Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1402/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1 i 5, art. 2-4, art. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lipca 2023 r. sprawy ze skargi V.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 8 sierpnia 2022 r. nr SKO.410.55.2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1402/22

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 8 sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540; dalej: O.p.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy U. z 17 stycznia 2022 r., którą ustalono V. P. łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2020.

Stan sprawy jest następujący:

Wójt Gminy U. (dalej: Wójt organ I instancji), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 17 stycznia 2022 r., ustalił V. P. (dalej: skarżąca) łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 r. w kwocie 11.987 zł. Jako podstawę materialnoprawną organ I instancji powołał art. 1a ust. 1 pkt 1 i 5, art. 2-4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), § 1 pkt 1 i 2 Uchwały Rady Gminy U. Nr XI.148.2019 Rady Gminy U. z dnia 23 października 2019 roku w sprawie podatku od nieruchomości na 2020 rok ( Dz.Urz.Woj.Pom. z 2019 r. poz. 4973), art. 1-4, art. 6 ust. 1-2 i art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 333; dalej: u.p.r.) oraz art. 2-4 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 888 ze zm.; dalej: u.p.l.).

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty zgodnie ze złożoną deklaracją (alternatywnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji).

Skarżąca wskazała, że jeden z trzech budynków posadowionych na działce nr [...] to budynek w stanie surowym otwartym (bez okien, drzwi, instalacji i wyposażenia), który nie podlega opodatkowaniu – jego stan techniczny jest taki sam jak stan budynku posadowionego na działce nr [...], który nie został opodatkowany. Nadto, niezasadnie został on zakwalifikowany jako budynek wielofunkcyjny i opodatkowany jako budynki pozostałe, gdyż po zakończeniu budowy będzie on pełnił funkcję budynku gospodarczego dla pozostałych dwóch budynków mieszkalnych. Wyjaśniła, że działki o numerach: [...] stanowią użytki rolne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Oznaczenie działek rolnych symbolem B skutkuje wyłącznie możliwością ich zabudowy. Skarżąca podnosi, że wszystkie działki stanowiące jej własność to grunty rolne i leśne, a posadowione na nich obiekty budowlane to budynki mieszkalne.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym, a dane w niej zawarte są wiążące dla organów podatkowych. Odstępstwa od bezwzględnego związania zapisami w ewidencji gruntów i budynków dotyczą informacji, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych.

Następnie wskazał, że podstawę wymiaru podatków stanowiły dane ewidencyjne oraz informacje z rejestru gruntów dotyczące oznaczeń użytków i klas działek będących własnością skarżącej o numerach: [...] i [...] (LsVI), [...] (dr), [...] (B), [...] (RVI), [...] (B), [...] (Bp), [...] (B), [...] (dr), [...] (RIV). W zakresie zaś określenia powierzchni użytkowej budynków posadowionych na działce nr [...] organ I instancji powołał się na opinię biegłego A. T. sporządzoną w tracie postępowania prowadzonego przez Wójta w 2013 r., którą organ I instancji postanowieniem włączył do akt, a skarżąca miała możliwość zapoznania się z nią.

Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo opodatkował grunty i budynki, przyjmując dane z ewidencji gruntów i budynków oraz uwzględniając opinię biegłego. Zgodnie z opinią na działce nr [...] znajdują się dwa budynki mieszkalne i budynek wielofunkcyjny, który prawidłowo został opodatkowany stawką dla budynków pozostałych. W ocenie Kolegium budynek ten, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie jest budynkiem w stanie surowym. Wprawdzie nie posiada on stolarki okiennej, drzwiowej i instalacji, to jednak nie został pozbawiony cech budynku (posiada ściany, fundament i dach), był wcześniej użytkowany i opodatkowany, nie przeprowadzono jego rozbiórki. Wyjaśniono, że, w rozumieniu przepisów u.p.o.l., obiekt budowlany pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z przeznaczeniem. Z akt sprawy nie wynika zaś, że przedmiotowy budynek został pozbawiony cech budynku opisanych przepisami prawa.

Skarżąca powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie obowiązku kontroli decyzji organu I instancji w zakresie poprawności ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego, zgodnie z obowiązującą zasadą legalizmu, co skutkowało naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego: (-) art. 2a, art. 120-122, art.187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p., (-) art. 1a ust. 1 pkt 1 pkt 3, art. 2 ust. 1-3, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1c i 2e, art. 6 ust. 3-4, art. 7 ust. 1 pkt 10, art. 7a ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., (-) art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2052), (-) art. 55325 ustawy Kodeks cywilny, (-) art. 2 pkt 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego

oraz art. 2, art.7 i art. 32 Konstytucji RP.

Skarżąca wskazała, że opinia biegłego z 2013 r., na którą powołują się organy podatkowe, jest już nieaktualna, gdyż zmianie uległ stan faktyczny – po zakończeniu budowy sporny budynek będzie budynkiem gospodarczym dla budynków mieszkalnych. W ocenie skarżącej skoro na nieruchomości brak jest budynków o innej funkcji niż mieszkalna, to nie ma podstaw, aby sporny budynek został opodatkowany stawką jak dla budynków pozostałych. W jej ocenie sporny budynek odpowiada stanowi budynku posadowionego na działce nr [...] (budynek w stanie surowym), w związku z czy również nie powinien podlegać opodatkowaniu. Skarżąca kwestionuje także zmianę dokonaną w 2003 r. w ewidencji gruntów dotyczącą oznaczenia przedmiotowych działek – grunty te były oznaczone symbolem B-RIV i jako grunty rolne VI nie podlegają opodatkowaniu. W konsekwencji organy podatkowe winny były przyjąć, że wszystkie grunty stanowiące własność skarżącej to grunty leśne i rolne, a budynki na nich posadowione to budynki mieszkalne.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew podniesionym w niej zarzutom w postępowaniu przeprowadzonym przez organy podatkowe nie występują uchybienia, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z 17 stycznia 2022 r. są zgodne z prawem.

W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do rozbieżności skarżącej i organów podatkowych co do charakteru gruntów, które w ewidencji zostały oznaczone jako tereny mieszkaniowe oraz co do charakteru budynku znajdującego się na działce numer [...]. Organy podatkowe do ustalenia podstawy opodatkowania gruntów przyjęły zapisy w ewidencji gruntów w roku 2020, zaś w odniesieniu do nieruchomości budynkowej – ustalenia wynikające z opinii biegłego.

Sąd zauważa, że skarżąca nie kwestionuje ustaleń dotyczących aktualnych w 2020 r. wpisów w ewidencji gruntów. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące bezprawności zmiany oznaczenia gruntów dokonanej w 2003 r. wykraczają poza zakres kognicji Sądu w rozpoznawanej sprawie, której przedmiotem jest łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 r., w tym podatek od nieruchomości. Zarzuty skarżącej dotyczące konieczności korekty wpisów ewidencyjnych nie stanowią podstawy do prowadzenia przez organ podatkowy postępowania dowodowego na okoliczność prawidłowości czynności i decyzji innego organu właściwego w sprawie ewidencji gruntów. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie stanowi naruszenia przepisów prawa powołanie się przez organy podatkowe na aktualne w danym roku podatkowym zapisy w ewidencji gruntów.

W konsekwencji organy podatkowe, w odniesieniu do gruntów, które w ewidencji gruntów zostały oznaczone jako droga (dr), tereny mieszkaniowe (B), tereny niezabudowane lub w trakcie budowy (Bp), zasadnie ustaliły podatek od nieruchomości. Informacja z ewidencji gruntów posiadanych przez skarżącą nie dawała podstaw, aby – jak chce tego skarżąca – wszystkie grunty opodatkować jako rolne.

Sąd podziela także stanowisko organów podatkowych w zakresie opodatkowania budynku posadowionego na działce numer [...] jako budynku wielofunkcyjnego.

Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy na okoliczność stanu faktycznego przedmiotu opodatkowania został prawidłowo oceniony. Opinia biegłego A. T. z 2013 r. została wykorzystana dla określenia powierzchni użytkowej budynków. Wbrew twierdzeniu skarżącej budynki znajdujące się na działkach o numerach: [...] i [...] nie są "identyczne". Organy podatkowe uwzględniły, że budynek na działce numer [...] nie podlega opodatkowaniu jako budynek w stanie surowym. Cech takich nie ma budynek na działce numer [...], wcześniej użytkowany i opodatkowany, nabyty w 1998 r. przez skarżącą jako budynek socjalno-gospodarczy. Aktualny stan budynku uzasadniający prowadzone prace budowlane nie wpływa na status prawny, wobec czego organy prawidłowo uwzględniły dane potwierdzające opinię z 2013 r., że na działce znajduje się, oprócz dwóch budynków mieszkalnych, również budynek wielofunkcyjny. Sporny budynek odpowiada definicji budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. – jest trwale związany z gruntem, posiada ściany, fundament i dach.

Zauważyć należy, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła dowodu, który przeczyłby ustaleniom przyjętym przez organy podatkowe na podstawie opinii biegłego z 2013 r., włączonej do akt postanowieniem Wójta z 27 października 2021 r. Tym samym aktualny pozostaje charakter budynku ustalony przez biegłego. Ze sporządzonej opinii wynika, że jest to budynek wielofunkcyjny o powierzchni 236,22 m2 z (152,98 m2 powierzchni użytkowej pełni funkcję usługową, a 83,24 m2 gospodarczą).

Sąd nie dopatrzył się podniesionych w skardze naruszeń zasad prawnych sformułowanych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Organy podatkowe zebrały bowiem w sprawie pełny i wyczerpujący materiał dowodowy, który następnie poddały ocenie. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), oddalił skargę.