Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 178/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 2 ust 1 , art 6 ust 6, art 7 ust 1 pkt 4 lit.b
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art 21 ist 1 w zw. z art 2 pkt 8
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu[...] . Burmistrz D. nakazem płatniczym nr [...] ustalił A. D. łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2011 w kwocie [...] . Z uzasadnienia wynika, że wymiaru podatku dokonano na podstawie złożonej informacji podatkowej i danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Podatkiem objęto użytkowane budynki których budowy nie zgłoszono jako zakończonej. Organ przedstawił w tabeli wyliczenie w/w zobowiązania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia[...]. po rozpatrzeniu odwołania A. D. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na skutek skargi A. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Sąd wyrokiem z dnia 5 października 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza D.. Sąd wskazał, że w przypadku gdy organ podatkowy nie zgadza się ze złożoną przez stronę informacją zobowiązany jest do wszczęcia postępowania podatkowego na podstawie art. 165 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.). Organ podatkowy nie może powołać się na art. 165 § 5 Ordynacji podatkowej, bowiem stan faktyczny nie wynika ze złożonej przez stronę informacji.

Sąd wskazał, że decyzja organu I instancji musi być poprzedzona przeprowadzonym postępowaniem podatkowym zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy na podstawie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej może dopuścić jako dowód w sprawie protokół z kontroli podatkowej za 2010r., jak i inne dokumenty, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem.

Odnośnie postępowania prowadzonego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K., zdaniem Sądu, nie do zaakceptowania jest wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu, iż skoro strona kwestionowała w odwołaniu opodatkowanie nowo wybudowanych budynków gospodarczych, Kolegium rozpatrzyło tylko tę kwestię sporną.

W ponownym postępowaniu Burmistrz D. postanowieniem z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 rok.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r. organ wyznaczył stronie termin do zapoznania się i wypowiedzenia w zakresie zebranego materiału.

Po zapoznaniu ze zgromadzonym materiałem, w piśmie z dnia 5 grudnia

2011 r. chcąc zażegnać spór, A. D. wyraził zgodę na opodatkowanie jednego ze spornych budynków tj. budynku garażowo-gospodarczego istniejącego i obecnie użytkowanego. Nie wyraził zgody co do opodatkowania drugiego z budynków kwestionując stan zaawansowania umożliwiający jego użytkowanie.

Decyzją nr [...] z dnia 14 grudnia 2011 r. Burmistrz D. ustalił podatek w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w tym podatek rolny w kwocie [...] zł oraz podatek od nieruchomości w ogólnej kwocie [...] zł.

Organ podał, że A. D. jest właścicielem gruntów stanowiących gospodarstwo rolne opodatkowane podatkiem rolnym oraz trzech zabudowanych działek opodatkowanych podatkiem od nieruchomości. Cześć działki [...] została w okresie od 14 maja 2010 r. do 30 kwietnia 2011 r. zajęta na działalność gospodarczą. Grunty zaś Klasy V,VI,VI z oraz grunty zakrzewione i zadrzewianie zwolnione są od podatku rolnego – ustalenia odnośnie podatku rolnego nie uległy zmianie w stosunku do 2011 r. Również w stosunku do nieruchomości położonej w S. i K. stan faktyczny nie uległ zmianie. Ustaleń organ dokonał wobec nieruchomości położonej przy ulicy M. – działka [...] - o pow. [...] m2 zabudowana domem mieszkalnym i trzema budynkami gospodarczymi. Uwzględniając wyniki kontroli na miejscu (oględziny) w dniu 18 października 2010 r. organ uwzględnił użytkowanie dwóch budynków gospodarczych na działce [...] . Organ dokonując określenia zobowiązania podatkowego odwołał się również do internetowej oferty sprzedaży nieruchomości położonej przy ul. [...] , w której sprzedający wyszczególnia przedmioty do sprzedaży w tym dom mieszkalny po kapitalnym remoncie, budynki gospodarcze wybudowane w 2010 r. posiadające pełne wyposażenie (socjal, media, bramy panelowe) a jedna z hal przystosowana pod serwis auto-moto.

Organ nie podjął ustalenia zobowiązania podatkowego w formie negocjacji.

A. D. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Strona nie zgodziła się z opodatkowaniem przez organ nowopowstającego budynku gospodarczego przy

ul. [...] , bowiem budowa ich nie została zakończona i nie rozpoczęto ich użytkowania. Nie ma tego budynku na mapie, nie został zgłoszony odbiór, jest w stanie surowym. Według strony, o użytkowaniu budynków nie mogą świadczyć znajdujące się w budynku takie rzeczy jak apteczka, gaśnica czy stare opony które służą budowlańcom. Strona podkreśliła, że budynki miały służyć w gospodarstwie rolnym, zaś geodeta bez porozumienia z właścicielem gruntu "samowolnie odrolnił grunty pod w/w budynkami", co automatycznie wykluczyło grunty ze zwolnienia. Zlecił adwokatowi wyjaśnienie w tej sprawie.

Podał, że po wyroku Sądu celem zakończenia sporu zgłosił się do urzędu i ewentualnie może się zgodzić na opodatkowanie remontowanego budynku, który od niedawna użytkuje.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że analiza stanu faktycznego w konfrontacji z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego – których brzmienie i rozumienie przytoczył - prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ma podstawy prawne i jest uzasadniona.

Organ wskazał, że treść decyzji organu I instancji jest zgodna z ustaleniami dokonanymi w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniu 18 października 2010r. W/w kontrola ujawniła istnienie trzech nowowybudowanych budynków gospodarczych, z których dwa były w dniu kontroli użytkowane. W protokole opisano, jakie okoliczności wpłynęły na uznanie, że budynki są użytkowane. Organ wskazał także na informację internetową dotyczącą sprzedaży przedmiotowych budynków zamieszczoną przez stronę a także wpis do ewidencji budynków dokonany przez Starostę Powiatowego w D. co do wybudowania spornych budynków w roku 2010.

A. D. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zarzucił organowi objęcie opodatkowaniem budynków, które nie zostały ukończone. Na tę okoliczność do skargi załączył Dziennik budowy, zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia 10 sierpnia 2012 r. Zdaniem strony, o użytkowaniu budynków nie mogą świadczyć pozostawione w nim rzeczy, takie jak gaśnica, apteczka, czy stare opony. Skarżący podniósł, że geodeta bez jego zgody i wiedzy przekształcił grunt pod budynkami z rolnego na budowlany i załączył do skargi decyzję Starostwa Powiatowego z 12 czerwca 2012 r. z zatwierdzeniu wyników gleboznawczej klasyfikacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoją decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podaną podstawą prawną.

Wskazać należy również, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sformułowana w tym artykule zasada, w myśl której "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ" oznacza, że także w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd i organ, będą związani oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ona uchylona w prawem określonym trybie i oczywiście o ile nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie.

W pierwszej kolejności zatem wskazać należy dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, że organ podatkowy pierwszej instancji stosownie do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia z dnia 5 października 2011 r., wobec odmowy złożenia zmienionej informacji podatkowej, wszczął postępowanie podatkowe stosownie do art. 165 Ordynacja podatkowa w formie postanowienia, które doręczył stronie. Zgromadził materiał dowodowy, w tym wskazany przez Sąd protokół z kontroli, informację internetową, umożliwił stronie wypowiedzenie się ze zgromadzonym materiałem i orzekł w formie nakazu o łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2011 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, dokonując analizy stanu faktycznego w konfrontacji z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji ma podstawy prawne i jest uzasadniona.

Tym samym wszelkie zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 5 października 2011 r. zostały uwzględnione, stąd możliwość poddania kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem stawianych przez skarżącego zarzutów decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i Burmistrza D. wydanych w ponownym postępowaniu.

Bezsporne jest w niniejszym postępowaniu, że organ podatkowy przeprowadził kontrolę podatkową w 2010 r. w zakresie prawidłowości zgłoszonych do opodatkowania gruntów, budynków i budowli położonych w D. P. dotyczącej podatku od nieruchomości za lata 2009-2010. Powyższa kontrola odbyła się 18 października 2010 r. Organ wywodzi, że doszło do powstania obowiązku podatkowego w związku z rozpoczęciem użytkowania dwóch budynków przy ul. [...] przed zakończeniem budowy z czym skarżący się nie godzi.

Sporna zatem między stronami była ocena ustaleń faktycznych prowadząca do uznania, że doszło do rozpoczęcia użytkowania dwóch spornych budynków przy ul. [...] działka [...] oraz kwestia momentu zaistnienia obowiązku podatkowego, związanego z tak opisanym przedmiotem opodatkowania, w sytuacji nie zgłoszenia zakończenia budowy.

Mając na uwadze tak zakreślone ramy sporu uznać należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i poprzedzająca ja decyzja Burmistrza D. nie narusza prawa.

Nie budzi wątpliwości zapis protokołu z kontroli – oględzin spornych budynków położonych w D. P. przy ulicy [...] na działce[...] , w których to oględzinach, jak wynika to z zapisów w protokole, uczestniczył skarżący, że jeden z budynków jest w budowie, dwa budynki są użytkowane o czym świadczą postawione szafki, złożone wiosła czy opony, przechowywany motocykl, podnośnik, budynki posiadają tynki, wewnętrzna instalacja elektryczna,. Bezspornie ocenę organu tych przedmiotów jako nie noszących cech materiałów budowlanych wykorzystywanych przy budowie na co powoływał się skarżący, należy podzielić. Co istotne skarżący nie kwestionuje faktu złożenia tych przedmiotów ale kwestionuje jedynie ocenę tych faktów jako przemawiających, tak jak uznał organ za użytkowaniem spornych budynków.

Dodatkowo tą argumentację potwierdza informacja internetowa na temat oferty sprzedaży spornych nowo wybudowanych tj. w 2010 r. budynków a zamieszczona przez skarżącego, czy zapis w ewidencji budynków tj. również 2010r.

Stan faktyczny ustalony zatem przez organy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Stosownie do brzmienia art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) - dalej u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane (...).

Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, tj. jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 w/w ustawy).

Przepis ten w przypadku opodatkowania budynków nowo wybudowanych zmienia zasadę momentu powstania obowiązku podatkowego z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., stwierdzając, że obowiązek podatkowy powstaje wówczas z dniem, nie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, ale z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.; wyrok NSA z dnia 10 marca 2010 r., II FSK 1765/08, POP 2011, nr 5, s. 472-475; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 lutego 2012 r., I SA/Bk 15/12, Monitor Podatkowy 2012, nr 5, s. 40-44).

W art. 6 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca określa moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu nowych budynków lub budowli. Zgodnie z tym przepisem, konieczność poniesienia podatku powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. W związku z tym, iż termin "zakończenie budowy" nie został wyjaśniony na gruncie u.p.o.l., a jego rozumienie potoczne powodować może sporo wątpliwości, sprecyzowanie tego pojęcia wymaga sięgnięcia do prawa budowlanego, regulującego działalność polegającą na budowie obiektów budowlanych. Należy podkreślić, iż akt ten również nie zawiera definicji zakończenia budowy. Na podstawie jednak analizy poszczególnych przepisów rozdziału 5 tego aktu można ustalić moment, który decyduje o zakończeniu budowy. Z art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wynika, że inwestor, który wybudował na podstawie pozwolenia na budowę obiekt budowlany, powinien zawiadomić organ administracji architektoniczno-budowlanej o zakończeniu budowy. Dokumenty niezbędne do załączenia do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego określa art. 57 ust. 1-3 prawa budowlanego. W tym przepisie stwierdza się m.in., że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego inwestor obowiązany jest dołączyć oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. Do zawiadomienia powinno zostać dołączone oświadczenie kierownika o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi polskimi normami. Nie są to jednak wszystkie informacje, które powinny być złożone razem z zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Należy podkreślić, iż z pewnością zakończenie budowy nastąpi, gdy zostało złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy spełniające ww. warunki. Złożenie tego zawiadomienia nie jest jednak konieczne do uznania, iż nastąpiło faktyczne zakończenie budowy. Wystarczy, że będą spełnione warunki upoważniające do złożenia tego zawiadomienia. Innymi słowy, spełnienie warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 i 2 Prawo budowlane, przesądza, iż nastąpiło zakończenie budowy. W sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (art. 57 Prawo budowlane). Obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i można byłoby przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania. W przypadku wątpliwości co do możliwości przeprowadzenia odbioru budynku pomocne może być sięgnięcie do zapisów dziennika budowy. W art. 22 prawo budowlane, w którym wymieniono podstawowe obowiązki kierownika budowy, mowa jest m.in. o tym, że powinien on zgłosić obiekt budowlany do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy. Zaznaczyć należy, że wpis w dzienniku budowy, jak o tym mowa wyżej potwierdza istniejący stan na dzień dokonania wpisu ale nie pokrywa się z dniem wykonywania określonych robót, z istoty wynika bowiem potwierdzenia wykonania , zakończenia pewnego etapu robót. Zatem wpis taki wbrew stanowisku skarżącego nie ma przesądzającego znaczenia.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż obowiązek podatkowy może być związany z rozpoczęciem użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. W tym przypadku chodzi oczywiście o rozpoczęcie faktycznego użytkowania budynku lub jego części. W takiej sytuacji nie muszą być spełnione warunki uprawniające do użytkowania budynku, o których mowa w art. 54 czy 55 prawo budowlane Związane jest to z faktem, iż wg przepisów prawo budowlane rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy, co przeczyłoby sensowi rozwiązania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l.

W rozpoznawanej sprawie, jest niespornym, że budowa budynku przez skarżącego nie została zakończona. Nie budzi przecież wątpliwości to, że skarżący nie zgłosił (zawiadomienie) zakończenia budowy tego budynku zgodnie z art. 54,

art. 57 ust. 1-3 prawa budowlanego (tak L. Etel, pkt 3 komentarza do art. 6 u.p.o.l. /w:/ G. Dudar, L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Lex 2008). Jednakże z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wynika, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości nowo budowanych budynków może powstać także przed zakończeniem ich budowy o ile doszło do rozpoczęcia użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem.

Powołany przepis art. 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowiąc o okolicznościach, od których uzależniony jest obowiązek podatkowy używa jednoznacznych określeń "zakończenie budowy" oraz "rozpoczęcie użytkowania obiektu budowlanego", co zdaniem Sądu tj. fakt rozpoczęcia użytkowania obiektów w 2010 r., organy bezspornie wykazały.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego co do samowolnej, bez jego wiedzy zmiany klasyfikacji gruntów przez geodetę i tego, że klasyfikacja ta jest nieprawidłowa, gdyż grunt jest gruntem rolnym to podnieść należy, że okoliczności na które powołuje się skarżący, według jego oświadczenia miały miejsce 22 czerwca 2006 r. natomiast skarżący podjął działania mające na celu zmianę zaistniałej sytuacji dopiero 12 czerwca 2012 r.

Co do zaś działań organów opierających się na zapisach w ewidencji gruntów i budynków to wskazać należy, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.), podstawą wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pod określeniem ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

W rozpatrywanej sprawie przyjęty do opodatkowania, ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Rejestr Gruntów w rozumieniu art. 21 ust. 1, w związku z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, potwierdza, iż grunty działki [...] położonej przy ul. [...] w D. P. stanowiące własność A. D. oznaczone są jako "B". Podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości a budynki tam osadzone zgodnie z wykorzystaniem.

Zasady i podstawy zaś ustalenia zobowiązania w podatku rolnym określone zostały w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, ze zm.). Bez wątpienia podatek rolny związany jest z posiadaniem gruntów sklasyfikowanych i uwidocznionych w ewidencji gruntów. Stosownie bowiem do art. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że opodatkowanie gruntu podatkiem od nieruchomości w rozpoznawanej sprawie dokonano zgodnie z klasyfikacją gruntu ujętą w stosownej ewidencji, co zostało uwidocznione w decyzji będącej przedmiotem skargi. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo uznały, że powoływanie się przez skarżącego na to, że posiadany grunt w rzeczywistości wykorzystywany jest w gospodarstwie rolnym, nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku rolnego. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca.

Sąd nie podzielił również stanowiska prezentowanego przez skarżącego co do zwolnienia od opodatkowania budynków na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych albowiem zwolnienie to dotyczy budynków gospodarczych położonych na gruntach rolnych a grunty będące w posiadaniu skarżącego, co wynika z ewidencji gruntów, nie są gruntami rolnymi, co warunkuje zwolnienie z podatku od nieruchomości budynki gospodarcze.

Zauważyć należy, iż biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji gruntów, budynków nawet funkcji budynku, lecz odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (vide np.wyrok NSA 2009.06.30 sygn. akt II FSK 1410/07), tym bardziej co do jego rodzaju. Jeżeli obiekt nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) obiektu (budowla, budynek) do celów podatkowych.

Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (w tym podatkowych) i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów, budynków mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości i jego klasyfikacji tak gruntu jak i budynku.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo uznały, że powoływanie się przez skarżącego na to, że posiadany grunt i budynki w rzeczywistości są wykorzystywane w działalności rolniczej, nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są zapisy wynikające z ewidencji - dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca.

W tej sytuacji, za prawidłowe należy uznać stanowisko organów podatkowych obu instancji, iż organ podatkowy orzekając o wysokości przedmiotowego podatku zobowiązany był uwzględnić dotychczasowy zapis w ewidencji gruntów i kartotece budynków, a nie zmieniony który będzie na podstawie zatwierdzonych wyników gleboznawczych z dnia 12 czerwca 2012 r.

Na dzień wydania zaskarżonej decyzji treść tych danych nie została we właściwym trybie prawomocnie zakwestionowana, a zatem działania podjęte przez organy orzekające były prawidłowe, dlatego nie można zgodzić się z zarzutami skargi skierowanymi przeciwko zaskarżonej decyzji.

Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. (wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r. Sygn. akt II FSK 372/07, LEX nr 490966).

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić zatem, że w omówionym zakresie decyzje obu instancji nie naruszają prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane aktualne zapisy w ewidencji gruntów uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości.

W ustalonym stanie faktycznym i przy zastosowaniu przepisów prawa powołanych w zaskarżonej decyzji skarga nie zawierała uzasadnionych podstaw.

Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż decyzja ta wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a. orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej