Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 169/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2023 r. sprawy ze skargi A.W. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 lutego 2023 r. I. stwierdza bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 lutego 2023 r., uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku strony z dnia 22 lutego 2023 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz A. W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. W., wniesionej w dniu 3 kwietnia 2023 r. jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 lutego 2023 r.

W skardze strona, podpisująca się jako adwokat, zarzucała naruszenie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.), w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.), poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i niebudzący zaufania do władzy publicznej, poprzez brak uwzględnienia, że udostępnienie informacji publicznej powinno zostać zakończone w określonym terminie, a w przypadku niedochowania tego terminu organ jest obowiązany do powiadomienia w ustawowym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku; art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przez przekroczenie terminów załatwienia sprawy i nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 22 lutego 2023 r. w obowiązujących terminach; art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poprzez brak poinformowania strony o niedochowaniu ustawowego terminu rozpoznania sprawy i brak zawiadomienia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację. Zarzucała także, że brak podjęcia przez organ działań w kierunku udostępnienia wskazanej informacji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji, poprzez naruszenie prawa strony do informacji publicznej.

Wnioskowała o uznanie, na podstawie art. 149 § 1b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), że organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w żądanym przez stronę zakresie; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku strony i że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej w sprawie wniosku strony z dnia 22 lutego 2023 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., na podstawie art. 149 § 2 ww. ustawy oraz zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu 22 lutego 2023 r., drogą mailową, wystąpiła do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podania: "czy sprawa prowadzona przez Wojewodę Dolnośląskiego pod nr SOC-PCI.6151.1.5937.2021.MRZ zakończyła się wydaniem decyzji i jednocześnie prośbę o udostępnienie tej decyzji mailem, zanonimizowanej w odpowiedniej części, w razie wydania przez organ tej decyzji we wskazanej sprawie". Do dnia wniesienia skargi organ nie podjął żadnych działań w celu rozpoznania wniosku, nie przesłał pisma informującego o braku możliwości rozpoznania go w terminie ustawowym wraz z informacją o powodach takiego stanu rzeczy i terminie rozpoznania sprawy nie dłuższym niż dwa miesiące.

Wspierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych skarżąca zdefiniowała pojęcie bezczynności jako brak załatwienia sprawy w prawem przewidzianej formie przez wskazany ustawowo organ. W tej sprawie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. organ miał obowiązek rozpoznać wniosek strony, zaś przedmiot wniosku stanowił informację publiczną. Pojęcie to winno być wykładane szeroko, o czym świadczy otwarty katalog przedmiotowy zawarty w ustawie odnoszący się do informacji publicznej. Powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 u.d.i.p. skarżąca wywodziła, że informacje o działaniu organu i stanie przyjmowania spraw, kolejności i sposobie rozstrzygania oraz treści rozstrzygnięć stanowi informację publiczną.

Zatem w opinii strony organ był zobligowany do udostępnienia jej żądnych informacji w terminach wskazanych w art. 13 u.d.i.p., czego nie zrobił. Podkreślała, że wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone ponagleniem.

Uzasadniając żądanie przyznania sumy pieniężnej strona, ponownie odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazała na jego funkcję dyscyplinującą i rekompensującą naruszenie praw skarżącego, co winno zostać rozważone w tej sprawie z uwagi na bezczynność organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że w zakresie wniosku skarżącej z dnia 22 lutego 2023 r. nie mają zastosowania przepisy o dostępie do informacji publicznej bowiem żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, nie dotyczą sprawy publicznej. Wniosek skarżącej dotyczył zapytania w indywidualnej, konkretnej sprawie. W opinii organu informacją o sprawie publicznej jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej liczby osób, czy grup obywateli lub są ważne z punku widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa, jej celem nie jest zaspokojenie indywidualnych potrzeb wnioskodawców. W opinii organu skarżąca wystąpiła we własnym imieniu o informacje niepodlegające ustawie o dostępie do informacji publicznej. Powołując się na art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wskazał, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulują prawo dostępu do akt postępowania administracyjnego, co wyklucza zastosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie wskazał, że w aktach sprawy, o którą pyta skarżąca, we wniosku z dnia 22 lutego 2023 r. oraz przy skardze brak pełnomocnictwa dla strony, zgodnie zaś z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga osobistego stawiennictwa. Zaznaczał, że pełnomocnik może przystąpić do sprawy w każdym czasie, a zatem załączenie do akt sprawy lub do wniosku z dnia 22 lutego 2023 r. pełnomocnictwa stanowiłoby podstawę do udzielenia stronie odpowiedzi w trybie kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ podkreślał, że po otrzymaniu wniosku podjął próbę kontaktu telefonicznego ze stroną w celu poinformowania, że złożony wniosek nie stanowi informacji publicznej, co nie było sprzeczne z prawem i pozostaje w zgodzie z art. 12 k.p.a. Do dnia sporządzenia niniejszego pisma skarżąca nie skontaktowała się z organem, zatem zawiadomieniem z dnia 17 kwietnia 2023 r. organ, działając na podstawie art. 63 § 2 k.p.a., wniosek strony pozostawił bez rozpoznania, wskazując, że na podstawie k.p.a. nie można skutecznie wnosić podań za pośrednictwem poczty elektronicznej. Końcowo wskazał, że wobec braku odpowiedzi ze strony skarżącej oraz z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą być wykorzystywane do zdobywania informacji w indywidualnych sprawach i możliwości uzyskania informacji w trybie przepisów k.p.a. organ skargę strony ocenił jako bezzasadną.

Wraz z odpowiedzią na skargę organ nadesłał akta sprawy zawierające: 1) korespondencję mailową z F. dotyczącą karty pobytu A. M. (sprawa o nr SOC-PCI.6151.1.2021.MRZ) podpisaną przez A. M.; 2) wniosek skarżącej z dnia 22 lutego 2023 r. kierowany do organu drogą mailową; 3) notatkę służbową z dnia 12 kwietnia 2023 r. sporządzoną na okoliczność próby skomunikowania się ze stroną i prośby o kontakt, który do dnia sporządzania notatki nie nastąpił; 4) zawiadomienie z dnia 17 kwietnia 2023 r. wydane na podstawie art. 63 § 2 k.p.a. o pozostawieniu pisma strony z dnia 22 lutego 2023 r. bez rozpoznania, gdyż zostało wniesione drogą mailową, nadto dotyczyło postępowania prowadzonego przez organ w indywidualnej sprawie i nie mogło być zakwalifikowane jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej dokonywana przez sądy administracyjne, a wyznaczona przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku ocenie nie podlega określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Przyjmując do rozpoznania skargę na bezczynność sąd winien rozważyć, czy w sprawie powinny zostać podjęte przez właściwy organ określone prawem czynności, czy zostały one podjęte oraz, czy dokonano tego z zachowaniem terminów ustalonych ustawowo.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia 22 lutego 2023 r. stanowią informacje publiczne, które winny zostać jej udostępnione przez organ będący adresatem wniosku.

W opinii skarżącej bez wątpienia żądane informacje podlegają udostępnieniu we wskazanym trybie, gdyż stanowią informację publiczną, do której dostęp w pewnym zakresie może podlegać ograniczeniu (w zakresie anonimizacji danych podlegających ochronie), zaś organ jest podmiotem ustawowo obowiązanym do jej udostępnienia. Brak odpowiedzi w zakreślonym terminie powoduje, że organ popadł w bezczynność.

Zdaniem organu wnioskowane przez stronę informacje nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie dotyczą spraw publicznych, nadto dostęp do nich zapewnia ustawa Kodeks postępowania administracyjnego, co skarżącej zakomunikowano zawiadomieniem z dnia 17 kwietnia 2023 r. o pozostawieniu jej podania bez rozpoznania. Organ zaznaczał przy tym, że po wpłynięciu wniosku podjęto próbę skomunikowania się telefonicznie ze skarżącą, czego dowodzi notatka służbowa z dnia 12 kwietnia 2023 r. Strona pomimo pozostawienia jej informacji z prośbą o kontakt nie skomunikowała się pracownikiem organu.

Rozpoznając tak nakreślony spór należy przyznać rację skarżącej. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy, przekonują, że żądane w piśmie z dnia 22 lutego 2023 r. dane stanowią informację publiczną, do których udostępnienia jest obowiązany organ administracji w trybie ww. ustawy. Brak reakcji organu na wniosek skarżącej w zakreślonym terminie stanowi o jego bezczynności.

Wskazane pojęcie – "bezczynności" - nie jest zdefiniowane na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, legalnej definicji nie zawiera także ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pojęcie to jest zawarte w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego jednak proste jego przywołanie nie ma uzasadnienia z uwagi na brak podstaw prawnych sięgania w tym zakresie do uregulowań art. 37 k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej kodeks postępowania administracyjnego nakazuje stosować jedynie w określonym zakresie – art. 16 u.d.i.p. Pojęcie to jednak funkcjonuje na tle omawianej ustawy, a sposób jego rozumienia został ukształtowany poprzez orzecznictwo sądów administracyjnych, uwzględniające zarówno dorobek piśmiennictwa jak i judykatury, odwołujący się w tym zakresie do doświadczeń wypracowanych na tle wykładni i stosowania art. 37 § 1 k.p.a., jak i specyfiki postępowania prowadzonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz potrzeb tej procedury.

I tak z bezczynnością organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął czynności wymaganych w danym przypadku przez przepisy prawa. Oznacza to zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Co istotne pojęcie bezczynności – tak jak wskazano - mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona całkowitej realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany, lub też gdy nie czyni tego w przewidzianej prawem formie, bądź też bezpodstawnie przyjmuje, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu.

W świetle przywołanych rozważań w sprawie dotyczącej bezczynności organu należy ocenić, czy podmiot będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest ustawo zobowiązany podjęcia działań w tym trybie, czy treść wniosku stanowi informację publiczną i wreszcie, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Przenosząc przedstawione uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie ma wątpliwości, nie jest też sporne między stronami, że Wojewoda Dolnośląski jest pomiotem ustawowo zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Odnosząc się do przesłanki przedmiotowej, tj. charakteru żądanej informacji jako publicznej organ wskazał, że rozpoznanie wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwe. Swoją odmowę wsparł na stwierdzeniu, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznych (nie dotyczą sprawy publicznej) oraz, że mogą być udostępnione w innym trybie (dostępu do akt administracyjnych, na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego).

Poglądy te nie mają jakiegokolwiek uzasadnienia w przepisach prawa jak i w okolicznościach faktycznych sprawy. Otóż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.i.d.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ww. ustawy. Zatem ustawowe ujęcie "informacji publicznej" zawarte w tych przepisach jest bardzo szerokie, przy czym katalog przedmiotowy podany w art. 6 u.d.i.p. ma charakter otwarty, co prowadzi do konkluzji, że w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Powołane zapisy wykładane w zgodzie z art. 61 Konstytucji RP nakazują przyjęcie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Niewątpliwie taki charakter mają żądane przez skarżącą informacje dotyczące wskazania, "czy sprawa prowadzona przez Wojewodę Dolnośląskiego pod nr SOC-PCI.6151.1.5937.2021.MRZ zakończyła się wydaniem decyzji oraz udostępnienie tej decyzji mailem, zanonimizowanej w odpowiedniej części, w razie wydania przez organ tej decyzji we wskazanej sprawie". Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i lit. e u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (lit. a), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (lit. e). Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. podlega udostępnieniu informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

Ustawa zatem wprost wskazuje, że opisane we wniosku z dnia 22 lutego 2023r. dane stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Wskazanie, czy oznaczona podanym numerem sprawa została zakończona, to nic innego jak informacja o sposobie załatwienia spraw. Zaś decyzja stanowi akt administracyjny, jest także dokumentem urzędowym w rozumieniu art., 6 ust. 2 u.d.i.p., zawiera bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Stanowisko organu, iż sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną, a treść decyzji administracyjnej nie stanowi informacji o sprawach publicznych jest więc błędne. Decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt III OSK 83/10 oraz z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12 oraz I. Kamińska, I.M. Rozbicka -Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s.164).

Zastrzeżenia wymaga, co także dostrzega skarżąca, że informacja publiczna w postaci decyzji administracyjnej może być udostępniona po uwzględnieniu ograniczeń, o których mowa w art. 5 u.d.i.p.

Nie są zatem uzasadnione argumenty organu negujące charakter publiczny spornych w sprawie informacji. Nie może znaleźć uzasadnienia także pogląd dotyczący wyłączenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na możliwość przeglądania i dostępu do akt sprawy w trybie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 73 k.p.a. prawo to służy stronie, zaś w rozpoznawanej sprawie organ sam wskazał, że skarżąca wykonująca zawód adwokata nie legitymowała się pełnomocnictwem uprawniającym ją do działania w imieniu strony, nie stwierdził także, że sprawa dotyczy skarżącej.

Mają na uwadze wskazane okoliczności trzeba stwierdzić, że organ nie rozpoznając w wniosku strony pozostawał bezczynny. Akta sprawy dowodzą, że wniosek strony nie został potraktowany jako wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej lecz jako podanie składane w trybie ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Jak wskazano taka kwalifikacja nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia wobec jednoznacznego wskazania przez stronę w treści wniosku czego się domaga i na jakiej podstawie prawnej, nadto błędne jest założenie organu, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, co wyjaśniono.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 13 wskazuje, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Milcząc w sprawie wniosku strony organ naruszył wskazane przepisy. Przy czym odnotowania wymaga, że przyjęty przez organ tryb oczekiwania na kontakt ze strony skarżącej (po uprzednim telefonie do kancelarii prawnej) nie ma jakiegokolwiek umocowania. Jak wskazano na wstępie rozważań uznanie, że wniosek strony nie dotyczy informacji publicznej (co nie jest udziałem tej sprawy, a czyniona uwaga odnosi się do przyjętego trybu postępowania organu) obliguje organ do wskazania tej okoliczności wnioskodawcy i to w drodze pisemnej, jeśli w takiej formie składany jest wniosek. Zatem wyjaśnienia organu wskazujące na podejmowane działania udokumentowane notatką służbową nie znajdują jakiegokolwiek umocowania prawnego.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Na tej podstawie Sąd stwierdził bezczynność organu, a wobec braku podjęcia przez organ właściwych czynności w zakresie rozpoznania wniosku strony zobowiązał organ do ich dokonania w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W dalszej części rozważań należy wyjaśnić, że stwierdzenie bezczynności obliguje Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. do oceny, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Podejmował on działania, a fakt, że Sąd nie podzielił ich zasadności i przyjętej przez organ wykładni prawa nie może uzasadniać rażącego naruszenia prawa. Taka kwalifikacja wyłącza możliwość orzeczenia na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, gdyż ta instytucja wiąże się zasadniczo z rażącym naruszeniem prawa.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany do uwzględnienia zaleceń i oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w treści przedstawionych rozważań.

Uznając, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku strony z dnia 22 lutego 2023 r. Sąd stwierdził tą okoliczność, uznając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I sentencji wyroku). Wobec braku rozpoznania wniosku strony zobowiązał organ do dokonania tej czynności zakreślając termin 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II sentencji wyroku). Orzeczenie o kosztach (pkt IV wyroku) ma umocowanie w art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., gdyż skarżąca działała we własnej sprawie.

Końcowo wskazania wymaga, że Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).