Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1571/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 1 i 4, art. 25 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 121, 122
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/ Wr 1568 - 1572 /03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2005 r. Wojew-dzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA - Lidia Błystak Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mr-z (sprawozdawca) Asesor WSA - Marek Olejnik Protokolant: Barbara Głowaczewska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi: A. D. na decyzje Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]: Nr [...] ;Nr [...]; Nr [...]; Nr [...]; Nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług za : maj, czerwiec, lipiec, listopad i grudzień 2001 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/ Wr 1568- 1572/03

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A. D. są decyzje Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...]; Nr [...]; Nr [...]; Nr [...]; Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za : maj, czerwiec, lipiec, listopad i grudzień 2001 roku, utrzymujące w mocy wydane w tym zakresie decyzje Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...].

Podstawą podjęcia spornych decyzji była przeprowadzona przez Urząd Skarbowy w Z. kontrola oraz postępowanie podatkowe, w toku których stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług mające wpływ na rozliczenie Strony z budżetem państwa za wskazane miesiące. Prowadzona przez A. D. działalność gospodarcza obejmowała w tym okresie skup i sprzedaż olejów przepracowanych, prace pomocnicze przy remontach sprężarek, doradztwo techniczne i szkolenia w zakresie P-poż. i BHP. Urząd Skarbowy w Z. zakwestionował rozliczenie podatnika w podatku od towarów i usług wykazane w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2001r. Opierając się na wynikach przeprowadzonej kontroli oraz wyjaśnieniach Skarżącego Urząd Skarbowy zarzucił, że podatnik naruszył:

art. 2 ust. 3 pkt 1 i 4 związku z zapisem art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.), gdyż w poszczególnych okresach rozliczeniowych 2001 r. nie opodatkował towarów przekazanych na potrzeby reprezentacji i reklamy oraz ich darowizny (mimo, iż pomniejszył podatek należny o kwotę podatku naliczonego przy zakupie tych towarów);

art. 25 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy poprzez rozliczenie podatku naliczonego z faktur zakupu dokumentujących wydatki, które nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów podatku dochodowym;

art. 25 ust. l pkt 3 lit.b powołanej ustawy, poprzez odliczenie podatku naliczonego przy zakupie usług noclegowych i gastronomicznych;

art. 19 ust 1 ustawy - rozliczając w poszczególnych miesiącach podatek naliczony wykazany w fakturach zakupu wystawionych na rzecz Pani S. D.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami Urząd Skarbowy w Z. w decyzjach za:

maj 2001 r. zwiększył zobowiązanie (z kwoty [...] do [...]) poprzez:

1. zmniejszenie podatku naliczonego z faktur zakupu:

kamery JVC, kasety wideo i roweru ([...])

usług noclegowych i gastronomicznych ([...])

usług telekomunikacyjnych - faktura wystawiona na S. D. ([...]);

2. opodatkowanie dokonanej przez stronę darowizny artykułów papierniczych (na rzecz szkoły);

3. powiększenie podatku należnego o kwotę [...], tj. kwotę podatku z wystawionej faktury nr [...] z dnia [...] za usługi doradztwa technicznego, która nie została ujęta w ogólnej kwocie podatku należnego wykazanego w deklaracji VAT-7.

czerwiec 2001 r. (deklarowana nadwyżka p. naliczonego nad należnym) - organ określił zobowiązanie w wyniku:

1. zmniejszenia podatku naliczonego z faktur zakupu:

akcesoriów do kamery i roweru, telefonu komórkowego, okularów (art. 25 ust 1 pkt 3 ustawy VAT);

usług noclegowych i gastronomicznych (art. 25 ust 1 pkt 3 b);

usług telekomunikacyjnych - faktura wystawiona na S. D.

2. opodatkowanie dokonanej przez stronę darowizny artykułów papierniczych (na rzecz szkoły) i przekazanie na potrzeby reprezentacji i reklamy (art. 2 ust 3 pkt 1 i 4) organ opodatkował przekazanie na reprezentację i reklamę, nie kwestionował podatku naliczonego przy ich zakupie;

3. powiększenie podatku należnego o kwotę [...], wynikającą z wystawionej faktury nr [...] z dnia [...], która nie została ujęta w ogólnej kwocie podatku należnego wykazanego w deklaracji VAT-7.

lipiec 2001 r. - organy zmniejszyły deklarowaną nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji w części dotyczącej sankcji, korekta rozliczenia wynikała ze:

1. zmniejszenia podatku naliczonego z faktur zakupu:

akcesoriów do kamery; (art. 25 ust 1 pkt 3 ustawy VAT);

usług telekomunikacyjnych (faktura wystawiona na p. S. D.)

2. opodatkowanie przekazania na potrzeby reprezentacji i reklamy (art. 2 ust. 3), nie kwestionowano podatku naliczonego przy zakupie.

listopad 2001 r.- organy zwiększyły kwotę zobowiązania w wyniku:

1. zmniejszenia podatku naliczonego z faktur zakupu:

telewizora i mieszanka piaskowej (art. 25 ust 1 pkt 3 ustawy VAT);

usług noclegowych (art. 25 ust 1 pkt 3 b ustawy VAT);

usług telekomunikacyjnych - faktura wystawiona na S. D.

2. opodatkowanie dokonanej przez stronę darowizny i przekazania na potrzeby reprezentacji i reklamy (art. 2 ust 3), nie kwestionowano podatku naliczonego przy zakupie tych towarów;

3.przedwczesne odliczenie podatku naliczonego z faktury otrzymanej w grudniu (US przypisał prawidłowo do grudnia).

grudzień 2001 r. - zwiększenie zobowiązania w wyniku:

1. zmniejszenie podatku naliczonego z faktur zakupu:

aparatu fotograficznego i odtwarzacza CD (art. 25 ust 1 pkt 3 );

usług noclegowych (art. 25 ust 1 pkt 3 b );

usług telekomunikacyjnych - faktura wystawiona na p. S. D.

2. opodatkowanie dokonanej przez stronę darowizny artykułów papierniczych (na rzecz szkoły) i przekazania na potrzeby reprezentacji i reklamy (art. 2 ust. 3 pkt 1 i 4) - organy opodatkowały przekazanie, nie kwestionując podatku naliczonego przy zakupie tych towarów.

W wyniku złożonego odwołania Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. - decyzjami z dnia [...] - utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, tylko za m-ce kwiecień i lipiec (w których Urząd Skarbowy oprócz zobowiązania określił też sankcje), organ odwoławczy uchylił w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania.

Nie akceptując rozstrzygnięcia Izby Skarbowej, A. D. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, formułując zarzuty jak w odwołaniu, w szczególności strona podniosła, że organy podatkowe dowolnie zinterpretowały przepisy dotyczące zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, żądając wykazania przez podatnika związku i wpływu wydatków na wysokość uzyskanego przychodu. W związku z tym zarzucił też naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie reguł dowodowych, kwestionując obarczenie podatnika obowiązkiem wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkami a prowadzoną działalnością. Zarzucił, że organy informując go o możliwości składania wyjaśnień, nie uprzedziły go o skutkach wynikających z braku udowodnienia niektórych faktów, w tym np. okazania kaset szkoleniowych, używania kamery do dokumentowania w porcie załadunku olejów, czy też okazania biletów bagażowych na przewóz roweru służącego mu do poruszania się po porcie. Powołując się na te okoliczności strona powołała się ogólnie, że fakty te może potwierdzić "wiele osób". Skarżący zarzucił naruszenie art. 122 OP - przez brak należytego pouczenia o przysługujących podatnikowi prawach. Wywodził w skardze, że to organy winny wskazać podatnikowi, jakiego rodzaju dowody ma przedstawić dla wykazania swoich racji. Zarzucając naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów podnosił, że organy uznając zakwestionowane wydatki za służące celom osobistym, nie wskazały żadnych okoliczności popierających takie twierdzenia. Zarzucił też brak obiektywizmu w gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała w całości dotychczas prezentowane stanowisko i wniosła o oddalenie skargi.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższa skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we W. w dniu [...], zatem powołany wyżej przepis uzasadnia jej rozpatrzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga, nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym.

Z uwagi na podnoszone w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia w postępowaniu prowadzonym przez organy orzekające w sprawie, zarówno prawa materialnego jak i procesowego, Sąd ocenił w pierwszej kolejności zarzuty odnoszące się do prawa procesowego, bowiem jedynie w przypadku wykluczenia naruszenia procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy zasadna jest ocena zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym. Niezależnie bowiem od materialnych granic opodatkowania - określonych ustawami podatkowymi, przepisy procesowe stoją na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność zarzutów procesowych należy ocenić więc w świetle art.145 § 1 pkt 1 lit b i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c) - Sąd uwzględnia skargę.

Sąd rozpatrując według powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję, ważył formułowane wobec niej zarzuty procesowe, których istota sprowadza się do oceny, czy postępowanie przeprowadzone zostało z zachowaniem określonych w art. 121 i art. 122 - zasad postępowania i czy w świetle tych norm, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia twierdzenie organów o braku związku zakwestionowanych wydatków z osiągniętym przychodem i potwierdza ich osobisty charakter.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 122 OP podatnik opiera na braku pouczenia, że poza ogólnym wyjaśnieniem o celach zakupu zakwestionowanych przedmiotów, winien on udowodnić, że przedmiotów tych używał dla osiągnięcia dochodów z działalności, wskazując konkretne przykłady i składając wnioski dowodowe w tym przedmiocie.

Zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z regulacji tej wynika obowiązek organów podatkowych do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, tak aby stworzyć rzeczywisty obraz sprawy i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności. Aby decyzja poddawała się kontroli pod kątem oceny czy nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy powinien rozpatrzyć wszystkie okoliczności sprawy we wzajemnej ich łączności przy uwzględnieniu wszystkich dostępnych dowodów. Poprawne ustalenie stanu faktycznego sprawy jest więc niezbędnym elementem, warunkującym prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego. Należy jednoznacznie stwierdzić, że ten etap postępowania nakłada szczególne obowiązki na organy podatkowe, które ustawodawca obarczył odpowiedzialnością za ustalenie stanu faktycznego. Wbrew twierdzeniom organów podatkowych, brak aktywnego współdziałania strony w ustaleniu stanu faktycznego nie zwalnia organów z obowiązku wykazania zasadności przyjętych ustaleń jeżeli pozostają one w sprzeczności z dokumentami i twierdzeniami podatnika. Ustawodawca podatkowy, formułując zasady postępowania nie recypował reguły art. 6 Kodeksu cywilnego nakładającej obowiązek dowodowy na stronę, która z określonego faktu wywodzi skutki prawne. Stąd okoliczność, że korzyść z kwestionowanych faktur - dokumentujących wydatki odniósł podatnik, nie uzasadnia przerzucenia na niego obowiązku wykazania, że wydatek ten był niezbędny i miał bezpośredni związek z osiągnięciem przychodu. Sąd nie podzielając w tym względzie poglądu forowanego przez organy, dokonał oceny poprawności przeprowadzonego postępowania, ważąc przy tym, czy zgromadzony materiał dowodowy, uzasadniał wyprowadzenie wniosków przyjętych przez orzekające w sprawie organy i czy nie naruszyły one przy jego ocenie granic swobodnej oceny dowodów.

W sprawie będącej przedmiotem sporu, nie budzi wątpliwości stan faktyczny, organy nie kwestionują bowiem poniesionych wydatków związanych z zakupem: kamery i wyposażenia (kaset, torby, akumulatora), telewizora z odtwarzaczem kaset video, odtwarzacza płyt CD, aparatu fotograficznego, roweru z dodatkowym wyposażeniem, okularów i szkieł korekcyjnych. Nie uznały jednak tych wydatków za koszt podatkowy z uwagi na odmienną ocenę ich związku z uzyskanym przychodem i w konsekwencji odmówiły podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT przy ich zakupie.

Odnosząc się do zasadności rozstrzygnięcia, wobec stawianych w skardze zarzutów - Sąd, mimo zastrzeżeń do poglądu organów podatkowych o ciężarze dowodów, uznaje rozstrzygnięcie za trafne, bowiem organy podatkowe, mimo prezentowania poglądu że ciężar dowodu co do związku wydatku z przychodem spoczywa na stronie, przeprowadziły postępowanie w szerokim zakresie i zgromadziły (z zachowaniem obowiązujących procedur) materiał dowodowy, który w ocenie Sądu pozwalał na przyjęcie, że zakwestionowane wydatki - nie miały związku z uzyskanym przez podatnika przychodem.

Wynikający z zasad ogólnych, w szczególności z art. 122 OP - obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy należy rozumieć jako podjęcie wszelkich działań w celu wyjaśnienia spornych kwestii. W sytuacji jednak, gdy związek wydatku z uzyskanym przychodem jest w ocenie organów wątpliwy, a dowodów na jego istnienie nie można uzyskać bez aktywności samego podatnika, zaś ten uchyla się przed ich wskazaniem, to odpowiedzialnością nie można obarczać organów. W analizowanym stanie faktycznym, podnoszony w skardze zarzut - braku świadomości podatnika co do konieczności uwiarygodnienia okoliczności używania zakupionego sprzętu do celów działalności gospodarczej jest bezzasadny. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że organy na każdym etapie prowadzonego postępowania zarówno w zakresie podatku od towarów i usług jak i podatku dochodowego - próbowały ustalić związek kwestionowanych wydatków z uzyskanym przychodem, jednak podatnik, mając świadomość znaczenia ewentualnych dowodów dla skutków podatkowych w obu podatkach, nie udostępnił takich dowodów. Chcąc ustalić związek zakupu kamery i dodatkowego sprzętu do nagrywania (w tym kaset video) i odtwarzacz CD z przychodem z usług szkoleniowych i dokumentowaniem załadunku i wyładunku olejów w porcie morskim, organy żądały okazania kaset dokumentujących te czynności, jednak podatnik nie okazał ich, stwierdził do protokołu, że ich nie posiada i odmówił wskazania osób z którymi jak twierdził "wymienia się materiałami szkoleniowymi". Odmowa wskazania tych osób wykluczyła możliwość zweryfikowania przez organy ogólnikowych twierdzeń podatnika. Podobne, nie można czynić zarzutu organom, że nie uwzględniły podatku naliczonego przy zakupie odtwarzacza CD, telewizora i roweru, który rzekomo służył podatnikowi do poruszania się po porcie w czasie załadunku i wyładunku olejów. Podczas kontroli podatnik nie okazał odtwarzacza CD, telewizor znajdował się w części mieszkalnej a rzeczony rower znajdował się poza siedzibą firmy (u córki podatnika) zaś A. D. nie okazał jakichkolwiek dowodów potwierdzających używanie tych sprzętów do czynności z których osiągał przychody. Nie uwiarygodnił tych okoliczności nawet w skardze do Sądu, w której powołał się ogólnie, że "fakt przewożenia roweru do Szczecina może potwierdzić wiele osób", zaś kaset video i odtwarzacza nie okazał kontrolującym, bo "akurat w tym czasie nie posiadał ich w siedzibie firmy, bo znajdowały się u osób trzecich", zaś podatnik mimo żądania organów, odmówił wskazania tych osób. Tak lakoniczne oświadczenia potwierdzają, że przy najdalej idącej staranności organów, nie można było uzyskać nawet pośrednich dowodów dla uznania związku wydatków dotyczących zarówno sprzętu do nagrywania i odtwarzania, jak i roweru z uzyskiwanym przez podatnika przychodem. Wadliwości postępowania, nie można też zarzucić organom przy badaniu związku innych zakwestionowanych wydatków z kosztem uzyskania przychodów. Zakup trzech par okularów jest typowym zakupem na cele osobiste i takiego charakteru wydatku nie zmienia fakt korzystania z nich również w prowadzonej działalności gospodarczej. Również zakup kolejnego telefonu komórkowego, który jak oświadczył sam podatnik używany był przez osoby trzecie świadczące usługi transportowe, nie mógł być uznany za koszt podatkowy u skarżącego. Odrębnie prowadzone postępowania w zakresie podatku dochodowego za 2001 r. i za poszczególne miesiące 2001 r. co do rozliczenia podatku od towarów i usług, doprowadziły do takich samych wniosków, wykluczających możliwość uznania spornych wydatków za koszt podatkowy w świetle art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji brak podstaw do odliczenia podatku naliczonego VAT przy zakupie zakwestionowanego sprzętu z uwagi na regulację art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

Sąd oceniając zarzuty formułowane w skardze, nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Wątpliwość zarzutów skargi potwierdza też pośrednio ostateczny charakter decyzji w zakresie podatku dochodowego za 2001 r. w której tożsame ustalenia Urzędu Skarbowego w Z. i nie uznanie wydatków na zakup: kamery i wyposażenia (kaset, torby, akumulatora), telewizora z odtwarzaczem kaset video, odtwarzacza płyt CD, aparatu fotograficznego, roweru z dodatkowym wyposażeniem, okularów i szkieł korekcyjnych - nie były przez podatnika kwestionowane w postępowaniu instancyjnym.

Równie lakoniczne wyjaśnienia składał podatnik w zakresie darowizny na rzecz szkół materiałów biurowych. Do protokołu z kontroli oświadczył jedynie, że przekazywał wielokrotnie materiały biurowe nieodpłatnie jednej ze szkół zgorzeleckich, nie wskazał jednak której, ani w jakich ilościach, tłumacząc to znacznym upływem czasu i brakiem jakiegokolwiek potwierdzenia na dokonanie tych czynności. Okoliczności te potwierdzają, że podatnik nie wykazując nawet minimalnej staranności w dokumentowaniu zdarzeń skutkujących podatkowo, zarzuca organom podatkowym, że te nie zgromadziły dowodów na kosztowy charakter jego wydatków. Zarzuty te, jak i twierdzenia podatnika o stosowaniu w postępowaniu podatkowym zasad przyjętych w prawie cywilnym są bezzasadne. Rację mają organy podatkowe, wskazując na autonomiczną regulację obowiązku informowania stron w postępowaniu podatkowym wynikającą z art. 121 § 2 OP, co wyklucza stosowanie reguł dowodowych i zasad postępowania przyjętych w prawie cywilnym.

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w kontekście stawianych w skardze zarzutów procesowych, Sąd orzekający w sprawie -ważąc argumenty omówione wyżej - nie podzielił poglądu skarżącej Spółki co do naruszenia przez organy podatkowe zasad ogólnych postępowania wyrażonych normami art. 121 (zaufania do organów podatkowych) i art. 122 (prawdy obiektywnej) Ordynacji podatkowej oraz integralnie z nimi związanych przepisów art. 180, art. 187 i art. 188 tej ustawy regulujących procedurę i obowiązki organu na etapie gromadzenia dowodów dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Uznał też, iż nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym braku podstaw faktycznych decyzji jak i dowolności w ocenie materiału dowodowego, czy wreszcie naruszenia granic swobodnej oceny dowodów, stąd skutki podatkowe, które legły u podstaw przyjętego rozstrzygnięcia - uznać należy za zasadne.

Za równie bezpodstawne uznać należy pozostałe zarzuty skargi dotyczące opodatkowania darowizny materiałów biurowych na rzecz szkoły jak i przekazania towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy. Powołany w decyzjach przepis art. 2 ust. 3 pkt 1 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług jednoznacznie poddaje opodatkowaniu podatkiem VAT wyżej wymienione czynności. Natomiast zarzut odnoszący się do zakupu ręczników jest niezrozumiały, bowiem koszt z tego tytułu został uwzględniony już na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji.

Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia norm prawa materialnego, w tym akcentowanego w skardze naruszenia art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzut ten jest bezzasadny zarówno ze względu na okoliczności co do których stanowisko Sądu zostało przedstawione przy omawianiu zarzutów proceduralnych dotyczących skarżonych decyzji, jak i ze względu na ustalenia organów podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r., które mają charakter ostateczny, na dowód czego pełnomocnik Izby Skarbowej przedłożył na rozprawie do akt sprawy - decyzję Urzędu Skarbowego w Z. (z dnia [...] Nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. nie stwierdził też ogólnie przez skarżącego formułowanego w skardze naruszenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Z przedstawionych wyżej powodów, uznając że zaskarżone decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług za: maj, czerwiec, lipiec, listopad i grudzień 2001 r. - nie naruszają prawa procesowego ani materialnego w stopniu skutkującym ich wyeliminowanie jej z obrotu prawnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.