Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 349/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 15 zzr ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres, Asesor WSA Aneta Brzezińska (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 6 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 18 stycznia 2023 r., nr SKO/PO-413/283/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy na rzecz strony skarżącej kwotę 552 (pięćset pięćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 18 stycznia 2023 r. (nr SKO/PO-413/283/2022) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wójta Gminy R. z 19 października 2022 r. (nr Finl.3110.2.2020) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 18.393 zł – na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze. zm,), dalej: o.p. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W decyzji tej, po obszernym i szczegółowym opisie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie – SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, iż podatnikiem podatku od nieruchomości należnego od zabudowanej budynkiem magazynu o powierzchni [...] m2 nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę Nr [...] w obrębie R. o powierzchni [...] m2 powinien być w 2017 r., stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w stanie prawnym obowiązującym w 2017 r., Dz.U. z 2016 r., poz. 716 z późn. zm.), dalej: u.p.o.l., użytkownik wieczysty gruntu i właściciel budynku, tj. Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę J. (dalej: Strona Skarżąca).

Z dniem 1 stycznia 2016 r., z mocy prawa, stosownie do art. 9 ust. 2b ustawy z 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. Nr 121, poz:. 770 z późn. zm.), dalej: p.w.u.KRS, Skarb Państwa nabył bowiem nieodpłatnie, stanowiącą przedmiot opodatkowania nieruchomość. Wynikało to z faktu, iż dotychczasowy użytkownik wieczysty nieruchomości Gminna S. w W. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie złożyła wniosku o wpis do rejestru. Tym samym S. – stosownie do art. 9 ust. 2a p.w.u.KRS – została wykreślona z rejestru z dniem [...] stycznia 2016 r.

SKO nie przychyliło się zatem do stanowiska Strony Skarżącej, że za podatnika podatku od nieruchomości winien zostać uznany podmiot, który w 1997 r. zawarł z Likwidatorem S. umowę dotyczącą dzierżawy magazynu [...] położonego na spornej nieruchomości. SKO uznało bowiem, że A. R. prowadzący P. w R. nie jest samoistnym posiadaczem w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego. Zdaniem SKO znamiona tego posiadania nie nosiły bowiem cech władania nieruchomością jako własną, co w szczególności wynika z treści umowy dzierżawy z 19 marca 2017 r. oraz z nieprzerwanego realizowania jej postanowień (opłacania czynszu dzierżawnego na konto Urzędu Skarbowego w J., w tym również w 2017 r.), czy też braku uiszczania podatku od nieruchomości, dokonywania wydatków przekraczających wydatki konieczne dla utrzymania nieruchomości, oddawania nieruchomości w posiadanie zależne innym podmiotom.

Od niniejszej decyzji, reprezentujący Skarb Państwa Starosta J., wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 9c p.w.u.KRS poprzez brak stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego roszczenia zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu;

2) art. 70 § 1 o.p. z uwagi na przedawnienie roszczenia z dniem 12 marca 2023 r.;

3) art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z posiadaniem samoistnym;

4) art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie w przypadku wystąpienia wszystkich ustawowych przesłanek w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasową argumentację, wnosząc o oddalenie skargi. W zakresie zarzutu przedawnienia SKO podniosło, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął się 31 grudnia 2017 r. i co do zasady winien upłynąć 31 grudnia 2022 r., aczkolwiek w sprawie zastosowanie znalazł art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 20 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej ustawa COVID, który został dodany do ww. ustawy z dniem 31 marca 2020 r. na mocy art. 1 pkt 14 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568). Okres przedawnienia uległ zatem przedłużeniu do 12 marca 2023 r., co oznacza – zdaniem SKO – że dopiero z tą datą organy podatkowe utraciły możliwość wymierzenia podatku od nieruchomości za 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych).

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona.

Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji SKO jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2023 r. o sygn. akt I FPS 2/22 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA), w myśl, której: "Art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych."

Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. tut. Sąd nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zawartego w ww. uchwale jest nią związany. W konsekwencji powołanie się przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę na wskazany w uchwale przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r., jako przedłużający w sprawie spółki ustawowy (5 letni – upływający z końcem 31 grudnia 2022 r.) termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. do dnia 12 marca 2023 r. jest niezasadne. Jako, że strona skarżąca nie jest osobą fizyczną, to Jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, a nie wskutek doręczenia decyzji ustalającej. Mając to na uwadze zobowiązanie podatkowe strony skarżącej w podatku od nieruchomości za 2017 r. przedawniało się zgodnie z art. 70 § 1 o.p. – z końcem 31 grudnia 2022 r. o ile w sprawie nie wystąpiła wymieniona przepisami prawa przesłanka wpływająca na bieg terminu przedawnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie przepisu art. 70 § 1 o.p., w związku z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID polegające na uwzględnieniu przy liczeniu biegu terminu przedawnienia w sprawie strony skarżącej drugiego z wymienionych przepisów (art. 15 zzr ust. 1 pkt 3) – gdy zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA przepis ten nie dotyczy zobowiązań podatkowych.

W rezultacie w rozpoznawanej sprawie doszło do wydania decyzji przez organ odwoławczy po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., czego konsekwencją jest uchylenie decyzji SKO w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę w drugiej instancji winien uwzględnić skutki wydanej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z 27 marca 2023 o sygn. akt I FPS 2/22 wskazane przez tut. Sąd, a w przypadku braku innych, niż zakwestionowana podstaw do procedowania sprawy strony skarżącej po upływie ustawowego terminu przedawnienia z art. 70 ust. 1 o.p., SKO winno uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), w związku z art. 208 § 1 o.p.), albowiem postępowanie dotyczyłoby zobowiązania, które wygasło już w sposób określony w art. 59 § 1 pkt 9 o.p.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).