Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1458/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, 2 i 12
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 49 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1360
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 917/22 w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr SKO.WD.472/864/2022 w przedmiocie kary pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 30 marca 2023r., sygn. akt II SA/Sz 917/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę J. B. (dalej też: "strona", "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej też: "SKO", "Kolegium") z 12 sierpnia 2022r,. nr SKO.WD.472/864/2022 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczyła również, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem w/w przepisów regulujących prowadzenia postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

II. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

a. art. 39 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 1, 2 i 12 ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaszły okoliczności obligujące organ administracji do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi w sytuacji, gdy skarżąca nie jest sprawcą naruszenia, nie zajmuje pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi, zaś podmiotami zajmującymi pas drogowy są przedsiębiorstwa przesyłowe,

b. art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 1 ustawy z 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, § 2 pkt 32 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z 22 marca 2023r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, mimo że ich wykładnia, a następnie zastosowanie, powinny być podstawą do ustalenia statusu przyłączy jako części składowych przedsiębiorstwa przesyłowego,

c. art. 49 § 1 i 2 k.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skoro przedsiębiorstwo przesyłowe odmówiło przejęcia przyłącza, to przyłącze pozostaje w dalszym ciągu w gestii skarżącej mimo, że z przepisu tego wynika, że z momentem przyłączenia przyłącza do sieci przestaje obowiązywać zasada superficies solo cedit, a przyłącze staje się elementem sieci przesyłowej oraz częścią składową przedsiębiorstwa przesyłowego i to przedsiębiorstwo przesyłowe ponosi wszelkie koszty związane z utrzymanie i eksploatacją tego przyłącza, jak również z władaniem tym przyłączem,

d. z ostrożności procesowej naruszenie art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy waga naruszenia jeśli Sąd uzna, że do niego doszło miała charakter znikomy, co powinno skutkować odstąpieniem od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego .

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie.

Analiza akt sprawy nie wskazuje, by nietrafna była ocena dokonana przez Sąd I instancji, że prowadząc postępowanie organy administracji publicznej nie naruszyły wymogu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, organy działały na podstawie obowiązujących przepisów (art. 6 k.p.a.), stan faktyczny w sprawie został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), z poszanowaniem zasad postępowania w zakresie gromadzenia i oceny środków dowodowych (art. 77 § 1 k.p.a.). Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ odwoławczy nie naruszył również zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.). Przyjęte przez organy stanowisko, oparte zostało na wyczerpującym materiale dowodowym, właściwie zgromadzonym i ocenionym.

Nieskuteczność zarzutów naruszenia prawa procesowego uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do oceny merytorycznej zarzutów prawa materialnego.

Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego celem umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia od zarządy drogi (art. 40 ust. 1 oraz art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy). Zezwolenie wydaje się na ściśle określony czas. Organ, rozstrzygając o maksymalnym okresie zajęcia pasa drogowego, powinien kierować się planowanym przez wnioskodawcę czasem zajęcia. Planowany czas zajęcia pasa drogowego powinien wypływać z treści wniosku. Organ, wydając zezwolenie, jest związany przepisami prawa ustalającymi przesłanki przyznania uprawnienia, a w dalszej kolejności zamiarami przedstawionymi przez wnioskującego.

W rozpatrywanej sprawie w decyzjach zezwalających stronie na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej pouczono stronę o możliwości zwrócenia się do organu administracyjnego z wnioskiem o wydanie zezwolenia dla umieszczonego w pasie drogowym urządzenia na kolejny okres, skrócenia czasu jej trwania jak również konieczności zawiadomienia o przekazaniu urządzeń innemu podmiotowi, a w przypadku jeżeli urządzenia mają być usunięte - o konieczności wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonanie robót.

W związku z brakiem wniosku strony o wydanie zezwolenia na kolejny okres na stronę nakładane były kary pieniężne przez organ.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Pas drogowy, jak stanowią przepisy u.d.p., to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (vide: art. 4 pkt 1 ustawy). Na tle tej regulacji w orzecznictwie przyjmuje się, że pasem drogowym jest obiekt trójwymiarowy, korzystający z niezbędnego uprzywilejowania w sferze publicznoprawnej, ale zawsze w granicach niezbędnych dla właściwego funkcjonowania ruchu związanego z jego prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą. Obowiązek ponoszenia kosztów lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą i konsekwencje ich lokalizacji bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, muszą być ponadto poprzedzone ustaleniami, co do tak rozumianego przebiegu granic pasa drogowego, dokonanymi z urzędu (por. wyrok NSA z 1 marca 2011r., sygn. akt II GSK 316/10.).

Zgodzić się należy z Sądem I instancji, który uznał, że kwestią, która decyduje o fakcie zajęcia pasa drogowego jest sam fakt usytuowania urządzenia i zajmowanie przestrzeni pasa drogowego. Przepisy u.d.p. nie różnicują pod tym względem obiektów pozostających faktycznie w obrębie pasa drogowego, a których umieszczenie wymagało uzyskania zgody zarządcy drogi publicznej. Stosownie do warunków uzyskanego zezwolenia, w oparciu o treść przepisu art. 40 ust. 15 u.d.p., strona skarżąca kasacyjnie po zaprzestaniu z korzystania z pasa drogowego zobowiązana była usunąć z pasa drogowego przedmiotowe przyłącza wodociągowe i energetyczne i przywrócić pas drogowy do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie lub wystąpić do zarządcy drogi o wydanie nowego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Okoliczność, iż skarżąca zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej w związku z którą wykonała na własny koszt sporne przyłącza a jej zdaniem właścicielem przedmiotowych urządzeń infrastruktury i podmiotem odpowiedzialnym za nie winien stać się zarządca drogi, czy Zakład Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. w Szczecinie, co do przyłącza wodociągowego świadczy tylko o tym, że nadal pozostają one faktycznie w pasie drogowym, w związku z czym ich usunięcie leży po stronie właściciela. W aktach sprawy brak jest dowodów, iż stan prawny w tym zakresie uległ zmianie.

Zasadnie zatem WSA w Szczecinie stwierdził, że organ administracji w sposób prawidłowy ustalił wszystkie istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności, skutkujące wymierzeniem skarżącej przewidzianej w art. 40 ust. 12 u.d.p. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, a mianowicie: fakt zajęcia pasa drogowego, powierzchnię zajęcia, okres zajęcia, podmiot, który zajął pas drogowy oraz stawkę wymiaru kary. W sprawie zaistniała sytuacja, o której mowa w tym przepisie, gdyż skarżąca nie wystąpiła o nowe zezwolenie, ani nie usunęła, zgodnie z warunkami uzyskanego wcześniej zezwolenia, w terminie obiektu budowlanego z obszaru pasa drogowego.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz twierdzeń skarżącej wynika, że podejmowała ona próby wykazania, że pozostawione w pasie drogowym przyłącza - wodociągowe i energetyczne nie stanowią jej własności. Według strony połączenie instalacji zewnętrznej i wewnętrznej nastąpiło poprzez przyłącze, które również jest urządzeniem w rozumieniu art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego (urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne me należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa). A zatem jako inwestorowi służy jej prawo, po wybudowaniu urządzenia, do przeniesienia jego własności w oparciu o art. 49 § 2 k.c. Zgodnie z tym przepisem osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń, o których mowa w § 1, i jest ich właścicielem, może żądać, aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem, chyba że w umowie strony postanowiły inaczej. Tymczasem Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Szczecinie odmówił przejęcia przyłącza wodociągowego wskazując, że przyłącze nie stanowi urządzenia wodociągowego i nie może być przedmiotem przekazania przedsiębiorstwu wodociągowemu na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Strona zwróciła się także do zarządcy drogi o wyrażenie zgody na likwidację urządzeń bez ich fizycznego demontażu i pozostawienie w pasie drogowym, na co nie otrzymała zezwolenia.

Jeśli zaś chodzi o prawnorzeczowy status urządzeń przesyłowych, to są one własnością osoby, która je wybudowała i to niezależnie od uprawnień przysługujących jej do nieruchomości (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 13 lipca 2011r., III CZP 26/11, OSNC 2012 nr 1, poz. 8; wyrok Sądu Najwyższego z 19 listopada 2014r., II CSK 169/14, LEX nr 1604626 i powołane tam orzecznictwo). W orzecznictwie przyjmuje się, że przyłącze kanalizacyjne jest odrębną rzeczą ruchomą, która wchodzi w skład sieci (por. uchwała Sądu Najwyższego z 8 marca 2006r., III CZP 105/05). Zgodnie z art. 31 ustawy z 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.2023.537 t.j.), osoby, które wybudowały z własnych środków urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne, mogą je przekazywać odpłatnie gminie lub przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu, na warunkach uzgodnionych w umowie (ust. 1). Przekazywane urządzenia, o których mowa w ust. 1, powinny odpowiadać warunkom technicznym określonym w odrębnych przepisach (ust 2).

Podłączenie przyłącza kanalizacyjnego do urządzeń przedsiębiorstwa sieciowego nie zmienia zatem statusu własnościowego przyłączanych urządzeń (por. uchwała Sądu Najwyższego z 8 marca 2006r., III CZP 105/05, oraz wyrok Sądu Najwyższego z 13 maja 2004r., III SK 39/04). Wywołuje natomiast ten skutek, że dochodzi do zerwania z zasadą superficies solo cedit. W orzecznictwie przyjmuje się, że do zastosowania art. 49 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023r., poz. 1610 ze zm.; dalej "k.c.") wystarczający jest sam fakt połączenia urządzeń z urządzeniami przedsiębiorstwa sieciowego (por. uchwała Trybunału Konstytucyjnego z 4 grudnia 1991r., W 4/91 OTK 1991/22, s. 236; wyrok Sądu Najwyższego z 13 stycznia 1995r., III CZP 169/94, OSNC 1995 nr 4, poz. 64). Kolejnym skutkiem prawnorzeczowym połączenia przyłącza z siecią jest powstanie odrębnej od nieruchomości gruntowej (której częścią składową byłoby takie urządzenia stosownie do art. 191 k.c.) rzeczy ruchomej, o własności której rozstrzyga art. 49 § 2 k.c. Oznacza to, że w postępowaniu w przedmiocie opłaty za zezwolenie na zajęcie pasa drogowego czy też opłaty za zajęcie tego pasa bez zezwolenia organy orzekające nie są właściwe do uregulowania za stronę kwestii cywilnych i roszczeń dotyczących praw właścicielskich przyłączy i odpowiedzialności za nie.

Przedmiotowe urządzenia pozostają nadal w pasie drogowym, bez odpowiedniego zezwolenia zarządcy drogi. Skarżąca kasacyjnie jest zatem w dalszym ciągu właścicielem przedmiotowych przyłączy, a więc i podmiotem odpowiedzialnym za ich nielegalne pozostawanie w pasie drogowym.

Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 49 § 1 i 2 k.c. oraz art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 1 ustawy z 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków jak również § 2 pkt 32 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z 22 marca 2023r. (Dz.U. 2023.819) w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, poprzez ich niezastosowanie.

Stwierdzenie zatem upływu terminu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, brak wniosku o wydanie zezwolenia na kolejny okres i jednocześnie stwierdzenie w pasie drogowym pozostawionych urządzeń, skutkuje obowiązkiem organu wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi.

Należy też podkreślić, że decyzja wymierzająca karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia ma charakter związany. Stwierdzenie więc przez organ administracji stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi jest elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p. Wymierzenie kary jest obligatoryjne i niezależne od przyczyn niezłożenia wniosku o wydanie zezwolenia lub jego spóźnionego złożenia (por. wyrok NSA z 10 października 2017r., II GSK 3647/15, LEX nr 2399169).

Za niezasadny uznać przy tym należy zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez organ art. 189f § 1 i 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i wymierzenie stronie kary za opisane naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej następuje, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. W realiach niniejszej zastosowaniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. sprzeciwiał się brak zaktualizowania się drugiej koniecznej przesłanki, o której mowa w tym przepisie prawa, a mianowicie "zaprzestania naruszania prawa". Sporne przyłącze wodociągowe oraz przyłącze elektryczne w dalszym ciągu pozostają w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...] z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniach, a jak wynika z akt sprawy strona do 24 stycznia 2022r. nie usunęła przyłączy z pasa drogowego, ani też nie przekazała dotychczas skutecznie prawa własności spornego przyłącza wodociągowego oraz przyłącza elektrycznego.

Natomiast odnosząc się do kwestii odstąpienia od wymierzenia kary w oparciu o art. 189f § 2 k.p.a. to należy stwierdzić, że również ten przepis nie mógł mieć w sprawie zastosowania, gdyż uzależnia on odstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu od spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Warunek ten nie może być spełniony w przypadku kary za zajęcie pasa drogowego, gdyż pełni ona funkcję represyjną, ale przede wszystkim prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym.

WSA trafnie zatem ocenił, że z uwagi na obligatoryjny charakter kary, i konieczność jej naliczenia za każdy dzień naruszenia, organ zasadnie wyliczył jej wysokość przyjmując stanowiącą 10 krotność (1000% wartości) opłaty w przypadku legalnego zajęcia pasa drogowego.

Natomiast z uwagi na powtarzalność tego rodzaju naruszenia ze strony skarżącej nie można uznać go za znikome, a zatem brak było podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w tym konkretnym przypadku.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.