Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 758/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 6 pkt 1 , art 124  ust 1  ust 1 b . ust 3
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2024 r. sprawy ze skargi A. S. i T. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 marca 2024 r., znak WS-VI.7536.1.10.2023.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 20 marca 2024 r., nr WS-VI.7536.1.10.2024.PB, na podstawie art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.; dalej: u.g.n.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A. S. i T. Z., utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z 13 grudnia 2023 r. znak GN.6853.31.2021 o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w miejscowości S. jednostka ewidencyjna N., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,09 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], na rzecz F. z o.o. w N., poprzez udzielenie zgody na przeprowadzenie przez tą nieruchomość telekomunikacyjnej linii kablowej - światłowodowej (OPTIX Aramid Z-XOTKtcdD 1.2kN 12J) o średnicy 5,3 mm i długości 19 m, podwieszanej na istniejącej podbudowie słupowej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, umieszczonej poza tą nieruchomością, według miejsca i lokalizacji oznaczonej na załączniku graficznym do decyzji.

Stan sprawy był następujący: w piśmie z 29 listopada 2021 r. spółka F. wystąpiła do Starosty W. o wydanie decyzji administracyjnej, zastępującej umowę o dostępie do nieruchomości, zobowiązującej do zapewnienia wnioskodawcy dostępu do nieruchomości położonej w S. stanowiącej działkę nr [...], obr. [...] S. , gmina N., poprzez udzielenie zezwolenia na realizację szybkiej sieci telekomunikacyjnej na tej nieruchomości, tj. napowietrznej telekomunikacyjnej linii kablowej, podwieszonej na istniejącej podbudowie słupowej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, umieszczonej poza ww. nieruchomością, składającej się z jednego kabla telekomunikacyjnego światłowodowego o średnicy 5,3 mm o długości 19 m, w pasie tej nieruchomości o szerokości 0,5 m (liczonej od osi kabla) i powierzchni 19 m2. Pas eksploatacyjny planowanej infrastruktury telekomunikacyjnej podlegający udostępnieniu zajmowałby obszar nieruchomości o powierzchni 19 m2.

Po ponownym rozpatrzeniu tego wniosku – gdyż pierwotnie Starosta W. wydał decyzję 22 lutego 2022 r., uchyloną następnie przez Wojewodę decyzją z 9 sierpnia 2022 r. - Starosta W. uznał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 124 ust. 1 i następne u.g.n. w zw. z art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, bowiem planowana inwestycja stanowi cel publiczny o jakim mowa w art. 6 u.g.n., zaś spółka jest operatorem, podmiotem, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

Odwołanie od decyzji Starosty W. złożyli A. S. i T. Z. - współwłaściciele działki nr [...].

Rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda Małopolski w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 124 ust. 1, ust. 1b i ust. 3 u.g.n. oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone w sprawie negocjacje w celu zawarcia umowy, o której mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z właścicielami działki, spełniały wymóg przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Dalej, organ miał na uwadze, że stosownie do postanowień art. 6 ust. 1 u.g.n., celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: 1) wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 18 u.g.n., przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. W myśl przepisu art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

Z uwagi zatem na fakt, że inwestycja dotyczy urządzenia łączności publicznej, tj. telekomunikacyjnego kabla sieci światłowodowej, jak stwierdził Wojewoda, zgodnie z dyspozycją art. 124 ust. 1b u.g.n., zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., powinno zostać uzgodnione z Prezesem UKE.

Ponownie rozpatrując wniosek spółki F. organ I instancji uznał, że powyższa inwestycja spełnia wymogi inwestycji celu publicznego, a Wojewoda ustalenie to podzielił.

Wojewoda zwrócił uwagę, że do wniosku z 24 listopada 2021 r., uzupełnionego pismem z 14 stycznia 2022 r. złożonego przez spółkę załączono pismo kierowane do właścicieli spornej nieruchomości, stanowiącej działkę ewid. nr [...] w miejscowości S. jednostka ewidencyjna N., w których spółka przedstawiła informację o potrzebie przeprowadzenia napowietrznego telekomunikacyjnego kabla światłowodowego celem podłączenia sąsiednich nieruchomości do szerokopasmowej szybkiej sieci internetowej, proponując w dalszej korespondencji elektronicznej z pełnomocnikiem właścicieli przedmiotowej nieruchomości określone warunki finansowe, (tj. kwotę 15 zł za 1 m2 powierzchni ograniczenia) tytułem wynagrodzenia za przeprowadzenie planowanej inwestycji. Wyjaśniono również sposób przeprowadzenia planowanej inwestycji nad przedmiotową nieruchomością poprzez podwieszenia telekomunikacyjnego kabla światłowodowego na istniejącej podbudowie słupowej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia. Z załączonej dokumentacji wynika, że właściciele nieruchomości nie zaakceptowali warunków finansowych inwestora proponując jednorazowe wypłacenie właścicielom nieruchomości kwoty 20 000 zł lub darmowy, nieprzerwany dostęp do internetu oraz telewizji przez 10 lat. Niemniej, pomimo prowadzonych negocjacji nie doszło do zawarcia w ciągu 30 dni umowy, o której mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Wojewoda za prawidłowe uznał ustalenie organu I instancji, zgodnie z którym, spółka podejmowała próby zawarcia umowy o której mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dopełniając wymóg przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Odnośnie do zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym, organ wyjaśnił, że sporna nieruchomość według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą LIV/722/23 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 2 lutego 2023 r., działka nr [...] w S. jedn. ewid. N. znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem [...]MN3 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Plan miejscowy w § 12 ust. 7 pkt 2 określa, że w zakresie telekomunikacji ustala się zaspokojenie potrzeb w zakresie łączności publicznej nastąpi w oparciu o istniejącą infrastrukturę telekomunikacyjną oraz poprzez rozbudowę lub budowę nowych urządzeń sieci telekomunikacyjnej. Zaś § 15 ust. 2 pkt. 1 lit. I planu miejscowego, dla terenów oznaczonych 1-18MN3 w ramach przeznaczenia uzupełniającego dopuszcza lokalizację sieci, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej.

Dalej, Wojewoda stwierdził, że skoro sporna inwestycja dotyczy urządzenia łączności publicznej, tj. telekomunikacyjnego kabla sieci światłowodowej, to - zgodnie z dyspozycją art. 124 ust. 1b u.g.n. - zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., musiało zostać uzgodnione z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Tak też się stało – w postanowieniu Prezesa UKE z 13 czerwca 2023 r., utrzymanym w mocy postanowieniem tego organu z 13 listopada 2023 r.

Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że właścicielom nieruchomości przysługiwać będzie roszczenie o odszkodowanie za ewentualne straty oraz zmniejszenie wartości nieruchomości z tytułu jej faktycznego zajęcia. Jednakże ustalenie wysokości i warunków przyznania rekompensaty z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a także powoływania rzeczoznawcy majątkowego celem oszacowania szkody majątkowej, staje się aktualne dopiero w następstwie wykonania inwestycji objętej zezwoleniem - w razie, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu sprzed wykonania inwestycji jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty - i tym samym pozostaje również poza zakresem postępowania w niniejszej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. S. i T. Z., zaskarżając tę decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1. istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, na mocy której dokonano ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skarżących, podczas gdy przepisy prawa nie uzasadniają takiej ingerencji w konstytucyjne prawo własności, w sytuacji, w której nie mamy do czynienia z inwestycja celu publicznego,

i. brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, a w, konsekwencji - wadliwość rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziłoby do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, a motywy rozstrzygnięcia wskazane w uzasadnieniu byłyby należycie udowodnione,

ii. wadliwą wykładnię przepisów powszechnie obowiązującego prawa, określających przesłanki wydania decyzji pozytywnej dla inwestora (przepisów prawa materialnego), co doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy a następnie uzasadnienia orzeczenia, co mogło mieć istotne znaczenie w sprawie, skoro kwestia zasadności ingerencji w prawa właścicielskie nie została praktycznie wyjaśniona,

iii. nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, z którego wynikałoby, czy cel publiczny istnieje i czy rokowania zostały przeprowadzone czy też nie istnieją podstawy do ograniczenia sposoby korzystania z części działek, co w konsekwencji doprowadziło do niewyczerpującego czy wręcz braku jakiegokolwiek zebrania w sprawie i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

c) art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą administracyjną, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji czego organ II instancji powziął oczywiście niewłaściwe ustalenia w myśl, których inwestycja została zakwalifikowana do inwestycji celu publicznego, a następnie uznano, że warunki formalne wydania pozytywnej dla inwestora opinii zostały spełnione (przeprowadzono rokowania),

d) 9 i 11 k.p.a. - polegający na nieczuwaniu, aby strony i inne osoby, biorące udział w postępowaniu, nie poniosły szkody, podczas gdy organ jest do tego zobligowany i winien sam wyjaśnić wątpliwości przeprowadzając postępowanie dowodowe z urzędu, dbając o interes stron postępowania.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść wydanej decyzji, a to:

a) art. 124 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że realizacja indywidualnego zamierzenia inwestora może być zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego, w sytuacji gdy z materiału dowodowego wprost wynika, że inwestycja nie ma celu publicznego nawet o charakterze lokalnym.

b) art. 124 ust. 2, 3 u.g.n., poprzez wydanie decyzji z zastosowaniem wskazanego przepisu i błędnym uznaniem, że skarżący nie wyrazili zgody na przeprowadzenie przez nieruchomość telekomunikacyjnej linii kablowej - światłowodowej, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego doprowadziłaby do ustalenia, że rokowania były pozorne, a zatem przesłanka bezskutecznych rokowań nie została spełniona, gdyż ich w rzeczywistości nie było,

c) art. 33 ust 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez uprzednie błędne niezastosowanie powyższego przepisu i niezawarcie przez inwestora umowy o warunkach korzystania z nieruchomości należącej do odwołujących przy uwzględnieniu warunków zaproponowanych przez odwołujących.

Z uwagi na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo uznał, że rokowania odbyły się, gdyż obydwie strony wymieniły pisma/maile. Skarżący wyjaśnili, że pismo inwestora stanowiło ofertę zawarcia umowy, a treść oferty była z góry, obiektywnie nieakceptowalna, gdyż skarżącym zaproponowano darmowe udostępnienie przez nich ich nieruchomości. Zdaniem skarżących rokowania nie odbyły się, a ich charakter był pozorny. Organ mógłby uznać, że rokowania odbyły się tylko i wyłącznie w sytuacji, w której inwestor podjąłby jakiekolwiek rozmowy ze skarżącymi, którzy wyrazili zgodę na inwestycję pod warunkiem rekompensaty finansowej lub innej korzyści z uwagi na ingerencję w prawo własności [możliwość korzystania z Internetu - światłowodu inwestora). Tymczasem w sprawie inwestor nie wyraził zgody i zakończył rokowania.

Skarżący zarzucili również błędne zakwalifikowanie przez organy inwestycji do celu publicznego, choć inwestycja ta nie ma takiego charakteru. Taki cel może bowiem spełniać jedynie inwestycja, która w sposób faktyczny, a nie pozorny, ma mieć znaczenie co najmniej lokalne. Natomiast lokalnego charakteru nie może mieć sporna inwestycja, gdyż instalacja prowadzona jest do 1-2 domów (dalej nie ma więcej domów i nie ma możliwości, aby powstały z uwagi na zalesienie terenu). Cel publiczny (lokalny) zatem nie występuje.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga w rozpoznawanej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawny kontekst sprawy, której dotyczy zaskarżona decyzja, określają przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899; dalej: u.g.n.). Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Jak wynika z powyższego, ograniczenie we wskazanym trybie sposobu korzystania z nieruchomości zasadniczo jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: 1) przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, które nie doprowadziły do wyrażenia przez niego zgody na planowane ograniczenie, 2) zgodności ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości.

Projektowana inwestycja polega na podwieszeniu telekomunikacyjnej linii kablowej - światłowodowej (OPTIX Aramid Z-XOTKtcdD 1.2kN 12J) o średnicy 5,3 mm i długości 19 m, na istniejącej podbudowie słupowej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, umieszczonej poza nieruchomością skarżących.

Sąd podzielił stanowisko organów, że inwestycja ta stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., zgodnie z którym celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zgodnie z art. 4 pkt 18 u.g.n., przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Ze względu na charakter inwestycji w niniejszej sprawie trzeba jeszcze wskazać na ust. 1b art. 124 u.g.n., zgodnie z którym w zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Takie uzgodnienie zostało w sprawie wydane – patrz postanowienie UKE z dnia 13 listopada 2023 r. k. 183 akt admin I instancji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że opisane wyżej projektowane przedsięwzięcie polegające na budowie naziemnej linii kablowej światłowodowej spełnia wymogi inwestycji celu publicznego, gdyż jest to zamierzenie w zakresie łączności publicznej i umożliwi korzystanie z szerokopasmowego internetu mieszkańcom Gminy. Zapewnienie mieszkańcom dostępu do urządzeń łączności publicznej, w czasach współczesnych stało się koniecznością i jest normalnym standardem życia. Już z tego względu projektowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. Art. 6 pkt 1 u.g.n., wprost wskazuje, że zapewnienie łączności publicznej, jest celem publicznym. Działanie polegające na odmowie zapewnienia dostępu do łączności publicznej mieszkańcom gminy z uwagi na fakt, że zamieszkują końcowy odcinek ciągu zabudowy (co sugerują skarżący), stanowiłoby wprost o ich wykluczeniu z dostępu do kablowej szybkiej sieci telekomunikacyjnej i w konsekwencji o nieusprawiedliwionej dyskryminacji w tym zakresie z uwagi na miejsce zamieszkania w tej samej przecież, co skarżący gminie.

Jednocześnie Sąd miał na uwadze, odnosząc się do ochrony prawa własności skarżących, że prawo to nie jest bezwzględne i może zostać ograniczone, z uwagi na realizację celów publicznych. Prawidłowo również Wojewoda pouczył skarżących o przysługujących im roszczeniu w warunkach art. 124 ust. 4 i art. 128 ust. 4 u.g.n.

Zdaniem Sądu organy wykazały również, że spełniona została przesłanka przeprowadzenia rokowań, także przy uwzględnieniu regulacji szczegółowej dotyczącej urządzeń łączności publicznej zawartej w art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci. Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, jest obowiązany umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości. Korzystanie z nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest odpłatne, chyba że strony umowy, o której mowa w ust. 3, postanowią inaczej (ust. 2). Zgodnie z art. 33 ust. 3 u.w.r.u.s.t warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 3, nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ust. 7).

W ocenie Sądu zgromadzone w aktach dokumenty wskazują, że wnioskodawca, będący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, wykazał przeprowadzenie czynności, o których mowa w przywołanych przepisach.

O bezskutecznym przeprowadzeniu rokowań świadczy dołączona do akt kopia korespondencji inwestora i skarżących, obejmująca wzór umowy, informację o inwestycji ze wskazaniem przebiegu uwidocznionego na mapce odzwierciedlającej granice nieruchomości, dowody nadania i odebrania korespondencji. Z treści wniosku o podjęcie negocjacji i zawarcie umowy z dnia 4 października 2021 r. istotnie, jak twierdzą skarżący wynika, że inwestor pierwotnie wystąpił, by skarżący udostępnili nieruchomość nieodpłatnie. Następnie skarżący, w piśmie z dnia 25 października 2021 r. zaproponowali jednorazowe wynagrodzenie w wysokości 20 000 zł lub darmowy nieprzerwany internet oraz telewizję przez 10 lat. Inwestor nie przystał na te warunki i zaproponował alternatywne wynagrodzenie, tj. albo jednorazowe wynagrodzenie w wysokości 15 zł za m2 powierzchni objętej dostępem, albo barter w postaci rabatu na usługę dostępu do internetu świadczonego przez operatora (aktywacja za 1 zł i zwolnienie od opłat abonamentowych za usługę dostępu do internetu przez okres 12 miesięcy). Z akt sprawy wynika, że na tym negocjacje zakończono, upłynął również czas ich przeprowadzenia (art. 124 u.g.n.). Do zawarcia umowy nie doszło.

Sąd podziela stanowisko organów, zgodnie z którym wykazane czynności spełniały wymóg przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., skoro skarżącym przedstawiono opis inwestycji, lokalizację na mapie, warunki umowy, do czego mogli się ustosunkować, a także negocjować wynagrodzenie. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, jak chcą tego skarżący, że przedstawione przez inwestora warunki były nieakceptowalne, ponieważ zaproponowano im brak wynagrodzenia. W trakcie rokowań zaproponowano konkretne wynagrodzenie, na które skarżący nie wyrazili zgody. Nie można w tej sytuacji mówić o rokowaniach pozornych.

Poza tym Sąd ocenił jako prawidłowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym sporne ograniczenie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą LIV/722/23 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 2 lutego 2023 r. Dokładne rozważania i zapisy planu wskazujące na to, że planowana inwestycja jest z nim zgodna, zostały zamieszczone w części historycznej uzasadnienia i Sąd w całości je podzielił.

W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały dwie zasadnicze przesłanki ograniczenia korzystania z własności nieruchomości, o którym stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd nie znalazł też podstaw, by zakwestionować przebieg linii światłowodowej z wykorzystaniem istniejących elementów sieci energetycznej. W szczególności, w trybie współdziałania, pozyskano postanowienie z 13 listopada 2023 r. Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o uzgodnieniu przedłożonego mu projektu decyzji.

W tej sytuacji, wobec wykazania przez organy przesłanek wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, Sąd uznał decyzję za prawidłową. Nie stwierdzono uchybień przepisom postępowania, zachowany został wymóg określony w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakładający na organ administracji obowiązek uwzględnienia w sprawie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Okoliczności sprawy wskazują, że interesy: publiczny i indywidualny – skarżących, zostały właściwie wyważone, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tych okolicznościach Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.