Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1195/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 2 ust. 1 i 2, par. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 364
law: Rozporzadzenie ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego  Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48 art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 19a ust. 1
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

SENTENCJA

Dnia 4 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2023 roku sprawy ze skargi R. G. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 29 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2020 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 29 września 2022 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "K.p.a.", utrzymał w mocy - wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2021 r., poz. 182, dalej: "ustawa PROW 2014-2020") oraz § 2, § 3 i § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 ze zm., dalej: "rozporządzenie ONW PROW 2014-2020") - decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z 23 lutego 2021 r. o przyznaniu na rok 2020 płatności ONW w łącznej wysokości 4 199,18 zł, w tym płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I w wysokości 3 856,11 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 366,51 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia oraz płatności ONW płatność przejściowa nizinna w wysokości 343,07 zł.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego przedstawiono następujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

W dniu 11 czerwca 2020 r. R. G. za pośrednictwem platformy aplikacyjnej eWniosekPlus złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2020, następnie kilka razy go zmieniając. Łączna powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych do płatności wyniosła 24,56 ha w ramach ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I oraz 5,59 ha w ramach ONW strefa nizinna.

W dniu 23 lutego 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał decyzję w sprawie przyznania płatności ONW wskazując, że powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wyniosła 23,59 ha w ramach ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I oraz 5,58 ha w ramach ONW strefa nizinna.

Odwołując się do powyższej decyzji strona podniosła, że oparto ją na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych co do powierzchni działek, wyliczonych pomniejszeń i nałożonych kar oraz przywołano nieprawidłowe przepisy prawne. W szczególności z decyzji nie wynika, które konkretne obszary zostały wykluczone z płatności. Odwołujący się wniósł o udzielanie w toku postępowania niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, zapewnienie w toku całego postępowania czynnego udziału oraz umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji.

Postanowieniem z 25 czerwca 2021 r. organ odwoławczy włączył do sprawy jako dowody wydruki zdjęć lotniczych dla spornych działek, które zostały wykonane 16 sierpnia 2020 r. dla działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], a dla działki ew. nr [...] w dniu 16 czerwca 2020 r.

Decyzją z 25 czerwca 2021 r., sprostowaną postanowieniem z 16 września 2021 r., Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 25 maja 2022 r. o sygn. akt III SA/Po 1352/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję organu odwoławczego. Sądowi z urzędu wiadomo, że w uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, co następuje.

Skarżący został pozbawiony możliwości odniesienia się do dowodów dopuszczonych przez organ odwoławczy (wydruków zdjęć lotniczych). Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do zgłaszanych przez stronę rozbieżności dotyczących odzyskania poszczególnych działek do użytkowania rolniczego. Organ odwoławczy nie wskazał, jakie konkretnie powierzchnie zostały wykluczone z płatności, zabrakło wskazania przyczyn wykluczenia części powierzchni działek rolnych z płatności, konkretnego opisania stwierdzonych nieprawidłowości, zobrazowania ich skanami poszczególnych działek rolnych z zaznaczeniem miejsca występowania i opisem tych nieprawidłowości. W decyzji organ odwoławczy - podając powierzchnię wykluczonych obszarów - nie wyjaśnił, czy chodziło o zadrzewienia i zakrzaczenia, czy miały one charakter zwarty, a tym samym wykluczały rolnicze użytkowanie. Organ wskazał, że korzystał z ortofotomapy i zdjęć działek, jednak nie wskazał w decyzji powodów wykluczenia części działek i nie dołączył skanów ortofotomapy. Braki w uzasadnieniu decyzji w opisanym zakresie spowodowały, że Sąd powziął wątpliwość co do prawidłowości wykluczenia z płatności wskazanych w decyzji powierzchni działek. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zapewni skarżącemu czynny udział w postępowaniu i zbada, czy faktycznie zasadnym było pomniejszenie płatności z uwagi na niezgodność między deklarowaną a stwierdzoną powierzchnią gruntów, wyjaśniając nie tylko jaka powierzchnia ale z jakiej przyczyny została wykluczona z płatności.

Decyzją z 29 września 2022 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podnosząc, co następuje.

W dniu 1 września 2022 r., wykonując wskazania zawarte w wyroku, zawiadomiono stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie doręczono stronie 19 września 2022 r. Strona nie skorzystała z prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym.

Powierzchnia deklarowana przez stronę do płatności ONW w typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I wyniosła 24,56 ha. Powierzchnia stwierdzona, tzn. spełniająca wszystkie kryteria kwalifikowalności do płatności, wyniosła 23,59 ha. W ramach płatności ONW strefa nizinna wyniosła 5,59 ha, a powierzchnia stwierdzona wyniosłą 5,58 ha. Powierzchnia deklarowana we wniosku nie odpowiada maksymalnej powierzchni kwalifikowanej. Podczas kontroli administracyjnej dokonanej w Biurze Powiatowym ARiMR w P. ustalono, że maksymalny kwalifikowany obszar dla kwestionowanych działek ewidencyjnych wygląda następująco:

Nr działki ewidencyjnej: Powierzchnia deklarowana (ha): Powierzchnia stwierdzona (ha):

[...] (działka rolna B, C, D) 16,80 16,65

[...] (działka rolna H, I) 2,57 2,10

[...] (działka rolna M) 7,42 7,26

[...] (działka rolna M) 5,69 5,53

[...] (działka rolna O) 0,36 0,35

[...] (działka rolna R) 1,40 1,29

[...] (działka rolna L) 1,28 1,25

[...] (działka rolna S) 0,76 0,74

[...] (działka rolna Q) 1,04 1,02

Z zasady kontrola administracyjna wniosków, w tym w zakresie weryfikacji powierzchni zadeklarowanych, przeprowadzana jest w oparciu o dane zawarte w bazie referencyjnej LPIS. System Identyfikacji Gruntów i Działek Rolnych to ogólnokrajowy rejestr zawierający dane (osobowe, położenie i powierzchnię działki, rodzaj użytkowania). Na jej podstawie tworzony jest m. in. załącznik graficzny.

W trakcie kontroli powierzchni przeprowadzana jest wizualizacja działek i dokonuje się kontroli pomiarów powierzchni, a w przypadku stwierdzenia rozbieżności rolnik wzywany jest do złożenia wyjaśnień. Natomiast w przypadku, gdy dane zawarte w bazie referencyjnej GIS jednoznacznie wskazują na nieprawidłową deklarację rolnika, nie ma podstaw do uznania powierzchni deklarowanej jako kwalifikującej się do płatności.

Wnioskodawca zobowiązany jest wskazać powierzchnie rzeczywiście użytkowane rolniczo w danym roku, natomiast obowiązkiem Agencji płatniczej jest weryfikacja czy wszystkie warunki do otrzymania płatności zostały spełnione. Z przepisów unijnych i krajowych wynika, że zasadniczo ustanowione przepisami warunki, dające prawo do płatności, muszą być spełnione przez tego rolnika, który się o płatności ubiega. Zatem rolnicy, którzy chcą skorzystać z prawa do płatności w pełnym zakresie powinni dostosować swoje działania do uregulowań prawnych. W związku z tym decyzje w sprawie przyznania płatności wydaje się w oparciu o dane podane we wniosku, a wnioskodawca jest zobowiązany do deklarowania faktycznych powierzchni działek rolnych przez niego użytkowanych.

Płatność jest przyznawana w oparciu o ustalony maksymalny kwalifikowany obszar określony w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej, który stanowią grunty rolne spełniające kryteria kwalifikowalności do płatności. Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Z powyższych względów ortofotomapa jest jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności, a rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393) nie stanowi alternatywnej dla ortofotomapy podstawy ich weryfikacji.

Definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności obszarowych wynikająca z przepisów wspólnotowych nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które są definiowane w Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB). Z tego względu powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej. Dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być jedynie w takiej sytuacji traktowane jako materiał pomocniczy, jednakże możliwe jest, że dane w nim zawarte nie oddają rzeczywistych obszarów powierzchni użytkowanej rolniczo działki rolnej. W ramach płatności obszarowych powierzchnia kwalifikowana do płatności nie musi być tożsama z powierzchnią wynikającą z pomiarów geodezyjnych.

Dane dotyczące działek rolnych gromadzone są w oparciu o art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., zgodnie z którym system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Wspomniane dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być jedynie w takiej sytuacji traktowane jako materiał pomocniczy, jednakże możliwe jest, że dane w nim zawarte nie oddają rzeczywistych obszarów powierzchni użytkowanej rolniczo działki rolnej.

Maksymalny obszar kwalifikowany jest wyznaczony w granicach deklarowanych działek ewidencyjnych. Corocznie zostają przekazane dane z ewidencji gruntów i budynków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w celu aktualizacji ewidencji działek znajdujących się w bazie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli. W przypadku aktualizacji danych ewidencyjnych działek Agencja dokonuje weryfikacji i aktualizacji danych oraz ustala maksymalny obszar kwalifikowany w ramach tych działek. Powierzchnia stwierdzona jest powierzchnią użytkowaną rolniczo w granicach ewidencyjnych zadeklarowanych działek.

Agencja jest zobowiązana do weryfikacji czy zadeklarowane powierzchnie, które często mają odwzorowanie w EGiB, są faktycznie użytkowane rolniczo, jak to wskazano we wniosku o płatność. Dane LPIS są wyznaczone na podstawie powierzchni faktycznie stwierdzanych w granicach zadeklarowanych działek ewidencyjnych. Dostępna w systemie IACS (ang. Integrated Administration and Control System tj. Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli) ortofotomapa cyfrowa, tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne po wykonaniu prac, podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i są gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej stanowiącego własność Skarbu Państwa. Ortofotomapy cyfrowe wykonane w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych, tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych, stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów, stanowiąc podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki.

Zatem wyznaczona powierzchnia MKO to nie tylko deklaracja producenta rolnego, ale powierzchnia ustalana na postawie przepisów o systemie identyfikacji działek rolnych.

Obowiązkiem Agencji jest sprawdzenie, czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają maksymalnego kwalifikowalnego obszaru działek ewidencyjnych, na których położone są deklarowane działki rolne. Mając na uwadze przepisy unijne systemem referencyjnym w zakresie płatności obszarowych jest system GIS, tzn. system informacji geograficznej, który oznacza techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej, o których mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013.

Obraz ortofotomapy zarejestrowanej w bazie systemu informatycznego dla działek ew. nr [...] został wykonany 23 czerwca 2019 r., a dla działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] - 8 kwietnia 2019 r. Wyznaczony maksymalny kwalifikowany obszar dla spornych działek ewidencyjnych ustalono prawidłowo, w oparciu o dane dostępne w referencyjnej bazie danych sytemu informatycznego. Aktualizacji danych GIS dokonuje się corocznie i zgodnie z bazą zintegrowanego sytemu zarządzania i kontroli w 2020 roku dokonano aktualizacji powierzchni MKO.

Strona wskazała we wniosku rozbieżności dotyczące powierzchni spornych działek ew. Rozbieżności zgłoszono dla działek rolnych K, D, I, H, L, F, R, T oraz Q.

W ramach działek rolnych K, F i T po przeprowadzonych czynnościach weryfikujących stwierdzono, że powierzchnie deklarowane uwzględniono do płatności.

Natomiast w przypadku działki rolnej Q stwierdzono, że powierzchnie dla których zgłoszono rozbieżności w pierwotnym wniosku zostały wyłączone z deklaracji w kolejnych zmianach do wniosku złożonych przez stronę. Zarówno na ortofotomapie z roku 2019, jak i obrazie działki udokumentowanym na zdjęciu lotniczym uzyskanym z Google Earth wykonanym 16 sierpnia 2020 r. nie potwierdzono zwiększenia powierzchni użytkowania działki ew. nr [...] do powierzchni 1,04 ha. Granice wyznaczające powierzchnię kwalifikowaną do płatności zostały wyznaczone poprawnie, zgodnie z obrysem dokonanym przez stronę w ostatniej zmianie do wniosku i dodatkowo wykluczono trwałe wyłączenie w centralnej części działki.

Dla działek rolnych I oraz H, zadeklarowanych do płatności na działce ew. [...] na powierzchni większej niż wynikająca z maksymalnego obszaru kwalifikowanego, czyli MKO wyznaczonego dla tej działki, na podstawie dostępnej ortofotomapy i zdjęcia lotniczego z Google Earth wykonanego w roku 2020, czyli roku którego dotyczy sprawa, stwierdzono, że powierzchnia w centralnej części działki nie jest użytkowana rolniczo, natomiast obszar ten został wskazany przez stronę jako spełniająca warunki kwalifikowalności do płatności i zgłoszono rozbieżność. Deklaracja strony została uwzględniona w części. W wyniku zanegowania granic przez wnioskodawcę przeprowadzono weryfikację żądania i zwiększono obszar kwalifikowany do płatności do powierzchni 2,10 ha. W bazie zintegrowanego sytemu zarządzania i kontroli jest już dostępna ortofotomapa wykonana w roku 2021, na podstawie której stwierdzono brak użytkowania rolniczego centralnej części działki. Nie sposób zatem przyjąć, że zgłoszona rozbieżność zasługuje na uwzględnienie i uznanie tej powierzchni do płatności.

W ramach działki ew. nr [...] strona zgłosiła rozbieżność jedynie dla części działki rolnej D1, która jest działką podrzędną działki rolnej D. W wyniku weryfikacji żądania w tym zakresie nie stwierdzono użytkowania tej powierzchni, co skutkuje brakiem uwzględnienia jej do płatności. Cała działka ew. jest gęsto zakrzaczona i jedynie dla części jej obszaru potwierdzono rzeczywiste użytkowanie rolnicze. Zmniejszenie powierzchni uwzględnionej do płatności nie wynika jedynie z braku uznania powierzchni wskazanej rozbieżnością do płatności, ale przede wszystkim z wyznaczonego maksymalnego obszaru kwalifikowanego dla tej działki. Strona wskazując powierzchnie jako użytkowne rolniczo negowała istnienie zakrzaczeń występujących na tej działce, które bezpośrednio wpływają na wyznaczony maksymalny obszar kwalifikowany, dla którego może zostać przyznana płatność. Łączne wykluczenia na tej działce ew. w ramach zadeklarowanych powierzchni skutkowały pomniejszeniem powierzchni stwierdzonej w stosunku do deklarowanej o 0,15 ha.

W ramach działki rolnej L, położonej na działce ew. nr [...] stwierdzono, że zgłoszona powierzchnia, na której zgłoszono rozbieżność, nadal stanowi zadrzewienia ulokowane po wschodniej części tej działki, co wyklucza uznanie tego obszaru do płatności. Strona zaznaczyła, że użytkuje zachodnią część działki, która zgodnie z obrazem ortofotomapy i obrazem udokumentowanym na zdjęciu lotniczym z Google Earth, jest zakrzaczona, co przeczy rolniczemu użytkowaniu tej części działki.

Działka rolna R została zadeklarowana na całej powierzchni działki ew. nr [...]. Strona dla północnej części działki zgłosiła rozbieżność. Organ odwoławczy ustalił, że działka w części jest użytkowana, jednakże nie na obszarze zadeklarowanym we wniosku. Na działce zarówno na obrazie ortofotomapy z 23 czerwca 2019 r. jak i zdjęciu lotniczym z Google Earth wykonanym 16 sierpnia 2020 r. stwierdzono, że obszar MKO wyznaczono poprawnie i wpisuje się on w naturalne granice wyznaczone przez tereny nieużytkowane rolniczo. Na północy i południu granicę powierzchni kwalifikowanej do płatności wyznaczają obszary zakrzaczone i zadrzewione, a w zachodniej i wschodniej części granice wyznaczają drogi.

W ramach działek rolnych oznaczonych identyfikatorami M, O, S strona nie zgłosiła rozbieżności, a stwierdzona powierzchnia spełniająca warunki kwalifikowalności do płatności wynika z maksymalnego obszaru kwalifikowanego, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 określonego w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Powierzchnia deklarowana we wniosku na rok 2020 nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, a powierzchnia stwierdzona jest zgodna z maksymalnym obszarem kwalifikowanym. Organ odwoławczy 25 czerwca 2021 r., mając na uwadze twierdzenia strony, włączył postanowieniem do akt sprawy wydruki zdjęć lotniczych dla spornych działek ew., które wykonano 16 sierpnia 2020 r. dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], a dla działki ew. nr [...] - 16 czerwca 2020 r. Wydruk zdjęć lotniczych nie stanowi podstawy do wyznaczenia powierzchni kwalifikującej się do płatności, ale stanowi dowód uzupełniający obraz ortofotomapy dostępny w bazie systemu informatycznego, stanowiący podstawę do weryfikacji i przyznania płatności obszarowych. Zarówno obraz ortofotomapy zarejestrowany w bazie zintegrowanego sytemu zarzadzania i kontroli jak i dowody włączone do sprawy postanowieniem z 25 czerwca 2021 r. potwierdzają, że na spornych działkach ew. obszar spełniający wszystkie warunki kwalifikowalności jest mniejszy niż wskazano we wniosku jako obszar użytkowany rolniczo. Zarówno na obrazie ortofotompy jak i na wydrukach zdjęć lotniczych Google Earth widoczne są granice użytkowania, które nie potwierdzają w pełni deklaracji i zgłoszonych rozbieżności. Do decyzji organu odwoławczego załączono skany deklarowanych przez stronę działek rolnych, dla których stwierdzono nieprawidłowości skutkujące pomniejszeniem płatności. Obszary nieuwzględnione do ustalenia maksymalnego obszaru kwalifikowanego stanowiącego podstawę do obliczania wysokości płatności zaznaczono poglądowo czerwonym obramowaniem. Skany są jedynie materiałem ilustracyjnym wskazującym obszary, które zostały nieuwzględnione do maksymalnego obszaru kwalifikowanego.

Powierzchnia MKO jest powierzchnią, która spełnia wszystkie warunki kwalifikowalności w systemie identyfikacji działek rolnych i została ustalona na podstawie ortofotomapy cyfrowej sporządzanej zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego, danych z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, danych z wniosku o przyznanie płatności, które nie potwierdziły deklaracji strony. Każdy producent składający wniosek ma dostęp do wniosku w aplikacji eWniosekPlus, w którym mapy obrazujące deklarowane działki przedstawiają również maksymalny obszar kwalifikowany. W przypadku zadeklarowania większej powierzchni niż wynika to z wyznaczonego obszaru kwalifikowanego, aplikacja informuje o błędach. Strona zatem, deklarując większą powierzchnię niż wynika ona z MKO, czyli maksymalnego obszaru kwalifikowanego, wskazuje obszary, które warunków kwalifikowalności nie spełniają. Organy Agencji w takim przypadku dokonują analizy, czy zanegowanie powierzchni wyznaczonej jako maksymalny obszar kwalifikowany, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, może zostać zakwalifikowane do płatności. W przypadku braku stwierdzenia zwiększenia obszaru faktycznie użytkowanego rolniczo powierzchnia deklarowana nie może zostać uznana za powierzchnię stwierdzoną, która stanowi podstawę do ustalenia wysokości płatności.

R. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu, w której zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 4-6 i § 3, art. 136 § 1 K.p.a. oraz naruszenie przepisu prawa materialnego przez niezastosowanie i niewłaściwe zastosowanie pkt 17, 23 i 24 preambuły i art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 640/2014 w zw. z art. 4 i art. 27 ust. 1 ustawy PROW 2014-2020 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, co skutkowało:

- błędnym ustaleniem stanu faktycznego w zakresie działek uprawnionych do płatności;

- brakiem w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, z których nie wynika w jaki sposób rozpoznano wnioski skarżącego co do zgłoszonych rozbieżności dotyczących przedmiotowych działek;

- nieprawidłowym wyliczeniem i zastosowaniem zmniejszenia płatności oraz brakiem ustosunkowania się do tego zarzutu;

- nie uwzględnieniem, że skarżący zgłosił we wniosku rozbieżności w celu ich weryfikacji przez Agencję i ustalenia faktycznie użytkowanej powierzchni, co było jej obowiązkiem.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane zgodnie z prawem.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013", którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013";

2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystany do ubiegania się o tę płatność.

Jednocześnie § 2 ust. 2 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 określa, że płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych:

1) na których jest:

a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013;

2) położonych na obszarach ONW.

W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha użytków rolnych i powierzchni użytków rolnych, do których przysługuje płatność ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności.

Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zasady i tryb przyznawania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami zostały uregulowane m. in. w ustawie PROW 2014-2020, która w art. 27 ust. 1 określa, że w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 K.p.a. nie stosuje się. Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Sytuacja procesowa stron w zakresie dowodzenia zasadności wniosków o przyznanie płatności została zatem istotnie zmodyfikowana. Odstąpiono bowiem od modelu przyjętego w K.p.a., według którego obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie. Zgodnie z art. 4 ustawy PROW 2014-2020 z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy K.p.a., chyba że ustawa stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014 w odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów środków obszarowych, o których mowa w art. 28-31 rozporządzenia nr 1305/2013.

Zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. Stosownie do art. 59 ust. 1 powyższego rozporządzenia system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu. Kontrole administracyjne obejmują kontrole przeprowadzane w oparciu o dane zawarte w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli przewidzianego w rozdziale drugim rozporządzenia nr 1306/2013 (art. 67 ust. 1 i 2 i art. 68 ust. 1). Jednym z elementów zintegrowanego systemu jest system identyfikacji działek rolnych ustanawiany na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:5 000.

Obowiązkiem producenta rolnego jest deklarować powierzchnie zgodne z rzeczywistością. O powierzchniach i uprawach decyduje wnioskodawca. Z kolei obowiązkiem organu jest coroczna weryfikacja czy wszystkie zadeklarowane powierzchnie spełniają warunki kwalifikowalności w danym roku. W tym celu zgodnie z art. 67 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 każde z państw członkowskich ustanawia i prowadzi zintegrowany system zarządzania i kontroli (system zintegrowany). Obejmuje on:

a) skomputeryzowaną bazę danych,

b) system identyfikacji działek rolnych,

c) system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności,

d) wnioski o przyznanie pomocy oraz wnioski o płatność,

e) zintegrowany system kontroli,

f) jednolity system rejestrowania tożsamości każdego beneficjenta wsparcia, o którym mowa w art. 67 ust. 2, który składa wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność.

Obowiązkiem organu jest sprawdzenie, czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych, na których położone są deklarowane działki rolne. Mając na uwadze przepisy wspólnotowe, systemem referencyjnym w zakresie płatności bezpośrednich jest system GIS (system informacji geograficznej), który oznacza techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej, o których mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013.

Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, system identyfikacji działek rolnych zawiera:

1) wektorowe granice oraz powierzchnię:

a) maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia nr 640/2014,

b) obszarów, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 640/2014;

1a) informacje, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr 640/2014;

2) identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Zgodnie z art. 9a ust. 2 powyższej ustawy do prowadzenia systemu, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje się w szczególności:

1) ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego;

2) dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego;

3) dane z wniosków o przyznanie płatności;

4) wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu nr 640/2014 i rozporządzeniu nr 809/2014.

Kontrolowana sprawa dotyczy przyznania płatności ONW na rok 2020. Po wyroku Sądu z 25 maja 2022 r. organ odwoławczy ponownie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 23 lutego 2021 r. o przyznaniu na rok 2020 płatności ONW w łącznej wysokości 4 199,18 zł, w tym płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I w wysokości 3 856,11 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 366,51 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia oraz płatności ONW płatność przejściowa nizinna w wysokości 343,07 zł.

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy (art. 153 p.p.s.a.). Organ był zatem związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1352/21. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ zastosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w powyższym wyroku, podając przyczyny, dla których odmówił stwierdzenia całości powierzchni obszaru zadeklarowanego przez skarżącego do płatności, identyfikując obszary wykluczone z płatności i obrazując je na skanach ortofotomap poszczególnych działek rolnych z zaznaczeniem miejsca ich występowania i opisem nieprawidłowości.

Jak zasadnie wskazał organ, strona wskazała we wniosku rozbieżności dotyczące powierzchni dla działek rolnych K, D, I, H, L, F, R, T oraz Q. W ramach działek rolnych K, F i T po przeprowadzonych czynnościach weryfikujących powierzchnie deklarowane uwzględniono do płatności.

Z kolei organy zakwestionowały rozbieżności odnośnie działek rolnych D, I, H, L, R i Q.

W ramach działki ew. nr [...] strona zgłosiła rozbieżność jedynie dla części działki rolnej D1 w ramach działki rolnej D. Organ odwoławczy wskazał, że działka ew. jest gęsto zakrzaczona i jedynie dla części jej obszaru potwierdzono rzeczywiste użytkowanie rolnicze. Łączne wykluczenia na tej działce ew. w ramach zadeklarowanych powierzchni skutkowały pomniejszeniem powierzchni stwierdzonej w stosunku do deklarowanej o 0,15 ha.

Dla działek rolnych I oraz H, zadeklarowanych do płatności na działce ew. 673 na powierzchni większej niż wynikająca z maksymalnego obszaru kwalifikowanego, na podstawie ortofotomapy i zdjęcia lotniczego wykonanego w roku 2020 organ odwoławczy stwierdził, że powierzchnia w centralnej części działki nie jest użytkowana rolniczo.

W ramach działki rolnej L położonej na działce ew. nr [...] organ odwoławczy stwierdził, że zgłoszona powierzchnia, na której zgłoszono rozbieżność, stanowi zadrzewienia znajdujące się po wschodniej części działki, co przeczy rolniczemu użytkowaniu tej części działki.

Z kolei działka rolna R została zadeklarowana na całej powierzchni działki ew. nr [...]. Strona dla północnej części działki zgłosiła rozbieżność. Organ odwoławczy ustalił, że działka w części jest użytkowana, jednakże nie na obszarze zadeklarowanym we wniosku. Na działce zarówno na obrazie ortofotomapy z 23 czerwca 2019 r. jak i zdjęciu lotniczym wykonanym 16 sierpnia 2020 r. stwierdzono, że obszar MKO wyznaczono poprawnie i wpisuje się on w naturalne granice wyznaczone przez tereny nieużytkowane rolniczo. Na północy i południu granicę powierzchni kwalifikowanej do płatności wyznaczają obszary zakrzaczone i zadrzewione, a w zachodniej i wschodniej części granice wyznaczają drogi.

W przypadku działki rolnej Q stwierdzono, że powierzchnie dla których zgłoszono rozbieżności w pierwotnym wniosku zostały wyłączone z deklaracji w kolejnych zmianach do wniosku złożonych przez stronę. Zarówno na ortofotomapie z roku 2019, jak i obrazie działki udokumentowanym na zdjęciu lotniczym wykonanym 16 sierpnia 2020 r. nie potwierdzono zwiększenia powierzchni użytkowania działki ew. nr [...] do powierzchni 1,04 ha. Granice wyznaczające powierzchnię kwalifikowaną do płatności zostały wyznaczone poprawnie, zgodnie z obrysem dokonanym przez stronę w ostatniej zmianie do wniosku i dodatkowo wykluczono trwałe wyłączenie w centralnej części działki.

Powyższe konstatacje organu odwoławczego znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy i stanowią, jak już wyżej wspomniano, prawidłowe wykonanie wskazań Sądu zawartych w uprzednio wydanym wyroku. W tym kontekście nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia okoliczność, że tak szczegółowe uzasadnienie wykluczenia powołanych wyżej powierzchni nie znajduje się w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji (Sąd w poprzednim wyroku uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego).

Prawidłowo zatem organ uznał, że powierzchnia stwierdzona wyniosła 23,59 ha w ramach ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I (a zadeklarowano 24,56 ha) oraz 5,58 ha w ramach ONW strefa nizinna (a zadeklarowano 5,59 ha). Różnica (obszar wykluczony) co do tej pierwszej wielkości wynosiła 0,97 ha a co do drugiej 0,01 ha. Zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 jeżeli różnica między obszarem zgłoszonym a zatwierdzonym wynosi więcej niż 3% zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy. Skoro skarżący zadeklarował 24,56 ha, zaś stwierdzono 23,59 ha, to wykluczony obszar 0,97 ha wynosi więcej niż 3% obszaru zatwierdzonego. W takim przypadku płatność oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego (23,59 ha), pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, czyli 0,97 ha x 1,5 = 1,45 ha, a zatem 23,59 - 1,45 ha = 22,14 ha. W związku ze stawką płatności do 1 ha w ramach ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I płatność wynosi zatem 3 962,17 zł. Kwota ta jednak została jeszcze zmniejszona na podstawie art. 19a ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 stanowiącego, że jeżeli beneficjentowi zmniejszono karę administracyjną zgodnie z ust. 2 i ten beneficjent ma zostać ponownie objęty karą administracyjną, o której mowa w art. 19a i w art. 21, w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia w kolejnym roku składania wniosków, wówczas płaci on pełną karę administracyjną w odniesieniu do tego kolejnego roku składania wniosków oraz płaci kwotę, o jaką kara administracyjna obliczona zgodnie z ust. 1 została zmniejszona zgodnie z ust. 2. W związku z tym, że w poprzednim roku (2019) w ramach płatności ONW zastosowano zmniejszenie kary administracyjnej o 106,06 zł, a w roku 2020 ponownie została nałożona taka kara do tego środka wsparcia, kwota umorzona (106,06 zł) podlegać będzie zwrotowi, stąd pomniejszono o nią płatność (3 962,17 zł - 106,06 zł = 3 856,11 zł).

Okoliczności sprawy nie dają podstaw do odstąpienia od zastosowania art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, ponieważ nie zaszły w sprawie wyjątki od stosowania kar administracyjnych, o których mowa w art. 15 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 15 ust. 1 tego rozporządzenia kar administracyjnych przewidzianych w niniejszym rozdziale nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. Z kolei stosownie do art. 15 ust. 2 tego rozporządzenia podane przez beneficjenta informacje, o których mowa w ust. 1, powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność do faktycznej sytuacji. Z kolei zgodnie z pkt 17 preambuły do rozporządzenia nr 640/2014 beneficjenci, którzy w jakimkolwiek momencie powiadomią właściwe organy krajowe o nieprawidłowościach we wnioskach o przyznanie pomocy lub wnioskach o płatność, nie powinni podlegać karom administracyjnym, bez względu na powód niezgodności, chyba że właściwe organy powiadomiły wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu albo o wykrytych niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. W kontrolowanej sprawie co prawda kilka razy modyfikowano wniosek o przyznanie płatności, ale organy przyjęły za podstawę do obliczenia wysokości płatności finalną wersję wniosku, stąd powyższe przepisy nie mogły mieć zastosowania.

Zgodnie z pkt 23 preambuły do rozporządzenia nr 640/2014 w odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową lub wniosków o płatność niezgodności zazwyczaj dotyczą części obszarów. Zawyżenie zgłaszanej powierzchni w odniesieniu do jednej działki może być kompensowane przez zaniżenie powierzchni pozostałych działek z tej samej grupy upraw. Należy przewidzieć pewien margines tolerancji, po przekroczeniu którego będą dopiero stosowane kary administracyjne. Niemniej jednak skarżący nie wykazał żadnych zaniżeń powierzchni działek mogących wpłynąć na skompensowanie zawyżenia zgłaszanej powierzchni.

Z kolei w pkt 24 preambuły do rozporządzenia nr 640/2014 wskazano, że w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność obszarową różnice między całkowitym obszarem zgłoszonym we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność a całkowitym obszarem zatwierdzonym jako kwalifikowalny są często nieznaczne. W celu uniknięcia dużej liczby drobnych poprawek we wnioskach należy przewidzieć, że nie jest konieczne dostosowywanie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność do obszaru zatwierdzonego, o ile nie został przekroczony pewien poziom rozbieżności. Sytuacja taka została uregulowana w art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 przewidującym zastosowanie kary administracyjnej dopiero wtedy, gdy jeżeli różnica między obszarem zgłoszonym a zatwierdzonym wynosi więcej niż 3% zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary.

W tym stanie rzeczy nie są zasadne są podniesione skardze zarzuty naruszenia przepisów K.p.a., ustawy PROW 2014-2020 i rozporządzenia nr 640/2014.

W związku z tym Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.