Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 594/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5a
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru rozbiórki czterech budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 1014 zł (słownie: jeden tysiąc czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. sp. z o.o. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...], którą wniesiono sprzeciw wobec zamiaru rozbiórki czterech budynków przy ul. [...] we W. (dz. nr 3/10, AM-8, obręb B.), Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ drugiej instancji wskazał, że właściwy organ w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania rozbiórki nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c P.b. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), zwanej dalej "P.b.").

Przedmiotem dokonanego przez Spółkę zgłoszenia jest rozbiórka czterech budynków: budynku za masztem, budynku przepompowni, budynku garażu oraz budynku wagi. W zgłoszeniu nie wskazano wysokości powyższych budynków (na podstawie dołączonych do zgłoszenia materiałów można określić jedynie wysokość budynku wagi), a także nie wskazano odległości budynku przepompowni oraz budynku za masztem od granicy z dz. nr 1, AM-7, obręb B. (obszaru kolejowego). Podanie powyższych danych jest z kolei konieczne dla ustalenia przez organ, czy rozbiórka wskazanych budynków podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na rozbiórkę, czy też jedynie dokonania zgłoszenia oraz dla ustalenia, czy w sprawie projektowanego zamierzenia zastosowanie znajdzie § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1227). Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia roboty ziemne mogą być wykonywane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy obszaru kolejowego. Z kolei zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia wykonywanie robót ziemnych w odległości od 4 do 20 m od granicy obszaru kolejowego powinno być każdorazowo uzgadniane z zarządcą infrastruktury. W związku z tym, że przewidziany do rozbiórki budynek garażu przylega od północy do budynku trafostacji, konieczne jest wskazanie w zgłoszeniu sposobu zabezpieczenia tego budynku oraz przedstawienie rysunków połączenia przedmiotowych budynków.

Niezależnie od powyższego DWINB zauważył również, że działka nr 3/10 znajduje się na terenie, na którym obowiązują ustalenia uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 30 grudnia 2013 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] i [...] we W. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2014 r. poz. 274). Zgodnie natomiast z § 7 ust. 1 tego planu ustala się strefę ochrony konserwatorskiej zabytków archeologicznych na całym obszarze objętym planem. Wskazane w § 7 ust. 1 ustalenie jest formą ochrony zabytków, o której mowa w art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm.). Z kolei zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 31 ust. 1a i 2 oraz art. 3 pkt 11 powołanej ustawy pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie badań archeologicznych, czyli działań mających na celu odkrycie, rozpoznanie, udokumentowanie i zabezpieczenie zabytku archeologicznego. W pozwoleniu konserwatorskim określa się zakres i rodzaj niezbędnych badań archeologicznych wyłącznie w takim zakresie, w jakim roboty budowlane albo roboty ziemne zniszczą lub uszkodzą zabytek archeologiczny. Mając na względzie powyższe organ stwierdził, że w omówionym zakresie Prezydent słusznie wezwał Spółkę postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r. do uzupełnienia zgłoszenia, ponieważ zawierało ono istotne braki.

Ponadto, w sprawie – zdaniem Wojewody - nastąpił skutek doręczenia tego postanowienia pełnomocnikowi Spółki w dniu 6 maja 2016 r. na adres ul. [...], [...] P.. Powołując się na przepisy art. 44 k.p.a., organ stwierdził, że pierwszą próbę doręczenia postanowienia z dnia 15 kwietnia 2016 r. operator pocztowy (spółka InPost S.A.) podjął w dniu 22 kwietnia 2016 r.. Z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, pełnoletniemu domownikowi, pełnomocnikowi, przedstawicielowi ustawowemu, sąsiadowi lub dozorcy domu, przesyłkę pozostawiono do dyspozycji adresata na okres 14 dni w placówce pocztowej POK InPost przy ul. [...] w P., o czym poinformowano adresata zawiadomieniem umieszczonym w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórnego awizowania dokonano w dniu 2 maja 2016 r., a wobec niepodjęcia przesyłki zwrócono ją do nadawcy w dniu 10 maja 2016 r.. W związku z tym organ uznał, że Spółka do dnia wydania zaskarżonej decyzji (dnia 18 maja 2016 r.) nie uzupełniła dokonanego zgłoszenia rozbiórki, wobec czego Prezydent zasadnie wniósł wobec tego zgłoszenia sprzeciw, zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 5c P.b..

W skardze D. sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. o umorzenie postępowania wszczętego sprzeciwem i o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono natomiast:

1) nieuprawnione przyjęcie, że wysłanie przesyłki pocztowej zawierającej postanowienie na nieprawidłowy adres przerywa bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 P.b.,

2) naruszenie art. 30 ust. 5 P.b. poprzez nieuprawnione zgłoszenie sprzeciwu po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, kiedy to organ na skutek upływu czasu stracił już kompetencję do wydania decyzji,

3) naruszenie art. 44 § 2, § 3 i § 4 k.p.a. poprzez bezprawne przyjęcie fikcji doręczenia stronie postanowienia,

4) naruszenie art. 7, art. 77, art. 8, art. 10 § 1 oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich wątpliwości związanych z oceną prawidłowości doręczania przez Prezydenta korespondencji stronie i jej pełnomocnikowi.

W uzasadnieniu skargi podniesiono ponadto, że organ drugiej instancji rozpatrując odwołanie, ograniczył się jedynie do przytoczenia treści przepisu art. 44 k.p.a. oraz pobieżnej analizy zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia 15 kwietnia 2016 r., stwierdzając lakonicznie, że "należy je uznać za odpowiadające wymaganiom określonym w art. 44 k.p.a.". Ponadto, organ drugiej instancji w ogóle nie zbadał, czy organ pierwszej instancji prawidłowo zaadresował przesyłkę dla pełnomocnika Spółki, zawierającą to postanowienie. Pełnomocnik strony skarżącej wypełniając druk zawiadomienia o zamiarze rozbiórki jako adres do doręczeń podał adres Kancelarii Prawnej U. sp.k., tj. [...] w P.. Tymczasem Prezydent nadał przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia 15 kwietnia 2016 r. dla E.P.-K., ul. [...], [...] P., która jako osoba fizyczna nie mieszka pod tym adresem ani nie prowadzi pod tym adresem działalności gospodarczej. Budynek przy ul. [...] w P. to wielopiętrowy budynek biurowy, nie ma w nim lokali mieszkalnych. W budynku tym siedzibę ma kilkanaście podmiotów gospodarczych i trudno racjonalnie zakładać, że doręczyciel zatrudniony w przedsiębiorstwie InPost S.A. ma dokładną wiedzę o stanie zatrudnienia w każdym z tych podmiotów, znając z imienia i nazwiska każdą z pracujących tam osób. Ponadto, radca prawny E.P.-K. (zmiana nazwiska: obecnie E.P.) wykonując prace zlecone dla Kancelarii Prawnej U. sp.k., nie dysponuje oddawczą skrzynką pocztową w budynku przy ul. [...] w P.. Co więcej, w dacie awizowania przedmiotowej przesyłki taką oddawczą skrzynką pocztową nie dysponowała nawet w/w Kancelaria. Nie wiadomo więc, jaką (w szczególności gdzie umieszczoną) oddawczą skrzynkę pocztową miał na myśli doręczyciel, kiedy na kopercie odnotował, że zawiadomienie o przesyłce adresowanej do E.P.-K. pozostawił w skrzynce odbiorczej adresata. Już tylko ta okoliczności powinna zostać wyjaśniona przez organ pierwszej instancji, a już na pewno wyjaśnić to powinien organ odwoławczy w odpowiedzi na zarzuty zgłaszane w odwołaniu, choćby poprzez zlecenie organowi pierwszej instancji w trybie art. 136 k.p.a. przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w postaci złożenia stosownej reklamacji. Tymczasem, z uzasadnienia decyzji organ drugiej instancji wynika, że organ ten w ogóle nie podjął próby wyjaśnienia z jakich względów uznał, że prawidłowo "poinformowano adresata zawiadomieniem umieszczonym w oddawczej skrzynce pocztowej" o przesyłce skierowanej do E.P.-K. wysłanej na adres ul. [...] w P., oraz konsekwentnie - z jakich przyczyn uznał, że możliwe jest w tej sprawie przyjęcie fikcji doręczenia.

Nadto strona wskazała, że dzień 22 kwietnia 2016 r. był w Kancelarii dniem roboczym i nawet gdyby przyjąć nieprawdopodobne założenie, że doręczyciel InPost S.A. wiedział, że przesyłki adresowane na nazwisko E.P.-K. należy doręczać na adres Kancelarii Prawnej U. sp.k., to nie jest możliwe by w Kancelarii zatrudniającej kilkanaście osób w normalnym dniu roboczym o godz. 15:00 nie było nikogo uprawnionego do odbioru korespondencji.

Na marginesie zauważono również, że przesyłka zawierająca decyzję sprzeciwu została wysłana na nazwisko E.P.-K., lecz na adres Kancelarii Prawnej U. sp.k., lecz tym razem za pośrednictwem Poczty Polskiej. Jak to wynika z wyjaśnień pracowników sekretariatu Kancelarii doręczyciel Poczty Polskiej doręczając codzienną pocztę do Kancelarii zapytał, czy pracownicy sekretariatu Kancelarii są uprawnieni do odbioru korespondencji kierowanej do E.P.-K. i po potwierdzeniu przekazał Kancelarii przesyłkę zawierającą decyzję Prezydenta. Wprawdzie z Regulaminu ogólnego świadczenia usług pocztowych przez InPost S.A. wynika, że prawo wniesienia reklamacji w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej przysługuje generalnie nadawcy, a adresatowi jedynie w tych przypadkach, gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń, albo gdy przesyłka zostanie doręczona adresatowi, to jednak braku jakiejkolwiek inicjatywy organów do złożenia reklamacji, czynności te zostały podjęte przez stronę postępowania mającej interes prawny w wyjaśnieniu tej sytuacji. Z tego względu, mając na celu obalenie domniemania prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej postanowienia z dnia 15 kwietnia 2016 r., w załączeniu przedłożono kopię zgłoszenia reklamacyjnego skierowanego do Działu Reklamacji Operatora, tj. InPost S.A..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Badając pod tym kątem zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że zostały naruszone przepisy prawa w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a..

Zgodnie z art. 30 ust. 5c P.b., stanowiącym podstawę materialnoprawną podjętych decyzji, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Kwestią sporną wniesienia sprzeciwu na podstawie w/w przepisu w niniejszej sprawie jest to, czy w sprawie doszło do skutecznego doręczenia, a w zasadzie czy organy słusznie przyjęły, że mamy do czynienia z funkcją doręczenia postanowienia z dnia 15 kwietnia 2016 r..

Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).

W pierwszej kolejności Sąd podzielił zarzut skargi naruszenia art. 7, art. 77, art. 8, art. 10 § 1 oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich wątpliwości związanych z oceną prawidłowości zaadresowania przesyłki zawierającej to postanowienie oraz prawidłowości doręczania przez Prezydenta korespondencji stronie i jej pełnomocnikowi. Jak wynika bowiem ze zgłoszenia jako dane identyfikacyjne pełnomocnika wskazano imię i nazwisko: E.P.-K., Kancelaria Prawna U. sp.k., zaś jako adres do korespondencji (dodatkowo adres e-mail): [...], [...] P., [...]. Do zgłoszenia dołączono również pełnomocnictwo substytucyjne udzielone radcy prawnemu E.P.-K. współpracującej z w/w Kancelarią. Z koperty zawierającej postanowienie z dnia 15 kwietnia 2016 r. wynika natomiast, że przesyłka została zaadresowana na osobe fizyczną E.P.-K., ul. [...], [...] P.. Istotne jest, że jako osoba fizyczna E.P.-K. nie mieszka pod w/w adresem ani nie prowadzi tam działalności gospodarczej. Jako zaś radca prawny E.P.-K. wykonuje prace zlecone dla Kancelarii Prawnej U. sp.k.. Ponadto istotne jest, że – jak podaje strona skarżąca - budynek przy ul. [...] w P. jest wielopiętrowym budynkiem biurowym, w którym nie ma lokali mieszkalnych, zaś siedzibę ma tam kilkanaście podmiotów gospodarczych. Nie bez wpływu na doręczenie postanowienia jest również fakt, że radca prawny E.P.-K. nie dysponuje oddawczą skrzynką pocztową w budynku przy ul. [...] w P..

Niewskazanie na kopercie, że adres do korespondencji podany wyraźnie w zgłoszeniu, jest adresem Kancelarii, mogło doprowadzić do niepodjęcia w ogóle próby doręczenia postanowienia, skoro pełnomocnik skarżącej Spółki ani nie mieszka pod tym adresem ani nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie jest nawet w Kancelarii zatrudniony. Słusznie zauważyła strona skarżąca, że skoro dzień 22 kwietnia 2016 r. był dniem roboczym, to – przy założeniu, że doręczyciel InPost S.A. wiedział, iż przesyłki adresowane na nazwisko E.P.-K. należy doręczać na adres Kancelarii, to nie jest możliwe by w Kancelarii zatrudniającej kilkanaście osób o godz. 15:00 nie było nikogo uprawnionego do odbioru korespondencji. Do takiej jednak sytuacji mogło doprowadzić niewłaściwe zaadresowanie przesyłki, wbrew informacji zawartej w zgłoszeniu.

W tym miejscu należy jeszcze zwrócić uwagę, że w odwołaniu podniesiono, iż postanowienie z dnia 15 kwietnia 2016 r. nigdy nie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki i nigdy też nie było prób jego doręczenia, o których mowa w art. 44 § 2 i § 3 k.p.a.. Wyjaśniono również, że Kancelaria regularnie odbiera korespondencję i w okresie od 8 kwietnia 2016 r. do 24 maja 2016 r. ani razu nie zdarzyło się, by jakakolwiek przesyłka skierowana bezpośrednio do radcy prawnego czy adwokata wykonującego swój zawód w Kancelarii, czy też skierowana do Kancelarii nie została odebrana.

Powyższych okoliczności organ odwoławczy w ogóle nie rozważał, ograniczając się – jak słusznie wskazano w skardze - jedynie do przytoczenia treści przepisu art. 44 k.p.a., pobieżnej analizy zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia 15 kwietnia 2016 r. i lakonicznego stwierdzenia, że "należy je uznać za odpowiadające wymaganiom określonym w art. 44 k.p.a.". Zauważyć jeszcze wypada, że pomimo stwierdzenia, że nastąpił skutek doręczenia postanowienia, Wojewoda przesyłając swoje rozstrzygniecie zaadresował kopertę w sposób odmienny niż to uczyniono przy próbie doręczenia postanowienia, a mianowicie: P.-K.E., Kancelaria Prawna U. sp.k., [...], [...] P., czyli zgodnie z informacją zawartą w zgłoszeniu. Wskazano zatem wyraźnie na kopercie, że adres do korespondencji z pełnomocnikiem Spółki jest adresem Kancelarii. Poddaje to w wątpliwość przyjęcie przez organ drugiej instancji fikcji doręczenia postanowienia. Tym bardziej, że - jak zauważono w skardze (choć chyba błędnie wskazano, że doręczono decyzję Prezydenta, która była doręczana przez InPost a nie przez Pocztę) – przy doręczaniu przesyłki zawierającej decyzję organu odwoławczego doręczyciel Poczty Polskiej doręczając codzienną pocztę do Kancelarii zapytał, czy pracownicy sekretariatu Kancelarii są uprawnieni do odbioru korespondencji kierowanej do E.P.-K. i po potwierdzeniu przekazał Kancelarii przesyłkę zawierającą decyzję.

Powyższe prowadzi do wniosku, że co najmniej przedwczesne było przyjęcie fikcji doręczenia stronie postanowienia z dnia 15 kwietnia 2016 r., a tym samym naruszono art. 44 § 2, § 3 i § 4 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien będzie w sposób wnikliwy i w oparciu o zebrany materiał dowodowy z uwzględnieniem podnoszonych przez stronę skarżącą okoliczności ocenić, czy doszło do prawidłowego – zgodnego z wolą Spółki i danymi zawartymi w zgłoszeniu – zaadresowania przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 15 kwietnia 2016 r. i w dalszej konsekwencji, czy można mówić w niniejszej sprawie o nastąpieniu skutku doręczenia tego postanowienia w wyniku przyjęcia jego fikcji. Wyniki tej oceny powinny natomiast znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu ponownie podjętej decyzji. Sąd podziela również stanowisko strony skarżącej, że organ odwoławczy powinien w odpowiedzi na zarzuty zgłaszane w odwołaniu, jak również obecnie w skardze, przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w postaci złożenia stosownej reklamacji.

Sąd nie mógł się natomiast odnieść do zarzutów nieuprawnionego przyjęcia, że wysłanie przesyłki pocztowej zawierającej postanowienie na nieprawidłowy adres przerywa bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 P.b., oraz naruszenia art. 30 ust. 5 P.b. poprzez nieuprawnione zgłoszenie sprzeciwu po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, kiedy to organ na skutek upływu czasu stracił już kompetencję do wydania decyzji, bowiem kwestia, czy przesyłka pocztowa zawierająca postanowienie została prawidłowo zaadresowana i czy w konsekwencji zgłoszenie sprzeciwu nastąpiło po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia będzie podlegała ocenie przez organ odwoławczy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. – orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. W punkcie drugim orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz pkt IV złącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 783 ze zm.).