Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 495/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: PINB), decyzją z dnia 28 lutego 2023 r., nr [...], na podstawie art. 162 ust. 1 i 3 K.p.a. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia 4 stycznia 2017r., nr [...], nakazującej A. K. rozbiórkę budynku rekreacyjnego na działce nr [...] na terenie R.O.D. "N. ", przy ul. [...] w L. - działka nr ewid. [...], arkusz [...], obręb L..

Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym, wynikającym z akt sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzją z dnia 4 stycznia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał A. K. (dalej: skarżąca), wykonanie rozbiórki budynku rekreacyjnego na działce nr [...], na terenie R.O.D. "N.", przy ul. [...] w L. – działka nr ewid. [...], arkusz [...], obręb L.. Decyzja rozbiórkowa została wydana z uwagi na stwierdzone wówczas przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy altany, jako że obiekt posiadał powierzchnię zabudowy równą 36,54 m2 (przy dopuszczalnej ustawą powierzchni 35 m2), a powierzchnię łączną tarasu zadaszonego, tarasu niezadaszonego i wiatrołapu: 25,70 m2 (przy dopuszczalnej ustawą powierzchni 12 m2). Wysokość budynku w kalenicy wynosiła 4,75 m przy nachyleniu połaci dachowej 4,45 stopnia, co organ zakwalifikował jako dach płaski (dopuszczalna ustawą wysokość do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) decyzją z dnia 22 marca 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nakazie rozbiórki. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazał, że przedmiotowy obiekt nie spełnia wymagań określonych w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w zakresie zarówno powierzchni zabudowy, jak i wysokości.

Prawidłowość dokonanych wówczas ustaleń potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia z 18 października 2017 r., II SA/Po [...], oddalając skargę A. K. na decyzję WINB , a także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK [...], oddalając skargę kasacyjną.

W dniu 13 lipca 2021 r. pracownicy PINB dokonali kontroli na przedmiotowej nieruchomości i stwierdzili, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia 4 stycznia 2017 r., nr [...], nie został wykonany. Podczas kontroli skarżąca oświadczyła, że przy zrealizowanym budynku rekreacyjnym wykonała roboty związane ze zmianą kąta nachylenia połaci dachu powyżej 12 stopni bez przekroczenia wysokości w kalenicy powyżej 5m. Wyniki pomiarów zobowiązała się przedłożyć organowi.

Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2021 r. A. K., reprezentowana przez radcę prawnego J. S., zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. o uchylenie decyzji z dnia 4 stycznia 2017 r., nr [...], wskazując, że w przedmiotowym budynku dokonano zmian i obecnie spełnia on wymagania altany działkowej z art. 2 ust. 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Podniosła, że zmieniono konstrukcję dachu na dach stromy, a wysokość budynku nie przekracza 5m. Pismem z dnia 8 września 2021 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu na powyższy wniosek postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia 4 stycznia 2017 r. Pełnomocnik R.O.D. "N." pismem z dnia 8 października 2021 r. wniósł o oddalenie w całości wniosku A. K. podnosząc, że jako strona nie zgadza się na uchylenie decyzji oraz że nie ma ku temu merytorycznych podstaw.

Decyzją z dnia 18 października 2021 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p., na podstawie art. 155 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 4 stycznia 2017 r., nr [...] W uzasadnieniu wskazał, że decyzja rozbiórkowa została wydana w stosunku do całego obiektu, a nie jego części, ponadto brak jest słusznego interesu strony, a także słusznego interesu społecznego w rozumieniu art. 155 K.p.a. Organ przytoczył stanowisko judykatury wskazujące, że art. 48 ustawy Prawo budowlane jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 155 K.p.a. Nadto wskazał, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 528), dająca podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji rozbiórkowych wydanych przed wejściem w życie powyższego przepisu, a nie wykonanych w tej dacie, bowiem przedmiotowa decyzja nakazująca rozbiórkę wydana została w 2017 r.

Od powyższej decyzji A. K. wniosła w dniu 7 listopada 2021 r. odwołanie. W odwołaniu podniesiono, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował art. 155 K.p.a., ponadto nie rozważył zasadności wniosku o uchylenie decyzji rozbiórkowej. Skarżąca podniosła, iż doprowadziła budynek rekreacyjny do stanu zgodnego z prawem, co potwierdzili pracownicy PINB podczas kontroli w dniu 13 lipca 2021 r. Skarżąca wskazała, że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, który w świetle prawa spełnia już wszystkie normy prawa budowlanego, narusza nie tylko słuszny interes skarżącej, ale również interes społeczny, wyrażający się w tym, że Rzeczpospolita Polska, jako demokratyczne państwo prawa, urzeczywistniające zasady sprawiedliwości społecznej, oraz organy administracji, działające w jej imieniu, nie mogą akceptować sytuacji pozostania w obrocie prawnym decyzji rozbiórkowej, której przedmiot został już doprowadzony przez właściciela do stanu zgodnego z prawem.

W toku postępowania odwoławczego WINB pismem z dnia 16 grudnia 2021 r. wezwał skarżącą do sprecyzowania treści wniosku z dnia 11 sierpnia 2021 r. poprzez wskazanie podstawy prawnej żądania. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej wskazał, że podstawą prawną żądania jest art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Skarżąca wnosi o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji PINB z dnia 4 stycznia 2017 r. nakazującej rozbiórkę budynku rekreacyjnego na działce nr [...] na terenie R.O.D. "N." zlokalizowanego przy ul. [...] w L. - działka nr ewid. [...], arkusz [...], obręb L., jako decyzji, która stała się bezprzedmiotowa. W związku z wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2021 r. skarżąca złożyła do akt sprawy ekspertyzę techniczną mgr inż. arch. L. K. ze stycznia 2022 r., z której wynika, że budynek posadowiony na działce nr [...] spełnia wymogi altany działkowej, o której mowa w art. 2 pkt. 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1073, dalej: ustawa r.o.d.).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 lutego 2022 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 18 października 2021 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zgodnie z art. 155 K.p.a., organem właściwym do uchylenia lub zmiany decyzji dotychczasowej jest organ administracji publicznej, który wydał decyzję. Organem, który wydał decyzję dotychczasową, może być organ administracji publicznej pierwszej instancji, jeżeli strona nie wniosła skutecznie odwołania od takiej decyzji, lub organ odwoławczy, który wydał decyzję w wyniku odwołania. Na gruncie niniejszej sprawy, decyzja PINB z dnia 4 stycznia 2017 r. została zaskarżona w wyniku odwołania, a WINB decyzją z dnia 22 marca 2017 r. utrzymał ją w mocy. Powyższe oznacza, że PINB nie był organem właściwym do przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 155 K.p.a. Co więcej, PINB przedwcześnie ocenił wniosek skarżącej z dnia 11 sierpnia 2021 r. Organ winien w pierwszej kolejności wyjaśnić jego treść i dopiero na tej podstawie wszcząć właściwe postępowanie. W kontrolowanej sprawie, na skutek wezwania wystosowanego przez WINB , skarżąca sprecyzowała, że jej wniosek był w istocie żądaniem wygaszenia decyzji PINB nakazującej rozbiórkę budynku. W tym przypadku to PINB jest właściwy do rozpatrzenia wniosku, ponieważ, zgodnie z art. 16 §1 pkt 1 K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Zawiadomieniem z dnia 17 lutego 2022 r. PINB poinformował strony o dokonaniu zmiany przedmiotu postępowania i wskazał, że postępowanie będzie toczyć się odtąd "w sprawie wygaśnięcia decyzji wydanej przez PINB w dniu 4 stycznia 2017 r. nr [...] nakazującej wykonanie rozbiórki budynku rekreacyjnego na działce nr [...] na terenie R.O.D. "N. W." zlokalizowanego przy ul. [...] w L. - działka nr ewid. [...], arkusz [...], obręb L.".

Następnie decyzją z dnia 6 kwietnia 2022 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. orzekł: "odmawiam stwierdzam wygaśnięcie własnej decyzji z dnia 4 stycznia 2017r. nr [...] nakazującej wykonanie rozbiórki budynku rekreacyjnego na działce nr [...] na terenie R.O.D. "N. W." zlokalizowanego przy ul. [...] w L. - działka nr ewid. [...], arkusz [...], obręb L.".

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2022 r. PINB sprostował powyższą decyzję zastępując dotychczasowy opis rozstrzygnięcia wyrażenie "odmawiam wygaśnięcia własnej decyzji z dnia 4 stycznia 2017r., nr [...] nakazującej wykonanie rozbiórki budynku rekreacyjnego na działce nr [...] na terenie R.O.D. "N. " zlokalizowanego przy ul. [...] w L. - działka nr ewid. [...], arkusz [...], obręb L.".

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 lipca 2022 r., nr [...], uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, iż pod pojęciem bezprzedmiotowości decyzji nie mieści się niewykonanie obowiązku, tylko zaprzestanie istnienia przedmiotu. Bezprzedmiotowość wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy. Ponieważ przekształcenie przedmiotu postępowania może skutkować bezprzedmiotowością tegoż postępowania, koniecznym jest uchylenie decyzji organu I instancji. WINB wskazał, iż organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę powinien rozważyć, czy obecny stan i kształt przedmiotu postępowania odpowiada parametrom wskazanym w przedłożonej przez skarżącą ekspertyzie.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 28 lutego 2023 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p., na podstawie art. 162 ust. 1 i 3 K.p.a., odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia 4 stycznia 2017r., nr [...]

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zasadniczą przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. jest bezprzedmiotowość decyzji, która powstała po jej wydaniu. Pojęcie bezprzedmiotowości decyzji należy wiązać z brakiem podmiotu lub przedmiotu stosunku prawnego. Zmiana stanu faktycznego, mająca miejsce po wydaniu ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę, a polegająca na dostosowaniu obiektu do aktualnie obowiązujących przepisów prawa, wbrew błędnemu przekonaniu skarżącej, nie skutkuje nieistnieniem obowiązku rozbiórki spornego budynku, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nakazującej jego rozbiórkę. Zdaniem organu, skoro w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna i prawomocna decyzja o nakazie rozbiórki, to podlega ona wykonaniu. Na skarżącej spoczywa obowiązek rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu, który w sytuacji, gdy inwestor nie wykona go dobrowolnie, podlega egzekucji. Zobowiązanej z tytułu rozbiórki nie przysługuje uprawnienie do rezygnacji z orzeczonego nakazu rozbiórki, którego realizacja jest objęta przymusem państwowym. Dopiero rozbiórka całego obiektu wskazanego w decyzji spowoduje, że przedmiot decyzji przestanie istnieć i stanie się ona bezprzedmiotowa. Zaaprobowanie poglądu skarżącej, jakoby dostosowanie obiektu do obowiązujących przepisów niweczyło nakaz rozbiórki, jest niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa, właśnie z uwagi na regulacje art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

Organ I instancji podniósł również, iż w orzecznictwie administracyjnym wielokrotnie zwracano uwagę na brak możliwości stwierdzania wygaśnięcia decyzji nakazującej rozbiórkę z tego powodu, że po dacie jej wydania został uchwalony plan miejscowy, który ewentualnie dopuszczałby realizację danego budynku lub budowli (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 483/15, opub. w Lex nr 2199105; wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. II OSK 794/14, opub. w Lex nr 1783968).

Dalej organ I instancji wskazał, iż w dniu 4 października 2022 r. przeprowadził kontrolę na działce nr [...] w ROD "N. ", podczas której dokonał pomiarów budynku (szkic na karcie nr [...] akt administracyjnych PINB) i stwierdził, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia 4 stycznia 2017 r. nie został wykonany. W toku kontroli organ ustalił, iż budynek główny altany (oznaczony nr [...] na szkicu) ma 34,97 m2, wiatrołap (nr 2) ma powierzchnię - 2,93 m2, taras (nr 3) ma powierzchnię 25,27 m2, natomiast powierzchnia wiaty wynosi 11,34 m2, przy czym wysokość obiektu wynosi 4,86 m. PINB odwołał się do definicji ustawowej altany, gdzie za altanę należy uznać obiekt o powierzchni zabudowy do 35 m2, a do jego powierzchni nie wlicza się powierzchni tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2. Organ I instancji przyjął, iż zmiana stanu faktycznego po wydaniu decyzji rozbiórkowej poprzez nieznaczne przebudowanie obiektu (m.in. zmiana kąta nachylenia dachu) nie prowadzi do stwierdzenia bezprzedmiotowości tej decyzji. Decyzja rozbiórkowa nadal odnosi się do budynku rekreacyjnego, który został samowolnie postawiony na nieruchomości. Istnieje zatem przedmiot tej decyzji. Twierdzenie, że obiekt ten został dostosowany do obowiązujących przepisów, nie tworzy stanu bezprzedmiotowości decyzji rozbiórkowej. Odmienna kwalifikacja obiektu dokonywana przez skarżącą nie zmienia tego, że nadal istnieje przedmiot, do którego odnosi się decyzja rozbiórkowa i możliwe jest jej wykonanie poprzez wyegzekwowanie w drodze przymusu państwowego. Dopiero likwidacja przedmiotowego obiektu, a nie jego zmiana poprzez przebudowę z zachowaniem dotychczasowej funkcji, odpowiada sytuacji kiedy przedmiot decyzji rozbiórkowej przestaje istnieć, a ta staje się wobec tego bezprzedmiotowa.

Zdaniem PINB, realiach niniejszej sprawy osiągnięcie powyższego skutku sprowadza się do wykonania orzeczonej rozbiórki, czego jednak w tej sprawie nie dokonano. Co więcej, przyjęcie, że zmiana stanu faktycznego (zmiana kąta nachylenia dachu) samo w sobie jest podstawą do uznania bezprzedmiotowości decyzji godziłoby wprost w zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Organ odwołał się w tym kontekście do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 marca 2018 r., sygn. II SA/Ke 90/18, następnie utrzymanego w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r., syg. II OSK 2113/18, gdzie WSA stwierdził, że "przebudowa obiektu budowlanego, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki, na obiekt zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia, nie stanowi podstawy do stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji rozbiórkowej". Organ odwołał się także do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r., syg. II OSK 2113/18, oraz z dnia 6 lutego 2009 r., II OSK 122/08. W konsekwencji organ I instancji uznał, że dopiero rozbiórka całego obiektu objętego decyzją spowoduje, że przedmiot decyzji przestanie istnieć i stanie się ona bezprzedmiotowa. W niniejszej sprawie można mówić co najwyżej o częściowej rozbiórce obiektu. Z tej racji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji z dnia 4 stycznia 2017 r. z powodu wykonanych robót budowlanych przy obiekcie, gdyż obiekt objęty nakazem rozbiórki nadal istnieje.

A. K. pismem z dnia 27 marca 2023 r. wniosła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołanie od opisanej wyżej decyzji z dnia 28 lutego 2023 r.

Skarżąca podniosła, iż w trakcie kontroli w dniu 4 października 2022 r. pracownicy organu I instancji dokonali pomiarów altany działkowej na działce [...], jednak organ w ogóle nie wziął ich pod uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie rozważył, czy obiekt spełnia parametry właściwe do uznania go za altanę działkową. Organ ustalił zresztą niezgodnie ze stanem faktycznym, że taras ma powierzchnię 25,27 m2, podczas gdy ma on powierzchnię 8,80 m2. Okoliczność tę potwierdzają pomiary dokonane przez mgr inż. arch. L. K.. Organ za taras uznał błędnie całą powierzchnię znajdującą się przed altaną działkową, podczas gdy tarasem jest tylko przestrzeń znajdująca się pod zadaszeniem, co wynika wprost z rzutu przyziemia, stanowiącego element ekspertyzy ze stycznia 2022 r., sporządzonej przez mgr inż. arch L. K. i złożonej do akt sprawy. Pozostałą część powierzchni znajdującej się przed drzwiami do altany stanowi ziemia ogrodowa, co widoczne jest na dolnym zdjęciu na str. [...] ekspertyzy. Skarżąca podniosła, iż tarasem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest odkryta, płaska część budynku otoczona balustradą umieszczona na parterze, na piętrze lub płaskim dachu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lipca 2013 r., II SA/Po 433/13). Przestrzeń określona przez organ I instancji jako taras o powierzchni 25,28 m2 nie jest więc tarasem w rozumieniu art. 2 pkt. 9a ustawy r.o.d., nie jest bowiem ani częścią budynku, ani nie jest otoczona balustradą – jest częścią gruntową ogrodu. Zdaniem skarżącej PINB całkowicie pomijając rozważania co do spełnienia przez obiekt budowlany przesłanek do uznania go za altanę działkową, co do zasady odrzucił prawo skarżącej do domagania się wygaśnięcia decyzji nakazującej rozbiórkę. Skarżąca wskazała również na brak konsekwencji organu, który w decyzji rozbiórkowej z dnia 4 stycznia 2017 r. stwierdził, że ustalone przez organ "przekroczenia dopuszczalnych dla altan ogrodowych wartości parametrów przedmiotowego budynku - w ocenie organu – nie wykluczają technicznych możliwości doprowadzenia obiektu do stanu pozwalającego uznać budynek za altanę ogrodową. Zmniejszenie powierzchni zabudowy budynku jest możliwe poprzez usunięcie warstwy ocieplenia ścian zewnętrznych ze styropianu o gr. 12 cm, w wyniku czego powierzchnia zabudowy wynosiłaby 33,69 m2. Natomiast zmniejszenie powierzchni tarasów do dopuszczalnej jest możliwe do przeprowadzenia poprzez częściową rozbiórkę tarasu." Skarżąca podniosła, iż wykonała zalecenia organu wskazane w decyzji rozbiórkowej, mianowicie dokonała przekształcenia rzeczy do stanu zalecanego przez organ. Skarżąca usunęła więc nieprawidłowości leżące u podstaw wydania decyzji rozbiórkowej. Tym samym pozostawienie w obrocie prawnym decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, który w świetle prawa spełnia już wszelkie normy prawa budowlanego (obowiązujące zarówno w dniu wydawania decyzji nakazującej rozbiórkę, jak i obecnie), narusza nie tylko słuszny interes skarżącej, wyrażający się w obowiązku rozbiórki obiektu, ale również interes społeczny, wyrażający się w tym, że Rzeczpospolita Polska, jako demokratyczne państwo prawa, urzeczywistniające zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), oraz organy administracji, działające w jej imieniu, nie mogą akceptować sytuacji pozostawienia w obrocie prawnym decyzji rozbiórkowej, której przedmiot został już doprowadzony przez właściciela do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z wytycznymi organu nadzoru architektonicznego. Zaskarżona decyzja skutkuje brakiem zaufania do organów administracji, bo w uzasadnieniu decyzji rozbiórkowej organ sugeruje, że obiekt może być doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, a po kilku latach zmienia swoje stanowisko. Skarżąca podniosła, iż w piśmiennictwie, wbrew treści zaskarżonej decyzji, wskazuje się, iż dopuszczalne jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 162 K.p.a. (M. Cherka, W. Grecki, 5.2. Charakter i treść decyzji o nakazie rozbiórki [w:] M. Cherka, W. Grecki, Samowola budowlana w polskim prawie budowlanym, Warszawa 2013.) W orzecznictwie podkreśla się, że okolicznością przemawiającą za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji o nakazie rozbiórki jest chociażby zmiana planu miejscowego dokonana przed wykonaniem zaskarżonej decyzji o usunięciu samowoli (nakaz rozbiórki), którą to okoliczność przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1105/97, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 458/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 461/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 460/20, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2018 r. r., sygn. akt II OSK 2819/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 259/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 258/20. Skarżąca podkreśla, że organ administracji przy ocenie normatywnego pojęcia bezprzedmiotowości decyzji nie może pominąć celu, dla którego została wydana decyzja, której stwierdzenia bezprzedmiotowości domaga się strona tej decyzji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 9 maja 2018 r. "pojęcie bezprzedmiotowości decyzji oznacza sytuację, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia, bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczy" (sygn. akt II SA/Bd 127/18). Celem wydania decyzji rozbiórkowej było usunięcie nieprawidłowości w obiekcie budowlanym, stwierdzonych uprzednio przez organ administracji. Skoro skarżąca w zakreślonym terminie nieprawidłowości tych nie usunęła, organ podjął decyzję o nakazie rozbiórki budynku. Obecnie nieprawidłowości leżące u podstaw wydania decyzji rozbiórkowej nie istnieją, co potwierdziła ekspertyza architekta, a więc odpadł cel, ze względu na który decyzja została wydana. Niedopuszczalne jest w demokratycznym państwie prawa takie działanie organów administracji, które zmierza do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, mimo że w okresie kilku lat od jej wydania zmienił się stan faktyczny i prawny obiektu budowlanego. Takie działanie organu I instancji sprzeczne jest z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego - organ stoi w niniejszej sprawie na straży praworządności, jednak rozumianej w sposób formalistyczny, nie mając na względzie interesu społecznego ani słusznego interesu obywatela. Organy administracji nie powinny działać wyłącznie w celu wykonania decyzji, która z upływem czasu stała się niesłuszna wobec zmiany stanu faktycznego i prawnego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 5 czerwca 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji należy w sposób niewątpliwy przesądzić, że decyzja podlegająca wygaszeniu stała się bezprzedmiotowa. Jednocześnie wygaśnięcie decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości musi nakazywać przepis prawa albo należy wykazać, że leży to w interesie społecznym bądź w interesie strony. Organ zauważył, iż zdaniem skarżącej, decyzja nakazująca rozbiórkę stała się bezprzedmiotowa z uwagi na wykonanie przy altanie takich robót budowlanych, które doprowadziły obiekt do zgodności z wymogami stawianymi altanie działkowej, o której mowa w art. 2 pkt 9a ustawy r.o.d. Zgodnie z tym przepisem przez altanę działkową należy rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2. W przypadku budynku o takich parametrach, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane (w ówczesnym brzmieniu, bowiem aktualnie zwolnienie to przewidziane jest w art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego), pozwolenie na budowę ani zgłoszenie nie jest wymagane. WINB zwrócił w tym kontekście uwagę na niejednolitość orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie (jak choćby w wyrokach przywołanych w odwołaniu np. wyroku NSA z 14.11.2018 r., II OSK 2819/18, LEX nr 2590197). Orzecznictwo oraz zmiany legislacyjne w zakresie niewykonanych decyzji rozbiórkowych akcentują prymat legalizacji nad rozbiórką obiektu, który obecnie nie narusza już obowiązujących przepisów prawa (patrz, wyrok NSA z 9.02.2023 r., II OSK 2851/21, LEX nr 3520965, dotyczący dopuszczalności zastosowania art. 155 K.p.a. do nakazu rozbiórki). Egzekwowanie niewykonanej rozbiórki obiektu, który dziś mógłby powstać bez konieczności uzyskania jakichkolwiek zgód administracyjnych i nie narusza innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa przeczy celowi istnienia służb nadzoru budowlanego. Niemniej należy mieć także na uwadze, że wydając zaskarżoną decyzję o odmowie stwierdzeniu wygaśnięcia nakazu rozbiórki na podstawie 162 § 1 K.p.a., organ I instancji stwierdził, że obiekt będący przedmiotem postępowania nadal nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 9a ustawy r.o.d., a tym samym nie może legalnie istnieć. WINB podzielił stanowisko organu i instancji w tym zakresie. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 4 października 2022 r. pracownicy PINB dokonali pomiarów budynku. Stwierdzili wówczas, że bryła główna ma wymiary 6,2 x 5,64 m (tj. 34,968 m2). Jest to wartość tożsama z wykazaną w ekspertyzie przedłożonej przez A. K.. Wiatrołap (ganek) według PINB ma wymiary 2,53 x 1,16 m (tj. 2,93m2) - według ekspertyzy jest on nawet większy - 3,19 m2. Największe rozbieżności dotyczą natomiast powierzchni tarasu, który według autorki ekspertyzy ma wymiary 4 x 2,2 m (tj. 8,80 m2). Łączna powierzchnia ganku i tarasu zgodnie z ekspertyzą wynosić ma 11,99 m2. Pracownicy PINB stwierdzili z kolei, że tarasem jest zarówno część zadaszona (nazwana wiatą o wymiarach 2,8 x 4,05 m - tj. 11,34 m2), jak i część niezadaszona, położona przed wejściem (3,44 x 4,05 m, tj.-13,932 m2) - razem 25,27 m2. Suma powierzchni ganku i tarasu wynosi zatem 28,20m2. Jest to wartość przekraczająca 12 m2, zatem należy ją wliczyć do powierzchni altany ogrodowej. WINB dał wiarę pomiarom wykonanym przez pracowników PINB, bowiem nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej i dlatego ewentualne wątpliwości dotyczące zagadnień związanych z wymiarami budynku może rozwiązać we własnym zakresie. Ponadto ze zdjęć dołączonych do ekspertyzy wynika, że zamaskowanie tarasu ziemią jest rozwiązaniem tymczasowym. Taras definiowany jest jako odkryta, pozioma powierzchnia (budowla) umieszczona na wysokości parteru (łac. terra "ziemia"), ale również piętra lub na dachu (stropodach) i wówczas ogrodzona balustradą, przystosowana do przebywania na niej ludzi. Na wyższych piętrach taras utrzymuje się na stropach lub kolumnach. Tarasy naziemne jak najbardziej wchodzą w zakres powierzchni zabudowy (Wyrok NSA z 16 marca 2023 r., II OSK 708/20). Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że wykonane roboty budowlane nie doprowadziły przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z przepisami ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych oraz ustawy Prawo budowlane.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła w dniu 12 lipca 2023 r. A. K., reprezentowana przez rad. pr. J. S.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, w szczególności poprzez ustalenie, że przestrzeń przy tylnej ścianie budynku jest tarasem; poprzez ustalenie, że łączna powierzchnia ganku i tarasu wynosi 28,20 m2, podczas gdy ten sam organ kilka lat wcześniej uznał, że łączna powierzchnia ganku i tarasu wynosi 12,7 m2, a z ekspertyzy inż. K. -F. wynika, że po pracach adaptacyjnych powierzchnia ta wynosi 11,99 m2; poprzez ustalenie, że dach na obiekcie budowlanym jest dachem płaskim, pomimo że po pracach doprowadzających budynek do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami, dach nie może być uznany za plaski; naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez niepodjęcie czynności w celu prawidłowego ustalenia charakteru przestrzeni za tylnymi drzwiami do altany i oparcie się na dokumencie stworzonym przez pracowników organu niższego stopnia, których zadaniem było zwymiarowanie altany, a nie ustalenie, która część obiektu jest tarasem w rozumieniu ustawy r.o.d., w szczególności przy podnoszonym już w odwołaniu stanowisku skarżącej, że przestrzeń ta jest częścią ogrodu (ziemi ogrodowej), a nie budynku; naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie przejawiającej się w wyprowadzeniu z przyjętej do akt sprawy ekspertyzy mgr inż. K. -F. wniosku, że przestrzeń przed tylnymi drzwiami jest tarasem, mimo że z samych zdjęć wynika, że ta część ogrodu nie spełnia definicji tarasu; naruszenie art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez formułowanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów w sposób oczywisty ze sobą sprzeczny: na str. [...] wskazano, że A. K. "rozebrała zabudowany taras o wym. 3,60 x 3,61 m, zmniejszając łączną powierzchnię zabudowy tarasów/werand/ganków do 12,7 m2", natomiast na str. [...] stwierdzono, że "suma powierzchni ganku i tarasu wynosi zatem 28,20 m2", co narusza zaufanie obywateli do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ niższej instancji (PINB) w ogóle nie rozpoznał stanu faktycznego sprawy, w tym nie przeprowadził analizy, czy istniejący na działce skarżącej obiekt budowlany spełnia warunki do uznania go za altanę ogrodową w rozumieniu ustawy r.o.d. Zdaniem skarżącej, popełnione przez WINB błędy w ustaleniu stanu faktycznego doprowadziły do tego, że organ stwierdził, że nie ma podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nakazującej rozbiórkę z tego powodu, że obiekt na działce nadal nie spełnia kryteriów do uznania za altanę działkową w rozumieniu przepisów ustawy r.o.d. Gdyby jednak WINB prawidłowo ustalił stan faktyczny, dokonując właściwej oceny materiału dowodowego, wówczas uznałby wniosek skarżącej za zasadny.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 czerwca 2023 r., [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 28 lutego 2023 r., [...], którą odmówiono stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia 4 stycznia 2017 r., [...], nakazującej A. K. rozbiórkę budynku rekreacyjnego na działce nr [...] na terenie R.O.D. "N. ", przy ul. [...] w L..

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 162 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.). Zgodnie z art. 162 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Art. 162 § 2 K.p.a. stanowi z kolei, iż organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. Tymczasem zgodnie z art. 162 § 3 K.p.a, organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji.

Przepis art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. zawiera dwie normy prawne nakazujące organowi administracji stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Pierwsza z nich dotyczy przypadku, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, a druga - przypadku, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. W analizowanej sprawie pierwsza z wymienionych wyżej norm nie znajduje zastosowania, albowiem obowiązujące przepisy, w tym przepisy prawa budowlanego, nie przewidują sytuacji, w których ustawodawca nakazywałby wygaszenie decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki. Przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, którą zawiera druga z norm zawartych w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. jest jej bezprzedmiotowość oraz istnienie interesu społecznego lub interesu strony, który uzasadnia podjęcie przez organ takiego rozstrzygnięcia.

W literaturze bezprzedmiotowość rozumiana jest jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie. Bezprzedmiotowość zachodzi zatem wówczas, gdy niemożliwe okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację). Bezprzedmiotowość zachodzi także wówczas gdy na skutek zmiany stanu faktycznego albo też prawnego niemożliwe okaże się wykonanie decyzji (wyr. NSA z 30 kwietnia 2009 r., II OSK 659/08, oraz NSA z 30 stycznia 2008 r. sygn. I OSK 4/07).

W rozpoznawanej sprawie A. K. zasadności swojego wniosku o zastosowanie instytucji wygaśnięcia w odniesieniu do decyzji PINB z dnia 4 stycznia 2017 r. upatrywała w okoliczności dostosowania – zdaniem skarżącej – obiektu altany do aktualnie obowiązujących przepisów prawa. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że ciążący na skarżącej obowiązek całkowitej rozbiórki przedmiotowego budynku wynika z pozostającej w obrocie prawnym ostatecznej i prawomocnej decyzji PINB z dnia 4 stycznia 2017 r. Bezsporna pozostaje również okoliczność, że skarżąca nie wykonała nałożonego na nią powyższą decyzją obowiązku w całości – z akt administracyjnych sprawy wynika, że dokonała jedynie przebudowy niektórych elementów przedmiotowego budynku (zmiana konstrukcji dachu, usunięcie ocieplenia). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy można mówić zatem co najwyżej o częściowej rozbiórce obiektu. Zdaniem Sądu – wbrew stanowisku skarżącej – zmiana stanu faktycznego po wydaniu decyzji rozbiórkowej, polegająca na przebudowie (przekształceniu) obiektu budowlanego nie prowadzi do stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji, a zatem nie stanowi także podstawy dla stwierdzenia jej wygaśnięcia. Zaaprobowanie poglądu odmiennego pozostawałoby w sprzeczności z obowiązującą zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych zdefiniowaną w art. 16 § 1 K.p.a. Należy przy tym podkreślić, że od zmiany stanu faktycznego trzeba odróżnić zmianę stanu prawnego po wydaniu decyzji rozbiórkowej (np. zmiana/uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zmiana przepisów prawa budowlanego czy przepisów techniczno-budowlanych). W przypadku zmiany stanu prawnego po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia decyzji rozbiórkowej, bądź jej uchylenie w trybie art. 155 K.p.a. Takich właśnie sytuacji dotyczyły wszystkie powołane przez skarżącą orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przedmiotowej sprawie nie nastąpiła jednak zmiana stanu prawnego, a skarżąca powołuje się wyłącznie na zmianę stanu faktycznego polegającą na dostosowaniu – zdaniem skarżącej – parametrów przedmiotowej altany i tarasu do wymogów z art. 2 pkt 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1073).

Dalej należy zauważyć, zgodnie z definicją z art. 2 pkt 9a ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych altana działkowa to wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 4 października 2022 r. pracownicy PINB dokonali pomiarów przedmiotowego obiektu budowlanego. Stwierdzili wówczas, że bryła główna ma wymiary 6,2 x 5,64 m (tj. 34,968 m2), zaś wiatrołap (ganek) ma wymiary 2,53 x 1,16 m (tj. 2,93 m2). Wymiary te są tożsame (bądź nawet mniejsze) z wymiarami wynikającymi z ekspertyzy tecznicznej sporządzonej na zlecenie skarżącej przez mgr inż. arch. L. K.. Rozbieżności dotyczą natomiast powierzchni tarasu. Według autorki ekspertyzy taras ma wymiary 4 x 2,2 m (tj. 8,80 m2), przy czym przy pomiarze uwzględniła ona tylko część tarasu posiadającą zadaszenie, pomijając część niezadaszoną. W konsekwencji łączna powierzchnia ganku i tarasu zgodnie z ekspertyzą wynosić ma 11,99 m2. Pracownicy PINB ustalili z kolei, że tarasem jest zarówno część zadaszona (nazwana wiatą) o wymiarach 2,8 x 4,05 m (tj. 11,34 m2) jak i niezadaszona położona przed wejściem o wymiarach 3,44 x 4,05 m (tj. 13,932 m2). Zgodnie z pomiarami wykonanymi przez organ I instancji łączna powierzchnia tarasu wynosi 25,27 m2, zaś suma powierzchni ganku i tarasu wynosi 28,20 m2. Jak wskazano wyżej różnice w powierzchni tarasu między ekspertyzą przedłożoną przez skarżącą a ustaleniami organu I instancji wynikają wyłącznie z okoliczności, że w ekspertyzie pominięto niezadaszoną część tarasu. Zdaniem Sądu za prawidłowe uznać należy ustalenia organów nadzoru budowlanego, zaś pominięcie w ekspertyzie części tarasu za całkowicie dowolne. Ze zdjęć dołączonych do ekspertyzy i porównania ich z materiałem fotograficznym wykonanym w sprawie zakończonej decyzją z dnia 4 stycznia 2017 r., a znajdującym się w aktach administracyjnych przy protokole kontroli z dnia 4 listopada 2016 r., wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wymiary tarasu nie uległy istotnej zmianie, niezadaszona część tarasu nie została rozebrana, a jedynie zamaskowana ziemią. W konsekwencji należy stwierdzić, iż skarżąca – wbrew jej twierdzeniom – w rzeczywistości nie dostosowała przedmiotowej altany do warunków z art. 2 pkt 9a ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Tym samym przyczyna orzeczonego decyzją z dnia 4 stycznia 2017 r. nakazu rozbiórki (tj. naruszenie prawa) nadal istnieje i nie ma podstaw dla usunięcia skutku prawnego tego naruszenia w postaci nakazu rozbiórki.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego trafnie uznały, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja PINB z dnia 4 stycznia 2017 r. orzekająca o nakazie rozbiórki przedmiotowego budynku stała się bezprzedmiotowa, a tym samym brak było podstaw do stwierdzenia jej wygaśnięcia. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 28 lutego 2023 r. odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634).

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 października 2023 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1327 ze zm.).