Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 983/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124, art. 6
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 20 czerwca 2022 r. znak: [...]. Starosta K. (dalej: Starosta, organ I instancji), działając na podstawie art. 6 pkt 2

w związku z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899, dalej: u.g.n.) oraz art. 104 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku [...] S.A.

z siedzibą w L. (dalej również: inwestor) z 23 marca 2022. r.,

1) ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości, oznaczonej

w ewidencji gruntów i budynków numerami działek: [...] oraz [...]

o pow. 0,69 ha, położonej w obrębie [...] Ł., gm. K., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, a pozostającej w użytkowaniu wieczystym S. i T. R., poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na realizację inwestycji celu publicznego, jakim jest zadanie inwestycyjne pod nazwą: "PBW przebudowa linii 15 kV GPZ K.- P.25 RPB Ł. z linii napowietrznej na kablową relacji PO Ł. – EP Serwis – Ł., gm. K. – RE K.", zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Ł., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K.

z dnia 20 września 2016 r. Powierzchnia podlegająca ograniczeniu wynosi 253 m2.;

2) ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości opisanej w punkcie 1 polega na uprawnieniu [...] S.A. z siedzibą w L. do wstępu na nieruchomość w celu wykonania prac budowlano -montażowych związanych ze skablowaniem istniejącej napowietrznej sieci średniego napięcia oraz w celu wykonania czynności związanych

z eksploatacją tych urządzeń, w tym związanych z konserwacją

i usuwaniem awarii linii elektroenergetycznej;

3) zakres prac na ww. działkach to budowa dwóch kabli elektroenergetycznych średniego napięcia 15 kV i kanalizacji kablowej

o długości 253 m wraz z dwoma zasobnikami kablowymi;

4) obszar nieruchomości, na którym następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości został wskazany na załączniku graficznym do niniejszej decyzji, który stanowi jej integralną część;

5) zobowiązał inwestora do przywrócenia stanu poprzedniego nieruchomości niezwłocznie po przeprowadzeniu inwestycji;

6) stwierdził, że decyzja ostateczna ograniczająca sposób korzystania

z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie pismem z 26 kwietnia 2022 r. pełnomocnik S. R. (dalej: skarżący, strona) przedłożyła stanowisko w sprawie,

w którym wskazała negatywny wpływ planowanej inwestycji na nieruchomość, będącą własnością jej mocodawcy, na której prowadzona jest działalność gospodarcza.

W odpowiedzi na powyższe Starosta pismem z 17 maja 2022 r. wskazał, że planowana budowa na działce nr [...] będzie przebiegała w lokalizacji już istniejącej linii napowietrznej, która po realizacji inwestycji zostanie rozebrana.

W stosunku do działki nr [...] Starosta w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym nie widzi kolizji z istniejącą na nieruchomości infrastrukturą podziemną.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji, przywołując treść art. 6 pkt 2 u.g.n. podniósł, że budowa sieci elektroenergetycznej jest celem publicznym

w rozumieniu tego przepisu. Realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna

z § 32 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: m.p.z.p.), uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia 20 września 2016 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. M. z dnia 10 listopada 2016 r. poz. 9593, dalej: m.p.z.p.). Stosownie do tego przepisu w zakresie uzbrojenia inżynieryjnego terenu ustalono zasadę zaopatrzenia w energię elektryczną z istniejącej sieci energetycznej.

Ponadto z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynika, że inwestor podejmował czynności negocjacyjne z właścicielami przedmiotowej nieruchomości, mające na celu uzyskanie dobrowolnej zgody na ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości w celu realizacji wyżej przedmiotowej inwestycji. Rokowania zakończyły się niepowodzeniem, ponieważ właściciele działek nr [...] oraz [...] nie wyrazili zgody na przeprowadzenie inwestycji.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący, zarzucając naruszenie:

1) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie

i przyjęcie, że ograniczenie w korzystaniu z części nieruchomości jest dopuszczalne z naruszeniem interesów jednego z użytkowników wieczystych (S. R.) poprzez ograniczenie możliwości prowadzenia przez niego działalności gospodarczej na przedmiotowych działkach,

2) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych twierdzeń i mało szczegółowego załącznika graficznego oraz stwierdzenie wprost, że linia kablowa ma zastępować starą linię naziemną, w sytuacji gdy na działkach nr [...] i nr [...] nigdy nie było i nie ma napowietrznej linii, więc w tej części to nie jest - jak twierdzi organ - rozebranie starej linii i położenie w jej miejsce nowej, ale położenie nowej linii, której wcześniej nie było; z uzasadnienia decyzji nie można ustalić, czy dotyczy ona wymiany starej linii, czy budowy nowej. Te dwa stwierdzenia, w ocenie skarżącego, wzajemnie się wykluczają.

Wojewoda M. (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z 15 listopada 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9a u.g.n., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał treść art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., wskazał na przesłanki uzasadniające wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oraz na fakt, że dla uznania inwestycji jako celu publicznego mają znaczenie przepisy art. 6 pkt 2 u.g.n.

W ocenie organu odwoławczego zadanie inwestycyjne, które zamierza realizować inwestor, odpowiada definicji celu publicznego. Planowane prace mają dotyczyć elektroenergetycznej linii kablowej średniego napięcia, a więc niewątpliwie urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Wojewoda wskazał, że objęte ograniczeniem działki numer: [...] i [...] znajdują się na terenie objętym m.p.z.p. dla miejscowości Ł., gmina K., uchwalonym Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 20 września 2016 r. Z treści tej uchwały wynika, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem ZL 2 (tereny lasu), a działka nr [...] na terenie oznaczonym symbolem 2U-P (obszary usług, działalność produkcyjna, przetwórcza, a także parkingowo- garażowa).

W § 32 pkt 5 m.p.z.p. ustalono zasadę zaopatrzenia w energię elektryczną

z sieci energetycznej istniejącej, wskazując jednocześnie, że sieć elektroenergetyczna zostanie rozbudowana zgodnie z potrzebami dla tego terenu.

W punkcie 6 dopuszczono lokalizację stacji transformatorowych słupowych

i kontenerowych w liniach rozgraniczających ulic o szerokości min. 10 m lub wnętrzowych na działkach odbiorców generujących największe zapotrzebowanie energii. Dodatkowo w § 10 ust. 1 m.p.z.p. - Zasady ochrony środowiska przyrodniczego wskazano: "w granicach ustaleń Planu zakazuje się lokalizowania nowych inwestycji mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie dotyczy to inwestycji z zakresu komunikacji i infrastruktury technicznej".

W ocenie organu odwoławczego analiza zapisów planu (zarówno części opisowej, jak i graficznej) pozwala stwierdzić, że na terenie, na którym położone są objęte postępowaniem działki, przewidziano w sposób ogólny możliwość przebudowy i rozbudowy istniejących oraz lokalizacji nowych elementów sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów z nimi związanych, niezbędnych dla funkcjonowania obszaru objętego planem, o czym mowa w § 9 m.p.z.p. (Rozdział 3 "Ustalenia ogólne planu").

Zgodnie z załącznikiem graficznym decyzji pierwszoinstancyjnej planowany do wybudowania na działkach strony fragment kablowej sieci elektroenergetycznej wraz z kanalizacją kablową i dwoma zasobnikami kablowymi będzie usytuowany wzdłuż granicy działek, a w przypadku działki nr [...] - po trasie obecnie istniejącej sieci, co uwidocznione zostało na znajdującym się w aktach sprawy fragmencie mapy zasadniczej oraz na mapach serwisu geoportal.gov.pl.

W ocenie organu II instancji spełniony został także w niniejszej sprawie warunek, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. - inwestor wykazał, że przed złożeniem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości podejmował próby rokowań z jej użytkownikami wieczystymi w celu uzyskania zgody na wykonanie planowanych prac.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego ustalenia przez organ I instancji stanu faktycznego i twierdzenia, że inwestycja polegać będzie na budowie nowego urządzenia liniowego (kablowego), a nie na wymianie istniejącej linii napowietrznej, organ odwoławczy wyjaśnił, że na obszarze, na którym znajdują się objęte ograniczeniem działki zlokalizowana jest sieć elektroenergetyczna, w tym także elementy napowietrzne (słupy oraz przewody), co uwidocznione zostało zarówno na znajdującym się w aktach sprawy fragmencie mapy zasadniczej jak i na mapach serwisu geoportal.gov.pl.

W kwestii zarzutu dotyczącego kolizji planowanych do wybudowania urządzeń z istniejącą infrastrukturą Wojewoda zauważył, że założenia techniczne zamierzonej inwestycji, w tym charakter sieci czy sposób posadowienia urządzeń sieciowych na gruncie, są okolicznością niepodlegającą weryfikacji w trybie art. 124 u.g.n. Decyzja wydana na podstawie ww. regulacji daje jedynie inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia

o pozwolenie na budowę, na którym to dopiero etapie badane są między innymi warunki techniczne, czy też ich zgodność z przepisami prawa energetycznego, w tym z całą pewnością odległość od innych urządzeń infrastrukturalnych.

Końcowo organ wskazał, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy. Treść decyzji wraz z załącznikiem graficznym stanowiącym jej integralną część świadczy o tym, że Starosta analizowanego ograniczenia dokonał w sposób precyzyjny, jednoznaczny i w zakresie niezbędnym dla realizacji planowanej inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

Od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie (sprecyzowaną na rozprawie 16 marca 2023 r.), wskazując na naruszenie:

art. 7, art. 77, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

i przyjęcie, że zaszły okoliczności, które pozwalają na ograniczenie w korzystaniu

w części nieruchomości jest dopuszczalne z naruszeniem interesów prowadzącego na gruntach podlegających ograniczeniu użytkownika wieczystego S. R. - działki są przeznaczone na działalność gospodarczą i ta inwestycja w istotny sposób ograniczy możliwość prowadzenia działalności gospodarczej;

art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez powołanie się w uzasadnieniu obu decyzji na fakt, iż na działkach nr [...] i nr [...] znajduje się obecnie napowietrzna linia elektroenergetyczna naziemna, w sytuacji gdy takiej linii aktualnie tam nie ma.

W konsekwencji powyższych zarzutów pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenia postępowania

w przedmiotowej sprawie, ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wnosił również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji w istotny sposób ograniczy sposób korzystania z obu nieruchomości skarżącego. Niniejsze nieruchomości są przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej i wiążą się z tym określone ograniczenia co do rozmieszczenia infrastruktury w pobliżu nawet kablowej linii energetycznej o przewidywanej mocy 15 kV.

Zdaniem strony ze zgromadzonego w sprawie materiału jasno wynika, że

w niniejszym postępowaniu nie chodzi o zmianę istniejących linii napowietrznych na kablowe z tego powodu, iż linii napowietrznych o podanych parametrach nie ma na przedmiotowych działkach. Na działce nr [...] nie ma żadnych linii napowietrznych, więc nie ma czego zamieniać na linie kablowe. Z pisma [...] S.A

w K. z 7 grudnia 2022 r., stanowiącego odpowiedź na pismo skarżącego

z 29 listopada 2022 r., wynika, że na przedmiotowych działkach nie istnieje linia napowietrzna średniego napięcia. Na działce nr [...] znajdują się linie kablowe SN, niebędące w majątku i w eksploatacji [...] S.A. Linie kablowe zasilają "[...]" i stanowią majątek odbiorcy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, podtrzymując stanowisko wyrażone

w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania

z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów

i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty

z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 u.g.n.).

Przesłankami wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości są zatem: realizacja celu publicznego wynikającego z planu miejscowego albo decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości na takie ograniczenie.

Niewątpliwie decyzje wydawane na podstawie art. 124 u.g.n. naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności. Z tego powodu ustawodawca dopuścił jednak możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi. Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie wymienione powyżej przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n.

Kwestia tego, że wniosek inwestora złożony na podstawie art. 124 u.g.n. powinny poprzedzać rokowania nie jest w sprawie sporna. Rokowania takie się odbyły, dotyczyły przedmiotowego wniosku i nie doszło do porozumienia. Wskazać należy, że przepis art. 124 u.g.n. nie definiuje pojęcia rokowań, nie określa formy ich prowadzenia, ani dokumentów, z jakimi musi wystąpić inwestor do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na niego obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa się za zakończone (por. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1723/15, publ. Lex nr 2100561). Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwie do przyjęcia.

W przedmiotowej sprawie skarżący w piśmie z 8 lipca 2021 r. jednoznacznie wskazał, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie przez inwestora na jego działkach planowanych prac związanych z przebudową sieci średniego napięcia.

Sąd podzielił ocenę organów, że projektowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa

i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Inwestycja polegająca na przebudowie linii elektroenergetycznej ma więc status inwestycji celu publicznego. Ma ona na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości lokalnej i ponadlokalnej, oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Jest to inwestycja liniowa, przebiegająca przez szereg nieruchomości na terenie miejscowości Ł., zaopatrująca zarówno odbiorców indywidualnych, jak i publicznych w energię elektryczną, poprawiając jakość jej dystrybucji, zwiększając jej zasięg, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, publ. cbosa). Rozwijanie sieci zaopatrującej w energię leży w interesie społecznym i narodowym, albowiem minimalizuje ryzyko awarii oraz niweluje ewentualne straty ekonomiczne państwa

w takim przypadku, gdyż umożliwia konserwację i naprawę sieci bez przestojów

w dostawie energii.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że należyte wykonywanie przez przedsiębiorstwo energetyczne obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 220 ze zm., dalej: Prawo energetyczne) służy zapewnieniu sprawnego funkcjonowania gospodarki oraz zaspokajaniu podstawowych potrzeb społecznych, do których należy zaopatrzenie w energię oraz paliwa (por. wyrok NSA z 5 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3055/15, publ. Lex nr 2360851, wyrok WSA w Łodzi z 13 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 881/21, publ. cbosa).

W ocenie Sądu przedmiotowa inwestycja zgodna jest także z postanowieniami obowiązującego na tym terenie m.p.z.p., z treści którego wynika, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem ZL 2 (tereny lasu), a działka nr [...] na terenie oznaczonym symbolem 2U-P (obszary usług, działalność produkcyjna, przetwórcza, a także parkingowo- garażowa). Realizacja inwestycji na tych działkach będzie polegać na budowie dwóch kabli elektroenergetycznych średniego napięcia 15 kV i kanalizacji kablowej o długości 253 m wraz z dwoma zasobnikami kablowymi. Skablowanie istniejącej napowietrznej sieci średniego napięcia, zdaniem inwestora, poprawi jej bezpieczeństwo, parametry dostarczanej energii elektrycznej oraz zwiększy niezawodność zasilania i skróci czas przerwy

w dostawie energii elektrycznej. Już w piśmie z 17 czerwca 2021 r., skierowanym do T.R. i S.R., pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że obecna, wyeksploatowana sieć napowietrzna, przebiega przez pola uprawne i działki leśne, co stanowi powód utrudnionego dostępu dla służb energetyki oraz licznych awarii. Natomiast nowa sieć kablowa, doziemna, ma być ułożona według nowej trasy, między innymi na działkach nr [...] i nr [...].

W § 32 pkt 5 m.p.z.p. ustalono zasadę zaopatrzenia w energię elektryczną

z sieci energetycznej istniejącej, wskazując jednocześnie, że sieć elektroenergetyczna zostanie rozbudowana zgodnie z potrzebami dla tego terenu. Jest to zatem sieć, której przebudowę planuje inwestor m.in. na działkach skarżącego. Natomiast w świetle § 9 pkt. 1 lit. l m.p.z.p. na wszystkich terenach objętych tym planem dla miejscowości Ł. dopuszcza się wyznaczanie dróg wewnętrznych oraz powstawanie budowli i urządzeń punktowych, sieciowych obsługi inżynieryjnej nie zaznaczonych na rysunku planu, a niezbędnych dla funkcjonowania obszaru objętego planem.

Analiza powyższych zapisów m.p.z.p. pozwala stwierdzić, że na terenie, na którym położone są objęte ograniczeniem działki, przewidziano w sposób ogólny możliwość rozbudowy istniejących oraz lokalizacji nowych elementów sieci, jak również powstawanie urządzeń obsługi inżynieryjnej niezaznaczonych na rysunku planu, a niezbędnych dla funkcjonowania obszaru objętego planem. Przebiegająca przez działki skarżącego sieć średniego napięcia, jako zasadnicze źródło zaopatrzenia w energię elektryczną, jest bez wątpienia niezbędna dla funkcjonowania obszaru objętego planem.

Zdaniem Sądu rozbudowa sieci elektroenergetycznej, o której mowa w § 32 pkt 5 m.p.z.p. oraz powstawanie urządzeń obsługi inżynieryjnej niezbędnych dla funkcjonowania obszaru objętego planem, o których mowa § 9 pkt. 1 lit. l m.p.z.p., może polegać na sytuowaniu w określonym miejscu nowopowstałych elementów sieci elektroenergetycznej, również niewskazanym w m.p.z.p. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że pewna elastyczność w zapisach planu co do położenia inwestycji celu publicznego jest niezbędna z uwagi na wymagania techniczne dotyczące jej posadowienia. Dotyczy to zwłaszcza, jak w tym przypadku, sieci podziemnych. Każda z sieci (kablowa doziemna czy napowietrzna) ma oddzielne wymagania określone warunkami technicznymi niezbędnymi dla jej prawidłowej lokalizacji i następnie bezpiecznej eksploatacji.

Z akt sprawy wynika, że na obszarze, na którym znajdują się działki skarżącego, zlokalizowana jest sieć elektroenergetyczna, w tym także elementy napowietrzne (słupy, przewody). Natomiast planowana do wybudowania nowa sieć kablowa doziemna na działce nr [...] będzie zlokalizowana po trasie istniejącej obecnie na tym terenie linii napowietrznej, a jej kontynuacją będzie nowo wybudowany fragment na działce nr [...], na której przebiega inna infrastruktura podziemna (sieć kanalizacyjna). Taką inwestycję niewątpliwie można potraktować jako rozbudowę sieci elektroenergetycznej oraz powstanie urządzeń obsługi inżynieryjnej niezbędnych dla funkcjonowania obszaru objętego planem, co czyni te prace zgodne z obowiązującym m.p.z.p.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko funkcjonujące

w orzecznictwie oraz w doktrynie wskazujące na dopuszczalność wydawania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie zapisów w m.p.z.p. wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nieokreślających precyzyjnie rodzaju inwestycji, a nawet jej przebiegu, podkreślając jednocześnie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji

o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (por. G. Matusik [w:] G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719; wyroki NSA: z 23 października 2014 r., sygn. akt I OSK 537/13, z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1683/17, z 28 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1150/21, z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt I OSK 831/19, publ. cbosa).

W kwestii zarzutu skargi dotyczącego kolizji planowanych do wybudowania urządzeń z istniejącą infrastrukturą Sąd w pełni podziela stanowisko Wojewody, iż założenia techniczne zamierzonej inwestycji, w tym charakter sieci czy sposób posadowienia urządzeń sieciowych na gruncie, są okolicznością niepodlegającą weryfikacji w trybie art. 124 u.g.n. Decyzja wydana na podstawie tej regulacji daje jedynie inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę, na którym to dopiero etapie badane są między innymi warunki techniczne, czy też ich zgodność

z przepisami Prawa energetycznego, w tym z całą pewnością odległość od innych urządzeń infrastrukturalnych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 14 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1069/17, publ. cbosa). W tym miejscu Sąd podziela również pogląd wyrażony w wyroku NSA z 23 marca 2017 r. w sprawie sygn. akt I OSK 99/17, zgodnie z którym organ w sprawie prowadzonej w trybie art. 124 u.g.n. nie jest uprawniony do badania uciążliwości linii elektroenergetycznej na konkretnej nieruchomości, gdyż taki obowiązek nie wynika z treści ww. przepisu.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że nie było podstaw do odmowy wydania zaskarżonej decyzji w trybie art. 124 u.g.n. Bez znaczenia dla sprawy jest bowiem brak zgody skarżącego na przebieg linii kablowej przez jego działki oraz brak konkretnego wyznaczenia planowanego zadania inwestycyjnego w m.p.z.p.

W odniesieniu do zarzutu strony, że planowana inwestycja polega na przebudowie linii napowietrznej na kablową, a przez jego działki nie przebiega taka linia napowietrzna Sąd zauważa, że - tak jak wskazał Wojewoda – na linię energetyczną trzeba patrzeć jak na pewną całość i w tym kontekście należy oceniać, z jakim urządzeniem mamy do czynienia. Niewątpliwie sieć elektroenergetyczna zlokalizowana jest na obszarze, na którym znajdują się objęte ograniczeniem działki. Natomiast przepis art. 124 u.g.n. nie posługuje się pojęciami z Prawa budowlanego (budowa, przebudowa, remont), które mają znaczenie w procesie budowlanym, ale mówi o zakładaniu i przeprowadzaniu na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń mających określone zastosowanie. Z tego też powodu realizacja nowej linii elektroenergetycznej albo nowego przebiegu istniejącej już takiej linii odpowiada dyspozycji art. 124 ust. 1 u.g.n.

Z treści sentencji decyzji Starosty, utrzymanej w mocy przez Wojewodę, wynika, że w sposób precyzyjny i niebudzący wątpliwości przedstawiony został zakres ograniczenia przedmiotowych działek w sposobie korzystania. Treść zaskarżonego orzeczenia pozwala jednoznacznie określić długość i szerokość pasa gruntu podlegającego ograniczeniu oraz jego usytuowanie, co jest przedstawione

w załączniku graficznym do decyzji organu I instancji, określono również precyzyjnie obszar ograniczenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że stan faktyczny i prawny został przez organy orzekające ustalony prawidłowo, a kontrolowane decyzje odpowiadają prawu. Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa procesowego mogącego w sposób istotny mieć wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Dlatego orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.