Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 2093/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 75 ust. 1 pkt 5, ust. 2 pkt 2, art. 99
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: Art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Dorota Dąbek Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2014r. nr [ ] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [....] 2014r. orzekł o skierowaniu M. O. na badania lekarskie - na podstawie art.99 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 2 pkt 1 lit. c w związku z art.75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U.z 2014r., poz. 600) dalej "ustawa", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 10.07.2014 r. wpłynęło pismo nr [.....] z dnia [....] 2014r. z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w N., w którym Z-ca Głównego Lekarza Orzecznika poinformował Starostę o stwierdzeniu u M. O. okoliczności mogących stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym.

Zobowiązany art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b w związku z art. 75 ust. 1 pkt. 5 ustawy Starosta pismem nr [....] wezwał stronę do zapoznania się z pismem z ZUS oraz złożenia wyjaśnień. M. O. zgłosił się i zapoznał się z aktami sprawy. Oświadczył, że przebywa na rencie od 1997 r. cały czas posiadał prawo jazdy i nie było zastrzeżeń, które byłyby przeszkodą do prowadzenia pojazdów.

Organ uznając pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za wiarygodną przesłankę do skierowania na badania lekarskie pismem nr [.....] z dnia [....] 2014r. wszczął postępowanie administracyjne w trybie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b i ust. 2 pkt. 1 lit. c w związku z art. 75 ust. 1 pkt. 5 ustawy.

Zgodnie z art. 9 K.p.a w zawiadomieniu poinformowano stronę o rodzaju podjętych czynnościach jak również, że ma prawo do czynnego uczestnictwa w postępowaniu i zapoznania się z aktami sprawy. M. O. nie wnosił nowych wyjaśnień do prowadzonego postępowania. W związku z tym przesłano stronie zawiadomienie o zakończeniu postępowania.

Ponieważ dokumenty zgromadzone w sprawie nie budziły wątpliwości, organ orzekł jak w sentencji.

Od powyższej decyzji złożył odwołanie M. O. w którym podniósł, iż jest osobą z uszczerbkiem na zdrowiu, ale nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Kiedy ma słabsze dni, to nie korzysta z samochodu. Jest pod opieką lekarza, który dozuje mu leki w sposób pozwalający dobrze funkcjonować. Samochodem nie jeździ daleko, bo ma świadomość, że może nie podołać dalekiej odległości. Ze względu na posiadanie niewielkiego gospodarstwa rolnego wykonuje prace ciągnikiem, do czego jest mu prawo jazdy niezbędne. Przeżycie badań lekarskich powoduje u niego stres i lęk i chciałby się od tego uchronić.

Decyzją z dnia 22.10.2014r., znak: [....] - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji.

Wskazał, że podstawą prawną do wydania decyzji w sprawie są przepisy art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 99 ust. 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którymi, Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu na badania lekarskie na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, tj. w przypadku wystąpienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia.

Redakcja powyższego przepisu prawa nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, a zatem w sytuacji, w której Starosta otrzyma zawiadomienie od lekarza orzecznika ZUS o zastrzeżeniach w stanie zdrowia kierowcy mogących powodować istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym, jest zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Zgodnie bowiem z § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17.07.2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r., poz. 949) badania te wykonywane są w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy.

Celem wskazanego przepisu jest zagwarantowanie bezpieczeństwa ruchu, przy równoczesnym zachowaniu praw podmiotowych osób, które na te badania są kierowane, przy czym ustawa nie określa bliżej, o jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia chodzi, ani bliżej ich nie definiuje. Podstawą do wydania decyzji jest wiarygodna informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów (zob. wyrok WSA z 03.12.2010r. sygn. akt III SA/Wr 722/10 LEX nr 758069).

Zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy, informacja właściwego organu orzekającego o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierowcy stanowi wystarczającą przesłankę do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie.

Art. 99 ustawy nie wymaga, aby organ przesyłał dokumentację medyczną, czy też wskazywał na opis schorzeń kierowcy, ale posługuje się ogólnym określeniem wskazując na stwierdzone "uzasadnione" i "poważne" okoliczności w stanie zdrowia osoby uprawnionej do kierowania pojazdami, mogące powodować istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Takiej treści zawiadomienie w sprawie otrzymał Starosta od Lekarza Orzecznika ZUS, a zatem zobowiązany był do wydania decyzji o skierowaniu odwołującego się na badanie lekarskie.

Organy administracyjne w toku postępowania nie podejmują czynności mających na celu ustalanie przyczyn wystąpienia okoliczności mogących powodować istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym, dlatego też nawet gdyby odwołujący się przedstawił dokumentację lekarską, to nie mogłaby ona stanowić przedmiotu oceny przez organ I instancji, bowiem według ustalonego poglądu w orzecznictwie sądów administracyjnych - organy administracji nie mogą samodzielnie dokonywać wiążącej oceny stanu zdrowia odwołującego się.

Dla potrzeb niniejszego postępowania nie jest wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany w stanie zdrowia stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów, ale podstawą wydania decyzji jest już informacja organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia. Kwestia zdolności skarżącego do prowadzenia pojazdów stanowi dopiero przedmiot badania przez lekarzy specjalistów, które przeprowadzane jest na skutek skierowania przez starostę. Zatem organy administracyjne nie badają merytorycznie tej kwestii, (zob. wyrok NSA z 2011-12-09 I OSK 52/11).

W wyroku z dnia 20.02.2014 r. do sygn. akt III SA/Kr 957/13 WSA stwierdził, cyt: "Nie ulega natomiast wątpliwości, że celem powołanych regulacji jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Od dyspozycji zdrowotnej kierowcy w dużym stopniu bowiem zależy bezpieczeństwo ruchu, a niedomagania zdrowotne kierowcy, są czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu.

Zauważyć należy, ze w piśmiennictwie podkreśla się, że "podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem" (tak W. Katowski, Komentarz do ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wyd. ABC 2002 r.). Zatem ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu. W tym kontekście stwierdzić wypada, że niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo tak kierowcy, jak i innych użytkowników dróg. Zagrożenie, o którym mowa może być wywołane niezdolnością kierowcy do prowadzenia pojazdu spowodowaną brakami fizycznymi lub umysłowymi, mającymi postać jednostek chorobowych, jak i cechami charakteru dyskwalifikującymi go jako kierowcę (por. R.A. Stefański, Komentarz, do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wyd. ABC 2005 r.). Zatem decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. Przy czym, skierowanie na badania lekarskie może nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało bowiem uprawnionym w do tego lekarzom. (...) Z całą pewnością zawiadomienie pochodzące od Lekarza Orzecznika ZUS, może i powinno stanowić podstawę do wydania decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie."

Skład orzekający w niniejszej sprawie w całości aprobuje stanowisko Sądu wyrażone w powyżej powołanym wyroku.

Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, a zatem, że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem badań jest weryfikacja powziętych przez organ zastrzeżeń.

Zarówno przekonanie strony, iż nie stanowi on zagrożenia dla środowiska jako kierowca, jak też wskazanie na konieczność posiadania przez niego uprawnienia do kierowania pojazdami -nie mają wpływu na zmianę zaskarżonej decyzji. Przepis prawa nakazujący wydanie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie na podstawie zawiadomienia uprawnionego organu, tak jak to ma miejsce w sprawie - nie pozwala na uwzględnienie jakichkolwiek okoliczności, skoro z treści zawiadomienia wynika, że w stanie zdrowia kierowcy stwierdzone zostały przez Lekarza Orzecznika ZUS uzasadnione i poważne okoliczności, mogące powodować istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym.

M. O. wniósł skargę na powyższą decyzję.

Podniósł, że nie jest fachowcem w dziedzinie prawa, aby oceniać zgodność z prawem decyzji. Uważa jednak że albo prawo jest nie doskonałe i zapisano jakąś ustawę, która dyskryminuje polskich obywateli, albo ktoś nadużywa zapisów ustawy i próbuje nie dać szans łatwiejszego funkcjonowania osobom z pewnym uszczerbkiem na zdrowiu. Do SKO dokładnie opisał sprawę. Liczy natomiast, że Sąd znajdzie możliwość zwrócenia uwagi na to, że pewne zapisy konstytucyjne nie pozwalają na to, aby tak dyskryminować ludzi którzy nie z swojej winy są skazani na taki byt. Zaczerpnął informacji wielu skierowanych na te badania kierowców. Żaden z nich nie zaliczył tych badań, twierdząc że poprzeczka jest celowo tak wysoko podniesiona żeby nie dać szansy zaliczenia tego testu. W tych przypadkach pozbawiono ich w ten sposób możliwości dorobienia sobie czasem parę złotych, i dziś żebrzą o pomoc aby wyżyć. Skarżący nie potrzebuje sobie dorabiać jako kierowca, chce tylko mieć szansę pojechać sobie do kościoła, do ośrodka, po zakupy lub przejechać do pola ciągnikiem rolniczym na co wszystko wskazuje że ktoś chce mu tę szansę odebrać, aby mógł robić to zgodnie z prawem. Myśli, że jeśli Sąd nie przychyli się do jego skargi, to będzie musiał przy pomocy ludzi którzy są zaskoczeni tą sytuacją, zwołać jak najwięcej poszkodowanych, aby w ten sposób złożyć pozew zbiorowy. Może ktoś wtedy zauważy, że ta ustawa krzywdzi wielu ludzi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty (w tym decyzje, postanowienia) nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Jednocześnie zgodnie z art. 134 P.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadnia wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił w niniejszej sprawie przepis art. 99 ustawy o kierujących pojazdami . Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Stosownie do treści art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega między innymi osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Badanie to przeprowadza się na podstawie skierowania (art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami), wydanego przez starostę w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli u kierowcy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

W myśl art. 99 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaję decyzję o skierowaniu na badania z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a, lub na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy - art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami.

Z powyższych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że przepisy ustawy o kierujących pojazdami zawierają podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu określonej osoby na badania lekarskie. Jednak wezwanie do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Oznacza to, że nie wystarczą same wątpliwości, iż kierujący ze względu na stan zdrowia nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze i przeciwwskazania te powinny zostać zweryfikowane podczas badania lekarskiego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Starosta był zobligowany do dokonania oceny, czy informacja uzyskana od lekarza Orzecznika ZUS w piśmie z dnia z dnia [...] 2014 r. o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego jest wiarygodna i wystarczająca do wydania przedmiotowej decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu powinna prowadzić do uznania, że lekarz Orzecznik ZUS jest zobowiązany wykazać uzasadnione zastrzeżenie odnośnie stanu zdrowia kierowcy, a jeżeli tego zaniecha, Starosta winien zobowiązać ZUS do uzupełnienia wniosku i dopiero wówczas dokonać oceny wskazanych okoliczności z punktu widzenia spełnienia przesłanek ustawowych do skierowania na badania lekarskie.

Tymczasem w sprawie organ l instancji nie uzyskał żadnych dodatkowych informacji od ZUS, poprzestając jedynie na jednozdaniowej informacji zawartej w piśmie Głównego Lekarza Orzecznika o stwierdzeniu uzasadnionych i poważnych okoliczności mogących stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym. Zatem organ nie dysponował żadnym materiałem mogącym stanowić przedmiot analizy, aby stwierdzić czy zostały spełnione przesłanki z art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami.

W pełni podzielić należy stanowisko, że pogląd, iż starosta nie bada przyczyny złożenia wniosku przez ZUS byłby równoznaczny z uznaniem braku racjonalności ustawodawcy. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 971/13, "...jeżeli starosta nie miałby w tym zakresie żadnych uprawnień to należy zadać pytanie dlaczego decyzji o skierowaniu na badania nie podejmowałby sam ZUS. Zupełnie nieracjonalne byłoby przy takiej wykładni powołanych przepisów powierzanie takiej decyzji staroście. Organ jest w tym przypadku gwarantem tego, że ograniczenie praw obywatelskich następuje z uzasadnionych przyczyn." (powołany powyżej wyrok publ. na: http//orzeczenia.nsa.gov.pl)

W konsekwencji, poprzestając jedynie na informacji uzyskanej z pisma Lekarza Orzecznika ZUS organy dokonały błędnych ustaleń stanu faktycznego i niezasadnie (przedwcześnie) przyjęły istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia, z uwagi na fakt, że organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że zachodzi konieczność skierowania skarżącego na badania. Organ nie podał też żadnej innej okoliczności ustalonej przez siebie, jako przemawiającej za wydaniem takiej decyzji, ani też nie podjął żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia na czym polegają uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, które to stanowisko zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1182), przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Powołany przepis stanowi zatem podstawę prawną do uzyskania przez organ informacji o stanie zdrowia skarżącego w zakresie wykazującym uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia osoby, która ma być skierowana na badania lekarskie.

W oparciu o powołany przepis ustawy Starosta, wobec lakonicznego pisma Lekarza Orzecznika ZUS nie zawierającego nie tylko wystarczających, ale jakichkolwiek danych na poparcie wywiedzionych przez niego twierdzeń, nie tylko był uprawniony ale wręcz zobowiązany do zwrócenia się o uzyskanie informacji z ZUS, jakiego rodzaju schorzenia skarżącego stanowią uzasadnione i poważne okoliczności mogące stanowić istotna przeszkodę do prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym.

Reasumując stwierdzić należy, że organy administracji publicznej rozpatrujące przedmiotową sprawę nie dokonały wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza co do znaczenia treści wniosku lekarza orzecznika ZUS jako dowodu w sprawie. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji organy naruszyły również art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b i ust. 2 pkt. 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, rozstrzygając sprawę przedwcześnie, bez dokonania prawidłowych ustaleń, czy w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki do zastosowania powołanego powyżej przepisu.

Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a.

Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu l instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Zgodnie z art. 152 P.p.s.a. zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.