Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 273/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 2 pkt 1, art. 93 ust. 4-6
journal: Dz.U. 2023 poz 742
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Odwoławczej Komisji Dyscyplinarna dla Studentów z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium rektora oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu wniosku J. Z. (dalej jako: skarżący) z dnia 18 października 2023 r. o przyznanie stypendium Rektora na rok akademicki 2023/2024, Komisja Stypendialna Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu decyzją z dnia 13 grudnia 2023 r., działając na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), art. 93 ust. 4-6 i 8 ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 742 ze zm.) ,dalej także: "u.p.s.w.n." oraz § 4 ust. 2-4 i 6 zarządzenia nr 146 Rektora UMK z dnia 6 października 2022 r. - Regulamin świadczeń dla studentów Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (Biuletyn Prawny UMK z 2022 r. poz. 256 ze zm.), nie przyznała stypendium rektora.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 4 i 5 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 4 ust. 2 i 3 Regulaminu świadczeń dla studentów UMK, łączny okres przez który studentowi przysługuje stypendium rektora wynosi 12 semestrów, bez względu na pobieranie świadczenia przez studenta, z zastrzeżeniem, że w ramach tego okresu stypendium przysługuje na studiach pierwszego stopnia- nie dłużej niż przez 9 semestrów, a na studiach drugiego stopnia nie dłużej niż przez 7 semestrów. Okres ten jest dłuższy o 2 semestry w przypadku, gdy student podjął jednolite studia magisterskie, których czas trwania określony w przepisach prawa wynosi 11 lub 12 semestrów. Do powyższego okresu wlicza się wszystkie rozpoczęte semestry studiów. Organ podał, że na podstawie danych ze Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie Wyższym POL-on ustalono, że wnioskodawca wykorzystał okres przysługiwania stypendium wyznaczony ww. przepisami. W konsekwencji przyznanie stypendium rektora nie było możliwe.

Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący złożył odwołanie. Skarżący przytoczył brzmienie art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego, wobec braku ustawowej definicji sformułowania "świadczenie przysługuje" należałoby je odczytywać zgodnie z jego potocznym znaczeniem, a zatem odnosić do świadczenia, które przyznano studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów, albowiem sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania danego świadczenia. Skarżący podał, że stypendium rektora przyznano jemu dwukrotnie (w roku akademickim 2018/2019 i 2019/2020) na dwa semestry, co daje cztery semestry przysługiwania tego stypendium.

Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, dalej jako: "organ II instancji", decyzją z dnia 15 stycznia 2024 r. nr OKS-46-2023/2024, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w zw. z § 14 Regulaminu świadczeń dla studentów UMK (Zarządzenie nr 146 rektora UMK z 6 października 2022 r.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 27 grudnia 2023 r. od decyzji Komisji Stypendialnej UMK z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie odmowy przyznania stypendium rektora, utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał brzmienie art. 93 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którym, łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest uprawnienie do otrzymywania stypendium w kontekście regulacji art. 93 ust. 4 ustawy. Skarżący do rozpoczęcia semestru zimowego roku akademickiego 2023/2024 studiował już przez okres 12 semestrów, co potwierdzają dane zawarte w systemie POL-on, prowadzonym na podstawie art. 342 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Skarżący studiował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu od 1 października 2017 r. na kierunku [...], a studia na kierunku [...] podjął 1 października 2022 r. Kluczowe dla sprawy jest ustalenie, czy 12-semestralny okres, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy dotyczy studiowania czy też pobierania stypendium. Organ wyjaśnił, że ustawą z 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2232) dokonano istotnej zmiany ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Art. 93 ustawy dotyczący możliwości przyznania świadczeń oraz utraty prawa do nich zmieniony został przez art. 1 pkt 3 ustawy z 17 listopada 2021 r., zmieniającej m.in. ustawę z dniem 18 grudnia 2021 r. Przed nowelizacją art. 93 stanowił w ust. 2, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1- 4 i art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 93 ust. 4 ustawy łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Z powyższego wynika, że ustawodawca nowelizując ustawę dokonał istotnej zmiany okresu istnienia uprawnienia studenta do pobierania świadczeń. Nowelizacja z 18 grudnia 2021 r. zmodyfikowała regulacje ustalania okresu przysługiwania świadczeń stanowiąc, że wynosi on określoną ilość semestrów, bez względu na pobieranie świadczenia przez studenta. W ocenie organu II instancji nie ma więc znaczenia przez ile semestrów skarżący pobierał świadczenia stypendialne. Studiował do rozpoczęcia semestru zimowego roku akademickiego 2023/2024 przez okres 12 semestrów, więc nie ma już uprawnienia do świadczeń stypendialnych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej UMK złożył skarżący wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją aktem pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, polegające na błędnym założeniu, że przepis ten odnosi się do okresu studiowania, nie zaś do okresu, w którym stypendium jest studentowi należne. Skarżący przytoczył brzmienie przepisów przed i po ich nowelizacji. Wskazał, że w jego ocenie, wobec braku ustawowej definicji sformułowania "świadczenie przysługuje", występującego w art. 93 ustawy (zarówno w brzmieniu przed nowelizacją, jak i po niej), należałoby je odczytywać zgodnie z jego potocznym znaczeniem, a zatem odnosić do świadczenia, które przyznano studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. Skarżącemu stypendium rektora przyznano dwukrotnie (w roku akademickim 2018/2019 i 2019/2020) na dwa semestry, co daje cztery semestry przysługiwania tego stypendium. Ważne jest, by stypendium było studentowi należne, tj. by spełnił on wszystkie warunki przyznania świadczenia, w tym posiadał status studenta.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, którą utrzymana została w mocy decyzja Komisji Stypendialnej UMK z dnia 13 grudnia 2023 r. o odmowie przyznania stypendium Rektora dla skarżącego na rok akademicki 2023/2024.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Podstawy i tryb przyznawania stypendium rektora studentowi regulują przepisy art. 86 i następne ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742). Zaznaczyć należy na wstępie, że ustawą z dnia 17 listopada 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 2232, dalej: "Ustawa nowelizująca", "Nowelizacja") dokonano istotnej dla niniejszej sprawy zmiany ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw. W art. 1 pkt 3 Ustawy nowelizującej zmieniono wcześniejsze regulacje art. 93 i art. 94 dotyczące ograniczenia możliwości przyznania świadczeń oraz utraty prawa do nich. Uprzedni art. 93, który stanowił w ust. 2, że "świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1: 1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat" zmienił brzmienie na: "Student kształcący się równocześnie na kilku kierunkach studiów może otrzymywać świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, tylko na jednym, wskazanym przez niego kierunku". Natomiast w wyniku Nowelizacji art. 93 ust. 4 otrzymał brzmienie, że "łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów, 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów".

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organy zasadnie odmówiły przyznania Skarżącemu stypendium rektora na rok akademicki 2023/2024 zgodnie z wnioskiem złożonym dnia 18 października 2023 r.

Zasadniczą istotą sporu, który legł u podstaw wniesionej skargi był zarzut skarżącego dotyczący ilości semestrów, które powinny być zaliczone na poczet okresu studenckiego, którego limit, zgodnie z przepisami ustawy, ogranicza prawo do korzystania ze świadczeń studenckich. Skarżący powoływał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, które wskazywało na to, że do limitu tego należy zaliczać jedynie te semestry, podczas których student pobierał świadczenie.

Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, że orzecznictwo to ukształtowało się pod rządami obowiązującego poprzednio (do dnia 17 grudnia 2021 r.) brzmienia art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. Zgodnie z nim, świadczenia studenckie przysługiwały na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Przepis ten wykładać należało w ten sposób, że wyczerpanie limitu czasu, w którym przysługiwały świadczenia następowało dopiero po zakończeniu 6 roku pobierania świadczenia, a nie samego studiowania (por. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 462/20 oraz z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 498/21, a także wyrok NSA z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7051/21 i powołane w nim orzecznictwo).

Obecnie limit ten wyznacza ustawa u.p.s.w.n. w brzmieniu znowelizowanym z dniem 18 grudnia 2021 r. przez ustawę z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2232). Zgodnie z aktualnym w dacie złożenia wniosku przez skarżącego brzmieniem art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n. łączny okres, przez który przysługują świadczenia (...) wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem, że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach:

1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów;

2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów.

Przepis art. 93 ust. 6 ustawy stanowi zaś, że do okresu, o którym mowa w ust. 4 i 5, wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr.

Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n. określone w ilości semestrów ograniczenie czasowe uprawnienia studenta do pobierania świadczeń studenckich występuje - co zostało jasno i wprost wyartykułowane przez ustawodawcę - "bez względu na ich pobieranie przez studenta". Z brzmienia art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n. jednoznacznie wynika, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca określił łączny okres 12 semestrów (z podziałem na limit semestrów obowiązujący na studiach I i II stopnia), w czasie którego studentowi przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 u.p.s.w.n. (m.in. stypendium rektora), uniezależniając przyznanie tego prawa - jak było to rozumiane w uprzednio obowiązującym stanie prawnym - od okoliczności rzeczywistego pobierania świadczenia. Na gruncie aktualnie obowiązującego stanu prawnego okolicznością wpływającą na posiadanie przez studenta prawa do świadczeń jest zatem sama możliwość ubiegania się o świadczenie w związku z posiadanym statusem studenta, nie zaś przysługiwanie studentowi takiego świadczenia rozumiane jako bycie przez studenta beneficjentem świadczenia i otrzymywanie go w danym semestrze. Z tego też powodu Sąd - w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - nie podziela poglądu wyrażonego w przywołanym przez skarżącego zarówno w odwołaniu od decyzji, jak i skardze stanowiska, że okres 12 semestrów, o którym mowa w art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 r., należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Sąd podkreśla, że przywołana powyżej nowelizacja ustawy u.p.s.w.n. jednoznacznie ograniczyła czasokres, przez który prawo studenta do świadczeń przysługuje - do 12 semestrów, wiążąc ten czas z okresem samego studiowania, jako podstawowej przesłanki ustawowej związanej z uprawnieniem do ubiegania się o świadczenia, z których student może korzystać.

Ustawodawca jednoznacznie zmienił wcześniejszą normę z pierwotnie uregulowanym czasem przysługiwania stypendium, uzależnionym - co znajdowało potwierdzenie w ówczesnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym - od faktu otrzymywania świadczeń stypendialnych, dokonując aktualnie jej doprecyzowania, że łączny okres przysługiwania świadczeń wynosi 12 semestrów (z rozróżnieniem na I i II stopnień studiów), bez względu na ich pobieranie przez studenta (por. wyroki WSA: w Gliwicach z 28 lutego 2023r., sygn. akt III SA/Gl 31/23 oraz w Gdańsku z 11 maja 2023r., sygn. akt III SA/Gd 98/23).

Nie jest sporne, że skarżący, składając wniosek o przyznanie stypendium Rektora realizował już naukę na studiach pierwszego stopnia. Skarżący, na co wskazał organ, do rozpoczęcia semestru zimowego roku akademickiego 2023/2024 studiował już przez okres 12 semestrów, co potwierdzają dane zawarte w systemie POL-on, prowadzonym na podstawie art. 342 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Skarżący studiował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu od dnia 1 października 2017 r. na kierunku [...], a studia na kierunku [...] podjął 1 października 2022 r. Skarżący studiował do rozpoczęcia semestru zimowego roku akademickiego 2023/2024 przez okres 12 semestrów, więc nie ma już uprawnienia do świadczeń stypendialnych. Nie miało przy tym znaczenia przez ile semestrów skarżący pobierał świadczenia stypendialne.

Zatem zasadnie na podstawie powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że nauka była realizowana przez skarżącego przez okres 12 semestrów.

Wobec powyższego, w świetle brzmienia art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n. brak było podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanego stypendium.

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że - wbrew zarzutom skargi - organy uczelni obu instancji orzekając o odmowie przyznania skarżącemu stypendium rektora nie naruszyły prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n.

Skład tut. Sądu akceptuje pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z 12 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 300/23, że pojęciu "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy nadać powszechne rozumienie językowe i odnosić je do świadczenia, które zostało przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów. Jednakże dokonana, wyżej cytowana, nowelizacja jednoznacznie ograniczyła czasokres, przez który to prawo przysługuje (do 12 semestrów, ewentualnie 14 semestrów dla jednolitych studiów magisterskich), wiążąc ten czas z okresem samego studiowania jako podstawowej przesłanki ustawowej i związanego z nią uprawnienia do ubiegania się o świadczenia, z którego student może korzystać. Powyższe twierdzenie potwierdza analiza uzasadnienia do Ustawy nowelizującej, opublikowanego na stronie internetowej Sejmu RP (https://www.sejm.gov.pl, druk nr 1569, Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw). Na stronie 4 tego uzasadnienia wskazano, że: "Celem wprowadzenia zmiany w art. 93 ustawy jest zróżnicowanie okresu przysługiwania świadczeń dla studentów w zależności od czasu trwania studiów, a także doprecyzowanie sposobu ustalania tego okresu. Obecnie okres przysługiwania świadczeń wynosi 6 lat, niezależnie od okresu trwania studiów. Proponuje się wprowadzenie regulacji przewidującej przysługiwanie świadczeń maksymalnie przez łączny okres do 12 semestrów, w tym w przypadku studiów pierwszego stopnia – do 9 semestrów, zaś w przypadku studiów drugiego stopnia – do 7 semestrów. Jednocześnie w ust. 2 proponuje się utrzymanie dotychczasowej zasady, zgodnie z którą poszczególne świadczenia przysługiwały tylko na jednym kierunku studiów – w przypadku równoczesnego kształcenia na kilku kierunkach, przy czym pozostawia się do wyboru studenta, na którym kierunku będzie otrzymywał poszczególne świadczenia. W przypadku jednolitych studiów magisterskich, które zgodnie z przepisami prawa trwają 11 albo 12 semestrów, proponuje się wydłużenie okresu przysługiwania świadczeń o 2 semestry". Następnie dalej na tej samej stronie uzasadnienia wyjaśniono: "Ponadto – w celu usunięcia wątpliwości interpretacyjnych i ujednolicenia sposobu ustalania przez uczelnie prawa studentów do świadczeń – proponuje się doprecyzowanie okresów przysługiwania świadczeń przez wskazanie wprost, że do okresów przysługiwania świadczeń wliczają się wszystkie semestry studiowania, z wyjątkiem kolejnych studiów pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. Wyrażenie "rozpoczęty semestr" występujące w tym przepisie należy traktować jako pełny semestr, bez względu na to, czy kształcenie trwało przez okres całego semestru czy krócej. Zgodnie z intencją projektodawcy nie będzie miało znaczenia, czy kształcenie trwało miesiąc czy dłużej (...)".

Brzmienie art. 93 ust. 4 u.p.s.w.n. jest jednoznaczne i konkretne. Treść tego przepisu nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i tym samym chybiony jest zarzut skarżącego, że analiza omawianego ustępu prowadzić musi do wniosku, iż - podobnie jak miało to miejsce przed wspomnianą nowelizacją - określony maksymalny okres przysługiwania świadczeń rozumieć należy jako okres, w którym student świadczenia te pobierał, zostały mu przyznane, był ich beneficjentem. Ustawodawca jednoznacznie bowiem zmienił wcześniejszą normę z pierwotnie uregulowanym czasem przysługiwania stypendium stricte od daty otrzymywania świadczeń stypendialnych i aktualnie zawarł doprecyzowanie, że łączny okres przysługiwania świadczeń - bez względu na ich pobieranie przez studenta - wynosi 12 semestrów (z rozróżnieniem na 1 i 2 stopnień studiów), zaś w przypadku jednolitych studiów magisterskich 14 semestrów. Skoro więc skarżący przekroczył już 12-ty semestr studiowania, to zasadnie organ odmówił przyznania wnioskowanego stypendium rektora.

Stosownie do art. 342 u.p.s.w.n. ust. 1. Minister prowadzi Zintegrowany System Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on (w u.p.s.w.n. nazwany "Systemem POL-on"). Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, POLON jest systemem teleinformatycznym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2023 r. poz. 57) i stosownie do ust. 3 pkt 2 przepisu obejmuje bazy danych - wykaz studentów. Jak stanowi art. 342 ust. 4 u.p.s.w.n. dane w Systemie POLON są przetwarzane w celu wykonywania zadań związanych z ustalaniem i realizacją polityki naukowej państwa, przeprowadzaniem ewaluacji jakości kształcenia, ewaluacji szkół doktorskich i ewaluacji jakości działalności naukowej, prowadzeniem postępowań w sprawie nadania stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora, ustalaniem wysokości subwencji i dotacji, nadzorem nad systemem szkolnictwa wyższego i nauki, realizacją zadań przez NAWA, NCBiR oraz NCN. Na potrzeby niniejszej sprawy wskazać należy, że art. 344 ust. 1 pkt 13 u.p.s.w.n. zawiera wyliczenie danych znajdujących się w wykazie studentów (m.in. datę rozpoczęcia studiów, datę ich ukończenia i nazwę uzyskanego tytułu zawodowego albo datę skreślenia z listy studentów), natomiast art. 344 ust. 2 u.p.s.w.n. stanowi, że dane, o których mowa w ust. 1 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 353 w tym zakresie, wprowadzają do Systemu POLON rektorzy oraz rektorzy uczelni prowadzonych przez kościoły i inne związki wyznaniowe otrzymujących subwencje, dotacje i inne środki z budżetu państwa. Art. 354 ust. 1 u.p.s.w.n. stanowi natomiast, że dane w systemie POLON są aktualizowane, archiwizowane i usuwane przez podmiot, który je wprowadził. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z art. 365 pkt 3 u.p.s.w.n. środki finansowe na szkolnictwo wyższe i naukę przeznacza się na świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, tj. m.in. na stypendia rektora. Zgodnie natomiast z art. 371 ust. 2 u.p.s.w.n. środki finansowe, o których mowa m.in. w art. 365 pkt 3 u.p.s.w.n. przyznaje się w formie dotacji podmiotowej.

Powyższe regulacje prawne wskazują, że środki finansowe na wypłatę stypendium rektora pochodzą z budżetu państwa i są przekazywane uczelni jako subwencja podmiotowa. W związku z faktem, że z art. 342 ust. 4 u.p.s.w.n. wynika, że dane zgromadzone w systemie POLON są wykorzystywane do realizacji polityki naukowej państwa oraz ustalania wysokości dotacji, to w ocenie Sądu uzasadnione jest posługiwanie się nimi przez komisje stypendialne przy ustalaniu uprawnienia do przyznania stypendium.

Sąd kontrolując przedmiotową sprawę nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, czy art. 80 Kpa. Komisje w sposób wszechstronny zebrały oraz zbadały całokształt materiału dowodowego, czyniąc na jego podstawie wnioski zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Komisje rozważyły przy tym stanowisko prezentowane przez skarżącego i je prawidłowo uzasadniły w decyzjach nie naruszając art. 107 § 3 Kpa. Zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający, a jego ocena przez komisje obu instancji pozwala uznać, że zachowane zostały wymogi wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, oddalił ją na mocy art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935).

Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: [...]