Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 638/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1, art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 217 par. 1 i 2, art. 218, art. 219
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Burmistrz I., na podstawie art. 219, w trybie art. 123 - 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej zwanej "k.p.a.:", po rozpatrzeniu wniosku J. S. z dnia 14 marca 2019 r., odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej w I. przy ul. [...], znajdującej się na działce numer geodezyjny [...], obręb [...] miasta I..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej zwaną "ustawą przekształceniową", przekształceniu z mocy prawa podlegają grunty zabudowane na cele mieszkaniowe. Przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć "nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych".

Przedmiotowa nieruchomość oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem klasoużytku Bi - inne tereny zabudowane, natomiast posadowiony na przedmiotowej nieruchomości budynek, w kartotece budynków sklasyfikowany jest jako "pozostałe budynki niemieszkalne".

Mając na uwadze powyższe Burmistrz stwierdził, że nieruchomość wnioskodawcy nie spełnia kryteriów wynikających z art. 1 ust. 2 ustawy przekształceniowej, niemożliwe jest więc wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, J. S. podniósł, że zgodnie

z pozwoleniem na budowę wydanym przez Starostwo Powiatowe w S. wybudował dom mieszkalny na omawianej działce letniskowej i uzyskał pozwolenie na jego użytkowanie. Dom od początku projektowany jako dom mieszkalny, całoroczny posiada wszystkie media i jest przystosowany do całorocznego zamieszkania. Był wykorzystywany przez stronę i jego bliskich w dni wolne i święta, przez okres letni i zimowy. Nigdy dom nie był wykorzystywany i wynajmowany innym jako letniskowy. W 2018 roku wnoszący zażalenie zamieszkał w nim na stałe i został zameldowany pod adresem przedmiotowej nieruchomości jako mieszkaniec gminy I., gdzie również odprowadza daniny publicznoprawne.

Zdaniem strony, nieruchomość, której dotyczy prawo podmiotowe wieczystego użytkowania, zabudowana budynkiem mieszkalnym, z mocy prawa staje się własnością.

Posiadany przez składającego zażalenie budynek zarówno według Klasyfikacji Środków Trwałych a także według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, traktowany jest jako budynek mieszkalny. Podana w ewidencji gruntów i budynków funkcja letniskowa, która jest sprzeczna ze stanem faktycznym, wynika jedynie z faktu że takie przeznaczenie terenu przewiduje plan zagospodarowania przestrzennego.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie wydane przez Burmistrza I. jest prawidłowe, dlatego zażalenie nie mogło zostać uwzględnione.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, Kolegium przytoczyło treść przepisu art. 217 § 1

i 2 k.p.a., który wskazuje, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie w dwóch przypadkach: jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa i osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny

w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W sytuacjach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy zachodzi potrzeba potwierdzenia faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić

w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 k.p.a.).

Powołując się na treść art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, zwanej dalej "ustawą przekształceniową", organ wskazał, że z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przy czym przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi (ust 1). Natomiast ilekroć w ustawie jest mowa o przekształceniu, należy przez to rozumieć przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności tego gruntu.

Kolegium wskazało, że strona w trybie art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy przekształceniowej zwróciła się o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania gruntu działki w prawo własności tej nieruchomości.

Organ zweryfikował dane dostępne w prowadzonych przez niego rejestrach oraz znajdujące się w jego posiadaniu. W oparciu o akta sprawy ustalono, że decyzją

nr [...] Starosty [...] z dnia [...] r., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono J. i J. S. pozwolenia na budowę domu letniskowego z garażem, z przyłączem i instalacją kanalizacji sanitarnej, wodociągowej oraz instalacji energetycznej na przedmiotowej działce (kategoria obiektu - III).

W potwierdzeniu przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] nie wniesiono "sprzeciwu odnośnie przystąpienia do użytkowania budynku letniskowego". Wskazano, że "budynek letniskowy nadaje się do użytkowania" oraz podano dane techniczne "budynku letniskowego".

Organ odwoławczy zaznaczył, że jak wynika z informacji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009, współwłaściciel do opodatkowania zadeklarował budynek letniskowy o powierzchni [...] m2 oraz garaż o pow. [...], wszystkie jako budynki pozostałe. Ponadto, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ińsko, uchwalonego przez Radę Miejską w Ińsku dnia 27 października 2011 r. uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ińsko obręb I i obręb II (Dz. Urz. Woj. Zach, z 2016 r. poz. 742, z 2018 r., poz. 2590) działka objęta wnioskiem o wydanie zaświadczenia położona jest na terenie objętym zapisem 35MNI -"Teren zabudowy rekreacji indywidualnej".

Jak zaznaczyło Kolegium, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie może modyfikować treści dostępnych mu dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczeń o treści z tymi dokumentami sprzecznej.

Podsumowując wywody organ odwoławczy wskazał, że w prowadzonych przez Burmistrza rejestrach brak jest zapisów potwierdzających, że sporna działka gruntu zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Brak jest również możliwości potwierdzenia takiego przeznaczenia budynku na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu. Przedłożone na etapie postępowania odwoławczego dokumenty nie mogły stanowić podstawy do wydania przez organ wnioskowanego zaświadczenia, ponieważ nie wynikają one ani z dostępnych przez organ rejestrów, ani z danych znajdujących się w posiadaniu organu.

Z tych względów, nie było możliwe potwierdzenie faktu przekształcenia w trybie ustawy przekształceniowej prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej w prawo własności tego gruntu w formie zaświadczenia, dlatego zasadnie organ odmówił wydania zaświadczenia.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, strona wniosła o uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Burmistrza I. z dnia [...] r., nr [...] Jednocześnie zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1. prawa materialnego przez dopuszczenie się błędu wykładni art. 1 ust. 2 oraz

art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy przekształceniowej, polegającego na przyjęciu, że dla zastosowania przepisów przedmiotowej ustawy nie ma znaczenia to czy dana nieruchomość jest faktycznie przeznaczona dla celów mieszkaniowych i w tym zakresie wykorzystywana, gdy zgodnie z prawidłową wykładnią przepisów, przepisy ustawy dotyczą oraz przekształcenie nieruchomości winno nastąpić, gdy jest ona nieruchomością mieszkaniową, niezależnie od tego jak ową nieruchomość w rejestrach kwalifikują organy państwowe;

2. przepisów postępowania:

art. 7, 77 § 1 i 2, 107 § 3 k.p.a., poprzez ich naruszenie polegające na niepełnym i niewystarczającym ustaleniu stanu faktycznego, na podstawie którego wydano decyzję, tj. przyjęcie, że wiążącym dla oceny czy nieruchomość jest przeznaczona na cele mieszkaniowe są dane zawarte w rejestrach, nie zaś faktyczny sposób wykorzystania danej nieruchomości na cele mieszkaniowe;

art. 7, 77 § 1 i 2, 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nieruchomość nie była wykorzystywana na cele mieszkaniowe, gdy:

a) na działce zaprojektowany został i zbudowany dom mieszkalny, całoroczny;

b) dom posiada wszystkie niezbędne instalacje pozwalające na całoroczne wykorzystywanie;

c) skarżący został zameldowany na stałe w przedmiotowym domu;

d) skarżący stale zamieszkuje w przedmiotowym domu;

e) dom służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych skarżącego oraz jego bliskich;

art. 217 § 1 i 2 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę wydania zaświadczenie na wniosek skarżącego, gdy w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego brak było podstaw do wyrażenia odmowy wydania zaświadczenia.

Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych oraz dokumentów dołączonych do skargi na okoliczności w skardze wskazane, w tym m.in. charakteru i przeznaczenia nieruchomości przy ul. [...], w I., sposobu korzystania z niej, podstaw do przekształcenia prawa zgodnie z przepisami ustawy przekształceniowej i okoliczności świadczących o wykorzystywaniu nieruchomości na cele mieszkaniowe,

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organ dokonał błędnej wykładni art. 1 ust. 2 oraz art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy przekształceniowej, gdyż wobec faktu,

iż nieruchomość skarżącego jest nieruchomością mieszkalną, jest objęta zakresem zastosowania przedmiotowej ustawy. Zgodnie z literalną treścią ustawy znaczenie ma faktyczne przeznaczenie danej nieruchomości, nadto jest to niewątpliwie zgodne

z celem ustawy.

Organ pominął i nie ustalił prawidłowo okoliczności dotyczących rodzaju nieruchomości, pomijając w szczególności to, że na działce zaprojektowany został

i zbudowany dom mieszkalny, całoroczny, który posiada wszystkie niezbędne instalacje pozwalające na całoroczne wykorzystywanie, przy czym skarżący został zameldowany na stałe w przedmiotowym domu i na stałe w domu tym zamieszkuje.

Powyższe skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem art. 217 § 1 i 2 k.p.a., poprzez bezpodstawną odmowę wydania zaświadczenie na wniosek skarżącego.

Do skargi dołączono dowody w postaci zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt stały, potwierdzenia opłat za wywód odpadów za rok 2018 i 2019, faktur za zużycie energii elektrycznej, faktur za zużycie wody i odprowadzenie ścieków za okres grudzień 2017 r. - styczeń 2019 r., faktur za zużycie gazu na cele grzewcze, decyzji z dnia [...] r., nr [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, potwierdzenia przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy postanowienie Burmistrza I. – o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności – nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jego wyeliminowania z porządku prawnego.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza I. wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2019 r. poz. 916) oraz art. 217 § 1 i 2 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096). Co prawda w podstawie prawnej decyzji organu I instancji art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy przekształceniowej nie został wprost wskazany, jednak nie ulega wątpliwości, że przepis ten został potraktowany przez organ odwoławczy jako podstawa żądania skarżącego (strona 3 uzasadnienia decyzji z dnia 8 maja 2019 r.) i stanowił też podstawę orzekania przez ten organ.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na trudności interpretacyjne przepisów ustawy przekształceniowej w zakresie wydawania zaświadczeń o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Ustawodawca nie rozstrzygnął bowiem, jaki charakter ma mieć to zaświadczenie, w szczególności czy jest to zaświadczenie, o którym mowa w przepisach k.p.a., czy też jest to nowy rodzaj zaświadczenia. Ustawodawca zawarł w ustawie przekształceniowej szczegółowe uregulowania dotyczące terminów wydawania zaświadczeń (odmienne niż uregulowania zawarte w rozdziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego), wskazał też, że wydaje się je z urzędu w terminie 12 miesięcy od dnia przekształcenia, ewentualnie na wniosek w terminie 4 miesięcy lub 30 dni od otrzymania wniosku, podczas gdy art, 217 k.p.a. przewiduje wydanie zaświadczenia wyłącznie na wniosek. Ustawa nie zawiera przy tym żadnych uregulowań dotyczących trybu i sposobu zaskarżenia takiego postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, chociaż przewiduje stosowny tryb postępowania w wypadku właściciela nieruchomości, który nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty. Jednocześnie organ nie wyłączył jednak stosowania przepisów k.p.a. w tym postępowaniu.

Należy przy tym zaznaczyć, że przedmiotowe zaświadczenie stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, należało uznać, że przepisy k.p.a. dotyczące czy to terminów czy przesłanek wydawania zaświadczeń – z uwagi na ich szczegółowe uregulowanie w ustawie przekształceniowej - nie mogą mieć w tym wypadku zastosowania. Z tego też względu uzasadnienie postanowienia Kolegium w zakresie w jakim odwołuje się do art. 217 i 218 k.p.a. oraz wskazuje na możliwość wydania zaświadczenia wyłącznie z uwzględnieniem okoliczności wynikających z dostępnych rejestrów czy ewidencji – okazało się nietrafne. Pomimo to rozstrzygnięcie tego organu należy jednak uznać za zasadne. Z uwagi na brak w ustawie przekształceniowej stosownego uregulowania dotyczącego trybu postępowania w wypadku braku podstaw do wydania zaświadczenia, zdaniem Sądu, prawidłowo organy zastosowały art. 219 k.p.a., zgodnie z którym, odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Prawidłowo też organy dokonały analizy art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej i uznały, że w niniejszej sprawie nie może być mowy o wydaniu zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów skoro grunt należący do skarżącego zabudowany był na cele inne niż mieszkaniowe.

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 tej ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów.

Z kolei w myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy. przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

Jednocześnie art. 1 ust. 3 wspomnianej ustawy stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o przekształceniu, należy przez to rozumieć przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności tego gruntu.

Podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, zwane dalej "zaświadczeniem", wydawane przez odpowiednio wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zarząd powiatu albo zarząd województwa - w przypadku gruntów stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy przekształceniowej).

Jak już wyżej wspomniano, w niniejszej sprawie skarżący domagał się wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w oparciu o przepis art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.

Zgodnie z tym przepisem, organ, o którym mowa w ust. 1, zwany dalej "właściwym organem", wydaje zaświadczenie na wniosek właściciela - w terminie

4 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że objęta wnioskiem skarżącego nieruchomość położona w I. przy ul. [...] (działka nr [...]) znajduje się na terenie objętym - zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ińsko, uchwalonego przez Radę Miejską w Ińsku w dniu

27 października 2011 r. uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ińsko obręb I i obręb II (Dz.Urz. Woj. Zach. z 2016 r., poz. 742) – zapisem 35 MNI – "Teren zabudowy rekreacji indywidualnej". Niesporna jest także okoliczność, że decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę J. i J. S. domu letniskowego z garażem, z przyłączem i instalacją kanalizacji sanitarnej i wodociągowej oraz instalacji energetycznej na działce o nr [...] przy ul. [...] w I..

W potwierdzeniu przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. S. z dnia [...] wskazano, że po przyjęciu w dniu 2 czerwca 2008 r. zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku letniskowego wraz z garażem i przyłączami: energetycznym, wodociągowym i kanalizacyjnym na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ul. [...] w I., organ nadzoru budowlanego nie zgłasza sprzeciwu odnośnie do przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku letniskowego. W potwierdzeniu tym podano, że inwestorzy wykonali roboty budowlane polegające na budowie budynku letniskowego z garażem, z przyłączem i instalacją kanalizacji sanitarnej i wodociągowej oraz instalacji energetycznej na działce o numerze geodezyjnym [...], na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. wydanej przez Starostę S. .

Nie ulega też wątpliwości, że w informacji w sprawie podatku od opisanej wyżej nieruchomości, do opodatkowania zadeklarowano budynek letniskowy wraz z garażem jako "budynki pozostałe". Z kolei decyzja Burmistrza I. z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2019, ustala J. S. podatek od nieruchomości za garaż w budynku letniskowym, budynek letniskowy usytuowany na działce letniskowej oraz grunty pozostałe.

Bezsporne jest także i to, że w rejestrze budynków, należący do skarżących budynek o identyfikatorze [...] położony na działce [...] przy ul. [...] w I. figuruje jako "pozostały budynek niemieszkalny".

Należy podkreślić, że skarżący powyższych okoliczności nie kwestionuje, jednak uważa je za nieistotne ponieważ, w jego ocenie, okolicznością rozstrzygającą powinno być wyłącznie to w jaki sposób budynek jest obecnie faktycznie użytkowany. Strona na tę okoliczność przedstawiła dokumenty, które mają potwierdzać, że obiekt jest użytkowany całorocznie i obecnie służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych skarżącego oraz jego bliskich.

Z takim stanowiskiem strony nie można jednak się zgodzić. Przepis art. 1 ustawy przekształceniowej bezsprzecznie bowiem stanowi o przekształceniu w prawo własności wieczystego użytkowania tylko tych gruntów, które zostały zabudowane na cele mieszkaniowe.

Nie sposób przy tym mówić o zabudowie na cele mieszkaniowe w wypadku terenu przeznaczonego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na zabudowę rekreacji indywidualnej.

Zważywszy na to, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie może zostać wydana w wypadku niezgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ulega wątpliwości, że przy takich zapisach planu wydanie takiej decyzji w odniesieniu do budynku mieszkalnego nie byłoby możliwe.

Twierdzenia skarżącego mogą wskazywać, że samowolnie zmienił on sposób użytkowania obiektu posadowionego na działce nr [...] z obiektu letniskowego na budynek mieszkalny jednak powyższe nie powoduje, że budynek stał się tym samym budynkiem mieszkalnym. Przy takim rozumieniu przepisów jakie przedstawił skarżący, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w istocie nie mogłyby kształtować zagospodarowania przestrzennego danego terenu ponieważ każdy miałby możliwość - wbrew tym postanowieniom - zagospodarować teren wedle swojego uznania. Według takiej interpretacji przepisów, to nie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lecz faktyczny sposób użytkowania stanowiłby o zagospodarowaniu danego terenu.

Należy przy tym wskazać, że w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie mogą podlegać badaniu kwestie dotyczące ewentualnej samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bowiem tego typu postępowanie może być prowadzone jedynie przez organ nadzoru budowlanego.

Z tego też względu nie mogą mieć istotnego znaczenia dla sprawy przedstawione przez skarżącego dowody na potwierdzenie wspomnianej zmiany sposobu użytkowania budynku z letniskowego na mieszkalny. Jak już wspomniano powyżej przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dotyczy gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe a nie na cele rekreacji indywidulanej – jak miało to miejsce w przypadku nieruchomości skarżącego. Powyższego w żadnym razie nie może zmienić ani to, że zaprojektowany na działce dom mieszkalny posiada niezbędne instalacje pozwalające na całoroczne wykorzystywanie, ani to, że skarżący został tam zameldowany i zamieszkuje obecnie na stałe.

Podkreślenia wymaga, że zameldowanie potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny, jednak w żaden sposób nie może zmienić uprawnień osoby zameldowanej względem obiektu, w którym została zameldowana, ani też charakteru tego obiektu.

Skoro sporny budynek powstał jako dom letniskowy, zatem skarżący posiada prawo użytkowania wieczystego gruntów, które nie zostały zabudowane na cele mieszkaniowe. Z tego względu nie mogło dojść do przekształcenia tego prawa w prawo własności wspomnianych gruntów.

Wobec powyższego – jak słusznie stwierdziły organy – brak było podstaw do wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Podsumowując Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazywanych przez skarżącego. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdził tego rodzaju naruszeń prawa procesowego i materialnego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.