Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 641/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Anna Rotter (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant st. sekretarz sądowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2024 r. sprawy ze skargi N. sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 marca 2024 r. nr SKO.FP/41.4/48/2024/1127 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 marca 2024r. nr SKO.FP/41.4/48/2024/1127 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. (organ pierwszej instancji) z dnia 7 grudnia 2023r. nr [...], którą postanowiono określić N Sp. z o.o. w K. (dalej: spółka, skarżąca, strona skarżąca) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 rok w kwocie 42 613,00 zł.

Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925).

Stan sprawy.

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2023 r. Prezydent Miasta G. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2020. Organ uznał, iż spółka w okresie objętym decyzją pozostawała właścicielem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], w skład której wchodzą działki gruntu nr [...] i [...] obręb ew. [...] oraz posadowione na nich budynki i budowle. Jak ustalono, nabycie prawa do nieruchomości miało miejsce 3 czerwca 2019 r., na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Rep. [...].

Następnie decyzją z dnia 7 grudnia 2023 r. organ pierwszej instancji określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 rok w kwocie 42 613,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w składanych deklaracjach na podatek od nieruchomości skarżąca zakwalifikowała sporną nieruchomość jako objętą zwolnieniem na podstawie § 2 ust. 1 uchwały nr VIF164/2007 Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie: zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis na wsparcie rozwoju nowoczesnych technologii i innowacji (Dz. Urz. Woj. ŚI. z 2007 r., poz. 2187 ze zm., dalej: chwała). Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 uchwały zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle zajęte na prowadzenie działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii, które istnieją w dniu wejścia w życie uchwały lub powstaną do dnia końca jej obowiązywania oraz grunty, budynki i budowle położone na obszarze objętym renowacją poprzemysłowej strefy "[...]", które są przedmiotem opodatkowania w dniu wejścia w życie uchwały lub zostaną objęte obowiązkiem podatkowym do dnia końca jej obowiązywania.

Następnie zacytowano treść § 2 ust. 2 uchwały zgodnie z którym zwolnienie przysługuje na okres 20 lat, jednakże nie dłużej niż do osiągnięcia przez beneficjenta zwolnienia limitu pomocy de minimis, określonego w art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 379 z dnia 28.12.2006 r.). Zacytowano również § 7 uchwały. Według w/w normy uchwała obowiązuje do dnia 30 czerwca 2014 roku, prawa do zwolnienia, które zostaną nabyte w trakcie obowiązywania uchwały, obowiązują przez cały okres w niej przewidziany, bądź do momentu osiągnięcia, określonego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 379 z dnia 28.12.2006 r.), limitu pomocy de minimis.

Organ uznał, iż dotychczasowy podatnik, będący właścicielem nieruchomości przed dniem 3 czerwca 2019 r. utracił prawo do zwolnienia w związku ze zbyciem nieruchomość. W decyzji podniesiono, iż skarżąca nie jest następcą prawnym ówczesnego właściciela, a samo nabycie nieruchomości nastąpiło już po okresie obowiązywania uchwały, który minął dnia 30 czerwca 2014 r. W rezultacie organ pierwszej instancji wyraził przekonanie, że wcześniejszy podatnik utracił prawo do zwolnienia z powodu zbycia nieruchomości, a jej nabycie przez spółkę nastąpiło po okresie obowiązywania uchwały, bez następstwa prawnego. Powoduje to, iż skarżącej nie przysługuje zwolnienie, gdyż uchwała wyklucza nabycia praw z niej wynikających po okresie obowiązywania uchwały.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż na wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 rok składają się:

1) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji grantów i budynków - 3 579 m2, po stawce 0.86 zł w okresie 12 miesięcy - w wysokości 3 077,94 zł;

2) budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne zajęte naprowadzenie działalności gospodarczej - 1 558,10 m2, po stawce 23,90 zł w okresie 12 miesięcy - w wysokości 37 238,59 zł;

3) budowle - 114 809,00 zł x 2% w okresie 12 miesięcy - 2 296,18 zł.

Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od w/w decyzji.

W odwołaniu spółka zarzuciła organowi:

1) naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 3, 4 i 6 w związku z art. 210 § 4 o.p. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie nie zawiera szczegółowego odniesienia się do stanu faktycznego i przywołanych przepisów prawa;

2) naruszenie przepisu art. 120, art. 121 § 1 i 2 jak również przepisu art. 122 o.p. i przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający reguły legalizmu;

3) naruszenie przepisu art. 191 o.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2023r., poz. 70 ze zm., dalej: u.p.o.l.);

4) naruszenia prawa materialnego, tj.: przepisu 52 ust. 1 oraz przepisu § 4 uchwały przez błędną wykładnię i ograniczenie zastosowania zwolnienia związanego z przedmiotowym jej zakresem jedynie do tych podmiotów, które rozpoczęły korzystanie ze zwolnienia w okresie trwania uchwały.

Decyzją z dnia 25 marca 2024r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 7 grudnia 2023r.

Zdaniem SKO uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji odpowiada przepisom prawa i standardom postępowania podatkowego. Uzasadnienie zawiera wskazanie wszystkich istotnych dla sprawy przepisów prawa - zarówno powszechnie obowiązującego, jak i prawa miejscowego. Organ w sposób wyczerpujący opisał stan faktyczny sprawy, określił prawidłowo datę nabycia przez skarżąca nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania i ocenił jaki wpływ na wydanie decyzji miało nabycie nieruchomości właśnie w tej dacie - następującej po utracie mocy obowiązującej uchwały. W rezultacie organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 3, 4 i 6 w związku z art. 210 § 4 o.p. za niezasadny. SKO nie dopatrzyło się również naruszenia art. 120, art. 121 § 1 i 2, jak również przepisu art. 122 o.p. Wyjaśniono, że w toku sprawy organ pierwszej instancji umożliwił skarżącej zapoznanie się z aktami prawidłowo wyznaczając siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności wynikający z art. 200 § 1 o.p.

SKO nie stwierdziło również naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., gdyż jak wyjaśniono w decyzji, obowiązek podatkowy ciążący na skarżącej od dnia 1 lipca 2019r. wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Jak podano, skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], w skład, której wchodzą działki grantu nr [...] i [...] obręb ew. [...] oraz posadowione na nich budynki i budowle. SKO zwróciło uwagę, iż nabycie prawa do nieruchomości miało miejsce 3 czerwca 2019 r., na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A [...].

W przekonaniu SKO, z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że już sam fakt posiadania grantów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości w poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

SKO zaznaczyło, iż osią sporu w sprawie są rozbieżności interpretacyjne § 2 ust. 2 oraz § 7 uchwały określającego warunki jakie musi spełnić podatnik, aby uzyskać prawo do zwolnienia.

SKO zwróciło uwagę na treść wyroku NSA z dnia 6 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt III FSK 2183/21, wydanym na kanwie interpretacyjnej tej samej uchwały tj. nr VIF164/2007 Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie: zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis na wsparcie rozwoju nowoczesnych technologii i innowacji (Dz. Urz. Woj. ŚI . z 2007 r., poz. 2187). Zdaniem NSA biorąc pod uwagę § 2 ust. 1 uchwały "nabycie przez podatnika uprawnień do zwolnienia z podatku od nieruchomości" następuje w odniesieniu do gruntów, budynków i budowli zajętych na prowadzenie działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii, które istnieją w dniu wejścia w życie uchwały lub powstaną do dnia końca jej obowiązywania oraz do grantów, budynków i budowli położonych na obszarze objętym renowacją poprzemysłowej strefy (...) - które są przedmiotem opodatkowania w dniu wejścia w życie uchwały lub zostaną objęte obowiązkiem podatkowym do dnia końca jej obowiązywania. Według NSA jeżeli grunty, budynki i budowle są przedmiotem opodatkowania w dniu wejścia w życie uchwały lub zostaną objęte obowiązkiem podatkowym do końca jej obowiązywania - spełnienie tego warunku skutkuje nabyciem przez podatnika uprawnień do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Konsekwentnie nabycie przez podatnika uprawnień do zwolnienia może nastąpić w czasie obowiązywania uchwały. W przypadku nabycia przez podatnika uprawnienia do zwolnienia rozpoczyna się wskazany w § 4 ust. 1 uchwały "bieg obowiązywania zwolnienia". NSA stwierdził, iż podmiot, który nabył nieruchomość po dniu 30 czerwca 2014 r. nie ma możliwości uzyskania prawa do zwolnienia, niezależnie od tego czy nieruchomość nadal spełnia warunki określone w § 2 ust. 1 uchwały, jak też od tego czy warunki te spełnił poprzedni właściciel nieruchomości. W tym przypadku zwolnienie nabywcy nieruchomości z podatku od nieruchomości byłoby zwolnieniem, dotyczącym "nowego" podatnika.

SKO w pełni podzieliło stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i uznało za niezasadny zarzut naruszenia prawa materialnego - § 2 ust. 1 oraz przepisu § 4 uchwały.

Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła na decyzję SKO skargę do tut. Sądu.

Spółka zaskarżyła decyzję SKO w całości, zarzucając jej:

- naruszenie przepisu art. 191 o.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 3 u.p.o.l. oraz § 2 ust. 1 uchwały poprzez niewyjaśnienie i brak odniesienia się do faktu, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości tj. nieruchomości położona w G. przy ul. [...], stanowiła przedmiot zwolnienia w rozumieniu uchwały w całym okresie jej obowiązywania;

- naruszenia prawa materialnego, tj.: przepisu § 2 ust. 1 oraz przepisu § 4 uchwały w związku z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. przez błędną wykładnię i ograniczenie zastosowania zwolnienia związanego z przedmiotowym jej zakresem jedynie do tych podmiotów, które rozpoczęły korzystanie ze zwolnienia w okresie trwania uchwały.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania.

W uzasadnieniu skargi spółka wskazał, iż nabyła nieruchomość położoną w G. przy ulicy [...]. Nieruchomość ta, będąca przedmiotem nabycia stanowiła nieruchomość zajętą na prowadzenie działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii w rozumieniu uchwały. Jak podkreślono w skardze, z uwagi na fakt, że nieruchomość spełniała warunki do zwolnienia została objęta materią uchwały, a obecny jej właściciel jako podatnik w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zobligowany do odprowadzania podatku, korzysta z wynikającego z uchwały zwolnienia od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis co do nieruchomości przez zbywcę.

W skardze wyrażono przekonanie, iż na gruncie uchwały statuującej zwolnienie podatkowe, bez znaczenia pozostaje osoba podatnika, czy chwila powstania dla niego obowiązku podatkowego. Jak wskazano, sama treść uchwały ( § 2 uchwały) wskazuje na:

- użycie językowo, trybu dokonanego w zakresie faktycznego "zajęcia" nieruchomości pod określoną działalność;

- czas "zajęcia" do końca jej obowiązywania,

- objęcia obowiązkiem podatkowym - zatem oddanie do użytkowania znów element przedmiotowy, dotyczący nieruchomości - do końca jej obowiązywania

Jak wyjaśniła skarżąca, określona uchwałą kwestia podmiotowa dotyczy jedynie limitu pomocy i chwili jej przyznania wówczas zgodnie z art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 379 z dnia 28.12.2006r.)

W ocenie skarżącej na gruncie uchwały z 2007 r. dochodzi do swoistej "kontynuacji" zwolnienia od podatku od nieruchomości, co tych nieruchomości, które spełniły wszystkie wymogi przedmiotowe w okresie jej obowiązywania, a zatem prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości w stosunku do nich zaistniało w okresie obowiązywania uchwały. Warunkiem korzystania z tego będzie jedynie potwierdzenie przez nabywców takich nieruchomości, że na dzień powstania obowiązku podatkowego nabywcy, warunki przewidziane pierwotną uchwałą są i będą kontynuowane.

Jak podkreślono w skardze, analogicznie wykładania zapisów § 2 uchwały w związku z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. wskazuje, że podatnik który już korzysta ze zwolnienia w stosunku do jednej nieruchomości, to przyjmując i zakładając, że nabędzie on (nawet po zakończeniu obowiązywania uchwały np. obecnie, ale nieruchomość również korzystającą ze zwolnienia np. nieruchomość sąsiednią) to uwzględniając przyjęte rozwiązania prawne należy stwierdzić, że będzie on uprawniony do uzyskania zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości zakupionej na analogicznych zasadach określonych uchwałą z 2007 r.

Reasumując skarżąca podniosła, iż uwzględniając przedmiotowy (a nie podmiotowy) charakter zwolnienia z podatku od nieruchomości określony w uchwale, to w świetle jej przepisów nabycie przez spółkę nieruchomości w okresie zwolnienia przewidzianego § 2 ust. 2 uchwały może być objęte zwolnieniem od tego podatku, przy czym skarżąca na dzień powstania obowiązku podatkowego (lub dzień nabycia nieruchomości) winna wykazać, że nieruchomość ta nadal spełnia określone w tej uchwale warunki.

Jak zaznaczono, nabycie nieruchomości - bezsprzecznie - spełniającej do 30 czerwca 2014 r (co istotne spełniającej nadal) warunki zwolnienia z § 2 ust. 1 uchwały, nie powoduje "wejście" nabywcy w prawa zbywcy korzystającego ze zwolnienia. Według skarżącej mamy do czynienia z odrębnym prawem, odrębnego podmiotu do skorzystania ze zwolnienia nie zaś z "następstwem prawnym" podatników i wstąpieniu w sytuację prawną zbywcy nieruchomości. W ocenie spółki uchwałodawca w zapisie § 7 uchwały potwierdził możliwość nabycia prawa do zwolnienia co do przedmiotu zwolnienia (nie zaś uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia przez podatnika) określonego uchwałą w trakcie obowiązywania uchwały.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Zagadnieniem spornym miedzy stronami jest kwestia możliwości skorzystania przez skarżącą ze zwolnienia z podatku od nieruchomości zawartego w § 2 uchwały w odniesieniu do nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], którą spółka nabyła w dniu 3 czerwca 2019r., a która była objęta zwolnieniem z § 2 uchwały i spełniała warunki do w/w zwolnienia w dniu jej nabycia przez skarżącą.

Zdaniem skarżącej brak w uchwale wyraźnej regulacji wyłączającej prymat przedmiotowego zwolnienia, powoduje istnienie prawa do zwolnienia dla każdego kolejnego właściciela nieruchomości w okresie 20 lat od daty pierwotnego zajęcia nieruchomości na działalność wskazaną w § 2 uchwały.

Odmiennego zdania jest organ, który powołując się na treść § 7 uchwały, wyraził stanowisko, iż uchwałodawca wyraźnie potwierdził możliwość nabycia prawa do zwolnienia tylko w trakcie obowiązywania uchwały. Według organu z uwagi na fakt, iż skarżąca nabyła nieruchomość w dniu 3 czerwca 2019r., czyli w dacie, gdy uchwała już nie obowiązywała, zwolnienie z § 2 uchwały jej nie przysługuje.

Rację w sporze należało przyznać organowi.

Przedstawione powyżej zagadnienie było już przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wydał w tym przedmiocie wyrok w dniu 6 czerwca 2023r. sygn. akt III FSK 2183/21. W rozpoznanej sprawie Sąd w całości podziela argumenty i wnioski zawarte w powyższym orzeczeniu, a zaprezentowaną tam argumentację przyjmuje za własną.

Sąd zwraca uwagę, iż w § 4 ust. 1 uchwała wymaga, w przypadku nabycia przez podatnika uprawnień do zwolnienia z podatku od nieruchomości określonego w § 2 uchwały, przedłożenia Prezydentowi Miasta G. w terminie do 15 dnia miesiąca, w którym rozpoczyna się bieg obowiązywania zwolnienia określonych dokumentów.

Biorąc pod uwagę § 2 ust. 1 uchwały "nabycie przez podatnika uprawnień do zwolnienia z podatku od nieruchomości" następuje w odniesieniu do gruntów, budynków i budowli zajętych na prowadzenie działalności przez parki technologiczne, akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu technologii, które istnieją w dniu wejścia w życie uchwały lub powstaną do dnia końca jej obowiązywania oraz do gruntów, budynków i budowli położonych na obszarze objętym renowacją poprzemysłowej strefy [...] - które są przedmiotem opodatkowania w dniu wejścia w życie uchwały lub zostaną objęte obowiązkiem podatkowym do dnia końca jej obowiązywania. Jeżeli zatem wskazane grunty, budynki i budowle są przedmiotem opodatkowania w dniu wejścia w życie uchwały lub zostaną objęte obowiązkiem podatkowym do końca jej obowiązywania – spełnienie tego warunku skutkuje nabyciem przez podatnika uprawnień do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Konsekwentnie nabycie przez podatnika uprawnień do zwolnienia może nastąpić w czasie obowiązywania uchwały.

W przypadku nabycia przez podatnika uprawnienia do zwolnienia rozpoczyna się wskazany w § 4 ust. 1 uchwały "bieg obowiązywania zwolnienia". Aby ze zwolnienia skorzystać, podatnik w terminie do 15 dnia miesiąca, w którym ten bieg się rozpoczął, ma obowiązek przedłożenia dokumentów Prezydentowi Miasta G. Na mocy § 2 ust. 2 uchwały takie zwolnienie (określone w § 2 ust. 1) przysługuje na okres 20 lat, jednakże nie dłużej niż do osiągnięcia przez beneficjenta zwolnienia określonego limitu pomocy de minimis.

Powyższa wykładnia znajduje potwierdzenie, w treści § 7 uchwały, który stanowi, że prawa do zwolnienia, które zostaną nabyte w trakcie obowiązywania uchwały, obowiązują przez cały okres w niej przewidziany, bądź do momentu osiągnięcia, określonego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 379 z dnia 28.12.2006 r.), limitu pomocy de minimis. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, uchwałodawca wyraźnie potwierdził możliwość nabycia prawa do zwolnienia tylko w trakcie obowiązywania uchwały. Nie dopuścił też możliwości, aby nastąpiło to po upływie okresu obowiązywania uchwały, a zatem po 30 czerwca 2014 r. Przepis § 7 uchwały gwarantuje ochronę praw nabytych w zakresie uzyskanego w trakcie obowiązywania uchwały zwolnienia z podatku od nieruchomości przez cały okres określony w § 2 ust. 2 uchwały. Przepis ten chroni prawo do zwolnienia nabyte przez danego podatnika.

Uchwała wskazuje w § 2 ust. 2 na "beneficjenta zwolnienia", potwierdzając, że zwolnienie ostatecznie dotyczy zawsze określonego podmiotu. Za beneficjenta zwolnienia uchwała uważa podatników, którzy nabyli prawo do zwolnienia w trakcie obowiązywania uchwały (§ 2 ust. 2 w zw. z § 7 uchwały). Uchwała określa ramy czasowe obowiązywania i wymaga, oprócz spełnienia warunków dotyczących nieruchomości, wymaga również podjęcia w określonym czasie konkretnych działań przez beneficjenta zwolnienia. Warunków tych nie może spełnić podmiot nabywający nieruchomość po okresie obowiązywania uchwały.

Konsekwentnie, podmiot, który nabył nieruchomość po dniu 30 czerwca 2014 r. nie ma możliwości uzyskania prawa do zwolnienia, niezależnie od tego czy nieruchomość nadal spełnia warunki określone w § 2 ust. 1 uchwały, jak też od tego czy warunki te spełnił poprzedni właściciel nieruchomości. W tym przypadku zwolnienie nabywcy nieruchomości z podatku od nieruchomości byłoby zwolnieniem, dotyczącym "nowego" podatnika. Tym samym nowy podatnik nie korzysta z następstwa prawnego. Bieg obowiązywania zwolnienia wobec tego konkretnego podatnika rozpocząłby się po upływie okresu obowiązywania uchwały, czego uchwała nie przewiduje. Nabywca nieruchomości nie ma w szczególności możliwości dopełnienia procedury wskazanej w § 4 ust. 1 uchwały związanej z przedłożeniem w określonym terminie wymaganych dokumentów.

W realiach rozpoznanej sprawy wskazać należy, iż nabycie nieruchomości przez skarżącą nastąpiło w dniu 3 czerwca 2019r., czyli w czasie, gdy uchwała już nie obowiązywała. W rezultacie spółka nie mogła skutecznie nabyć prawa do zwolnienia wskazanego w § 2 uchwały.

W konsekwencji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 935) skargę oddalił.