Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 812/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15h ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2023 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 września 2022r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 05 września 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 14 marca 2022 r., nr [...], w sprawie odmowy przyznania S. G. świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzja powyższa zapadła w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2022 r. S. G. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. (dalej również jako: "Prezydent" albo "organ I instancji") o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad P. S.. Prezydent ustalił, że P. S. ma obecnie 56 lata, a do wniosku załączono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 04 maja 2020 r. Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności, wskazujące, że niepełnosprawność P. S. istnieje od dnia 07 lutego 2020 r., tj. powstała w wieku 53 lat.

Mając powyższe na względzie organ I instancji, powołując się na treść art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 615, dalej również jako: "ustawa" albo "u.ś.r.") wskazał, że brak jest podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i decyzją z dnia 15 września 2022 r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła S. G..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 14 marca 2022 r.

Uzasadniając powyższe stanowisko Kolegium przytoczyło stan faktyczny sprawy oraz treść przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, a następnie, powołując się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 wskazało, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie v ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wobec powyższego stanowisko organu I instancji uznać należało za wadliwe.

Niezależnie od powyższej wadliwości Kolegium wskazało, że odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia była prawidłowa. Organ II instancji zauważył, że P. S. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, wydane w dniu 04 maja 2020 r. przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności, na czas oznaczony - do dnia 31 maja 2021 r. Decyzją z dnia 06 października 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wcześniejszą decyzję odmowną Prezydenta Miasta P. z dnia 15 lipca 2020 r. nr [...] i przyznało S. G. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem P. S. na czas określony od dnia 01 kwietnia 2020 r. do dnia 31 maja 2021 r., czyli do daty końcowej wskazanej w powyższym orzeczeniu o niepełnosprawności.

Wnioskodawczyni, w odwołaniu, jak i we wcześniejszych pismach kierowanych do organów, powoływała się na szczególne regulacje wprowadzone w związku z pandemią COVID-19. Zgodnie z art. 15h ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., zwanej dalej "ustawą covidową") - z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, którego ważność: 1) upłynęła w terminie do 90 dni przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pod warunkiem złożenia w tym terminie kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia, zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności; 2) upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W art. 15h ust. 2-5 ustawy covidowej przewidziano szczególne regulacje odnoszące się do kart parkingowych i przedłużenia ich ważności oraz zmiany decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej.

Kolegium zwróciło uwagę, że w odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 13 czerwca 2022 r. wnioskodawczyni wyjaśniła, że jej mąż nie składał wniosku o wydanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i podtrzymała dotychczasowe stanowisko odnośnie stosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 15h ust. 1 ustawy covidowej, z którym to stanowiskiem organ odwoławczy się nie zgodził. Zdaniem organu II instancji w ustawie covidowej brak jest przepisu, który dotyczyłby zmiany z urzędu decyzji wydanej na podstawie przepisów u.ś.r., w tym zmiany decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego, przede wszystkim po upływie okresu wskazanego w decyzji przyznającej to świadczenie. W ocenie Kolegium decyzja z dnia 06 października 2020 r. nr [...] wygasła z dniem 31 maja 2021 r. i brak było podstaw prawnych do jej przedłużenia. Taką podstawą nie mógł być w szczególności przepis art. 32 ust. 1 u.ś.r., który wywiera skutek na przyszłość, a nie wstecz, a zatem uniemożliwia zmianę decyzji przyznającej świadczenie z mocą wsteczną.

W świetle przepisu art. 24 ust. 2 u.ś.r., który stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, z zastrzeżeniem wyjątku wynikającego z art. 24 ust. 2a u.ś.r., nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z mocą wsteczną (przed złożeniem wniosku o ustalenie tego prawa).

Zdaniem Kolegium interpretując art. 15h ust. 1 ustawy covidowej nie można pomijać szczególnych sytuacji uregulowanych w ust. 2-5, które nie obejmują świadczeń pielęgnacyjnych. W konsekwencji powyższy przepis nie ma zastosowania w przypadku ubiegania się o świadczenia pielęgnacyjne.

Stan epidemii został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. i obowiązywał do dnia 16 maja 2022 r. W tym dniu weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, który obowiązuje od dnia 16 maja 2022 r. do odwołania. W chwili obecnej nie jest możliwe ustalenie, do kiedy ten stan będzie trwał.

Kolegium podkreśliło, że pomimo istniejącego stanu epidemii niezmiennie funkcjonowały Powiatowe Zespoły Orzekania o Niepełnosprawności. W ocenie Kolegium przez cały stan epidemii, a szczególnie w 2021 r. nie było żadnych przeszkód, by wystąpić z wnioskiem o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, które - zgodnie z wiedzą Kolegium - były i są nadal wydawane w sposób niezakłócony. Jeśli orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas oznaczony, uprawniony podmiot (Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności albo lekarze orzecznicy ZUS) dostrzegał potrzebę kontroli stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej po tym czasie, a w szczególności zbadanie, czy doszło do jego zmiany. Przyjęcie, że orzeczenia o niepełnosprawności ulegają automatycznemu przedłużeniu na podstawie art. 15h ust. 1 ustawy covidowej skutkowałoby ich przedłużeniem w praktyce na czas nieokreślony, co mogło odbiegać o rzeczywistego stanu zdrowia osoby, wobec której to orzeczenie zostało wydane. Jeśli nastąpiłaby wówczas poprawa stanu zdrowia danej osoby, mogłoby to spowodować zaliczenie jej do innego stopnia niepełnosprawności niż znaczny, a nawet odmowę zaliczenia do stopnia niepełnosprawności. W skrajnych przypadkach skutkowałoby to przedłużeniem prawa do świadczeń opiekuńczych, które nie przysługiwałyby ich opiekunom w sytuacji, w której doszłoby do kontroli stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej przez uprawnione organy.

Finalnie Kolegium podniosło, że osoby niepełnosprawne legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności pozostawałyby w korzystniejszej sytuacji niż osoby posiadające orzeczenia wydane przez lekarza orzecznika ZUS/KRUS stwierdzające niezdolność do samodzielnej egzystencji, gdyż dla zgodnie bowiem z art. 15zc ust. 1 ustawy covidowej z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji wydane na czas określony, m.in. na podstawie przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu jego ważności, w przypadku złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres przed upływem terminu ważności tego orzeczenia.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S. G. wnosząc o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 01 czerwca 2021 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na pominięciu prawnie uzasadnionych celów wskazanej ustawy; przyjęciu, ze faktycznie sprawowanie przez skarżącą opieki nad niepełnosprawnym w związku z chorobą nowotworową mężem, którego orzeczenie do dnia 31 maja 2021 r. zostało przedłużone na mocy prawa (art. 15h ustawy covidowej) nie jest wystarczające do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, odmowie przyznania świadczenia; 2) art. 15h ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COViD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że dla przedłużenia ważności orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest złożenie nowego wniosku o wydanie orzeczenia, podczas gdy taka sytuacja ma miejsce wyłącznie w przypadku upływu ważności orzeczenia w okresie przed wejściem w życie ustawy covidowej; 3) art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej jako: "K.p.a.") poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności nie wzięciu pod uwagę faktu, że skarżąca uzyskała błędną poradę, co do dalszego działania od pracownika PCŚ (P. Centrum Świadczeń), który zapewnił skarżącą, że nie musi składać nowego wniosku, a uprawnienie do otrzymywania zasiłku zostało automatycznie przedłużone, w związku z przedłużeniem ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z mocy tzw. ustawy covidowej, skutkujące załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem Strony oraz osoby niepełnosprawnej, która wymaga opieki (P. S.); art. 8 §1 K.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej, skutkujący tym, że skarżąca ponosi negatywne konsekwencje działania stosowanie do pouczenia otrzymanego od pracownika PCŚ.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z powołanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym, że w niniejszej sprawie bierze udział łącznie siedem podmiotów prawa, zarządzeniem z dnia 15 listopada 2022 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. w sprawie odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

Okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości i zostały opisane w części faktycznej uzasadnienia. I tak, na rzecz męża skarżącej zostało wydane w dniu 04 maja 2020 r. przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności, orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym na czas oznaczony - do dnia 31 maja 2021 r. Decyzją z dnia 06 października 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wcześniejszą decyzję odmowną Prezydenta Miasta P. z dnia 15 lipca 2020 r. i przyznało skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem P. S. na czas określony od dnia 01 kwietnia 2020 r. do dnia 31 maja 2021 r., czyli do daty końcowej wskazanej w powyższym orzeczeniu o niepełnosprawności. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze mąż skarżącej nie uzyskał nowego orzeczenia o niepełnosprawności.

W tym miejscu należy zauważyć, że proces wypłacania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, jak i jego kres zbiegły się z wybuchem pandemii wirusa SARS-CoV-2 oraz wprowadzonych wówczas regulacji, mających na celu usprawnienie działania aparatu państwa oraz wyjście naprzeciw oczekiwaniom społeczny. Jednym z tych rozwiązań było wydłużenie okresu obowiązywania orzeczeń o stopniu niepełnosprawności osób dotkniętych różnymi schorzeniami, które uregulowano w art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy covidowej. Powołany przepis stanowi, że z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, którego ważność upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Zdaniem Sądu z przepisu powyższego wynika, że jeżeli orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wygasło w okresie trwania pandemii wirusa SARS-CoV-2, uległo ono, z mocy prawa, przedłużeniu do 60. dnia licząc od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ale nie dłużej niż do momentu wydania nowego orzeczenia. Okres, na jaki ustawodawca przedłużył ważność terminowego orzeczenia, a więc 60 dni tudzież data wydania nowego orzeczenia dotyczy sytuacji, w której odwołano stan zagrożenia epidemicznego lub stanu pandemii. Przedstawione rozumienie art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy covidowej wiąże się nie tylko z jego brzmieniem, ale także celem, jaki przyświecał ustawodawcy. Stan zagrożenia epidemicznego SARS-CoV-2 jest na tyle niebezpieczny, że ustawodawca "odłożył" wygaśnięcie omawianego uprawnienia do momentu zakończenia tegoż stanu. Celowe wydłużenie terminu zakończenia obowiązywania orzeczenia do 60 dni, dawało szansę uprawnionym do zachowania ciągłości pobieranego świadczenia w związku z wygaśnięciem orzeczeń.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że zarówno w dniu wydania zaskarżonej decyzji, jak i w dniu orzekania przez organ I instancji stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii nie został odwołany, w związku z czym okresy, o których mowa w art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy covidowej nie rozpoczęły swojego biegu. Innymi słowy, orzeczenie o niepełnosprawności męża skarżącej wydane w dniu 04 maja 2020 r. przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności pozostawało nadal ważnym orzeczeniem. Mieć bowiem należy na względzie, na co zasadnie zwrócono uwagę w treści zaskarżonej decyzji, że stan epidemii został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. i obowiązywał do dnia 16 maja 2022 r., kiedy to w życie weszło rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, który obowiązuje od dnia 16 maja 2022 r. Oznacza to, że w momencie złożenia wniosku w dniu 30 stycznia 2022 r. skarżąca przedłożyła ważne orzeczenie lekarskie stwierdzające niepełnosprawność męża, a mając na względzie treść art. 24 ust. 2 u.ś.r., który stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, istniała możliwość przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenie od stycznia 2022 r. aż do upływu terminu, o jakim mowa w art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy covidowej.

Podsumowując tą cześć rozważań wskazać należy, że skoro w momencie złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia nie odwołano stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, orzeczenie o niepełnosprawności wydane wobec męża skarżącej było z mocy prawa orzeczeniem ważnym, którego skutki wówczas trwały.

Sąd zauważa, że żądania skarżącej są dalej idące, gdyż w jej ocenie świadczenie powinno być przyznane z mocą wsteczną, a więc począwszy od dnia w którym wygasła wcześniejsza decyzja o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

W powyższym zakresie zauważyć należy, że przedmiotem sądowej kontroli było jedynie postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 30 stycznia 2022 r., co powoduje że Sąd nie mógł wypowiedzieć się wiążąco, co do wypłaty świadczenia za okres od dnia 31 maja 2021 r. do dnia 30 stycznia 2022 r. Sąd może jednakże pouczyć skarżącą, na podstawie art. 6 p.p.s.a., że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z uwagi na treść art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy covidowej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznane na podstawie poprzedniego orzeczenia o niepełnosprawności, którego ważność nie mogła upłynąć z uwagi na treści powyższego przepisu powinno być w drodze decyzji wydanej z urzędu przedłużone do czasu upływu terminu, o jakim mowa w art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy covidowej. Innymi słowy, organ, z urzędu powinien był przedłużyć okres wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego, o co obecnie może wnieść skarżąca. Podkreślić raz jeszcze jednak należy, że kwestia dopuszczalności wydania tego typu decyzji nie może być obecnie przedmiotem wiążącej oceny Sądu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest zobowiązane uwzględnić wykładnię przepisów dokonaną przez Sąd.