Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 730/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: M.P. 2018 poz 1007 art. 3 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1, art. 23 ust. 3
law: Uchwała Nr 140 Rady Ministrów  z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i  w domu" na lata 2019-2023
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 320 art. 2 pkt 19, art. 23 ust. 1, art. 32, art. 34, art. 35 ust. 1 lit. b, art. 71 ust. 1
law: Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego  na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu  Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 502/18, w sprawie ze skargi P. B. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], [...], w przedmiocie pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. B. na rzecz Zarządu Województwa [...] 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. III SA/Lu 502/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej WSA w Lublinie) oddalił skargę P. B. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący złożył wniosek o przyznanie mu pomocy na operację w zakresie podejmowania działalności gospodarczej w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

Zarząd Województwa [...] odmówił przyznania skarżącemu pomocy, o czym poinformował go pismem z [...] sierpnia 2018 r.

W tym zakresie stanął na stanowisku, że skarżący nie usunął wszystkich braków lub nie poprawił wszystkich oczywistych omyłek wniosku, do czego został wezwany. Organ szczegółowo odniósł się do stwierdzonych nieprawidłowości wniosku. Wskazał, że w części B.I Część Ogólna wniosku o przyznanie pomocy pkt 1, skarżący nieprawidłowo określił cel złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Na wezwanie należało zaznaczyć na formularzu korektę do uprzednio złożonego wniosku.

W części B.III. Opis Planowanej Operacji wniosku pkt 6.1 Wartość wskaźników realizacji celu, które zostaną osiągnięte w wyniku realizacji operacji, organ stwierdził, że w sposobie pomiaru wskaźnika brak jest zapisu "samozatrudnienie oskładkowane". Organ podniósł, że w przypadku kiedy wnioskodawca będzie podlegał ubezpieczeniu emerytalnemu, ubezpieczeniu rentowemu i ubezpieczeniu wypadkowemu na podstawie przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych z tytułu wykonywania działalności powyższy zapis jest konieczny, zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku.

Odnosząc się do pkt 7 Lokalizacja operacji, organ stwierdził, że w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej pod wskazanym przez skarżącego adresem działalność gospodarczą prowadzi P. P. Jego adres pokrywa się z lokalizacją planowanej do utworzenia działalności przez skarżącego.

Organ uznał, że sfinansowanie planowanej do utworzenia działalności gospodarczej skarżącego, która będzie oparta częściowo na składnikach majątkowych P. P., byłoby niezgodne z art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) NR 1290/2005 i (WE) NR 485/2008 (Dz. U. UE L z 20 grudnia 2013 r., Nr 347, str. 549), dalej jako "rozporządzeniem 1306/2013". Powołany przepis zawiera klauzulę dotyczącą zakazu obchodzenia prawa w celu uzyskania pomocy.

W pkt 8 Informacja o działkach ewidencyjnych wchodzących w skład nieruchomości, na których realizowana będzie operacja, w kolumnie nr 8 Informacje szczegółowe, skarżący nie podał numeru elektronicznego księgi wieczystej lub innego numeru dokumentu potwierdzającego informację dotyczące działki numer [...], co jest niezgodne z Instrukcją wypełniania wniosku o przyznanie pomocy (dalej jako "Instrukcja").

Z pkt 10 Planowane terminy realizacji operacji (miesiąc/rok) wynika, że złożenie wniosku o płatność I transzy następuje w terminie 3 miesięcy od dnia zawarcia umowy. Organ wskazał, że skarżący błędnie określił płatność I transzy pomocy na czerwiec 2018 r. przy składaniu uzupełnień na dzień 4 lipca 2018 r.

Odnosząc się do części B.IV Informacja o załącznikach, lit. A. Załączniki dotyczące podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy pkt 6 Oświadczenie, organ stwierdził, że skarżący nie dostarczył oświadczenia właściciela, że wyraża on zgodę na realizację operacji z zakreśleniem odpowiedniego pola oświadczenia. Organ zauważył, że podpis czytelny jak i parafka właściciela działki P. P., które występują w dostarczonych kopiach umów najmu nieruchomości, znacznie różnią się od podpisu/parafki w załączniku nr IV.A.6., co budzi wątpliwość dotyczącą podpisania wyżej wymienionego oświadczenia przez właściciela nieruchomości, na której będzie realizowana operacja.

W części Załączniki dotyczące robót budowlanych – pkt 2 Mapy lub szkice sytuacyjne oraz rysunki charakterystyczne dotyczące umiejscowienia operacji - oryginał lub kopia organ wskazał, że skarżący dostarczył w ramach uzupełnień rzut nieruchomości bez podania wymiarów pomieszczeń przeznaczonych pod działalność gospodarczą z zaznaczeniem pełnego wyposażenia w sprzęt planowanego do zakupu w ramach operacji, nie wykazał też działalności firmy P. P.

W wyniku weryfikacji biznesplanu, organ stwierdził, że nie został on wypełniony zgodnie z informacją pomocniczą przy wypełnianiu biznesplanu.

W sekcji II. Informacje dotyczące zasobów, pkt 2.2. posiadane zasoby, skarżący nie podał kubatury i roku produkcji wynajmowanego budynku usługowo produkcyjnego.

W Sekcji III Wskazanie celów pośrednich i końcowych, pkt 3.1 Wskazanie celów pośrednich i końcowych, skarżący nie określił celu końcowego i zakończył wyjaśnienie zdaniem "Działalność będzie polegała na", nie wymieniając na czym będzie ona polegać.

Odnosząc się do pkt 3.2 Zakładany ilościowy i wartościowy poziom sprzedaży produktów/usług organ wyjaśnił, że Tabela 3.2 jest punktem odniesienia przy weryfikacji, czy został osiągnięty 30% poziom sprzedaży objęty zobowiązaniem umowy o przyznanie pomocy. Skarżący określił planowaną wartość sprzedaży w roku N na kwotę [...] zł. Zgodnie ze zobowiązaniem będzie on musiał w pierwszym roku od daty płatności ostatecznie osiągnąć co najmniej przychód rzędu [...] zł, aby spełnić ten warunek Brak spełnienia wyżej wymienionego warunku spowoduje konieczność zwrotu 100% wypłaconej kwoty pomocy wraz z odsetkami. Organ wskazał, że w pkt 9.1. Biznesplanu należy uzasadnić wielkość sprzedaży, czego skarżący nie dokonał. Powyższe budzi wątpliwości, co do realności założonej wartości sprzedaży produktów.

W Sekcji IV. Opis wyjściowej sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy, pkt 4.1., pozycja 1 - Przewidywana data rozpoczęcia działalności gospodarczej została błędnie określona jako "06.2018 r.", uzupełnienia skarżący złożył zaś w lipcu 2018 r.

W pkt 4.1., pozycja 4, skarżący określił Kod PKD dla działalności związanej z realizacją operacji jako 31.02.Z, 31.01.Z i 31.09.Z. Odnosząc się także przy tym do zasobów, które będą wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, podał budynek usługowo-produkcyjny, który będzie przeznaczony do prowadzenia działalności usługowo-produkcyjnej, na podstawie umowy najmu z dnia [...] sierpnia 2017 r., zawartej z P. P. Przedsiębiorca ten posiada przeważający Kod PKD 16.23.Z - Produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa. Jego działalność pokrywa się z przedmiotem i zakresem planowanej do utworzenia działalności gospodarczej skarżącego w zakresie Kodu PKD 31.02.Z, jak też zakresem dodatkowej działalności gospodarczej - Kod PKD 31.01.Z i 31.09.Z, co jest niezgodne z art. 60 rozporządzenia 1306/2013, ponieważ świadczy to o stworzeniu sztucznych warunków uzyskania pomocy.

W pkt 4.2.5. Konkurencja na rynku, zgodnie z informacją pomocniczą przy wypełnianiu biznesplanu, wnioskodawca powinien wykazać minimum trzech konkurentów (nazwy) na rynku. Organ wskazał, że skarżący nie scharakteryzował silnych stron konkurencji oraz powodu, dla którego uznawana jest on za silną lub słabą konkurencję.

W Sekcji VI. Planowany zakres działań niezbędnych do osiągnięcia celów pośrednich i końcowych, pkt 6.1, skarżący nie doprecyzował etapów realizacji operacji - planowanego zakresu działań w odniesieniu do kosztu samozatrudnienia, zatrudnienia pracowników oraz zakresu działań promocyjnych opisanych w biznesplanie.

Organ stwierdził, że w pkt 6.2. Źródła finansowania operacji, skarżący błędnie określił wartości pozyskanych środków w rozbiciu na lata realizacji operacji, tj. Rok n-1, Rok n.

W Sekcji VII. Zakres rzeczowo-finansowy operacji, pkt 7.1, kolumna "Uzasadnienie", pozycja 2 – 7, skarżący nie uzasadnił potrzeby zakupu rodzaju wydatku, nie wyjaśnił do czego jest to mu niezbędne.

W Sekcji IX. Projekcja finansowa dla operacji, pkt 9.2, kolumna "Rok n". Organ wyjaśnił, że zgodnie z datami wskazanymi we wniosku o przyznanie pomocy data II transzy to grudzień 2018 r., związku z tym data płatności ostatecznej to kwiecień 2019 r. Organ podniósł, że w związku z powyższym przychód, jak i koszty z tym związane należało szacować od grudnia 2018 r. do grudnia 2019 r. Skarżący wskazał błędne wyliczenia dla kolumny "Rok n" i w konsekwencji wyliczenia w punkcie 9.3. Zaktualizowana wartość netto. W związku z powyższym tabela 9.2 rachunek zysków i strat oraz tabela 9.3 zaktualizowana wartość netto nie ukazują rzeczywistego rachunku zysków i strat, co nie pozwala racjonalnie oszacować przychodów oraz kosztów podejmowania działalności gospodarczej.

Organ uznał, że stwierdzone naruszenia uzasadniały odmowę przyznania pomocy, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), dalej jako "ustawa o PROW".

WSA w Lublinie, po rozpoznaniu skargi na odmowę przyznania skarżącemu pomocy, wyrokiem z 19 grudnia 2018 r. oddalił przedmiotową skargę.

Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżący - mimo wezwania do złożenia wyjaśnień i poprawienia wniosku - nie usunął wszystkich braków wniosku, co w konsekwencji dawało podstawę do uznania, że nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013. Organ stwierdził blisko 20 nieprawidłowości w złożonej przez skarżącego dokumentacji, dokładnie je opisując. Nieprawidłowości zostały usystematyzowane według kolejności zamieszczania informacji w formularzu wniosku i biznesplanu i każdej z nich zostało przypisane wynikające z układu formularzy oznaczenie. Tymczasem zarzuty skargi były ogólnikowe i nie odnoszą się do konkretnych, wskazanych przez organ nieprawidłowości. Nieprawidłowości stwierdzone zostały zarówno we wniosku o przyznanie wsparcia, jak i w biznesplanie oraz dołączonych do nich załącznikach.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska organu, że w pkt 8 części B.III. wniosku skarżący powinien był podać numer księgi wieczystej, czego nie uczynił.

Sąd zgodził się z organem, że stwierdzone nieprawidłowości w zakresie sporządzenia biznesplanu nie pozwalają na ocenę spełnienia warunków przyznania pomocy, określonych w § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r.

Sąd podkreślił, że skarżący wzywany był do uzupełnienia dokumentacji, poprawienia błędów i udzielenia wyjaśnień. Miał też możliwość uzyskania dalszych szczegółowych informacji dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości i wymagań, jakie organ stawia beneficjentom. Nie było zatem przeszkód do usunięcia braków wniosku i poprawienia formularzy, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach i dokumentacji pomocniczej do wypełniania wniosku i biznesplanu. Zarzuty skarżącego w żaden sposób nie podważają dokonanej przez organ oceny. Sąd zaznaczył, że skarżący w bardzo ogólny sposób ustosunkował się do rozstrzygnięcia organu oraz przyznał część nieprawidłowości. Nie można jednak zgodzić się z jego twierdzeniami, że nieprawidłowości te nie uzasadniały odmowy przyznania pomocy. Wprawdzie nie wszystkie uchybienia mają taki sam ciężar gatunkowy, jednak całościowa ocena wniosku i przestawionych przez skarżącego dokumentów dawała podstawę – jak wykazano wyżej – do odmowy przyznania wsparcia. Nie zostały bowiem spełnione warunki udzielenia wsparcia na operację w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność.

Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza zatem art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności - t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 140, ze zm.).

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie z 19 grudnia 2018 r. wniósł skarżący, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 i art. 151 P.p.s.a., w zw. z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188; dalej: P.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi,

2) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (przez odmowę pomocy w sytuacji gdy wnioskodawca spełnił wszystkie warunki do jej uzyskania.

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie, poprzez uchylenie w całości rozstrzygnięcia Zarządu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie. Oprócz tego skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że WSA w Lublinie powtórzył argumentację Zarządu Województwa [...], przedstawioną w jego rozstrzygnięciu, nie dokonując oceny, z punktu widzenia przedmiotowej sprawy okoliczności kluczowej, czy stwierdzone we wniosku braki nawet jeżeli występują mają istotne znaczenie i mogły skutkować odmową pomocy. Wbrew zapatrywaniu Sądu, który stwierdził, że organ dopatrzył się około 20 uchybień, żadne z tych rzekomych nieprawidłowości nie uzasadnia odmowy przyznania pomocy.

Zarząd Województwa [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W myśl przytoczonej wyżej regulacji, poza przypadkami stwierdzenia nieważności postępowania, z którymi na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia, granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.

W przedmiotowej sprawie skarżący kasacyjnie podniósł zarówno zarzuty oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że zarzut ten został wadliwie skonstruowany, wobec czego nie sposób jest uznać jego zasadności.

Skarżący kasacyjnie, zarzucając Sądowi I instancji wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia Zarządu Województwa [...], wskazał bowiem, poza ogólnymi regulacjami P.p.s.a., dotyczącymi kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych (art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 P.p.s.a.) jedynie wynikowe przepisy tej ustawy (art. 146 i art. 151 P.p.s.a.) a także regulacje ustrojowe (przepis art. 1 § 2 P.u.s.a.). W tej więc sytuacji stwierdzić należy, że twierdzenia zawarte w treści omawianego zarzutu, nie znajdują oparcia w przytoczonych przez autora skargi kasacyjnej regulacjach. Rozbieżność pomiędzy nimi czyni zarzut nieprawidłowo skonstruowanym, co przesądza o jego nieskuteczności.

Odnosząc się do wskazanych w ramach omawianego zarzutu przepisów stwierdzić należy, że art. 1 § 2 P.u.s.a. nie mógł zostać naruszony przez Sąd I instancji w sposób wskazywany w skardze kasacyjnej, tj. poprzez przez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem. Sąd bowiem nie stosował tego przepisu.

W tym kontekście zwrócić należy uwagę, iż nie jest uprawnione identyfikowanie legalności, jako kryterium oceny, z prawidłowym zastosowaniem przepisów prawnych przez Sąd I instancji. Użyte w art. 1 § 2 P.u.s.a. słowo "zgodność z prawem" (legalność) posłużyło bowiem ustawodawcy do skonstruowania wzorca sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej poprzez wskazanie, że wzorcem tym są przepisy prawa, nie zaś np. celowość czy racjonalność działania administracji.

Art. 1 § 2 P.u.s.a. określa pozycję sądów administracyjnych jako sądów sprawujących wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz zasadnicze kryterium tej kontroli, w postaci zgodności z prawem działalności administracji. Wobec tego skuteczne zarzucenie naruszenie tego przepisu mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd administracyjny kontroli podał akt lub czynność, w ogóle niepodlegający kontroli sądowoadministracyjnej lub skontrolował akt podlegający tej kontroli, lecz zastosował inne kryterium jego oceny niż jego legalność.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie zarzuca tymczasem, że poddany kontroli akt nie jest objęty kompetencją sądów administracyjnych ani też że w sprawie Sąd I instancji zastosował nieprzewidziane w ustawie kryterium oceny. Nie wykazuje również, aby kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd I instancji uczynił to według innych kryteriów niż zgodność z prawem. Ze sposobu sformułowania zarzutu wynika natomiast, że skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonego aktu. Przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. nie stanowi jednakże podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2015 r., II GSK 1979/14 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co zaś się tyczy wynikowych regulacji, tj. art. 146 i art. 151 P.p.s.a., to w tym zakresie stwierdzić należy, iż co do zasady, nie mogą one stanowić samoistnej podstawy zarzutów (podstaw) kasacyjnych, bez powiązania ich z odpowiednimi regulacjami proceduralnymi (w ramach tej kategorii zarzutów), według których działał organ.

W tym aspekcie dodać jedynie należy, że podstawa kasacyjna, winna być tak skonstruowana, aby Naczelny Sąd Administracyjny nie musiał jej doprecyzowywać, domyślać się jej pełnej treści. Skoro zaś opiera się ona wyłącznie na regulacjach kompetencyjnych, określających sposób orzekania przez sąd, to jako wadliwa nie stwarza wystarczających podstaw do merytorycznego odniesienia się do niej.

W związku z powyższym sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł zostać uwzględniony.

Przechodząc do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej, opartego na twierdzeniach związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, to również w tym przypadku stwierdzić należy jego niezasadność.

Na wstępie rozważań w tym przedmiocie stwierdzić należy, że zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego może opierać się na twierdzeniach odnośnie błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania, albo na obu tych postaciach.

W nieniniejszym przypadku skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz art. 23 ust. 3 o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, bez wskazania formy tego naruszenia. Poza tym, poza stwierdzeniem o spełnieniu przez siebie wszystkich warunków przyznania wnioskowanego przez niego wsparcia nie wyjaśnił na czym konkretnie podnoszone przez niego uchybienie miało polegać.

Niezależnie od powyższego stwierdzić także należy, że twierdzenie skarżącego, zamieszczone w ramach przedmiotowego zarzutu, odnośnie spełnienia przez niego warunków przyznania wsparcia, pozostaje w sprzeczności z motywami jakie przytoczył w uzasadnieniu swojej skargi kasacyjnej, gdzie pośrednio przyznał możliwość niespełnienia pewnych wymogów uzyskania pomocy, bagatelizując jedynie ich znaczenia.

Reasumując więc stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w tej właśnie postaci, z uwagi na opisane wyżej wady, nie może posłużyć do osiągnięcia zamierzonego przez jego autora celu, w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku.

Mając więc na uwadze to, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją, na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz Zarządu Województwa [...] 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który w imieniu organu sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.