Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 399/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: *Uchylono akt nadzoru w części
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1070
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - t.j.
article: art. 110 ust. 1, art. 135 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 699
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek, Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak, Protokolant: Referent Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z/s we W. na zarządzenie pokontrolne Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 września 2022 r. Nr DW 33/2022 w przedmiocie nakazu podjęcia działań służących wyeliminowaniu naruszeń w prowadzeniu składowiska odpadów I. uchyla pkt 3 zarządzenia pokontrolnego w zakresie, w jakim odnosi się do braku oznaczenia i oddzielenia ogroblowaniem sektorów na kwaterze nr 3 składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym z 29.09.2022 r. (nr DW 33/2022), wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20.07.1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070 ze zm.) - dalej jako: u.i.o.ś., w oparciu o ustalenia kontroli przeprowadzonej od 28.03.2022 r. do 08.07.2022 r. w przedsiębiorstwie C. sp. z o. o., ul. [...], [...] W., prowadzącym składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w R. oraz składowisko [...] odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w R. (funkcjonujące na terenie Z. w R.), udokumentowane protokołem kontroli nr DW 27/2022, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu (dalej: DWIOŚ) zarządził:

1) prowadzić ewidencję odpadów w postaci kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów w rejestrze BDO zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami;

2) przyjmować do składowania odpady, w stosunku do których została sporządzona podstawowa charakterystyka odpadów, przeprowadzono testy zgodności oraz które spełniają kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów;

3) dopełniać ciążących na zarządzającym składowiskiem odpadów obowiązków wynikających z art. 135 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 14.12.2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699 ze zm.) - dalej: ustawa o odpadach.

Termin realizacji w/w działań organ wyznaczył: od dnia otrzymania zarządzenia. Ponadto organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 04.11.2022r.

W uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego DWIOŚ wskazał, że nakaz z punktu 1, który nałożył na spółkę, podyktowany był stwierdzonymi podczas kontroli nieprawidłowościami w zakresie prowadzenia ewidencji odpadów, które polegały na braku prowadzenia na bieżąco ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów zgodnie z katalogiem odpadów. Organ wskazał na przypadki prowadzenia kart ewidencji odpadów (KEO) niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez wprowadzanie odpadów w karcie po ich przetworzeniu. Spółka prowadziła również ewidencję odpadów w sposób nieterminowy. Powyższe przypadki świadczą o naruszeniu art. 69 ust. 3 ustawy o odpadach. Z tego przepisu wynika, że kontrolowany podmiot, w przypadku konieczności skorygowania mas przyjmowanych odpadów, powinien nie przyjmować odpadów i uczynić to dopiero pod skorygowaniu KPO przez przekazującego lub dodać informację o masie odpadów, jeżeli jest ona inna niż masa podana w KPO. Odnosząc się do zastrzeżeń kontrolowanego organ wskazał, że w powyższym przypadku zarzutem nie jest brak odmowy przyjęcia odpadów lecz przyjęcie odpadów bez prawidłowej KPO. Spółka dokonywała fizycznego przyjęcia odpadów oraz dokonywała na nich operacji przed potwierdzeniem przyjęcia w KPO.

W zakresie nakazu z punktu 2 zarządzenia pokontrolnego DWIOŚ szczegółowo wymienił zidentyfikowane w przedłożonej w czasie kontroli dokumentacji naruszenia: art. 109 pkt 1 ustawy o odpadach poprzez dopuszczenie do składowania odpadów w stosunku do których nie została sporządzona PChO oraz testy zgodności; art. 109 pkt 1 w związku z art. 110 ust. 1 tej ustawy poprzez brak sporządzenia PChO i testów zgodności przez podmioty, które kierują odpady bezpośrednio do składowania; art. 109 pkt 1 i art. 110 ust. 5 pkt 3 w związku z art. 110 ust. 7 ustawy o odpadach poprzez brak sprecyzowania przyczyn dla których zrezygnowano z przedłożenia testów zgodności odpadów dopuszczonych do składowania na składowisku odpadów; art. 109 pkt 2 w związku z art. 117 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez pobranie próbek do badań nie przez akredytowanego próbobiorcę lecz przez zleceniodawcę; brak informacji czy badania są akredytowane lub określenie tylko części metod jako akredytowane; art. 109 pkt 2 ustawy o odpadach poprzez niespełnienie kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów określonych w rozporządzeniu w sprawie dopuszczenia odpadów do składowania na składowiskach.

W przypadku obowiązków objętych punktem 3 zarządzenia pokontrolnego DWIOŚ szczegółowo wyliczył przypadki, w których zarządzający składowiskiem nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 135 ustawy o odpadach.

W ramach kontroli monitoringu wizyjnego miejsc magazynowania i składowania odpadów składowiska [...], stwierdzono brak podglądu na południowo-wschodnią i południową strefę składowiska, tak części wewnętrznej składowiska jak i zewnętrznej oraz drogi dojazdowej znajdującej się w części południowo-wschodniej. Stanowi to naruszenie pkt 18 instrukcji prowadzenia składowiska [...] odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w Z. w R. zatwierdzonej decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 12.10.2021 r. (nr 1219/2021).

Na podstawie pomiarów geodezyjnych oraz późniejszych analiz uzyskanych wyników ustalono, że stosunek nachylenia skarp dla skarp zewnętrznych kwatery nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne waha się od 1:1 do 1:1,66, co stanowi naruszenie pkt II.11 instrukcji prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w R. zatwierdzonej decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 02.06.2014 r. zmienionej decyzją tego organu z 20.11.2015 r., zgodnie z którą stosunek nachylenia skarp powinien wynosić 1:3.

W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 28.03.2022 r. stwierdzono, że sektory na kwaterze nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nie były oznaczone i oddzielone ogroblowaniem, co stanowi naruszenie pkt II.11 instrukcji prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w R. zatwierdzonej powołaną wyżej decyzją, zgodnie z którą "poszczególne sektory zostają wydzielone poprzez usypywanie ogroblowań z materiałów o charakterze obojętnym (mineralnych, inertnych). Ogroblowania są formowane wyprzedzająco w stosunku do przyrostu złoża odpadów".

W przedłożonym raporcie z monitoringu składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w R. - raport za 2021 r. organ stwierdził brak informacji o sposobie obliczenia ilości recyrkulowanej na składowisko wody odciekowej, czy pomniejszono ilość ścieków wywiezionych wozami asenizacyjnymi, a pochodzących z kwatery nr [..] i [...], o ścieki z brodzika oraz brak jest informacji o ilości wód odciekowych pochodzących z kwatery nr [...] wywiezionych na oczyszczalnię ścieków lub informacji o braku wywożenia ww. ścieków. W tym zakresie wskazano w zarządzeniu pokontrolnym, że powyższe kwestie zostały uregulowane w pkt VI.3 i VI.5.1 decyzji Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 26.04.2016 r. (nr PZ 7/2016) (zmienionej decyzją tego organu z 03.01.2018 r. (nr PZ 7.1/2018) oraz pkt II.19 instrukcji prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w R. zatwierdzonej decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 02.06.2014 r. (nr I 103/2014), zmienionej decyzją tego organu z 20.11.2015 r. (nr l 103.1/2015). Z tych decyzji wynika, że część wód odciekowych z kwater (przed ich zmieszaniem z innymi strumieniami ścieków) mogą być zawracane i wykorzystane do celów technologicznych przed dostaniem się do zbiorników [...] (dla kwater nr [..] i [...]) lub [...] (dla kwatery nr [...]). Na tej podstawie DWIOŚ stwierdził, że opisana w analizowanym monitoringu sytuacja dotyczy innego sposobu gospodarowania wodami odciekowymi. Podane dane nie zostały bowiem sporządzone w oparciu o obowiązujące spółkę wytyczne określone w pozwoleniu zintegrowanym oraz instrukcji prowadzenia składowiska odpadów.

Ponadto organ stwierdził, że raport z monitoring składowiska [...] za 2021 r. wskazuje, iż objętość wód odciekowych ze tego składowiska została obliczona na podstawie danych zawartych w literaturze, tj. przyjęto, że odcieki powstające na składowisku odpadów stanowią od 25% do 40% opadu przypadającego na powierzchnię składowiska, co stanowi naruszenie pkt 9 instrukcji prowadzenia składowiska [...] odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w Z. Odpadów w R., zatwierdzonej decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 12.10.2021 r., gdzie przyjęto, że monitoring objętości wód odciekowych powinien być prowadzony poprzez rejestrację czasu pracy pomp pompowni [...] i [...].

Nadto raport z monitoringu składowiska [...] za 2021 r. wskazuje, że funkcjonowało bierne odgazowywanie z wykorzystaniem 6 kominów odgazowujących. W 2021 r. na kominach prowadzono badania wstępne w zakresie składu biogazu (badanie CH4, C02, 02) z częstotliwością raz na kwartał. Powyższe stanowi naruszenie pkt 9, tabela nr 4, instrukcji prowadzenia składowiska [...] zatwierdzonej powołaną decyzją z 12.10.2021 r. (nr I 219/2021), według której prowadzenie badania pomiarów składu i emisji gazu składowiskowego powinno wykonywać się z minimalną częstotliwością co 1 miesiąc.

Na powyższe zarządzenie pokontrolne C. sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając DWIOŚ naruszenie:

1) art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. polegające na wydaniu zarządzenia pokontrolnego, nakładającego na skarżącą obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów w postaci kart ewidencji odpadów (dalej jako "KEO") oraz kart przekazania odpadów (dalej jako "KPO") w rejestrze BDO zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sytuacji gdy skarżąca prowadzi ewidencję zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności dokonuje na bieżąco ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów zgodnie z katalogiem odpadów;

2) art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś., polegające na wydaniu zarządzenia pokontrolnego, które opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych, względnie okolicznościach faktycznych, które nie zostały przez kontrolujących należycie zweryfikowane, w wyniku czego organ nałożył na skarżącą obowiązek przyjmowania do składowania odpadów, w stosunku do których została sporządzona PChO, przeprowadzono testy zgodności oraz które spełniają kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów, pomimo tego że przeważająca część jednostkowych uchybień w tym zakresie została przez skarżącą usunięta jeszcze w toku trwania kontroli, o czym organ został poinformowany, a na przyjęciu przez organ błędnego założenia, że PChO może sporządzić wyłącznie posiadacz odpadów, choć przepis art. 110 ust. 1 ustawy odpadach wskazuje wprost, że może być ona sporządzona zarówno przez wytwórcę, jak i przez posiadacza odpadów odpowiedzialnego za zagospodarowanie odpadami, kierującego odpady do składowania na składowisku odpadów;

3) art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., polegające na wydaniu zarządzenia pokontrolnego, nakładającego na skarżącą obowiązek dopełnienia ciążących na zarządzających składowiskiem odpadów obowiązków wynikających z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy odpadach, pomimo tego że stwierdzone w toku kontroli naruszenie pkt II.11 instrukcji prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w R. zostało usunięte jeszcze w trakcie trwania kontroli;

4) art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś., polegające na wydaniu zarządzenia pokontrolnego, które opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych, względnie okolicznościach faktycznych, które nie zostały przez kontrolujących należycie zweryfikowane, w wyniku czego organ nałożył na skarżącą obowiązek dopełnienia ciążących na zarządzających składowiskiem odpadów obowiązków wynikających z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, pomimo tego że stwierdzone w toku kontroli naruszenie w zakresie dotyczącym wody odciekowej w rzeczywistości nigdy nie wystąpiły.

Przed odniesieniem się do poszczególnych zarzutów skargi jej autor wskazał na jeden wspólny dla wszystkich zarzutów argument, podnosząc, że treść zaskarżonego zarządzenia nie koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli oraz nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zdaniem skarżącego świadczyć o tym mają nie tylko naruszenia w zakresie prawa materialnego, jakich dopuścił się organ, ale także fakt wydania zarządzenia w związku ze stwierdzonymi naruszeniami w sytuacji, gdy pewne naruszenia w ogóle nie miały miejsca lub zostały usunięte jeszcze w trakcie trwania kontroli. W końcu, o wadliwości zarządzenia pokontrolnego świadczy ogólnikowa treść jego sentencji, w sytuacji gdy zidentyfikowane przez organ zdarzenia po pierwsze miały charakter jednostkowy (w skali pracy całego składowiska), po drugie miały też charakter co najmniej ocenny.

Uzasadniając pierwszy z postawionych zarzutów skargi spółka powołał się na treść art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach i na tej podstawie wskazała, że z ustaleń zawartych w protokole z kontroli wynika, że wpisy do KEO dokonywane są pod koniec miesiąca. Zdaniem spółki, przepisy prawa nie definiują pojęcia "na bieżąco". W wyniku powyższego, w celu uniknięcia naruszenia prawa oraz uniknięcia wpisywania błędnych informacji do systemu BDO, skarżąca, na podstawie specyfiki prowadzonej działalności, wdrożyła wewnętrzną instrukcję prowadzenia ewidencji odpadów, określającą między innymi szczegółowe terminy dokonywania wpisów do systemu BDO. Zgodnie z punktem 19 instrukcji "Pracownicy Działu Ewidencji Odpadów prowadzą KEO dla każdego rodzaju odpadu odrębnie. Wpisy do KEO w BDO dokonywane są na bieżąco, po dokonaniu weryfikacji z posiadanymi dokumentami (umowy, zlecenia itp. dowodzące przyjęcie lub wydanie odpadów), bądź wystawionymi fakturami VAT, jednak nie później niż w terminie do 3 miesięcy po zakończeniu danego miesiąca". Informacja o tym wraz z instrukcją została przekazana kontrolującym. Pomimo tego, organ nie odwołał się do treści przekazanej instrukcji, co świadczyć może o pobieżnym przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy, co z kolei mogło doprowadzić organ do mylnych wniosków co do rzekomych nieprawidłowości po stronie skarżącej. Skarżąca strona przy tym nie zgodziła się z organem, że powinna nie przyjmować odpadów i uczynić to dopiero po skorygowaniu KPO przez przekazującego w przypadku przyjęcia odpadów, których masa wynikająca z dokonanego przez skarżącą ważenia jest niezgodna z masą zadeklarowaną w KPO przez przekazującego. Skarżący wyjaśnił, że w wyniku prowadzonej przez niego działalności, KPO wystawiana jest za pośrednictwem BDO przez przekazującego odpady jeszcze przed rozpoczęciem transportu. Gdy odpady zostają dostarczone, KPO jest potwierdzana przez przyjmującego je (tj. stronę skarżącą) oraz przez podmiot transportujący te odpady. W przypadku, gdy na karcie sporządzonej przez przekazującego odpady pojawią się błędne dane w zakresie mas odpadów, przyjmujący ma możliwość odrzucenia karty. W takim przypadku przekazującemu odpady podawana jest informacja o prawidłowej masie odpadów w systemie BDO w rubryce "uwagi". Po odrzuceniu kart przez skarżącą, przekazujący odpady ma obowiązek skorygować masę odpadów wskazaną na karcie. Tak skorygowana karta zostaje następnie zatwierdzona przez skarżącą i tym samym zarówno, przekazujący odpady, jak i je przyjmujący, uwzględni w prowadzonej przez siebie KEO taką samą, prawidłową masę odpadów. Zdaniem skarżącego opisana procedura nie jest niezgodna z art. 69 ust. 3 ustawy o odpadach. Przepis ten, zdaniem skarżącego, nie stanowi, że w przypadku błędnych dane w zakresie mas odpadów na KPO należy odmówić przyjęcia odpadów. Taka informacja jest podawana przez skarżącą w chwili przyjęcia odpadów, ale technicznie informacje te zamieszczane są na karcie przez przekazującego odpady. Pozwala to na ograniczenie sporów w sytuacji, gdy przyjmujący odpady uzna, że masa odpadów jest inna niż zdaniem przekazującego odpady i samodzielnie, bez uzgodnienia z przekazującym, dokona na karcie korekty masy odpadów. Co więcej, skarżąca strona zakwestionowała stanowisko organu, że w przypadku przyjmowania odpadów bezpośrednio do unieszkodliwiania w procesie D5 data przetwarzania wyżej wymienionych odpadów oznaczać będzie datę potwierdzenia przyjęcia. Wskazała w tym przypadku, że przepisy prawa nie precyzują, jaką datę należy przyjąć jako moment przetworzenia odpadów na składowisku. Może to być w pewnych okolicznościach data transportu, gdyż jest to data faktycznego przetworzenia odpadów, dla których KPO została odrzucona w celu dokonania korekty przez przekazującego.

Ponadto autor skargi zauważył, że na skutek pojawienia się wątpliwości organu w tej kwestii, została sporządzona aktualizacja instrukcji generowania i potwierdzania kart przekazania odpadów.

Odnosząc się do pkt 2 zarządzenia pokontrolnego dotyczącego naruszeń polegających na przyjmowaniu do składowania odpadów, w stosunku do których nie została sporządzona podstawowa charakterystyka odpadów, nie przeprowadzono testów zgodności lub nie spełniały one kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów, autor skargi wskazał, że w tym przypadku organ w ogóle nie wziął pod uwagę, że jeszcze w toku kontroli skarżąca spółka uzupełniła brakujące testy zgodności odpadów przyjmowanych przez spółkę E. sp. z o.o. z okresu od 29.03.2021 r. do 06.06.2021 r., a także z okresu od 08.09.2021r. do 27.10.2021 r. Brak było wobec tego podstaw do kierowania w tym zakresie zarządzenia pokontrolnego.

Ponadto, organ nieprawidłowo zinterpretował przepis art. 110 ust. 1 ustawy o odpadach, identyfikując podmiot, który winien sporządzić podstawową charakterystykę odpadów. Organ pomija bowiem, że zgodnie z tym przepisem podstawową charakterystykę odpadów sporządza wytwórca lub posiadacz odpadów odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami, kierujący odpady do składowania na składowisko odpadów, a w przypadku odpadów komunalnych - podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, o którym mowa w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Organ treści tego przepisu nie wziął pod uwagę przy dokonywaniu oceny działań skarżącej.

Skarżąca spółka zakwestionowała również stanowisko organu dotyczące oznaczenia i oddzielania ogroblowaniem sektorów w kwaterze nr [...]. Zdaniem spółki, organ kwalifikuje to działanie jako naruszenie, pomimo tego, że jak sam wskazuje "Spółka w piśmie z 19.07.2022 r., stanowiącym zastrzeżenia do protokołu kontroli, powołała się na pismo z 10.05.2022 r. (załącznik nr 12 do protokołu kontroli), które dotyczyło oględzin przeprowadzonych 26.04.2022 r., gdzie ogroblowania już występowały". Skarżąca podtrzymała wobec tego dotychczasowe stanowisko i wyjaśniła, że poszczególne sektory na kwaterze nr [...] składowiska zostały wyodrębnione i są eksploatowane zgodnie z instrukcją prowadzenia składowiska. Z kolei sposób wydzielenia poszczególnych sektorów został zorganizowany w sposób umożliwiający wjazd kompaktora oraz jego swobodną i bezpieczną pracę w obrębie wydzielonego sektora. Ponadto na dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez inspektorów podczas oględzin przeprowadzonych 26.04.2022 r. wyraźnie widać, że sektor pokryty jest warstwą izolacyjną, na której usypana jest grobla oddzielająca sektory. Zgodnie z zapisami instrukcji składowiska, na warstwie izolacyjnej, przykrywającej poprzedni poziom składowania odpadów, usypywana jest pierwsza warstwa obrabowania z materiałów niebędących odpadami o wysokości około 0,5 m i minimalnej szerokości korony około 1,0 m. W tej sytuacji nie jest zrozumiałe dla skarżącego, dlaczego organ zarządza podjęcie działań naprawczych i stwierdza naruszenia, skoro naruszenia te zostały już usunięte. Stanowisko organu, że późniejsze usunięcie naruszenia nie zmienia faktu, że naruszenie to wystąpiło, świadczy o całkowitym wypaczeniu istoty zarządzeń pokontrolnych, które służyć mają eliminacji zidentyfikowanych naruszeń. Stanowisko to potwierdza wyrok NSA z 23.03.2021 r. (sygn. akt III OSK 45/21).

Odnosząc się do nakazów związanych ze stwierdzeniem naruszeń dotyczących braku prawidłowego monitorowania wód odciekowych poprzez brak informacji (w raporcie z monitoringu składowiska), w jaki sposób obliczono ilość recyrkulowanej na składowisko wody, czy pomniejszono ilość ścieków wywiezionych wozami ascenizacyjnymi a pochodzących z kwatery nr [..] i [...] o ścieki z brodzika oraz brak informacji o ilości wód odciekowych pochodzących z kwatery nr [...] wywiezionych na oczyszczalnię ścieków lub informacji o braku wywożenia tych ścieków, zdaniem strony skarżącej, takie stwierdzenia świadczą o nienależytej analizie przez organ materiału zgromadzonego w toku kontroli. W przekazanym inspektorom Raporcie z monitoringu składowiska za 2021 r., na stronie 11 oraz 28 opisano bowiem sposób zagospodarowania wód odciekowych: tu cyt. "W oparciu o dane dotyczące opadu atmosferycznego i zasięgu zdeponowania odpadów, szacuje się, że na składowisku w R. w 2021 roku na powierzchnię kwater składowania odpadów przypadło około 44 122 m³ wód opadowych. W tym samym czasie odprowadzono na oczyszczalnię ścieków około 7 550,2 m³ odcieków, pochodzących z kwatery nr [..] i [...]. W 2021 roku prowadzono również recyrkulację odcieków na kwaterę nr [...] w ilości około 18 360 m³". W przekonaniu skarżącej spółki, wszelkie obliczenia w powyższym zakresie zostały dokonane zgodnie z zapisami w instrukcji prowadzenia składowiska, które mają odzwierciedlenie w pozwoleniu zintegrowanym. Wobec powyższego brak informacji w powyższym zakresie w monitoringu składowiska nie powinno być uznane za naruszenie.

W odpowiedzi na skargę WIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się poszczególnych zarzutów skargi organ wyjaśnił, że wbrew stanowisku skarżącej, nieprawidłowości dotyczące ewidencjonowania odpadów nie polegają na braku odmowy przyjęcia odpadów lecz przyjęciu odpadów bez prawidłowo sporządzonej KPO. Spółka dokonywała fizycznego przyjęcia odpadów oraz przetwarzała je przed potwierdzeniem przyjęcia w KPO. Zgodnie art. 69 ust. 3 ustawy o odpadach - posiadacz odpadów, który przejmuje odpady od innego posiadacza odpadów, niezwłocznie, każdorazowo po przejęciu tych odpadów, jest obowiązany potwierdzić w BDO przejęcie odpadów. Ponadto sporządzona przez spółkę instrukcja prowadzenia ewidencji odpadów nie może stanowić podstawy do legalizacji działania w zakresie terminów dokonywania wpisów w kartach ewidencji odpadów.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej spółki dotyczącego pkt 2 zarządzenia pokontrolnego organ wyjaśnił, że wszelkie kierowane do niego uzupełnienia w zakresie wymaganej dokumentacji, np. wspomniane przez skarżącą dokumenty towarzyszące przekazywaniu odpadów przez firmę E. sp. z o.o. -poprawione sprawozdanie z badań – zostały uwzględnione w zaskarżonym zarządzeniu. Strona skarżąca nie precyzuje natomiast kiedy i w jakiej formie przekazała brakujące testy zgodności dla ww. firmy. Nie podaje również żadnych szczegółów mogących pozwolić na ustalenie czy sprawozdania faktycznie zostały sporządzone lub umożliwiałyby odtworzenie dokumentacji np. poprzez wskazanie organowi laboratorium wykonującego badania, numeru sprawozdania, daty pobrania próbki, czy też danych osoby pobierającej próbkę.

W ocenie DWIOŚ w skardze w sposób nieprawidłowy zinterpretowano treść art. 110 ust. 1 ustawy o odpadach. Z tego przepisu wynika, że podmiot przekazujący odpady bezpośrednio do składowania jest kierującym odpady do składowania na składowisko odpadów, bez względu na to, czy jest to wytwórca (posiadacz pierwotny) czy inny posiadacz odpadów odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami (posiadacz wtórny). Wytwórca przekazując odpady następnemu odbiorcy (np. w ramach zbierania odpadów przez ten podmiot), utracił nad nimi władztwo, zaś odpowiedzialność za ich prawidłowe zagospodarowanie przeszła na odbiorcę odpadów. W powyższym przypadku wytwórca nie kieruje odpadów do składowania lecz przekazuje je podmiotowi zbierającemu odpady i nie ma możliwości przewidzenia ostatecznego sposobu zagospodarowania przekazanych odpadów. Dodatkowo zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o odpadach podstawową charakterystykę odpadów oraz testy zgodności wytwórca lub posiadacz odpadów odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami przekazuje zarządzającemu składowiskiem odpadów, przed przekazaniem odpadów na składowisko odpadów. Z powyższego wynika, że obowiązek sporządzenia PChO i testów zgodności powstaje w chwili przekazywania odpadów na składowisko odpadów tj. w stosunku do podmiotów, które kierują odpady bezpośrednio do składowania.

Ustosunkowując się do zarzutów związanych ze stwierdzonymi w trakcie kontroli naruszeniami dotyczącymi monitoringu wód odciekowych, organ wskazał, że powołane w zarządzeniu decyzje i zatwierdzone na ich podstawie instrukcje jasno wskazują, że opisana w monitoringu sytuacja dotyczy innego sposobu gospodarowania wodami odciekowymi i przez to dane nie są sporządzone w oparciu o wskazane w tych decyzjach wytyczne tj. brak jest informacji w jaki sposób obliczono ilość recyrkulowanej na składowisko wody, czy pomniejszono ilość ścieków wywiezionych wozami asenizacyjnymi, a pochodzących z kwatery nr [..] i [...], o ścieki z brodzika oraz brak jest informacji o ilości wód odciekowych pochodzących z kwatery nr [...] wywiezionych na oczyszczalnię ścieków lub informacji o braku wywożenia ww. ścieków.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego ogroblowania sektorów kwatery nr [...] składowiska, zdaniem organu, skarżąca sama przyznaje, iż doszło do naruszenia w tym zakresie. Jednocześnie w zarządzeniu pokontrolnym zaznaczono, że naruszenie to zostało usunięte. Ponieważ jednak naruszenie w tym zakresie zostało stwierdzone w trakcie kontroli, to w zarządzeniu pokontrolnym organ przypomniał o konieczności prawidłowego oznaczania i oddzielania ogroblowania składowiska. W związku z powyższym zasadnym było wskazanie takiego naruszenia oraz omówienie go, aby spółka dokładnie wiedziała jakie przepisy prawa naruszyła.

Piśmie procesowym z 28.02.2023 r., które stanowi replikę na odpowiedź na skargę, spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. W szczególności wskazała, że wyrażane przez organ zastrzeżenia co do sposobu prowadzenia ewidencji odpadów nie mają uzasadnienia w przepisach prawa, a argumentacja skarżącej nie została w sposób racjonalny rozważona. Ponadto organ pominął okoliczność, że spółka w wyniku ustaleń kontroli zaktualizowała instrukcję generowania i potwierdzania kart przekazania odpadów i kart przekazania odpadów komunalnych, celem prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym, jednocześnie doprecyzowując opisaną w instrukcji procedurę w sposób nie wykraczający poza obowiązujące przepisy prawa. Ponadto skarżąca nadal nie zgadza się ze stwierdzeniem, że kontrolowany powinien nie przyjmować odpadów i uczynić to dopiero po skorygowaniu KPO przez przekazującego, w przypadku przyjęcia odpadów, których masa wynikająca z dokonanego przez skarżącą ważenia jest niezgodna z masą zadeklarowaną w KPO przez przekazującego.

Odnosząc się do pkt 2 zarządzenia pokontrolnego autor skargi raz jeszcze podkreślił, że każdorazowo przed przyjęciem odpadów do składowania spółka żąda oraz weryfikuje przekazane przez dostawców karty charakterystyki odpadów oraz testy zgodności (o ile są wymagane). Stwierdzone w toku kontroli naruszenie stanowiło incydentalny przypadek, w którym podstawowa karta charakterystyki została sporządzona przez wytwórcę odpadów, a nie podmiot przekazujący odpady do składowania, widniejący na karcie przekazania odpadów. Powyższe wynikało z odmiennej interpretacji przepisów prawa regulujących tę kwestię. Zdaniem strony skarżącej, rozbieżności pomiędzy kontrahentami widniejącymi w BDO, od których przyjęto odpady do unieszkodliwienia, a podmiotami które sporządziły podstawową charakterystykę odpadów i przekazały testy zgodności odpadów przeznaczonych do składowania (jeśli są wymagane), wynikają z faktu, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o odpadach, podstawowa charakterystykę odpadów sporządza wytwórca lub posiadacz odpadów odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami, kierujący odpady do składowania na składowisko odpadów, a w przypadku odpadów komunalnych - podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, o którym mowa w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Na tej podstawie spółka twierdzi, że nie zawsze podmiot wskazany w BDO będzie posiadaczem odpadów przekazującym testy zgodności i podstawową charakterystykę odpadów - jednakże w każdym przypadku spełnione są warunki, o których mowa w art. 110 ust. 1 ustawy o odpadach. Spółka wskazała w toku kontroli kontrahentów, którzy przekazywali odpady do składowania w okresie objętym kontrolą (zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych firm). Ponadto wbrew twierdzeniom organu, interpretacja art. 110 ust. 1 ustawy o odpadach, nie jest jednoznaczna i z uwagi na sformułowania, którymi posłużył się w tym przepisie ustawodawca (w tym na posłużenie się alternatywą "lub"), można w tym zakresie przyjmować, że dopuścił on sporządzenie podstawowej charakterystyki odpadów zarówno przez wytwórcę odpadów jak i przez posiadacza odpadów odpowiedzialnego za gospodarowanie odpadami i kierującego odpady do składowania na składowisko odpadów. Przywoływany w tym przypadku przez organ art. 114 ust. 1 ustawy o odpadach w sposób wyraźny nie stanowi też o chwili sporządzania podstawowej charakterystyki odpadów.

Spółka podtrzymała również stanowisko, że raport z monitoringu składowiska za 2021 r. zawiera wszelkie niezbędne informacje wynikające z przepisów prawa, a wszelkie obliczenia zostały dokonane zgodnie z zapisami w instrukcji prowadzenia składowiska. Wobec powyższego brak informacji o sposobie dokonania obliczeń, który wynika z instrukcji prowadzenia składowiska i jest powielany corocznie, nie powinien być uznany za naruszenie. Podobne zapatrywanie spółka wyraziła w kwestii dotyczącej ograblowań sektorów kwatery nr [...], wskazując przy tym, że brak ogroblowań w sytuacji, gdy składowisko pokryte było warstwą izolacyjną, przykrywającą poprzedni poziom składowania odpadów, nie może stanowić naruszenia przepisów prawa (tym bardziej, iż podczas kolejno przeprowadzanych oględzin stwierdzono obecność ogroblowań).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona jedynie w części.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) - dalej: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) – przy czym jest poza sporem, że takimi aktami są m.in. zarządzenia pokontrolne wydawane przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Zarządzenie pokontrolne, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., wydawane jest w razie stwierdzenia w wyniku przeprowadzonej kontroli naruszeń prawa i ma na celu wyeliminowanie tych naruszeń. Rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na tej podstawie Sąd bada, czy treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli, a także czy znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego Sąd orzekał na podstawie stanu faktycznego jaki istniał w chwili podejmowania zaskarżonego aktu administracyjnego oraz stanu faktycznego, do którego zaskarżony akt się odnosi. Podstawę faktyczną rozpoznania sprawy stanowiły okoliczności stwierdzone w protokole kontroli. Sąd nie badał przy tym legalności ustaleń ujętych w protokole kontroli, w tym przestrzegania przez podmiot kontrolujący zasad wynikających z art. 7, art. 77 i 80 k.p.a. Sądowa kontrola polegała natomiast na sprawdzeniu czy w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia organ odniósł się w sposób wyczerpujący do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny skargi w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zaskarżone zarządzenie nie zostało sformułowane w sposób ogólnikowy, który abstrahuje od ustaleń dokonanych w trakcie kontroli oraz znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Poczynione przez WIOŚ ustalenia faktyczne oraz uzasadnienie stanowiska zawartego w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym umożliwiły Sądowi jego kontrolę. Zaskarżone zarządzenie, w zakresie w jaki oddalono skargę, koresponduje zatem z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli, a także znajduje oparcie w prawidłowo zinterpretowanych przepisach prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi, w tym zakresie zarządzenie w sposób prawidłowy identyfikuje popełnione przez spółkę naruszenia obowiązków prawnych, które wykryto w toku kontroli i na tej podstawie nakłada na właściwą osobę obowiązek podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń. Bez znaczenia przy tym pozostaje jednostkowy charakter stwierdzonych naruszeń, które spółka odnosi do skali prowadzonej przez spółkę gospodarki odpadami. Nie można również zgodzić się z tym, że stwierdzone naruszenia mają charakter co najmniej oceny, znajdują one bowiem podstawę w przepisach prawa.

W zakresie treści nakazów objętych punktem 1 zarządzenia pokontrolnego, zdaniem Sądu, zasadne było nałożenie na skarżącą spółkę obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów w postaci kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów w rejestrze BDO zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami. Nałożenie takiego obowiązku znajduje swoje uzasadnienie zarówno w ustaleniach kontroli, jak i w przepisach prawa materialnego. Z protokołu kontroli wynika, że spółka prowadziła karty ewidencji odpadów niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tzn. odpady były ewidencjonowane po ich przetworzeniu. W tym zakresie kontrolujący powołali się na szereg rozbieżności w datach przyjęcia i przetworzenia odpadów. Zasadnie również zwrócili uwagę, że wpisy w kartach ewidencji odpadów – w zakresie dat przyjęcia, mają kluczowe znaczenie dla przeprowadzenia kontroli przestrzegania przez spółkę przepisów o gospodarowaniu odpadami. Wbrew przy tym zarzutom skargi, zgodnie z art. 69 ust. 3 ustawy o odpadach – posiadacz odpadów, który przyjmuje odpady od innego posiadacza odpadów, niezwłocznie, każdorazowo po przyjęciu tych odpadów, jest obowiązany potwierdzić w bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, fakt przyjęcia odpadów oraz dodać w niej informację o masie odpadów, jeżeli jest ona inna niż masa podana przez posiadacza, który przekazał odpady, a także informacje o dacie i godzinie przyjęcia odpadów. Z powołanego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że możliwe jest wprowadzenie korekty przez przekazującego odpady, jednakże wówczas spółka zobowiązana była do niezwłocznego potwierdzenia w BDO przyjęcia odpadów, które fizycznie nastąpiło ze względu na ich przetworzenie i odnotowanie przetworzenia w systemie BDO. Dokonując tych czynności spółka powinna jednocześnie dodać informacje o masie odpadów, jeżeli jest ona inna niż masa podana w KPO. Ustawową alternatywną w takim przypadku jest odmowa przyjęcia odpadów. Opisanej procedury w żaden sposób nie może zmienić sporządzona przez spółkę instrukcja prowadzenia ewidencji odpadów. Nie może ona stanowić podstawy do legalizacji działania spółki w zakresie terminów wpisów w kartach ewidencji odpadów. Zwłaszcza użyty w art. 69 ust. 3 ustawy o opadach termin "na bieżąco", biorąc pod uwagę znaczenie przyjęte w języku polskim, z całą pewnością nie oznacza możliwości dokonywania wpisów do kart ewidencji odpadów w BDO, nie później niż w terminie do 3 miesięcy po zakończeniu danego miesiąca.

Prawidłowym było również skierowanie do skarżącej spółki nakazów objętych punktem 2 zarządzenia pokontrolnego. Wbrew zarzutom skargi, w toku kontroli wykazano, że spółka przyjmowała do składowania odpady, w stosunku do których nie została sporządzona w sposób prawidłowy podstawowa charakterystyka odpadów, nie przeprowadzono testów zgodności lub nie spełniały one kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów. Brak jest przy tym dowodów, które potwierdzałyby twierdzenia spółki na temat usunięcia w tym zakresie całości stwierdzonych nieprawidłowości. W szczególności przyjdzie zauważyć, że z akt sprawy nie wynika aby E. sp. z o.o. z/s w G. była certyfikowanym laboratorium badawczym. Prawidłowa przy tym okazał się dokonana przez WIOŚ wykładnia art. 110 ust. 1 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem podstawową charakterystykę odpadów sporządza wytwórca lub posiadacz odpadów odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami, kierujący odpady do składowania na składowisko odpadów, a w przypadku odpadów komunalnych - podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, o którym mowa w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Z powyższego przepisu wynika, że obowiązek sporządzenia PChO i testów zgodności, który powstaje w chwili przekazania odpadów na składowisko odpadów, obciąża podmiot, który kieruje odpady bezpośrednio do składowania. Takim podmiotem może być wyłączenie wytwórca odpadów lub posiadacz odpadów odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami, pod warunkiem, że będą oni kierować opady do składowania na składowisko odpadów. Nie można być zatem jedynie podmiotem kierującym odpady na składowisko odpadów, nie będą jednocześnie bądź wytwórcą odpadów bądź też posiadaczem odpadów odpowiedzialnym za gospodarowanie odpadami.

Wbrew zarzutom skargi nie można DWIOŚ przypisać zarzutu nienależytej analizy materiału zgromadzonego w toku kontroli, który dotyczył stwierdzonych nieprawidłowości w monitoringu składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne – raport za 2021 r. w zakresie informacji dotyczących sposobu obliczenia ilości recyrkulowanej na składowisku wody odciekowej, w szczególności przestawianych danych na temat pomniejszenia ilość ścieków wywiezionych wozami asenizacyjnymi, a pochodzącymi z kwatery nr [..] i [...], o ścieki z brodzika oraz braku informacji o ilości wód odciekowych pochodzących z kwatery nr [...] wywiezionych na oczyszczalnię ścieków lub informacji o braku wywożenia tych ścieków. Zestawiając ze sobą treść raportu z monitoringu z wytycznymi wynikającymi z pozwolenia zintegrowanego oraz instrukcji prowadzenia składowiska odpadów zgodzić się należało z WIOŚ, że dane na temat gospodarowania wodami odciekowymi nie zostały sporządzone w oparciu o takie wytyczne. Z ich treści wynika, że część wód odciekowych z kwater może być zawracana i wykorzystana do celów technologicznych przed odstaniem się do zbiorników [...] lub [...]. Ponadto objętość wód odciekowych z kwater nr [..] i [...] powinna być określana na podstawie łącznej objętości wozów asenizacyjnych wywożących ścieki do oczyszczalni ścieków, pomniejszoną o łączną ilość ścieków z brodzika dezynfekującego gromadzonych w zbiorniku na wody odciekowe [...]. Z kolei objętość wód odciekowych z kwatery nr [...] powinna być określana na podstawie łącznej objętości wozów asenizacyjnych wywożących ścieki do oczyszczalni ścieków, pomniejszonej o łączną ilość pozostałych strumieni ścieków gromadzonych w zbiorniku na wody odciekowe [...]. Ponadto objętość wód opadowych wykorzystywanych na terenie składowiska do nawilżania złoża odpadów w kwaterach składowania odpadów powinna być obliczona na podstawie przeliczenia wydajności stosowanej pompy i czasu jej pracy, nie zaś na podstawie szacunków.

Sąd podzielił natomiast zarzut skargi dotyczący obowiązku oznaczenia i oddzielania ogroblowaniem kwatery nr [...] składowiska. Stanowisko to podykotowane jest akceptacją przez Sąd ugruntowanego w judykaturze poglądu, zgodnie z którym w przypadku zarządzeń pokontrolnych brak jest podstaw do ich wydawania wówczas, gdy wprawdzie kontrola ujawniła wystąpienie określonych naruszeń, ale zostały one usunięte zanim jeszcze doszło do wydania zarządzenia (por. T. Czech, op. cit., s. 91; por też G. Klimek, M Pieńczykowski, Problematyka zaskarżania zarządzenia pokontrolnego organów Inspekcji Ochrony Środowiska (w:) Przegląd prawa ochrony środowiska, 2014 r., nr 2, ss. 34-35 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 07.12.2012 r. sygn. akt IV SA/Po 633/21). Skoro zatem organ "może wydać" zarządzenie pokontrolne, to nie powinien abstrahować od zmiany stanu faktycznego jaka nastąpiła między ustaleniami kontroli a wydaniem zarządzenia. Treść takiego zarządzenia nie może pozostawać w oderwaniu od aktualności ustalonych naruszeń. Ma ono przekazywać wyniki ustaleń kontroli i formułować obowiązki doprowadzenia stanu faktycznego do stanu zgodnego z prawem.

Z dokumentacji z kontroli wynika, że jedynie w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 28.03.2022 r. ustalono, że sektory na kwaterze nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nie były oznaczone i oddzielone ogroblowaniem. Z kolei w protokole z oględzin z dnia 26.04.2023 r. stwierdzono, że kwatera nr [...] jest podzielona na 5 sektorów ([...], [...], [...], [...], [...]). Sektory [...], [...], [...], [...] wydzielone zostały w południowo-wschodniej części składowiska za pomocą ziemnych ogroblowań. Nie stwierdzono na nich deponowania odpadów. Ponadto kontrolujący stwierdzili, że sektor [...], który został opisany tabliczką znajdującą się w centralnej części sektora, nie był natomiast oddzielony od pozostałych sektorów. Na podstawie takich ustaleń kontrolnych, w ocenie Sądu, nie kwestionując w żadnym stopniu ustalenia, że w działalności spółki w okresie objętym kontrolą rzeczywiście wystąpiło uchybienie dotyczące braku oznaczenia i oddzielenia ogroblowaniem jednej z kwater, to jednak należy zauważyć, że na długo przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia, takie uchybienia zostały usunięte, co zresztą przyznał sam organ. Nie można zatem spółce postawić kategorycznego zarzut dotyczącego braku w tym zakresie prowadzenia składowiska niezgodnie z instrukcją prowadzenia składowiska odpadów i decyzją zatwierdzającą tę instrukcję. Zaskarżonego zarządzenia w tym zakresie w żaden sposób nie

konwaliduje powoływanie się w odpowiedzi na skargę na funkcję "przypominającą" zarządzenia pokontrolnego o konieczności prawidłowego oznaczenia i oddzielenia ogroblowaniem składowiska.

Z przedstawionych powodów należało uchylić zaskarżone zarządzenie w zakresie, w jakim odnosi się ono do obowiązku oznaczenia i oddzielenia ogroblowaniem sektorów kwatery nr [...] składowiska, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 146 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt I wyroku.

W pozostałym zakresie, Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).