Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 697/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 40
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
article: art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 8 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art. 6
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. J. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 22 lutego 2023 r., nr LIII/810/2023 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 22 lutego 2023 r. Rada Miasta i Gminy Kórnik działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40; dalej: "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503, 1846, 2185 i 2747; dalej: "u.p.z.p.") podjęła uchwałę nr LIII/810/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie geodezyjnym Bnin w rejonie Alei Flensa i ulic: Biernackiej, Armii Krajowej i Parkowej, gmina Kórnik (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 17 marca 2023 r., poz. 2920).

Pismem z dnia 28 września 2023 r. M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną powyżej uchwałę, zaskarżając ją w części, tj. w zakresie obejmującym stanowiące własność skarżącego działki nr [...], [...], [...], [...] i [...], z uwagi na nieprawidłowe wyznaczenie szerokości drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 3KDW na rysunku planu. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie obejmującym jego działki, wobec niezasadnie przyjętej szerokości drogi wewnętrznej wraz z poszerzeniami w rejonie skrzyżowania z Aleją Flensa oraz nieprawidłowo przyjętym jej przebiegiem na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jako wydanej z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:

1. art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) polegające na nadmiernym i nieproporcjonalnym ograniczeniu przysługującego skarżącemu prawa własności poprzez przyjęcie w uchwale drogi wewnętrznej 3KDW o szerokości na początkowym odcinku 6 m (bez uwzględnienia, że na terenie tym istnieje droga o szerokości 5 m, ograniczona z dwóch stron ogrodzeniami zrealizowanymi przez właścicieli sąsiednich działek, w związku z uprzednio wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik decyzją podziałową - decyzją z dnia 31 lipca 2009 r., nr [...] oraz postanowieniem z dnia 21 marca 2014 r., nr [...]), a na dalszym odcinku o szerokości 10 m (jak przyjęto w planie dla drogi publicznej 3KDD), co nie znajduje uzasadnienia w zastanych uwarunkowaniach faktycznych dla tego terenu ani potrzebach społeczności lokalnej i stanowi nadmierną, niczym nieuzasadnioną ingerencję w przysługujące skarżącemu prawo własności nieruchomości, w konsekwencji narusza istotę tego prawa, chronionego konstytucyjnie;

2. naruszenie art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji polegające na bezzasadnym ustanowieniu szerokości drogi wewnętrznej oznaczonej na rysunku planu symbolem 3KDW na 10 m, a więc o szerokości przyjętej dla drogi publicznej oznaczonej na rysunku planu symbolem 3KDD służącej do obsługi terenów przewidzianych pod znacznie intensywniejszą zabudowę (na terenie 5MN plan dopuszcza zabudowę szeregową i min. powierzchnię nowo wydzielanych działek na poziomie 300 m2, podczas gdy na terenach 9 i 10 MN wzdłuż drogi 3 KDW zabudowa szeregowa nie jest dopuszczalna a min. powierzchnia nowo wydzielanych działek wynosi 600 m2), podczas gdy na terenach sąsiednich wyznaczono drogi wewnętrzne o szerokości zdecydowanie mniejszej – 6 m czy 8 m, co stanowi o niczym nieuzasadnionym nierównym potraktowaniu skarżącego i jego żony względem właścicieli nieruchomości objętych tym samym planem miejscowym, a w konsekwencji prowadzi do naruszenia zasady równości obywatela wobec prawa oraz jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Brak jest szczególnych względów, dla których akurat droga na nieruchomości skarżącego winna mieć w planie początkowo szerokość 6 m, a następnie 10 m, wprost przeciwnie, nie ma powodu, dla którego powinna ona być tak szeroka z kilku przyczyn:

- jest to droga tzw. ślepa - bez przejazdu;

- nie uwzględnia to zastanych uwarunkowań faktycznych — wydzielone zgodnie z decyzją podziałową Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik działki drogowe nr [...] i [...] mają szerokość 5 m na całej ich długości, a w ich granicach właściciele działek sąsiednich usytuowali już ogrodzenia. Dodatkowo zaproponowany przebieg drogi 3KDW nie uwzględnia istniejącego zagospodarowania terenów przyległych w zakresie linii zabudowy, droga 3KDW nie tworzy prostej, równej linii tak jak na terenach sąsiadujących, co powoduje, że linia zabudowy terenów do niej przyległych tworzy uskok. Takie rozplanowanie drogi 3KDW zaburza istniejące zagospodarowanie terenu;

- droga ta ma mieć charakter drogi wewnętrznej, a więc nie publicznej służącej ogółowi mieszkańców osiedla, a jedynie mieszkańcom kilku/kilkunastu działek, które zostaną wydzielone wzdłuż niej;

- plan ustalający drogę 3KDW o szerokości 6 m, a na dalszym odcinku 10 m ingeruje w nieruchomość właściciela działki nr [...] oraz właściciela działki nr [...], przy czym wraz skarżący nie ma instrumentów prawnych, by wywłaszczyć te podmioty na cele budowy drogi o takich parametrach, gdyż droga nie ma być drogą publiczną;

- w sąsiedztwie przewidziane są w planie drogi wewnętrzne, prowadzące do terenów o podobnej funkcji o zdecydowanie mniejszej szerokości tj. 6 m i 8 m np. 2KDW (8 m), 5KDW (8 m), 7KDW (6 m), 8KDW (5 m), 9KDW (6 m), 10 KDW (max 8 m);

- przedstawione w zgromadzonej dokumentacji planistycznej uzasadnienie dot.: "zapewnienia optymalnej obsługi komunikacyjnej oraz możliwości lokalizacji w pasie drogowym niezbędnej infrastruktury technicznej i drogowej" nie zasługuje na uwzględnienie głównie z tego powodu, że obecnie droga wewnętrzna istniejąca na terenie 3 KDW od jej początku (tj. od skrzyżowania z Al. Flensa) ma szerokość 5 m, więc rozszerzenie drogi ku jej końcowi dwukrotnie, do szerokości 10 m nie spełni tych założeń, w tym zwłaszcza nie wpłynie na jej lepszą przepustowość. Ponadto założony przebieg drogi 3KDW uwzględniający za działkami nr [...] i [...] uskok nie zapewni płynnej przepustowości komunikacyjnej oraz bezpieczeństwa, ponieważ zaproponowany uskok ograniczy widoczność dla pojazdów w przyszłości;

3. naruszenie art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione, naruszające zasadę równego traktowania obywateli przez władze publiczne, zróżnicowanie sytuacji prawnej właścicieli podobnych nieruchomości w Gminie Kórnik poprzez ustalenie 10 m szerokości drogi dla nieruchomości stanowiących własność skarżącego, przy ustaleniu zdecydowanie mniejszej szerokości dróg wewnętrznych na terenach sąsiednich objętych tym samym planem, co stanowi wyraz nadużywania przez gminę władztwa planistycznego oraz dyskryminowania rzeczywistych potrzeb właścicieli gruntów, w sytuacji, w której przyjęte rozwiązanie planistyczne tj. ustalona 10 m szerokość dla wewnętrznej, bezprzejazdowej drogi 3KDW jest bezpodstawna. Dodatkowo w planie przewidziano w rejonie skrzyżowania z Aleją Flensa dla drogi wewnętrznej 3KDW szerokość 6 m wraz z poszerzeniami (działka geodezyjna nr [...] stanowi w chwili obecnej drogę wewnętrzną o szerokości 5 m) – poszerzenia te ingerują w nieruchomość właściciela działki nr [...] oraz właściciela działki nr [...], powodując uratę wartości tych nieruchomości, co stanowi wyraz nadużywania przez gminę władztwa planistycznego oraz nieuwzględnienia w planie istniejącego zagospodarowania terenu.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że wraz z żoną A. J. jest właścicielem na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej działek nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Działki te są zlokalizowane na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolami: 3KDW, 9MN i 10MN. Zgodnie z § 28 planu miejscowego, dla terenów dróg wewnętrznych, oznaczonych na rysunku planu symbolami 1KDW, 2KDW, 3KDW, 4KDW, 5KDW, 6KDW, 7KDW, 8KDW, 9KDW, 10KDW ustala się: 1) lokalizację drogi wewnętrznej. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do uchwały Nr LIII/810/2023 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 22 lutego 2023 r., droga wewnętrzna 3KDW ma mieć początkowo szerokość 6 m, a następnie ma się rozszerzać do 10 m. Zaskarżony plan miejscowy narusza interes prawny skarżącego, bowiem swym obszarem obejmuje teren będący jego własnością i jednocześnie wprowadza zbyt daleko idące ograniczenia w sposobie i zakresie jego wykorzystania (narzuca nieuzasadnioną szerokość dla drogi wewnętrznej wraz z poszerzeniami ingerującymi w sąsiednie nieruchomości oraz nie uwzględnia istniejącego zagospodarowania terenu).

Skarżący podniósł, że zarówno we wnioskach jak i w uwagach do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowczo sprzeciwiał się przyjęciu w tym dokumencie drogi wewnętrznej 3KDW o szerokości początkowej 6 m, a następnie 10 m wraz z poszerzeniami, ale uwagi te nie zostały uwzględnione przez Gminę. Skarżący wnioskował o wyznaczenie w projektowanym planie drogi wewnętrznej o szerokości 5 m (która to szerokość uwzględnia zastane uwarunkowania faktyczne i zagospodarowanie zrealizowane na podstawie wydanych decyzji o warunkach zabudowy i decyzji podziałowych - m. in. ogrodzenie, instalacje, oświetlenie uliczne), która rozszerzałaby się równomiernie do 6 m wzdłuż terenów jeszcze nie zagospodarowanych z pętlą na końcu - zgodnie z załączoną koncepcją podziału działki nr [...], która przedstawiana była Gminie Kórnik na etapie zgłaszania uwag do planu miejscowego. Skarżący wskazywał, że wnioskowane parametry będą zdecydowanie wystarczające uwzględniając znikomą rolę drogi 3KDW w systemie drogowym w tym rejonie, w tym okoliczność, że będzie to droga tzw. ślepa, dla ograniczonego kręgu użytkowników.

Skarżący podkreślił, że planowanie przestrzenne w gminie nie może pomijać własności, a wręcz przeciwnie, ma poszukiwać rozwiązań, które w optymalny sposób rozwiązują konflikt potrzeb publicznych i potrzeb właścicieli poszczególnych działek, albowiem ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są koniecznie w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Interes publiczny nie ma przy tym automatycznego, bezwzględnego pierwszeństwa przed interesem indywidualnym. Choć prawo własności nie ma charakteru absolutnego i dopuszczalne są jego ograniczenia, to muszą być one zgodne z przepisami art. 31 ust. 3 oraz 64 ust. 3 Konstytucji. Dokonując wyboru co do określonych parametrów oraz przeznaczenia danego terenu i co do zakresu ingerencji w uprawnienia właścicielskie dysponentów terenów, które znalazły się w danej jednostce planistycznej (również co do szerokości wewnętrznej drogi) organ planistyczny powinien kierować się jak najmniejszą uciążliwość nakładanych ograniczeń oraz ich niezbędnością dla osiągnięcia zamierzonego celu. Ingerencja w sferę prawa do nieruchomości (własności, użytkowania wieczystego) musi pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Rada Miasta i Gminy Kórnik uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadziła zbyt daleko idące ograniczenie przysługującego skarżącemu prawa własności nieruchomości poprzez przewidzenie w zaskarżonym planie drogi wewnętrznej 3KDW o szerokości początkowo 6, a następnie 10 m, zupełnie pomijając przy tym aspekt ochrony praw właścicielskich.

Zdaniem skarżącego w realiach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy gminy w żaden sposób nie wskazały, jakie konkretne wartości, na konkretnych terenach miałyby podlegać ochronie wskutek wprowadzenia w planie wewnętrznej drogi o szerokości 10 m właśnie na nieruchomościach skarżącego. Wprowadzenie w planie wewnętrznej drogi o szerokości 10 m nastąpiło bez należytego wyważenia interesu publicznego i interesu indywidualnego właścicieli nieruchomości objętych planem. Nie uwzględniono faktu, że na terenie 3KDW istnieje droga wewnętrzna o szerokości 5 m, powstała zgodnie z wydanymi przez Burmistrza Miasta i Gminy Kórnik decyzjami administracyjnymi (o warunkach zabudowy i zatwierdzeniu podziału nieruchomości, na podstawie których wydzielono działki drogowe nr [...] i [...], o szerokości 5 m właśnie). Uznano całkowicie arbitralnie, że do obsługi komunikacyjnej kilku działek budowlanych niezbędna jest droga o szerokości odpowiadającej drodze publicznej oznaczonej na rysunku planu jako 3KDD, która służy obsłudze komunikacyjnej terenów o zdecydowanie większej intensywności zabudowy, tj. terenów oznaczonych na rysunku jako 5MN i 7MN. Co istotne, nie przewidziano drogi na terenie 3KDW jako drogi publicznej, której budowa mogłaby nastąpić wbrew woli właścicieli nieruchomości, na których ją przewidziano. Takiej możliwości nie ma w przypadku dróg wewnętrznych – skarżący nie ma instrumentów prawnych, by wywłaszczyć sąsiadów pod budowę drogi wewnętrznej wbrew ich woli, zniszczyć im ogrodzenia, instalacje, a nawet słup energetyczny z oświetleniem ulicznym i zrealizować postanowienia planu miejscowego.

Skarżący podkreślił, że nie kwestionuje kwalifikacji drogi 3KDW jako drogi wewnętrznej – przeciwnie wskazał, że jest to typowa droga wewnętrzna, służąca obsłudze komunikacyjnej ograniczonej liczby użytkowników – natomiast nie zgadza się z ustaleniem jej szerokości jak dla drogi publicznej bez uzasadnienia ku temu i uwzględnienia zastanego stanu rzeczy, a także bez wzięcia pod uwagę, że właściciele nie mają instrumentów prawnych, by pozyskać grunty pod drogę wewnętrzną wbrew woli właścicieli nieruchomości sąsiednich. Uznając, że na nieruchomościach skarżącego droga powinna mieć 10 m, podczas gdy w sąsiedztwie ustalono drogi o mniejszej szerokości Rada nadużyła przysługujące jej władztwo planistyczne i naruszyła konstytucyjną zasadę równości względem prawa. Takie ustalenie względem nieruchomości skarżącego nie znajduje uzasadnienia w zestawieniu z drogami o szerokości 6 m i 8 m przewidzianymi przy podobnym zagospodarowaniu terenów sąsiednich, co z kolei przesądza o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy Kórnik wniosła o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze, w pierwszej kolejności podkreślono, że ustalenia zaskarżonego planu realizują politykę planistyczną gminy, zawartą w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kórnik. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy Kórnik, Rada Miasta i Gminy Kórnik podejmując zaskarżoną uchwałę ustaliła dla terenu działki nr [...] oraz działek bezpośrednio sąsiadujących z drogą 3KDW (dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...]) przeznaczenie na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W związku z przeznaczeniem terenów na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, właściciele nieruchomości będą mogli wydzielić działki budowlane przeznaczone pod budynki mieszkalne. W celu zapewnienia dojazdu do nowo wydzielonych działek budowlanych wyznaczono teren drogi wewnętrznej 3KDW.

Przewidziany w planie układ dróg wewnętrznych i publicznych zapewnia obsługę komunikacyjną zarówno dla terenów już zabudowanych jak i niezabudowanych, ale przeznaczonych pod zainwestowanie. Jednocześnie w miarę możliwości uwzględniono podział ewidencyjny i własnościowy gruntów oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy. Wprawdzie skarżący nie kwestionuje samej zmiany przeznaczenia terenu, ale wiążące się z nią kwestie przeznaczenia części jego nieruchomości pod drogi wewnętrzne, które mają obsługiwać planowaną w przyszłości zabudowę mieszkaniową. Przy czym jak wskazuje sam skarżący, nie kwestionuje klasyfikacji planowanej drogi jako drogi niepublicznej, nie zgadza się jednak na ustalenie jej szerokości na poziomie 6 m i 10 m na terenie działki nr [...]. Należy wziąć jednak pod uwagę to, że ostateczna realizacja drogi wewnętrznej zależy wyłącznie od woli skarżącego. Plan zmienia przeznaczenie działki, jednak nie obliguje właściciela nieruchomości do realizacji drogi. Rada Miasta i Gminy Kórnik uznała, że nowotworzone tereny zabudowy mieszkaniowej wymagają ustalenia układu dróg wewnętrznych i takie rozwiązanie uznano za właściwie do obsługi terenów oznaczonych symbolem 9MN i 10MN, wraz z już istniejącymi drogami publicznymi i wewnętrznymi utworzonymi przed uchwaleniem planu miejscowego. W związku z powyższym należy uznać, że ustalenia planu odnoszące się do wyznaczonej drogi wewnętrznej 3KDW wprowadzają jedynie ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości, pozostawiając pełne władztwo nad nieruchomością właścicielowi, czyli skarżącemu. Plan miejscowy określa przeznaczenie terenu, a nie obowiązek realizacji określonych inwestycji, a to czy zostanie ona zrealizowana we wskazanym zakresie zależy wyłącznie od właściciela.

Dodatkowo wyjaśniono, że częściowe poszerzenie drogi wewnętrznej 3KDW od 6 m do 10 m wraz z placem do nawracania miało na celu po pierwsze, zapewnienie optymalnej obsługi komunikacyjnej działek budowlanych na terenach 9MN i 10MN, których powierzchnia przekracza ponad 13 ha gruntów przeznaczonych pod zainwestowanie w ramach nieruchomości będącej własnością skarżącego, co może w sumie pozwolić na wydzielenie co najmniej 15 działek budowlanych wzdłuż tej drogi. Po drugie, miało na celu możliwość lokalizacji w pasie drogowym niezbędnej infrastruktury technicznej, w tym pełnego uzbrojenia drogi w sieć wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazociąg, światłowód. Po trzecie, miało na celu możliwość lokalizacji w pasie drogowym niezbędnej infrastruktury drogowej, w tym jezdni oraz chodników po obu stronach drogi, przynajmniej na odcinku gdzie droga ma szerokość 10 m. Po czwarte, miało na celu uwzględnienie ochrony użytkowników drogi wewnętrznej i przyległych terenów przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem.

Zdaniem Rady Miasta i Gminy Kórnik ustalona w planie szerokość drogi 3KDW od 6 m do 10 m daje możliwość sprawnej organizacji komunikacji na przedmiotowym terenie, tym bardziej, że z uwagi na brak zainwestowania terenu działek nr [...], [...], [...] istnieje możliwość poszerzenia drogi wewnętrznej do 6 m oraz do 10 m, zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu. Ustalenie drogi wewnętrznej o szerokości mniejszej niż 10 m jest niewystarczające w celu uzbrojenia drogi w pełną infrastrukturę techniczną i drogową, w tym przede wszystkim realizacją obustronnych chodników. Poszerzenie drogi 3KDW do szerokości 10 m na długości działek nr ewid. [...], [...] i [...] z uwagi na istniejącą zabudowę nie było możliwe, w związku z czym poszerzono ją jedynie o 1 m tak, by zwiększyć choć trochę jej funkcjonalność. Rada Miasta i Gminy Kórnik kierując się ładem przestrzennym, dążeniem do stworzenia adekwatnego układu komunikacyjnego, a także dbając o ochronę przyszłych użytkowników drogi podjął decyzję by utrzymać w planie poszerzenie drogi 3KDW od 6 m do 10 m zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu.

Reasumując, na terenach które przed uchwaleniem planu miejscowego nie zostały zagospodarowane oraz nie wydano dla nich decyzji o warunkach zabudowy, a w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zostały określone jako tereny zainwestowane i przeznaczone do zainwestowania, przewidziano drogi wewnętrzne o szerokości 10 m, tak aby w przyszłości realizowana zabudowa, która jeszcze bardziej zagęści przedmiotowy teren, nie utrudniła całkowitej płynności ruchu oraz w celu możliwości realizacji pełnej infrastruktury technicznej służącej tym obiektom. W związku z powyższym zarzut naruszenia proporcjonalności poprzez narzucenie odrębnych ustaleń dla analogicznych, sąsiadujących ze sobą terenów jest bezpodstawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała nr LIII/810/2023 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 22 lutego 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie geodezyjnym Bnin w rejonie Alei Flensa i ulic: Biernackiej, Armii Krajowej i Parkowej, gmina Kórnik (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 17 marca 2023 r., poz. 2920).

Zaskarżona uchwała jest aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., więc może być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego. Przed rozpoznaniem takiej skargi Sąd zobowiązany jest jednakże do zbadania przesłanek jej dopuszczalności.

Zgodnie z dyspozycją art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę podjętą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jego zmianę) do sądu administracyjnego przysługuje zatem nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem.

Z akt sprawy wynika, że skarżący M. J. jest właścicielem w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym Bnin, które w całości znalazły się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Z uwagi na fakt, że postanowienia miejscowego planu określiły kształt prawa własności, ustalając przebieg i określone parametry drogi wewnętrznej na terenie tych działek, zdaniem Sądu interes prawny skarżącego został naruszony, a skarga była dopuszczalna.

Przechodząc do meritum na wstępie Sąd wyjaśnia, że ponieważ naruszenia procedury uchwalania planu mogłyby wpłynąć na legalność uchwały także w jej niezaskarżonej części, Sąd z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego planu również w zakresie nieobjętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tj. w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego lub naruszeniem właściwości organów w tym zakresie. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej. Nadesłane Sądowi akta planistyczne są kompletne i uporządkowane, a poszczególne czynności podejmowane przez organ należycie udokumentowane.

Sądowa kontrola zaskarżonej uchwały nie wykazała również naruszenia przez organ planistyczny zasad sporządzania planu miejscowego, w tym zarzucanego naruszenia władztwa planistycznego.

Uzasadniając powyższe wyjaśnić należy, że zasadę władztwa planistycznego gminy ustanawia przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy.

Nie ulega wątpliwości, że organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Z samego faktu, że ustalenia planu ograniczają władztwo nad nieruchomością np. w zakresie zabudowy działki nie oznacza jeszcze naruszenia istoty prawa własności. Władztwo ograniczone jest przepisami prawa w tym przepisami art. 6 u.p.z.p. i Konstytucji RP chroniącymi prawo własności. Chroniony zakres prawa własności nie jest jednak bezwzględny, a gmina kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględniać także interes ogólnospołeczny. Ingerencja w sposób wykonywania własności musi się zatem mieścić w granicach wyznaczonych interesem publicznym. Nie można z prawa własności wywodzić prawa do nieograniczonej zabudowy nieruchomości jako nieodzownego elementu tego prawa. Jakkolwiek prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania i dysponowania nieruchomością, to jednak nie daje ono właścicielowi nieograniczonego władztwa nad rzeczą. Istotę prawa własności wyraża treść art. 140 K.c. który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe oznacza, że ustalenia planu miejscowego mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa, w tym chronionego konstytucyjnej prawa własności oraz z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i zasady równości.

O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Jeżeli organy planistyczne gminy działają na podstawie i w ramach obowiązującego prawa, a samo uwzględnienie interesu indywidualnego byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub chronioną przez ustawodawcę wartością wysoko cenioną, to nie można im zarzucić bezprawności działania, chociażby organy te nie uwzględniły złożonych w trakcie postępowania wniosków lub uwag (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1189/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Gmina, chcąc działać w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego, powinna swoje działania na rzecz interesu publicznego i wchodzące w jego zakres wartości konfrontować z interesem prywatnym, a także uwzględniać racjonalność podejmowanych działań i proporcjonalność planowanej ingerencji. Realizację władztwa planistycznego można więc ująć jako pewien proces ustalania proporcji określonych wartości publicznych z wartościami partykularnymi, reprezentowanymi przez interesy prywatne. Z jednej strony mamy bowiem interes publiczny, wyrażający się w konieczności zaspokojenia przez gminę potrzeb wspólnoty w zakresie optymalnego wykorzystania przestrzeni w zgodzie z zasadą zrównoważonego rozwoju, z drugiej zaś interesy indywidualne, których w pełni uwzględnić się nie da, jeżeli gmina chce z władztwa skorzystać (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 757/21).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone rozwiązania przyjęte w uchwale nr LIII/810/2023 stanowiły wyważenie interesu prywatnego skarżącego, jak i interesu publicznego, mieszcząc się w granicach przysługującego Radzie władztwa planistycznego. Zaskarżone przepisy uchwały nie naruszają przywołanych w skardze przepisów prawa. Ograniczenia zabudowy działek skarżącego związane z wyznaczeniem przez teren tych działek drogi wewnętrznej 3KDW (na wysokości działek nr [...] i [...] o szerokości 6 m, na terenie działki [...] o szerokości 10 m i końcowo o szerokości 15 m) wprowadzono w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego, a także biorąc pod uwagę możliwości faktyczne i prawne przeznaczenia terenów pod konkretne cele.

Spór w sprawie koncentruje się wokół postanowień planu określających szerokość przebiegającej przez działki skarżącego drogi wewnętrznej 3KDW na jej początkowym odcinku na 6 m, a następnie na 10 m, by ostatecznie zakończyć się fragmentem o szerokości 15 m służącym do zawracania. Skarżący – co podkreślił jednoznacznie w skardze – postulował bowiem zaprojektowanie drogi o szerokości w jej początkowym fragmencie 5 m, a dalej 6 m, jednak nie podważa samej decyzji Rady o poprowadzeniu przez jego działki drogi o statusie drogi wewnętrznej, a nie drogi publicznej.

W kontekście powyższego wskazać należy, że ustalanie przebiegu dróg wewnętrznych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powinno być poprzedzone bardzo wnikliwą analizą stanu faktycznego i prawnego, aby do niezbędnego minimum ograniczać sytuacje, w których gmina planuje tego typu drogi na gruntach prywatnych. Chodzi bowiem o to, aby w sposób realny zaspokoić usprawiedliwione potrzeby lokalnej społeczności w zakresie dostępu do drogi publicznej, a taką gwarancję daje jedynie niewątpliwe ustalenie, że realizacja drogi wewnętrznej nie napotka przeszkód niezależnych od gminy (np. spotka się z oporem właścicieli nieruchomości, na których jej przebieg został przewidziany w miejscowym planie) i budowę takiej drogi będzie można przeprowadzić. W przeciwnym przypadku może dojść do sytuacji, w której mimo ograniczenia prawa własności poprzez ustalenie w planie miejscowym przebiegu drogi wewnętrznej przez grunt prywatny, nie dojdzie do realizacji zamierzonego w prawie miejscowym skutku w postaci budowy takiej drogi (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1410/16).

Pod zaplanowaną drogę wewnętrzną 3KDW została przeznaczona część działek skarżącego – działki [...] i [...] (obecnie jest na nich urządzona droga wewnętrzna o szerokości 5 m, natomiast jej szerokość zgodnie z planem ma wynosić 6 m), działki [...] i [...] (obecnie wzdłuż ich granic przebiega droga wewnętrzna o szerokości 5 m, która zgodnie z planem ma wynosić 6 m) oraz działka nr [...], przez którą ma przebiegać przedłużenie obecnie istniejącej drogi wewnętrznej o szerokości 10 m, a następnie kończyć się placem manewrowym o szerokości 15 m. Skoro droga ta, mająca na celu obsługę komunikacyjną przyległego terenu, nie została zaplanowana jako droga publiczna, lecz droga wewnętrzna w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 645; dalej: "u.d.p."), to oznacza, że nieruchomości, na których ją zaprojektowano nie mogą podlegać wywłaszczeniu na cel publiczny, o jakim mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344), a więc własność części tego gruntu nie zostaje odjęta skarżącemu, a realizacja drogi o takim charakterze nie może nastąpić bez zgody właściciela i musi nastąpić na warunkach określonych art. 8 ust. 2 u.d.p.

Przyjęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązania polegającego na przeznaczeniu określonego terenu pod drogę wewnętrzną, a nie publiczną, oznacza, że teren ten nadal pozostaje własnością jego dotychczasowego właściciela. Dlatego też skutek prawny przeznaczenia w zaskarżonej uchwale części nieruchomości skarżącego pod drogę wewnętrzną nie spowodował odjęcia skarżącemu prawa własności tej części. Skutkiem prawnym było natomiast to, że potencjalne, przyszłe zagospodarowanie wymienionych działek zostało przedmiotowo ograniczone do urządzenia tam drogi wewnętrznej. Tym niemniej, bez zgody i działania samego skarżącego droga taka powstać nie może; w szczególności niemożliwe jest jakiekolwiek władcze działanie Gminy w tym zakresie – właśnie z uwagi na to, że droga ta nie ma charakteru publicznego, a Gmina nie będzie w związku z tym jej zarządcą, posiadającym tytuł prawny do dysponowania gruntem na cele budowlane.

Oceny w zakresie potencjalnego naruszenia prawa zaskarżoną w części uchwałą wymagała zatem okoliczność czy droga określona w zaskarżonym planie, jako droga wewnętrzna z praktycznego punktu widzenia nie będzie pełniła roli drogi publicznej, której urządzenie i utrzymanie w części będzie w gestii skarżącego, jako właściciela nieruchomości (inaczej mówiąc, czy nie zostanie przez Gminę przerzucone na właścicieli nieruchomości, w tym skarżącego), czy w sprawie nie doszło do zachwiania równowagi pomiędzy koniecznością zapewnienia interesu ogółu oraz jednostki i czy skarżący nie będzie zmuszony do poniesienia zbyt daleko idących ciężarów. Innymi zaś słowy, czy taki sposób określenia przeznaczenia w planie części działek skarżącego nie przekracza granic władztwa planistycznego gminy przez nadmierne ograniczenie sposobu korzystania z tej nieruchomości.

Z akt sprawy wynika, że należące do skarżącego działki w części, w której nie zostały oznaczone symbolem 3KDW (droga wewnętrzna) zostały oznaczone symbolem 9MN i 10MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Z uwag złożonych do projektu wynika, że skarżący wnosił, aby na jego działkach możliwa była zabudowa bliźniacza i szeregowa (k. [...] akt planistycznych). Następnie w dyskusji nad projektem wskazał, że droga o szerokości 5 m (3DKW) jest wystarczająca, ponieważ działki, które planuje wydzielić, mają służyć jego rodzinie: dwóm córkomi i czwórce wnuków.

Z powyższego wynika, że aby nieruchomości skarżącego po ewentualnym podziale mogły zacząć funkcjonować jak działki pod zabudowę, niezbędne było określenie możliwego przebiegu drogi dojazdowej (stanowiącej przedłużenie obecnie istniejącej drogi wewnętrznej kończącej się na wysokości działek nr [...] i [...]), jako wymaganego połączenia poszczególnych działek z drogą publiczną (drogą 3KDL, Al. Flensa). Przyjęta w planie miejscowym struktura połączenia komunikacyjnego świadczy o tym, że droga potencjalnie przebiegająca przez działki skarżącego nie ma pełnić funkcji drogi publicznej, a więc nie sprowadza się w istocie do wyręczenia Gminy - kosztem skarżącego - w poniesieniu kosztów niezbędnych do wybudowania i utrzymania drogi publicznej. Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określonego terenu pod drogę wewnętrzną nie oznacza, że właściciel tego terenu ma obowiązek tę drogę zrealizować oraz udostępnić osobom trzecim. Plan miejscowy określa przeznaczenie terenu, a nie obowiązek realizacji określonych inwestycji. To, czy zostanie ona zrealizowana, zależy więc wyłącznie od właściciela. Niemniej jednak uchwalone rozwiązanie planistyczne jest obowiązujące, wiążące dla właściciela i w dalszej perspektywie czasowej wyklucza możliwość zagospodarowania tej części działki według własnych potrzeb, planów. Nie można więc skutecznie twierdzić, że organ planistyczny nałożył na skarżącego obowiązek nadmiernych (w zasadzie: jakichkolwiek) świadczeń. To od skarżącego zależy, czy w przyszłości będzie chciał zabudować działki [...], [...] i [...], co będzie wiązało się z koniecznością pozostawienia na nich pasa drogi wewnętrznej zgodnie z przebiegiem ustalonym w planie miejscowym. Skoro z przeznaczenia części gruntu pod drogę wewnętrzną nie wynika dla skarżącego ani obowiązek np. usunięcia ogrodzenia, ani rozbiórki jakiegoś istniejącego budynku, to nie sposób uznać, aby taki zapis planu miejscowego nadmiernie ingerował w jego prawo własności. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem. To daje skarżącemu możliwość dysponowania swoją własnością na dotychczasowych zasadach, ale nie daje możliwości innego jej zagospodarowania w przyszłości. Zatem wyznaczenie drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 3KDW, nie narusza interesu prawnego skarżącego, gdyż nie ogranicza w sposób nieuzasadniony jego własności. Ograniczenie to zostało więc przez Sąd ocenione jako ograniczenie nieprzekraczające granic władztwa planistycznego Gminy i tym samym nienaruszające zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Odnosząc się przy tym do zacytowanego w skardze wyroku tut. Sądu z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 482/19, wskazać należy, że zapadł on na tle odmiennego stanu faktycznego sprawy, w którym ustalone w planie miejscowym drogi wewnętrzne miały służyć ogółowi mieszkańców. Zostały one wyznaczone na terenach bardzo intensywnie zabudowanych (zabudowa mieszkaniowa oraz zabudowa usługowa) znajdujących się w centrum miasta. Tymczasem skarżący nie zakwestionował poprowadzenia przez jego działki drogi wewnętrznej, zamiast drogi publicznej (jak to miało miejsce w stanie faktycznym w sprawie II SA/Po 482/190). Podważył wyłącznie szerokość tej drogi, która we fragmencie jest równa szerokości drogi publicznej 3KDD. Różnica jest jednak taka, że wskazana droga publiczna oznaczona symbolem 3KDD (ul. Edwarda Pohla) istniała już przed uchwaleniem zaskarżonego planu miejscowego (k. [...] akt planistycznych) i nie ma możliwości jej poszerzenia z uwagi na istniejącą intensywną zabudowę na działkach leżących wzdłuż tej drogi, nawet jeśli jej przepustowość nie jest wystarczająca. Wyznaczenie szerokości drogi wewnętrznej 3DKW równej szerokości obecnie istniejącej drogi publicznej 3KDD nie świadczy więc o tym, że wskazana droga wewnętrzna ma pełnić rolę drogi publicznej.

Niezasadne są przy tym zarzuty skarżącego, że nie ma instrumentów prawnych aby nakazać właścicielom działek nr [...] i [...] przesunięcia powstałych na tych działkach płotów i nasadzeń w celu poszerzenia istniejącej drogi wewnętrznej. Obowiązek ewentualnego przeznaczenia fragmentów działek nr [...] i [...] pod poszerzenie drogi wewnętrznej spoczywa na właścicielach tych działek. Zapis planu miejscowego ogranicza natomiast jakąkolwiek przyszłą zabudowę na tych działkach w tych częściach, które zostały oznaczone symbolem 3KDW i to ewentualnie właścicielom tych działek przysługuje prawo podważania zapisów planu w tym zakresie w ramach naruszenia ich interesu prawnego. Jak już jednak powyżej wskazano, tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem.

Dalej, wbrew twierdzeniom skarżącego zaplanowana szerokość drogi wewnętrznej – początkowo 6 m (z uwagi na zabudowania na działkach nie można było rozszerzyć drogi do 10 m), a następnie 10 m i końcowo 15 m została właściwie umotywowana. Rada Gminy w sposób prawidłowy wyważyła interes publiczny z interesem prywatnym skarżącego.

Z akt planistycznych wynika, że na wczesnym etapie planowania droga wewnętrzna o symbolu 3KDW miała szerokość 5 m i kończyła się placem manewrowym o szerokości 15 m zaraz na początku działki [...] (k. [...] akt planistycznych). Tym niemniej, w toku prac planistycznych wpłynął wniosek spółki Aquanet o poszerzenie pasa drogowego 3KDW do minimum 6 m, co stanowi minimalną szerokość umożliwiającą lokalizację w pasie drogowym całej infrastruktury technicznej niezbędnej dla obsługi terenów przyległych, przy zachowaniu wymaganych normatywnych odległości pomiędzy przewodami. Obecna szerokość drogi (5 m) może uniemożliwić budowę wszystkich wymaganych sieci (k. [...] akt planistycznych). Następnie Wydział Planowania Przestrzennego wystąpił o poprowadzenie drogi wewnętrznej do końca działki [...], w celu wyłączenia dowolności w przypadku ewentualnego podziału działki i zabezpieczenia drogi o szerokości 10 m (k. [...] akt planistycznych). W toku prac planistycznych poszerzenie drogi do 10 m zostało przesunięte dopiero za działkę [...] (w celu maksymalnego wyrównania powstałego załamania drogi), częściowo uwzględniając uwagę skarżącego złożoną do projektu. W pozostałej części uwagi nie uwzględniono wskazując, że projekt planu zakłada częściowe poszerzenie drogi wewnętrznej 3KDW do 10 m wraz z placem do nawracania w celu zapewnienia optymalnej obsługi komunikacyjnej projektowanych działek budowlanych oraz możliwości lokalizacji w pasie drogowym niezbędnej infrastruktury technicznej i drogowej (k. [...] akt planistycznych). Podczas dyskusji nad projektem planu Kierownik Wydziału Planowania Przestrzennego wyjaśnił przy tym skarżącemu, że plan umożliwi zlokalizowanie na jego gruncie około 10 budynków. Można przyjąć, że każdy będzie dwulokalowy, a każda z rodzin będzie posiadała 2 auta. Zatem wprowadzenie drogi o szerokości 10 m jest uzasadnione (k. [...]-[...] akt planistycznych). Okoliczności wynikające z akt planistycznych zostały przy tym potwierdzone przez Radę w odpowiedzi na skargę, w której wskazano, że takie ustalenie przebiegu i parametrów drogi 3KDW daje możliwość sprawnej organizacji komunikacji na przedmiotowym terenie, tym bardziej, że z uwagi na brak zainwestowania działek nr [...], [...], [...] istnieje możliwość poszerzenia drogi wewnętrznej do 6 m oraz do 10 m, zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu. Ustalenie drogi wewnętrznej o szerokości mniejszej niż 10 m byłoby przy tym niewystarczające w celu uzbrojenia drogi w pełną infrastrukturę techniczną i drogową, w tym przede wszystkim dla realizacji obustronnych chodników. Poszerzenie drogi 3KDW do szerokości 10 m na długości działek nr ewid. [...], [...] i [...] z uwagi na istniejącą zabudowę nie było możliwe, w związku z czym poszerzono ją jedynie o 1 m, aby zwiększyć jej funkcjonalność. Rada Miasta i Gminy Kórnik kierowała się przy tym ładem przestrzennym, dążeniem do stworzenia adekwatnego układu komunikacyjnego, a także miała na celu ochronę przyszłych użytkowników drogi. Zdaniem Sądu Rada Miasta i Gminy Kórnik w sposób szczegółowy i racjonalny uzasadniła wprowadzone zaskarżoną uchwałą ograniczenia w wykonywaniu prawa własności na nieruchomościach skarżącego. W tym więc zakresie nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego gminy, gdyż wprowadzone zaskarżoną uchwałą ograniczenia prawa własności są usprawiedliwione potrzebą ochrony interesu publicznego i praw innych osób.

Wbrew zarzutom skargi taki sposób zaplanowania przebiegu i parametrów drogi 3KDW nie narusza także zasady równości. Sąd zauważa, że poszczególne drogi wewnętrzne wyznaczone na terenie planu różnią się między sobą szerokościami, jednak jest to racjonalne w kontekście uwarunkowań faktycznych i prawnych poszczególnych nieruchomości. Pomiędzy terenami poznaczonymi symbolami 10MN i 11MN znajduje się droga wewnętrzna 4KDW o analogicznej do drogi 3KDW szerokości – na wysokości działek zabudowanych droga ta wynosi 6 m, natomiast na wysokości działek niezabudowanych szerokość tej drogi także została zwiększona do 10 m i kończy się placem manewrowym o szerokości 15 m. Faktem jest, że pomiędzy terenem 8MN i 9MN oraz 11MN i 12MN znajdują się drogi wewnętrzne o szerokości 8 m, jednakże nie może umknąć z pola widzenia, że działki przyległe do tych dróg wewnętrznych nie są tak głębokie jak działki przyległe do dróg 3KDW i 4KDW i wyznaczenie drogi szerszej wykluczałoby ich racjonalne zagospodarowanie (działki przyległe do drogi wewnętrznej 2KDW mają około 1,1 cm długości licząc od tylnej granicy do frontu działki; a przyległe do drogi wewnętrznej 5KDW od strony terenu 12MN mają 1 cm). Licząc od linii zabudowy do granicy działek na działkach skarżącego pozostaje na odcinku 10 m około 1,4 cm działki, gdy tymczasem na działkach przyległych do drogi wewnętrznej 2KDW od linii zabudowy pozostaje ok. 0,9 cm działki do zabudowy, a na działkach przyległych do drogi wewnętrznej 5KDW od strony terenu 12MN od linii zabudowy pozostaje 0,8 cm działki. To samo tyczy się pozostałych dróg wewnętrznych. Drogi wewnętrzne 7KDW, 8KDW i 9KDW mają po 6 m, jednakże działki przylegające do tych dróg są już częściowo zabudowane, a poza tym działki przylegające do tych terenów są stosunkowo płytkie, co znacząco ogranicza sposób zabudowy tych działek (przy drodze wewnętrznej 7KDW od strony terenu 12 MN od linii zabudowy do granicy jest ok. 1,1 cm, przy drodze wewnętrznej 8KDW od strony terenu 12MN od linii zabudowy do granicy jest ok. 0,7 cm; z kolei działki między drogami wewnętrznymi 8KDW a 9KDW mają między liniami zabudowy tylko 0,5 cm; z kolei przy drodze wewnętrznej 9KDW od strony terenu 15MN od linii zabudowy do granicy jest ok. 0,7 cm). Z analizy tej wynika, że Rada co do zasady dążyła do zaprojektowania dróg wewnętrznych o szerokości 10 m w celu uzbrojenia tych dróg w pełną infrastrukturę techniczną i drogową (zwłaszcza w chodniki po obydwu stronach jezdni), jednak tam, gdzie nie było to możliwe z uwagi na istniejące zabudowania lub uwarunkowania faktyczne (kształt działek), drogi wewnętrzne zaprojektowano w maksymalnej możliwej szerokości zapewniającej pozostawienie istniejących zabudowań oraz racjonalny sposób zabudowy działek niezabudowanych. Tymczasem z ustanowionej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej. Zasady sprawiedliwości wymagają, by zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w adekwatnej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej, jako adresatów danych norm prawnych. Zasada równości nie oznacza więc identyczności i nie może być z nią utożsamiana. Dyskryminacja rozumiana jest jako zróżnicowane traktowanie podmiotów znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego w sprawach P 45/06, K 5/10, trybunal.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.