Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 35/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 831
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 29 listopada 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. SA z siedzibą w C. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy z wniosku z [...] czerwca 2017 r. o wydanie świadectwa efektywności energetycznej (dot. [...]) 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Regulacji Energetyki dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązuje Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do rozpoznania wniosku E. SA z siedzibą w C. z dnia [...] kwietnia 2018 r.; o wydanie zaświadczenia; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz E. SA z siedzibą w C. kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

E. SA z siedzibą w C. (dalej "Skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej "Prezes URE") w rozpoznaniu jej wniosku o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy dotyczącej wydania świadectwa efektywności energetycznej o wartości 1.914,772 toe.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W czerwcu 2017 r., w oparciu o art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 831 ze zm.), dalej. u.e.e. w zw. art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej "k.p.a.", Skarżąca zwróciła się do Prezesa URE o wydanie na jej rzecz świadectwa efektywności energetycznej o wartości 1.914,772 toe (dalej "Świadectwo efektywności energetycznej").

W kwietniu 2018 r., mając na względnie ustawowy, 45-dniowy termin na wydanie przez Prezesa URE Świadectwa efektywności energetycznej (art. 22 § 1 u.e.e.), wobec jego nie wydania, Skarżąca zażądała wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu tej sprawy – tj. z wniosku o wydanie Świadectwa efektywności energetycznej (dalej "Zaświadczenie"). Jako podstawę wskazała art. 122f ust. 1 i ust. 3 (pkt. 1-6) k.p.a. oraz art. 11 ust. 9 w zw. z art. 1 i art. 4 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2168), dalej "s.d.g.".

W czerwcu 2018 r., w oparciu o art. 37 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia1997 r. – Prawo energetyczne, Skarżąca żądając wydania Zaświadczenia, wniosła do Prezes URE ponaglenie.

W skardze na bezczynność Prezesa URE w wydania Zaświadczenia o milczącym załatwieniu wniosku o wydanie Świadectwa efektywności energetycznej zarzuciła naruszenie:

1. art. 35 w zw. z art 8 i art. 12 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowo określonym terminie, które to naruszenie miało charakter rażący;

2. art. 36 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżącej o ewentualnym wydłużeniu terminu do rozpoznania sprawy, jeżeli w ocenie organu zachodziły ku temu przesłanki.

Skarżąca wniosła o:

1. merytoryczne orzeczenie przez Sąd na podstawie przepisu art. 149 § 1b p.p.s.a. o istnieniu jej uprawnienia do otrzymania Zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy;

2. zobowiązanie Prezesa URE do wydania ww. Zaświadczenia w terminie nie dłuższym niż jednego tygodnia od dnia uprawomocnienia się orzeczenia;

3. stwierdzenie, że bezczynność Prezesa URE miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądzenie od Prezesa URE na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, przedstawiwszy stan faktyczny, strona stwierdziła, że w tej sprawie, do niej, jako przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 4 u.d.g., powinien mieć zastosowanie art. art. 11 ust. 1 i 9 s.d.g., zgodnie z którym "Jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej." Podniosła, że jej działalność gospodarcza nie podlega enumeratywnie wskazanym w art. 3 s.d.g. wyłączeniom, zatem jej wniosek mieści się w zakresie pojęciowym "wykonywania" działalności gospodarczej, ujętym w treści przepisu art. 1 s.d.g. i wiąże się bezpośrednio z celem oraz przedmiotem jej działalności gospodarczej.

Następnie Skarżąca przedstawiła merytoryczne stanowisko uzasadniające, w jej ocenie, wydanie żądanego przez nią Świadectwa efektywności energetycznej, a w konsekwencji milczącego załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes URE wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Podniósł, że żaden przepis ustawy o efektywności energetycznej - a takiego nie wskazała także Skarżąca - nie zawiera regulacji, zgodnie z którą do postępowań prowadzonych na podstawie tej ustawy należy stosować, bądź przepisy rozdziału 8a Kodeksu postępowania administracyjnego - regulujące kwestię milczącego załatwienia sprawy, lub też, aby Świadectwo efektywności energetycznej mogło być wydane w sposób milczący. Dodatkowo podkreślił, że zgodnie z art. 22 ust. 1 zdanie 2 u.e.e. do wydawania świadectw efektywności energetycznej przepisy ustawy o wydawaniu zaświadczeń stosuje się odpowiednio, a nie bezpośrednio.

Zdaniem Prezesa URE w niniejszej sprawie nie ma zastosowania także - przywołany przez Skarżącą, jako podstawa wniosku o wydanie Zaświadczenia, art. 11 ust. 9 w zw. z art. 1 i art. 4 s.d.g., bowiem ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie zawiera wyraźnego odesłania do milczącego załatwienia sprawy według art. 122a k.p.a. Organ przywołał, że w wyroku z 13 maja 2014 r. (sygn. akt II GSK 1936/12) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że ustawodawca fikcję rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy w sprawach wykonywania działalności nie wiąże ze wszystkimi sprawami wszczynanymi w toku prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd kasacyjny stwierdził: "Przytoczone przykłady - pamiętając, że art. 11 ust. 9 dotyczy spraw z wniosku w przedmiocie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej - świadczą o tym, że ustawodawca fikcję rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy w sprawach wykonywania działalności nie wiąże ze wszystkimi sprawami wszczynanymi w toku prowadzonej działalności gospodarczej. Stwierdzenie to pozostaje w zgodzie z powoływanym już art 1 P.t, w którym to ustawodawca odróżnia zasady wykonywania działalności polegającej na świadczeniu usług telekomunikacyjnych i zasady kontroli tej działalności od warunków świadczenia usługi powszechnej."

Zdaniem Prezesa URE dowodzi to, że wniosek Skarżącej o wydanie Zaświadczenia jest bezprzedmiotowy i bezprzedmiotowość ta ma charakter funkcjonalny, nie ma bowiem prawnej podstawy do jego rozpoznania. W konsekwencji organ uznał, że Skarżąca nie mogła domagać się załatwienia sprawy w żądany przez siebie sposób, tj. w oparciu o art. 122f k.p.a.

Niezależnie od powyższego Prezes URE wyjaśnił również, że stosowanie instytucji milczącego załatwienia sprawy do spraw o wydanie świadectw efektywności energetycznej nie jest możliwe ze względu na istotę i charakter tego postępowania oraz czynności w nim podejmowane. Organ przedstawił złożoność i wielowątkowość postępowania w sprawie wydania świadectwa efektywności energetycznej i wskazał, że świadectwo wydawane jest w przypadku braku jakichkolwiek wątpliwości co do zgodności danych i informacji przedstawionych przez przedsiębiorcę wnioskującego o jego wydanie. Ponadto organ wskazał na skomplikowany charakter uregulowań dotyczących świadectw efektywności energetycznej, a co za tym idzie skomplikowany charakter spraw dotyczących wydania świadectw energetycznych oraz funkcjonowanie kilka rodzajów świadectw efektywności energetycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na wstępie należy także zaznaczyć, że skarga na bezczynność Prezesa URE, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie Skarżąca uczyniła bezczynność Prezesa URE w rozpoznaniu jej wniosku, pochodzącego z kwietnia 2018 r., o wydanie Zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy dotyczącej wydania Świadectwa efektywności energetycznej o wartości 1.914,772 toe.

W niniejszej sprawie, przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy, należy uznać, że Skarżąca przed zgłoszeniem skargi na bezczynność wypełniła ustawową przesłankę dopuszczalności jej wniesienia, a mianowicie poprzedziła ją złożonym do Prezesa URE ponagleniem (art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 37 k.p.a.).

Należy także zwrócić uwagę, że o ile bezczynność Prezesa URE, jako organu administracji publicznej (art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 755) w zw. z art. 5 § 2 ust. 3 k.p.a. w niepodejmowaniu działań w ramach swoich kompetencji podlega kontroli sądów administracyjnych, o tyle już merytoryczna legalność podjętych działań – w tym przypadku wydawania/odmowy wydawania świadectw efektywności energetycznej, została powierzona sądowi powszechnemu – Sądowi Okręgowemu w W. – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Sąd administracyjny w rozpoznawanej sprawie obowiązany jest zatem wyłącznie do zbadania czy zarzucana Prezesowi URE bezczynność obiektywnie zaistniałą, bez wchodzenia w istotę sporu, który legł u podstaw zarzucanej bezczynności.

Badając skargę powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie jej wnioski były zasadne. Przy ocenie zasadności skargi decydujące znaczenie miał stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania przez Sąd.

W sferze faktów, należy zauważyć, że z akt sprawy nie wynika aby Prezes URE rozpoznał wniosek Skarżącej z 4 kwietnia 2018 r. o wydanie Zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w przedmiocie wydania Świadectwa efektywności energetycznej. Natomiast ostatecznie, czyniąc to na podstawie art. 219 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 10 i pkt 12 oraz art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 2 lit. a u.e.e., Prezes URE rozpoznał pochodzący z 14 czerwca 2017 r. wniosek Skarżącej o wydanie Świadectwa efektywności energetycznej o wartości 1.914,772 toe, tj. postanowieniem z [...] listopada 2018 r. odmówił jego wydania. Sprawa bezczynności Prezesa URE w wydaniu ww. Świadectwa została rozpoznana pod sygn. akt VISAB/Wa 36/18.

Materia, w której Skarżąca zarzuca Prezesowi URE bezczynność, uregulowana jest w art. 22 ust. 1 u.e.e. Przepis ten przewiduje, że Prezes URE wydaje świadectwo efektywności energetycznej, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie świadectwa efektywności energetycznej. Przepis ten, w zdaniu drugim, stanowi jednocześnie, że do wydawania świadectw efektywności energetycznej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) o wydawaniu zaświadczeń.

Skarżąca jako podstawy żądania wydania Zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy wskazała art. 122f § 1 k.p.a. i art. 11 ust. 9 u.d.g.

Zgodnie z art. 122f k.p.a. na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia. Przepis art. 11 ust. 9 u.d.g. – który obowiązywał do 30 kwietnia 2018 r., stanowił natomiast, że jeżeli organ nie rozpatrzył wniosku przedsiębiorcy w terminie, uznawało się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych, ze względu na nadrzędny interes publiczny, stanowiły inaczej.

Sąd doszedł do przekonania, że bez wątpienia Prezes URE dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącej z kwietnia 2018 r. o wydanie Zaświadczenia. Nie oznacza to jednak, jak tego oczekuje Skarżąca, że sprawa mogła być załatwiona jedynie w sposób pozytywny.

Przede wszystkim nie ma racji Skarżąca domagając się rozpoznania tego wniosku w oparciu o art. 122f k.p.a., gdyż przewidziany w nim obowiązek organu – wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy lub odmowy jego wydania, z woli ustawodawcy istnieje jedynie wówczas, gdy zostanie spełniony, przewidziany w art. 122a k.p.a. warunek, zgodnie z którym sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

W konsekwencji powyższych regulacji Sąd podziela stanowisko organu i stwierdza, że w rozpoznawanym przypadku wniosek o wydanie Zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy nie mógł zostać rozpoznany pozytywnie w oparciu o art. 122f k.p.a., jak chciała tego Skarżąca, bowiem ustawa o efektywności energetycznej, jako regulująca postępowanie w przedmiocie wydania Świadectwa efektywności energetycznej, nie przewiduje, że do tego postępowania może być zastosowane milczące załatwienie. Żaden przepis ustawy o efektywności energetycznej, rozumiany w świetle art. 122a k.p.a., jako przepis szczególny, nie przewiduje milczącego wydania Świadectwa efektywności energetycznej w trybie przewidzianym w Rozdziale 8a Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego Prezesowi URE nie można było skutecznie zarzucić bezczynności w wydaniu Zaświadczenia, o które Skarżąca wnioskowała w kwietniu 2018 r. w oparciu o art. 122f k.p.a. i art. 11 ust. 9 u.d.g., gdyż przepisy ustawy o efektywności energetycznej nie przewidują możliwości załatwienia takiego wniosku milcząco. Upływ terminu nie powodował zaistnienia fikcji prawnej w postaci przyznania Skarżącej Świadectwa efektywności energetycznej.

Jednakże Prezes URE złożonego przez Skarżącą wniosku nie mógł pominąć i powinien był wniosek ten rozpoznać w trybie procesowym. W przeciwnym wypadku organ naraża sie na zarzut bezczynności. Stosownie do art. 122f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej rozstrzyga o wniosku w formie postanowienia w ten sposób, że wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia. Zgodnie z art. 122f § 2 k.p.a. na postanowienie, o którym mowa w § 1 art. 122f, przysługuje zażalenie.

Reasumując, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjonowane wnioskiem Skarżącej z 4 kwietnia 2018 r., który do chwili obecnej nie został rozpoznany. We wniosku tym Skarżąca domaga się wydania Zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy wydania Świadectwa efektywności energetycznej. Co prawda przepisy ustawy regulujące wydawanie takich świadectw nie przewidują możliwości milczącego załatwienia tych spraw. Jednakże Prezes URE stwierdzając, że nie może wydać żądanego przez Skarżącą Zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w przedmiocie wydania Świadectwa obowiązany był zatem rozpoznać ten wniosek. Nie rozpoznanie wniosku Skarżącej z 4 kwietnia 2018 r. świadczy o pozostawaniu Prezesa URE w bezczynności oraz uniemożliwia Skarżącej zweryfikowanie stanowiska organu.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność:

1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Natomiast w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając bezczynność, sąd jednocześnie stwierdza, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Nadto, stosownie do art. 149 § 1b p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd może orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

Ponieważ w dacie orzekania nie został rozpoznany wniosek Skarżącej z 4 kwietnia 2018 r. o wydanie Zaświadczenia, Sąd w pkt 1 wyroku stwierdził, że Prezes URE dopuścił się zarzucanej mu bezczynności, w konsekwencji czego, w pkt 3 wyroku, Sąd zobowiązał Prezesa URE, zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do rozpoznania wniosku Skarżącej z 4 kwietnia 2018 r. o wydanie Zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Organ wykonując wyrok w zakresie pkt 3 obowiązany jest mieć przy tym na uwadze terminy przewidziane dla rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia, które zgodnie z art. 22 ust. 1 zd. 2 u.e.e. stosuje się odpowiednio.

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd (pkt 2 wyroku) stwierdził, że bezczynność Prezesa URE nie ma postaci kwalifikowanej. Należy podnieść, że sąd administracyjny ocenia skargę na moment jej wniesienia, z jednoczesnym uwzględnieniem nie tylko momentu żądania, w rozpoznaniu którego bezczynność została zarzucona, ale także mając na uwadze wszelkie okoliczności zaistniałe od zgłoszenia żądania do chwili orzekania przez Sąd. Kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a co najistotniejsze - rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 26 września 2018 r. III SAB/Wr 34/18 LEX nr 2554772).

Przenosząc powyższe na rozpoznawany obecnie grunt Sąd stwierdza, że analiza okoliczności niniejszej sprawy, z jednoczesnym uwzględnieniem znanego - zarówno Sądowi, jaki i Skarżącej i Prezesowi URE, stanu sprawy "bliźniaczej", tj. o sygn. akt VI SAB/Wa 36/18, gdzie skarżona jest bezczynność w wydaniu Świadectwa efektywności energetycznej, prowadzi do wniosku, że bezczynność Prezesa URE nie wynika z lekceważenia Skarżącej, lecz jest skutkiem wykładni prawa, jaką organ dokonał i przyjął w obu tych sprawach oraz podjętych działań w postępowaniu dotyczącym wydania Świadectwa efektywności energetycznej. W szczególności chodzi tu o skomplikowany charakter tych spraw oraz konieczność wyeliminowania jakichkolwiek wątpliwości co do zgodności danych i informacji przedstawionych przez przedsiębiorcę wnioskującego o jego wydanie

Z tych względów Sąd nie stwierdził, aby bezczynność Prezesa URE miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Nie bez znaczenia dla charakteru stwierdzonej w tej sprawie bezczynności pozostaje także okoliczność, że Prezes URE boryka się z brakami kadrowymi, które mają bezpośrednie przełożenie na szybkość i sprawność toczących się przed nim postępowań, w tym postępowania Skarżącej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 1 sierpnia 2018 r. (II SAB/Kr 93/18) i stanowisko to Sąd orzekający w tej sprawie podziela "Niewielka ilość pracowników rozpoznająca dużą ilość spraw (...) nie mogą mieć znaczenia dla uznania bezczynności organu w załatwieniu sprawy, mają natomiast wpływ na ocenę charakteru stwierdzonej bezczynności." (LEX nr 2535247).

Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie, w jakim Skarżąca domagała się merytorycznej oceny wniosku przez Sąd czyli orzekania o istnieniu, bądź nieistnieniu uprawnienia Skarżącej do otrzymania Zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy ( pkt 4 wyroku).

O kosztach postępowania należnych Skarżącej od Prezesa URE Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. określając je na kwotę 357 zł, obejmującą kwotę 100 zł uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, wynagrodzenie adwokackie ustalone w wysokości 240 zł oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ( pkt 5 wyroku).

Obniżenie wysokości wynagrodzenia adwokata ustanowionego w niniejszej sprawie w stosunku do kwoty 480 zł wynikającej z § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.) Sąd uzasadnia uprawnieniem nadanym przepisem art. 206 p.p.s.a. Ponieważ art. 206 p.p.s.a. dotyczy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym mowa w art. 205 p.p.s.a., obejmuje swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego.

Określając wysokość wynagrodzenia takiego pełnomocnika procesowego sąd uwzględnia zarówno stopień zawiłości sprawy jak i nakład pracy adwokata (radcy prawnego), przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym jak i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, które mogą budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny. Biorąc pod uwagę fakt, że skarga została w części oddalona, zatem

tej sytuacji Sąd uznał na podstawie art. 206 p.p.s.a., że wystarczające w niniejszej sprawie jest przyznanie w ramach zasądzonych kosztów postępowania wynagrodzenia adwokata w 1/2 wynagrodzenia ustalonego w powołanym rozporządzeniu w sprawie ustalenia opłat za czynności adwokackie, natomiast w całości uwzględnił wpis sądowy oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.