Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 516/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, 2 i 3, art. 11 ust. 1, art. 2 pkt 10
journal: Dz.U. 2023 poz 1570
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)
article: art. 2 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2020 poz 722
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.
article: art.145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 1804
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: referent stażysta Adrian Piechota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 23 maja 2023 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 3 marca 2023 r. nr [...]; II. zasądza od Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego na rzecz skarżącego kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] decyzją z 3 marca 2023 r., znak [...], określił dla M. K. (dalej jako: "podatnik", "strona", "skarżący") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług na dzień 12 listopada 2019 r. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu - samochodu osobowego marki R. o nr VIN: [...] (dalej też jako: samochód osobowy) w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2022 r. przekształcił w postępowanie podatkowe kontrolę celno-skarbową przeprowadzoną wobec M. K. w zakresie podatku VAT z tytułu dokonanego wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu - samochodu osobowego, w związku z niezłożeniem przez kontrolowanego deklaracji, o której mowa w art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o K. A. S. (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm. – w skrócie: "ustawa o KAS").

Przedstawiając ustalenia wskazano, że w dniu 18 listopada 2019 r. podatnik złożył deklarację AKC-U/S, poprzez którą zadeklarował powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego związanego ze sprowadzonym samochodem osobowym i zapłacił podatek akcyzowy w kwocie [...]zł. Ustalono również, że samochód osobowy został sprowadzony do kraju w dniu 12 listopada 2019 r., a datą pierwszej rejestracji tego samochodu za granicą jest ten sam dzień. Samochód osobowy został zakupiony przez stronę w dniu 12 listopada 2019 r. i zarejestrowany w kraju w dniu 11 grudnia 2019 r. Na podstawie rachunku wystawionego przez [...] ustalono, że samochód został zakupiony za kwotę [...]euro. Organ ustalił również, że podatnik nie złożył deklaracji VAT-10, która by świadczyła o ewentualnym zadeklarowaniu podatku należnego od dokonanego wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu. Ponadto nie prowadził w [...] zarejestrowanej działalności gospodarczej, poprzez którą ewentualnie mógłby rozliczyć wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu.

Organ I instancji stwierdził, że strona dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, zatem nabycie takie winno być opodatkowane na zasadach ogólnych o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm. – w skrócie: "u.p.t.u."). Wskazano, że podatnik powinien ustalić obowiązek podatkowy w deklaracji VAT-10 z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu zgodnie z art. 20 ust. 9 u.p.t.u., tj. w momencie otrzymania towaru, nie później niż z chwilą wystawienia faktury.

Od powyższej decyzji strona dnia 24 marca 2023 r. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] jako organ odwoławczy, decyzją z 23 maja 2023 r., znak [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ stwierdził, że spór podatnika z organem dotyczy kwestii ściśle prawnej, a mianowicie opodatkowania podatkiem VAT jako wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu - przemieszczenia pojazdu nabytego w ramach przedsiębiorstwa podatnika z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium kraju z zamiarem jego używania na cele prywatne.

Organ powołał się na treść przepisów: art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1, 2 i 3, art. 2 pkt 10 lit. a), art. 11 ust. 1 u.p.t.u.

Wskazano przesłanki z art. 9 ust. 1 u.p.t.u., które muszą być spełnione, aby doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Organ stwierdził, że z przywołanych przepisów wynika, że w przypadku nabycia nowych środków transportu z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów mamy do czynienia także wówczas, gdy nabywcą lub dostawcą jest podmiot inny niż określony w art. 9 ust. 2 u.p.t.u. Zauważono, że ustawodawca wprowadził zasady szczególne w przypadku nabycia nowych środków transportu zdefiniowanych w art. 2 pkt 10 u.p.t.u., co pozostaje w zgodności z art. 2 ust. 1 lit b pkt (ii) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm.) przewidującym, iż w przypadku nowych środków transportu wewnątrzwspólnotowe nabycie może być także opodatkowane, jeżeli dokonywane jest przez "jakąkolwiek inną osobę, niebędącą podatnikiem". Wobec powyższego każda osoba, która nabywa nowy środek transportu pochodzący z innego państwa członkowskiego, jest zobowiązana do rozliczenia i zapłaty podatku w państwie, do którego przywiezie ten środek, czyli w państwie przeznaczenia. Oznacza to, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego nowych środków transportu podatek pobierany jest w kraju, w którym pojazd będzie używany, według tam obowiązujących stawek, niezależnie od statusu dostawcy i nabywcy. Wskazano, że przewidziane są przypadki wyłączenia z wewnątrzwspólnotowego nabycia, które zostały określone w art. 10 u.p.t.u., jednakże nie mają one zastosowania, jeżeli przedmiotem transakcji są nowe środki transportu. Ponadto zauważono, że wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów jest także samo przemieszczenie towarów pomiędzy innym państwem członkowskim a krajem.

Organ przedstawił również przesłanki zastosowania regulacji art. 11 ust. 1 u.p.t.u. Zauważono, że przepis ten pozwala na uznanie za wewnątrzwspólnotowe nabycie także czynności, w przypadku których podatnik przemieszcza towary należące do swego przedsiębiorstwa z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa. W przypadku określonym we wskazanym przepisie mamy do czynienia z fizyczną zmianą miejsca przez towar, a więc z jego przemieszczeniem. Nie następuje ono w ramach transakcji handlowej zawieranej pomiędzy kontrahentami, a jedynie na skutek działania jednostronnego. Wskazano, że art. 11 ust. 1 u.p.t.u. uzależnia uznanie przemieszczenia towarów należących do podatnika z innego państwa członkowskiego na terytorium kraju za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od tego, czy towary te będą służyć działalności gospodarczej tego podatnika. Aby zatem można było uznać przemieszczenie towaru za jego wewnątrzwspólnotowe nabycie, przemieszczenie towaru przez podatnika podatku od towarów i usług musi nastąpić na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a nie na cele prywatne. Jednocześnie w ustawie u.p.t.u. określone zostały również przypadki, gdy powyższe przemieszczenie towarów, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (art. 12 ust. 1).

Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że podatnik nabył nowy środek transportu - samochód osobowy marki R. rok produkcji 2019 o nr VIN: [...], napędzany silnikiem o pojemności skokowej 1338 centymetrów sześciennych i o mocy 96 kilowata, który spełniał następujące warunki:

- nie przejechał więcej niż 6000 kilometrów - przebieg przedmiotowego samochodu na dzień nabycia wynosił 1000 km, a na dzień rejestracji na terytorium kraju wynosił 1898 km,

- od momentu dopuszczenia pojazdu do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy - nabyty pojazd samochodowy został zarejestrowany 11 grudnia 2019 r., czyli od dnia rejestracji do dnia zakupu przez podatnika 12 listopada 2019 r. upłynęło mniej niż 6 miesięcy, co wyklucza uznanie samochodu za pojazd używany.

Wobec powyższego stwierdzono, że spełnione zostały zatem co najmniej dwie z przesłanek przewidzianych w art. 2 ust. 10 u.p.t.u. uznania nabytego samochodu za nowy środek transportu.

Za bezsporne uznano również, że samochód osobowy R. został zakupiony 12 listopada 2019 r. przez firmę - M. K. [...] od podatnika podatku od wartości dodanej R. G. na podstawie faktury nr [...] z 12.11.2019 r. za kwotę [...]EUR. Ponadto jako bezsporne wskazano zarejestrowanie samochodu osobowego po raz pierwszy w kraju przez Starostowo Powiatowe [...] 11 grudnia 2019 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że w zaistniałym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania art. 11 ust. 1 u.p.t.u. Podatnik dokonał nabycia nowego środka transportu na firmę, którą wówczas prowadził w [...]. Nabycie nowego środka transportu nastąpiło w celu przemieszczenia na terytorium kraju i używania na terytorium kraju na cele prywatne. Transakcja nie spełnia zatem warunków do uznania jej za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na podstawie art. 11 ust. 1 u.p.t.u. Przepis ten nie reguluje jednak kwestii wewnątrzwspólnotowego opodatkowania podatkiem VAT nowych środków transportu. Wewnątrzwspólnotowe nabycie nowych środków transportu stanowi odrębną kategorię czynności opodatkowanych podatkiem VAT w świetle przepisów u.p.t.u.

Podsumowano, że w przypadku, gdy z okoliczności faktycznych wynika, że nabycie, a następnie przemieszczenie z jednego państwa członkowskiego UE na terytorium kraju nowego środka transportu nastąpiło w celu jego używania na terytorium kraju, spełnione są warunki do uznania tegoż nabycia za wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu w rozumieniu art. 9 ust. 1 i ust. 3 u.p.t.u. Wyłączenie z katalogu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie dotyczy bowiem przypadków nabycia nowych środków transportu oraz wyrobów akcyzowych. Bez względu na status nabywcy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, których przedmiotem są nowe środki transportu, zawsze podlegać będzie opodatkowaniu. Podkreślono, że jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu, przepisy te stosuje się także w sytuacji, gdy nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

Organ podkreślił, że nowy środek transportu nabyty na firmę podatnika został zakupiony w celu jego używania na cele prywatne na terytorium kraju, tzn. przeniesieniu prawa do rozporządzania nim jak właściciel towarzyszyło jego przemieszczenie na terytorium kraju. Zdaniem organu bez znaczenia jest rejestracja pojazdu za granicą oraz nabycie pojazdu na prowadzone tam przedsiębiorstwo, skoro nabyty pojazd spełnia definicję nowego środka transportu i został przemieszczony na terytorium kraju. W ocenie organu nabyty samochód osobowy spełnia definicję nowego środka transportu, a jego przemieszczenie z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju uznać należy za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Organ dodał również, że nabywanie nowych środków transportu przez konsumentów (bez względu na ich status) podlega opodatkowaniu podatkiem VAT bez względu na sposób nabycia (w warunkach wewnątrzwspólnotowych czy krajowej dostawy towaru).

Odnosząc się do zarzutów odwołania, uznano za nieuprawniony zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 u.p.t.u. Stwierdzono, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie regulacje szczególne dotyczące wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu.

Organ stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia w niniejszej sprawie na kwotę [...]zł oraz podatek należny z tego tytułu w kwocie [...]zł przy zastosowaniu stawki podatkowej 23%. Prawidłowo określono również moment powstania obowiązku podatkowego, tj. w momencie otrzymania towaru, nie później niż z chwilą wystawienia faktury.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie art. 9 ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż doszło do nabycia prawa do rozporządzania jak właściciel w związku z przemieszczeniem nowego środka transportu, tj. wysyłki lub transportu na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu w sytuacji, gdy podatnik posiada stałe miejsce pobytu na terytorium [...] i dostawa pojazdu miała miejsce na terytorium [...]. Wskazano, że następnie zakupiony pojazd został zarejestrowany na podatnika na terenie [...], a przerejestrowanie pojazdu w kraju miało tylko i wyłącznie charakter techniczny i nie może być podstawą do uznania, iż doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru. Przemieszczeniu z [...] do [...] pojazdu nie towarzyszyło przeniesienia prawa do rozporządzania.

2) naruszenie art. 11 ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie w realiach niniejszej sprawy, gdyż przepis ten pozwala na uznanie za wewnątrzwspólnotowe nabycie także czynności, w przypadku których podatnik przemieszcza towary należące do swego przedsiębiorstwa z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa. Zauważono, że w tym przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, natomiast w państwie, do którego przemieszczane są towary następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie. Przepis art. 11 ust. 1 u.p.t.u. uzależnia uznanie przemieszczenia towarów należących do podatnika z innego państwa członkowskiego na terytorium kraju za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od tego, czy towary te będą służyć działalności gospodarczej tego podatnika. Skoro zatem podatnik nabył środek transportu w ramach swojego przedsiębiorstwa, co wynika z treści dokumentu sprzedaży, a następnie doszło do jego przemieszczenia, przy czym na terenie kraju środek ten miał być wykorzystywany tylko w celach prywatnych, to podatnik nie jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT w kraju.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest zasadność stanowiska organów podatkowych co do możliwości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego (art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.t.u.), które pozwoliły na opodatkowanie podatkiem od towarów i usług wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżącego nowego środka transportu - opisanego wyżej samochodu osobowego marki R. .

Zdaniem organów podatkowych, skarżący dokonał nabycia nowego środka transportu w związku z działalnością gospodarczą, którą prowadził w [...]. W ocenie organów, nabycie nowego środka transportu nastąpiło w celu przemieszczenia na terytorium kraju i używania na terytorium kraju na cele prywatne.

Według przeciwnego stanowiska skarżącego, w sprawie tej nie mamy do czynienia z przeniesieniem prawa do rozporządzania nowym środkiem transportu, w związku z jego przerejestrowaniem w kraju. Skarżący podniósł, że przemieszczenie pojazdu zostało dokonane na potrzeby własne i nie służyło czynnościom wykonywanym przez skarżącego (jako podatnika) na terytorium kraju. Zdaniem skarżącego przemieszczenie samochodu z terytorium [...] do [...] nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, przy czym bez znaczenia jest fakt, czy przedmiotem przemieszczenia jest nowy środek transportu czy też nie (s. [...] skargi).

W świetle tak zarysowanego sporu na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.t.u. przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

W myśl art. 9 ust. 2 tej ustawy przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

- z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Według art. 9 ust. 3 u.p.t.u. przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy:

1) nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1,

2) dokonującym dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 2

- jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu.

Z kolei art. 11 ust. 1 u.p.t.u. stanowi, że przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że przedmiotowe unormowanie dotyczy czynności, w przypadku których podatnik przemieszcza towary należące do swego przedsiębiorstwa, z terytorium innego państwa członkowskiego (niż terytorium kraju) na terytorium kraju. Chodzi tu o zrównanie z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samego nieodpłatnego przemieszczenia towarów pomiędzy państwami członkowskimi. Zastosowanie wskazanej regulacji warunkowane jest następującymi przesłankami: (1) towary są przemieszczane przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz; (2) przemieszczenie jest dokonywane z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium [...] na terytorium [...] (3) towary są własnością podatnika podatku od wartości dodanej, który je przemieszcza; (4) towary te zostały przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, bądź zaimportowane; (5) towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika (np. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 czerwca 2017 r., I SA/Wr 201/17; wyrok ten oraz orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej:publ. CBOSA).

Mając powyższe na uwadze i odnosząc się do bezspornych okoliczności faktycznych tej sprawy wskazać należy, że skarżący jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą w [...] nabył ww. samochód osobowy od przedsiębiorcy zagranicznego, a transakcja ta została udokumentowana fakturą z wykazanym podatkiem VAT. Pojazd ten został zarejestrowany w [...], a następnie został przemieszony do [...], gdzie także został zarejestrowany. Poza sporem jest także prawidłowość kwalifikacji tego pojazdu – jako nowego środka transportu w rozumieniu art. 2 pkt 10 u.p.t.u.

Organy podatkowe nie kwestionowały twierdzeń skarżącego, który akcentował jedynie techniczny aspekt zarejestrowania pojazdu w [...], wskazując, że zamierza używać pojazd do celów prywatnych, a nie jako przedsiębiorca, będący podatnikiem podatku VAT.

Już tylko z tych okoliczności wynika, że nie została spełniona ostatnia z ww. wymienionych przesłanek z art. 11 ust. 1 u.p.t.u., tj. przedmiotowy pojazd nie jest towarem, który ma służyć działalności gospodarczej podatnika, czego nie kwestionuje także organ odwoławczy ([...].).

Ponadto – w ocenie Sądu – skarżący trafnie zwrócił uwagę na kwestię braku w tej sprawie rozporządzenia towarem jak właściciel, skoro skarżący nabył pojazd w [...] (stał się jego właścicielem), a następnie tylko przemieścił ten pojazd do [...] w celu jego rejestracji i używania do celów prywatnych.

Bezsporne w sprawie jest, że w tych okolicznościach faktycznych powstał po stronie skarżącego obowiązek w podatku akcyzowym, a skarżący złożył deklarację AKC-U/S i zapłacił podatek. W tym kontekście zwrócić należy uwagę na istotną różnicę co do skutków prawnych między przemieszczeniem samochodu osobowego na gruncie ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U z 2023, poz. 1542; dalej w skrócie: "ustawa o PA") , a przemieszczeniem na podstawie u.p.t.u. Na to zagadnienie zwracał już uwagę tut. Sąd., m.in. w wyroku z 26 października 2017 r.

(I SA/Po 224/17), w którym wskazał na związki instytucji nabycia wewnątrzwspólnotowego z ustawy o PA z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towaru w rozumieniu u.p.t.u. Jak stwierdził tut. Sąd, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o PA, nabycie wewnątrzwspólnotowe oznacza przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Zestawienie definicji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z u.p.t.u. z definicją nabycia wewnątrzwspólnotowego prowadzi do wniosku, że pierwsza z definicji ma bogatszą treść oraz węższy zakres. Z punktu widzenia definicji nabycia wewnątrzwspólnotowego istotne jest jedynie przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, gdy tymczasem dla zaistnienia wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów konieczne jest nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami oraz ich wysyłka lub transport na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Wydaje się, że organy odwołując się do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, koncentrują się na fakcie samego fizycznego przemieszczenia przedmiotowego samochodu osobowego z [...] do [...], abstrahując od właściwego rozważenia przesłanki rozporządzenia towarem jak właściciel.

W ocenie Sądu takie stanowisko jest nieprawidłowe i nie znajduje uzasadnienia w akcentowanym przez organy twierdzeniu, według którego, wewnątrzwspólnotowe nabycie nowych środków transportu stanowi odrębną kategorię czynności opodatkowanych podatkiem VAT w świetle przepisów u.p.t.u.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za zasadne zarzuty naruszenia art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.t.u., w sposób opisany w skardze.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią przedstawioną wyżej ocenę prawną co do zastosowania, w okolicznościach faktycznych tej sprawy, art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.t.u.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a"). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).