Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1472/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Dnia 17 lipca 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1174/22 w sprawie ze skargi Gminy T. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 kwietnia 2022 r. znak DOZ-OAiK.650.493.2021.MW w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 11 stycznia 2023 r., VII SA/Wa 1174/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę Gminy T. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (MKiDN) z 26 kwietnia 2022 r. znak DOZ-OAiK.650.493.2021.MW, w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, budynek [...], tak zwane [...], w zespole pensjonatowo-parkowym w T. przy ul. [...], działka nr ew. [...] [...], został wpisany decyzją nr [...] z 21 czerwca 1995 r. do rejestru zabytków wraz z pozostałymi elementami zespołu – pensjonatem, tzw. zamkiem, oficyną z wozownią i parkiem krajobrazowym.

2.2. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 1174/23 kolejno wskazano, że 6 lutego 2015 r. Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków (DWKZ) przeprowadził kontrolę ww. zabytkowego budynku [...], podczas której stwierdził, że obiekt ten znajduje się w katastrofalnym stanie technicznym. W związku z powyższym DWKZ, działając na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Uoz), decyzją nr 145/2018 z 22 stycznia 2018 r. znak: WZN.5180.26.2017.RK, nakazał Gminie T. wykonanie w budynku [...] przy ul. [...] w T. następujących prac i robót budowlanych: naprawę istniejących i odbudowę brakujących murów konstrukcyjnych, naprawę istniejących i odtworzenie brakujących tynków zewnętrznych z odtworzeniem faktury tynku i dekoracji tynkarskiej, naprawę istniejących i odtworzenie brakujących tynków wewnętrznych, naprawę drewnianych drzwi wejściowych z okuciami, odbudowę dachu i położenie pokrycia dachowego. Organ ochrony zabytków wskazał na konieczność uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie powyższych prac i wyznaczył termin ich wykonania do 31 grudnia 2018 r.

2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że 18 czerwca 2019 r. DWKZ decyzją nr 1337/2019 znak: WZN.5142.117.209.RK, udzielił Gminie T. pozwolenia na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych w budynku [...] w następującym zakresie: odbudowa brakujących części budowli, remont z odtworzeniem elewacji oraz zagospodarowanie terenu bezpośrednio przylegającego do obiektu. Termin ważności pozwolenia organ ten wyznaczył do 31 grudnia 2021 r.

2.4. W wyroku przywołano dalej, że 27 maja 2020 r. DWKZ przeprowadził oględziny [...] na działce przy ul. [...] w T., podczas których stwierdzono postępującą degradację obiektu i brak jego zabezpieczenia. Stwierdzono m. in. zawalone odcinki murowanych ścian (murów obwodowych). Obiekt był prowizorycznie zabezpieczony porwaną i ściągniętą plandeką, wnętrze nie było zabezpieczone. Obiekt wygrodzono siatką, która była miejscowo uszkodzona. Stan obiektu udokumentowano fotografiami.

2.5. Sąd pierwszej instancji ustalił, że 18 lutego 2021 r. DWKZ wydał tytuł wykonawczy nr [...], w którym wskazał ciążący na Gminie T. obowiązek wynikający z decyzji tegoż organu z 22 stycznia 2018 r., oraz wydał postanowienie nr 111/2021, którym nałożył na Gminę T. grzywnę w wysokości 10 000 zł w celu przymuszenia do wykonania decyzji nr 145/2018 z 22 stycznia 2018 r. oraz zobowiązał do wniesienia opłaty egzekucyjnej w wysokości 68 zł za wydanie ww. postanowienia.

2.6. Jak wynika z dalszych ustaleń sądu pierwszej instancji, pismem z 1 marca 2021 r. Gmina T. złożyła wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. DWKZ postanowieniem nr 221/2021 z 26 marca 2021 r. oddalił zarzuty Gminy T. w całości, natomiast postanowieniem nr 288/2021 z 22 kwietnia 2021 r. oddalił wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. MKiDN postanowieniem z 21 kwietnia 2022 r. znak: DOZ-OAiK.650.590.2021.MW, po rozpatrzeniu zażalenia Gminy T., utrzymał w mocy postanowienie nr 221/2021. Gmina T. nie zgodziła się także z postanowieniem nr 111/2021 z 18 lutego 2021 r. i wniosła od niego zażalenie.

2.7. Dalej w wyroku VII SA/Wa 1472/23 przywołano, że MKiDN powołanym na wstępie postanowieniem z 26 kwietnia 2022 r., po rozpatrzeniu zażalenia Gminy T. na postanowienie DWKZ nr 111/2021 z 18 lutego 2021 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm. K.p.a.), oraz art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 34 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2022, poz. 479 ze zm., Upea) oraz na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 Uoz (Dz. U. 2021, poz. 710 ze zm.) – uchylił postanowienie organu egzekucyjnego w całości i nałożył na Gminę T. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł z powodu niewykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z 18 lutego 2021 r., oraz wezwał zobowiązaną Gminę T. do: uiszczenia nałożonej grzywny na rachunek Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, zastrzegając, że nieuiszczenie grzywny w powyższym terminie skutkować będzie ściągnięciem jej w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; wykonania obowiązku określonego w w/w tytule wykonawczym w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia, wskazując, że niewykonanie obowiązku w powyższym terminie skutkować będzie nałożeniem dalszych grzywien w tej samej lub wyższej kwocie.

3.1. Gmina T. złożyła skargę na w/w postanowienie MKiDN z 26 kwietnia 2022 r., zarzucając naruszenie przepisów mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:

1) art. 122 § 2 pkt 1 i pkt 2 Upea polegające na:

- braku uzasadnienia przez organ wysokości nałożonej na skarżącą grzywny,

- braku dokonania przez organ analizy co do okoliczności związanych z terminami określonymi w zaskarżonym postanowieniu, w tym wyznaczenie terminu do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym, w którym to terminie nie jest realnie możliwe spełnienie tych obowiązków;

2) art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3, 124 § 2 i 126 K.p.a. w zw. z art. 121 § 2 i art. 18 Upea polegające na:

- braku wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym brak wyjaśnienia przez organ, jakimi kryteriami kierował się przy ustalaniu wysokości nałożonej grzywny oraz jakimi przesłankami kierował się przy wyznaczeniu terminu na wykonanie obowiązków objętych tytułem wykonawczym i terminu na uiszczenie grzywny,

- nierozważeniu kwestii istotnych dla weryfikacji terminów wyznaczonych w zaskarżonym postanowieniu, w tym niewyjaśnienie przesłanek determinujących wyznaczenie terminu na wykonanie obowiązków objętych tytułem wykonawczym oraz uiszczenie grzywny,

- określeniu kwoty grzywny w nadmiernej wysokości, co powoduje, że jest ona nazbyt dolegliwa dla skarżącej,

- niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu przez organ materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ naczelny wniósł o jej oddalenie.

3.3. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.

3.4. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że poza sporem pozostawała okoliczność, że Gmina T. nie wykonała obowiązków określonych w decyzji DWKZ z 22 stycznia 2018 r. W takiej sytuacji organ uprawniony był zatem do zastosowania wobec zobowiązanej Gminy środków egzekucyjnych. Zdaniem tegoż sądu organ dokonał właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego, prawidłowo została też określona wysokość nałożonej grzywny, a przy jej ustalaniu nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że Gmina T. nie wykonała żadnych z nakazanych prac, nie podjęła nawet działań, które skutecznie zabezpieczyłyby zabytek zarówno przed dostępem osób trzecich, jak również przed destrukcyjnym działaniem czynników atmosferycznych. W ocenie sądu pierwszej instancji nałożenie grzywny w wysokości 10 tys. zł uzasadnione było okolicznościami rozpoznawanej sprawy i koniecznością zapewnienia skuteczności tego środka egzekucyjnego. Sąd ten nie znalazł także uzasadnionych podstaw, by uznać wyznaczony ww. postanowieniem termin za niewystarczający do wykonania obowiązków, biorąc pod uwagę świadomość strony skarżącej odnoszącą się do ciążącego na niej od kilku lat obowiązku, która powinna łączyć się co najmniej z podjęciem przygotowań do sprawnej realizacji nakazanych prac.

4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina T. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając wskazany wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia DWKZ (art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2023, poz. 259, Ppsa), ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej kasacyjnie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4.2. Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 122 § 2 pkt 1 i 2 Upea oraz art. 18 Upea w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do uchylenia postanowienia MKiDN oraz postanowienia DWKZ z uwagi na fakt, że:

- w określonym w postanowieniu MKiDN terminie do wykonania nałożonych obowiązków nie było realnej możliwości spełnienia tych obowiązków, a nadto w przedmiotowym postanowieniu nie wyjaśniono kryteriów i przesłanek, jakimi kierowano się przy wyznaczaniu zarówno powyższego terminu jak i terminu do zapłaty grzywny;

- nałożenie na Gminę T. grzywny w wysokości 10 tys. zł było nieuzasadnione i nadmierne, a nadto w postanowieniu MKiDN nie wyjaśniono kryteriów i przesłanek, jakimi kierowano się przy ustalaniu wysokości nałożonej grzywny;

2) art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa poprzez nienależytą kontrolę działalności administracji publicznej i brak uwzględnienia skargi, w sytuacji gdy w postępowaniu egzekucyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 Upea oraz art. 122 § 2 pkt 1 i 2 Upea.

4.3. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie Gmina oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

4.4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Gmina podnosi, że po pierwsze, sąd pierwszej instancji zupełnie nie wziął pod uwagę okoliczności, iż w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia MKiDN nie istniała realna możliwość wykonania tych obowiązków polegających na przeprowadzeniu szeregu prac budowlanych, tj. polegających na naprawie istniejących i odtworzeniu brakujących tynków zewnętrznych z odtworzeniem faktury tynku i dekoracji tynkarskich, naprawie istniejących i odtworzeniem brakujących tynków wewnętrznych, naprawie drewnianych drzwi wejściowych z okuciami, odbudowie dachu i położeniu pokrycia dachowego. Po drugie, wyznaczony przez MKiDN termin do uiszczenia grzywny (30 dni od dnia doręczenia postanowienia) jest krótszy niż termin na wykonanie obowiązków (2 miesiące od dnia doręczenia postanowienia). Z powyższego wynika, że nawet jeśli zobowiązany zrealizowałby w terminie obowiązki, to i tak byłby zmuszony zapłacić wcześniej nałożoną grzywnę, co tym bardziej wypacza charakter jaki ma pełnić grzywna, tj. ma stanowić presję do dobrowolnego zrealizowania obowiązków, nie zaś karę za ich niewykonanie (a w niniejszej sprawie de facto karę jeszcze przed upływem terminu na ich wykonanie).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono w znacznej części motywy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2019 r., II OSK 2355/17, uznając iż zachodzi w przedmiotowej sprawie podobna sytuacja, co w sprawie, w której zapadł przywołany wyrok.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

5.2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).

5.3. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie, skoro w tej sprawie skargę na taki akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd drugiej instancji, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.

5.4. Nie jest trafny zarzut niedostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji naruszenia przepisów art. 122 § 2 pkt 1 i 2 oraz art. 18 Upea w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. Z przepisów art. 122 § 2 pkt 1 i 2 Upea wynika, że postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać odpowiednio "wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych" oraz "wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze". Oba te elementy zawiera wydane w sprawie zaskarżone postanowienie, brak jednego z tych elementów w części stanowił o skuteczności wniesionego zażalenia na postanowienie organu I instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie Ministra zawiera także uzasadnienie faktyczne i prawne.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut, jakoby orzekając o grzywnie w celu przymuszenia w wysokości 10 tys. zł organy miały nie wyjaśnić przesłanek, którymi kierowały się przy ustaleniu jej wysokości, a grzywna nałożona jest nieuzasadniona i nadmierna. Z treści przepisu art. 121 § 2 Upea wynika, że nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Zobowiązaną w przedmiotowej sprawie jest Gmina, zatem osoba prawna, z tego względu jednorazowa grzywna w celu przymuszenia nie mogła przekraczać 50 tys. zł. Określenie w przedmiotowej sprawie grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10 tys. zł trudno uznać za wyczerpującą kwalifikator "nadmiernej", skoro jest pięciokrotnie niższa niż prawem dopuszczalna wysokość grzywny jednorazowej. Celem tego środka egzekucyjnego, jak wskazuje na to sama jego nazwa, jest przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku, grzywna ta ma wywołać na tyle silną dolegliwość finansową, aby zmusić zobowiązanego do wykonania spoczywającego na nim obowiązku niepieniężnego. Już w postanowieniu organu I instancji wskazywano, że przesłankami do nałożenia grzywny w celu przymuszenia w tej wysokości był wzgląd na obecny stan nieruchomości objętej ochroną konserwatorską, postawę zobowiązanego oraz świadomość w degradacji obiektu zabytkowego.

Nie jest skuteczna ta argumentacja skarżącej kasacyjnie, w ramach której naprowadza się, że w wyznaczonym w zaskarżonym postanowieniu terminie, nie jest realna możliwość spełnienia nałożonych obowiązków. Przypomnieć wypadnie, że obowiązki wykonania oznaczonych robót budowlanych nałożono na Gminę ostateczną decyzją z 22 stycznia 2021 r., gdzie termin wykonania nałożonych prac ustalono na 31 grudnia 2018 r. Gmina obowiązków tych nie wykonała przez kilka lat, przeto wszczęto postępowanie egzekucyjne. Nie jest więc tak, że to dopiero w postanowieniu organu egzekucyjnego określono obowiązki niepieniężne, określając termin ich wykonania. Kilkuletnia zwłoka Gminy w podjęciu działań zabezpieczających zabytek i wykonaniu stosownych robót, które zostały na nią nałożone, skutkowała zastosowaniem środków egzekucyjnych. Określenie zatem w zaskarżonym postanowieniu wezwania do wykonania obowiązków w terminie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia, ma skłonić Gminę do rzeczowej refleksji i rozpoczęcia wykonywania nałożonych na nią obowiązków, a brak takiego działania uzasadniał będzie nałożeniem dalszych grzywien. Takie ustalenie w zaskarżonym postanowieniu ma znaczenie perswazyjne i prawidłowo związane jest z celem samego postępowania egzekucyjnego – jest nim wykonanie nałożonego i wymagalnego obowiązku. Gmina została zobowiązaną do wykonania oznaczonych robót decyzją DWKZ, gdzie termin na zrealizowanie tych prac określono na ponad 11 miesięcy. Gmina zbagatelizowała ten obowiązek, dopiero w czerwcu 2019 r. uzyskała stosowne pozwolenie konserwatorskie. Do dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego upłynęło od dnia nałożenia obowiązku ponad 3 lata. Trafnie zauważył sąd pierwszej instancji, że Gmina – do czasu wydania zaskarżonego postanowienia – nie wykonała żadnej z nałożonych na niej prac, nie podjęła działań zabezpieczających zabytek. Słusznie także ocenił sąd a quo, że kilkuletnia zwłoka w wykonaniu nałożonego obowiązku, jest wystarczającą okolicznością, aby uznać, że Gmina mogła przygotować się do jego wykonania. Tym samym nie jest skuteczny argument nieadekwatności wyznaczonego w zaskarżonym postanowieniu terminu, skoro jest tłumaczony dotychczasowym uchylaniem się zobowiązanego od wykonania nałożonego obowiązku.

5.5. Nie są usprawiedliwione zarzuty niedostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 Upea. Trafna jest ocena sądu pierwszej instancji, że w sprawie zebrano wystarczająco materiał dowodowy, pozwalający na wydanie w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania przez skarżącą kasacyjnie Gminę obowiązku niepieniężnego. W skardze kasacyjnej nie wskazano, jakie to jeszcze fakty nie zostały udowodnione, a które miałyby znaczenie dla uznania niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego.

5.6. Nie mogła odnieść skutku ta argumentacja, w ramach której obszernie przywołano motywy wyroku wydanego w sprawie II OSK 3578/19. Pomijając nawet, że przywołany judykat nie wiąże w przedmiotowej sprawie, to wyrok powyższy zapadł w odmiennym stanie faktycznym.

6. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.