Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3273/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1, art. 3 pkt 1 i 2, art. 14h
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Artur Kuś (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Polsko-Amerykańska Komisja F. (dalej Skarżąca/Strona) złożyła w dniu 28 kwietnia 2016 r. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

We wniosku Skarżąca wskazała, że zgodnie z umową między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie współpracy w ramach Polsko-Amerykańskiej Komisji F., sporządzonej w Waszyngtonie 10 marca 2008 r, (Dz. U. z 2009 r. nr 26 poz. 158, dalej umowa bilateralna), jej zadaniem jest wspieranie obywateli Rzeczypospolitej Polskiej oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki wyjeżdżających do uczelni lub jednostek naukowych państwa drugiej strony w celu odbycia części studiów wyższych, studiów doktoranckich, stażu naukowego albo wzięcia udziału w innych formach kształcenia, prowadzenia zajęć dydaktycznych lub badań naukowych. Zadanie to Strona realizuje w szczególności poprzez przyznawanie stypendiów określonym kategoriom polskich i amerykańskich obywateli (dalej Stypendyści).

Strona podniosła, że stypendia są przyznawane na podstawie publicznych konkursów, zaś warunki ich przyznawania są określone w publicznie dostępnym regulaminie przyznawania stypendiów, zatwierdzonym przez organy Skarżącej. Z wyłonionymi w drodze konkursu Stypendystami zawierane są z kolei pisemne umowy stypendialne, które regulują szczegółowy zakres przyznawanych stypendiów.

Zgodnie z zawieranymi umowami stypendialnymi, przyznawane stypendia składają się szeregu różnych część składowych obejmujących między innymi świadczenia takie jak: fundusz na opłaty uczelniane i/lub pokrycie kosztów życia, zakwaterowanie, jednorazowy dodatek na pokrycie kosztów związanych z udziałem w konferencjach naukowych, jednorazowy dodatek na pokrycie kosztów związanych z realizacją projektu badawczego oraz udziałem w konferencjach. Może się zdarzyć, że obok przyznanych stypendiów Skarżąca pokrywa również Stypendystom koszty podróży odpowiednio do Polski lub Stanów Zjednoczonych Ameryki i z powrotem oraz w państwie pobytu, zakupu polisy ubezpieczeniowej i opłat wizowych (dalej świadczenia dodatkowe).

Strona podkreśliła, że w zakresie dotyczącym przyznawania i wypłat stypendiów oraz świadczeń dodatkowych jest zobowiązana działać na podstawie i w ramach umowy bilateralnej.

W związku z powyższym opisem zdarzenia przyszłego Skarżąca zadała następujące pytania:

1) Czy przychody uzyskane przez Stypendystów z tytułu stypendiów oraz świadczeń dodatkowych są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 umowy bilateralnej?

2) Czy Skarżąca, działając jako płatnik w związku z wypłatą stypendiów oraz świadczeń dodatkowych, ma prawo do zastosowania zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie ww. przepisów i tym samym nie jest zobowiązana do potrącania zaliczek na PIT od ww. przychodów?

2. Pismem z dnia 23 maja 2016 r. Minister Finansów (dalej Minister/organ) wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez:

a) przeformułowanie pytań, które powinny być związane z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będącymi przedmiotem interpretacji indywidualnej oraz przyporządkowane do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku oraz dotyczyć indywidualnej sprawy Skarżącej,

b) przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w odniesieniu do wszystkich przeformułowanych pytań.

3. W odpowiedzi na wezwanie organu Skarżąca podniosła, że powołane we wniosku przepisy umowy bilateralnej dotyczą jej sytuacji prawnopodatkowej, a zatem organ jest obowiązany do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie pytań wskazanych we wniosku, bez konieczności ich przeformułowania. Strona dodała, że oparcie interpretacji indywidualnej wyłącznie na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prowadziłoby do sytuacji, w której Minister dokonałby wykładni przepisów prawa sprzecznej z hierarchią źródeł określoną w Konstytucji. Zdaniem Skarżącej, w niniejszej sprawie dokonanie interpretacji wymaga uwzględnienia przepisów prawa międzynarodowego, tj. umowy bilateralnej, która ma pierwszeństwo przed ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawiając z kolei własne stanowisko co do pytań zadanych we wniosku Skarżąca wskazała, że, w jej ocenie, przychody uzyskane przez Stypendystów z tytułu stypendiów oraz świadczeń dodatkowych są zwolnione z PIT na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 umowy bilateralnej, zaś Skarżąca, działając jako płatnik w związku z wypłatą stypendiów oraz świadczeń dodatkowych, nie jest zobowiązana w związku z tym do potrącania zaliczek na PIT od ww. przychodów.

4. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Minister Finansów pozostawił bez rozpatrzenia wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej uznając, że pomimo wezwania nie uzupełniono wniosku w prawidłowy sposób.

5. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem.

6. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ zwrócił uwagę, że z pytań zadanych przez Skarżącą we wniosku wynika, że oczekiwała ona od organu potwierdzenia, że wypłacane obywatelom polskim i amerykańskim stypendia korzystają ze zwolnienia wynikającego z przepisów umowy bilateralnej, a więc z przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego. Umowa bilateralna, na którą powołuje się Strona nie jest bowiem umową w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, ani umową dotyczącą problematyki podatkowej. Zdaniem organu, Strona została zatem prawidłowo wezwana do przeformułowania pytań, gdyż pytania przedstawione we wniosku nie dotyczyły analizy przepisów prawa podatkowego.

Minister zaznaczył, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być tylko przepisy materialnego prawa podatkowego, zaś nieprawidłowe wskazanie przedmiotu interpretacji uniemożliwia organowi jej wydanie. Skoro zatem Strona nie przeformułowała pytań, tak aby były związane z przepisami prawa podatkowego oraz nie zgodziła się ze stanowiskiem Ministra uznając sprecyzowane pytania za właściwe, a także nie przedstawiła własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w odniesieniu do przeformułowanych pytań, zdaniem Ministra, zasadnie uznano, że wniosek Strony nie został uzupełniony stosownie do wezwania organu, co skutkowało pozostawieniem go bez rozpatrzenia.

Organ odwołał się także do powołanych przez Skarżącą w zażaleniu wyroków, wskazując, że orzeczenia te dotyczą konkretnej sprawy podatnika i w tych sprawach rozstrzygnięcia te są wiążące, zaś fragmenty wyroków przytoczone w zażaleniu nie dotyczą uznania przepisów umowy bilateralnej za przepisy prawa podatkowego, lecz uznania za przepisy obowiązujące uregulowań prawa wspólnotowego oraz umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

7. Skarżąca złożyła skargę na powyższe postanowienie do WSA w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze Strona zarzuciła Ministrowi naruszenie:

a) art. 14b § 1 i § 3 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 14a i art. 169 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej Op) poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem i uznanie, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne wniosku zostały spełnione,

b) art. 121 w zw. z art. 14h Op poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania organu.

8. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga na postanowienie Ministra Finansów pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej jest zasadna.

1. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz.1369 ze zm., dalej: Ppsa). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i 4a Ppsa stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, a także zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) Ppsa). Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.

2. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy miał obowiązek merytorycznie rozpoznać wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie określonym w art. 14b § 1 Op, czy też był zobowiązany do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, uznając, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie były przepisy prawa podatkowego. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ podatkowy miał obowiązek wydać interpretację indywidualną. W związku z tym w sposób niewłaściwy wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, czym naruszył wskazane w skardze przepisy.

Zgodnie z wówczas obowiązującym art. 14b § 1 Op, Minister właściwy do spraw finansów publicznych (obecnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej), na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z przywołanej treści przepisu wynika, że przedmiotem wykładni dokonywanej przez organ w tym trybie, mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego. Stosownie do art. 3 pkt 2 Op ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast art. 3 pkt 1 Op zawiera definicję pojęcia "ustawy podatkowe", przez które rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Zdaniem Sądu, przyjęcie jednak, że interpretacja przepisów prawa podatkowego może odnosić się wyłącznie do aktów, których rodzaje wprost wymienione zostały w definicji zawartej w art. 3 pkt 2 Op, powodować może, że nie zostanie zrealizowany cel tej instytucji (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1465/11). Pod pojęciem "prawa podatkowego" należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, tj. podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2524/12).

Indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1767/15).

3. Istota sporu sprowadza się do tego, czy umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie współpracy w ramach Polsko-Amerykańskiej Komisji F., sporządzona w Waszyngtonie dnia 10 marca 2008 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 26, poz.158; dalej umowa bilateralna) zawiera "przepisy prawa podatkowego" o których mowa w art. 14b Op i jest ratyfikowaną przez Rzeczpospolitą Polską "inną umową międzynarodową dotyczącą problematyki podatkowej" a w związku z tym może stanowić samoistną podstawę żądania wydania indywidualnej interpretacji. Zdaniem Sądu, na tak postawione pytane należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.

4. Na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o ratyfikacji Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie współpracy w ramach Polsko-Amerykańskiej Komisji F., sporządzonej w Waszyngtonie dnia 10 marca 2008 r. (Dz. U. Nr 157, poz. 977) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikował dnia 2 października 2008 r. wyżej wymienioną umowę (por. oświadczenie rządowe z dnia 5 stycznia 2009 r. w sprawie mocy obowiązującej Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie współpracy w ramach Polsko-Amerykańskiej Komisji F., sporządzonej w Waszyngtonie dnia 10 marca 2008 r.; Dz.U. z 2009 r. nr 26, poz. 159).

Polsko-Amerykańska Komisja F. (dalej Komisja), jest fundacją utworzoną przez stronę amerykańską w dniu 27 marca 1992 roku (numer Krajowego Rejestru Sądowego [...]) na podstawie przepisów prawa polskiego. Siedziba Komisji znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w W.. Komisja działa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz poza jej granicami i posiada osobowość prawną. Komisja nie czerpie zysku z prowadzonej przez siebie działalności.

Podstawowe znaczenie dla niniejszej sprawy mają te regulacje umowy bilateralnej, które odnoszą się wprost do kwestii podatkowych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 umowy bilateralnej, "stypendia i świadczenia, o których mowa w artykule 4 w ustępie 1 i ustępie 2 punkcie 1, są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej i Stanach Zjednoczonych Ameryki, zgodnie z przepisami wewnętrznymi państw obu Stron". Stypendia przyznawane są polskim i amerykańskim kandydatom, posiadającym co najmniej tytuł zawodowy licencjata lub równorzędny, stopień naukowy lub stopień w zakresie sztuki, ubiegającym się o wyjazd do uczelni państwa drugiej Strony w celu odbycia części studiów wyższych, studiów doktoranckich, staży naukowych albo wzięcia udziału w innej formie kształcenia (art. 4 ust. 1 umowy bilateralnej).

Głównym zadaniem Komisji, zgodnie z art. 3 ust. 1 umowy bilateralnej, jest wspieranie obywateli Rzeczypospolitej Polskiej oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki wyjeżdżających do uczelni lub jednostek naukowych państwa drugiej Strony w celu: odbycia części studiów wyższych, studiów doktoranckich, stażu naukowego albo wzięcia udziału w innych formach kształcenia, prowadzenia zajęć dydaktycznych, prowadzenia badań naukowych. Komisja może realizować te zadanie, między innymi poprzez pokrywanie tym osobom, którym przyznane zostały stypendia, kosztów podróży do państwa drugiej Strony i z powrotem oraz w państwie pobytu, zakupu polisy ubezpieczeniowej i opłat wizowych (art. 4 ust. 2 pkt 1 umowy bilateralnej).

W związku z tym, można przyjąć, że wnioskodawca chciałby uzyskać odpowiedź na to, czy bezpośrednio stosowana umowa bilateralna może być podstawą do zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych podmiotów wymienionych w tej umowie (zakres podmiotowy) a dotyczących (zakres przedmiotowy):

a) stypendiów,

b) kosztów podróży do państwa drugiej Strony i z powrotem oraz w państwie pobytu, zakupu polisy ubezpieczeniowej i opłat wizowych.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe są zobowiązane udzielić takiej interpretacji w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę, gdyż umowa bilateralna zawiera "przepisy prawa podatkowego" i jednocześnie jest "ratyfikowaną przez Rzeczpospolitą Polską inną umową międzynarodową dotyczącą problematyki podatkowej". Na podstawie art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 2 Op, normatywnym przedmiotem indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego mogą być przepisy ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1593/11).

Zdaniem Sądu, nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. W kontekście wymogów dotyczących wydawania jego indywidualnych interpretacji, przez prawo podatkowe rozumieć należy ogół przepisów regulujących zasady powstawania oraz wygasania zobowiązań podatkowych oraz obowiązki podatników, płatników i inkasentów poszczególnych podatków (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 459/17).

5. Zdaniem Sądu, obowiązkiem organu podatkowego w niniejszej sprawie było wydanie interpretacji podatkowej, gdyż:

a) umowa bilateralna niewątpliwie zawiera "przepisy podatkowe" o których mowa w art. 14b Op (t.j. art. 10 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 umowy bilateralnej);

b) umowa bilateralna jest ratyfikowaną przez Rzeczpospolitą Polską inną umową międzynarodową dotyczącą w pewnym zakresie problematyki podatkowej; to, że nie jest to w całości umowa odnosząca się do kwestii podatkowych nie ma w tej sprawie większego znaczenia; ważne jest to, że zawiera "przepisy podatkowe", które mogą być stosowane bezpośrednio;

c) wnioskodawca przedstawił konkretny i jednoznaczny stan faktyczny (wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego możliwe jest tylko przy konkretnie i jednoznacznie określonym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku – por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 106/17);

d) wnioskodawcą jest podmiot (Polsko-Amerykańska Komisja F.) dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1626/16);

e) umowa bilateralna jest częścią polskiego systemu prawnego, gdyż zgodnie z art. 87 Konstytucji, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty praw miejscowego (na obszarze działania organów, które je ustanowiły); dodatkowo "umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową" (art. 91 ust 2 Konstytucji); współczesny system prawa polskiego składa się zatem z trzech elementów, tj.: prawa krajowego, tworzonego przez ustawodawcę krajowego, prawa unijnego oraz prawa międzynarodowego publicznego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1593/11).

6. Biorąc pod uwagę powyższe zasadne było uchylenie postanowienia Ministra Finansów, gdyż zostały naruszone przy jego wydawaniu wskazane w skardze: art. 14b § 1 i § 3 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 14a i art. 169 w zw. z art. 14h Op. Organ poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem i uznaniem, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych naruszył także art. 121 w zw. z art. 14h Op. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie zobowiązany wydać interpretacje indywidualną.

7. W związku ze stwierdzonymi uchybieniami, Sąd uznał zaskarżone postanowienie za wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa. W konsekwencji orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia, przy zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. O kosztach postępowania orzeczono natomiast stosownie do treści art. 200 Ppsa.