Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 28/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 3 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z 4 listopada 2022 r. znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2017 - 2022 oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z 4 listopada 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także: "Kolegium", "SKO", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w L. (dalej: "skarżąca", "Spółka", "strona", "podatnik"), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. (dalej: "Wójt Gminy" lub "organ I instancji") z 25 lipca 2022r. w sprawie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za: 2017 r. w kwocie 87.461,00 zł; 2018 r.

w kwocie 93 798,00 zł; 2019 r. w kwocie 106 617,00 zł; 2020 r. w kwocie 112 158 zł; 2021 r. w kwocie 131 211,00 zł oraz 2022 r. w kwocie 133 182,00 zł.

Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powołaną na wstępie decyzją z 25 lipca 2022 r. Wójt Gminy określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2017 – 2022, w kwotach jak w decyzji.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w dniu 23 kwietnia 2021 r. podatnik złożył korektę deklaracji za 2017 r., 2018 r., 2019 r. wraz z wnioskiem o zwrot nadpłaty

w kwocie 8 142,00 zł. Uzasadnił to tym, że łączniki nie powinny być uwzględnione

w deklaracji. Organ podatkowy przychylił się do wniosku podatnika i w dniu 13 maja 2022 r. zwrócił podatnikowi kwotę 934,00 zł za rok 2017, kwotę 3 604,00 zł za rok 2018, kwotę 3 604,00 zł za rok 2019. Podatnik w deklaracjach za lata 2020, 2021 i 2022 nie uwzględnił wartości łączników. Wartość łączników w tych latach ustalono na podstawie danych podanych przez podatnika w piśmie z dnia 14 czerwca 2022 r. W związku

z wątpliwościami czy pomijanie wartości łączników w deklaracji jest właściwe organ podatkowy w dniu 25 maja 2022 r. wszczął postępowanie podatkowe. Uznając, że łączniki stanowią część sieci elektroenergetycznej i należy je identyfikować jako część instalacji (odrębnego obiektu budowlanego), które zapewniają możliwość użytkowania tejże instalacji (obiektu budowlanego), organ podatkowy za lata 2017 – 2022 doliczył podatek w kwocie 2% wartości łączników.

Od decyzji tej odwołanie złożyła Spółka, która działaniem pełnomocnika, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania postawiła zarzuty naruszenia przepisów:

postępowania, które miało wpływ na wydanie rozstrzygnięcia:

art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, przez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, co doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu postępowania i zasady działania w zaufaniu;

art. 122 w zw. z art. 187, 191 i 197 Ordynacji podatkowej, poprzez brak podjęcia jakichkolwiek działań w celu ustalenia stanu faktycznego, brak skorzystania z opinii biegłego, a skutkiem tego niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego

w przedmiotowej sprawie;

art. 210 §1 pkt 6 i 4 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji zawierającej wadliwe uzasadnienie, polegające na braku wskazania konkretnych ustaleń faktycznych świadczących o występowaniu związku techniczno-użytkowego, brak wskazania dowodów przeprowadzonych przez organ, brak odniesienia się do wszystkich argumentów prezentowanych przez Spółkę, co powoduje wadliwość uzasadnienia decyzji oraz uniemożliwia Spółce wdanie się w polemikę z organem podatkowym

w składanym odwołaniu;

art. 124 oraz art. 210 §1 pkt 6 w zw. z art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy oraz sprzeczność uzasadnienia zaskarżanej decyzji, co powoduje wadliwość tej decyzji, z uwagi na brak możliwości odczytania prawidłowego stanowiska organu podatkowego, w zakresie kwalifikacji prawnopodatkowej spornych łączników;

naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych

w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie

w przedmiotowej sprawie, w wyniku czego organ podatkowy błędnie uznał, że podstawa opodatkowania budowli powinna być powiększona o wartość spornych łączników,

w sytuacji gdy z przepisów tych wynika, że opodatkowaniu podlega wyłącznie część budowlana urządzenia technicznego;

art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowalne, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że pomiędzy siecią energetyczną a łącznikami zdalnie sterowanymi występuje związek techniczno- użytkowy, podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak jest całości technicznej, tj. łączniki wraz z siecią elektroenergetyczną nie stanowią samoistnego przedmiotu pod względem technicznym.

art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię

i przyjęcie, że łączniki zdalnie sterowane stanowią instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem, podczas gdy sporne łączniki nie stanowią instalacji w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowalne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołaną na wstępie i zaskarżoną

w sprawie decyzją z 4 listopada 2022r. utrzymało w mocy decyzję Wójta.

Na wstępie, przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wskazując, że 23 kwietnia 2021 r. podatnik złożył korektę deklaracji za 2017, 2018, 2019 rok wraz z wnioskiem o zwrot nadpłaty w kwocie 8 142,00 zł. Uzasadnił to tym, że łączniki nie powinny być uwzględnione w deklaracji. Organ podatkowy przychylił się do wniosku i 13 maja 2022 r. zwrócił podatnikowi odpowiednio kwotę 934,00 zł za rok 2017, 3 604,00 zł za rok 2018, kwotę 3 604,00 zł za rok 2019.

Wskazał także, iż podatnik w deklaracjach podatkowych za 2020, 2021, 2022 rok nie uwzględnił wartości łączników. Wartość łączników ustalono w tych latach, na podstawie danych podanych przez podatnika w piśmie z dnia 14 czerwca 2022 r. Organ podatkowy wszczął zatem postępowanie podatkowe w związku z wątpliwościami, czy pomijanie wartości łączników w deklaracji jest właściwe. Kolegium wskazało, iż postanowienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone Spółce w dniu 30 maja 2022 r., który jest datą wszczęcia postępowania. Dodało, iż organ I instancji powołał przy tym przepisy ustaw: Prawa energetycznego, Prawa budowlanego i ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych. Finalnie stwierdził, opierając się również o wyroki WSA w Łodzi z 5 stycznia 2022 r. I SA/Łd 743/21 oraz w Lublinie z 17 grudnia 2021 r.

I SA/Lu 565/21, że łączniki stanowią część sieci elektroenergetycznej i należy je identyfikować jako cześć instalacji (odrębnego obiektu budowlanego), które zapewniają właśnie możliwość użytkowania tejże instalacji (obiektu budowlanego). W związku

z powyższym, skorygował rozliczenie strony za lata 2017-2022 i doliczył podatek

w kwocie 2 % wartości łączników do podatku wyliczonego przez podatnika (str. 3 decyzji), zaś na stronie 4 decyzji wskazał kwoty zobowiązania podatkowego za poszczególne lata objęte postępowaniem wymiarowym.

W ocenie Kolegium, opodatkowanie przedmiotowych łączników jest zasadne. Wskazując na dotychczasowe ustalenia przypomniało, że z uzasadnienia wniosków strony z 20 kwietnia 2021r. i korekt deklaracji za lata 2017-2019 wynika, że Spółka błędnie zaliczyła do wartości budowli zgłoszonych do opodatkowania wartość łączników sterowanych zdalnie, instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia twierdząc, że ww. łączniki nie stanowią części składowej linii energetycznych, przez co ich wartość nie powinna być uwzględniana w wartości budowli. Wyjaśniła przy tym, że łącznik zdalnie sterowany, instalowany na liniach napowietrznych SN, jest to urządzenie służące do załączania, przewodzenia i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy linii, może też funkcjonować w określonych warunkach przeciążeniowych, jak również zdolne jest do przewodzenia przez określony czas prądów w warunkach anormalnych takich jak zwarcie. Zastosowanie ww. łączników umożliwia sprawne prowadzenie przełączeń planowych, a w przypadku awarii sieci SN na szybką lokalizację uszkodzeń sieci o ile istnieje taka możliwość. Urządzenia te stanowią fakultatywny element linii elektroenergetycznej - tzn. każda linia SN może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem (dostarczaniem energii elektrycznej do odbiorców) bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego. Tego rodzaju urządzenie ułatwia eksploatację linii elektroenergetycznych, ale nie jest jej niezbędnym składnikiem. Kolegium wskazało także, iż Spółka powołała przy tym treść art. 47 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U z 2020 r., poz. 1740; dalej jako "kc") wywodząc, że przedmiotowe łączniki nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka powołała też przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stwierdzając, że urządzenia techniczne i instalacje przemysłowe, które nie są instalacjami wolno stojącymi nie będą podlegały opodatkowaniu. Powołała nadto wyrok WSA w Rzeszowie uznając, że całe urządzenia (pod względem funkcjonalnym i technicznym) mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wtedy gdy mieszczą się w kategorii wolnostojących instalacji przemysłowych lub urządzeń technicznych. Oznacza to, że tego typu obiekty nie mogą posiadać części budowlanych oraz nie mogą znajdować się w budynkach lub na dachach budynków. Przedmiotowe łączniki stanowią urządzenia wolnostojące, nieposiadające części budowlanej. W związku z powyższym nie spełniają definicji budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i tym samym również definicji budowli zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Dokonując oceny przedstawionego wyżej stanu faktycznego Kolegium wskazało w pierwszej kolejności na treść art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, dostrzegając, że powołana ustawa przy definiowaniu budowli jako obiektu budowlanego odsyła do przepisów ustawy Prawo budowlane. Wskazało w tym względzie, że w 2015r. miała miejsce nowelizacja Prawa budowlanego. Przytoczyło w jej świetle definicję obiektu budowlanego powołanej ustawy w stanie prawnym obowiązującym do 27 czerwca 2015 r. i od 28 czerwca

2015 r., jak również wskazało na definicję budowli zawartą w treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, argumentując w świetle tego przepisu, że sieć elektroenergetyczna mieści się w pojęciu sieci technicznej, która wraz z instalacjami i urządzeniami stanowi obiekt budowlany. Dodało, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 załącznika do ustawy Prawo budowlane (kategoria XXVI) do obiektów budowlanych zalicza się m. in. sieci elektroenergetyczne. Wobec powyższego sieć elektroenergetyczna stanowi budowlę także na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i stanowi przedmiot podatku od nieruchomości wraz z elementami wchodzącymi w jej skład.

Następnie Kolegium uznało, że budowle wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiące budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych powinny być rozpatrywane jako obiekty kompletne, czyli wraz z instalacjami zapewniającymi użytkowanie obiektu zgodnie

z przeznaczeniem oraz wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych. Ta zupełność

i kompletność wynika z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż to do niego odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, a nie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Oznacza to, że dzielenie budowli na część budowlaną i techniczną w celu opodatkowania tylko tej budowlanej nie ma podstaw normatywnych.

Dodało, że w wyniku ww. nowelizacji Prawa budowlanego z definicji obiektu budowlanego usunięto sformułowanie "całość techniczno-użytkowa", jednakże wprowadzono pojęcie "budowli wraz z instalacjami zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem", co potwierdza konieczność technicznego i funkcjonalnego powiązania elementów obiektu. Instalacje definiuje się jako zespół urządzeń technicznych (przewodów i sprzętu) służących do jednolitego celu. Wg sjp.pwn.pl (https://sjp.pwn.pl/sjp/instalacja;2561678.html) instalacja to:

1. zespół przewodów i urządzeń doprowadzających elektryczność, gaz, wodę itp. do jakichś obiektów lub pomieszczeń; 2. montowanie gdzieś urządzeń technicznych.

Podało, że z uzasadnienia projektu ww. zmiany przepisu wynika, że nowelizacja ta nie miała mieć negatywnego wpływu ani na budżet centralny, ani na budżety gminy, czyli ustawodawca nie zmierzał do wprowadzenia zmian zmieniających zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zmiany te miały dostosować prawo krajowe do prawa europejskiego. Nie jest zatem zasadne zdaniem Kolegium upatrywanie w ww. nowelizacji skutku w postaci zmniejszenia zakresu przedmiotowego opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Jeżeli chodzi o cechę wzniesienia z użyciem materiałów budowlanych to wg Kolegium dotyczy ono budowli, a nie instalacji - instalacje mają umożliwiać wykorzystanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, czyli odnoszą się do jego funkcjonalności. Podkreśliło, że ustawodawca nie wskazał wymogu, by obiekt budowlany miał być wzniesiony wyłącznie z materiałów budowlanych.

SKO zauważyło również, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych brak było zgody co do tego, czy omawiana zmiana definicji obiektu budowlanego wywarła wpływ na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Istnieją w tej kwestii rozbieżności, z czego wynika też spór w niniejszej sprawie. W tym względzie Kolegium podzieliło jednak stanowisko o braku wpływu nowelizacji na zakres opodatkowania uznając, że ustawodawca nie wymaga by obiekt budowlany wzniesiony był wyłącznie z materiałów budowlanych i jednocześnie podtrzymał funkcjonalne znaczenie definicji budowli poprzez sformułowanie, że obiekt budowlany uwzględniać ma instalacje umożliwiające jego użytkowanie zgodnie

z przeznaczeniem.

Biorąc powyższe wywody pod uwagę Kolegium uznało, że spór w sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy przedmiotowy łącznik stanowi integralną część sieci technicznej, inaczej czy stanowi integralną część obiektu o niejednorodnej konstrukcji, czyli złożonej z elementów budowlanych i technicznych tworzących funkcjonalną całość. Tę całość po nowelizacji - wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, należy w ocenie Kolegium rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Jest to zatem zespół technologicznie powiązanych ze sobą elementów, służący określonym zadaniom. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla zaś ma stanowić całość. Kwestią wyjściową jest zdefiniowanie sieci technicznej.

Za uprawnione jednocześnie uznało, z uwagi na brak zarówno w ustawie

o podatkach i opłatach lokalnych, jak również w Prawie budowlanym legalnej definicji sieci technicznej, sięgnięcie do ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (art. 3 pkt 11, pkt 9, pkt 7, pkt 10). Następnie, za konieczne uznało w realiach rozpoznawanej sprawy dokonanie oceny statusu przedmiotowego łącznika, tj.

w aspekcie sieci technicznej.

Dokonując tej oceny Kolegium odniosło się do przedłożonej przez stronę dokumentacji techniczno-ruchowej łącznika zdalnie sterowanego typu THO (THO/T) 24 (36), z której m.in. wynika:

Pkt 3. Zastosowanie Aparaty typu THO-24 (36) i THO/T-24 (36) przeznaczone są do rozłączania prądów znamionowych, oraz uziemiania obwodów w napowietrznych (lub napowietrzno-kablowych) w sieciach elektroenergetycznych. Urządzenia te są niezwykle trwałe i niezawodne, gdyż ich wszystkie elektrycznie aktywne elementy pracują w środowisku SF6. Dzięki temu nie są one narażone na działanie warunków atmosferycznych (deszczu, śniegu, szadzi, wiatru, itp.), oraz na zanieczyszczenia

i uszkodzenia powodowane przez ptaki. W przeciwieństwie do napowietrznych rozłączników w izolacji powietrznej aparaty te gwarantują trwałość mechaniczną 5000 cykli roboczych, bez konieczności wymiany jakichkolwiek elementów (np. komór gaszeniowych, styków migowych, itp.). W połączeniu z nowoczesnym i niezawodnym systemem sterowania i nadzorowania radiowego dają gwarancję kilkudziesięcioletniej pracy bez potrzeby dokonywania kłopotliwych przeglądów, regulacji i konserwacji, co jest szczególnie istotne w rozległych sieciach napowietrznych. (...)

Pkt 6.7 Zalety. Niskie zużycie i zredukowanie starzenia się wszystkich aktywnych komponentów spowodowane użyciem SF6 daje w rezultacie wyższą niezawodność

i wspaniałą mechaniczną i elektryczną wytrzymałość bez potrzeby konserwacji. (...)

Następnie, na podstawie tej dokumentacji uznało, że wbrew twierdzeniom Spółki przedmiotowy łącznik jest integralną częścią sieci elektroenergetycznej. Wg Spółki łącznik nie jest konieczny dla prawidłowego funkcjonowania sieci, ale twierdzenie to jest względne. Zdaniem Kolegium, znaczenie ma tu bowiem jak definiować będzie się prawidłowe funkcjonowanie sieci. Z pewnością prawidłowe to takie, które spełnia nałożone normy i założone standardy. Biorąc pod uwagę opis łącznika, jak i ww. treść

z dokumentacji techniczno-ruchowej w pkt 6.7. Zalety, jak i pkt 3. Zastosowanie uznało zatem, że łącznik odgrywa istotną rolę w sieci. Skoro łącznik daje wyższą niezawodność i wspaniałą mechaniczną i elektryczną wytrzymałość bez potrzeby konserwacji oraz gwarancję kilkudziesięcioletniej pracy bez potrzeby dokonywania kłopotliwych przeglądów, regulacji i konserwacji, co jest szczególnie istotne

w rozległych sieciach napowietrznych, to bez wątpienia zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym jego fakultatywność staje się względna. To, że sieć może działać bez niego nie deprecjonuje jego statusu. Ważne jest, jakie faktyczne korzyści funkcjonalne daje przedmiotowy łącznik, a nie to, czy sieć działałaby bez niego. Spółka twierdzi, że łącznik jest urządzeniem fakultatywnym, ale zdaniem Kolegium nie można podzielić takiego zdania chociażby

w aspekcie zachowania ciągłości przesyłu, czyli statusu łącznika względem sieci - jego rola jest tu ważna gdyż zapewnia on stabilną pracę pomimo wystąpienia sytuacji awaryjnych. Wskazało na aspekt ekonomiczny - przerwy w dostawie prądu do odbiorców są szkodliwe i niepożądane - m. in. skutkują ponoszeniem znacznych kosztów ze strony operatora (Spółki). To też obrazuje, że mając na względzie zalety łącznika jest on urządzeniem wymaganym w sieci. "Odrywanie" go od sieci jest więc zabiegiem sztucznym.

Reasumując, w ocenie Kolegium, funkcje jakie spełnia łącznik przesądzają o tym, że jest on urządzeniem instalacyjnym zapewniającym użytkowanie linii elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem, jakim jest dostarczanie energii elektrycznej do odbiorców. Funkcje te związane są z zapewnieniem prawidłowego przesyłu energii zarówno w normalnych warunkach pracy linii, jak i w warunkach odbiegających od normy. Trudno przy tym nawet przyjąć, że zapewnienie prawidłowego przesyłu energii w warunkach przeciążeniowych i anormalnych nie jest również funkcją, którą należałoby uznać za funkcję, dzięki której zapewniona jest możliwość użytkowania sieci elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem. Z uwagi na charakter zadań pełnionych przez sieć elektroenergetyczną i urządzenia instalacyjnego w postaci przedmiotowego łącznika uznało, że występują między nimi tak silne związki, że tworzą one całość wynikającą z funkcjonalnego związku między nimi. Kolegium nie podzieliło tym samym stanowiska Spółki, zgodnie z którym brak trwałego połączenia spornych łączników z siecią przesądza o braku możliwości uznania, że tworzą one taką całość. Podnoszona przez Spółkę okoliczność jakoby demontaż i przenoszenie w inne miejsce łączników miało następować bez uszczerbku dla prawidłowego funkcjonowania linii energetycznej nie powinna mieć znaczenia. Ustawodawca nigdzie nie wskazał, że urządzenia instalacyjne muszą być urządzeniami niezbędnymi dla funkcjonowania obiektu budowlanego (tutaj sieci elektroenergetycznej), wystarczy, że funkcje przez nie pełnione zapewniają możliwość użytkowania takiej budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Funkcje, jakie spełniają wspomniane łączniki, tj. załączanie, przewodzenie i wyłączanie prądów służą właśnie dostarczaniu energii elektrycznej do odbiorców, tym samym są ściśle, a wręcz nierozerwalnie związane z funkcją jakie pełni sieć.

Zdaniem Kolegium, stanowiska tego nie zmieniają pozostałe załączone przez stronę dowody, tj.: urzędowa klasyfikacja Urzędu Statystycznego w Ł., czy też opinia radcy prawnego i doradcy podatkowego z 24 września 2019 r. na temat: opodatkowanie łączników zdalnie sterowanych podatkiem od nieruchomości. Klasyfikacja statystyczna łączników jako "urządzenia i aparatura energii elektrycznej" w żaden sposób nie stanowi przeszkody w traktowaniu łącznika jako składowej sieci. Z kolei przedłożona opinia ma charakter ekspertyzy prawnej - nie jest opinią biegłego. Choć nie ma przeszkód do uwzględnienia takich ekspertyz w postępowaniu, to jednak Kolegium nie podzieliło stanowiska zawartego w tej opinii. Autor opinii wywiódł, że łączniki nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż nie stanowią części składowej linii energetycznych oraz mają charakter "mobilny", co pozostaje zbieżne ze stanowiskiem Spółki, a którego SKO z przyczyn wskazanych powyżej nie podzieliło.

Jeżeli chodzi o przywołanie przez Spółkę przepisów art. 47 § 2 i 3 kc, to zdaniem Kolegium nie są one adekwatne na gruncie niniejszej sprawy, gdyż jak zauważyło art. 46 kc definiuje nieruchomości i są nimi tylko grunty i budynki. Przepisy kc nie definiują budowli.

W konsekwencji uznało, że przedmiotowy łącznik (jego wartość) nie powinien być wyłączony z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowi on, zgodnie

z przytoczonymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw.

z przepisami Prawa budowlanego przedmiot opodatkowania jako budowla.

Końcowo Kolegium powtórzyło, że istnieje niejednolitość w orzecznictwie co do skutków podatkowych nowelizacji Prawa budowlanego, która obowiązuje w stanie prawnym niniejszej sprawy. Zauważyło w tym względzie, że zarzuty podniesione przez Spółkę w odwołaniu w istocie rzeczy wynikają właśnie z różnicy w skutkach wypatrywanych przez Spółkę i odmiennie przez organy podatkowe. Nie znaczy to jednak, że kwalifikacja dokonana przez organy podatkowe narusza prawo. Kwalifikacja ta jest niezgodna ze stanowiskiem Spółki. Stąd też zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego wskazane w odwołaniu Kolegium uznało za niezasadne.

Nadmieniło, że z bieżącego orzecznictwa wynika akceptacja stanowiska, że sporne łączniki stanowią część sieci elektroenergetycznej i należy je identyfikować jako część instalacji (odrębnego obiektu budowlanego), które zapewniają właśnie możliwość użytkowania tejże instalacji (obiektu budowlanego) zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 30 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 20/22, w Łodzi

z 5 stycznia 2022 r. sygn. I SA/Łd 743/21, w Lublinie z 17 grudnia 2021 r. sygn. I SA/Lu 565/21, z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 152/22 i w Warszawie z 21 kwietnia 2022r., sygn. akt VIII SA/Wa 1056/21).

W konsekwencji powyższego zasadnym jest wg Kolegium opodatkowanie spornych łączników. Weryfikacja zwiększeń kwotowych zobowiązań podatkowych za poszczególne lata podatkowe objęte zaskarżoną decyzją nie budzi zastrzeżeń Kolegium. Spółka również nie kwestionuje w odwołaniu tej sfery rozstrzygnięcia. Kwoty zwiększeń zobowiązań za lata 2017-2019 odpowiadają kwotom uprzednio stwierdzonych i zwróconych Spółce nadpłat, natomiast kwoty zwiększeń zobowiązań za lata 2020-2022 odpowiadają kwotom wskazanym przez Spółkę w piśmie z 14.06.2022 r. Określone w decyzji kwoty zobowiązań zwiększają kwoty zobowiązań ostatecznie zadeklarowanych przez Spółkę o wartości opodatkowania łączników.

Z powyższych względów wszystkie zarzuty odwołania SKO uznało za nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, działaniem pełnomocnika wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, postawiła zarzuty naruszenia przepisów:

1. przepisów postępowania w postaci:

a) art. 120 Op, art. 121 § 1 Op, art. 122 Op, art. 180 § 1 Op, art. 187 § 1 Op, art. 191 Op oraz art. 197 § 1 Op wskutek:

- niepodjęcia zarówno przez organ I instancji, jak i przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, przede wszystkim poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki celem pozyskania wiadomości specjalnych w zakresie konstrukcji

i funkcji łączników zdalnie sterowanych oraz charakteru ich związku z siecią elektroenergetyczną, których pozyskania wymagał charakter sprawy;

- dowolnej, błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego,

a w konsekwencji – dokonanie prawnopodatkowej kwalifikacji urządzeń w oparciu

o ustalenia organów I i II instancji - to jest błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy, albowiem zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, aby łączniki zdalnie sterowane stanowiły część sieci elektroenergetycznej, część instalacji bądź urządzenie budowlane, co w następstwie doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie uznania łączników zdalnie sterowanych jako podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i zasady praworządności,

a także naruszenie zasady legalizmu postępowania i zasady działania w zaufaniu do organów podatkowych;

b) art. 124 Op, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ II instancji kierował się podczas wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji;

2. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (aktualny tekst jednolity Dz. U.

z 2022 r., poz. 1452, także jako: "upol", przy czym w sprawie istotne jest brzmienie przepisów obowiązujące w okresie 2017 r.- 2022 r.), art. 2 ust. 1 pkt 3 upol, art. 3 pkt 1, 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zmianami, dalej jako: "Prawo budowlane", przy czym w sprawie istotne jest brzmienie przepisów obowiązujące w okresie 2017 r.-2022 r.) w związku z art. 47

§ 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 ze zmianami, także jako: "kc", przy czym w sprawie istotne jest brzmienie przepisów obowiązujące w okresie 2017 r.- 2022 r.), wskutek błędnej wykładni tych przepisów prawa materialnego i przyjęcia za organem I instancji, że łączniki zdalnie sterowane stanowią elementy sieci umożliwiające prawidłowy przesył energii elektrycznej i użytkowanie sieci elektroenergetycznej zgodnie z przeznaczeniem zarówno oraz uznania, że pomiędzy łącznikiem zdalnie sterowanym a siecią elektroenergetyczną zachodzą silne związki funkcjonalne, które pozwalają na uznanie łącznika za część budowli, podczas, gdy prawidłowa wykładnia powołanych

w niniejszym zarzucie przepisów prawa materialnego powinna uwzględniać konstrukcję i funkcje łączników zdalnie sterowanych w procesie funkcjonowania linii elektroenergetycznych i dystrybucji energii elektrycznej za ich pomocą, wskazującą na fakultatywność łączników zdalnie sterowanych w funkcjonowaniu tych linii i uwzględniać fakt, że każda linia elektroenergetyczna średniego napięcia może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego, a w konsekwencji prowadzić do wniosku, że brak jest podstaw do przypisywania spornym łącznikom funkcji umożliwiania przesyłu energii elektrycznej

i kwalifikowania ich wraz z linią elektroenergetyczną jako funkcjonalnej całości, mającej realizować zadania w zakresie dystrybucji energii elektrycznej.

Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i związaną z nim argumentację. Wniosło o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sporem w niniejszej sprawie objęte jest ustalenie czy podstawa opodatkowania w podatku od nieruchomości od budowli stanowiącej linię napowietrzną średniego napięcia (SN) została określona prawidłowo.

Zdaniem skarżącej wartość ww. łączników błędnie została zaliczona do wartości zgłoszonej do opodatkowania budowli zawyżając wartość tej budowli, a w konsekwencji wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Spółka twierdzi, iż uwzględnienie łączników, o których mowa, w wartości budowli nie powinno mieć miejsca, gdyż nie są one częścią sieci elektroenergetycznej, części instalacji bądź urządzeniem budowlanym, nie są niezbędnym składnikiem linii średniego napięcia. Funkcjonowanie łączników w linii ma charakter fakultatywny i każda linia elektroenergetyczna średniego napięcia może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego. Brak jest zatem podstaw do przypisywania spornym łącznikom funkcji umożliwiania przesyłu energii elektrycznej i kwalifikowania ich wraz

z linią elektroenergetyczną jako funkcjonalnej całości.

Zdaniem Kolegium, przedmiotowe łączniki stanowią urządzenia instalacyjne, zapewniające użytkowanie linii elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem, jakim jest dostarczanie energii do odbiorców. Funkcje te związane są z zapewnieniem prawidłowego przesyłu energii zarówno w normalnych warunkach pracy linii, jak

i w warunkach odbiegających od normy. Z uwagi na charakter zadań pełnionych przez sieć elektroenergetyczną i urządzenie instalacyjne w postaci łącznika należy uznać, że występują między nimi tak silne związki, że tworzą one całość wynikającą

z funkcjonalnego związku między nimi. Brak trwałego połączenia spornych łączników

z siecią nie przesądza o braku możliwości uznania, że tworzą one z linią energetyczną taką całość.

Istotę sporu stanowi zatem zasadność uznania przez organy podatkowe,

iż wartość łączników sterowanych zdalnie powinna być uwzględniona przy ustalaniu wartości zadeklarowanych budowli, jako że stanowią one element sieci elektroenergetycznej w sytuacji, gdy według twierdzeń Spółki łączniki te jako fakultatywny element linii SN, nie są ich niezbędnym składnikiem. Nie spełniają definicji budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, jak również zawartej w ustawie

o podatkach i opłatach lokalnych.

Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać zatem należy,

iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 upol, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budowla jest w związku z tym przedmiotem opodatkowania wówczas, gdy jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy (art. 1a ust. 1 pkt 3 upol).

Budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 upol).

Zakres opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości wymaga zatem odwołania się do przepisów prawa budowlanego.

Budowlę zdefiniowano w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., także jako: "Prawo budowlane"). Zgodnie z ww. przepisem w brzmieniu obowiązującym w 2017 r. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane

z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Od 1 stycznia 2018 r. wśród ww. obiektów wymieniono także elektrownie wiatrowe, a od 18 lutego 2021 r. morskie turbiny wiatrowe. Jest to zatem definicja zakresowa, niepełna, która nie wskazuje wszystkich elementów z danego zakresu, a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów. Definicja ta, co podkreślono w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., P 33/09, została sformułowana wadliwie, gdyż definiuje budowlę jako obiekt budowlany niebędący budynkiem

i obiektem małej architektury, zaś z definicji obiektu wynika, iż są to budynki, budowle

i obiekty małej architektury. Jednakże przykładowe wyliczenie obiektów, które według ustawodawcy zaliczają się do tej kategorii oddaje intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem tej definicji tych obiektów, które expressis verbis zostały w nim wymienione oraz tych, które są do nich podobne z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie

i charakter. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury.

W stanie prawnym obowiązującym do 27 czerwca 2015 r. pod pojęciem obiektu budowlanego ustawodawca określił, że stanowi on całość techniczno-użytkową wraz

z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). Nie ulega zatem wątpliwości, że kryterium całości techniczno-użytkowej stanowiło w tym stanie prawnym wyróżnik definicji budowli, czego ustawodawca już nie powtórzył przy definiowaniu obiektu budowlanego nowelizując ustawę od 28 czerwca 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Element całości odnosi się do konkretnej budowli, która jest dodatkowo kwalifikowana jako całość pod względem techniczno-użytkowym. Uznanie, że element całości stanowi de facto wyznacznik konkretnej budowli powoduje konsekwencje także w odniesieniu do całości techniczno-użytkowej. W poprzednim stanie prawnym ustawodawca definiując budowlę jako całość w ujęciu technicznym, a następnie w ujęciu użytkowym, wskazał na powiązanie poszczególnych składników mających spełniać określoną funkcję. W ocenie Sądu, dla oceny poszczególnych elementów składających się na sieć elektroenergetyczną należy badać związek techniczno-użytkowy pomiędzy częściami budowlanymi i urządzeniami technicznymi, czy pomiędzy tymi częściami budowlanymi i urządzeniami technicznymi istnieje wyłącznie związek użytkowy, a wykazują one odrębność techniczną, czy też tworzą całość techniczno-użytkową.

Wprowadzenie od 28 czerwca 2015 r. nowej definicji obiektu budowlanego, gdzie w przypadku budowli ustawodawca zrezygnował ze wskazania na element całości techniczno-użytkowej, nie oznacza, że opodatkowanie tych budowli uległo ograniczeniu. Wśród desygnatów budowli, wskazanych w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wymieniono sieci techniczne. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to sieci takie jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Tym samym sieci, których dotyczy niniejsza sprawa, stanowią budowlę w rozumieniu zarówno przepisów prawa budowlanego, jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Można zatem uznać, że w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ustawodawca jako budowlę wskazuje sieci techniczne (w tym sieci elektroenergetyczne) w sensie "całościowym". Oznacza to, że w takiej sytuacji kluczowe musi być zbadanie, czy łącznik jest elementem sieci.

W tym miejscu wskazać należy, iż trafnie organ odwoławczy wskazuje, iż funkcje jakie spełnia łącznik przesądzają o tym, że jest on urządzeniem instalacyjnym zapewniającym użytkowanie linii elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem, jakim jest dostarczanie energii elektrycznej do odbiorców. Funkcje te związane są

z zapewnieniem prawidłowego przesyłu energii zarówno w normalnych warunkach pracy linii, jak i w warunkach odbiegających od normy. Zapewnienie prawidłowego przesyłu energii w warunkach przeciążeniowych i anormalnych także jest funkcją, którą należy uznać za funkcję, dzięki której zapewniona jest możliwość użytkowania sieci elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem. Z uwagi na charakter zadań pełnionych przez sieć elektroenergetyczną i urządzenia instalacyjnego w postaci przedmiotowego łącznika, należy uznać, że występują między nimi tak silne związki, że tworzą one całość wynikającą z funkcjonalnego związku między nimi.

Z załączonej przez Spółkę w postępowaniu podatkowym dokumentacji dotyczącej rozłącznika napowietrznego typu THO (THO/T) 24 (36) wynika, że są one przeznaczone do rozłączania prądów znamionowych oraz uziemiania obwodów

w napowietrznych (lub napowietrzno-kablowych) sieciach elektroenergetycznych. Opis zastosowania spornego rozłącznika w sposób jednoznaczny wyjaśnia zatem, że jest on elementem sieci elektroenergetycznej napowietrznej średniego napięcia i jego wykorzystanie wskazuje na powiązanie z siecią. Słusznie zatem stwierdziło SKO, że przedmiotowe łączniki stanowią część sieci elektroenergetycznej. Należy je zatem identyfikować jako część instalacji (odrębnego obiektu budowlanego), które zapewniają możliwość użytkowania tejże instalacji (obiektu budowlanego) zgodnie z jej przeznaczeniem.

Z tych względów za prawidłowe należy uznać uwzględnienie ww. rozłączników

z podstawie opodatkowania budowli w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 upol w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

W sprzeczności z powyższą ocena nie pozostaje kwalifikacja łączników zdalnie sterowanych dokonana przez Urząd Statystyczny w Ł. w grupowaniu KŚT grupa

6 podgrupa 61 "Urządzenia i aparatura energii elektrycznej". Na podzielenie nie zasługuje także wniosek przedstawionej przez stronę opinii, z którego wynika, iż łączniki w ocenie jej autora nie spełniają definicji budowli w rozumieniu ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych. Wniosek te wyprowadzony został z okoliczności, iż łączniki te mogą być przenoszone z jednej linii elektromagnetycznej na drugą (mają charakter mobilny). W ocenie Sądu "mobilność" ww. łączników nie przeczy temu, że w przypadku ich zastosowania są one elementem sieci i podlegają opodatkowaniu razem z siecią.

Zdaniem Sądu niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 oraz art. 124 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op. Z uwagi na zakres sporu wyznaczony stanowiskiem Spółki co do określenia podstawy opodatkowania, w sprawie ocenie prawnej podlegało rozumienie definicji budowli, w szczególności w odniesieniu do budowli jaką jest sieć techniczna. SKO zawarło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty, które w dostatecznym stopniu wyjaśniły stanowisko organów podatkowych, co do przyjętej przez organy podatkowe podstawy opodatkowania budowli oraz podało powody, dla których uznano, że postępowanie organów podatkowych w tym zakresie było prawidłowe i nie naruszało przepisów Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego. Wyjaśniono zatem dlaczego nie doszło do różnicy pomiędzy wykazaną przez Spółkę wartością podlegających opodatkowaniu budowli w deklaracjach podatkowych. W przypadku opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jedną z istotnych kwestii, jakie winny być ustalone, jest wartość budowli, o której mowa

w przepisach o podatkach dochodowych. W niniejszej sprawie nie tyle chodziło

o ustalenie wartości budowli, która stanowiła podstawę opodatkowania, a jedynie o to czy w jej skład powinna wchodzić wartość tzw. łączników sterowanych zdalnie. Skoro uznano, że sieć elektroenergetyczna (jako rodzaj sieci technicznej) jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ustawy Prawo budowlane oraz przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości według art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 upol, to stanowi budowlę i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z uwzględnieniem każdego z jej elementów. Jeżeli rozłączniki zdalnie sterowane instaluje się na słupach linii napowietrznych średniego napięcia i służą one do rozłączania prądów znamionowych to te elementy tworzą jedną całość z linią, a tym samym stanowią jedną budowlę i z tych powodów organy podatkowe uznały, że nie ma podstaw do korekty podstawy opodatkowania o wartość przedmiotowych rozłączników. Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została zatem wyjaśniona w sposób dostateczny. Zdaniem Sądu organ odwoławczy wyjaśnił także w sposób dostateczny jego podstawę prawną. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego było zatem zbędne.

Wobec powyższego, nie dopatrując się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi, orzekając na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił, zgodnie z treścią sentencji wyroku.

-----------------------

4