Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 402/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 94 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1415
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant: asystent sędziego Marcin Jarecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 497 złotych (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją personalną z dnia 25 maja 2017 r., nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 218 ust. 1 pkt 4, ust. 2, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 631 ze zm., zwanej dalej u.s.w.), utrzymał w mocy decyzję personalną Dyrektora Zakładu Karnego Nr 1 we W. z dnia 31 marca 2017 r., nr [...] zawieszającą mł. chor. A. K. (dalej: strona, skarżący lub funkcjonariusz) z dniem 1 kwietnia 2017 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy.

Zakwestionowana decyzja organu odwoławczego została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 28 października 2014 r. do Zakładu Karnego Nr 1 we W. wpłynęło zawiadomienie Prokuratury Apelacyjnej we W. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 k.k., z art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k., art. 158 § 1 k.k., art. 231 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. oraz z art. 157 § 2 k.k. popełnionych w związku z zajmowanym stanowiskiem funkcjonariusza SW.

W związku z powyższym skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy decyzją personalną organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2014 r., która w dniu 3 listopada 2014 r. została uchylona przez decyzję personalną nr [...], zawieszającą skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy jednakże z uwagi na jego tymczasowe aresztowanie.

Okres zawieszenia w czynnościach służbowych został przedłużony skarżącemu decyzjami z dnia 26 stycznia 2015 r. oraz z dnia 25 czerwca 2015 r. aż do 28 października 2015 r. znowu mając na uwadze prowadzone postępowanie karne.

Po upływie tego okresu zawieszenia organ przywrócił skarżącego do czynnej służby.

W dniu 16 marca 2017 r. do Zakładu Karnego Nr 1 we W. wpłynęło pismo D. Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej informujące, że wobec skarżącego skierowano do Sądu Rejonowego dla W. we W. akt oskarżenia pod sygnaturą [...]. Z treści przedmiotowego aktu oskarżenia wynika m.in., że skarżący został oskarżony o to, że:

← w okresie pomiędzy 4 lipca 2014 r. a 28 października 2014 r. we W., będąc funkcjonariuszem Służby Więziennej, zatrudnionym w Zakładzie Karnym Nr 1 we W. na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany, w osobistej szafce ubraniowej ukrywał dokument, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, w postaci datowanego na 4 lipca 2014 r. pisemnego oświadczenia osadzonego stanowiącego list pożegnalny, a zawierającego informacje co do m.in. zażycia tabletek niewiadomego pochodzenia i powodów podjęcia przez niego we wskazanej dacie próby samobójczej, czym jednocześnie działał na szkodę osadzonego i interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 276 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

← w okresie nie krótszym jak w 28 października 2014 r. (jak w akcie oskarżenia) we W., będąc funkcjonariuszem Służby Więziennej, zatrudnionym w Zakładzie Karnym Nr 1 we W. na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany, wbrew wynikającemu z odpowiednich przepisów, zakazu wnoszenia na teren jednostki penitencjarnej oraz obowiązkowi deponowania w wyznaczonym miejscu przedmiotów niebezpiecznych i niedozwolonych - w osobistej szafce ubraniowej posiadał 14 kapsułek produktu leczniczego ketonal 50 mg, który z uwagi na sposób oddziaływania głównego składnika ketoprofenu, przy praktykowanym przez osadzonych zażywaniu go w zwiększonych dawkach i bez nadzoru lekarza - mógł stanowić zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa Zakładu Karnego Nr 1 we W., czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Ponadto z ustaleń organów wynika, że w dniu 29 października 2014 r. Dyrektor Zakładu Karnego Nr 1 we W. wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne, w toku którego zostały mu przedstawione zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej poprzez nadużycie zajmowanego stanowiska służbowego lub służby dla osiągnięcia korzyści majątkowej oraz przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa - tj. art. 230 ust. 3 pkt. 4 i pkt 11 oraz ust. 4 u.s.w. Powyższe postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2014 r. z uwagi na toczące się postępowanie karne, a następnie podjęte w dniu 30 maca 2017 r. w związku z wniesieniem przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia. Po zmianie zarzutów organ ponownie zawiesił prowadzone postępowanie dyscyplinarne postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Dyrektor Zakładu Karnego Nr 1 we W., działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 94 ust. 2 – 4, art. 95 ust. 1, art. 218 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 – 4 u.s.w., decyzją personalną nr [...] z dnia 31 marca 2017 r., zawiesił skarżącego z dniem 1 kwietnia 2017 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał, że art. 94 ust. 2 u.s.w. wprowadza możliwość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Treść przepisu wskazuje, że zawieszenie w czynnościach służbowych możliwe jest w wypadku wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi jednego ze wskazanych w nim postępowań.

Jako podstawę faktyczną zawieszenia organ podał wszczęte przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne, a także prowadzone postępowanie karne o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego oraz skierowanie w tej sprawie aktu oskarżenia przez D. Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej do Sądu Rejonowego dla W. we W.

Od wskazanego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W.

Opisaną na wstępie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor Okręgowy podał, że z treści wniesionego przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia wynika, że został on oskarżony m.in. z art. 276 k.k., co stanowi nowy, nieznany dotychczas organowi pierwszej instancji zarzut, w porównaniu z wcześniejszymi informacjami uzyskanymi od organu prowadzącego postępowanie karne, który nie był przedmiotem wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a jednocześnie podstawą do wydania przez organ pierwszej instancji wcześniejszych decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych.

Ponadto, skierowanie do Sądu Rejonowego dla W. we W. aktu oskarżenia, w którym zarzuca się stronie popełnienie przestępstw z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. art. 247 § 1 k.k. w zb. z art 158 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. i w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art.157 § 2 k.k., z art. 276 k.k. w zb. z art. 231 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., stanowi przesłankę dającą podstawę do zawieszenia w czynnościach służbowych, w trybie art. 94 ust. 2 u.s.w.

Organ odwoławczy podkreślił, że pełnienie służby publicznej w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej, wymaga by funkcjonariusz ten cechował się wysokim poziomem moralnym i nieposzlakowaną opinią, i takiemu wizerunkowi społecznemu funkcjonariusza służyć mają przepisy, przewidujące m.in. zawieszenie w czynnościach służbowych. Zawieszając skarżącego w czynnościach służbowych organ pierwszej instancji wziął pod uwagę, w szczególności charakter i rodzaj zarzucanych czynów, zagrożonych surową odpowiedzialnością karną. W związku z powyższym czasowe odsunięcie skarżącego od wykonywania czynności służbowych podyktowane było obawą o realną możliwość właściwego wywiązywania się z nałożonych obowiązków służbowych w kontekście pełnienia służby w bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności.

W ocenie Dyrektora Okręgowego, w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka umożliwiająca zastosowanie art. 94 ust. 2 u.s.w., a zawieszając w czynnościach służbowych organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu niezasadności zawieszenia w czynnościach służbowych w związku z tym, że w prowadzonym postępowaniu karnym zostały zgromadzone i zabezpieczone wszelkie dowody, a ponadto Dyrektora Zakładu Karnego Nr 1 we W. był poinformowany o fakcie przebywania w Areszcie Śledczym we W., do którego skarżący został oddelegowany, osadzonych, będących świadkami w toczącym się postępowaniu, organ odwoławczy stwierdził, że powyższe kwestie nie leżały u podstaw wydania zaskarżonej decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych.

Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów i dokumentów dotyczących postępowania dyscyplinarnego wskazując, że nie było to przedmiotem niniejszego postępowania i nie uzasadniało bezzasadności zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu funkcjonariusz zarzucił naruszenie:

← art. 94 ust. 2 i 3 u.s.w., poprzez zawieszenie w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy mimo, że w związku z prowadzonym postępowaniem karnym okres zawieszenia w czynnościach służbowych trwał już łącznie maksymalny, dwunastomiesięczny okres przewidziany przez ustawę i nie było możliwości dalszego zawieszenia,

← art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

← art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

← art. 9 k.p.a., poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach fatycznych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków;

← art. 11 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy;

← art. 77 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ administracji publiczne całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący;

← art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie wydanej decyzji, które nie zawiera wskazania przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej twierdzeniom i dowodom skarżącego, w szczególności dotyczących faktu, że organ pierwszej instancji miał pełną wiedzę o treści wszelkich zarzutów stawianych skarżącemu przez prokuraturę, a pochodzącą z jego pisemnych wyjaśnień z dnia 8 września 2015 r.

Skarżący podkreślił, że w zakwestionowanej decyzji w najmniejszym nawet stopniu organ nie próbował uzasadnić kolejnego zawieszenia w czynnościach służbowych, w szczególności w kontekście kilku już wydanych w tym przedmiocie decyzji, które łącznie przekraczały dopuszczalny okres zawieszenia. Nie wyjaśniono w jakim zakresie pojawiły się nowe, wcześniej nieznane zarzuty, które ewentualnie usprawiedliwiałyby ponowne skorzystanie z możliwości zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych w trybie art. 94 ust 2 u.s.w. Dotyczy do zwłaszcza rzekomo nowych okoliczności związanych z odnalezionymi w jego szafce służbowej listem pożegnalnym jednego z osadzonych oraz kapsułek ketonalu. W istocie informacje o tym zdarzeniu były znane przełożonym już od momentu samego przeszukania, co nastąpiło w dniu 28 października 2014 r.

Charakter decyzji wymaga od organów nie tylko wskazania konkretnego zarzutu, którego pojawienie się uzasadniałoby zawieszenie funkcjonariusza, ale również uzasadnienia powodów, dla których te konkretne, nowe zarzut, powodują zawieszenie funkcjonariusza.

Zdaniem strony niezasadnym okazał się argument dotyczący dobra służby i właściwego poziomu moralnego funkcjonariuszy i ich nieposzlakowanej opinii, albowiem po okresie zawieszenia został on ostatecznie przywrócony do służby i wykonywał swoje czynności przez blisko półtorej roku. Również z własnej inicjatywy poinformował przełożonych, że skierowano go do służby w jednostce, w której zostały osadzone osoby mające związek z toczącym się postępowaniem karnym, co jednakże nie wzbudziło jakiejkolwiek reakcji przełożonych. Wbrew twierdzeniom organu nie miał on natomiast obowiązku zawiadomienia przełożonych służbowych o kolejnych fazach prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego

Równie bulwersujące w ocenie skarżącego było nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do faktu, że jego przełożeni widzieli o wszystkich stawianych mu zarzutach choćby z przeprowadzonych rozmów, czy też jego pisemnych wyjaśnień z dnia 8 września 2015 r. Nie wzięto również pod uwagę szeregu innych zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, w tym związanych z bezczynnością i zawieszeniem postępowania dyscyplinarnego.

Skarżący dodał poza tym, że jego zawieszenie prawdopodobnie powodowane było medialnością sprawy karnej i asekuranctwem jego przełożonych służbowych. Z tego to powodu, nagle, bez żadnej podstawy faktycznej i prawnej, korzystając z nieuzasadnionego pretekstu dokonano jego ponownego zawieszenia, łamiąc w ten sposób prawo.

Skarżący zwrócił także uwagę na brak wystarczającego uzasadnienia wydanej względem niego decyzji, zwłaszcza w kontekście do jego nienagannej służby po powrocie z poprzedniego zawieszenia i dbałości o zachowanie prawidłowego toku postępowania karnego, co przy rozstrzygnięciu o charakterze uznaniowym, nie powinno mieć miejsca.

Mając powyższe okoliczności na uwadze funkcjonariusz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Podstawą materialną zaskarżonej decyzji był art. 92 ust. 2 u.s.w., zgodnie z którym funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego.

Jak wynika zaś z ust. 3 cytowanego przepisu, zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególne uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że decyzja w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. W żadnym razie nie jest to jednak równoznaczne z dowolnością, gdyż organ winien należycie umotywować zasadność podjętego rozstrzygnięcia, bazując przy tym na zgromadzonym materiale dowodowym oraz ustalonych na jego podstawie okolicznościach faktycznych (por. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w Bydgoszczy z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 765/13 oraz w Gliwicach z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 940/15).

Dodać również należy, że kontrola sądowa decyzji uznaniowej dokonywana jest wyłącznie w zakresie jej zgodności z prawem, nie zaś słuszności czy celowości jej podjęcia.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy – zdaniem Sądu – organ przekroczył granice uznania administracyjnego, gdyż zebrał i rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co z kolei przełożyło się na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że podstawą faktyczną wydanego rozstrzygnięcia było skierowanie aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu do właściwego sądu rejonowego. Trzeba jednak zauważyć, że samo wniesienie aktu oskarżenia było czynnością procesową podjętą w toku toczącego się już od dłuższego czasu postępowania karnego, o którego wszczęciu przełożony służbowy skarżącego został powiadomiony w dniu 28 października 2014 r. Mając wiedzę o tym fakcie organ pierwszej instancji zawieszał skarżącego kolejnymi decyzjami nr 18/2014, nr 20/2014 (z uwagi na tymczasowe aresztowanie), nr 3/2015 oraz nr 38/2015.

Po drugie należy podkreślić, że po upływie okresu zawieszenia funkcjonariusz został przywrócony do czynnej służby, którą pełnił nieprzerwanie przez ponad półtorej roku, aż do czasu kolejnego zawieszenia od dnia 1 kwietnia 2017 r.

Niezrozumiały zatem pozostaje, że organ mając wiedzę o toczącym się postępowaniu karnym przywrócił skarżącego do służby, stwierdzając tym samym o ustąpieniu przesłanek potwierdzających jego czasową nieprzydatność do niej. Trzeba przy tym dodać, że organ dysponował instrumentem umożliwiającym dalsze niedopuszczenie strony do wykonywania obowiązków służbowych, jakim było zwolnienie ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w. Z nieznanych przyczyn organ z takiej możliwości jednak nie skorzystał. W takiej sytuacji nie można było zatem ponownie z tej samej przyczyny zawiesić strony na kolejny, trzymiesięczny okres. Zwłaszcza, że przepisy ustawy ograniczają możliwość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres powyżej 12 miesięcy. Po jego upływie organ może podjąć decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, gdy w dalszym ciągu istnieją przesłanki do niedopuszczenia go do służby albo może przywrócić go do jego obowiązków, gdy wskazane przesłanki ustąpią.

Powyższego stanowiska nie może zmienić argumentacja organu sprowadzająca się do wskazania, że przyczyną zawieszenia było ujawnienie nowych, dotychczasowych nieznanych organowi zarzutów, jakie zostały postawione skarżącemu w związku z dokonanym przeszukaniem jego szafki służbowej w dniu 28 października 2014 r. i zabezpieczeniem listu pożegnalnego jednego z osadzonych oraz 14 kapsułek leku ketonalu.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, do czego organ w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, skarżący w dniu 8 września 2015 r. złożył wyjaśnienia dotyczące wszczętego wobec niego postępowania dyscyplinarnego w sprawie wydalenia ze służby, w których poruszył także kwestię zarzutów z art. 276 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. I choć trzeba dostrzec, że wskazane pismo nie zostało podpisane, lecz dołączone najprawdopodobniej do wniesionego przez stronę odwołania, nie budziło wątpliwości, że znajdowało się ono w aktach sprawach, a zatem organ odwoławczy zobowiązany był wziąć je pod uwagę w toku rozpatrywania sprawy.

Poza tym należy podkreślić, że organ nie wyjaśnił dlaczego uznał za nową okoliczność postawienia skarżącemu zarzutów, skoro ich podstawą było przeszukanie szafki służbowej funkcjonariusza w dniu 28 października 2014 r., o czym – jak podniósł to skarżący – wiedzieli jego przełożeni.

Kolejnym uchybieniem w zakresie braku wyczerpującego uzasadnienia decyzji uznaniowej było niewystarczające odniesienie się do wyeksponowanej przez organ pierwszej instancji kwestii prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Zauważyć bowiem należy, że postępowanie to, po krótkim okresie podjęcia w celu zmiany postawionych zarzutów, w dalszym ciągu pozostaje zawieszone z uwagi na toczące się postępowanie karne.

Reasumując nie można zatem stwierdzić, czy organ zawiesił skarżącego rzeczywiście na podstawie nowych i nieznanych mu dotychczas okoliczności, czy też były to przesłanki, o których wiedzę już posiadał. Jest to o tyle doniosłe, że w tym ostatnim przypadku zawieszenie funkcjonariusza na kolejny, trzymiesięczny okres, przekraczałoby ustawowy, dwunastomiesięczny limit. W takiej sytuacji nie można było więc uznać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera przekonujące argumenty, a także odnosi się do wszystkim, nie zaś wybranych przez organ, okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Nie oznacza to jednak, że organ pozbawiony został tym samym możliwości jakiegokolwiek działania w zakresie dbałości o interes służby. W dalszym ciągu ma on bowiem możliwość bądź to podjęcia starań w celu zawieszenia funkcjonariusza bądź też zwolnienia go ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 u.s.w. Winien on jednak pamiętać, że oba wymienione rodzaje decyzji mają charakter uznaniowy, co sprawia, że ich uzasadnienie pełni niezwykle istotną rolę. Powinno ono zawierać wyczerpującą ocenę wszelkich okoliczności faktycznych, w tym także odniesienie się do pojawiających się na tym tle wątpliwości i zastrzeżeń strony postępowania. Skoro w niniejszej sprawie nie zgromadzono wyczerpującego materiału dowodowego, ani nie odniesiono się do pojawiających się wątpliwości w zakresie przedstawienia skarżącemu nowych zarzutów w postępowaniu karnym, nie można było uznać, aby uzasadnienie zakwestionowanej decyzji charakteryzowało się przedstawionymi cechami. Nie istniały tym samym wystarczające podstawy do wydania decyzji o zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych.

Mając powyższe okoliczności na uwadze zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I wyroku.

O kosztach postępowania sądowego, sprowadzających się do zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego wraz z opłatą kancelaryjną od udzielonego pełnomocnictwa, orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji publicznej zobowiązany będzie wziąć pod uwagę rozważania zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia i przede wszystkim wyjaśnić, kiedy w istocie przełożeni skarżącego funkcjonariusza dowiedzieli się o faktach stanowiących podstawę do przedstawienia mu nowych, dotychczas im nieznanych zarzutów w postępowaniu karnym, a także kiedy pozyskali wiadomość o tych zarzutach i jaką rolę w tym odegrały wyjaśnienia skarżącego z dnia 8 września 2015 r. Następnie organ winien ocenić, czy w takiej sytuacji w dalszym ciągu będą zachodziły przesłanki do zawieszenia funkcjonariusza na tej podstawie i czy nie sprzeciwia się temu dyspozycja art. 94 ust. 3 zd. 2 u.s.w.

W końcu po wyjaśnieniu wszystkich mających znaczenie okoliczności i zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego organ zobowiązany będzie do umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, ostatecznie wydając stosowne rozstrzygnięcie zaopatrzone w uzasadnienie spełniające ustawowe wymagania.

-----------------------

10