Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1050/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 28, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 14 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Asesor WSA Tomasz Porczyński, , Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 roku sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 26 września 2023 r. nr 244/2023 znak: GPB-III.7721.209.2023 AD w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekty zagospodarowania działki i architektoniczno - budowlane oraz udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 września 2023 r. nr 244/2023 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 28 lipca 2023 r. nr 358/2023 odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji własnej zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno - budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych:

1. Jak wynika z akt sprawy Starosta [...] decyzją z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr 188/2023 zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...], obr. [...] , gmina O.

2. Pismem z dnia 23 maja 2023 r. R.W. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego powyższą ostateczną decyzją Starosty [...] . Wskazał w nim, iż postępowanie administracyjne w sprawie zostało przeprowadzone bez jego udziału, zaś o wydaniu decyzji nr 188/2023 z dnia 26 kwietnia 2023 r. dowiedział się w dniu 9 maja 2023 r., po opublikowaniu jej na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy w O.

3. Starosta [...] postanowieniem z dnia 3 lipca 2023 r. nr 155/2023 wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. tj. z uwagi na fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] .

4. Decyzją z dnia 28 lipca 2023 r. nr 358/2023 Starosta [...], na podstawie art. 104, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr 188/2023.

1. Organ wskazał, że ustalony przez organ obszar oddziaływania obiektu określono na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), który obejmuje działkę o nr ewid. [...]. W załączonym do wniosku projekcie budowlanym projektant wyznaczył obszar oddziaływania obiektu, który obejmuje ww. działkę. Określenie obszaru oddziaływania obiektu należy do podstawowych obowiązków projektanta wynikających z art. 20 ust. 1 pkt 1c Prawa budowlanego. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu należy jednak każdorazowo do organu administracji architektoniczno-budowlanej. W przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za kluczową przesłankę pozwalającą ustalić obszar oddziaływania takiej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, uznaje się zasięg ponadnormatywnego oddziaływania elektromagnetycznego. Przy tym przez ponadnormatywne ("szkodliwe") promieniowanie elektromagnetyczne należy rozumieć promieniowanie emitowane przez pole elektromagnetyczne przekraczające wartość dopuszczalną. Promieniowanie takie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludności. Powyższe znajduje uzasadnienie w § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 t.j.), który stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.

2. Jak zauważyło Kolegium Rozporządzenie Ministra Zdrowia w załączniku nr 1 tabela 2 określa zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności. Dla projektowanej inwestycji działającej w zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, wartością dopuszczalną gęstości mocy S jest odpowiednio 4,0 W/m2, 4,5 W/m2, 9,0 W/m 2, 10,0 W/m2. Na obszarach stref, w których występuje przekroczenie tych poziomów nie może być wzniesiony budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

3. Przymiot strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę przysługuje podmiotom legitymującym się tytułem prawnym do działek położonych na obszarze oddziaływania obiektu. Projektant wskazał, że promieniowanie (10W/m2) będzie występować w miejscach niedostępnych dla ludzi, a więc na wysokości powyżej 49,4 m n.p.t. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

4. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem E26 R - tereny rolnicze, z dopuszczalną m.in. zabudową zagrodową, budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, na działkach wchodzących w skład gospodarstw rolnych. Zgodnie z zapisami szczegółowymi dla niniejszego terenu, maksymalna wysokość zabudowy wynosi 14 m (dla budynków związanych z produkcją rolną).

5. Działka R.W. zlokalizowana jest na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MNU - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, usługi. Dopuszczalna wysokość zabudowy ustalona zapisami planu wynosi 10,5 m (dla budynków mieszkalnych, usługowych i związanych z produkcją rolną). W związku z powyższym, miejsca dostępne dla ludności, położone na terenach bezpośrednio sąsiadujących z przedmiotową inwestycją, znajdują się poniżej wysokości, na której występują pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, ponadto, zasięg ich oddziaływania zamyka się w graniach terenu inwestycji (nie obejmuje swym oddziaływaniem działek sąsiednich).

6. W § 9 pkt 12 lit. a uchwały nr [...] Rady Gminy w O. z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dopuszczono możliwość lokalizowania obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej, przy czym na terenach oznaczonych w planie symbolami MNU, MNR, MLS, RM dopuszczalna jest jedynie lokalizacja infrastruktury o nieznacznym oddziaływaniu. Stacja bazowa umiejscowiona została na terenach rolnych (o symbolu R), plan zaś nie wyklucza możliwości budowy obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej na tych terenach. Dodatkowo, § 17 pkt 7 lit. a uchwały dopuszcza możliwość budowy i rozbudowy bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej.

7. Organ stwierdził w podsumowaniu, że działka R.W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, zatem nie jest on stroną w sprawie dotyczącej decyzji Starosty [...] nr 188/2023.

5. Odwołanie od powyższej decyzji złożył R.W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przywrócenie prawa do udziału w postępowaniu jako właścicielowi działki sąsiedniej. Zdaniem strony obszar oddziaływania został wyznaczony nieprawidłowo. Co więcej, kilka lat temu w odległości ok. 1 km. od projektowanej już powstała i funkcjonuje podobna stacja innego operatora sieci komórkowej. Po wybudowaniu kolejnej może dojść do powstania zjawiska nakładania lub nachodzenia się wiązek pól elektromagnetycznych i znacznego przekroczenia dopuszczalnej mocy promieniowania. Taka koniunkcja może być groźna zarówno dla ludzi jak i środowiska.

6. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 26 września 2023 r. nr 244/2023 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

1. Organ wyjaśnił, że jeśli wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., podmiot składający wniosek uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został niezasadnie pominięty, weryfikację twierdzeń wnoszącego podanie, należy rozpatrzyć w drugiej fazie postępowania wznowieniowego, tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, które uzależnione jest od warunku dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a.

2. W ocenie organu odwoławczego Starosta [...], uznając zachowanie jednomiesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania przez R.W., prawidłowo postanowieniem nr 155/2023 z dnia 3 lipca 2023 r. wznowił postępowanie i dopiero po wznowieniu badał czy wnioskującemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją.

3. Powołując się na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego organ stwierdził, że aby móc zostać uznanym za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę, planowana inwestycja musi wprowadzać, choćby potencjalne, ograniczenia w zabudowie terenu sąsiedniego. Możliwość posiadania przymiotu strony może być związana z przysługującym jej prawem własności, jednakże jedynie w przypadku wystąpienia w obrębie tej nieruchomości ograniczeń lub utrudnień w jej rozbudowaniu, powstałych na skutek inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Przez oddziaływanie obiektu, o którym mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć takie oddziaływanie, które narusza konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, dające określonemu podmiotowi podstawę do wywodzenia własnego interesu prawnego. Jeżeli projektowana inwestycja nie powoduje naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego, nie wykazuje sprzeczności z normami wynikającymi z przepisów Prawa budowlanego, przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, Prawa wodnego, Prawa ochrony środowiska itp., to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające interes prawny innych osób i nie uzasadniają przyznania przymiotu strony. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że stanowi ona obszar oddziaływania obiektu. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa.

4. Organ w dalszej kolejności wyjaśnił, że R.W. jest właścicielem sąsiedniej działki nr ewid. [...] , zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą techniczną sieci [...], w skład której wejdzie wieża telekomunikacyjna, na szczycie której zamontowane będą anteny sektorowe, radioliniowe, urządzenia RRU. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na działce o nr ewid. [...], obr. [...] , gmina O.. Działka skarżącego znajduje się w odległości ok. [...] m od inwestycji (pomiary organu wg danych dostępnych na geoportalu województwa łódzkiego, dostępnym na stronie https://geoportal.lodzkie.pl/imap/). Obszar oddziaływania planowanej inwestycji został wyznaczony zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane, rozumiany jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W otoczeniu przedmiotowego obiektu nie występuje obszar ograniczonego użytkowania.

5. Obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne kończą się na poziomie min. 49,4 m n.p.t. i mają zasięg w maksymalnym promieniu 16,62 m od wieży. Obszary te obejmują tereny oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem E26R, tj. tereny, które mają podstawowe przeznaczenie rolnicze. W związku z występowaniem obszarów pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych tylko na terenach E26R, Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja nie wpływa negatywnie na możliwość zabudowy terenów sąsiednich. Pola elektromagnetyczne wobec tego nie będą negatywnie oddziaływać na otoczenie, ponieważ wysokość ich występowania (min. 49,40 m n.p.t.) jest znacznie wyższa niż miejsca dostępne dla ludności (14m). Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1[...] ) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W przedmiotowej sprawie na nieruchomościach znajdujących się w otoczeniu obiektu nie zidentyfikowano żadnych budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi na obszarach stref, w których może wystąpić gęstość mocy pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż dopuszczalne, zatem aktualny sposób zagospodarowania nieruchomości nie daje podstaw do stwierdzenia, że obszar oddziaływania obiektu będzie obejmował inne nieruchomości oprócz działki, na której planowana jest inwestycja. W związku z powyższym stwierdzono, że obszar oddziaływania obiektu całkowicie zamyka się w granicach działki [...]. Projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych we środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448).

6. Ponadto Wojewoda zaznaczył, że projektowana inwestycja nie będzie emitować do otoczenia zanieczyszczeń gazowych oraz pyłu. Jak wynika z projektu budowlanego maszt antenowy może wytwarzać odpady, które będą bezpośrednio odbierane i zagospodarowywane przez uprawnioną firmę zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jedynym źródłem hałasu emitowanego przez maszt antenowy są urządzenia sterujące APM30. Maksymalny poziom hałasu jaki może być emitowany przez urządzenie wynosi 40 dB. Biorąc pod uwagę odległość od zabudowy mieszkaniowej stwierdzono, że nie przekracza wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Dźwięk związany z ruchem powietrza w okolicy masztu jest pomijalnie mały. Projektowana inwestycja nie będzie emitowała drgań. Stacja bazowa jest bezobsługowa, przewiduje się tylko nieliczne wizyty np. w celu przeprowadzenia okresowych przeglądów.

7. Mając na uwadze powyższe ustalenia, w tym odległości działki skarżącego od działki inwestycyjnej, Wojewoda stwierdził, że działka należąca do wnioskującego znajduje się poza strefą obszaru oddziaływania inwestycji. Sporna inwestycja nie ogranicza również możliwości zabudowy nieruchomości skarżącego. W ocenie organu odwoławczego uznać należy, iż odwołujący się nie wykazał swojego indywidualnego, własnego interesu opartego na przepisach prawa. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne i niezbędne jest wykazanie, iż planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zabudowę. Wyznaczenie obszaru oddziaływania nieruchomości powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanej inwestycji i innych jej cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w jej otoczeniu. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wojewoda uznał, że R.W. nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tym samym organ I instancji słusznie uznał, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestycja będzie wywierać wpływ na otoczenie, ale to nie oznacza, że ograniczy sposób korzystania z nieruchomości. Nie stwarza to też interesu prawnego, którego granice określa art. 28 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepis ten ustala, że stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przedmiotowa inwestycja takiego oddziaływania nie miała. Organ odwoławczy stwierdził także, że prawidłowo w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ I instancji powołał się na art. 151 § 1 K.p.a., z którego wynika, iż nie uchyla się decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi się brak zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Jeśli bowiem po przeprowadzeniu postępowania, co do przyczyn wznowienia organ ustali, że przyczyna wznowienia nie wystąpiła, nie ma podstawy prawnej do przeprowadzenia postępowania co do istoty, czyli orzeczenia w zakresie pozwolenia na budowę.

2. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył R.W., reprezentowany przez adw. K.F. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 7, 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez uznanie, że skarżący będący właścicielem sąsiedniej nieruchomości nie ma interesu prawnego oraz przymiotu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę;

2) art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 z późn. zm., zwanej dalej "p.o.ś.") w związku z art. 38 i art. 39 Konstytucji RP przez stwierdzenie w decyzji, że przyjęte w przedmiotowej inwestycji parametry pracy anten nie spowodują ograniczeń w zabudowie nieruchomości skarżącego i nie będą wpływać na zdrowie i życie ludzi oraz, iż pole elektromagnetyczne występuje wyłącznie na działce objętej wnioskiem;

3) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 P.b. w związku z art. 5 § 1 pkt 9u związku z art. 143 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 z późn. zm.) oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak analizy konkretnych przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy interes prawny istnieje;

4) art. 2, art. 6 ust. 1 lit. a, art. 9 ust. 2 i 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus 25 czerwca 1998 r. w związku z art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP przez przyjęcie, że właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę bez ustalenia faktycznych maksymalnych mocy EIRP anten;

5) art. 144 K.c. poprzez jego błędne niezastosowanie;

6) art. 151 § 1 ust. 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.

1. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

2. Strona wskazała m.in., iż posiada interes prawny, a co za tym idzie przymiot strony w postępowaniu, ponieważ "możliwe jest przekroczenie norm promieniowania pola elektromagnetycznego, (...) powinna mieć możliwość nadzorowania, czy nie dojdzie do naruszenia przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie". Ponadto, strona stwierdziła, że nieruchomość skarżącego narażona jest na oddziaływanie emisji pola elektromagnetycznego, co powoduje, iż organ nie ma racji twierdząc, iż jego działka znajduje się poza strefą obszaru oddziaływania inwestycji. Skarżący wskazał, że należąca do niego nieruchomość potencjalnie narażona jest nie tylko na emitowane przez anteny promieniowanie elektromagnetyczne, ale również właśnie na hałas, drgania i uciążliwości związane z samym procesem budowy tej konstrukcji, czyli opisane wyżej immisje. Jedyna droga dojazdowa do nieruchomości, na której ma być posadowiona wieża telekomunikacyjna, biegnie tuż pod oknami domu skarżącego. Jest to także droga nieutwardzona. Przez wiele miesięcy zatem skarżący będzie doświadczał immisji pochodzących z sąsiedniej działki, związanych z hałasem, drganiami, pyłem, wielotonowym transportem i innymi oddziaływaniami budowy, a następnie okresowych prac konserwacyjnych, co miało i ma już także miejsce w związku z istniejącym nieopodal, innym masztem telekomunikacyjnym. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że ciężki transport wielotonowej konstrukcji, poruszający się po drodze nieutwardzonej, wywoła wibracje i wstrząsy, które będą bezpośrednio oddziaływać na fundamenty i konstrukcje domu skarżącego, zlokalizowanego tuż przy tym ciągu komunikacyjnym. Z uwagi zatem na posiadanie interesu prawnego opartego na art. 144 K.c., skarżący winien zostać uznany za stronę toczącego się przed Starostą [...] postępowania.

3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

3. Skarga okazała się niezasadna.

1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

2. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie stała się decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 26 września 2023 r. nr 244/2023 utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] nr 358/2023 z dnia 28 lipca 2023 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr 188/2023 z dnia 26 kwietnia 2023 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. [...], obr. [...] , gmina O..

3. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że instytucja wznowienia postępowania jest środkiem nadzwyczajnej kontroli, pozwalającym na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, o ile postępowanie, w którym ta decyzja zapadła, było dotknięte jedną z wad wskazanych m.in. w art. 145 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 147 K.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania określa art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, co wynika z art. 149 § 1 K.p.a. Przedmiotem postępowania jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, faktycznie było dotknięte jedną z wad wskazanych w art. 145 § 1 K.p.a., zaś w przypadku ich stwierdzenia przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Należy zauważyć, że przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a więc sytuacja, kiedy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Związek trybu kontrolnego z postępowaniem rozpoznawczym powoduje, że punktem wyjścia dla ustalenia kręgu stron postępowania wznowieniowego jest przedmiot postępowania, w którym wydano decyzję ostateczną. Status stron mogących żądać wznowienia posiadają wszystkie te podmioty, które należały do kręgu stron postępowania jurysdykcyjnego zwyczajnego.

4. Mając na uwadze przywołane regulacje, zdaniem Sądu, Starosta [...] prawidłowo postanowieniem nr 155/2023 z dnia 3 lipca 2023 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowił postępowanie wobec zachowania przez R.W. jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę, które to postępowanie zakończyło się ww. decyzją Starosty [...] nr 188/2023.

Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji po wznowieniu postępowania dokonał oceny, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] nr 188/2023 i doszedł do przekonania, że dz. ewid. nr [...] stanowiąca własność R.W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, zatem nie ma on przymiotu strony w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] nr 188/2023. Stanowisko organu I instancji zostało podzielone przez organ II instancji.

5. Zasadnicza oś sporu w niniejszym postępowaniu dotyczy kwestii posiadania przez skarżącego statusu strony w ww. postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę zakończonym decyzją Starosty [...] nr 188/2023.

6. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że szczególną normą prawną w sprawach o pozwolenie na budowę obowiązującą nie tylko w trybie zwykłym, ale i wznowieniowym, jest art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), cytowanej dalej jako "Prawo budowlane".

Nakreślając ramy prawne sprawy należy przede wszystkim wskazać, że w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten wprowadza dwie przesłanki pozwalające na uznanie danego podmiotu jako strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, a mianowicie, po pierwsze, legitymowanie się przez podmiot tytułem prawnym do nieruchomości, po drugie zaś, położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu.

Z kolei pojęcie obszaru oddziaływania obiektu to zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.

Powyższe oznacza więc, że prowadzący postępowanie w sprawie o pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej winien na potrzeby danego postępowania administracyjnego ustalić przepisy odrębne wprowadzające ograniczenia w zabudowie danego terenu i na ich podstawie określić obszar oddziaływania danego obiektu budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że prawidłowe ustalenie przez organ prowadzący postępowanie obszaru oddziaływania obiektu ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania. Dany podmiot uzyska więc przymiot strony postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, jeżeli na podstawie indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się konkretyzować wynikające z odrębnych przepisów normy prawa, które będą wytyczać strefę wobec projektowanego zamierzenia budowlanego.

7. Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w odróżnieniu od art. 28 K.p.a. definiującego pojęcie strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym, jest zawężenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w tym przepisie podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z konkretnych przepisów prawa, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. O przymiocie strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę nie decyduje spełnienie kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, konieczne jest natomiast wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej, właściwego do wydania pozwolenia na budowę. Określenie rzeczonego obszaru jest niewątpliwie czynnością wstępną w każdym postępowaniu o pozwolenie na budowę, które powinno opierać się na ustaleniach stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i jego charakterystycznych cech. Ustalając obszar oddziaływania obiektu należy brać pod uwagę przeznaczenie terenu znajdującego się w otoczeniu planowanej inwestycji, z uwzględnieniem jej wpływu na sąsiednie nieruchomości (zob. np. wyroki NSA z dnia 10 marca 2021 r., II OSK 403/21; z 16 maja 2019 r., II OSK 1655/17; z 25 września 2018 r., II OSK 2352/16; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

8. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nie wszystkich nieruchomości sąsiednich, na które projektowana inwestycja będzie oddziaływać w jakikolwiek sposób, lecz tylko takich, w odniesieniu do których oddziaływanie to przybierze postać określonych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu nieruchomości, mających swe źródło w przepisach odrębnych wprowadzających takie ograniczenia w związku z realizacją inwestycji (obiektu) danego rodzaju. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie należą jedynie przepisy techniczno-budowlane (normujące warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz warunki techniczne użytkowania innych obiektów budowlanych (art. 7 ust. 1 Prawa budowlanego), ale wszelkie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. W szczególności należą do nich przepisy sanitarne, a także przepisy z zakresu ochrony środowiska, w tym dotyczące ochrony przed hałasem, zanieczyszczeniami powietrza i inne. Przejawami takiego oddziaływania są więc np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby, bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego.

Zauważa się również, że przy interpretacji art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, formułującego ustawową definicję "obszaru oddziaływania obiektu", przepis ten wykładać należy łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z budowanym obiektem, są więc także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem (art. 140 K.c.).

9. Jak ustalono w toku postępowania planowana inwestycja dotyczy stacji bazowej telefonii komórkowej składająca się z anten sektorowych, radiolinii i urządzeń RRU. Inwestycja ma zostać usytuowana na działce nr [...] w odległości 15 m od północno-wschodniego narożnika granicy działki i 9,4 m od wschodniej granicy działki. Działka skarżącego znajduje się w odległości ok [...] m od inwestycji. Teren inwestycji jest oddzielony od działki skarżącego działką nr [...].

Co zaś w sprawie najbardziej istotne, obszar oddziaływania planowanej inwestycji został wyznaczony zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Sąd podziela w pełni stanowisko organów, że zarówno z części opisowej jak i graficznej projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 poz. 2448).

Obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne kończą się na poziomie mim 49.4 m n.p.t. i mają one zasięg w promieniu maksymalnie 16,62 m od wieży. Pola elektromagnetyczne nie będą negatywnie oddziaływać na otoczenie, ponieważ wysokość ich występowania (min. 49,40 m n.p.t.) jest znacznie wyższa niż miejsca dostępne dla ludności. Tu należy zauważyć, że stosownie do art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.), pod pojęciem miejsc dostępnych dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Jak wynika zaś z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu maksymalna wysokość zabudowy to 14 m.

Mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz ww. regulacje prawne, zdaniem Sądu, nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że oddziaływanie obiektu (stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) całkowicie zamyka się w granicach działki [...], a skoro tak to nie sposób uznać, aby planowana inwestycja w jakikolwiek sposób będzie ograniczała możliwości zagospodarowania terenu należącego do skarżącego. Jak wynika z akt sprawy jedyną stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę była właścicielka dz. ewid. nr [...] J. P.

Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu jednocześnie należy uznać, że nie doszło do naruszenia § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 t.j.), który stanowi, iż budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.

10. W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie przyjęły i należycie uzasadniły swoje stanowisko zarówno co do obszaru oddziaływania obiektu jak i w zakresie braku ograniczeń praw skarżącego w odniesieniu do jego nieruchomości w związku z planowaną inwestycją na podstawie pozwolenia na budowę na nieruchomości sąsiedniej skarżący nie doznał. Zgodzić należy się z organami, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki stanowiącej własność skarżącego, tak w rozumieniu Prawa budowlanego, jak i przepisów powołanych rozporządzeń. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza ustalenia dokonane przez organy administracji, wedle których skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę.

11. Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania nie można zgodzić się z zarzutami skargi, przede wszystkim zaś raz jeszcze należy podkreślić, że mając na uwadze przywołane wyżej regulacje prawne oraz ugruntowane stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak było podstaw do przyznania skarżącemu statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr 188/2023.

12. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że samo subiektywne odczucie skarżącego, że powinien on brać udział w postępowaniu nie pozwala jeszcze wnioskować, że może on być uznany za stronę postępowania w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego to teren, gdzie występuje ponadnormatywne natężenie pola elektromagnetycznego. Obszar oddziaływania w rozumieniu przywołanego przepisu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Dla potrzeby oceny interesu prawnego sąsiadów w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie chodzi o negatywne czy ponadnormatywne oddziaływanie obiektu, gdyż to nie ono decyduje o statusie strony postępowania, ale o to, ażeby stwierdzić wyłącznie fakt takiego oddziaływania, które mogłoby wpływać na sposób wykonywania prawa na działkach sąsiednich. Tylko bowiem osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu.

13. Nie można zgodzić się z podnoszonym w skardze zarzutem naruszenia art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; 2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Jak wskazano wyżej ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby doszło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego na etapie odwołania zarzutu, że po wybudowaniu kolejnej może dojść do powstania zjawiska nakładania lub nachodzenia się wiązek pól elektromagnetycznych i znacznego przekroczenia dopuszczalnej mocy promieniowania, jak również, że taka koniunkcja może być groźna zarówno dla ludzi jak i środowiska, to w ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny, a to przede wszystkim z przyczyn wskazanych powyżej, tzn. nie doszło do naruszenia norm skutkujących ograniczeniem przysługujących skarżącemu prawa, w tym prawa własności, czy prawa zabudowy nieruchomości skarżącego.

Należy w tym miejscu zauważyć, że problematyka sumowania pół elektromagnetycznych poszczególnych anten oraz obliczania tych wartości dla maksymalnych i minimalnych "TILT" była przedmiotem uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Zgodnie z tą uchwałą, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten.

Jak wskazano w uzasadnieniu do ww. uchwały NSA ww. parametru z § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. wyżej rozporządzenia ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. Potwierdza to wnioski wynikające z wykładni językowej, a dodatkowo podważa argument tezy przeciwnej, odwołujący się do wykładni funkcjonalnej, że za koniecznością sumowania i stosowania § 3 ust. 2 pkt 3 do instalacji określonych w (...) przemawiać miałby wzgląd na ochronę zdrowia i życia człowieka. Zapewnienie tej ochrony jest bowiem gwarantowane innymi przepisami.

Dodatkowo należy zauważyć, że z art. 263 P.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych (podobnie A. Skoczylas, Moc wiążąca uchwał NSA a prawa jednostki [w:] Jednostka w demokratycznym państwie prawa, red. J. Filipek, Bielsko-Biała 2003, s. 601). Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 269).

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w ww. uchwale NSA i nie znajduje podstaw do jego kwestionowania.

14. Odnosząc się do pozostałej podnoszonej w skardze argumentacji między innymi do twierdzenia, że samo potencjalne oddziaływanie jest już wystarczające do stwierdzenia istnienia interesu prawnego oraz, że możliwość istnienia związku pomiędzy oddziaływaniem inwestycji a interesem prawnym skarżącego określa przepis § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to - jak wykazano już wyżej - w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że mamy do czynienia z nawet potencjalnym oddziaływaniem planowanej inwestycji (gdyż oddziaływanie to obejmuje jedynie nieruchomość, na które realizowana będzie inwestycja), a tym samym brak podstaw do przyjęcia interesu prawnego skarżącego, co w konsekwencji skutkuje przyjęciem, że skarżący nie mógł być stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty [...] nr 188/2023. Inwestycja, która ma być zrealizowana na podstawie wskazanej wyżej decyzji, nie będzie bowiem oddziaływała na nieruchomość skarżącego zwłaszcza w taki sposób, który ograniczałby czy też wykluczał możliwość uzyskania przez skarżącego ewentualnego pozwolenia na budowę.

15. Nie mogły też odnieść skutku podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące uciążliwości związanych z samym procesem budowy (hałas, drgania itp.), a to chociażby z tego powodu, że w decyzji Starosty [...] nr 188/2023 w zakresie zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych nałożono na inwestora obowiązek przestrzegania praw osób trzecich.

16. Na marginesie należy zauważyć, że przytoczone w uzasadnieniu skargi orzecznictwo sądów administracyjnych, które jak należy domniemywać w ocenie autora skargi miało potwierdzać słuszność stawianej tezy o tym, że skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr 188/2023, dotyczyło postępowań administracyjnych w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji środowiskowych, w których to postępowaniach krąg stron postępowania administracyjnego wyznaczany jest na innych zasadach. Jak wskazano już wyżej na potrzeby postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę krąg stron tego postępowania określany jest na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

17. W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 706). Strona skarżąca, jak wynika z akt postępowania administracyjnego, miała bezsprzecznie zagwarantowane prawo do udziału w procedurze odwoławczej w ramach postępowania administracyjnego jak również w procedurze sądowej, czego potwierdzeniem jest niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne.

Jak wskazano wyżej planowana inwestycja spełnia wymogi wynikające z przepisów prawa materialnego, w szczególności w zakresie promieniowania elektromagnetycznego, z tego też względu niezrozumiałym jest także zarzut skargi dotyczący niezastosowania przez organy art. 144 K.c., dotyczącego zakazu immisji.

Fakt, że strona skarżąca nie zgadza się z wydanymi w sprawie decyzjami i odmienne interpretuje zastosowane w sprawie przepisy prawa nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe.

18. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z normami zasadami ogólnymi K.p.a., a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80. Stwierdzić także należy, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają co do zasady wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącego. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej interpretacji norm prawa materialnego.

19. Reasumując, mając na uwadze poczynione wyżej rozważania, zdaniem Sądu, dokonana przez organy ocena statusu skarżącego jako potencjalnej strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr 188/2023 została poprzedzona wyczerpującą analizą materiału dowodowego sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Należy zgodzić się z organami, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę zakończonego decyzją Starosty [...] nr 188/2023.

Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybień ani tych wywiedzionych w skardze, ani też innych branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego.

20. Ze względu na powyższe skargę należało oddalić stosownie do art. 151 P.p.s.a.