Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 799/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2 pkt 4a, art.146, art.152, art.200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 86 ust 3, art.86 ust 4 pkt 7 lit a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 3, art.4
journal: Dz.U. 2010 nr 247 poz 1652
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 799/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r., sprawy ze skargi Grupy "E" sp. z o.o. w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 21 lutego 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, iż zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 9 listopada 2011 r. do Dyrektora Izby Skarbowej wpłynął wniosek "E" sp. z o.o. w K. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. Wniosek ten został uzupełniony pismem z dnia 1 lutego 2012r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z dnia 24 stycznia 2012r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wnioskodawca jest agencją reklamową, której przedmiotem działalności jest reklama - tworzenie i realizacja kampanii, działalność wydawnicza, poligraficzna, fotograficzna, działalność związana z organizacją targów, wystaw, imprez o charakterze sportowym, marketingowym, imprez dla firm i instytucji, działalność związana z grami losowymi i zakładami wzajemnymi oraz szkolenia. Agencja otrzymała zlecenie od klienta na zorganizowanie loterii promocyjnej. Podczas konkursu, agencja jako organizator konkursu rozdawała nagrody główne, którymi są samochody osobowe. Agencja nabyła wcześniej od sprzedawcy (dealera samochodów będącego czynnym podatnikiem VAT) samochody, a następnie obciążyła klienta kompleksową usługą, w skład której wchodziła w szczególności organizacja loterii, jej obsługa techniczna i formalna, prowadzenie medialnej kampanii reklamowej oraz wydanie nagród laureatom. Celem świadczonej usługi był wzrost sprzedaży usług zleceniodawcy. W uzupełnieniu wniosku wnioskodawca nadmienił, iż składając wniosek z dnia 8 listopada 2011 r. był jeszcze przed wykonaniem usługi zleconej od klienta, a tym samym przed nabyciem samochodów osobowych marki one, które miały być wydawane jako nagrody w loterii promocyjnej. Zdarzenie to jednak już zaistniało i należy je traktować jako stan faktyczny. Wnioskodawca wskazał, iż jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zakupy samochodów osobowych miały związek z wykonywaną przez niego działalnością opodatkowaną stawką 23%. Wydawane samochody osobowe zostały nabyte w imieniu wnioskodawcy, który posiada dowód ich nabycia w postaci faktur zakupowych VAT, na niego wystawionych. Wnioskodawca zaznaczył, że pojęcia "loteria promocyjna" i "konkurs" użyte w opisie zdarzenia we wniosku są tożsame i oznaczają loterie promocyjną, której jest organizatorem na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej .

W związku z powyższym Spółka powzięła wątpliwość, czy w przypadku zakupu samochodów osobowych udokumentowanych fakturami VAT, w celu realizacji loterii promocyjnej, usługi, w ramach której dojdzie m.in. do wydania samochodów osobowych laureatom loterii, podatnik jest uprawniony do odliczenia 100% podatku naliczonego przy ich zakupie.

Podatnik przypomniał w pierwszym rzędzie, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim nabywane przez podatników towary i usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych - art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.t.u."). Zważywszy, że usługi świadczone przez agencję są opodatkowane podatkiem VAT wg stawki 23%, wszelkie zakupy dokonywane w związku z ich świadczeniem pozwalają na odliczenie podatku naliczonego. Dotyczy to również zakupów towarów i usług związanych z organizacją loterii w ramach świadczonych usług kompleksowych. Zdaniem agencji w omawianym stanie nie znajdzie zastosowanie art.86 ust. 3 u.p.t.u., gdyż zgodnie z art. 86 ust. 4 pkt 7 u.p.t.u. nie dotyczy on przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest szeroko rozumiana odsprzedaż tych samochodów. W tym kontekście powołano się na wypowiedź NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 1014/10.

W uzupełnieniu wniosku wskazano ponadto, że w przedstawionym stanie faktycznym nie znajdzie zastosowanie art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. nr 247, poz. 1652, powoływanej dalej jako "ustawa nowelizująca"), gdyż celem tego pierwszego jest zapobieganie odliczeniu całego podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów, których rodzaj umożliwia wykorzystywanie ich do działalności gospodarczej podatnika jak i poza tą działalnością. Użyty zatem art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a ustawy nowelizującej termin "odsprzedaż" obejmuje takie rodzaje działalności gospodarczej podatnika, w ramach których nabywane samochody (o jakich mowa w art. 3 ust. 2 ustawy) - jako towary handlowe - przeznaczone są do dalszego zbycia. Możliwość odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia takich samochodów przez podatników, których przedmiotem działalności jest szeroko pojęte ich zbywanie jako towarów handlowych, nie jest zatem ograniczona normą art. 3, a jedynie zasadami wynikającymi z art. 3 i 4 ustawy nowelizującej w zw. z art. 90 u.p.t.u., czyli zakresem związku ich nabycia z wykorzystaniem ich w działalności opodatkowanej.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 21 lutego 2012r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko przedstawione we wniosku podatnika za nieprawidłowe. Wprawdzie skoro zakup samochodów osobowych został dokonany przez wnioskodawcę będącego podatnikiem podatku od towarów i usług i był związany wyłącznie z działalnością opodatkowaną wnioskodawcy zostały spełnione warunki uprawniające go do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących przedmiotowe zakupy samochodów osobowych. Niemniej jednak w świetle przepisu art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a ustawy nowelizującej podatnik ma prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT dokumentującej zakup samochodu osobowego jedynie w przypadku gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów. Natomiast w przypadku gdy samochód osobowy nabywa podmiot, którego przedmiotem działalności nie jest odprzedaż tych samochodów, to podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT dokumentującej zakup samochodu osobowego jedynie w wysokości 60% kwoty podatku wskazanej w fakturze, nie więcej niż 6000 zł. Tymczasem przedmiotem działalności wnioskodawcy jest reklama, a nie odsprzedaż samochodów osobowych. Organ stwierdził również, że przywołany przez Spółkę wyrok dotyczy konkretnego stanu faktycznego, w związku z czym nie wiąże go przy wydawaniu niniejszej interpretacji.

W skierowanym do organu wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka zarzuciła mu błędną interpretację przepisów art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a ustawy nowelizującej i art. 86 ust. 1 u.p.t.u., a w konsekwencji zażądano wydania interpretacji odpowiadającej treści sformułowanej we wniosku tezy. W ocenie Spółki pojęcie "odsprzedaży" należy rozpatrywać szeroko jako przeznaczenie towarów handlowych do dalszego zbycia. Definicja "odsprzedaży", jaką posłużył się ustawodawca w tym przepisie, powinna być rozumiana jako nabycie pojazdów w celu dokonania dostawy towaru. Spółka dokonuje bowiem zbycia nabytych uprzednio pojazdów w ramach usługi kompleksowej, która jest opodatkowana podatkiem VAT. Mimo, że finalnym odbiorcą nagrody nie jest nabywca usługi, lecz osoba trzecia z ekonomicznego punktu widzenia skutki tej operacji są zbliżone do umowy sprzedaży. Spółka obciąża bowiem kosztem ekonomicznym nabycia samochodów odbiorcę usługi, przy czym sama z zakupionych samochodów nie korzysta. W wezwaniu raz jeszcze odwołano się do przywołanego już wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2011r., zaznaczając, że analogiczne stanowisko wyrażały również niektóre organy podatkowe.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany zakwestionowanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka powtórzyła zarzut uchybienia przepisom art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a ustawy nowelizującej i art. 86 ust. 1 u.p.t.u., a ponadto zarzuciła organowi naruszenie art. 121 § 1 i 2 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity – Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) przez odstąpienie przez organ podatkowy od uzasadnienia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone przez Spółkę. Zdaniem Spółki, organ podatkowy odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinien był odnieść się do argumentów powołanych przez Spółkę. Odpowiedź organu powinna zatem zawierać uzasadnienie odnoszące się do treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wyjaśniono, że organ jest władny w ogóle nie udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tym bardziej zatem nie sposób wymagać od niego aby odpowiedź miał określoną treść lub formę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów.

Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.).

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną – art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Uzasadnienie to musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd zasługuje lub nie zasługuje, na uwzględnienie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja pod względem formalnym została wydana prawidłowo. Organ podatkowy wydał interpretacje na tle stanu faktycznego przedstawionego przez stroną skarżącą. Uzasadnił ponadto swoje stanowisko, stosownie do treści art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie, pozostaje w związku z powyższym ocena, czy stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe pod względem prawnym.

Kontrolując, w tak zakreślonej kognicji, zaskarżoną interpretację, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu była wykładania art. 86 ust. 3 oraz art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) na tle zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem wniosku podatnika. Co istotne, w toku postępowania przed Ministrem Finansów, z uwagi na rozciągnięte w czasie uzupełnianie wniosku zdarzenie przyszłe zamieniło się w rzeczywiście zaistniały stan faktyczny a wnioskodawca po uwzględnieniu wcześniejszej nowelizacji ustawy o VAT ostatecznie sprecyzował, że przedmiotem interpretacji są przepisy " art. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 16 grudnia 2010r. oraz ustawa o transporcie drogowym Dz. U. nr 247 poz. 1652 ze zmianami".

Odnosząc się w pierwszej kolejności do mających realne zastosowanie w sprawie przepisów powołać należy treść art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Do dnia 31 grudnia 2010r., zasady odliczenia podatku VAT od nabycia samochodów osobowych oraz paliwa wykorzystywanego do ich napędu regulowały przepisy art. 86 ust. 3-7a powołanej ustawy.

Jednak na mocy art. 1 ust. 1 pkt 11 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652; dalej jako: "ustawa nowelizująca"), z dniem 1 stycznia 2011 r. zostały uchylone przepisy art. 86 ust. 3-7a ustawy o VAT.

W okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2012r. kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z nabyciem samochodów, regulują przepisy art. 3 ustawy nowelizującej. Ust 1 art. 3 jest dokładnym odzwierciedleniem poprzednio obowiązującego przepisu art. 86 ust 3 ustawy o VAT wskazującym, iż w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2.

Natomiast przepis art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a ustawy nowelizującej będący odpowiednikiem art. 86 ust 4 pkt 7 lit. a ustawy o VAT stanowi, że przepis ust. 1 dotyczący odliczenia 60% podatku nie więcej niż 6000 zł wykazanego na fakturze zakupu samochodu nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:; a) odsprzedaż tych samochodów (pojazdów).

Przepis art. 4 ustawy nowelizującej na którą w sposób nieprecyzyjny powoływał się podatnik nie ma w sprawie w ogóle zastosowania.

Z brzmienia przepisu art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a ustawy nowelizującej, posługując się tylko wykładnią językową wnioskować wprost można, że pełne odliczenie podatku naliczonego od nabytych samochodów osobowych dotyczy tylko takich przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odsprzedaż nabytych przez niego samochodów osobowych. Jednak w ocenie Sądu sformułowanie "przedmiotem działalności podatnika" w zestawieniu z dalszą częścią zdania "jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów)" nie oznacza przedmiotu działalności w sensie formalnym, lecz w kontekście zadysponowania konkretnym samochodem w ściśle określony sposób. Traktując o przedmiocie działalności podatnika, przepis wiąże to pojęcie z odsprzedażą konkretnych samochodów poprzez użycie słowa "tych", przy czym ich odsprzedaż jest jedynym warunkiem wymienionym w tym przepisie, która uzasadnia jego zastosowanie. Zdaniem Sądu, ten sposób redakcji - przy uwzględnieniu reguł wykładni systemowej i celowościowej - wskazuje, że ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego wprowadzone przepisem art. 86 ust. 3 u.p.t.u. (obecnie art. 3 ust 1 ustawy nowelizującej) nie ma zastosowania w sytuacji, gdy samochody stanowią towar handlowy i przeznaczone są do sprzedaży.

Pojęcie "odprzedaż", którym posłużył się ustawodawca w tym przepisie, powinno być rozumiane jako nabycie pojazdów w celu dokonania dostawy towaru.

Użyty zatem termin "odprzedaż" obejmuje takie rodzaje działalności gospodarczej podatnika, w ramach których nabywane pojazdy, są traktowane jako towary handlowe - przeznaczone do ich dalszego zbycia, (np. przekazanie w formie nagród stanowiące odpłatną dostawę towarów).

Dokonując wykładni prawa, w szczególności regulującego materię podatku od towarów i usług, należy kierować się bowiem nie tylko samym brzmieniem interpretowanego przepisu, poprzestając na wykładni gramatycznej, lecz uwzględniać również należy inne rodzaje wykładni, w tym wykładnię celowościową, uwzględniającą ekonomiczne znaczenie interpretowanej normy. Za nieuzasadnione ekonomicznie należałoby uznać różnicowanie – w zakresie prawa odliczenia podatku naliczonego – sytuacji prawnej podatników, którzy prowadzą działalność gospodarczą polegającą na nabywaniu samochodów określonych w art. 86 ust. 3 u.p.t.u. w celu ich odprzedaży oraz podatników, których przedmiotem działalności jest nabywanie tych pojazdów w celu realizacji innych form ich zbycia.

Bezpodstawnym byłoby też pozbawianie spółki w przedstawionych okolicznościach sprawy pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania przez nią samochodów osobowych, które jako towary o charakterze obrotowym, przeznaczone są do dalszego zbycia w ramach wykonywanych przez podatnika opodatkowanych czynności usługowych.

Systematyka przepisów ustawy o VAT i ustawy nowelizującej wskazuje, że w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT zawarto generalną regułę w zakresie prawa do odliczenia. Doznaje ona ograniczenia o charakterze przedmiotowym w art. 86 ust. 3 ustawy o VAT (odpowiednia art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej ). Z kolei wyjątki od wyłączenia, czyli powrót do zasady pełnego odliczenia, zawarto w art. 86 ust. 4 ustawy o VAT (odpowiednia art. 3 ust. 2 ustawy nowelizującej). Wynika stąd logiczny ciąg, na który składa się reguła ogólna przewidująca pełne odliczenie, jego ograniczenie procentowo-kwotowe dla samochodów osobowych i wyjątki od wyłączenia, czyli powrót do zasady ogólnej pełnego odliczenia, ale w odniesieniu do taksatywnie wymienionych sytuacji. Wymaga bowiem podkreślenia, iż art. 86 ust. 4 pkt. 7 ustawy o VAT (odpowiednio art. 3 ust. 2 pkt. 7 ustawy nowelizującej) dotyczy nabycia samochodu osobowego przeznaczonego do dalszej odprzedaży, ale wyłącznie wówczas, gdy jest to przedmiotem nawet nie tylko statutowej, ale faktycznej działalności podatnika.

Reguły wykładni systemowej i celowościowej, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, potwierdzają powyższe wnioski.

Możliwość odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia takich samochodów (pojazdów) przez podatników, których przedmiotem działalności jest szeroko pojęte ich zbywanie jako towarów handlowych, nie jest zatem ograniczona normą art. 86 ust. 3 ustawy o VAT (obecnie art. 3 ust 1 ustawy nowelizującej), a jedynie zasadami wynikającymi z art. 86 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy, czyli zakresem związku ich nabycia z wykorzystaniem ich w działalności opodatkowanej.

Z tych powodów Sąd zajął stanowisko, że w przypadku podatników którzy przeznaczają samochody na nagrody w loteriach stanowiących cześć kompleksowej usługi reklamowej, którą podatnik świadczy odpłatnie, możliwe jest zastosowanie przepisu art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy o VAT (obecnie art. 3 ust. 2 pkt. 7 lit a ustawy nowelizującej), pod warunkiem, że usługa ta jest opodatkowana przez podatnika podatkiem należnym.

Pogląd ten znajduje także obecnie coraz powszechniejsze odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przytoczyć tu można nie tylko wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych ale także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011r. wydany w sprawie o sygn. I FSK 1014/10, w którym wskazano, iż "użyty w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) termin "odprzedaż" obejmuje takie rodzaje działalności gospodarczej podatnika, w ramach których nabywane samochody (pojazdy), o jakich mowa w art. 86 ust. 3 ustawy są – jako towary handlowe – przeznaczone do ich dalszego zbycia".

Przytoczone wyżej poglądy w pełni podziela WSA w Krakowie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że wydając zakwestionowaną interpretację organ naruszył wskazane wyżej przepisy prawa materialnego na skutek ich błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że nabycie samochodów osobowych, które przeznaczone są do wydania jako nagrody w loteriach organizowanych jako część kompleksowej usługi reklamowej, nie pozwala na odliczenie całego podatku naliczonego z tytułu nabycia tych pojazdów.

Całkowicie chybiony jest natomiast zarzut naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych sformułowanej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie interpretacji na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie może stanowić przesłanki do formułowania zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, także w sytuacji gdy organ nie podzielił stanowiska podatnika a udzielona interpretacja jest wadliwa. Istotne jest bowiem, że przyjęte w interpretacji stanowisko organu oparte jest na wskazanych w niej przepisach prawa. obowiązujących w dniu jej wydania.

Sąd uznał też, że udzielnie przez organ w mniejszej sprawie lakonicznej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, z której wynikało, że organ nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji nie miało, żadnego negatywnego wpływu na uprawnienia procesowe strony skarżącej i nie naruszało prawa. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w przypadku zakwestionowania interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie jest kolejną interpretacją w sprawie, nie określa sytuacji prawnej wnioskodawcy przez zapewnienie mu lub odmowę zapewnienia przewidzianej w przepisach Ordynacji podatkowej ochrony. Strona, a następnie organy podatkowe, są związane stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w interpretacji, a nie sformułowanym w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia przepisów prawa. Wymaga również podkreślenia, że do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola zgodności z prawem interpretacji indywidualnej, a nie zgodności z prawem stanowiska zawartego w wezwaniu do usunięcia naruszenia przepisów prawa, czy też w odpowiedzi na skargę. Nie można zatem uznać, że organ w treści niewiążącej strony odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma obowiązek raz jeszcze rozważyć wszystkie argumenty podnoszone przez stronę w postępowaniu w sprawie interpretacji. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi generalnie o negatywnym stanowisku organu w zakresie zgłoszonych wobec aktu uchybień prawnych. Zatem wystosowanie tej odpowiedzi do strony stanowi samo w sobie wystarczającą informację, że organ uznaje interpretację za prawidłową i wiążącą go w sprawie. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, nie ma potrzeby ponownego uzasadniania stanowiska zajętego przez organ w pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zarzut strony skarżącej, dotyczący tej kwestii nie mógł więc zostać podzielony przez Sąd.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 146 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Stwierdzenie przez Sąd, że na podstawie art.152 p.p.s.a. ustawy uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający zaskarżoną interpretację nie jest jeszcze prawomocny.

Organ uwzględniając ocenę Sądu, ponownie w sposób zgodny z treścią art. 14c §1 Ordynacji Podatkowej wyda interpretację, dokonując oceny stanowiska Spółki zaprezentowanego we wniosku z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku (art. 153 ppsa).

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.