Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 460/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 62a, art. 63 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
article: art. 6, 7, 8, 9 ,11
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza W. z dnia [...] lutego 2017 roku numer [...] oraz postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej A. I. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].05.2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...].02.2017 r. wydaną przez Burmistrza W., którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku szkoleniowo-administracyjnego z garażem z przeznaczeniem na prowadzenie działalności ośrodka doskonalenia techniki jazdy oraz nawierzchni utwardzonej (tor z placem do doskonalenia techniki jazdy oraz manewrów technicznych) wraz z murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...] położonych przy ul. S. oraz ul. [...] w W.

II. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: K. K. wystąpił, do Burmistrza W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku szkoleniowo-administracyjnego z garażem z przeznaczeniem na prowadzenie działalności ośrodka doskonalenia techniki jazdy oraz nawierzchni utwardzonej (tor z placem do doskonalenia techniki jazdy oraz manewrów technicznych) wraz z murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...] położonych przy ul. [...] w W. Do wniosku dołączono Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia.

W toku postępowania, stosownie do art. 64 ustawy z dnia 03.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) zwanej dalej: ustawą środowiskowa, Burmistrz wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. celem uzyskania opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Oba organy wydały opinie stwierdzające brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Burmistrz W. postanowieniem z dnia [...].05.2015 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Następnie decyzją z dnia [...].06.2015 r. Burmistrz W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powołując przepisy art. 71, 73, 75, 85 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 55 ppkt 6 i) rozporządzenia RM z 09.11.2010 r. Ustalił, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie powiązane z innym przedsięwzięciem i nie wystąpi kumulacja oddziaływań na środowisko, ponadto w trakcie jego realizacji nie będą wykorzystywane zasoby naturalne oraz przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii nie stwarza ono ryzyka wystąpienia poważnej awarii – przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 10.10.2013 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii (Dz.U. z 2013, poz. 1479). Burmistrz W. mając na uwadze charakter i zakres przedsięwzięcia, jego lokalizację, dotychczasowe wykorzystanie terenu, a przede wszystkim brak stwierdzonych w miejscu inwestycji oraz w strefie jej ewentualnego oddziaływania, siedlisk przyrodniczych i gatunków cennych z punktu widzenia obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza K., stwierdził, że ryzyko wystąpienia znaczącego wpływu na te obszary, w tym na stan siedlisk przyrodniczych, gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone, nie występują i nie istnieją przesłanki przemawiające za koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 dla planowanego przedsięwzięcia. Mając powyższe na uwadze wskazano, iż odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia jest uzasadnione. Organ powołał się na pozytywną treść postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...].02.2015r. oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...].02.2015 r.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji A. I. zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów

- art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1a), ust. 1 pkt 2 ppkt e), ust. 1 pkt 3 ppkt a) dot.) i e) ustawy z dnia 03.10.2008 r. ustawy środowiskowej poprzez błędne ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku szkoleniowo-administracyjnego z garażem z przeznaczeniem na prowadzenie działalności ośrodka doskonalenia techniki jazdy oraz nawierzchni utwardzonej (tor z placem do doskonalenia techniki jazdy oraz manewrów technicznych) wraz z murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...] położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] w W. W ocenie odwołującej się, organ nie uwzględnił istnienia kumulacji, tj. wspólnego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji oraz istniejącego sposobu wykorzystywania sąsiednich działek. Według skarżącej ograniczenie się, w uzasadnieniu decyzji, do stwierdzenia braku kumulacji oddziaływań na środowisko bez jakiegokolwiek uzasadnienia jest niewystarczające i narusza przy tym zasadę zaufania do obywateli. A. I. zarzuciła organowi I instancji, że nie uwzględnił oddziaływania hałasu na niezabudowane tereny sąsiednie, w tym znajdujące się w bliskiej okolicy tereny Natura 2000 oraz że nie wskazał czy i w jaki sposób inne uciążliwości wpływać będą na teren sąsiedni. Ponadto podniesiono, iż z uwagi na planowane utwardzenie powierzchni, duży teren, tj. 23000m2 zostanie pozbawiony dotychczasowej flory i fauny, co w konsekwencji spowoduje przesunięcie siedlisk ptaków w głąb terenu Natura 2000. Nie wyjaśniono także, jaka część utwardzonej powierzchni będzie natryskiwana wodą i gdzie będzie odprowadzana. Skarżąca wskazuje, iż celowym byłoby ustalenie sposobu natryskiwania oraz podanie ilości wody wykorzystywanej celem tychże natrysków. Istnieje wątpliwość, co do ilości pojazdów będących jednocześnie na torze. Organ nie wyjaśnił, czy przepisy wewnętrzne Parku Krajobrazowego zezwalają na realizację takiej inwestycji w otulinie Parku. Wobec niewyjaśnienia powyższych wątpliwości koniecznym było, według skarżącej, przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję I instancji, decyzją z dnia [...].09.2015 r. stwierdziło, że przedstawione argumenty skarżącej nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zapadłej w niniejszej sprawie decyzji, zaś organ I instancji nie miał obowiązku orzec o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko w/w przedsięwzięcia.

W wyniku skargi, wniesionej przez A. I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wyrokiem z dnia 28.04.2016 r. (sygn. akt II SA/Bk 782/15) Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...].09.2015 r. oraz decyzję z dnia [...].06.2015 r., i postanowienie z dnia [...].05.2015 r. Burmistrza W.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wyraził szereg wątpliwości co do rzetelności przedstawionego, przez organy, stanu faktycznego sprawy i jego oceny. Zwrócił uwagę organom, że tak duża inwestycja jak budowa ośrodka doskonalenia nauki jazdy na obszarze 4 ha, wymaga wnikliwego rozważenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w świetle wymogów art. 63 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy środowiskowej.

Sąd, uchylając poprzednie orzeczenia organów, wytknął błędy w decyzji w postaci:

• braku dokonania właściwej analizy: skali i wielkości placu manewrowego liczącego 23.000,00 m2 i kumulowania jego oddziaływania (emisji hałasu, gazów, zapylenia) z istniejącym po sąsiedzku terenem motokrosowym; a także z ruchem pojazdów poruszających się po drodze gminnej od strony południowej przyszłej inwestycji;

• braku ustalenia rzetelnej odległości inwestycji od najbliższej zabudowy mieszkaniowej, która wg danych z Karty Informatycznej wynosiła 250 m a dane z geoportalu (przedstawionego przez skarżącą) wskazywały na 3 budynki oddalone odpowiednio o ok. 20,44 m, 210 m;

• nie ustosunkowanie się ani przez organy decyzyjne ani też przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., do treści Planu Ochrony Parku Krajobrazowego Puszcza K. w sytuacji, gdy inwestycja ma być posadowiona w otulinie Parku Krajobrazowego Puszczy K. i w odległości ok. 500 m od Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków;

• niewskazanie innych wariantów realizacji inwestycji niż wskazane przez wnioskodawcę.

Sąd nakazał, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wyjaśnienie powyższych okoliczności. Nadto, Sąd wyraził pogląd następujący:

"materiał zgromadzony w sprawie, obrazujący charakter inwestycji i jej otoczenie, pojawiające się liczne wątpliwości, których nie wyjaśnia ani treść Karty Informacyjnej przedsięwzięcia ani opinia RDOŚ (ponieważ wymagają wiedzy specjalistycznej), nie dawały organowi I instancji podstawy do dokonania własnej oceny przesłanek z art. 63 ustawy środowiskowej. Zdaniem Sądu, tylko ocena oddziaływania na środowisko, jako kompleksowego opracowania w zakresie wpływu przyszłej inwestycji na ekosystem lokalny, ochronę środowiska (terenów szczególnie chronionych), walory krajobrazowe – będzie spełniać właściwe zadanie, zwłaszcza, że organy winny kierować się zasadą przezorności przy istniejących w tej sprawie wielowątkowych wątpliwościach lokalizacyjnych przyszłej inwestycji. Zdaniem Sądu, pożądanym jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko".

Sąd, uchylając w/w decyzję wskazał, jako podstawę prawną art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.

III. Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi W/, organ ten przeprowadził postępowanie uzupełniające przez zażądanie: wyjaśnień inwestora w kontekście zaleceń z wyroku WSA w sprawie II SA/Bk 782/15, zaktualizowanej Karty Informacyjnej przedsięwzięcia (znajdują się na str. 240, 248-261 akt administracyjnych) aktualnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (opinia z dnia [...].09.2016 r. str. 268).

Burmistrz W. postanowieniem z dnia [...].11.2016 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko inwestycji polegającej na budowie budynku szkoleniowo-administracyjnego z garażem z przeznaczeniem na prowadzenie działalności ośrodka doskonalenia techniki jazdy oraz nawierzchni utwardzonej (tor z placem do doskonalenia techniki jazdy oraz manewrów technicznych) wraz z murami oporowymi oraz z infrastrukturą techniczną, realizowanego na działaniach o nr ewidencyjnym [...] przy ul. [...] oraz ul. [...] w W.

Następnie, decyzją z dnia [...].02.2017 r. Burmistrz W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w/wymienionego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu tej decyzji organ opisał przebieg całego postępowania z powołaniem się na odpowiednie przepisy ustawy z dnia 03.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 353 ze zm.), zwanej dalej; ustawą środowiskową. Organ I instancji powołał się na opinię PPIS w B. z dnia [...].09.2016 r. i [...].09.2016 r. oraz na postanowienie RDOŚ w B. z dnia [...].09.2016 r., w których organy opiniujące nie stwierdziły obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Wyjaśniając wątpliwości Sądu zaistniałe w sprawie II SA/Bk 782/15, organ stwierdził, że:

• od stycznia 2017 r. nie są wydzierżawione działki gminne pod "dziki" tor motocrossowy przylegający do nieruchomości inwestora;

• najbliższa zabudowa chroniona akustycznie znajduje się w odległości ok. 250m na północ od działek inwestora (dom mieszkalny) i ok. 200 m również na północ znajduje się kurnik fermy drobiu. Nie istnieją budynki w odległości 20 i 44 m (na jakie powoływała się skarżąca), zaś wcześniej były to altanka i wiata.

Zdaniem organu, nie zaistniała potrzeba ponownego badania natężenia hałasu w odniesieniu do terenów zabudowanych. Nie będzie też zachodzić zjawisko kumulacji oddziaływań z "dzikim" terenem motocrossowym, gdyż działki gminne, na którym istniał, nie są wydzierżawione od stycznia 2017 r.

Dalej, organ wyjaśnił, że na planowanym torze jazdy będą się jednocześnie znajdować 2-3 pojazdy. Będzie on służył do doskonalenia nauki jazdy a nie do jazdy wyczynowej (palenia gumy). Wody opadowe z terenów utwardzonych odprowadzane będą do gruntu za pomocą tzw. drenażu francuskiego a ścieki sanitarne do kanalizacji miejskiej. Płyta poślizgowa o wymiarach: ok. 100 m x 20 m zraszana będzie wodą w ilości 1-1,5 m3 na dobę, krążąca w obiegu zamkniętym a pozostała część toru nie będzie zraszana. Woda krążąca w obiegu nie niesie ryzyka przedostania się do gruntu części opiłków/cząstek gumy, które przy normatywnej prędkości nie będą powstawały.

Powierzchnia inwestycji wyniesie 4,17 ha, w tym powierzchnia zabudowy – 23.000 m2 (55 % powierzchni terenu).

W trakcie eksploatacji przedsięwzięcia hałas będzie powstawać w wyniku normatywnego ruchu pojazdów a jego maksymalny poziom w ciągu dnia nie przekroczy 55 dB. Realizacja inwestycji spowoduje emisje do atmosfery w ramach obowiązujących norm, takich związków, jak: pył, SO2, NO2, CO węglowodory alifatyczne i aromatyczne, benzen. Odpady będą odbierane przez specjalistyczne firmy.

Polegając na opinii PPIS w B., organ uznał, że inwestycja nie będzie zagrażała czystości wód, chociaż działki inwestora są położone na terenie ochrony pośredniej komunalnych ujęć wód podziemnych i powierzchniowych dla B..

Kierując się danymi zawartymi w postanowieniu RDOŚ w B., organ stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie ujemnie wpływała na obszar Natura 2000, gdyż jej odległość od najbliższego obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza K. wynosi ok. 0,5 km oraz ok. 2 km od projektowanego specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000, natomiast na działkach inwestora nie występują siedliska roślin i zwierząt, objętych ochroną.

Reasumując, organ stwierdził, że w świetle przesłanek z art. 63 ustawy środowiskowej nie zachodziła potrzeba zobowiązywania wnioskodawcy do przedstawienia oceny oddziaływania na środowisko. Działki inwestora są usytuowane w obrębie miasta W., które nie posiada planu miejscowego, zaś ze studium uwarunkowań wynika, iż teren został przeznaczony pod przemysł, usługi, wytwórczość.

W odwołaniu, złożonym przez A. I. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucono decyzji Burmistrza W.:

• naruszenie art. 11 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do uwag i wniosków skarżącej zgłoszonych w piśmie z dnia [...].02.2017 r.;

• naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i uznania za wystarczający dowód Kartę Informacyjną przedsięwzięcia;

• naruszenie przepisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że nie będzie zachodzić zjawisko kumulacji oddziaływania przedsięwzięcia z "dzikim" torem motocrossowym;

• art. 74 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że Karta Informacyjna przedsięwzięcia jest kompletna i może służyć za podstawę do wydania decyzji.

Decyzją z dnia [...].05.2017 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...].02.2017 r.

Kolegium powtórzyło ustalenia poczynione przez organ I instancji wywodząc, że zostały spełnione okoliczności, o których stanowi art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej i nie zachodzi potrzeba sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko przyszłej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że Karta Informacyjna nie zawiera uzasadnienia w zakresie zapotrzebowania na wodę w ilości 2,5 m3 na dobę, Samorządowe Kolegium Odwoławczego wskazało, że organ I instancji wyjaśnił tę kwestię: płyta poślizgowa o wymiarach ok. 100 m x 20 m zraszana będzie wodą w ilości 1-1,5 m3 na dobę, która będzie krążyła w obiegu zamkniętym, zaś pozostała część toru nie będzie zraszana. Woda krążąca w obiegu zamkniętym nie niesie ryzyka przedostania się do gruntu opiłków/cząstek gumy, które przy normatywnej prędkości nie będą powstawały. W pozostałym zakresie (tj. 1-1,5 m3 wody na dobę), będzie wykorzystane na cele spożywcze i sanitarne. Wody opadowe będą odprowadzane do gruntu za pomocą drenażu francuskiego, zaś ścieki – do kanalizacji miejskiej.

Organ II instancji nie podzielił zarzutu odwołania co do nieprawidłowości sporządzenia Karty Informacyjnej przedsięwzięcia uznając, że skoro dane tam zawarte były analizowane przez RDOŚ i PPIS, to są prawidłowe zarówno w zakresie dopuszczalnej emisji hałasu (55 dB), jak też substancji, gazów i zanieczyszczeń. Ustalono, że nie będzie zachodzić zjawisko kumulacji oddziaływań z "dzikimi" torem motocrossowym, ponieważ on nie istnieje, zaś ruch pojazdów po drodze gminnej jest nieznaczny i również nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm.

W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku A. I. zarzuciła decyzji SKO naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego:

• art. 7, 8, 11 k.p.a. poprzez niepełne odniesienie się do zarzutów odwołania, zwłaszcza w kwestii dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony przyrody i oceny oddziaływania na środowisko w celu stwierdzenia, czy dane wskazane we wniosku przez inwestora K. K. są zgodne z rzeczywistością i na okoliczność wpływu inwestycji na środowisko, błędów w opiniach RDOŚ i PPIS oraz niepełnych informacji zawartych w Karcie Informacyjnej przedsięwzięcia, tj. charakterystyki toru (ostre zakręty, niecodzienne manewry, zapotrzebowania toru w wodę i sposobu jej zagospodarowania, braku wariantów przedsięwzięcia, braku danych, że wody opadowe odprowadzane do gruntu będą spełniać normy ustawowe, lakoniczny opis generowania hałasu, niewskazanie ilości związków emitowanych do atmosfery, nieuzasadnione twierdzenie o braku zagrożenia dla wartości przyrodniczych Parku);

• art. 107 § 3 w zw. z art. 11, 7, 8 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji, nie zawierającej wszystkich koniecznych jej elementów;

• art. 7, 77 § 1, 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i dowolnej oceny dowodów (Karty Informacyjnej);

• art. 15 k.p.a. poprzez pominięcie w skarżonej decyzji stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania odnoszącego się do zakresu wymaganych danych w Karcie Informacyjnej przedsięwzięcia;

• art. 74 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 62 "a" ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że Karta Informacyjna przedsięwzięcia jest kompletna i może stanowić podstawę do wydania decyzji w sytuacji, gdy: Karta Informacyjna nie zawiera wymaganych danych w zakresie: cech przedsięwzięcia, korytarzy ekologicznych, przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, mogących prowadzić do kumulacji oddziaływań z planowaną inwestycją, ryzyka wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej, i ich wpływu na środowisko, prac rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dane wskazane w Karcie Informacyjnej nie odpowiadają rozmiarowi inwestycji, a przy tym wnioskodawca zmienił w Karcie dane dotyczące zużycia wody o ¾ bez żadnego uzasadnienia, co świadczy o braku rzetelności tych danych;

• art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy środowiskowej poprzez uznanie braku kumulacji oddziaływań inwestycji z “dzikim" torem motocrossowym, co nie jest prawdą.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że z powodu lakoniczności i niejasności treści Karty Informacyjnej przedsięwzięcia, organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłego, czego organ nie uczynił błędnie przyjmując za wystarczające opinię RDOŚ i PPIS. Przy ponownym prowadzeniu sprawy inwestor dokonał zmiany danych w Karcie Informacyjnej, zmniejszając o ¾ ilość wody, która ma być wykorzystywana przy eksploatacji inwestycji, do czego nie odniosły się organy.

Skarżąca zauważa, że na datę orzekania przez organy obu instancji, bo od 01.01.2017 r. obowiązywał inny stan prawny ustawy środowiskowej polegający na wprowadzeniu art. 62 "a", który wprowadził szereg nowych elementów, jakie ma spełniać Karta informacyjna przedsięwzięcia. Organy orzekły na podstawie nieobowiązujących przepisów w zakresie wymogów Karty informacyjnej i nie wezwały inwestora do jej uzupełnienia.

W ocenie skarżącej, Karta Informacyjna uzupełniona przez wnioskodawcę, nie spełnia wymogów art. 62 "a" ust. 1 ustawy środowiskowej, gdyż nie zawiera informacji umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, tj. czy zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przez organy obu instancji nie zostały wyjaśnione takie kwestie, jak:

• zapotrzebowanie inwestycji w wodę, które określono początkowo na 10 m3 na dobę a następnie zmniejszono do ok. 2,5 m3, gdzie ok. 1,5 m3 ma być wykorzystane do zraszania płyty poślizgowej i ok. 1,5 m3 na cele spożywcze i sanitarne, co wydaje się nieprawdopodobne przy obowiązujących normach 15 dm3 na dobę na jednego pracownika;

• sposób zagospodarowania wody zużytej do natryskiwania płyty antypoślizgowej, gdzie organy nie wypowiedziały się, w jaki sposób będzie oczyszczana woda z zawiesin szkodliwych i substancji ropopochodnych, cząstek opon, zanim będzie odprowadzona do gruntu;

• brak w Karcie wariantów przedsięwzięcia, za które nie można uznać alternatywnego sposobu ogrzewania budynku: olejowego bądź gazowego;

• Karta nie zawiera danych, pozwalających na stwierdzenie, że wody opadowe odprowadzane do gruntu będą spełniać normy ustawowe przy przyjęciu, że po torze będą poruszać się jednocześnie 2-3 pojazdy, a miejsc parkingowych zaplanowano 19;

• w Karcie brak jest analizy hałasu poza ogólnym stwierdzeniem, że nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu;

• nie wskazano ilości związków emitowanych do atmosfery (SO2, NO2, CO itp.) poza ogólnym stwierdzeniem, że będzie to emisja nieznacząca;

• niewyjaśnienie braku zagrożeń dla środowiska przyrodniczego, za który nie sposób uznać wywodu organów, że skoro ruch pojazdów będzie niewielki, to i wpływ na środowisko będzie taki sam.

Skarżąca wyraziła pogląd, że opinie RDOŚ oraz PPIS w B. nie zawierają uzasadnienia stanowiska i powtarzają błędy z Karty informacyjnej przedsięwzięcia. Zarzucono decyzji nie wyjaśnienie kumulacji oddziaływania przedsięwzięcia z "dzikim" terenem motocrossowym, bowiem okoliczność, że działka pod taki tor nie jest wydzierżawiana przez Miasto W., nie oznacza, że nie funkcjonuje on w rzeczywistości.

Zdaniem skarżącej, zgromadzony materiał dowodowy nie mógł stanowić podstawy do oceny przesłanek z art. 63 ustawy środowiskowej.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uczestnik postępowania złożył pismo procesowe z dnia [...].09.2017 r. (k-73), w którym powtórzył informacje zawarte w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia uważając, że została ona sporządzona odpowiednio do zakresu inwestycji. Wniósł o oddalenie skargi.

Pełnomocnicy skarżącej, na rozprawie w dniu [...].11.2017 r. poparli skargę. Pełnomocnik J. S. (córka Skarżącej) złożyła wyjaśnienia, z których wynikało m.in. że na działce o nr [...] (znajdującej się naprzeciwko spornej inwestycji) ma zamiar pobudować dom dziennego pobytu dla osób z zaburzeniami psychiatrycznymi. Będzie to niemożliwe, jeśli powstanie ośrodek szkoleniowy z torem do doskonalenia jazdy z uwagi na hałas i szkodliwe emisje do atmosfery. Jej zdaniem, tego rodzaju inwestycje nie powinny być dozwolone w granicach miasta. Po uchyleniu pierwszej decyzji przez Sąd, inwestor celowo zaniżył parametry zużycia wody i odpadów w celu uzyskania kolejnej korzystnej decyzji. Inwestor podał nieprawidłowo kryteria inwestycji i w ten sposób uzyskał pozytywną opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wprowadzając go w błąd. Istnieją przepisy prawa (rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 16.01.2013 r. w sprawie doskonalenia techniki jazdy), które zawierają normy dla tego rodzaju przedsięwzięcia.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że ilość 1,5 m3 wody będzie wystarczająca do zraszania placu manewrowego, w obiegu zamkniętym z możliwością uzupełnienia wody odparowanej. Przyznał, że budynek szkoleniowy jest już w trakcie budowy a skarżąca niepotrzebnie mnoży wątpliwości, skoro decyzja została uzgodniona z organem profesjonalnym, jakim jest RDOŚ.

Po zamknięciu rozprawy a przed ogłoszeniem wyroku, wpłynął wniosek skarżącej o otwarcie rozprawy na nowo i przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Sąd wniosku nie uwzględnił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest w znaczącej części uzasadniona.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującego w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wydaną przez Burmistrza W., którą organ ten orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Jest to kolejne rozstrzygnięcie w tej sprawie, po uprzednim uchyleniu decyzji przez Sąd w sprawie o sygn. II SA/Bk 782/15.

W przedmiotowej sprawie, poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Konsekwentnie, inwestor przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji, o jakich mowa w art. 72 ust. 2 powyższej ustawy, obowiązany był do wystąpienia do Burmistrza z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgoda powyższa została wydana decyzją z dnia [...].02.2017 r., w której to organ wskazał równocześnie, iż w przedmiotowej sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Art. 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa środowiskowa obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących.

W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). Sąd wskazuje, że w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach K.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że organ l instancji, po uzupełnieniu wniosku przez inwestora, prawidłowo zwrócił się, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy środowiskowej do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stanowisko uzyskane postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].09.2016 r. oraz pismami Powiatowego Inspektora Sanitarnego, z dnia [...] i [...].09.2016 r. obligowało organ do dokonania oceny, czy w świetle art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, konieczne było nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rolą organu było dokonanie oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej.

Stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2); rodzaj ... i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 oraz art. 62 ust. 1 (pkt 3). Burmistrz w tej sprawie dokonał analizy załączonej do wniosku Karty informacyjnej przedsięwzięcia (i jej uzupełnienia) wskazując, iż nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja nie wpłynie szkodliwie na środowisko przyrodnicze oraz zdrowie i życie ludzi, zaś wszystkie uciążliwości z nią związane zamykać się będą na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny.

Organ II Instancji podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu l instancji, nie dopatrzył się uchybień proceduralnych i materialnoprawnych, z czym Sąd nie może się zgodzić.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w aspekcie spełnienia wymogów inwestycji, o jakich stanowił art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, skład orzekający powziął szereg wątpliwości, co do rzetelności zgromadzonego materiału dowodowego i jego oceny przez organy obydwu instancji.

Należy zwrócić uwagę, że na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej organ l instancji wydaje postanowienie zarówno wówczas, gdy stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas gdy takiej potrzeby nie stwierdzi (art. 63 ust. 2). Ponieważ na postanowienie z art. 63 ust. 2 nie służy zażalenie, obowiązkiem Sądu jest zbadanie jego zasadności, bowiem kontynuacją tego postanowienia jest decyzja środowiskowa. W niniejszym przypadku, zaskarżona decyzja została poprzedzona postanowieniem Burmistrza W. z dnia [...].11.2016 r., które to akty zostały poddane łącznie kontroli sądowej.

Kontrolując obecnie zaskarżone decyzje, należy nawiązać do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28.04.2016 r. (II SA/Bk 782/15) w aspekcie zrealizowania, przez organy administracyjne, wytycznych Sądu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zgodnie, bowiem, z art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej: p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także Sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie.

W ocenie składu orzekającego, większość zaleceń Sądu została zrealizowana w wyniku ponownie prowadzonego postępowania dowodowego, a mianowicie: Sąd uznał za wiarygodne ustalenie braku kumulacji emisji (zwłaszcza hałasu) pochodzących z "dzikiego" toru motocrossowego, przebiegającej drogi gminnej z planowaną inwestycją. Skoro tor motocrossowy działał nielegalnie, a obecnie nie funkcjonuje, to każde wznowienie jego użytkowania będzie podstawą dla organów administracji do jego natychmiastowego zamknięcia. Podobnie – zostały wyjaśnione przez organy, odległości pomiędzy planowaną inwestycją a najbliższą zabudową mieszkaniową, znajdującą się ok. 250 m od działek inwestora a nie (jak twierdzi skarżąca), w odległości ok. 20 m czy też 44 m.

Można również uznać za wyjaśnione kwestię braku negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 (na ten temat wypowiedział się RDOŚ w B. postanowieniem z dnia [...].09.2016 r.).

Natomiast, nie w sposób zgodzić się z twierdzeniem inwestora, że Karta Informacyjna, po jej uzupełnieniu, zawiera tzw. warianty przedsięwzięcia. Nie jest tym wariantem wariant "zerowy" (brak realizacji inwestycji), bądź zmiana sposobu ogrzewania budynku szkoleniowego – z ogrzewania gazowego na olejowe. Nie zmienia się przy tym lokalizacja inwestycji.

Natomiast, w skardze podniesiono szereg zarzutów, które nie wystąpiły w sprawie o sygn. II SA/Bk 782/15. Nadto, Sąd z urzędu zauważa pewne uchybienia (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy podkreślić, że w sytuacji stwierdzenia przez organy braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, organy decyzyjne winny dokonać obiektywnej, wyważonej, opartej na niekwestionowanym stanie faktycznym oceny Karty Informacyjnej przedsięwzięcia, jako dowodu zasadniczego, w aspekcie wymagań art. 63 aktualne obowiązującej ustawy środowiskowej. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, zatem są zobowiązane orzekać, uwzględniając obowiązujący stan prawny.

Tej zasadzie uchybiły organy orzekające zarówno w I jak i II instancji nie zauważając, że z dniem 01.01.2017 nastąpiła istotna zmiana przepisów ustawy środowiskowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 09.10.2015 o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2015 r., poz. 1936). Zmianie uległa m.in. regulacja odnosząca się od treści Karty Informacyjnej przedsięwzięcia (dodano obecnie art. 62 "a"), jak również treść art. 63 ustawy środowiskowej czy art. 84 (dodano ust. 1 "a").

W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana dnia [...].05.2017 r. a poprzedzająca ją decyzja Burmistrza W. dnia [...].02.2017 r., a więc akty te winny być sprecyzowane w oparciu o nowy stan prawny (co Sąd zauważa z urzędu, jak również słusznie podnosi pełnomocnik skarżącej w zarzutach skargi).

Tymczasem analiza akt administracyjnych sprawy oraz treść rozstrzygnięć prowadzi do stwierdzenia, że organ I instancji nie uwzględnił przy orzekaniu zmiany stanu prawnego, na skutek czego dokonał oceny i analizy uwarunkowań określonych w art. 63 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2016 r. Ocena taka znajduje potwierdzenie zarówno w treści wskazanej podstawy prawnej, jak i szczegółowych argumentach uzasadnień rozstrzygnięć odnoszących do treści przepisów w poprzednim brzmieniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy prawnie wadliwą decyzję, naruszając art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Kolegium nie odniosło się do zarzutu niezastosowania przepisu art. 62 "a" i art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej w nowym brzmieniu, obowiązujących od dnia 01.01.2017 r. Natomiast niekwestionowana pozostaje dotychczasowa zasada, że wiążący stan prawny w danej sprawie ma miejsce w dacie orzekania przez organ odwoławczy.

Następnym błędem prawnym i faktycznym jest przyjęcie przez organy Karty Informacyjnej przedsięwzięcia, bez jej należytej weryfikacji, jako głównego dowodu w sprawie i podstawy wydania zaskarżonej decyzji.

Pierwsza Karta Informacyjna przedsięwzięcia została dołączona do wniosku K. K. z dnia [...].01.2014 r. i została podpisana przez architekta G. K. Po uchyleniu decyzji przez Sąd w sprawie o sygn. II SA/Bk 782/15, zaszła konieczność jej uzupełnienia. Karta ta została złożona, w nowej uzupełnionej wersji, przy piśmie inwestora z dnia 19.09.2016 r. i została zaopatrzona podpisem inwestora.

Podstawa prawna, wskazana w Karcie – art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej – nie obowiązywała w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji (obowiązywał wówczas art. 62 "a" znowelizowanej ustawy środowiskowej). Stąd też, ten dokument nie mógł stanowić zasadniczej podstawy wydania decyzji.

W przypadku sporządzenia Karty Informacyjnej przedsięwzięcia, stanowiącej podstawowy dokument podlegający ocenie organu, konieczne jest posiadanie wiedzy specjalistycznej pozwalającej odnieść się fachowo do zagadnień wskazanych, w obecnie obowiązującym art. 62 "a" ustawy środowiskowej. Art. 62 "a" ust. 2 ustawy zawiera wymóg podpisania Karty Informacyjnej przez jej "autora lub osobę kierującą zespołem autorów". Zatem, podpisanie poprawionej Karty Informacyjnej przez inwestora, w sprawie niniejszej, sugeruje, iż to on jest autorem tego specjalistycznego opracowania.

Co prawda przepisy ustawy środowiskowej w brzmieniu poprzednim i aktualnym, nie zawierają wymogów, jakie ma spełniać osoba sporządzająca Kartę Informacyjną. Jednakże nie sposób przyjąć, że będzie to osoba przypadkowa nie posiadająca wiedzy w danej dziedzinie. Zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) obliguje organy do podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Należy zauważyć, że Karta Informacyjna przedsięwzięcia nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i nie może stanowić jedynego źródła materiału faktycznego w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej w sprawach dotyczących decyzji środowiskowych wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski, zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.07.2015 r. – II OSK 3020/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22.08.2017 r. – II SA/Bd 724/17).

Sąd podziela zarzuty skargi, iż w kwestiach szczegółowych, zawartych w Karcie Informacyjnej występuje dużo nieścisłości.

Porównując treść Karty Informacyjnej dołączonej do wniosku inwestora z treścią Karty "poprawionej" widać, iż inwestor zmienił kilka parametrów a pomimo tego wniosku – braku negatywnych oddziaływań na środowisko – pozostały te same. Dotyczy to wskazania w pierwszej Karcie, że inwestor planuje wybudowanie toru z placem manewrowym, w tym powierzchni poślizgowej, na którym w jednym czasie będzie znajdować się jeden pojazd. Przewidywane zapotrzebowanie na wodę (w tym natrysk powierzchni poślizgowych) wyniesie ok. 10 m3 na dobę.

W uzupełnionej Karcie Informacyjnej inwestor zaplanował tor jazdy, gdzie będzie znajdować się jednocześnie 2-3 pojazdy (dotyczy samochodów osobowych i ciężarowych a przewidywane zużycie wody na wszystkie cele (tym natrysk powierzchni poślizgowej o wymiarach 100 m x 20 m) wyniesie ok. 2,5 m3 na dobę.

Sąd podziela wątpliwości wyrażone w zarzutach skargi, że zaplanowane ilości zużycia wody (10 m3 a nawet 2,5 m3 na dobę) wydają się bardzo duże i nie uzasadniono ich zużycia. Brak jest danych stwierdzających, że wody opadowe odprowadzane do gruntu będą spełniać normy ustawowe i nie będą zagrażać środowisku. Należy zgodzić się ze skarżącą, że opis generowania hałasu jest powierzchowny.

Stwierdzono, że nie będzie prowadzona jazda wyczynowa czy też "palenie gumy". Zatem, organy winny uzyskać podstawowe informacje, na czym ma polegać istota doskonalenia techniki jazdy, gdzie przewidziano nawierzchnię poślizgową, nietypowe zakręty, nagłe przyśpieszanie i hamowanie.

Niewątpliwie łączy się z tym emisja hałasu i związków emitowanych do atmosfery. Karta Informacyjna podaje, że będą to pyły, SO2, NO2, CO, lecz w dopuszczalnych normach. Nie poparto tych twierdzeń obliczeniami czy dowodami.

Odnosząc się do opinii PPIS z dnia [...].09.2016 r. oraz do opinii RDOŚ z dnia [...].09.2016 r. wydanej w formie postanowienia, Sąd stwierdza, że zostały one oparte o treść Karty Informacyjnej przedsięwzięcia, bowiem organy opiniujące nie były kompetentne ani upoważnione do weryfikowania stanu faktycznego opisanego w Karcie. Skoro więc istnieje wiele mankamentów treści tej Karty (opisane powyżej), to wydane oceny przez organy współdziałające nie mogą być miarodajne dla wyniku sprawy.

Reasumując, Sąd stwierdza, że organy administracyjne, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przedwcześnie uznały brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Biorąc pod uwagę specyfikę inwestycji, wielowątkowość problematyki co do jej oddziaływania na środowisko, w ocenie Sądu, zasada przezorności nakazywałaby potrzebę sporządzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Jednakże, to organ administracji prowadzi postępowanie a Sąd jest tylko instytucją kontrolną. Zatem, jeśli organy nadal będą prowadzić postępowanie w kierunku braku potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko, to przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy je prowadzić w oparciu o stan prawny aktualnie obowiązujący. Należy zobowiązać inwestora do złożenia Karty Informacyjnej przedsięwzięcia spełniającej wymogi określone w art. 62 "a" ustawy środowiskowej (po nowelizacji). W sytuacji braku spójności czy jasności stwierdzeń zawartych w Karcie Informacyjnej, nie istnieje, zdaniem Sądu, przeszkoda do żądania wyjaśnień od autora opracowania, albo też dopuszczenia dowodu z opinii biegłego odpowiedniej specjalności. Należy bowiem mieć na uwadze, że jest to postępowanie administracyjne, gdzie obowiązują wszystkie zasady procesowe zapisane w przepisach art. 6, 7, 8, 9, 11 K.p.a. zaś jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Organ winien pamiętać, że po uzupełnieniu materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, należy ponownie zwrócić się o opinie do organów współdziałających.

Niezależnie od powyższego, Sąd zwraca uwagę stronie skarżącej, że ciążący na organie prowadzonym postępowanie administracyjne, obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nie oznacza, że strona ma pozostać bierna zwłaszcza, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Aktywność strony skarżącej nie może ograniczyć się tylko do negowania ustaleń organu oraz okoliczności wynikających z przedłożonych przez inwestora dowodów. Każda strona może składać, w trakcie postępowania administracyjnego (a nie dopiero przed sądem), dowody potwierdzające zasadność jej stanowiska, zwłaszcza gdy zmierza do zakwestionowania treści dokumentu, jakim jest Karta Informacyjna przedsięwzięcia i wynikających z niej uwarunkowań dotyczących zakresu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Może to być np. kontr opinia sporządzona przez osobę posiadającą specjalistyczną wiedzę.

Końcowo należy wspomnieć, że pełnomocnik skarżącej, po zamknięciu rozprawy, złożył wniosek z dnia 20.11.2017 r. o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo, przedstawiając swoje stanowisko na piśmie oraz dowody z dokumentów. Sąd nie przychylił się do wniosku o otwarcie rozprawy uważając, że materiał zebrany w sprawie jest wystarczający do ferowania orzeczenia.

Raz jeszcze należy podkreślić: strona skarżąca winna mieć świadomość, że wszelkie wnioski dowodowe należy składać przed organem prowadzonym postępowanie administracyjne, bowiem sąd administracyjny może tylko w wyjątkowych przypadkach dopuścić dowód i to jedynie z dokumentów (art. 106 § 3 p.p.s.a.)

Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 200 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.-