Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 122/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 140aa ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 14 listopada 2022 r., nr 1801-IGC.48.40.2022.5 w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, decyzją z 14 listopada 2022 r., nr 1801-IGC.48.40.2022.5, wydaną po rozpatrzeniu odwołania A. C. (przewoźnik, skarżący) od decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu znak 408000-408000-COC.48.245.2022 z dnia 7 czerwca 2022 r. w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 5000 zł za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia odpowiedniej kategorii, utrzymał w mocy przedmiotową decyzję.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 23 listopada 2021 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili, na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w [....], kontrolę wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu członowego w postaci dwuosiowego pojazdu silnikowego marki [....] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był S. S. Skontrolowanym pojazdem przewożony był towar niepodzielny, w postaci profili aluminiowych, na podstaw zgłoszenia celnego wywozowego MRN [...].

W wyniku kontroli, tj. dynamicznego ważenia nacisków osi oraz pomiaru długości, wysokości i szerokości ww. pojazdu, stwierdzono przekroczenie jednego parametru ponad dopuszczalny, tj. długości pojazdu o 260 cm/15,76%. Oznaczało to, że pojazd jest nienormatywnym, a przejazd nim wymaga zezwolenia kategorii II na przejazd pojazdu nienormatywnego, zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 z późn. zm. dalej p.r.d.). W trakcie kontroli kierowca pojazdu nie okazał kontrolującym zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego ww. kategorii, przedstawił natomiast zezwolenie kategorii IV nr [...] z dnia 4 listopada 2021 r. wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie na okres 6 miesięcy w terminie od 15 listopada 2021 r. do 15 maja 2022 r. dla firmy [...] A. C.

Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół nr [...] z kontroli pojazdu, przekraczającego granicę państwa przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 23 listopada 2021 r.

Biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia 23 listopada 2021 r., jak również brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii - Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu, postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2022 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec przewoźnika w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii.

Decyzją z dnia 7 czerwca 2022 r. Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 5000 zł, w związku z wykonywaniem przewozu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia odpowiedniej kategorii, tj. kategorii II.

Przewoźnik wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zawnioskował o uchylenie decyzji w całości i umorzenie kary.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że sprawa podlega rozpatrzeniu w oparciu przepisy prawa materialnego, w tym ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (jednolity tekst: Dz. U. z 2021 r., poz. 450, dalej jako "p.r.d.") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (jednolity tekst Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm., dalej jako "rozporządzenie") w brzmieniu, obowiązującym na dzień przeprowadzenia kontroli.

Dopuszczalne parametry pojazdów, poruszających się po drogach publicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określone zostały w przepisach art. 61 i art. 62 p.r.d. Jak stanowi art. 62 ust. 4a pkt 1 p.r.d. długość pojazdu samochodowego i naczepy nie może przekraczać 16,5 m. Dozwolone wymiary pojazdów zostały również określone we wspomnianym powyżej rozporządzeniu, gdzie zgodnie z § 2 ust. 1 długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego - 16,50 m (pkt 4). Stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ oraz przestrzegania warunków przejazdu określonych w wyżej wymienionym zezwoleniu. Natomiast na podstawie art. 64 ust. 4 p.r.d., kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 p.r.d.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ I instancji uznał, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym. Dopuszczalna długość pojazdu członowego wynosił 16,50 m, natomiast stwierdzona w trakcie kontroli - 19,10 m. Tym samym dopuszczalna długość pojazdu została przekroczona o 260 cm, co stanowi 15,76 %. Ustalone w wyniku kontroli rzeczywiste parametry kontrolowanego pojazdu, zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, zakwalifikowały pojazd jako nienormatywny kategorii II. Tym samym właściwym dokumentem uprawniającym do poruszania po drodze publicznej byłoby zezwolenie kategorii II.

Zgodnie z art. 140aa w ust. 1 i ust. 2 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, którą wydaje m.in. właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego. W myśl art.140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Zasady ustalania kar uregulowane zostały w art. 140ab ust. 1 p.r.d., gdzie za brak zezwolenia kategorii II przewiduje się karę w wysokości 5000 zł (pkt 2).

Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 64 ust. 4 p.r.d. jest w swojej treści jednoznaczny - kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. I pkt 1, czyli zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. W niniejszej sprawie przewoźnik nie dysponował zezwoleniem kategorii Il które stosownie do przepisu art. 64c p.r.d., uprawniałoby - co do zasady - do przejazdu kontrolowanym pojazdem nienormatywnym. Przedstawił natomiast zezwolenie kategorii IV. Zgodnie z art. 64ea p.r.d., w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

DIAS podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. W ocenie organu odwoławczego przewoźnik nie wykazał i nie udowodnił zaistnienia niezależnych od niego, nieoczekiwanych i niedających się przewidzieć zdarzeń, które spowodowały ujawnione naruszenie i zwalniałyby go z odpowiedzialności administracyjnej w oparciu o przepis art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Zatem, w przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstał obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy jego dobrej lub złej woli. Z tego względu bez znaczenia są okoliczności w jakich doszło do powstania naruszeń Wystarczające jest tutaj stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przejazd.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie organu I instancji prowadzone było w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa materialnego i procesowego, wszystkie czynności podejmowane były na podstawie konkretnie wskazanego przepisu prawa i zmierzały jedynie do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie w sprawie. Stronie natomiast zapewniono czynny udział na każdym etapie postępowania oraz umożliwiono jej wypowiedzenie się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. W ocenie DIAS, Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny i podjął prawidłową decyzję, wyczerpująco ją uzasadniając.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący zarzucił organowi:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a to:

- art. 140aa ust. 1-3 oraz art. 140 ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu kary na skarżący za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kat. II, podczas gdy skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

- art. 140aa ust. 4 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieumorzeniu postępowania w sytuacji, gdy skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegające na zaniechaniu ustaleń w przedmiocie: właściwej organizacji i dyscypliny pracy i zasad wynagradzania w przedsiębiorstwie skarżącego, braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia, wystąpienia naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć,

- art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący i zaniechanie rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie ustaleń dotyczących: właściwej organizacji i dyscypliny pracy i zasad wynagradzania w przedsiębiorstwie skarżącego, braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia, wystąpienia naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć,

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji, w sytuacji gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy,

- art. 6 i 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa, co skutkowało utratą zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej,

- art. 107 g 3 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co skutkowało utratą zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

I. uchylenie zaskarżonej w całości decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt la i art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.;

II. uchylenie decyzji poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 135 p.p.s.a.;

III. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych zgodnie z art. 200 p.p.s.a.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalszej p.p.s.a.), następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W ocenie składu orzekającego, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, zaś zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcia sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści decyzji. Tak zredagowane uzasadnienie decyzji nie narusza zasady przekonywania (art. 11 k.p.a), jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a) - realizowanych na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały zatem na uwzględnienie.

Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie nie były zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne, lecz ich ocena prawna i możliwość wymierzenia kilku kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii II, w sytuacji gdy kierujący tym pojazdem dysponował zezwoleniem kategorii IV.

W związku z powyższym przypomnieć trzeba, że definicję pojazdu nienormatywnego zawiera art. 2 ust. 35a p.r.d. - jest nim pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy,

2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1.

W myśl art. 62 ust. 4a p.r.d. długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów - 22 m, z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z:

1) pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m;

2) motocykla i przyczepy, motoroweru i przyczepy, roweru i przyczepy, wózka rowerowego i przyczepy, którego długość nie może przekraczać 4 m.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5 000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Postępowanie w sprawie wymierzenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ma swoistą specyfikę, bowiem dowód stanowiący w istocie podstawę do nałożenia kary są ustalone w wyniku kontroli rzeczywiste parametry kontrolowanego pojazdu, dokonane przez właściwe służby, które sporządzają z tych czynności protokołu. Dowód z dokumentu urzędowego, jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli drogowej ma znaczenie szczególne, bowiem posiada cechy dokumentu w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W protokole kontroli zostaje utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze, a podpisany przez osoby uczestniczące w tej czynności, tj. przez inspektorów i kierowcę stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone i może być podważony jedynie przez konkretny dowód, że dane w nim ujęte są nieprawdziwe.

Na gruncie niniejszej sprawy skarżący nie kwestionuje pomiaru długości kontrolowanego zespołu pojazdów (z ładunkiem) wynoszącego 19,10 m, lecz podważa dokonaną przez organy ocenę prawną tego ustalenia. Ustalone w trakcie kontroli rzeczywiste wymiary kontrolowanego pojazdu, zgodnie z załącznikiem nr 1 do p.r.d., zakwalifikowały pojazd jako nienormatywny kategorii II. Należy mieć na uwadze, że okazane przez kierowcę pojazdu do kontroli zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii IV, które oprócz zwiększonych limitów w zakresie parametrów zewnętrznych pojazdu, umożliwia przejazd pojazdu nienormatywnego o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t. Funkcjonariusze w trakcie kontroli nie stwierdzili przekroczenia przewidzianych przepisami prawa limitów w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, a jedynie przekroczenie parametrów zewnętrznych. Zatem właściwym i wystarczającym dokumentem uprawniającym do poruszania po drodze krajowej i przewożenia towaru niepodzielnego było zezwolenie kategorii II.

W związku z powyższym zauważyć należy, że wskazany już przepis art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. określa że, przejazd pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii. Dlatego zasadnie organy stwierdziły, że skarżący naruszył przepisy p.r.d. wykonując przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia odpowiedniej kategorii, skoro kierujący kontrolowanym pojazdem nie dysponował zezwolenia właściwej kategorii. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 64ea p.r.d., w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Wskazane unormowanie nie pozwala na uznanie, że posiadanie zezwolenia kategorii IV, upoważnia do przejazdu pojazdem nienormatywnego, dla którego właściwym, ze względu na parametry techniczne, było zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii Il.

Zgodnie z art. 140aa ust. 4 p.r.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

Wymaga podkreślenia, że przepis art. 140aa ust. 4 p.r.d. stanowi wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz i musi być interpretowany ściśle. Dochowanie należytej staranności oznacza, że podmiot wykonujący przejazd uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń, na które nie miał wpływu, doszło do naruszenia prawa. Podejmując się przewozu określonego ładunku, podmiot wykonujący przejazd powinien przedsięwziąć kroki zapobiegające przekroczeniu dopuszczalnych parametrów pojazdu. Skarżący nie wykazał, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia. Skarżący, będący przedsiębiorcą zajmującym się profesjonalnie przewozem ładunków po drogach publicznych, powinien znać przepisy normujące ruch pojazdów nienormatywnych i zasady przewozu ładunków. Przed rozpoczęciem przewozu powinien był sprawdzić, jakiej kategorii zezwolenie będzie dla danego przewozu wymagane. Jest to zwykła staranność, jakiej można wymagać od osoby zawodowo trudniącej się przewozem ponadnormatywnych ładunków z użyciem pojazdów o rozmiarach przekraczających wymiary dopuszczalne dla danego typu pojazdów. To podmiot wykonujący przewóz powinien wykazać, co uczynił dla zapewnienia wykonywania przewozu zgodnie z prawem oraz, że nie mógł przedsięwziąć nic więcej, a podjęte działania pozwalały na uzasadnione przekonanie, iż nie naruszy prawa. Zauważyć należy, że zwolnienie od kary ze względu na brak wpływu na powstałe naruszenie byłoby uzasadnione w sytuacji, gdy do naruszenia doszło jedynie wskutek nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń. Chodzi tu o zdarzenia nadzwyczajne, które występują rzadko i niespodziewanie, a ich zaistnienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy najwyższej staranności i przezorności przy prowadzeniu przez niego działalności. Skarżący nie wykazał, że zaistniały nadzwyczajne i niezależne okoliczności, które spowodowały, że skarżący nie miał wpływu na powstałe naruszenie.

W świetle przedstawionej argumentacji, analizowane zarzuty skargi uznać należy za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Jednocześnie Sąd nie stwierdził innych uchybień organu, które powodowałby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.