Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 700/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 września 2023 r., znak: 0601-IEE.7192.177.2023.2, w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego stanowiącego zajętą nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 19 września 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy, organ), po rozpatrzeniu zażalenia G. P. (dalej: strona, skarżąca, zobowiązana), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Chełmie (dalej: Naczelnik US, organ egzekucyjny) z 27 lipca 2023 r. znak: 0604-SEE.7113.200.2023.8, w sprawie odmowy zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego stanowiącego zajętą nieruchomość.

W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie (dalej: Naczelnik PUS) skierował do Naczelnika US dalsze tytuły wykonawcze o numerach: [...] wystawione na skarżącą celem dokonania egzekucji z nieruchomości zgodnie z miejscem jej położenia.

Organ egzekucyjny zajęciem z 15 czerwca 2018 r. nr [...], m.in. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] dokonał zajęcia nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] Opisane zajęcie doręczono stronie 25 czerwca 2018 r.

Następnie zajęciem z 6 października 2022 r. nr [...] organ egzekucyjny, na podstawie tytułów wykonawczych [...] dokonał zajęcia wskazanej nieruchomości w R. , przy ul. [...]. Zajęcie doręczono zobowiązanej 14 listopada 2022 r.

Pismem z 30 kwietnia 2023 r. strona wystąpiła m.in. o umorzenie postępowania egzekucyjnego z nieruchomości położonej w [...] z uwagi na stosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (pkt 4 pisma).

Naczelnik PUS żądanie strony w tej części zakwalifikował jako wniosek o zwolnienie z egzekucji składnika majątkowego w postaci nieruchomości położonej w R. i pismem z 6 czerwca 2023 r. nr 0610-SEE- 1.7113.260.2023.2 przekazał zgodnie z właściwością Naczelnikowi US.

Naczelnik US pismem z 16 czerwca 2023 r. nr 0604-SEE.7113.200.2023.2 wezwał stronę do sprecyzowania żądania zawartego w pkt 4 pisma z 30 kwietnia 2023 r. poprzez wskazanie czy pismo to w tym zakresie stanowi skargę na czynność egzekucyjną, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego czy też wniosek o zwolnienie z egzekucji składnika majątkowego. Jednocześnie organ egzekucyjny pouczył, że w przypadku braku odpowiedzi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje zakwalifikowanie żądania jako wniosek o zwolnienie z egzekucji składnika majątkowego w postaci nieruchomości. Wezwanie zostało doręczone strona 23 czerwca 2023 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie udzieliła na nie odpowiedzi.

W tej sytuacji Naczelnik US zakwalifikował pismo zobowiązanej z 30 kwietnia 2023 r. w zakresie punktu 4 jako wniosek o zwolnienie z egzekucji zajętej nieruchomości.

Organ egzekucyjny postanowieniem z 27 lipca 2023 r. nr 0604- SEE.7113.200.2023.8 odmówił zwolnienie z egzekucji składnika majątkowego stanowiącego zajętą nieruchomość. Naczelnik US rozważył wystąpienie w sprawie przesłanki ważnego interesu zobowiązanej i stwierdził, że termin oraz okoliczności powstania omawianych zaległości, ogólna kwota zaległości, jak również możliwość ich spłaty nie pozwalają na pozytywne rozpatrzenie wniosku strony.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie zarzucając, że Naczelnik US nie zaproponował jej alternatywnego rozwiązania spłaty zadłużenia, przykładowo rozłożenia zaległości na raty. Wskazała, że zajęta nieruchomość jest warta około 70.000 zł, remont i wynajęcie mieszkania pozwoliłoby jej na spłatę zobowiązania oraz zaznaczyła, że prowadzona egzekucja jest uciążliwa. Strona przedstawiła swoją trudną sytuację życiową, która doprowadziła ją do powstania zadłużenia. Wyjaśniła, że przeszła wiele chorób, stan jej zdrowia pogorszył się, dlatego orzeczono, że jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. Jak dotąd nie otrzymała jednak żadnej pomocy, która pomogłaby jej spłacić zadłużenie.

Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z 27 lipca 2023 r. i stwierdził, że jako przesłankę istnienia ważnego interesu strony wskazała skarżąca trudną sytuację życiową, która doprowadziła ją do powstania zadłużenia. Zdaniem organu, opisane przez stronę okoliczności świadczą niewątpliwie, że znajduje się ona w trudnej sytuacji. Jednakże trudna sytuacja zobowiązanej nie może w każdym przypadku stanowić podstawy do zwolnienia składników majątkowych z egzekucji.

Organ odwoławczy podniósł, że w toku prowadzonego wobec strony postępowania egzekucyjnego stosowano wobec strony szereg środków egzekucyjnych, m.in. dokonano zajęcia: ruchomości, rachunku bankowego, świadczenia z ubezpieczenia społecznego oraz dwóch nieruchomości w [...] Pomimo tego dochodzone od strony zaległości nie zostały wyegzekwowane.

Organ wskazał, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych. Żądając zwolnienia z egzekucji zajętej nieruchomości, skarżąca nie wskazała żadnego innego alternatywnego i skutecznego sposobu uregulowania zaległości. Zawarte w zażaleniu stwierdzenie, że remont mieszkania i jego wynajęcie daje możliwość spłaty zadłużenia nie stanowi środka egzekucyjnego, z którego możliwa byłaby egzekucja. Realizacją środka egzekucyjnego nie jest także rozłożenie na raty dochodzonej zaległości. Dodatkowo organ wyjaśnił, że decyzję w sprawie rozłożenia na raty zaległości, po złożeniu wniosku, może wydać wierzyciel – Naczelnik PUS.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji co do braku podstaw do zwolnienia z egzekucji opisanego składnika majątkowego.

W skardze na postanowienie Dyrektora skarżąca wskazała, że zajęta nieruchomość stanowi udział w nieruchomości odpowiadający jej potrzebom mieszkaniowym, gdyż przynależny do tego udziału lokal mieszkalny znajduje się na parterze, jest nieduży, niedrogi w utrzymaniu, natomiast wymaga remontu. Skarżąca podniosła, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej – przeszła wiele chorób, posiada orzeczenie o grupie niepełnosprawności. Zarzuciła, że Naczelnik US przeprowadził wycenę jej nieruchomości bez powiadomienia jej o tej czynności. Uważa, że czynność ta została dokonana bezprawnie i naraziła ją na dodatkowe koszty. Strona wskazała, że na realizację jej należności dokonywane są wpłaty przez komornika sądowego, który prowadzi egzekucję z emerytury. Nie otrzymała rozliczenia wyegzekwowanych od niej kwot, wobec czego nie wie jaki jest stan jej zaległości. Stwierdziła, że nie posiada zaległości w Urzędzie Skarbowym w Chełmie i nie wie dlaczego Naczelnik tego Urzędu prowadzi wobec niej egzekucję z nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest stwierdzenie, czy zasadnie organ egzekucyjny odmówił skarżącej zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego w postaci zajętej nieruchomości w [...], przy ul. [...].

Zastosowanie w tej sprawie mają zatem przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Stosownie do art. 7 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, przy czym – w myśl art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. – środkiem egzekucyjnym stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych jest m.in. egzekucja z nieruchomości. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzę bezpośrednio do wykonania obowiązku. Przepis art. 13 § 1 u.p.e.a. wskazuje, że organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego.

Podkreślenia wymaga, że ratio legis instytucji przewidzianej w art. 13 § 1 u.p.e.a. jest zapobieżenie wyrządzeniu zobowiązanemu nadmiernych dolegliwości prowadzonej egzekucji, w szczególności wtedy, gdy jest ona prowadzona ze składnika majątkowego szczególnie ważnego dla zobowiązanego. Nie oznacza to jednak, że uciążliwość egzekucji może stanowić samodzielną przesłankę przesądzającą o zwolnieniu z egzekucji. Istotą postępowania egzekucyjnego bowiem jest przymusowa ingerencja w sytuację majątkową zobowiązanego w celu wyegzekwowania należności publicznoprawnej, co z zasady jest dolegliwe. Pamiętać bowiem trzeba, że egzekucja jest następstwem zaniechania przez zobowiązanego dobrowolnej zapłaty ciążącej na nim należności, a celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do przymusowego (najczęściej wbrew woli zobowiązanego) wykonania ciążących na nim obowiązków. Dlatego właśnie postępowanie egzekucyjne musi być skuteczne, przy tym jednak organ je prowadzący powinien stosować określone w ustawie środki egzekucyjne jak najmniej uciążliwe dla dłużnika (zob. wyrok NSA z 5 października 2023 r., III FSK 2977/21; R. Hauser, W. Piątek, Komentarz do art. 13, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2024, SIP Legalis, nb. 1).

Z tego względu utrwalony jest pogląd, zarówno w orzecznictwie, jak i w nauce prawa, że zwolnienie z egzekucji określonych składników majątkowych zobowiązanego nie może udaremnić egzekucji, czyli nie może doprowadzić do jej bezskuteczności. Nie może bowiem prowadzić do udaremnienia podstawowego celu egzekucji, a tak stałoby się niewątpliwie wtedy, gdyby z egzekucji zostały zwolnione wszystkie składniki majątkowe należące do zobowiązanego. Przepis art. 13 § 1 u.p.e.a. ma bowiem na celu ochronę interesów, tak zobowiązanego jak i wierzyciela, a tym samym nie może prowadzić do sytuacji, w której egzekucja stałaby się bezskuteczna (zob. wyroki NSA z: 10 czerwca 2014 r., II FSK 1791/12, 5 marca 2014 r., II GSK 2029/12 i 10 czerwca 2014 r., II FSK 1791/12; P.M. Przybysz, Komentarz do art. 13, [w:] tenże, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2023, SIP Lex, nr 6).

Dla prawidłowego podjęcia zatem rozstrzygnięcia, na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a., konieczne są więc ustalenia faktyczne dotyczące majątku, jakim dysponuje zobowiązany i czy zwolnienie na podstawie wskazanych przez zobowiązanego określonych składników majątku, nie spowoduje udaremnienia egzekucji. Nie można jednak zapominać o tym, że ciężar udowodnienia powyższych okoliczności spoczywa na zobowiązanym, a nie na organie. Zobowiązany ubiegając się o zwolnienie spod egzekucji, musi zatem wykazać nie tylko posiadanie ważnego interesu w zwolnieniu określonych składników majątkowych spod egzekucji, ale również, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (zob. wyroki NSA z: 1 czerwca 2016 r., II GSK 154/15 i 11 stycznia 2024 r., I GSK 1269/23; P.M. Przybysz, jw., nr 4).

Należy też zauważyć, że organ egzekucyjny orzekając co do wniosku zobowiązanego o zwolnienie składnika majątkowego w całości lub części spod egzekucji działa w ramach uznania administracyjnego, na co wskazuje użyty w art. 13 § 1 u.p.e.a. zwrot "może zwolnić". Przepis ten pozostawia więc organowi egzekucyjnemu możliwość wyboru rozstrzygnięcia, co jednak nie jest równoznaczne z przyzwoleniem na działanie dowolne. W rozstrzygnięciach o charakterze uznaniowym, do jakich zalicza się postanowienie w sprawie zwolnienia spod egzekucji składnika majątkowego, odpowiednie zastosowanie (z mocy art. 18 u.p.e.a.) mają wyrażone w przepisach k.p.a. zasady uwzględniania słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.) oraz zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu (art. 8 k.p.a.). Wobec tego nawet stwierdzenie przez organ egzekucyjny, że występuje ważny interes zobowiązanego, nie obliguje tego organu do zastosowania zwolnienia. Wszakże, gdy rozstrzygnięcie jest dla zobowiązanego negatywne organ egzekucyjny ma obowiązek uzasadnienia dokonanego wyboru (art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.).

Zarazem należy mieć na uwadze, że jak trafnie dostrzegł organ, rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego ma miejsce dopiero wówczas, gdy organ egzekucyjny stwierdzi istnienie przesłanek warunkujących zwolnienie z egzekucji składników majątkowych. Przy tym zaś organ ten musi pamiętać, że jakkolwiek przepis art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów zobowiązanego, to jego zastosowanie nie może naruszać interesów wierzyciela i prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna. Dlatego raz jeszcze należy podkreślić, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że w toku prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego na podstawie pierwotnych tytułów wykonawczych Naczelnik PUS dokonał zajęcia:

- ruchomości - samochodu osobowego S. nr rej. [...], do ruchomości nastąpił zbieg egzekucji; samochód został przez stronę sprzedany 18 lipca 2023 r.;

- rachunku bankowego w banku [...] do rachunku nastąpił zbieg, a rachunek został zamknięty 15 marca 2016 r.;

- świadczenia z ubezpieczenia społecznego wypłacanego przez ZUS [...] do świadczenia nastąpił zbieg egzekucji; łączne prowadzenie egzekucji przejął Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym [...]

- nieruchomości - lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, położonego w [...] dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...]; do egzekucji z nieruchomości nastąpił zbieg, łączne prowadzenie przejął Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym [...]; nieruchomość sprzedano w drodze licytacji 10 maja 2019 r., a zgodnie z planem podziału na rzecz Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie została przyznana kwota 2.384,81 zł;

- nieruchomości - lokalu niemieszkalnego położonego w [...] dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...]; do egzekucji z nieruchomości nastąpił zbieg, łączne prowadzenie przejął Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym [...] nieruchomość sprzedano w drodze licytacji [...] r., zaś zgodnie z planem podziału na rzecz Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie została przyznana kwota 33.388,89 zł. Pomimo zastosowania przez Naczelnika PUS wobec skarżącej opisanych środków egzekucyjnych nie została wyegzekwowana całość dochodzonych od niej zaległości, albowiem jak wyjaśnił Naczelnik PUS strona nadal posiada zaległości wobec tego organu (zob. pismo Naczelnika PUS z 20 lipca 2023 r. znak: 0610-SEE-1.7114.591.2023.2; k. 118 akt adm.).

Mając na uwadze przywołane wyżej stanowisko Sądu, trafnie Dyrektor zwrócił uwagę, że skoro zastosowanie art. 13 § 1 u.p.e.a. nie może naruszać interesów wierzyciela i prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna, to oznacza, że na skarżącej spoczywał obowiązek wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonej wyżej nieruchomości, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych należących do niej składników majątkowych.

Zdaniem Sądu, prawidłowo organ ocenił, że zarówno we wniosku z 30 kwietnia 2023 r. jak i w zażaleniu z 11 sierpnia 2023 r., strona nie wskazała innych składników majątkowych, z których możliwe byłoby uzyskanie egzekwowanych należności. Podkreślenia wymaga, że skarżąca w pismach tych, ale także w złożonej skardze, konsekwentnie wskazuje na swoją trudną sytuację życiową – to jest wynikającą m.in. z podeszłego wieku, schorzeń, na które cierpi, pogorszenia stanu jej zdrowia potwierdzonego orzeczeniem stwierdzającym, że jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. Wskazuje, że remont i wynajęcie zajętej nieruchomości lokalowej pozwoliłoby jej na spłatę zaległości podatkowych. Zarazem jednak w skardze podniosła, że ta nieruchomość lokalowa mieszkalna "odpowiada [jej] potrzebom mieszkaniowym", gdyż znajduje się na parterze, jest nieduża, niedroga w utrzymaniu, lecz wymaga remontu.

Odnosząc się do tej argumentacji podkreślenia wymaga, że twierdzenia skarżącej, z których wynika, że w przyszłości zamierza wyremontować zajętą przez organ egzekucyjny nieruchomość lokalową, a wtedy uzyska środki pieniężne na opłacenie egzekwowanych zaległości, nie mogą świadczyć o tym, że skarżąca wykazała, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych należących do niej składników majątkowych.

Przede wszystkim należy zauważyć, że na potrzeby niniejszego postępowania egzekucyjnego 13 kwietnia 2023 r. sporządzony został przez rzeczoznawcę majątkowego P. G. operat szacunkowy dotyczący określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości lokalowej oznaczonej nr [...] wraz z udziałem związanym z własnością lokalu, położonej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym oznaczonym nr [...] przy ul. [...] w [...]. Jak wynika z tego operatu szacunkowego, o ile stan techniczny budynku mieszkalnego wielorodzinnego (przy ul. [...] w [...] jest dobry, to w żadnym razie nie można tego powiedzieć o stanie technicznym nieruchomości lokalowej nr [...] należącej do skarżącej. Zarówno sporządzony przez rzeczoznawcę opis tego lokalu mieszkalnego, jak i stanowiąca załącznik do operatu dokumentacja fotograficzna, wskazują na jego zły stan techniczny. W szczególności operat potwierdza, że opisany lokal posiada drzwi wejściowe i wewnętrzne płycinowe starszego typu, które nadają się do wymiany, instalacja wodno-kanalizacyjna wymaga remontu i wymiany, instalacja elektryczna również wymaga remontu i wymiany, brak jest ogrzewania w lokalu, zaś istniejąca kuchnia kaflowa jest niesprawna. Biegły rzeczoznawca majątkowy stwierdził ponadto, że "Stan techniczny i funkcjonalny lokalu określono jako zły, nadający się do generalnego remontu, lokal bardzo zaniedbany, zagrzybione i zawilgocone ściany oraz podłogi, wykończenie podstawowe wg standardu z lat 60-tych ubiegłego wieku, wymiany wymagają wszystkie instalacje w lokalu, podłogi, obicia, wyrównania ścian i sufitów, wymiany stolarki drzwiowej, stałej zabudowy, zerwania podłóg, wymiany białego montażu, instalacji c.o., podłączenia instalacji gazowej" (zob. k. 99 akt adm.).

Zdaniem Sądu, w kontekście opisanego wyżej złego stanu technicznego, niekwestionowanego w istocie przez skarżącą, która przyznaje, że lokal ten wymaga remontu, podkreślić trzeba, że nawet jeśli lokal ten posiada rzeczywisty potencjał umożliwiający jego wynajęcie przez skarżącą w przyszłości, to skarżąca obowiązana była wykazać, że jest ona w stanie aktualnie doprowadzić omawiany lokal mieszkalny do stanu technicznego pozwalającego na jego wynajęcie. Z powodu bowiem opisanego wyżej i niekwestionowanego przez stronę złego stanu technicznego lokalu mieszkalnego nie jest realne, aby stało się ono źródłem uzyskiwania przez stronę przychodów, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie egzekwowanych zaległości podatkowych. Oczywiste jest zaś, że przywrócenie tego lokalu do dobrego stanu technicznego, jak wynika z cytowanego operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego, wymaga znacznych nakładów, albowiem wymaga on generalnego remontu. Konieczne jest bowiem przeprowadzenie robót w zakresie wymiany wszystkich instalacji w lokalu, wyrównania ścian i sufitów, wymiany stolarki drzwiowej, stałej zabudowy, zerwania podłóg, wymiany białego montażu, instalacji c.o. oraz podłączenia instalacji gazowej. Strona nie wykazała, że posiada wolne środki pieniężne, które mogłaby przeznaczyć na przeprowadzenie prac budowalnych polegających na remoncie zajętej nieruchomości lokalowej. Co więcej, Sądowi jest wiadome z urzędu, a wynika to z twierdzeń samej skarżącej podnoszonej w rozpoznawanych sprawach o sygn. akt: I SA/Lu 130/24, I SA/Lu 206/24 i I SA/Lu 215/24, że skarżąca zwracała się o umorzenia zaległości podatkowych, argumentując, iż jest w bardzo trudnej sytuacji finansowej i nie posiada żadnych wolnych środków pieniężnych.

Strona nie wykazała również w żaden sposób, że jest realne wynajęcie opisanego lokalu mieszkalnego w jego aktualnym (złym) stanie technicznym. Nawet zaś, gdyby skarżąca wykazała, czego nie uczyniła, że otrzymywała oferty wynajmu tego lokalu w jego obecnym stanie technicznym, to nie ulega wątpliwości, że najemca, która podjąłby się wykonania remontu lokalu z własnych środków, z istoty rzeczy dokonałby rozliczenia poniesionych z tego tytułu kosztów – pomniejszając należny skarżącej czynsz najmu. Również zatem w takim przypadku utrudniona byłaby egzekucja środków pieniężnych z tego tytułu.

Niezależnie od tego zauważyć należy, że w samej skardze znajdują się twierdzenia skarżącej, które w istocie poddają w wątpliwość to, że zamierza wynajmować opisany lokal mieszkalny, gdyż skarżąca (ur. 24 czerwca 1950 r.) wyjaśniła, że opisane mieszkanie "odpowiada moim potrzebom mieszkaniowym, na parterze, nieduże, wymagające remontu i niedrogie w utrzymaniu, czyli dla rencistki 73-letniej samotnej osoby, schorowanej" (s. 2 skargi; k. 2v akt sąd.).

Ponownie należy przy tym podkreślić, że strona wnosząc o wyłączenie z egzekucji zajętej nieruchomości na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a., obowiązana jest wykazać, że uwzględnienie tego żądania nie spowoduje udaremnienia egzekucji. Skarżąca niewątpliwie tego nie uczyniła, albowiem nie przedstawiła w sposób wiarygodny innych składników majątkowych, z których możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności. Prawidłowo zatem organy stwierdziły, że w sprawie skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających zwolnienie z egzekucji opisanej nieruchomości.

Na wynik sprawy nie mogły mieć wpływu pozostałe podnoszone przez stronę zarzuty. Jak wskazał prawidłowo organ, realizacją środka egzekucyjnego nie jest rozłożenie na raty dochodzonej zaległości. W sytuacji, gdy skarżąca posiada zaległości podatkowe, które powstały na skutek nieregulowania przez nią należności, obowiązkiem wierzyciela jest podjęcie czynności zmierzających do jak najszybszego wyegzekwowania tych zobowiązań, co wynika z art. 6 § 1 u.p.e.a. Bezzasadny jest też zarzut co do braku właściwości organu egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 22 § 1 zdanie 1 u.p.e.a., właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z nieruchomości ustala się według miejsca jej położenia. Zajęta nieruchomość położona jest w [...], przy ul. [...], a księgę wieczystą dla tej nieruchomości (nr [...]) prowadzi Sąd Rejonowy w [...]. Tak więc to Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] jest właściwym organem w celu prowadzenia wobec skarżącej egzekucji z opisanej nieruchomości. Pozostałe zarzuty pozostają poza zakresem objętym przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Kwestie dotyczące egzekucji sądowej realizowanej przez komornika sądowego, który prowadzi egzekucję ze świadczenia z ubezpieczenia społecznego wypłacanego przez ZUS [...] czy też twierdzeń skarżącej, że nie otrzymała szczegółowego rozliczenia wyegzekwowanych od niej kwot, wobec czego nie wie jaki jest stan jej zaległości, nie mogą prowadzić do uznania, że skarżąca wykazała istnienie przesłanek uzasadniających uwzględnienie jej wniosku dotyczącego zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego – zajętej nieruchomości. Niezależnie od tego, że kwestia dotycząca prawidłowości przeprowadzenia oględzin zajętej nieruchomości również pozostaje poza zakresem zaskarżonego postanowienia, zauważyć należy, iż z akt sprawy wynika, że wbrew twierdzeniom skarżącej, została ona prawidłowo powiadomiona pismem z 24 lutego 2023 r. o oględzinach nieruchomości – 15 marca 2023 r. nastąpił skutek doręczenia pisma w trybie 44 k.p.a. (zob. k. 82 akt adm.), a pismo organu egzekucyjnego z 4 kwietnia 2023 r. wraz z kopią protokołu oględzin nieruchomości skarżąca odebrała 18 kwietnia 2023 r. (zob. k. 90 akt adm.).

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.