Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1831/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4 w zw. z art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1238/21 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr 308/OPON/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lutego 2022 r., VII SA/Wa 1238/21, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego (dalej Wojewoda) z dnia 26 kwietnia 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zaskarżoną decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2020.256 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U.2020.1333 ze zm.; dalej p.b.), w wyniku rozpatrzenia odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej w W. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 13 listopada 2020 r.

Skargę do WSA w Warszawie na tę decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa w W., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę.

W ocenie Sądu Wojewoda nie naruszył art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Z treści pkt. 2.1. decyzji o warunkach zabudowy wynikało wymaganie dokonania na etapie pozwolenia na budowę analizy oddziaływania inwestycji obejmującej możliwości zlokalizowania zabudowy na działkach sąsiednich, w szczególności na działce nr [...] z obrębu [...] i zatwierdzony projekt budowlany je spełnia. Zastrzeżenia względem niedostatku argumentacyjnego wyjaśnień zawartych w pkt. 4.8 – Możliwości inwestycyjne działek sąsiednich (pkt 4 – Spełnienie wymogów decyzji o warunkach zabudowy nr [...]) w części opisowej projektu zagospodarowania terenu pozostają, zdaniem Sądu, niezasadne, ponieważ nie wskazują, w jakim zakresie "niesłusznie zaakceptowana" przez Wojewodę analiza swoimi wnioskami wadliwie poddaje rozważeniu teren należącej do skarżącego działki. Nie budzi wątpliwości, że potencjalne możliwości inwestycyjne na działkach sąsiednich pozostają odmienne, toteż uczynione zastrzeżenie, by te możliwości, a przede wszystkim ich "potencjalność" wziąć pod uwagę w sporządzanej analizie, musiało nakierowywać zamieszczone w projekcie stanowisko bezpośrednio na tę kwestię przy nadaniu pozostałym wyjaśnieniom uogólnionej postaci w sytuacji, gdy ich przedmiotem był opis oddziaływania inwestycji na działki pozostające w stanie zabudowanym. Przy formułowaniu w tym zakresie wniosków projektant nie odstąpił od odwołania się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U.2019.1065 ze zm.; dalej r.w.t.) kształtujących sposób usytuowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zachowanie wymaganych odległości powiązanych z nim obiektów od innych budynków oraz reguły dotyczące relacji przestrzennych w zabudowie umożliwiających dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, toteż Wojewoda nie miał podstaw do podważenia ww. analizy w ramach oceny przysługującego skarżącemu w sprawie interesu prawnego. Kontestowanie przyjętej przez organ oceny wskazującej na prawidłowość przedstawionej analizy przesłaniania i nasłonecznienia (Projekt budowlany. Tom V) nie znajduje uzasadnienia, ponieważ stawiane jej zarzuty mogą wskazywać co najwyżej na niższy od oczekiwanego przez stronę poziom warstwy informacyjnej opracowania, nie potwierdzają one natomiast, by zostało ono sporządzone z istotnym naruszeniem § 13, § 57 i § 60 r.w.t. Nie ma, zdaniem Sądu, podstaw, by podważyć prawidłowość również pozostałych wniosków, jakie w niniejszej sprawie sformułował w zaskarżonej decyzji Wojewoda Mazowiecki.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - polegające na uchybieniu obowiązkowi określonemu w art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, w którym Sąd I instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów wywiedzionych w skardze Wspólnoty Mieszkaniowej w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 26 kwietnia 2021 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania S. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis art. 57a p.p.s.a. dotyczy skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, a zatem nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na art. 134 p.p.s.a. należy wykazać, że sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z 6 lipca 2023 r., I OSK 1044/21, LEX nr 3592249).

W niniejszej sprawie skarżąca Wspólnota nie wykazała, by Sąd I instancji dopuścił się powyższego naruszenia i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. WSA nie naruszył zatem art. 134 § 1 p.p.s.a.

W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA w swoim orzecznictwie wskazywał, iż w ramach takiego zarzutu nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do ustaleń i ocen prawnych prezentowanych przez Sąd I instancji. Rozpoznanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polega wyłącznie na zweryfikowaniu, czy uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie prawem wymagane elementy (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2023 r., I OSK 898/21, LEX nr 3599543).

Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczał, że brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze, nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być, to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku, pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby inaczej orzec w sprawie (wyrok NSA z 11 lipca 2023 r., II GSK 1531/22, LEX nr 3579965).

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił również zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. i przepisu tego nie naruszył.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie nie wykazała w przedstawionych wyżej okolicznościach naruszenia tych przepisów. Zauważyć wypada, iż w motywach skargi kasacyjnej strona w istocie przyznaje, że WSA odniósł się do podnoszonych przez nią zarzutów, zarzucając jedynie, iż uczynił to zbyt ogólnikowo. Skarżąca kasacyjnie stwierdziła bowiem, że: "Stopień ogólności oraz niekonkretności zacytowanego poglądu Sądu I instancji pozostaje w rażącej dysproporcji ze szczegółowością oraz precyzyjnością zarzutów wywiedzionych w skardze".

Z motywów zaskarżonego wyroku wynika jednak, że Sąd I instancji w szerszym zakresie niż przywołany w skardze kasacyjnej odniósł się do mających wpływ na wynik sprawy okoliczności, w tym do kwestii nasłonecznienia. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji i odnosząc się do podniesionych przez stronę zarzutów WSA stwierdził, że Wojewoda nie miał podstaw do podważenia przeprowadzonej w sprawie analizy, a skarżąca stanowiska tego skutecznie nie zakwestionowała kontestując przyjętą przez organ ocenę.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nie znalazł usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.