, że posiadają one takie same właściwości jak folia aluminiowa wskazana w rozporządzeniach nr 925/2009 i nr 2015/2384 i import tych towarów może stanowić praktykę stosowaną w celu obejścia środków antydumpingowych, co wymaga przeprowadzenia stosownego dochodzenia.

Finalnie, na podstawie ustaleń poczynionych w dochodzeniu Komisja stwierdziła, że cła antydumpingowe, nałożone na przywóz folii aluminiowej klasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 10, były obchodzone.

Tym samym w dniu 16 lutego 2017 r. wydano rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2017/271 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. Urz. UE L 40/51 z 17 lutego 2017 r.). W rozporządzeniu przedstawiono wyniki dochodzenia, które wykazały, że wprowadzenie od 2009 r. ceł antydumpingowych na folię aluminiową określonego rodzaju istotnie wpłynęło na strukturę handlu między UE a Chińską Republiką Ludową, dla której to zmiany nie było ani wystarczających racjonalnych przyczyn, ani też ekonomicznego uzasadnienia - poza nałożonym cłem. Wzrostowi przywozu nieznacznie zmienionych produktów objętych dochodzeniem towarzyszył bowiem równoległy zanik przywozu folii aluminiowej już objętej środkami antydumpingowymi. Wzrost przywozu nieznacznie zmienionego produktu był znaczący, wynosząc około 80 % łącznej wielkości przywozu objętego dochodzeniem. Na podstawie zebranych w sprawie dowodów stwierdzono przy tym, że sprzedaż nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej pochodzącej z Chin następuje po cenach dumpingowych.

W art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/271 orzeczono zatem, że cło antydumpingowe w wysokości ustalonej w rozporządzeniu nr 925/2009 (30 %) zostaje nałożone na pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej takie rodzaje folii aluminiowej objęte dochodzeniem jak:

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111930),

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111940),

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, zawierająca przynajmniej dwie warstwy, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607119045 i 7607119080).

W art. 1 ust. 2 rozporządzenia wskazano, że rozszerzenie cła nie ma zastosowania do przywozu towarów produkowanych przez wymienione w rozporządzeniu cztery przedsiębiorstwa. Postanowiono również o zwolnieniu wskazanych produktów z ostatecznego cła antydumpingowego, jeżeli są one przywożone z innym przeznaczeniem niż do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego (art. 1 ust. 4).

Z akt sprawy wynika, że objęty ww. zgłoszeniem towar (folia aluminiowa do celów spożywczych, bez podłoża, walcowana, ale nie obrobiona więcej na rolkach) jest przeznaczony dla zastosowań w gospodarstwach domowych, przy czym nie został wyprodukowany przez wymienione w rozporządzeniu nr 2017/271 przedsiębiorstwa. Oznacza to, że zwolnienie, o którym mowa powyżej nie dotyczy przedmiotowego towaru.

Odnosząc się do zasadniczego problemu, jakim jest określenie kraju pochodzenia towaru, którą to okoliczność stanu faktycznego ustalono głównie w oparciu o raport OLAF, i do której nawiązuje część podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że moc dowodowa raportów OLAF podlegających ocenie na ogólnych zasadach była już przedmiotem licznych, aprobujących rozstrzygnięć (por. wyroki NSA: z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 68/15 i z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt I GSK 444/09). Podkreślić trzeba, że OLAF jest organem powołanym do ochrony interesów finansowych Wspólnoty, prowadząc dochodzenie OLAF działa na rzecz i w imieniu Wspólnoty. Polskie organy celne nie mogą więc drugi raz weryfikować tego, co zostało stwierdzone przez powołany do przeprowadzenia stosownej weryfikacji organ unijny.

Wyjaśnienia wymaga też charakter i podstawy działania OLAF. Mianowicie urząd ten został ustanowiony decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. WE. L. 99. 136. 20). Kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normuje obecnie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. U. UE. L. 2013. 248. 1). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 października 2013 r.

Rozporządzenie nr 883/2013 stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 rozporządzenia, raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.

Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia, bez uszczerbku dla art. 10 i art. 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96 Urząd może przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w toku dochodzeń zewnętrznych w odpowiednim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań zgodnie z ich prawem krajowym.

W tym świetle należy w ocenie Sądu wskazać, że pozyskany w przedmiotowej sprawie raport końcowy OLAF z października 2021 r. wraz z poprzedzającymi go raportami i dokumentami sporządzonymi przez kontrolujących inspektorów OLAF w latach 2019-2020, stanowią dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Odnośnie mocy dowodowej raportu OLAF podkreślić należy, że w postępowaniu celnym prowadzonym przez krajowe organy, raport OLAF należy traktować identycznie, jak wszelkiego rodzaju protokoły z kontroli przeprowadzonych przez organy administracji krajowej, a więc jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. Wartym podkreślenia jest, że dokumenty urzędowe nie mają ostatecznej mocy dowodowej. Przepis art. 194 § 3 o.p. dopuszcza bowiem możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi. Ciężar dowodu spoczywa wówczas na stronie wywodzącej przeciwne wnioski. W toku postępowania stronie nie udało się w oparciu o przedstawiony z jej inicjatywy materiał dowodowy wniosków płynących z raportu OLAF obalić.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut wskazujący na naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (art. 2a o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE). Zasada ta ma bowiem zastosowanie w przypadku niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa, nie zaś ewentualnych wątpliwości co do stanu faktycznego. W niniejszej sprawie nie było natomiast wątpliwości co do treści przepisów prawa, ale i też wątpliwości co do stanu faktycznego. Prawidłowa ocena raportu OLAF skutkuje ponadto oddaleniem zarzutu naruszenia art. 194 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c. w zw. z art. 11 pkt 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r.

Należy podkreślić, że z treści raportu końcowego OLAF (jak również poprzedzających go dokumentów wydanych trakcie misji) wynika, że celem wspólnej misji współpracy administracyjnej OLAF-Tajlandia przeprowadzonej w okresie od 27.11.2019 r. do 09.12.2019 r. było stwierdzenie czy folia aluminiowa eksportowana przez określonych eksporterów tajskich (m.in. przez spółki L. Co. Ltd. I W. (Thailand) Co. Ltd) do UE kwalifikuje się do niepreferencyjnego pochodzenia tajskiego, oraz jeśli nie, stwierdzenie rzeczywistego pochodzenia towarów w celu umożliwienia Państwom Członkowskim odzyskania niezapłaconych ceł antydumpingowych i VAT-u. Z przedmiotowego raportu końcowego – poprzedzonego stwierdzeniem określonych faktów w Uzgodnionym Protokole Wspólnym, w protokołach ze spotkań oraz raportach z wizyt w spółkach - wynika, że Wspólna Misja stwierdziła, że cała folia aluminiowa eksportowana do UE przez ww. spółki w latach 2016-2019 wynikała z operacji przetwarzania/obróbki, które uznano za ekonomicznie nieuzasadnione, i była przekazywana do Tajlandii wyłącznie w celu uniknięcia zastosowania działań anty dumpingowych nałożonych przez UE na chińską folię aluminiową, dlatego zastosowanie ma art. 33 Delegowanego Rozporządzenia Komisji (UE) 2015/2446 z 28 lipca 2015 r., a krajem pochodzenia folii aluminiowej eksportowanej do UE przez te spółki jest kraj, z którego pochodzi zasadnicza część materiału, tj. ChRL.

Ze zgromadzonej dokumentacji wynikało także, że ww. spółki L./W. nie współpracowały z DFT i odmawiały przekazania jakichkolwiek dodatkowych informacji na temat procesu produkcyjnego.

Wobec biernej postawy firmy L./W. oraz braku wskazania przez stronę skarżącą wiarygodnych dowodów podważających ustalenia OLAF, raport ten wraz całokształtem poprzedzających jego wydanie dokumentów z przedmiotowej misji, jawi się - w ocenie Sądu - jako dowód rzetelny i oddający rzeczywisty charakter badanych procesów gospodarczych.

Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy wykazała, że wbrew zarzutom skarżącej Spółki postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, w tym w szczególności przy zachowaniu zasady oficjalności postępowania dowodowego (art. 187 § 1 o.p.) oraz swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). Organ przeprowadził postępowanie w odpowiednim do okoliczności sprawy zakresie, rozważył zgromadzone dowody i z tak ustalonego stanu faktycznego wysnuł logiczne i właściwe wnioski. Organy odniosły się przy tym wystarczająco do wskazywanej przez stronę skarżącą potrzeby przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków (pracowników skarżącej Spółki) i opinii biegłego, rzeczowo wyjaśniając powody, dla których ich przeprowadzenie było zbędne. W świetle ustaleń misji OLAF oraz obserwacji poczynionych przez tajlandzki Departament Handlu Zagranicznego w trakcie wizyty w L./W. (szerzej opisanych w decyzji organu I instancji), Sąd argumentację tę podziela.

Przede wszystkim należy jednak zwrócić uwagę, że organy oparły się na ustaleniach wyspecjalizowanego organu, jakim jest OLAF, które zostały poprzedzone wnikliwym, czasochłonnym i zakrojonym na szeroką skalę dochodzeniem. Dowód z przesłuchania świadków, którzy odbyli jedynie roboczą wizytę o charakterze handlowym w zakładzie L./W., nie byłby w stanie tych okoliczności podważyć. Z pisma strony wynika bowiem, że pracownicy Spółki wizytowali fabrykę będącą dopiero na etapie rozruchu. Tym samym nie byli oni obecni przy rzekomej produkcji towaru. Wskazywane przez stronę skarżącą okoliczności mają więc charakter jedynie potencjalny.

Natomiast przekonanie o znacznych możliwościach produkcyjnych kontrahenta i zdolności do samodzielnego wyprodukowania przedmiotowej folii nie potwierdzają, że w rzeczywistości została ona w tym zakładzie wyprodukowana. Zdolności produkcyjne nie oznaczają przecież same przez się, że podmioty L./W. nie brały udziału w procederze omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na import przedmiotowego rodzaju folii aluminiowej poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia, czemu przeczy natomiast jednoznacznie raport OLAF. Poza tym, jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, w przeciwieństwie do raportu OLAF, pisemne stanowisko pracowników Spółki nie zostało poparte żadnymi dowodami. Co więcej, w kontekście zasadności przesłuchiwania świadków, ustalony w trakcie misji OLAF proceder polegający na unikaniu ceł antydumpingowych znajdował potwierdzenie wprost na stronie internetowej eksportera, który na taki charakter działalności wskazywał. Z kolei obserwacje tajlandzkiego Departamentu Handlu Zagranicznego pozwoliły na odstąpienie od powoływania biegłego z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniami celnymi. Poza tym zasadne są twierdzenia organu odwoławczego, że biegły (nawet z zakresu metalurgii) nie jest upoważniony do ustalenia pochodzenia towaru na podstawie czynności wykonanych na towarze.

Nawet z uzyskanych od przedstawicieli eksportera na początkowym etapie misji OLAF wyjaśnień (eksporter odmówił dalszego współdziałania) wynika, że do zakładu L. w Tajlandii sprowadzane były rolki folii aluminiowe jumbo (pozycja 7607), wyprodukowane w Chinach głównie przez spółkę dominującą w Q. Materiał ten był następnie podgrzewany, cięty i pakowany dla zastosowań w gospodarstwach domowych w zakładzie w Tajlandii i eksportowany m.in. do Unii Europejskiej. Taki towar również należał do pozycji 7607. W konsekwencji zmiana pozycji taryfowej towarów nie miała w ogóle miejsca.

Ponadto w ocenie Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła materiału dowodowego potwierdzającego, że importowany towar został w tym kraju poddany ostatniej, istotnej i ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowałyby wytworzenie nowego produktu lub stanowiły istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu. Wręcz przeciwnie, materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdził, że krajem pochodzenia towaru jest Chińska Republika Ludowa. W Tajlandii dokonano jedynie nieistotnej z punktu istoty towaru, którym jest folia aluminiowa do zastosowań domowych, zmiany jego pierwotnej formy (z rolek jumbo) na finalny produkt, bez zmiany pozycji taryfowej. Taki towar był następnie wysyłany do Polski. Opisany sposób działań prowadzony przez powiązane podmioty gospodarcze (chiński i tajlandzkie) nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego, innego niż wskazującego na zamiar unikania należności z tytułu cła antydumpingowego.

Przepis art. 60 ust. 2 UKC przewiduje, że towar, w produkcję którego zaangażowane są więcej niż jeden kraj lub więcej niż jedno terytorium, uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, w którym towar ten został poddany ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce, w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania. W sytuacji zatem, gdy przedmiotowy towar w niemal gotowej formie trafiał do firmy W., której zadaniem było jedynie doprowadzenie go do stanu, w jakim ma on trafić do finalnego odbiorcy, organy celne obu instancji zasadnie przyjęły chińskie pochodzenie objętej zgłoszeniem folii, albowiem tam została ona w istocie wyprodukowana. Organy nie naruszyły więc art. 60 ust. 2 UKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czy błędną interpretację.

Organ odwoławczy słusznie zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 33 RD wszelkie operacje obróbki lub przetwarzania przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC.

W odniesieniu do towarów, które nie są objęte załącznikiem 22-01 RD (takich jak folia aluminiowa HS 7607), uznaje się, że towary te zostały poddane ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w państwie lub na terytorium, z którego pochodziła większa część materiałów, określona na podstawie wartości tych materiałów.

Sąd podzielił ponadto argumentację wyrażoną w odpowiedzi na skargę, że przytaczane przez stronę skarżącą orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do zmiany pozycji taryfowej towarów w wyniku przetworzenia lub obróbki dokonanej w danym kraju nie wywiera skutków prawnych w realiach rozpoznawanej sprawy, ponieważ zmiana pozycji taryfowej przedmiotowego towaru nie miała miejsca. Towar, jaki trafił do Tajlandii z Chin objęty był pozycją 7607 i towar o takiej samej pozycji został następnie wyeksportowany na teren UE.

W tej sytuacji za chybiony uznać należy zarzuty naruszenia prawa procesowego, w tym naruszenia art. 191 i art. 187 § 1 o.p. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów przez organ odwoławczy. Materiał dowodowy pozyskany od OLAF jest jednoznaczny i przekonujący.

Sąd podzielił zatem stanowisko organów, że dowody zebrane podczas misji jednoznacznie wskazują, iż importowana folia (pozycja 7607) "wyprodukowana" została z chińskiego surowca w postaci folii, także objętej pozycją 7607. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, zakład nie produkował produktu finalnego z blach aluminium podlegających następnie rozwalcowaniu, lecz rolek jumbo zawierających gotowy niemalże produkt, wymagający jedynie dostosowania do formy przewidzianej dla sprzedaży detalicznej. Oznacza to, że importowana przez Spółkę folia nie przeszła na terenie Tajlandii obróbki, która zgodnie z przepisami unijnymi mogła zmienić pochodzenie z chińskiego na tajlandzkie. Dodatkowo należy zaznaczyć, że brak współpracy ze strony L./W., jak również odmowa udzielenia informacji, w rezultacie czego nałożone zostały sankcje, jednoznacznie podważa wiarygodność eksportera i jakichkolwiek deklaracji przez niego składanych. Potwierdza to również, że tajlandzka spółka nie posiada dokumentów, które mogłyby udowodnić, że towar zmienił swoje pochodzenie w związku z wykonaną obróbką.

Ustalenia organów poczynione w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w skład którego wchodził m.in. wskazany raport OLAF, były zatem w ocenie Sądu prawidłowe.

Sąd podzielając stanowisko strony skarżącej, że ustalenia zawarte w raporcie nie wiążą organów w sposób bezwzględny i mogą być obalone stwierdza, że skarżąca w niniejszej sprawie ustaleń zawartych w raporcie nie podważyła.

Z powyższych względów nie budzi wątpliwości Sądu, że organy celno-skarbowe były uprawnione do wydania rozstrzygnięć nakładających na stronę skarżącą cło antydumpingowe w związku z dokonanym w dniu 17 kwietnia 2018 r. zgłoszeniem celnym (nr [...]) dotyczącym importu folii aluminiowej klasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 10. Uprawnienie to wynika z Rozporządzenia Wykonawczego Komisji Nr 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. (Dz. Urz. UE L nr 332 z 18.12.2015r. ze zm.), którym Komisja (UE) nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych tym kodem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla ww. produktów wynosi 30 %. Określenie przez organy celno-skarbowe dla ww. importowanych towarów cła antydumpingowego i orzeczenie o zaksięgowaniu w związku z tym wymaganych kwot należności celnych pociągnęło za sobą także konieczność orzeczenia w przedmiocie podatku od towarów i usług. Stosownie bowiem do art. 33 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.) jeżeli po zwolnieniu towaru, o którym mowa w art. 194 UKC, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym, rozliczeniu zamknięcia albo decyzji kwota podatku została wykazana nieprawidłowo albo nie została określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną.

Decyzje organów obu instancji znajdują odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym materiale dowodowym i oparte zostały na prawidłowej podstawie prawnej, dlatego też Sąd stwierdził ich legalność. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy rozpoznał sprawę merytorycznie, odniósł się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów i twierdzeń, wyjaśniając stronie zasadność wydanego rozstrzygnięcia. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 233 § 2 w zw. art. 180 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c. i art. 44 ust. 4 UKC poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji, jak i art. 127 o.p. w zw. z art. 73 § 1 p.c., art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE poprzez brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, z oczywistych względów nie zasługiwały na aprobatę.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.