Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 520/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: asystent sędziego Emilia Olszewska-Gągała po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 465/23 w sprawie ze skargi J. J. i A. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 stycznia 2023 r. nr 23/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 465/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargi J. J. i A. G., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 stycznia 2023 r., nr 23/OPON/2023, oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 14 czerwca 2022 r., Nr 100/2022, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu nadziałce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Warszawie.

W ocenie Sądu, organy administracyjne obu instancji w sposób właściwy oceniły wniosek inwestora w zakresie pozwolenia na budowę we wszystkich elementach wymaganych przez prawo, za wyjątkiem ustaleń wynikających z § 22 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego [...]), zwanej dalej "MPZP".

Zgodnie z tym przepisem MPZP przeznaczenie terenu na którym ma być realizowana inwestycja zostało określone jako: "(...) teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej ekstensywnej z usługami:

a) przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lub wielorodzinna ekstensywna w postaci małych domów mieszkalnych do 8 lokali mieszkalnych w budynku;

b) przeznaczenie dopuszczalne:

- obiekty usługowe i handlowe wolnostojące,

- dopuszcza się wyłącznie usługi o charakterze nieuciążliwym,

- na działkach budowlanych o szerokości nie przekraczającej 11,0 m oraz na działkach do nich przylegających ustala się zabudowę szeregową lub bliźniaczą w ostrej granicy,

- elementy podziemnej i naziemnej infrastruktury technicznej takie jak stacje transformatorowe, podziemne przepompownie ścieków".

Ponadto Sąd wskazał, że inwestor realizuje swoją inwestycję na dz. nr ew. [...] o szerokości 16,91 m, tj. większej niż 11 m powierzchni 963 m2 (por. PZT, nr rys, 212-PB-PZT-R-02, s. 15); działka nr [...] usytuowana bezpośrednio przy granicy z działka nr [...] ma szerokość przekraczającą 11 m; działka nr [...] usytuowana bezpośrednio przy granicy z działka nr [...] ma szerokość nieprzekraczającą 11 m; podobnie również działki o nr [...], [...] i [...] (nie "przylegające" do działki nr [...]) mają szerokość nieprzekraczającą 11 m.

Zdaniem Sądu, kluczowe jest zatem w niniejszej sprawie "odkodowanie" (wykładnia) postanowień wynikających z MPZP w kontekście "przeznaczenia podstawowego" i "przeznaczenia dopuszczalnego" terenu nieruchomości znajdujących się przy ul. [...] w W.. W kontekście niniejszej sprawy można wyciągnąć kilka zasadniczych wniosków z takiej analizy, uwzględniając m.in. to, że treść MPZP nie powinna być interpretowana w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności.

Mając to na względzie Sąd wskazał, że należy mieć na uwadze to w jakim celu w § 22 MPZP zostało wprowadzone "przeznaczenie dopuszczalne" i "przeznaczenie podstawowe". Nie można również abstrahować od konkretnego terenu (ulicy [...]) oraz rodzaju, wielkości, czy szerokości działek tam się znajdujących, tym bardziej, że jak wskazują skarżący, "(...) już w latach 2000 i 2002 występowali z wnioskiem ustanowienia szczególnych warunków zabudowy w obszarze, gdzie występują działki węższe niż 11 m". Inaczej mówiąc, wykładnia poszczególnych postanowień MPZP nie może prowadzić do sprzecznych wniosków i niezgodnych z celem MPZP. Wykładnia MPZP zaproponowana w niniejszej sprawie przez organy w zasadzie czyniłaby martwym postanowienia MPZP w kontekście "przeznaczenia dopuszczalnego" i w praktyce uniemożliwia inwestycje budowlane na działkach mniejszych niż 11 m, biorąc pod uwagę konieczność zachowania norm odległościowych budynków z obu stron (tj. 3 m lub 4 m od granicy).

W ocenie Sądu, postanowienia § 22 MPZP nie należy odczytywać jako "zasada i wyjątek" (tj. przeznaczenie podstawowe jako "zasada" i przeznaczenie dopuszczalne jako "wyjątek"), ale jako lex specialis i legi generali. Oznacza to, że w § 22 MPZP wskazano na szczególną regulację (lex specialis), wynikającą ze stanu faktycznego nieruchomości na danym terenie (wprowadzając kategorię "przeznaczenie dopuszczalne") oraz normę ogólną ("przeznaczenie podstawowe" – jako legi generali). Zgodnie zaś z zasadą lex specialis derogat legi generali, w niniejszej sprawie mają zastosowanie właśnie rozwiązania szczególne wynikające z "przeznaczenia dopuszczalnego", a nie rozwiązania generalne (przeznaczenie podstawowe).

W "przeznaczeniu dopuszczalnym" wskazano, że: "(...) na działkach budowlanych o szerokości nieprzekraczającej 11,0 m oraz na działkach do nich przylegających ustala się zabudowę szeregową lub bliźniaczą w ostrej granicy". Z postanowienia MPZP wynikają następujące warunki:

a) regulacja ta dotyczy wyłącznie działek o szerokości nieprzekraczającej 11 m oraz na działek do nich przylegających; taką działką jest niewątpliwie działka nr [...], która "bezpośrednio przylega" do działki inwestycyjnej nr [...];

b) zabudowa na takich działka może być realizowana wyłącznie jako "szeregowa lub bliźniacza": zabudowę szeregową tworzy ciąg budynków, z których każdy stanowi z punktu widzenia techniczno-budowlanego konstrukcyjnie samodzielną całość (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 października 2017 r., II SA/Kr 686/17), zaś obiekt w zabudowie bliźniaczej to faktycznie dwa odrębne budynki przylegające do siebie jedną ze ścian (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2023 r., II OSK 1445/20);

c) taka "zabudowa szeregowa lub bliźniacza" musi być zrealizowana w "ostrej granicy", czyli upraszczając – bez zachowania norm odległościowych wskazanych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (3 m lub 4 m).

W postanowieniu § 22 MPZP wskazano, że "ustala się" taką właśnie zabudowę, a nie, że "można ustalić". W związku z tym należy wskazać, że to postanowienie MPZP jest kategoryczne i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Zatem, jeżeli zostaną spełnione szczególne warunki dla działek przewidziane w MPZP (czyli nawet, gdy działka "przylegająca" do działki inwestycyjnej będę mniejsza niż 11 m – obligatoryjnie należy taką inwestycje "przylegającą" realizować: a) w ostrej granicy, b) jako bliźniaczą lub szeregową.

Organy w niniejszej sprawie naruszyły również art. 4 Prawa budowlanego (zasadę wolności budowlanej), zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Właściciele działek mniejszych niż 11 m na analizowanym terenie wskutek wydania zaskarżonej decyzji w praktyce zostaliby pozbawieni możliwości zabudowy swoich wąskich działek, w sytuacji gdy MPZP dopuszcza taką zabudowę jako "przeznaczenie dopuszczalne" (nie ma w MPZP zakazu zabudowy na działkach mniejszych niż 11 m). Własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Zatem inwestor, który pierwszy zabudowuje swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień. Zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być rozumiany w taki sposób, w wyniku którego dochodziłoby do znacznych utrudnień, czy wręcz uniemożliwienia zabudowy na działkach sąsiednich (por. wyrok NSA z 15 marca 2006 r., II OSK 634/05). W wyroku z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1942/18, NSA stwierdził, że prawo zabudowy nieruchomości zostało uzależnione przez ustawodawcę od jego zgodności z przepisami. Zatem prawo to nie jest prawem nieograniczonym, gdyż podmiot, któremu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi chociażby uwzględnić inne prawa i dobra chronione, które zostały wymienione w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zatem zasada wolności zabudowy może być również pomocną przy interpretacji niejasnych przepisów planów miejscowych. Oczywiście należy pamiętać, że interes innych stron postępowania nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego, bo prawo do zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami MPZP (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 15 stycznia 2020 r., II SA/Go 817/19). W analizowanym przypadku inwestor nie jest zatem pozbawiony możliwości zabudowy działki nr [...], ale w kontekście postanowień MPZP jest zobligowany do innego usytuowania takiej inwestycji (tj. w ostrej granicy), a nie w odległości 4 m od granicy działki sąsiedniej (jak wynika z zatwierdzonego projektu).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła M. sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie uchylenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

1) § 22 MPZP przez jego błędną wykładnię, a zwłaszcza błędne "odkodowanie" polegające na bezpodstawnym uznaniu, że:

a) interpretacja przepisów zaproponowana przez organ I i II instancji eliminuje postanowienia MPZP w kontekście "przeznaczenia dopuszczalnego", podczas gdy "przeznaczenie dopuszczalne" nie może z kolei wykluczać stosowania przeznaczenia funkcji podstawowej terenu i stanowi ono uzupełnienie oraz wzbogacenie funkcji podstawowej terenu, zaś stosowanie jedynie "przeznaczenia dopuszczalnego" powoduje de facto brak możliwości wyegzekwowania realizacji przeznaczenia podstawowego;

b) w niniejszej sprawie mają zastosowanie rozwiązania szczególne wynikające z "przeznaczenia dopuszczalnego", a nie rozwiązania generalne – "przeznaczenie podstawowe" bowiem postanowień MPZP nie należy odczytywać jako "zasada i wyjątek" (tj. przeznaczenie podstawowe jako "zasada" i przeznaczenie dopuszczalne jako "wyjątek"), ale jako lex specialls i legi generali, podczas gdy na skutek tak przyjętej interpretacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykluczył możliwość realizacji na tym terenie przeznaczenia podstawowego przewidzianego w MPZP;

c) skoro w "przeznaczeniu dopuszczalnym" ustala się zabudowę szeregową lub bliźniaczą w ostrej granicy, należy taką inwestycję na terenie oznaczonym symbolem 11 MU MPZP realizować w ostrej granicy i jako bliźniaczą lub szeregową, podczas gdy "przeznaczenie dopuszczalne" ma charakter dodatkowy i nie może uniemożliwiać skarżącej kasacyjnie realizacji funkcji podstawowej MPZP;

2) § 7 pkt 5 MPZP przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że przeznaczenie dopuszczalne nie może kolidować z funkcjami podstawowymi MPZP;

3) art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że realizując inwestycję, właściciele działek mniejszych niż 11 m zostaliby w praktyce pozbawieni możliwości zabudowy swoich działek, podczas gdy decyzja Wojewody Mazowieckiego, jak i decyzja Prezydenta m.st. Warszawy nie eliminuje możliwości zabudowy działek sąsiednich;

4) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. przez bezzasadne uznanie, że inwestycja jest niezgodna z MPZP, podczas gdy przed wydaniem decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej i Wojewoda Mazowiecki należycie sprawdzili zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z MPZP.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego i decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, w sytuacji gdy decyzja Wojewody Mazowieckiego i decyzja Prezydenta m.st. Warszawy nie naruszyły przepisu § 22 pkt 1 lit. a i b MPZP, gdyż Wojewoda Mazowiecki i Prezydent m.st. Warszawy odpowiednio ocenili i uzasadnili, a także dokonali właściwej wykładni przepisów MPZP w zakresie zgodności inwestycji z jego przepisami, a tym samym powinno to skutkować oddaleniem skarg na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego i decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, w sytuacji gdy decyzja Wojewody Mazowieckiego i decyzja Prezydenta m.st. Warszawy nie naruszyły przepisu art. 4 P.b., gdyż decyzje te nie eliminują możliwości zabudowy działek sąsiednich, a tym samym powinno to skutkować oddaleniem skarg na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący – J. J. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Należy wskazać, że argumentacja skarżącej Spółki jest nieprzekonująca, nawet przyjmując, że wykładnia planu miejscowego mogłaby prowadzić do innych wniosków niż przyjęte w zaskarżonym wyroku przez Sąd I instancji. Niezależnie od tego z treści § 22 pkt 1 lit. b MPZP, można bowiem wyprowadzić wniosek, że na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 11 MU, w ramach przeznaczenia dopuszczalnego, na działkach budowlanych przylegających do działek budowlanych o szerokości nie przekraczającej 11,0 m ustala się zabudowę szeregową lub bliźniaczą w ostrej granicy w odniesieniu do działki skarżącej. Dla tej oceny nie ma zaś znaczenia treść § 7 pkt 5 MPZP, ponieważ przepis ten zawiera wyłącznie definicję "przeznaczenia dopuszczalnego", jak i to, że zgodnie z regułami wykładni i charakterem planu miejscowego brak jest podstaw do przyjęcia, iż w ogólności przeznaczenie "dopuszczalne" stanowi lex specialis w stosunku do przeznaczenia "podstawowego" jako lex generalis. Należy wskazać, że ustalenia w planie miejscowym dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego mają charakter uzupełniający (komplementarny) względem ustaleń odnoszących się do przeznaczenia podstawowego. Niemniej z uwagi na szczególne uwarunkowania przestrzenne dotyczące terenu inwestycji, w niniejszej sprawie treść § 22 pkt 1 lit. b MPZP ma znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ uwzględnienia wymagają interesy osób trzecich, o czym poniżej.

W tym miejscu odnotowania wymaga, że właśnie w związku z dokonaną przez Sąd I instancji interpretacją § 22 pkt 1 lit. b MPZP skarżąca Spółka złożyła do Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w części dotyczącej ustaleń: § 22 pkt 1 lit. b MPZP, zgodnie z którym na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 11 MU, w ramach przeznaczenia dopuszczalnego, na działkach budowlanych przylegających do działek budowlanych o szerokości nie przekraczającej 11,0 m ustala się zabudowę szeregową lub bliźniaczą w ostrej granicy, odnoszących się do nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną o nr [...] z obrębu [...], położonej w Dzielnicy [...] przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], będącej własnością skarżącej.

Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 10 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 553/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 22 pkt 1 lit. b w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] - Dzielnica [...]. Wynika z tego, że skarżąca Spółka, dostrzegając jaka treść normy prawnej wynika ww. § 22 MPZP (a właśnie w zakresie wskazanym przez Sąd I instancji), wniosła stosowną skargę na treść planu miejscowego. Tego rodzaju okoliczności nie potwierdzają zatem aby w niniejszej sprawy Sąd I instancji dokonał wadliwej interpretacji MPZP, co czyni wywody skargi kasacyjnej pozbawionymi usprawiedliwionych podstaw. W związku z tym, powyższa okoliczność będzie przedmiotem oceny organu architektoniczno-budowlanego w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, chociażby roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowej inwestycji już się zakończyły (patrz: art. 37 ust. 2 pkt 2 P.b.).

Ponadto w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego niejako niezależnie od przyjętego kierunku wykładni § 22 pkt 1 lit. b MPZP, a zatem nawet w sytuacji uwzględnienia wykładni dokonanej przez Sąd I instancji, jak również przyjęcia poglądu przeciwnego, przedmiotowa sprawa i tak wymaga ponownego rozpatrzenia przez organy architektoniczno-budowlane, co czyni uzasadnionym uchylenie przez Sąd I instancji decyzji organów obu instancji. Albowiem z uwagi na treść MPZP oraz stan faktyczny związany z sąsiedztwem inwestycji z działkami węższymi niż 11 m, pomimo że inwestor korzysta z "zasady wolności budowanej" (art. 4 P.b.), wymagane jest dokonanie pogłębionej oceny projektu budowlanego z perspektywy uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. ewentualnego wpływu przedmiotowej inwestycji na możliwość zabudowy sąsiednich nieruchomości. Należy odnotować, że w tym zakresie organ I instancji w swojej decyzji nie zawarł żadnej oceny; zaś organ odwoławczy jedynie lakonicznie wskazał na kwestię zabudowy sąsiednich nieruchomości (tj. działek nr [...] i [...]). Jednak z uwagi na treść MPZP, która dotyczy sąsiednich nieruchomości, a w szczególności działek o szerokości poniżej 11 m, przedmiotowa sprawa wymaga uchwycenia szerszej perspektywy, bo dotyczącej zabudowy, ale także kolejnych działek, tj. działek nr [...], [...] i [...], tak aby realizacja przedmiotowej inwestycji na działce nr [...] z uwzględnieniem zasady wolności budowlanej (art. 4 P.b.) nie powodowała nieuprawnionego ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości sąsiednich, który to wymóg wynika na gruncie Prawa budowlane wprost z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. (poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich). Taki zaś zakres koniecznego do wyjaśnienia postępowania będzie też wymagał uwzględnienia przepisów technicznych, w tym zawartych w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie, czego na etapie postępowania administracyjnego zabrakło ze strony organów architektoniczno-budowlanych. Przedmiotowa sprawa nie należy do typowych z uwagi na szczególne uwarunkowania przestrzenne nieruchomości, której dotyczy przedmiotowa inwestycja oraz sąsiadujących z nią innych nieruchomości. Taką ocenę potwierdza właśnie to, że zakres postępowania wyjaśniającego aktualnie powinien także uwzględniać treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1444/21, który dotyczył sprawy pozwolenia na budowę dla działki nr [...], a więc jednej z działek sąsiednich, której szerokość nie przekracza 11 m.

Dlatego za pomocą zarzutów skargi kasacyjnej, a dotyczących naruszenia § 22 MPZP; § 7 pkt 5 MPZP; art. 4 P.b.; art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – nie podważono skutecznie legalności podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji organów obu instancji. Istnieją tym samym podstawy do stwierdzenia, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.