Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1103/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2022 r. nr SKO Gd/3382/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga D. W. (dalej: wnioskodawca, skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2022 r., nr SKO Gd/3382/22, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wójt Gminy Pruszcz Gdański decyzją z dnia 18 maja 2022 r. odmówił skarżącemu ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad matką T. S.

Wójt Gminy ustalił, że T. S. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 17 maja 2010 r. wydanym na stałe przez Miejski Zespół ds. Orzekania i Niepełnosprawności w Gdańsku. Z orzeczenia tego wynika, że wymaga ona stałej opieki innej osoby.

W dniu 24 marca 2022r. przeprowadzono wywiady środowiskowe u T. S. oraz u D. W., którzy prowadzą odrębne gospodarstwa domowe. Z wywiadów wynika, że T. S. jest po wypadku motoryzacyjnym, obecnie leczy się długotrwale, z powodu arytmii, nadciśnienia, krótszej nogi i zmiażdżonego kolana. Cierpi na zaniki pamięci, nie jest w stanie samodzielnie wyjść z mieszkania. Samodzielnie wykonuje czynności związane z higieną osobistą, ale nie jest w stanie samodzielnie przygotowywać sobie posiłków, podać leków, zrobić zakupów ani samodzielnie udać się do lekarza. Porusza się przy pomocy sprzętu rehabilitacyjnego. Wymaga pomocy przy wstawaniu i ubieraniu się. D. W. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną w miejscowości R. Opiekę nad matką sprawuje codziennie od 2020r. Podczas nieobecności w godzinach nocnych jest w stałym kontakcie z matką.

Zgodnie z oświadczeniem złożonym w dniu 25 marca 2022 r., skarżący spędza z matką około 8 do 12 godzin dziennie w różnych porach dnia zależnie od samopoczucia mamy. Posiłki przygotowuje w swoim domu i zawozi mamie lub gotuje u mamy i zabiera posiłek dla swojej rodziny. Skarżący oświadczył, że mama nie chce zamieszkać w jego domu, dopóki jej stan zdrowia pozwala na zamieszkiwanie w jej mieszkaniu przy pomocy syna. Nie chce zmuszać mamy do przeprowadzki, ale po pogorszeniu się stanu zdrowia mamy na tyle, że nie będzie mogła mieszkać samodzielnie przeprowadzi się do syna. Ze względu na bezpieczeństwo mamy skarżący zainstalował w domu matki kamerę, w której widzi jej ruch, jest też zainstalowana lokalizacja w telefonie. W razie niepokojącej sytuacji w ciągu 10 minut jest w stanie dojechać do matki. Skarżący próbował pogodzić pracę zawodową z opieką nad mamą, jednak było to niemożliwe, w związku z czym całkowicie zrezygnował z pracy na rzecz opieki nad matką we wrześniu 2021 r. Obecnie nie jest w stanie podjąć zatrudnienia, nawet w najmniejszym wymiarze czasu pracy ze względu na konieczność sprawowania długotrwałej i całodobowej opieki nad mamą.

Organ ustalił, że skarżący prowadził własną działalność gospodarczą od 10 stycznia 2008r., którą zawiesił z dniem 19 grudnia 2017r. W okresie od 2 listopada 2021r. do 7 lutego 2022r. był zatrudniony na podstawie umowy zlecenie w firmie M.

W ocenie organu, nie została spełniona przesłanka dotycząca momentu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki, wynikająca z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. 2022r., poz. 615), zwanej dalej ustawą. Organ wskazał, że do momentu wejścia w życie nowych przepisów, mimo uznania przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie ma odpowiedniej regulacji prawnej pozwalającej na przyznanie wnioskodawcy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 3 listopada 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Kolegium stwierdziło najpierw, że organ nie ma podstaw do odmowy przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko i wyłącznie na podstawie braku spełnienia przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy. Wobec tego, w kontekście stanowiska sądów administracyjnych co do zakresu stosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 38/13 z 21 października 2014 r., występuje konieczność zbadania pozostałych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem Kolegium nie występuje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niemożnością podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez wnioskodawcę z uwagi na konieczność i rozmiar opieki sprawowanej nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. Wskazano, że w okresie, kiedy skarżący zaczął opiekować się matką, jednocześnie pracował w wymiarze pełnego etatu. Następnie od listopada 2021r. do lutego 2022r. zatrudniony był w firmie M. Ponadto w oświadczeniu z dnia 25 marca 2022r. skarżący oświadczył m.in., iż matka zamieszkuje w swoim domu sama, dopóki stan jej zdrowia pozwala na to. W przypadku pogorszenia stanu zdrowia na tyle, że nie będzie mogła sama mieszkać, przeprowadzi się do domu syna. Z powyższego wynika, zdaniem Kolegium, że stan zdrowia T. S. pozwala jej na taką samodzielność, że może sama zamieszkiwać w swoim domu, korzystając z pomocy syna w niektórych sytuacjach życiowych.

Kolegium doszło do wniosku, iż stan zdrowia T. S. jest na tyle stabilny, że może ona zamieszkiwać sama w miejscu dość odległym od miejsca zamieszkania syna, pozostawać na noc oraz na kilka godzin w ciągu dnia sama, sama spożywać posiłki, sama dbać o higienę osobistą. Faktycznie zatem opieka sprawowana przez skarżącego sprowadza się do robienia zakupów, przygotowywania posiłków w swoim domu i dostarczaniu ich matce, albo przygotowywaniu w domu matki dla całej rodziny, towarzyszenia matce w wizytach lekarskich, wyjściu do kościoła lub na spacer, ewentualnie wspólnym spędzeniu czasu na oglądaniu telewizji. W ocenie Kolegium T. S. nie wymaga stałej, ciągłej opieki uniemożliwiającej stronie podjęcie pracy zarobkowej. Jak wyżej wskazano, matka odwołującego się może pozostać sama przez kilka godzin w ciągu dnia, a także pozostaje sama na całą noc. Jest w znacznym stopniu samodzielna i sama zaspokaja podstawowe potrzeby w zakresie higieny, potrzeb fizjologicznych, spożywania posiłków. Przy takim zakresie czynności i znacznej samodzielności matki odwołujący się mógłby podjąć zatrudnienie, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, bądź zatrudnienie pozwalające na zrobienie przerwy w pracy w celu udzielenia pomocy matce w ciągu dnia.

W skardze wniesionej do tutejszego Sądu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zarzucono organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez przyjęcie, że "niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji".

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Na wstępie trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) – zwanej dalej p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.

Z przywołanych przepisów wynika że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało jej oddalenie.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. 2022r., poz. 615), zwanej dalej jak dotychczas ustawą, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Celem tego przepisu było częściowe wynagrodzenie – poprzez ww. świadczenie – osobom zdolnym do pracy - faktu rezygnacji z tego zatrudnienia (lub niepodejmowania zatrudnienia), z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu wskazanym w ustawie. Nie jest to zatem świadczenie adresowane do osoby niepełnosprawnej ale do podmiotu sprawującego opiekę. Nie chodzi tu także o jakąkolwiek opiekę ale taką, której zakres, natężenie wykluczy możliwość podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia.

Z powyższego wynika, że jedną z podstawowych przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną. Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły.

Tym samym analiza istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki a rezygnacją (niepodejmowaniem zatrudnienia) wymaga oceny i zbadania kilku obszarów. Po pierwsze istotny jest stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, w tym szczególności ocena zakresu czynności, które jest w stanie wykonać samodzielnie a w jakim wymaga stałej i długotrwałej opieki. Przy czym ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza w żadnej mierze kwestionowania stanu jej zdrowia. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach orzeczeniem o niepełnosprawności nie może wykluczać możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia a stopniem faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2859/20 i z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 275/21).

W świetle utrwalonego orzecznictwa opieka, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, nie dotyczy tylko i wyłącznie niezdolnej do samodzielnej egzystencji osoby leżącej. Za niezdolne do samodzielnej egzystencji z mocy ustawy uznano także osoby cierpiące na schorzenia nieskutkujące brakiem możliwości poruszania się, a konieczność sprawowania nad nimi stałej lub długotrwałej opieki oceniać należy w świetle rodzaju schorzeń oraz sprawności psychofizycznej danej osoby (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 996/21; w Lublinie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 795/20). Zatem organy są nie tylko uprawnione, ale i zobowiązane do przeprowadzania takich analiz, a umocowanie to wynika z art. 17 ust. 1 ustawy.

Najistotniejszym jednak i najbardziej ważącym elementem podlegającym ocenie na gruncie ww. przepisu jest zakres czynności faktycznie realizowanych przez opiekuna w relacji do możliwości wykonywania pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy. Dla ustalenia przesłanki związku przyczynowo-skutkowego w każdym przypadku konieczne jest ustalenie czy rodzaj bądź ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej.

W realiach rozpoznawanej sprawy zasadnie wywodzi Kolegium, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające ustalenie prawa do wnioskowanego przez stronę skarżącą świadczenia. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdza, że zakres czynności podejmowanych przez skarżącego względem matki wpisuje się w zakres stałej lub długotrwałej opieki, która spowodowała, że skarżący zrezygnował z zatrudnienia (nie podejmuje pracy). Przypomnieć bowiem trzeba, że ustawodawca nie wymaga aby możliwość zatrudnienia odnosiła się do pracy w pełnym jej wymiarze. W tym zakresie istnieje możliwość dostosowania warunków i czasu pracy do potrzeb własnych i rodziny. Definicja zawarta w art. 3 pkt 22 ustawy (obejmująca zatrudnienie i inną pracę zarobkową) jest szeroka - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że T. S. mieszka sama w Gdańsku, skarżący natomiast mieszka z rodziną w R. T. S. ma problemy z kręgosłupem, skoliozę, ma jedną nogę krótszą, porusza się przy pomocy kuli ortopedycznej (vide: oświadczenie z 25.03.2022 r.). Obecnie leczy się z powodu arytmii, nadciśnienia (vide: wywiad środowiskowy k. 12). Ma problemy z pęcherzem moczowym. Samodzielnie porusza się po mieszkaniu, w razie konieczności opuszczenia mieszkania wymaga pomocy osoby drugiej z powodu zaników pamięci i braku orientacji w terenie. Samodzielnie spożywa posiłki i dba o higienę osobistą. Może pozostać kilka godzin w mieszkaniu sama. Sama w mieszkaniu pozostaje także w nocy. Skarżący przygotowuje i podaje matce posiłki i leki, towarzyszy podczas wizyt u lekarza, sprząta, robi zakupy.

Skarżący przedstawił następujący harmonogram dnia: 7.00-09.00 pobudka, przygotowanie zakupów, śniadanie, odpoczynek, leki; 09.00-11.00 wyjazd na rehabilitację, spacer, odpoczynek w parku lub na ławce zależą od pogody; 11.00-13.00 przygotowanie obiadu, wstawianie prania, mycie czyń, drzemka, odkurzanie; 13.00-15.00 obiad, sprzątanie po obiedzie, ustalenie kolejnego dnia, pozostawienie dla własnego wyciszenia; 15.00-17.00 wyjście po zakupy, 17.00-.19.00 przygotowanie kolacji, moczenie nóg, pomoc w toalecie wieczornej, czesanie; 19.00-21.00 czas na wyciszenie, czytanie książek lub wspólne oglądanie telewizji; 21.00-23.00 pora snu, choć czasami bezsenność, która trwa do 2.00-3.00.

W ocenie Sądu prawidłowe są wnioski organu administracji, wyprowadzane z zebranego materiału dowodowego, stwierdzające, że znaczna część z opisanych przez skarżącego czynności jakie wykonuje w związku z opieką nad mamą wpisuje się w normalne działania związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Są one charakterystyczne dla większości osób, które są aktywne zawodowo, prowadzą gospodarstwo domowe i mają pod opieką osoby wymagające wsparcia, a nie legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności. Pranie, sprzątanie, gotowanie, prasowanie, podawanie posiłków, ścielenie łóżka, robienie zakupów, opłacanie rachunków są czynnościami, które mogą być przy odpowiedniej organizacji wykonywane przed lub po pracy. Pozostałe zaś czynności opisane przez skarżącego nie absorbują go w takim zakresie aby wykluczało to podjęcie zatrudnienia. Pomoc świadczona mamie dotyczy czynności, które zasadniczo podejmowane są rano i wieczorem (pomoc w czynnościach higienicznych, podanie leków) lub też nie są wykonywane codziennie (umawianie wizyt lekarskich). Ponadto mama skarżącego w obrębie mieszkania porusza się samodzielnie a zatem nie wymaga takiego wsparcia jak osoba obłożnie chora. Również analiza przedłożonego przez skarżącego harmonogramu dnia wskazuje, że skarżący dysponuje czasem, który mógłby przeznaczyć na wykonywanie pracy, bowiem po udzieleniu mamie pomocy w porannych czynnościach aż do wieczora, czynności jakie wykonuje to przygotowanie posiłków, sprzątanie i towarzyszenie mamie na spacerach lub przy oglądaniu ulubionych programów.

Akta sprawy nie potwierdzają również, aby T. S. potrzebowała w związku ze swoimi schorzeniami nieustannej pomocy lub dozoru ze strony osoby drugiej. Przeciwnie, porusza się samodzielnie, samodzielnie spożywa posiłki, korzysta z toalety, przyjmuje leki. Skarżący wprawdzie w piśmie z dnia 18 lutego 2022 r. wskazał, że pomaga mamie korzystać z toalety 2-3 razy dziennie, jednak co innego wynika z wywiadu środowiskowego. T. S. oświadczyła, że samodzielnie wykonuje czynności związane z higieną osobistą, a pomocy wymaga jedynie przy przygotowaniu posiłków, leków, zrobieniu zakupów i przy wizytach u lekarzy, które to czynności, jak wskazano wyżej, mogą być wykonywane przed lub po pracy. Może sama pozostać w domu na kilka godzin. Również sam skarżący oświadczył, że stan zdrowia jego matki pozwala jej na samodzielne zamieszkiwanie, a jeżeli stan ten się pogorszy, weźmie mamę do siebie.

Słusznie w tej sytuacji stwierdziło Kolegium, że stan zdrowia T. S. jest na tyle stabilny, że może ona mieszkać sama w miejscu dość odległym od miejsca zamieszkania syna (odległość między miejscowością, w której mieszka skarżący a miejscem zamieszkania jego matki to ponad 20 km, co jest faktem powszechnie znanym), może pozostawać sama na noc oraz na kilka godzin w ciągu dnia, sama spożywać przygotowane dla niej wcześniej posiłki i leki, sama dbać o higienę osobistą. Należy zatem zgodzić się z oceną organów, że zakres koniecznej opieki wyznaczonej potrzebami osoby niepełnosprawnej nie wymaga od skarżącego całkowitej rezygnacji z zatrudnienia. Czynności jakie skarżący wykonuje w ramach sprawowanej nad matką opieki nie są na tyle absorbujące, aby uniemożliwiały mu podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Należy zatem zaaprobować wyrażany w zaskarżonej decyzji pogląd, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, bowiem sprawowana opieka, jej zakres i natężenie nie wyklucza rezygnacji czy niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która jak już wskazano nie musi być realizowana w pełnym wymiarze czasu pracy.

Raz jeszcze należy podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane w sytuacji, gdy czas poświęcany na czynności opiekuńcze nad niepełnosprawnym członkiem rodziny absorbuje jedynie część dnia, gdyż stan taki umożliwia podjęcie zatrudnienia. Nie zachodzi bowiem wówczas wymagana ustawą przesłanka przyznania świadczenia, jaką jest rezygnacja z pracy lub niepodejmowanie pracy z uwagi na konieczność sprawowania opieki. Opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a jej zakres wykluczać możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, tak więc związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być rzeczywisty. W niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że zakres deklarowanych przez skarżącego czynności związanych ze sprawowaną, wymaganą i konieczną – z uwagi na niepełnosprawność matki – opieką nie stanowi sam w sobie podstawy do powstrzymywania się od aktywności zawodowej przez skarżącego.

Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącego opieki nad matką. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).