Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 279/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1  ust.  1i 2,  art. 10  ust. 1,  art. 11,  art. 12 ust. 2,  art. 14  ust.  1i 2,  art. 16  ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 156  par. 5,  art. 299 par. 1,  art. 306 par. 1,  art. 325a  par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. ref. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Prokuratora Okręgowego w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

W treści pisma datowanego na [...] W. K. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w R. z wnioskiem o udostępnienie mu akt postępowania przygotowawczego toczącego się pod sygnaturą [...], celem przejrzenia ich oraz wykonania kserokopii bliżej nieokreślonych "kart wskazanych".

Pismem z dnia [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. poinformował skarżącego, że postępowanie, do którego nawiązał w swym wniosku zostało prawomocnie zakończone postanowieniem o umorzeniu dochodzenia wydanym w dniu [...], co przesądza o braku możliwości stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego, a w szczególności art. 156 tego aktu, jako podstawy prawnej udostępnienia stronom akt sprawy oraz umożliwienia im sporządzania odpisów i kserokopii dołączonych do nich dokumentów. Równocześnie wskazano, że informacje dotyczące rzeczonego postępowania strona może uzyskać w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Wnioskodawcę wezwano zatem na zasadzie art. 14 ust. 2 cytowanej ustawy do złożenia prawidłowo sporządzonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej - a w tym zakresie do sprecyzowania danych, których udostępnienia się domaga, określenia sposobu i formy, w jakich udostępnienie to ma nastąpić oraz do wykazania istotności dla interesu publicznego w dostępie do informacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 wspomnianej regulacji. Wskazano przy tym, że udostępnienie stronie samych akt zakończonego postępowania karnego w omawianym trybie nie jest możliwe. Objęcie wnioskiem danych zawartych w różnych dokumentach znajdujących się w aktach głównych powoduje bowiem konieczność przetworzenia tych danych przez podmiot zobowiązany do ich udostępnienia gdyż prawo do informacji publicznej jest ograniczone przepisami o ochronie tajemnic ustawowo chronionych. Na wykonanie wezwania organ wyznaczył skarżącemu termin 14 dni pouczając go o rygorze umorzenia postępowania.

W odpowiedzi na wezwanie wnioskujący podniósł (pismo z dnia[...]), iż udostępnienie akt sprawy o sygn. [...] "nie będzie służyło w celu udostępnienia informacji publicznej" oraz, że " bez zapoznania się z aktami nie może podać jakie informacje (strony) wskaże do kserowania". Nadto wywiódł, iż jest w sprawie pokrzywdzonym i dlatego nie rozumie, dlaczego nie został uznany w niej za stronę.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prokurator Rejonowy w R. działając na podstawie art. 10, art. 14 ust 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 104, art. 105 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanego dalej K.p.a., umorzył postępowanie w sprawie udzielenia W. K. informacji publicznej z akt sprawy o sygn.[...] . W uzasadnieniu podniósł, że skarżący w terminie, który wyznaczony został w stosownym wezwaniu z dnia [...] nie złożył prawidłowo sporządzonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nadesłane przezeń w odpowiedzi pismo nie czyniło natomiast zadość wezwaniu albowiem wyżej wymieniony podjął w nim jedynie polemikę ze stanowiskiem Prokuratora a także wyraził własny pogląd, który pozostaje bez znaczenia dla oceny zachowania wymagań stawianych wnioskowi przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy Prokurator Rejonowy w R. wywiódł, że okoliczności sprawy uzasadniają umorzenie postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 cytowanej ustawy.

W piśmie do Prokuratora Okręgowego w G. zatytułowanym jako "Odwołanie- zażalenie" W. K. oświadczył, iż nie zgadza się z decyzją zapadłą w pierwszej instancji oraz wniósł o "przekazanie dochodzenia do prokuratury znajdującej się poza [...] Okręgiem Węglowym". Skarżący zaakcentował, że w dniu [...] złożył w Prokuraturze Rejonowej w R. zawiadomienie o przestępstwie a następnie, w toku toczącego się w tym zakresie postępowania przygotowawczego był przesłuchiwany przez Policję i już wówczas wyraził wolę przejrzenia akt po zakończeniu dochodzenia. W tym miejscu zaznaczył, że o umorzeniu rzeczonego dochodzenia został poinformowany jedynie zawiadomieniem. Nie doręczono mu natomiast postanowienia o umorzeniu, co jego zdaniem narusza art. 305 §4, art. 325 oraz art. 465 §2 Kodeksu postępowania karnego a nadto pozbawiło go możliwości skorzystania z przysługujących mu uprawnień, o których mowa w art. 306 §1 tego Kodeksu.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prokurator Okręgowy w G. działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego w R. z dnia [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania. Wskazał, iż organ pierwszej instancji mając na uwadze treść art. 156 §5 K.p.k. zasadnie nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o udostępnienie akt prawomocnie zakończonego postępowania o sygn. akt [...] i słusznie potraktował żądanie W. K. jako wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawidłowo również uznał, iż wniosek we wskazanej formie nie mógł zostać rozpoznany a w konsekwencji trafnie wezwał wnioskodawcę w trybie art. 14 ust. 2 wspomnianej ustawy z dnia 6 września 2001 r., do sprecyzowania wniosku i wykazania, iż żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W wyznaczonym terminie skarżący nie dopełnił czynności, o którą został wezwany albowiem nie złożył wniosku czyniącego zadość wymogom wynikającym z cytowanego unormowania. Zamiast tego nadesłał jedynie pismo zawierające w swej treści błędną interpretację przepisów przywołanego aktu prawnego a nadto żądanie uznania go za stronę w sprawie oraz ponowienie wniosku o umożliwienie wglądu w jej akta w trybie art. 306 §1 K.p.k.

Zważywszy powyższe organ drugiej instancji wywiódł, że okoliczności sprawy uzasadniały wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w zakresie udzielenia informacji publicznej w oparciu o art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Z kolei zarzuty zawarte w odwołaniu uznał za chybione wskazując, iż podejmowane w ramach postępowania działania prokuratorskie były zgodne z obowiązującymi przepisami, zaś przyczyną wydania kwestionowanej decyzji było niewypełnienie przez wnioskodawcę wskazanych wyżej wymogów, co uniemożliwiło organowi dysponującemu informacją publiczną udostępnienia jej wnioskodawcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. K. dał wyraz swemu niezadowolnieniu z rozstrzygnięcia zapadłego w drugiej instancji oraz oświadczył, iż podtrzymuje wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu.

Skarżący wskazał na rozbieżność pomiędzy uzasadnieniem rzeczonej decyzji, w której podano, iż postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] zostało prawomocnie zakończone postanowieniem z [...] podczas gdy w otrzymanym przezeń zawiadomieniu z [...] wskazana została dat [...]. W tym miejscu dodał, że omawiane zawiadomienie odebrał "około [...] a co za tym idzie, w dacie składania wniosku nie upłynął jeszcze stosowny termin przewidziany w przepisach Kodeksu postępowania karnego.

W rezultacie wskazał, iż miał prawo skorzystać z uprawnienia, wymienionego w art. 156 §5 K.p.k., i dlatego jego pismo niesłusznie zostało potraktowane jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy w G. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy raz jeszcze podkreślił, że pomimo wezwania skarżący w wyznaczonym czternastodniowym terminie nie złożył prawidłowo sporządzonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nadesłał natomiast jedynie pismo, w którym poinformował, iż żąda udostępnienia akt postępowania o sygn .[...], nie w trybie informacji publicznej, lecz jako pokrzywdzony w sprawie. W tym miejscu Prokurator Okręgowy w G. zwrócił uwagę, że następnie, to jest w toku rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z wyżej wymienionym w dniu [...] organ pierwszej instancji ustalił, iż nie zgadza się on z "decyzją odmawiającą udostępnienia mu akt postępowania zakończonego postanowieniem o umorzeniu".

Wobec powyższego, postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej należało umorzyć na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwłaszcza, że argumentacja zawarta w skardze wskazuje na to, iż niewypełnienie wymogów wynikających z tego przepisu przez skarżącego było zamierzone i celowe. W tym miejscu organ odwoławczy zaznaczył, że wobec treści pisma W. K. z dnia [...](zawierającego odwołanie od decyzji zapadłej w pierwszej instancji) prokurator - referent sprawy o sygn.[...] uznał, iż jest ono równoczesnym zażaleniem na postanowienie o umorzeniu dochodzenia i w dniu [...] wydał zarządzenie o odmowie przyjęcia rzeczonego zażalenia z uwagi na wniesienie go przez osobę nieuprawnioną. W ten sposób został równolegle uruchomiony tryb oceny stanowiska Prokuratury przez Sąd Rejonowy w R. Skarżącemu przysługuje bowiem prawo wniesienia do tego Sądu zażalenia na wspomniane wyżej zarządzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

W myśl art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 §1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada wymogom prawa.

Przedmiotem żądania wyrażonego przez W. K. we wniosku z dnia [...] było "wyznaczenie terminu w celu przejrzenia akt oraz zrobienia kserokopii kart wskazanych" w postępowaniu o sygn.[...].

Z akt administracyjnych wynika, iż rzeczone postępowanie było dochodzeniem w sprawie o czyn z art. 271 §1 Kodeksu karnego oraz, że przed datą zgłoszenia rzeczonego wniosku zostało ono zakończone albowiem postanowieniem wydanym w dniu [...] Asesor Prokuratury Rejonowej w R. orzekł o jego umorzeniu, wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego (vide: karta nr 11).

Przywołane postanowienie stało się prawomocne z chwilą jego wydania. Trzeba bowiem zaakcentować, że z mocy art. 306 §1 w związku z art. 325a §2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) - zwanego dalej K.p.k., zażalenie na postanowienie o umorzeniu dochodzenia przysługuje wyłącznie stronom postępowania przygotowawczego, którymi z mocy art. 299 §1 tego Kodeksu są podejrzany i pokrzywdzony. Należy dodać, że tylko tym osobom przysługuje również przewidziane w przywołanym art. 306 §1 K.p.k. prawo przejrzenia akt.

Tymczasem zarówno z wywodów organu odwoławczego jak i z zarządzenia stanowiącego kartę nr 12 akt administracyjnych wynika, ze W. K. był jedynie osobą, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, nie posiadającą statusu pokrzywdzonego. Skarżący nie był zatem stroną w tym dochodzeniu a skoro równocześnie nie występowali w nim inni pokrzywdzeni ani podejrzani, to brak było możliwości zakwestionowania kończącego je postanowienia stosownym zażaleniem. W rezultacie nie budzi wątpliwości, że za datę zakończenia tego dochodzenia należało uznać dzień, w którym wspomniane postanowienie zostało wydane.

W tym stanie rzeczy, wyrażone później (to jest [...] ) żądanie skarżącego zostało słusznie zakwalifikowane, jako wniosek o udzielenie informacji publicznej. Nie mogło ono bowiem zostać uwzględnione w trybie art. 156 §5 K.p.k., jako że przepis ten wskazuje wyraźnie, iż dostęp do akt sprawy na jego podstawie dotyczy jedynie spraw w toku postępowania przygotowawczego a tym samym nie może zostać zastosowany w sprawach, które zostały już zakończone. W. K. nie był także uprawniony do przejrzenia akt w świetle art. 306 §1 K.p.k., gdyż nie został w rzeczonym postępowaniu uznany za stronę. Jedyną zatem dopuszczalną formą pozytywnego załatwienia wspomnianego wniosku było umożliwienie mu dostępu do zawartych w aktach rzeczonego dochodzenia informacji w oparciu o przepisy ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Oceniając legalność rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania zainicjowanego omawianym wnioskiem W. K. z dnia [...] w pierwszej kolejności trzeba wyjaśnić, że regulacja zawarta w art. 61 Konstytucji RP określa treść prawa do informacji poprzez wskazanie, jakie informacje obywatel może uzyskać o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. W ustępie 3 artykułu 61 ustawy zasadniczej przewidziano ograniczenie w prawie do uzyskiwania tej informacji ze względu na określone w ustawach: ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Sama więc Konstytucja dopuszcza ograniczenie prawa do informacji zastrzegając jedynie, że może to nastąpić w przepisie rangi ustawowej, co wynika z treści ust. 4 cytowanego unormowania.

Artykuł 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi przy tym, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tym akcie prawnym. W ustępie 2 przywołanego unormowania określono natomiast, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 i art. 11 cytowanej ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Informacja publiczna może być udostępniana w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub przez zainstalowane w takich miejscach, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją. Podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji (art. 12 ust. 2 wspomnianej ustawy).

Stosownie do dyspozycji art. 14 ust 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia tego nie umożliwiają. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

Bezspornym jest, iż akta postępowania przygotowawczego, spełniają określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej warunki zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe. Stanowią bowiem informację o działalności organów publicznych, zaś prokuratura mieści się w pojęciu organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 tego aktu prawnego.

Trzeba tu zaznaczyć, że ujawnienie w drodze informacji publicznej akt dochodzenia wymagało zastosowania trybu wynikającego z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Nie budzi bowiem wątpliwości, że akta postępowania przygotowawczego stanowią taki rodzaj informacji publicznej, który wymaga innej formy udostępnienia, niż opisana w art. 10 i 11 tej ustawy. Są one mianowicie zbiorem materiałów zawierającym wszelkie informacje i dowody zebrane w toku tego postępowania. Materiały takie mają charakter poufny i nie mogą być przedmiotem zwykłego obrotu jakiemu podlegają dokumenty o mniej sformalizowanym charakterze. Ten rodzaj informacji publicznej może być udostępniony tylko w określony sposób i przy zachowaniu stosownej formy. Zdaniem Sądu jest jednoznaczne, iż forma udostępnienia, o jaką wnioskował W. K. w postaci przejrzenia akt postępowania i sporządzenia kopii "kart wskazanych" nie należy do sposobów, w jaki można udostępniać tego rodzaju dokumentację. Słusznie więc organ pierwszej instancji wezwał wyżej wymienionego do skonkretyzowania, jakie dane mają zostać udostępnione w drodze informacji publicznej, pod rygorem umorzenia postępowania.

W odpowiedzi udzielonej pismem datowanym na [...] wnioskujący nie sprecyzował swego żądania, w zakresie, w jakim się do niego zwrócono. Wskazał jedynie, że bez zapoznania się z aktami nie może podać, jakie informacje są mu potrzebne i które dokumenty chce skopiować oraz dał wyraz swemu niezadowoleniu z faktu, iż nie został uznany za stronę w postępowaniu przygotowawczym. W jego ocenie powinien mu bowiem przysługiwać status pokrzywdzonego.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że okoliczności sprawy uzasadniały wydanie zaskarżonej decyzji. Z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. wynika bowiem wyraźnie, że jeżeli w wyznaczonym czternastodniowym terminie wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Rozstrzygnięcie w tym zakresie następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 cytowanej ustawy)

W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w skardze nie mogły przesądzić o uchyleniu aktu stanowiącego jej przedmiot. W. K. podnosił w niej, iż jego żądanie zostało niesłusznie uznane za wniosek o udzielenie informacji publicznej albowiem odebrał zawiadomienie o wydaniu postanowienia umarzającego dochodzenie "około [...]" i dopiero wówczas rozpoczął bieg termin do wniesienia zażalenia, które miał prawo złożyć jako pokrzywdzony. W konsekwencji, w dniu złożenia wniosku sprawa ta nie była jeszcze zakończona i dlatego mógł on skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 156 §5 K.p.k.

Argumentacja taka nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Jak bowiem wyjaśniono w zaprezentowanych wyżej wywodach, skarżący nie posiadał w omawianym postępowaniu przygotowawczym statusu strony (pokrzywdzonego) i dlatego nie przysługiwało mu uprawnienie do wniesienia zażalenia na postanowienie umarzające to dochodzenie. Ponieważ w postępowaniu tym nie brały równocześnie udziału żadne inne osoby, które uprawnienie takie by posiadały, rzeczone dochodzenie należało uznać za zakończone już z chwilą wydania postanowienia o jego umorzeniu ([...]) a zatem na długo przed złożeniem wniosku o udostępnienie akt zgłoszonego w dniu [...]

W sprawie brak było więc podstaw do pozytywnego załatwienia żądania skarżącego w trybie, o którym mowa w art. 156 §5 K.p.k. i dlatego organ prawidłowo poinformował go, iż jego wniosek może zostać uwzględniony wyłącznie przy zastosowaniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i wezwał wyżej wymienionego do złożenia wniosku czyniącego zadość wymogom wynikającym z tego aktu prawnego.

Odrębną kwestią jest natomiast ocena prawidłowości działań Prokuratury Rejonowej w R., w zakresie dotyczącym nieuznania W. K. za pokrzywdzonego w postępowaniu o sygn.[...] , co pozbawiło go prawa do kwestionowania postanowienia umarzającego to dochodzenie.

Skoro argumentacja zawarta w piśmie skarżącego z dnia [...] zawierającym odwołanie od decyzji zapadłej w pierwszej instancji odnosiła się w zasadniczej mierze do tej kwestii, a wcześniej (vide: notatka służbowa z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu [...]) oświadczył on, iż nie zgadza się z wydanym postanowieniem umarzającym dochodzenie, to organ pierwszej instancji uruchomił równoległe postępowanie umożliwiające weryfikację podnoszonych w tym zakresie zarzutów przez sąd powszechny. Jak bowiem wynika z odpowiedzi na skargę, przywołane pismo zostało potraktowane przez Prokuratora Rejonowego w R., jako równoczesne zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego. Zarządzeniem wydanym w dniu [...] Prokurator - referent sprawy orzekł o odmowie przyjęcia tego zażalenia uznając je za wniesione przez osobę nieuprawnioną.

Przywołane zarządzenie z dnia [...] skarżący mógł zatem zakwestionować zażaleniem, do rozpoznania którego właściwy jest Sąd Rejonowy w R. Właśnie ten Sąd (o ile wyżej wymieniony zdecyduje się złożyć rzeczony środek odwoławczy) władny jest zbadać prawidłowość działania Prokuratury polegającego na potraktowaniu go za osobę nie będącą pokrzywdzonym w sprawie.

Niezależnie jednak od powyższego, na dzień złożenia wniosku przez W. K., dochodzenie, w którego akta zamierzał uzyskać wgląd było postępowaniem zakończonym i dlatego jego żądanie należało potraktować jako wniosek o udzielenie informacji publicznej. W przypadku zakończonych postępowań przygotowawczych nie znajduje bowiem zastosowania tryb, o którym mowa w art. 156 §5 K.p.k., lecz uregulowany przepisami przywołanej wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. (za trafnością takiego poglądu opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, publ.: LEX nr 144641). Warto zwrócić uwagę, że sam skarżący na rozprawie oświadczył wyraźnie, że jeśli żądanej informacji nie może uzyskać w trybie K.p.k., to chce, aby udzielono jej w trybie dostępu do informacji publicznej.

Z kolei brak sprecyzowania treści wniosku o udzielenie informacji publicznej w odpowiedzi na stosowne wezwanie, obligował organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego, na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 6 września 2001 r.

Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa obowiązujących w dacie jego podjęcia i dlatego, działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.