Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 2261/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 33 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. S.K.A. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 995/19 w sprawie ze skargi C. S.K.A. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 25 września 2019 r. nr 1001-IEE2.711.135.2019.4/KJR w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 marca 2020 r.

w sprawie sygn. akt I SA/Łd 995/19 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 25 września 2019 r. wydane w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 2

w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 34 § 4 i § 5 w związku z art. 18 oraz art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia C. SKA z siedzibą w L. (dalej Strona) na postanowienie z 25 kwietnia 2019 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego L. (dalej Naczelnik). Naczelnik w wyniku rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z 3 stycznia 2019 r. nr 1012-SEW.723.4.2019: 1) uznał za nieuzasadnione zarzuty: przedawnienia obowiązku, nieprawidłowego określenia odsetek za zwłokę (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), nieprawidłowego wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej należności (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.); 2) uznał za uzasadniony zarzut nieprawidłowego wskazania w tytule wykonawczym danych wspólników spółki (art. 27 § 2 u.p.e.a.) i z tego względu umorzył postępowanie egzekucyjne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił rozstrzygnięcie Naczelnika w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W ocenie DIAS wątpliwości budzi sposób kwalifikacji zastrzeżeń spółki dotyczących nieprawidłowego określenia egzekwowanej należności w części dotyczącej odsetek za zwłokę, jako zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Według organu drugiej instancji, mimo powołania przez spółkę art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., jej argumentacja dotycząca kwestii odsetek za zwłokę, zmierza w rzeczywistości do wykazania, że zostały one wyliczone w nieprawidłowej wysokości poprzez nieuwzględnienie przerw w ich naliczaniu. Skarżącej nie chodzi zatem o braki formalne tytułu wykonawczego, ale o wątpliwości co do istnienia (wysokości) egzekwowanego obowiązku w części dotyczącej odsetek. Argumentacja spółki w tym zakresie powinna zostać rozpatrzona nie jako zarzut, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., lecz jako zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek – na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. DIAS wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że co do zasady organ egzekucyjny potraktował zarzut dotyczący odsetek jako formalny (art. 33 § 1 pkt 10), a jednocześnie w ograniczonym zakresie zarzut ten przeanalizował pod kątem nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę (art. 33 § 1 pkt 1). W ocenie organu drugiej instancji, analiza ta jest na tyle niewystarczająca, że nie może uznać, że zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę został rozpatrzony przez organ pierwszej instancji.

W ocenie organu drugiej instancji, zaskarżone postanowienie z 25 kwietnia 2019 r. zostało wydane z naruszeniem ogólnych zasad postępowania określonych

w k.p.a. Z treści zarzutów wynika bowiem, że argumentacja skarżącej kwestionująca prawidłowość naliczenia odsetek za zwłokę, przytoczona na poparcie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., nie podlega rozpatrzeniu w trybie tego przepisu. Organ egzekucyjny powinien był zweryfikować wskazaną przez spółkę podstawę prawną wskazanego zarzutu i odpowiednio zakwalifikować go, kierując się intencją wynikającą z treści pisma z 5 lutego 2019 r.

Organ drugiej instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji powinien uwzględnić okoliczności wskazane

w uzasadnieniu rozstrzygnięcia i odpowiednio zakwalifikować argumentację spółki podniesioną w zarzutach z 5 lutego 2019 r., przy czym zastrzeżenia dotyczące prawidłowości odsetek za zwłokę powinny być zakwalifikowane jako zarzut z art. 33

§ 1 pkt 1 u.p.e.a. Następnie niezbędne będzie wyczerpujące odniesienie się przez organ pierwszej instancji do zarzutów skarżącej i wydanie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Organ drugiej instancji stwierdził również, że na etapie postępowania odwoławczego niemożliwa jest ocena zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę, bez jego uprzedniego merytorycznego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając postanowienie DIAS wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił w jakim zakresie zostało zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji a mianowicie czy strona skarży postanowienie pierwszoinstancyjne w całości czy też w części i ewentualnie w jakim zakresie.

Dalej WSA wskazał, że decyzja (postanowienie) może zostać zaskarżona albo w całości albo w części. W przypadku gdy strona wskaże w odwołaniu (zażaleniu),

że zaskarża decyzję (postanowienie) pierwszoinstancyjną w określonej części to organ odwoławczy rozpoznaje sprawę tylko w części zaskarżonej.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zgłosiła cztery zarzuty

a mianowicie przedawnienia obowiązku, nieprawidłowego określenia odsetek za zwłokę, nieprawidłowego wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej należności oraz nieprawidłowego wskazania w tytule wykonawczym danych wspólników spółki. W przedmiocie tych zarzutów w dniu 25 kwietnia 2019 r. organ I instancji wydał postanowienie składające się z dwóch punktów. W pierwszym punkcie uznano za nieuzasadnione pierwsze trzy zarzuty zaś w punkcie drugim uznano za uzasadniony zarzut nieprawidłowego wskazania w tytule wykonawczym danych wspólników spółki i z tego względu umorzono prowadzone postępowanie egzekucyjne. Na postanowienie to strona skarżąca złożyła zażalenie, które jest bardzo ogólne. Zarzuca się w nim naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art.70 § 1 Ordynacji podatkowej zaś całe uzasadnienie poświęcone jest kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie strony zobowiązanie to się przedawniło. W zażaleniu brak jest rozważań dotyczących pozostałej części rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W zaskarżonym postanowieniu uchylono natomiast postanowienie organu I instancji w całości.

Sąd I instancji wskazał, że z analizy treści zażalenia nie wynika w jakiej części strona zaskarżyła postanowienie pierwszoinstancyjne a w szczególności nie wiadomo czy, poza rozstrzygnięciem w zakresie zarzutu przedawnienia, strona skarży także pozostałą część rozstrzygnięcia. Dotyczy to zwłaszcza kwestii czy skarży również postanowienie w części uwzględniającej zarzut nieprawidłowego wskazania w tytule wykonawczym danych wspólników i umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jest to bowiem rozstrzygnięcie korzystne dla strony. Dodać należy, że w zażaleniu strona wnosi o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego podczas gdy w punkcie 2 postanowienia z 25 maja 2019r. organ I instancji, po uwzględnieniu jednego zarzutu, już umorzył postępowanie egzekucyjne. Skoro zatem w zażaleniu strona wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego podczas gdy organ I instancji już umorzył to postępowanie to powstaje wątpliwość w jakim zakresie jest zaskarżone postanowienie organu I instancji. Zdaniem Sądu I instancji w sytuacji gdy zażalenie nie wskazuje dokładnie zakresu zaskarżenia postanowienia pierwszoinstancyjnego to obowiązkiem organu odwoławczego było wezwanie strony skarżącej do uzupełnienia tego braku i wskazania w jakiej części skarży postanowienie. W przypadku gdyby okazało się, że strona nie skarży rozstrzygnięcia w zakresie uwzględnienia jednego zarzutu i umorzenia postępowania egzekucyjnego (tzn. w zakresie punktu 2) to postanowienie w tej części stałoby się ostateczne. Oznaczałoby to, że organ odwoławczy nie mógłby rozstrzygać sprawy w tej części a w niniejszej sprawie uczynił to uchylając postanowienie pierwszoinstancyjne w całości czyli także w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Innymi słowy organ odwoławczy nie wezwał strony do sprecyzowania w jakiej części skarży postanowienie organu I instancji lecz uchylił postanowienie pierwszoinstancyjne w całości także w części korzystnej dla strony.

Dalej Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie gdyby okazało się, że strona skarżąca nie zaskarżyła punktu 2 postanowienia pierwszoinstancyjnego (dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego) to postępowanie egzekucyjne byłoby ostatecznie umorzone a tym samym bezprzedmiotowe byłoby prowadzenie postępowania w zakresie pozostałych trzech zarzutów.

Jednocześnie Sąd dodał, że organy administracji obu instancji błędnie rozpoznawały merytorycznie zarzut przedawnienia gdyż został on zgłoszony po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

Skarżąca zaskarżyła wyrok w części uchylającej zaskarżone postanowienie tj. objęte pkt 1 skarżonego wyroku. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:

1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie:

• art. 141 § 4 PPSA poprzez bezpodstawne wskazanie w uzasadnieniu wyroku, iż Strona nie była uprawniona do uzupełnienia zarzutów o te dotyczące przedawnienia zobowiązania, w sytuacji, gdy przesłanki w zakresie nieważności postępowania, czyli w przedmiotowej sprawie przesłankę przedawnienia zobowiązania, należy rozpatrywać z urzędu;

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA, poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi pomimo, iż w toku prowadzonych postępowań Organy administracji skarbowej obu instancji naruszyły przepisy postępowania w postaci:

- art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji skutkowało prowadzeniem postępowania, które w rzeczywistości uległo przedawnieniu;

- art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.)

w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuznanie zarzutu w zakresie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 3 stycznia 2019 r., pomimo przedawnienia egzekwowanej należności określonej decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia 20 lipca 2018 r.

Wskazując na powyższe Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

NSA zważył co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu (art. 183 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z zm., dalej jako: P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że z art. 176 P.p.s.a. wynika, iż wnoszący skargę kasacyjną ma obowiązek nie tylko przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej, ale też szczegółowo je uzasadnić. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. wniesionego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., konieczne jest wskazanie na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Natomiast w przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 P.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, iż zakres kontroli wyznacza autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że NSA nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia.

Skarżąca wskazuje, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w stopniu, który nakazywał nie tylko uchylenie zaskarżonego postanowienia, ale również umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z przedawnieniem zobowiązania, którego dotyczy postępowanie egzekucyjne poprzez uznanie zarzutu o przedawnieniu zobowiązania.

Podstawą uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z treści uzasadnienia wynika, że organy nie wyjaśniły zakresu zaskarżenia postanowienia organu I instancji

a w szczególności czy zaskarżono je w zakresie punktu 2 zawierającego rozstrzygnięcie korzystne dla strony. Organ odwoławczy bez wyjaśnienia tej kwestii uchylił postanowienie organu I instancji w całości a więc także w zakresie punktu 2. Sąd wskazał, że stanowi to naruszenie art.7,8,9 i 138 § 2 K.p.a. w związku z art.18 u.p.e.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, że zarzut w postępowaniu egzekucyjnym dotyczący przedawnienia został zgłoszony po upływie siedmiodniowego terminu o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i z tego względu nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu.

W tak zakreślonych ramach sprawy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazać należy że jest on niezasadny. Strona upatrywała naruszenia wskazanego przepisu poprzez bezpodstawne wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że Strona nie była uprawniona do uzupełniania zarzutów o te dotyczące przedawnienia zobowiązań, w sytuacji gdy w ocenie Strony przesłankę przedawnienia należy rozpatrywać z urzędu.

Zgodnie z treścią art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Kontrolowany pod tym kątem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie wykazuje wad przemawiających za koniecznością jego uchylenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w zacytowanym powyżej przepisie, a wywody składu orzekającego w sprawie są logiczne, wyczerpujące i odnoszą się do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do ustaleń i ocen prawnych prezentowanych przez Sąd pierwszej instancji. Rozpoznanie zarzutu naruszenia tego przepisu polega wyłącznie na zweryfikowaniu, czy uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie prawem wymagane elementy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1948/21). Tym samym podjętą przez autora skargi kasacyjnej próbę podważenia ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należało uznać za nieskuteczną. Jednym z tych ustaleń było przyjęcie przez Sąd I instancji, że zarzut przedawnienia został zgłoszony przez zobowiązanego po upływie siedmiu dni od doręczenia tytułu wykonawczego.

Niezasadny jest również zarzut dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo, że w toku prowadzonych postępowań organ naruszył przepisy postępowania - art. 70 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji skutkowało prowadzeniem postępowania, które w rzeczywistości uległo przedawnieniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis art. 70 § 1 O.p. stanowi przepis prawa materialnego, nie jest natomiast przepisem procesowym. Prawo materialne można naruszyć poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 P.p.s.a.). W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji naruszył powołany przepis poprzez jego niezastosowanie. W tym miejscu wskazać należy, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Jak już wcześniej wskazano, w niniejszej sprawie skutecznie nie podważono ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z tego też względu z uwagi na przyjęcie, że zarzut przedawnienia (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) został zgłoszony po upływie 7 dniowego terminu wynikającego z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. – zarzut niezastosowania przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej należało uznać za niezasadny.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuznanie zarzutu w zakresie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, pomimo przedawnienia egzekwowanej należności. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być (...) przedawnienie (...).

Sposób sformułowania przedmiotowego zarzutu jak i jego uzasadnienie wskazuje, że w ocenie Strony zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone z uwagi, że egzekwowane na podstawie tytułu wykonawczego zobowiązanie uległo przedawnieniu.

Należy jednak przypomnieć, że przedmiotem postępowania które podlegało ocenie przez sąd I instancji było postanowienie wydane w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Zobowiązanemu przysługuje prawo do zgłoszenia zarzutów w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu i w tym terminie ma on obowiązek zgłoszenia wszystkich podstaw zarzutów. Po upływie tego terminu nie można uzupełniać zarzutów powołując nowe podstawy faktyczne i prawne. Stanowiłoby to bowiem obejście przepisów o terminie do zgłoszenia zarzutów oraz przerzucałoby konieczność rozpoznawania nowego zarzutu po raz pierwszy albo przez organ egzekucyjny albo przez sąd administracyjny.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego stronie skarżącej doręczono odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności w dniu 29 stycznia 2019 r. (k.109) a więc siedmiodniowy termin do zgłoszenia zarzutów upływał w dniu 5 lutego 2019r. (wtorek). W tym dniu (tzn. 5 lutego 2019r.) spółka zgłosiła trzy zarzuty tzn. błędne wskazanie w tytule wykonawczym danych wspólników spółki, nieprawidłowe określenie egzekwowanej należności w części dotyczącej odsetek oraz nieprawidłowe wskazanie w tytule podstawy prawnej dochodzonej należności. Zarzut przedawnienia został natomiast zgłoszony w kolejnym piśmie zatytułowanym "uzupełnienie zarzutów z 5 lutego 2019r.", które zostało wysłane w urzędzie pocztowym w dniu 6 lutego 2019 r. (k.82-84) czyli już po upływie siedmiodniowego terminu.

W sytuacji gdy zarzut przedawnienia w niniejszej sprawie został zgłoszony po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art.27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. to nie podlega on merytorycznemu rozpatrzeniu. Z tego też względu Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że organy administracji błędnie rozpatrywały ten zarzut

w sytuacji gdy winien on pozostawać poza zakresem rozważań organów

w postępowaniu w przedmiocie zarzutów jako zgłoszony po upływie wymaganego terminu. Z tego też względu Sąd I instancji nie badał, czy merytorycznie zarzut ten jest zasadny.

Z uwagi, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne orzeczono jak

w sentencji.

|Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA |

|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Krzysztof Winiarski |Jolanta Sokołowska |