Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 694/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17, art. 17b
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz – Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 05 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 września 2023 r., znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. . nr [...] z dnia 27 kwietnia 2023 r. w sprawie odmowy przyznania D. Z. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką Z. Z..

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 28 lutego 2023 r. D. Z. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad matką Z. Z..

Decyzją nr [...] z dnia 27 kwietnia 2023 r. Burmistrz K. . odmówił przyznania wnioskodawczym żądanego świadczenia z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 17 ust. 1b oraz art. 17b ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Z. Z. jest wdową i została zaliczona na stałe do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. z [...] r. Wnioskująca oświadczyła, że jest rolnikiem oraz zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym od 1 września 2022 r. Załączyła do wniosku kopię umowy dzierżawy, z której wynika, iż od 1 września 2022 r. wydzierżawiła grunty rolne o powierzchni 5,59 ha. Z wyjaśnień skarżącej wynika, że powierzchnia prowadzonego gospodarstwa rolnego wynosiła 11,8ha (6,20 ha to ugór, a pozostałe 5,6ha jest wydzierżawione) obecnie gospodarstwo rolne prowadzi dzierżawca, podlega ona nadal ubezpieczeniu społecznemu rolników, pobiera zwrot podatku akcyzowego oraz dopłaty z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Opiekę nad matką skarżąca prowadzi od 1 sierpnia 2021 r.

Powodem odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego był brak spełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie ustalenia stopnia niepełnosprawności po ukończeniu 25 roku życia. Ponadto organ uznał, że skarżąca mimo sprawowanej opieki nadal ma możliwość podjęcia pracy nawet w niepełnym wymiarze.

Organ zwrócił również uwagę na niekonsekwencję skarżącej, która złożyła oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, lecz nadal pobiera zwrot podatku akcyzowego i dopłaty z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

D. Z., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła w terminie ustawowym odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.10.2014 r., sygn. K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art, 190 ust 1 Konstytucji RP,

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędne przyjęcie, że zakres opieki, jaką sprawuje strona nad osobą niepełnosprawną, nie wyczerpuje znamion opieki stałej, podczas gdy rozmiar i częstotliwość pomocy udzielanej matce w związku z jego niepełnosprawnością i chorobami ma charakter permanentny, a opieka wymaga stałego udziału strony w wykonywaniu czynności opiekuńczych, tym samym nie można uznać, że pomiędzy brakiem zatrudnienia strony a sprawowaniem przez nią opieki nie zachodzi związek przyczynowy,

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych polegające na nieuzasadnionym przyjęciu domniemania, że podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników oznacza automatycznie (faktycznie) niezaprzestanie pracy w gospodarstwie rolnym oraz uznaniu, że oddanie gospodarstwa rolnego w dzierżawę osobie trzeciej nie stanowi o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy a nadto, że oddanie gospodarstwa w posiadanie zależne nie wyłącza możliwości zarządzania nim,

4. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez:

a) błędne przyjęcie, że brak podejmowania zatrudnienia przez stronę nie pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym podczas gdy strona nie jest w stanie opiekując się osobą niepełnosprawną podjąć jakiekolwiek zatrudnienie, a w konsekwencji brak prawidłowej oceny dokonanej przez organ I instancji zmierzającej do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony,

b) brak uwzględnienia przy rozstrzyganiu interesu społecznego i słusznego interesu strony, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego.

Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji błędnie zastosował art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia faktu, że doszło do zmiany stanu prawnego wskutek wejścia w życie przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego eliminującego z porządku prawnego niekonstytucyjny fragment tego przepisu. Kolegium uznało, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na moment powstania niepełnosprawności Z. Z. była nieuzasadniona.

Jednakże Kolegium stwierdziło, że w badanej sprawie istnieje inna negatywna przesłanka uniemożliwiająca wydanie orzeczenia zgodnego z wolą strony, albowiem postępowanie wyjaśniające dowiodło, iż wnioskująca nie zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym. Organ wskazał, że odwołująca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 11,8 ha, z czego powierzchnia 5.6 ha została wydzierżawiona innej osobie, pozostały obszar stanowią grunty nieużytkowe i niewykorzystywane do celów rolnych. Odwołująca w dalszym ciągu podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników KRUS jako rolnik, a także pobiera zwrot podatku akcyzowego i dopłaty z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

W ocenie Kolegium powyższe ustalenia prowadzą do konkluzji, że odwołująca nie spełnia przesłanki zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką - podlega ubezpieczeniu społecznemu jako rolnik i jako rolnik pobiera wyżej wskazane płatności.

Pismem z dnia 28 września 2023 r. skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych polegające na nieuzasadnionym przyjęciu domniemania, że podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników oznacza automatycznie (faktycznie) niezaprzestanie pracy w gospodarstwie rolnym oraz uznaniu, że oddanie gospodarstwa rolnego w dzierżawę osobie trzeciej nie stanowi o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy a nadto, że oddanie gospodarstwa w posiadanie zależne nie wyłącza możliwości zarządzania nim,

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak uwzględnienia przy rozstrzyganiu interesu społecznego i słusznego interesu strony, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.).

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390, ze zm., dalej: "u.ś.r.").

Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5.09.2023 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza K. . z 27.04.2023 r., nr [...] odmawiającą przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką Z. Z..

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zgodnie z art. 17b ust. 1 u.ś.r. w przypadku, gdy oświadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio:

1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego;

2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym.

Zgodnie z art. 17b ust. 2 u.ś.r.: "Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań."

Sąd wyjaśnia, że określone w art. 17b ust. 2 u.ś.r. oświadczenie ma charakter dowodowy z uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika, w której nie funkcjonuje co do zasady umowa o pracę, której zakończenie świadczy o zaprzestaniu jej wykonywania.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 11,8ha, z czego powierzchnia 5,6 ha została wydzierżawiona innej osobie. Pozostały obszar stanowią grunty nieużytkowe i niewykorzystywane do celów rolnych.

Skarżąca oświadczyła, że podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników KRUS jako rolnik, a także pobiera zwrot podatku akcyzowego i dopłaty z ARiMR.

Sąd wskazuje, że rolnicy i domownicy ubezpieczeni w KRUS po złożeniu oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego lub wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym tracą status do ubezpieczenia społecznego rolników. Takie osoby KRUS wyłącza z ubezpieczenia społecznego rolników. Organ wypłacający świadczenie zgłasza takie osoby do ubezpieczenia społecznego i ubezpieczenia zdrowotnego w ZUS i opłaca za nie składki ubezpieczeniowe (tak NSA w wyroku z 30 października 2020 r. sygn. akt I OSK 1273/20 z powołaniem się na uchwałę NSA z 11 grudnia 2012 r. sygn. akt I OPS 5/12).

Przesłanka pozwalająca na przyznanie rolnikowi świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów u.ś.r. nie opiera się na domniemaniu prawnym prowadzenia gospodarstwa rolnego, lecz na stwierdzeniu w stanie faktycznym rzeczywistego zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego. Fakt zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego prowadzi do obalenia domniemania. Ciężar dowodu wykazania tego faktu ciąży na rolniku i ustawodawca określił, jaki rodzaj dowodu będzie służyć temu celowi. Takim środkiem dowodowym, podlegającym ocenie na zasadach ogólnych, jest oświadczenie składane w trybie art. 17b ust. 2 u.ś.r. (por. wyrok NSA z 30 października 2020 r., I OSK 1273/20, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie właśnie ocena wartości dowodowej tego oświadczenia prowadzi do wniosku, że nie doszło do faktycznego zaprzestania prowadzenia przez skarżącą gospodarstwa rolnego.

Należy wskazać, że skarżąca złożyła oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego od dnia 1 września 2022 r. Tego samego dnia przekazała w dzierżawę część swojej nieruchomości rolnej. Mimo tego skarżąca oświadczyła również, że podlega ubezpieczeniu w KRUS jako rolnik i pobiera zwrot podatku akcyzowego oraz dopłaty z ARiMR.

W odniesieniu do zawartej umowy dzierżawy należy wskazać, że z danych dostępnych na rządowej stronie Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wynika, że średnia wysokość czynszu dzierżawnego dla gruntów rolnych wydzierżawionych przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (KOWR) w pierwszych trzech kwartałach 2022 r. wyniosła 12,8 dt pszenicy/ha. Została ona określona na podstawie zawartych 3 127 umów dzierżawy na łączną powierzchnię 31 051 ha. Najwyższe średnie czynsze uzyskiwano w województwie opolskim – 25,1 dt/ha, wielkopolskim – 22,2 dt/ha i kujawsko-pomorskim – 20,1 dt/ha, a najniższe w łódzkim – 6,4 dt/ha.

Zgodnie z art. 39a ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa czynsz dzierżawny ustala się w umowie jako sumę pieniężną albo jako równowartość pieniężną odpowiedniej ilości pszenicy. Formą najczęściej stosowaną przez KOWR w umowach z dzierżawcami jest równowartość pieniężna decytony (100 kg) pszenicy za hektar. Należność pieniężną z tytułu czynszu określonego w umowie w taki sposób ustala się na podstawie średniej krajowej ceny skupu pszenicy w półroczu roku kalendarzowego poprzedzającym termin płatności czynszu, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" (dla II półrocza 2022 r. odpowiednio M.P. z 2023 r. nr 85 i dla I półrocza 2023 r. - M.P. z 2023 r. nr 732).

W omawianym okresie ceny te wyniosły: (1) w II półroczu 2022 r. - 152,17 zł za 1 dt, (2) w I półroczu 2023 r. - 109,97 zł za 1 dt.

Biorąc pod uwagę powyższe dane. Należy wskazać, że średnia cena dzierżawy 1 ha w II połowie 2022 r. w woj. [...]. wynosiła: 152,17 zł x 22,2 = 3378,174 zł.

Skarżąca wydzierżawiła 5,59 ha, co daje średnią kwotę [...]zł. Skarżąca natomiast wydzierżawiła swoje grunty za [...] zł rocznie. Mimo obowiązującej swobody zawierania umów w okolicznościach niniejszej sprawy (gdzie skarżąca twierdzi, ze rezygnuje z prowadzenia gospodarstwa rolnego z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką i wnosi o pieniężne świadczenie pielęgnacyjne) dzierżawa terenów rolnych po tak niskiej cenie wydaje się być niezgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Sąd podkreśla jednak, że okoliczności i ustalenia dotyczące pozornego charakteru umowy dzierżawy nie mają w niniejszej sprawie znaczenia kluczowego i rozstrzygającego.

W ocenie Sądu pod uwagę należy przede wziąć przepisy regulujące zwrot podatku akcyzowego i dopłaty z ARiMR, z których to preferencji korzysta skarżąca.

Należy wskazać, że zarejestrowanie gospodarstwa rolnego w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz pobieranie dopłat jest ściśle powiązane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i oznacza, że skarżąca nadal jest rolnikiem i nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Jak wynika bowiem z art. 3 pkt 3 lit. b) ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. 2022 r., poz. 203 - wersja obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej decyzji) producentem rolnym jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) 73/2009, pojęcie "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą.

Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b wyżej wskazanego rozporządzenia pojęcie "gospodarstwo rolne" oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej: "1. Zwrot podatku przysługuje producentowi rolnemu. 2. Za producenta rolnego uważa się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym."

Podsumowując powyższe rozważania Sąd uznał, że mimo złożonego oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, a także wydzierżawienia części gruntów rolnych nie sposób przyjąć, ze skarżąca faktycznie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, a to z uwagi na fakt, że pobiera zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego i pobiera dopłaty z ARiMR.

Nie do zaakceptowania jest bowiem stan, w którym z jednej strony skarżąca jako rolnik prowadzący gospodarstwo rolne otrzymuje zwrot podatku akcyzowego i dopłaty strukturalne, a z drugiej strony próbuje dowieść, że gospodarstwa rolnego nie prowadzi i chce uzyskać świadczenie pielęgnacyjne w związku z zaprzestaniem prowadzenia gospodarstwa rolnego. Sąd zauważa, że pełnomocnik skarżącej nie odniósł się w żaden sposób do okoliczności pobierania dopłat i zwrotu akcyzy i nie zakwestionował tych ustaleń.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.