Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 245/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 pkt 1, par. 4, par. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 235 , art. 235, art. 237 par.1
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi B. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23; dalej: "k.p.a."), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.; dalej: "Kodeks pracy") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), po rozpatrzeniu odwołania B. M. (dalej: "skarżąca") od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "organ I instancji", "organ powiatowy") z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka - orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

W dniu 26 listopada 2014 r. organ powiatowy otrzymał "Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej" u B. M. wydane przez lekarza specjalistę medycyny pracy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. Zgłoszenie dotyczyło podejrzenia choroby zawodowej zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (prawego i lewego). W związku z ww. zgłoszeniem organ I instancji w dniu [...] grudnia 2014 r. sporządził protokół z przesłuchania skarżącej, a następnie pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie podejrzenia u ww. choroby zawodowej, zgłoszonej przez lekarza jednostki orzeczniczej.

Pismem z dnia 17 grudnia 2014 r., organ powiatowy po dokonaniu dalszych ustaleń odnośnie narażenia zawodowego w przebiegu zatrudnienia skarżącej, przekazał do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] dokumentację zgromadzoną w sprawie tj.: kartę oceny narażenia zawodowego wraz z załącznikami oraz protokół sporządzony z 9 grudnia 2014 r.

W dniu [...] maja 2015 r. organ I instancji otrzymał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni nadgarstka, wystawione przez ww. jednostkę orzeczniczą. W uzasadnieniu powyższej opinii medycznej poinformowano, że w związku z nasilającymi się dolegliwościami ze strony kończyny górnej lewej, w dniu 20 czerwca 2014 r. u odwołującej się wykonano zabieg operacyjny - uwolnienia lewego nerwu pośrodkowego.

Skarżąca złożyła wniosek o ponowne badanie, dlatego [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...], pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w [...] o przeprowadzenie w trybie odwoławczym badania skarżącej.

W dniu [...] czerwca 2015 r. jednostka orzecznicza II stopnia wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, podtrzymując stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej I stopnia.

W piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r. skarżąca podniosła szereg uwag dotyczących treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w [...], jak i odniosła się do treści skierowania na badanie lekarskie. Podkreśliła, że jej zdaniem wykonywała monotypowe czynności wykonując pracę w systemie zmianowym, pod presją czasu, szczególnie w trakcie dzielenia listów. Do ww. pisma dołączyła kopie wypisów ze szpitala i wyniki testów alergologicznych.

Organ I instancji przesłał kopię ww. pisma wraz z załącznikami do jednostki orzeczniczej II stopnia, prosząc o ustosunkowanie się do jego treści. W odpowiedzi, Instytut Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. wyjaśnił wątpliwości oraz uzasadnił przyczyny wydanej opinii medycznej i podtrzymał treść orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1412) orzekł o nie stwierdzeniu u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonych w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeksu pracy.

Uzasadniając wskazał, iż podczas zatrudnienia w [...] S.A. w [...] na stanowisku asystenta skarżąca wykonuje różnego rodzaju czynności m.in. przygotowanie przesyłek do dzielenia, przesuwanie worków na stanowisko pracy i wyjęcie z nich listów, ręczne dzielenie przesyłek listowych o małych i dużych gabarytach o wadze do 350 g w sortowniach, w pozycji siedzącej, zawieszanie worków pocztowych na stojakach – pozycja siedząca, sporządzanie chorągiewek adresowych do worków, sporządzanie wiązanek listowych, wiązanie ręczne worków pocztowych w pozycji stojącej i pochylonej. Organ I instancji uznał, że badania przeprowadzone w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia oraz dodatkowa wizytacja stanowiska pracy przeprowadzona przez lekarzy specjalistów medycyny pracy w dniu [...] października 2011 r. nie dały podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka o podłożu zawodowym.

W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżąca poinformowała, że nie zgadza się z jej treścią, jak i nie zgadza się z opinią, że na jej stanowisku pracy nie wykonywała ruchów monotypowych. Stwierdziła, że lekarze orzecznicy nie znają specyfiki pracy w rozdzielni listów. Zwróciła się z prośbą o ponowne przeanalizowanie sposobu wykonywania przez nią pracy, z uwzględnieniem ruchów monotypowych, które są wymieniane w skierowaniu na badania lekarskie jako ruchy występujące na jej stanowisku pracy.

Organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją

z dnia [...] stycznia 2016 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji

z dnia [...] grudnia 2015 r. Uzasadniając przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt: VII SA/Wa 595/13 oddalił skargę B. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Postępowanie administracyjne, zakończone powyższym, prawomocnym wyrokiem sądu dotyczyło sytuacji, gdy u skarżącej rozpoznano zespół cieśni w obrębie nadgarstka, ale nie potwierdzono etiologii zawodowej powyższego schorzenia.

Następnie organ II instancji przytoczył brzmienie art. 2351 Kodeksu pracy. Wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny może wydać decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, jeżeli są spełnione dwie przesłanki: u pracownika rozpozna się chorobę wymienioną w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy potwierdzą, że ma ona związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową. Podniósł, że w przypadku skarżącej jednostka orzecznicza I stopnia w dniu [...] maja 2015 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wskazując, że " w wyniku badania neurologicznego w dniu 27 kwietnia 2011 r. lekarz neurolog rozpoznał obustronny zespół cieśni nadgarstka. W PCHZ dokonano analizy rodzaju i stopnia natężenia wysiłku fizycznego, w tym rodzaju i typów ruchów monotypowych w pracy Pani B. M. (...) Stwierdzono, że Pani B. M. nie wykonywała w pracy czynności obciążających nadgarstki uważanych za monotypowe" nie uznając etiologii zawodowej schorzenia. Również jednostka orzecznicza II stopnia nie znalazła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Obydwie jednostki orzecznicze zgodnie stwierdziły zatem, że rozpoznana u skarżącej choroba obwodowego układu nerwowego nie ma związku z wykonywaną pracą. Lekarze orzecznicy nie stwierdzili, by wykonując czynności zawodowe skarżąca była narażona na ruchy monotypowe. Ponadto w opiniach medycznych wskazano, że za etiologią pozazawodową przemawia fakt występowania zmian w obu nadgarstkach oraz występujące u odwołującej się inne schorzenia, które mogą przyczynić się do powstania zespołu cieśni nadgarstka.

Organ odwoławczy uznał, że przekonanie skarżącej, dotyczące wydanych w toku postępowania przez jednostki orzecznicze I i II stopnia opinii medycznych w sprawie, a szczególnie, że lekarze orzecznicy nie znają specyfiki pracy w rozdzielni listów, nie może być podstawą do zakwestionowania rozstrzygnięć, zawartych w orzeczeniach lekarskich wydanych przez ww. jednostki orzecznicze.

Konkludując organ odwoławczy uznał, że zasadnie organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie podejrzenia u skarżącej choroby zawodowej, gdyż należało ponownie ocenić jej stan zdrowia, szczególnie w związku z przeprowadzeniem zabiegu operacyjnego w 2014 r. dotyczącego lewego nadgarstka. Zauważył, że zmiany chorobowe u skarżącej zostały potwierdzone przez jednostki orzecznicze, jednak w analizowanym przypadku nie został spełniony konieczny do rozpoznania zawodowej etiologii schorzenia drugi warunek, tj. wykazanie bezsprzecznie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że sposób wykonywania pracy przez ww. predysponował do wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. wywiodła skarżąca, nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem. Wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

1) art. 235 Kodeksu pracy poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że udokumentowana choroba w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymieniona w poz. 1 wykazu chorób zawodowych nie została wywołana sposobem wykonywania pracy przez skarżącą, skutkiem czego nie została uznana za chorobę zawodową;

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji;

3) art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci nieuwzględnienia ww. choroby u innych pracowników uczestnika, wykonujących ten sam zakres czynności a u których stwierdzono istnienie choroby zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg postępowania administracyjnego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej oraz czynności wykonywane na zajmowanym przez nią stanowisku podczas zatrudnienia w [...] S.A. Odział Rejonowy w [...]. Podkreśliła, że jej zdaniem schorzenie na które cierpi, spowodowane jest działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy i związanych ze sposobem jej wykonywania. W ocenie skarżącej praca na rozdzielni przesyłek pocztowych wymaga wykonywania czynności monotypowych. Jednocześnie skarżąca poinformowała, że wśród innych pracowników wykonujących ten sam zakres zadań, również stwierdzono występowanie zespołu cieśni nadgarstka (jako dowód załączyła kopię wyniku badania pracownika [...] S.A. Odział Rejonowy w [...] A. P.). Skarżąca zarzuciła lekarzom orzecznikom, że niewystarczająco zapoznali się stanowiskiem pracy na [...] S.A., w związku z tym przedłożone orzeczenia lekarskie nie zostały oparte na faktycznym i dokładnym zapoznaniu się lekarza z warunkami pracy, dlatego nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem skargi, że lekarze nie znają specyfiki pracy skarżącej. Zauważył, że zgodnie z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonywująco uzasadniona, gdy odpowiada tym warunkom, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. W ocenie organu odwoławczego orzeczenie lekarskie zostało wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i nie budzi zastrzeżeń odnośnie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych.

Na wstępie należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w dniu 4 grudnia 2013 r. wyrok w sprawie sygn. akt: VII SA/Wa 595/13, którym oddalił skargę skarżącej B. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych.

Kontrolowane obecnie przez Sąd zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na skutek wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie podejrzenia u skarżącej choroby zawodowej, w związku z przeprowadzeniem w 2014 r. zabiegu operacyjnego dotyczącego lewego nadgarstka.

Zgodnie z treścią art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Według art. 235² Kodeksu pracy, rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu Pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367; dalej: "rozporządzenie"), które określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zgodnie z tym rozporządzeniem podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu (§ 3 ust. 1 pkt 1), który po otrzymaniu zgłoszenia kieruje pracownika lub byłego pracownika na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 4). Do orzekania w zakresie chorób zawodowych uprawniony jest lekarz spełniający wskazane w § 5 rozporządzenia wymagania kwalifikacyjne, zatrudniony w jednostkach orzeczniczych wymienionych w ust. 2 i 3 tego przepisu.

Wobec zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, przedmiotem badania organów sanitarnych powinny być okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, a mianowicie ustalenie, czy w przypadku skarżącej sposób wykonywania przez nią pracy mógł bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodować schorzenie w postaci cieśni w obrębie nadgarstka.

Stosownie do § 8 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika.

Orzeczenie lekarskie wydane przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą jest zasadniczym dowodem w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej. W związku z tym winno ono być uzasadnione w sposób zrozumiały, pełny, logiczny nie pozostawiający wątpliwości. Należy przy tym podkreślić, że orzeczenie lekarskie jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych nie jest aktem administracyjnym, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., w związku z czym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Badając legalność decyzji w przedmiocie choroby zawodowej sąd administracyjny może zakwestionować orzeczenie lekarskie jedynie jednak z uwagi na jego niepełne lub niejasne uzasadnienie.

Należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim i nie są uprawnione do samodzielnej oceny zebranej w sprawie dokumentacji medycznej. Jednocześnie określony przez ustawodawcę tryb postępowania w sprawie chorób zawodowych nie przewiduje możliwości powoływania biegłych.

W świetle powyższych przepisów samo rozpoznanie choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych nie oznacza uznania tej choroby za chorobę zawodową; musi ponadto istnieć związek tej choroby z narażeniem zawodowym, a udokumentowane objawy niektórych wymienionych w załączniku chorób muszą wystąpić w określonym czasie po zakończeniu pracy w narażeniu zawodowym.

W kontrolowanej sprawie u skarżącej w toku prowadzonego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywanej pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Powyższe stwierdzenie zostało poprzedzone, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu RM z 2009 r., poddaniem skarżącej badaniom lekarskim w uprawnionych jednostkach orzeczniczych. W orzeczeniach lekarskich (nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...], nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Instytutu Medycyny Pracy w [...], wydanymi w trakcie prowadzonego postępowania, podczas którego dokonano szczegółowej analizy oceny narażenia zawodowego), zgodnie orzeczono o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Ponadto Instytut Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. dodatkowo wyjaśnił wątpliwości oraz uzasadnił przyczyny wydanej opinii medycznej i podtrzymał treść orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. M.in. podniósł, że z analizy czynności wykonywanych przez skarżącą na stanowisku asystenta ekspedycji należy wnioskować, iż mogą one obciążać kończyny górne, jednak nie wymagają wykonywania takich ruchów, które mogłyby spowodować ucisk na nerw pośrodkowy w kanale nadgarstka i przyczynić się w istotny sposób do powstania zespołu cieśni nadgarstka. Jednocześnie stwierdził, że nie ma podstaw do uznania, że rozpoznana u skarżącej choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy.

W świetle powyższego należy uznać, że w kontrolowanej sprawie wymagania prawne stawiane opinii lekarskiej zostały spełnione. Wydane w sprawie opinie są w swej istotnej treści jednoznaczne. Zarówno jednostka orzecznicza I stopnia, jak i II stopnia w sposób przekonywujący wyjaśniły z jakich przyczyn schorzenia skarżącej nie można uznać za chorobę zawodową, jednocześnie wskazując na pozazawodowe przyczyny zespołu cieśni nadgarstka.

Zgodzić się więc należy z organami obu instancji, że co prawda zmiany chorobowe u skarżącej zostały potwierdzone przez jednostki orzecznicze, jednakże nie został spełniony konieczny do rozpoznania zawodowej etiologii schorzenia drugi warunek, tj. wykazanie bezsprzecznie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że sposób wykonywania pracy przez skarżącą predysponował do wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Za niezasadne należy uznać zarzuty skargi, że lekarze orzecznicy nie znają specyfiki pracy skarżącej i nie zapoznali się wnikliwie ze stanowiskiem pracy. Stanowisko pracy skarżącej było bowiem wizytowane w trakcie procesu orzeczniczego w 2011 r. przez lekarzy jednostki orzeczniczej I stopnia. Wizytacja wykazała, że "ruchy są różnorodne, powtarzające się naprzemiennie w różnych płaszczyznach i kierunkach. Lewa ręka nie jest obciążona ruchami". Lekarz orzecznik wydając orzeczenie lekarskie kieruje się sztuką medyczną, uwzględnia całość doniesień naukowych i wydaje bezstronne orzeczenie, gdyż nie kieruje nim żaden interes co do rozstrzygnięcia, w odróżnieniu od osoby zainteresowanej, która nie zawsze posiada wiedzę specjalistyczną, a często kieruje się wyłącznie subiektywnymi odczuciami.

Sąd zauważa, że w orzecznictwie administracyjnym wielokrotnie podkreślano, iż wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia danej osoby kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Brak w sprawie dowodów, które pozwoliłyby na zakwestionowanie ustaleń zawartych w orzeczeniu lekarskim i opartych na nim ustaleń organów obu instancji. Uzasadnienie decyzji zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Ponadto treść decyzji organu II instancji świadczy przy tym zarówno o wykonaniu obowiązków kontrolnych, jak i związanych z ponownym merytorycznym rozpatrzeniem sprawy.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.