Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1751/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2  ust. 1  pkt 3  w  zw. z art. 1a  ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3  pkt 1  lit. b  i  pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka – sprawozdawca, Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant: Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 9 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W maju 2008 r. A. w W. (dalej skarżąca, spółka) przedłożyła Prezydentowi Miasta L. deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości za 2007 r., w której wykazała podstawę opodatkowania w wysokości 76.800 zł oraz podatek w kwocie 1.536 zł.

Do deklaracji załączyła pismo, w którym wskazała, że do podstawy opodatkowania nie wliczyła wartości kabli sieci telekomunikacyjnej, położonych

w należącej do niej kanalizacji kablowej.

Podniosła bowiem, że jest to konsekwencją przyjęcia stanowiska, zgodnie

z którym kable te stanowią jedynie instalacje lub inne urządzenia techniczne, niezwiązane bezpośrednio z innymi obiektami budowlanymi. W jej ocenie, sieć telekomunikacyjna nie jest obiektem trwale połączonym z gruntem,

z uwagi na to, że jej elementy są zlokalizowane w przestrzeni innych obiektów budowlanych.

Z tych też względów, zdaniem skarżącej, nie można było uznać sieci telekomunikacyjnej za budowlę, a tym samym nie podlegała ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Po wszczęciu postępowania podatkowego organ podatkowy decyzją

z dnia 30 grudnia 2008 r., nr [...], określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r.,

w kwocie 7.907 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w jego ocenie skarżąca zaniżyła wysokość podatku od nieruchomości, obniżając podstawę opodatkowania o wartość posiadanych przez siebie linii telekomunikacyjnych. Podał bowiem, że po nowelizacji obowiązującej od dnia 01 stycznia 2003 r., ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity z 2006 r., Dz. U. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej jako u.p.o.l.) za budowlę uważa się, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wobec czego, za budowlę w rozumieniu przepisów tej ustawy należałoby uznać nie tylko sam obiekt budowlany, ale również różnego rodzaju urządzenia, które umożliwiają jego użytkowanie.

Z tych też względów, zdaniem organu, linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, powinny być traktowane tak jak kable sieci technicznych, przebiegające przez kanalizację techniczną, które stanowią urządzenia budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Wówczas dopiero stanowią one budowlę, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Końcowo organ podał, że wartość linii kablowych określił w oparciu o dane udzielone mu przez samą skarżącą pismem z dnia 25 listopada 2008 r.

W odwołaniu z dnia 04 lutego 2009 r. skarżąca zarzuciła wskazanemu wyżej rozstrzygnięciu naruszenie:

1) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do uznania, iż sieć A. znajdująca się na terenie miasta L., stanowi w całości przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wraz

z liniami kablowymi znajdującymi się w kanalizacji technicznej).

2) art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienie zarówno faktycznego jak i prawnego w decyzji.

3) art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej, przez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym szczególności, braku dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych, oraz nie dokonania oceny zebranego

w sprawie materiału dowodowego.

W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ podatkowy nie poczynił jakichkolwiek ustaleń odnośnie podstawy obliczenia podatku, bazując jedynie na ogólnej informacji, uzyskanej od spółki odnośnie wartości początkowej środka trwałego, zakwalifikowanego zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (Dz. U. Nr 112 poz. 1317 ze zm.), do grupy 6 -"Urządzenia techniczne".

Dalej zarzuciła, że organ nie odniósł się do jej argumentacji. W toku postępowania szeroko bowiem uzasadniała zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie kanalizacji kablowej. Poza tym skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, że kable ułożone w kanalizacji stanowią urządzenie budowlane. Podniosła bowiem, że nie są urządzeniem technicznym, które zapewniałoby możliwość użytkowania kanalizacji.

Decyzją z dnia 09 kwietnia 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, podając w uzasadnieniu, że spór w sprawie dotyczył kwestii, czy linie kablowe (telekomunikacyjne) ułożone w kanalizacji kablowej stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz art. 3 pkt 1 lit. b) oraz pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2006 r. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stwierdził, że budowlą są także sieci techniczne, stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Skoro zaś sieć stanowi budowlę, to wchodzące w jej skład elementy są niezbędne, aby mogła ona funkcjonować. Z tego względu pojęcie "budowli" obejmuje nie tylko kanalizację, ale również ułożone kable, razem tworząc całość techniczno-użytkową.

Odpowiadając na zarzuty odwołania organ odwoławczy podniósł, że udostępniona przez skarżącą informacja o wartości sieci telekomunikacyjnej była wystarczająca dla potrzeb postępowania wyjaśniającego. Nie zachodziła zatem konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie.

Natomiast co do kwestii lakoniczności uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy uznał, że było ono wystarczające o tyle, że nie pozbawiało skarżącej możliwości zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) art. 122 w związku z art. 180 w związku z 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a to poprzez:

- niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, oraz nieuwzględnienie znajdujących się w aktach sprawy dowodów (pism podatnika);

- w wyniku powyższego błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż wskazana przez podatnika wartość środka trwałego sieci A. odpowiada wartości kanalizacji technicznej sieci oraz ułożonych w niej linii kablowych;

- ustalenie jakoby podatnik nie kwestionował wskazanej w toku postępowania przez podatnika wartości środka trwałego sieci A. jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości;

b) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. la ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do uznania, że linie kablowe kanalizacji technicznej sieci A., stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości;

c) art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta L., której to uzasadnienie nie odpowiadało podstawowym wymogom stawianym decyzji zarówno wobec jej uzasadnienie faktycznego jak

i prawnego.

Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. oraz utrzymanej tym aktem decyzji Prezydenta Miasta L., a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że w jej ocenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do uznania linii kablowych w kanalizacji za "budowlę" w sytuacji, gdy linia kablowa nie stanowi części składowej tej kanalizacji.

Jak podkreśliła, nie negowała istnienia pewnego związku pomiędzy linią kablową, a kanalizacją techniczną, w której owa linia jest umieszczona. Nie jest to jednak związek techniczny, pozwalający przypisać linii kablowej charakter części składowej kanalizacji. Jej zdaniem kanalizacja jest bowiem jedynie przestrzenią do ułożenia linii kablowej, która nie jest nawet w żaden sposób przytwierdzona do kanału. Dlatego też, zdaniem skarżącej, stosując cywilistyczny "test rozłączenia" (art. 47 k.c.) można w prosty sposób ustalić, że linia kablowa nie stanowi części składowej kanalizacji technicznej.

Dalej wskazała, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, 1864), wydanym w oparciu o Prawo budowlane, do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych zaliczono między innymi podziemne linie kablowe. Te zaś, zgodnie

z powołanym rozporządzeniem, stanowią linie kablowe umieszczone bezpośrednio w ziemi. Tym samym definicja ta nie może obejmować linii kablowej złożonej

w kanalizacji kablowej. Zwłaszcza, że "telekomunikacyjnym obiektem budowlanym" pozostaje kanalizacja kablowa, rozumiana jako ciąg rur osłonowych i związanych

z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli, a także ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych.

Tak więc, jak dalej argumentowała spółka, kanalizacja jako budowla służy do tworzenia osłoniętej przestrzeni dla kabli. Pomimo istniejącego związku funkcjonalnego nie jest to jednak związek o jakim mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego.

Uzasadniając natomiast zarzut błędnego ustalenia przez organ odwoławczy stanu faktycznego w sprawie, skarżąca podkreśliła, że sieć telewizji kablowej, rozumiana jako środek trwały, nie jest tym samym co kanalizacja techniczna telewizji kablowej. Kanalizacja ta stanowi bowiem jedynie część sieci kablowej i to

o mniejszej wartości. Głównym zaś elementem tej sieci są urządzenia stacji czołowej, znajdujące się poza przestrzenią kanalizacji, w pomieszczeniach wydzierżawianych przez skarżącą. Tym samym nie można uznać, że podana przez nią wartość środka trwałego jest wartością kanalizacji i leżącego w niej okablowania. Obejmuje ona bowiem także inne elementy, które bezspornie nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Dalej wskazała skarżąca, poza jej oświadczeniem o wartości środka trwałego, w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających ustaloną przez organ wartość podstawy opodatkowania, co potwierdza stanowisko, że organy podatkowe obu instancji nie dokonały w ogóle oceny materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 05 listopada 2009 r., sygn. akt 1205/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł, że nie może ona zostać wykonana w całości, a także zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 1.472 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji. Jak wskazał, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zauważył przy tym, że ustawa w celu zdefiniowania pojęcia "budowla" posługuje się odesłaniem do definicji obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Następnie wskazał, że uwzględniając wspomnianą definicję, dla celów opodatkowania "budowlą" będzie obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, stanowiący całość techniczno-użytkową, a także urządzenie budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, rozumiane jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne. Podniósł Sąd w tym miejscu, że Prawo budowlane pośród przykładowego wymienienia rodzajów budowli, wskazuje również na sieci techniczne, w art. 3 pkt 3 tej ustawy.

Powyższa regulacja oznacza, zdaniem Sądu, że określając przedmiot opodatkowania ustawodawca odwoływał się do przepisów budowlanych, a nie regulacji dotyczących klasyfikowania środków trwałych, pomimo tego, że podstawą opodatkowania jest co do zasady wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Podkreślił bowiem, że obok tej zasady, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje także ustalenie podstawy opodatkowania budowli według wartości rynkowej, a to w przypadku, gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.

Stąd też w ocenie Sądu dla celu opodatkowania podatkiem od nieruchomości konieczne jest poczynienie ustaleń, z których wynikać będzie, że określony składnik majątku, bądź zespół składników majątkowych, odpowiada pojęciu budowli

w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dopiero wówczas możliwe będzie uwzględnienie jego wartości przy określeniu podstawy obliczenia podatku od nieruchomości.

Końcowo Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiadało wymogom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Uchylając zaskarżoną decyzję nakazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu ustalić jakie składniki majątkowe składają się na sieć telewizji kablowej, od której skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych, oraz ocenić, czy

i ewentualnie które z nich odpowiadaj pojęciu budowli w rozumieniu u.p.o.l.,

a następnie stosownie do tych ustaleń określić prawidłową podstawę opodatkowania w sprawie.

Z wyrokiem tym nie zgodziło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w L., które wnosząc skargę kasacyjną, zarzuciło temu rozstrzygnięciu naruszenie 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez konstatację, że organ drugiej instancji nie zgromadził całości materiału dowodowego w sprawie, a uzasadnienie decyzji z 09 kwietnia 2009 r., nie spełniało wymogów o których mowa w art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ ponownie przedstawił argumentację, zgodnie z którą budowlą, w rozumieniu u.p.o.l., będzie sieć telewizji kablowej wraz

z instalacjami i urządzeniami, rozumiana jako całość techniczno-użytkowa. Wskazał także, że przedmiotem opodatkowania w sprawie nie może być jedynie kanalizacja kablowa, jako, że pełni ona funkcje ochronne względem kabli, a tym samym stanowi niezbędny element sieci technicznej, jako większej całości.

Organ odwoławczy podniósł ponadto, że skoro cała sieć telewizji kablowej stanowi przedmiot opodatkowania, to prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych

w oparciu o oświadczenie skarżącej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniósł o oddalenie tej skargi i o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II FSK 485/10, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, zasądzając jednocześnie od skarżącej na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 1028 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd ten wskazał, że istotą sprawy była kwestia prawidłowej subsumpcji i wykładni norm prawa materialnego, a nie ustaleń faktycznych. Kluczowym bowiem zagadnieniem była odpowiedź na pytanie, czy sieć telewizji kablowej, jako całość, stanowi budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych. Odpowiedź na to pytanie, w ocenie sądu drugiej instancji determinowała jednocześnie zakres ustaleń faktycznych niezbędnych do przeprowadzenia w sprawie.

Dokonując powyższych uwag, Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za poglądem, zgodnie z którym sieć telewizji kablowej stanowi budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Sąd ten wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest "budowla stanowiąca całość techniczno–użytkową wraz

z instalacjami i urządzeniami". Powołując się następnie na art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego podał, że definicja budowli oraz wyliczenie, zawarte w tym przepisie maja charakter otwarty i przykładowy. Jak dalej argumentował, ustawodawca wymienił w tym przepisie pewne typowe przykłady budowli, zastrzegając dodatkowo łączącą je negatywną przesłankę, a mianowicie, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury.

Podniósł przy tym, że wśród wymienionych desygnatów budowli znalazły się między innymi sieci techniczne, do których załącznik do ustawy prawo budowlane zalicza także sieci telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). To zaś pojęcie zostało uregulowane w ustawie z dnia 16 lipca

2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), zgodnie z którą sieć telekomunikacyjna oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju.

Mając zatem na uwadze, że sieć telekomunikacyjna to obiekt budowlany będący zbiorem węzłów oraz linii telekomunikacyjnych i łączy pomiędzy tymi węzłami, to należy przyjąć, że sieć telewizji kablowej stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Przy czym, jak zauważył w dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny, nie można wykluczyć, że każdy z elementów sieci kablowej może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze może być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, wyznaczonego dla budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową. Zdaniem tego Sądu, takim przykładem jest kanalizacja kablowa, która choć jest samodzielnym obiektem budowlanym, to bez wypełnienia jej kablami nie pełni żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero wspólnie elementy te tworzą pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Z tych też powodów, całość ta stanowi budowlę sieciową (sieć techniczną), w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze sąd drugiej instancji uznał za prawidłowe stanowisko organów podatkowych, które przyjęły, że linie kablowe telewizji kablowej wraz kanalizacją kablową oraz całą szeroko rozumianą infrastrukturą powinny być traktowane nie jako jednorodny obiekt, lecz jako budowla składająca się

z poszczególnych obiektów, urządzeń funkcjonalnie ze sobą powiązanych służących wykonywaniu działalności telekomunikacyjnej. Stwierdził także, że zakwalifikowanie sieci telewizji kablowej do przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi rezultat prawidłowej subsumpcji i wykładni przepisów prawa materialnego i nie dotyczy sfery ustaleń faktycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje

w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w W., który wyrokiem 27 października 2011 r., sygn. akt II FSK 485/10, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 05 listopada 2009 r., sygn. akt 1205/09,

w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Na podstawie art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zasięg, odnosi się bowiem również do stron postępowania (tak J. P. Tarno,

w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, Wydanie 2, str. 420 - 421).

Mając na uwadze fakt związania Sądu i stron wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w W., stwierdzić należy, że skarga A. w W. na decyzję z dnia 09 kwietnia 2009 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w

L. nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie zostało bowiem przesądzone, że sieć telewizji kablowej, umieszczona w kanalizacji kablowej będzie stanowić budowlę jako całość,

w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a w konsekwencji, będzie ona przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Z tego też względu należy uznać za nieuzasadniony zarzut skarżącej naruszenia przez organy podatkowe art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez błędną ich wykładnię.

Skarżąca podtrzymała na rozprawie z dnia 19 stycznia 2012 r. zarzut skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 09 kwietnia 2009 r., dotyczący naruszenia przez organy podatkowe obu instancji art. 122

w związku z art. 180 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zarzut ten będzie stanowił główną oś dalszych wywodów Sądu w sprawie. Skarżąca podniosła, że organy podatkowe w istocie nie wyczerpały inicjatywy dowodowej w toku postępowania podatkowego, ograniczając się jedynie do przyjęcia, jako podstawy opodatkowania, wartości środka trwałego, która została wskazana w piśmie z dnia 25 listopada 2008 r. Tymczasem, zdaniem skarżącej, organy powinny określić wartość poszczególnych składników sieci telewizyjnej

i dopiero wówczas rozważyć, które z nich mogą stanowić, ewentualnie, podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zwłaszcza, że sieć telewizji kablowej obejmuje nie tylko kanalizację i linie kablowe, ale także inne urządzenia nie będące budowlami.

Z tak postawionym zarzutem nie sposób się jednak zgodzić. Należy bowiem wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie opowiedział się za stanowiskiem, zgodnie z którym sieć telewizji kablowej stanowi całość funkcjonalno-użytkową, a więc wszystkie instalacje, które są niezbędne dla tej sieci, aby spełniała ona swoją funkcję, jaką jest transmisja danych. Wskazał bowiem, że "dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable oraz pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych". Tym samym Sąd ten uznał, że sieć telewizji kablowej będą stanowić wszystkie urządzenia niezbędne do jej funkcjonowania, a tym samym także urządzenia stacji czołowej, której wartość skarżąca dążyła do wyłączenia spod podstawy opodatkowania.

Zajęte przez sąd odwoławczy stanowisko, w istocie zatem wyklucza konieczność przeprowadzania dodatkowych ustaleń faktycznych, których domagała się strona skarżąca. O podstawie opodatkowania będzie bowiem decydować wartość całości instalacji, a nie jej poszczególnych elementów.

W tym miejscu należy zauważyć, że w sprawie, co do istoty, bezsporny jest zakres elementów wchodzących w skład sieci telewizji kablowej.

Konsekwencją powyższego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, będzie uznanie, że w niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły wartość sieci telewizyjnej, w oparciu jedynie o oświadczenie skarżącej z dnia 25 listopada 2008 r. Skoro bowiem, podstawą opodatkowania była całość funkcjonalna sieci, to jak wskazano wyżej, nie zachodziła potrzeba dokonywania w tym zakresie jakichkolwiek dalszych ustaleń faktycznych, a zwłaszcza dotyczących wartości poszczególnych elementów tej całości. Sąd ten bowiem wskazał, "że linie kablowe wraz z kanalizacją oraz całą szeroko rozumianą infrastrukturą" powinny być traktowane jako "budowla składająca się z poszczególnych obiektów, urządzeń funkcjonalnie ze sobą powiązanych służących wykonywaniu działalności telekomunikacyjnej". Zaliczenie telewizji kablowej do budowli oznacza zatem, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość, zgodnie

z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.(środek trwały).

Stąd też stwierdzić należy, że organy podatkowe w obu instancjach nie dopuściły się jakichkolwiek uchybień natury procesowej przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie, a materiał dowodowy został zebrany w sposób zupełny,

w zakresie w jakim pozwoliła na to celowość i ekonomika procesowa. Ocena tego materiału dowodowego została zaś dokonana zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania i wskazaniami doświadczenia życiowego.

Należy także pamiętać, że zasada prawdy obiektywnej, przez co należy rozumieć zobligowanie organów podatkowych do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego oraz przejawianie przez nie inicjatywy dowodowej, ustanowiona na gruncie Ordynacji podatkowej, nie może być rozumiana w sposób absolutny lub nieograniczony. Organy podatkowe nie mają bowiem obowiązku przeprowadzania każdego możliwego dowodu w sprawie, zwłaszcza jeżeli dotychczas zgromadzony materiał dowodowy pozwala na prawidłowe zrekonstruowanie stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenie subsumpcji odpowiedniego przepisu. Byłoby to nieuzasadnione z punktu widzenia zarówno celowości jak i skuteczności postępowania. Powinny natomiast powoływać dowody pomocne do ustalenia istotnych okoliczności sprawy. Nie wyklucza to, a nawet wymusza często współpracę podatnika z organami podatkowymi. Strona zna bowiem najlepiej swoją sytuację prawną i faktyczną. Wobec czego powinna aktywnie brać udział w postępowaniu dowodowym, w celu jego przyspieszenia i pełniejszego wyjaśnienia sprawy.

Tak też należy ocenić pismo skarżącej z 25 listopada 2008 r. Należy bowiem przypomnieć, że stanowiło ono odpowiedź na pismo organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 13 listopada 2008 r., nr [...], w którym zwrócił się on

o podanie danych niezbędnych do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, poprzez podanie "wartości wszystkich budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wraz z budowlami usytuowanymi w kanalizacji kablowej".

Jak zatem wskazano wyżej, wartość spornej sieci telekomunikacyjnej została ustalona w oparciu o oświadczenie samej skarżącej, prowadzącej profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie usług telewizyjnych. Należy zatem uznać, że podała ona rzeczywistą wartość spornej sieci - środka trwałego, ujętego w ten sposób jako zespołu funkcjonalnie-użytkowego.

Raz jeszcze należy wskazać, że przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko w niniejszej sprawie przesądza o tym, że podstawę opodatkowania stanowią wszystkie elementy składające się na sieć telewizyjną, której wartość została wskazana przez skarżącą w piśmie z dnia 25 listopada 2008 r.

Tym samym nie może ostać się zarzut, że wskazana wówczas kwota obejmowała także inne obiekty, nie stanowiące części składowej sieci. Jedynie bowiem na marginesie należy wskazać, że Klasyfikacja Środków Trwałych, wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) nie zawiera grupowania o nazwie "budowle" ani "urządzenia budowlane".

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej należy wskazać, że w ocenie Sądu, decyzja Prezydenta Miasta L., choć sformułowana lakonicznie, spełnia wymogi, o których mowa we wskazanym przepisie. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał w niej bowiem, w zakresie ustaleń faktycznych, że zwrócił się do skarżącej z pismem nr FN 3110-101/1/08 z dnia 13 listopada 2008 r., o podanie danych niezbędnych do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, co, w świetle przedstawionych wcześniej rozważań, należało uznać za w pełni wystarczające do ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Natomiast, choć uzasadnienie prawne decyzji organu pierwszej instancji zawierało wyłącznie wskazanie i wyjaśnienie podstawowych przepisów, to, w ocenie Sądu, było ono wystarczające, by strona mogła poznać przesłanki działania organu pierwszej instancji i należycie bronić swoich praw przed organem odwoławczym.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.