Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 42/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3b  , 9 g  i 9a
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 października 2023 r., znak SKO.OŚ/4170/295/2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 30 października 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/295/2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu.

W stanie faktycznym sprawy Burmistrz Miasta i Gminy S. wszczął postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na skarżącą, jako przedsiębiorcę wpisanego do działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych na terenie miasta i gminy S., odbierającego odpadu komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości. Decyzją z 6 czerwca 2023 r. znak OŚ 7032.2.1.2023 organ I instancji nałożył na skarżącą karę w wysokości 1484,61 zł za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2022 r. poz. 2519) w zakresie osiągnięcia za rok 2022 wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w wysokości 25% wagowo, w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Organ powołał się na sprawozdanie z Bazy danych o produktach i opakowaniach, w którym wyliczono przedmiotowy poziom na 19,39% za 2022 r. Brakująca masa wymagana do osiągnięcia poziomu 25% to 5,1982 Mg. Wysokość kary wyliczono mnożąc tę masę przez stawkę opłaty za umieszczeni niesegregowanych odpadów komunalnych na składowisku, tj. 285,60 zł za 1 Mg.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca. Skarżąca podniosła nieuwzględnienie przez organ wpływu stanów epidemii i zagrożenia epidemicznego, brak analizy siły wyższej i możliwości odstąpienia od nałożenia kary, zamieszczenie w sentencji decyzji obowiązków, które istnieją z mocy prawa. Dodała, że do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, zaś w myśl art. 63 § 1 O.p. kwoty podatków zaokrągla się.

Skarżąca zawarła w odwołaniu wnioski o przeprowadzenie dowodów z dwóch umów w zakresie wywozu odpadów, z A. sp. z o.o. i V. sp. z o.o. Dodała, że w roku 2022 r. skarżąca odbierała odpady komunalne wyłącznie od tych dwóch podmiotów. Właściciele nieruchomości zlecali skarżącej odbiór odpadów zmieszanych oraz segregowanych, przy czym odbiór odpadów zmieszanych następował raz w tygodniu i często odpady te były gromadzone w pojemnikach większych niż odpady frakcji pmts, zaś odbiór odpadów segregowanych jedynie raz w miesiącu, bądź na zgłoszenie. Klienci skarżącej nie wyrazili chęci zawarcia umów innej treści. Zgodnie z umowami właściciele nieruchomości byli gotowi oddawać skarżącej wielokrotnie mniej odpadów selektywnych niż zmieszanych.

Decyzją z 30 października 2023 r. organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium uznało za bezsporny fakt wpisania skarżącej do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych przez Burmistrza, a także fakt odbierania w 2022 r. odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na podstawie zawartych z nimi indywidualnych umów. Kolegium wskazało, że obliczenia organu I instancji są prawidłowe. Zgodnie z prawidłowymi obliczeniami dokonanymi przez organ w oparciu o dane przedstawione przez samą stronę, podmiot ten nie osiągnął w 2022 r. wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia ww. frakcji odpadów komunalnych, co prowadzi wprost do konkluzji, że nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 9g powołanej ustawy. A skoro nie wykonał tego obowiązku, to wobec jednoznacznej treści art. 9x ust. 2 pkt 1 i art. 9zb ust. 1 u.c.p.g. Burmistrz był nie tylko upoważniony, lecz także zobligowany do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nałożenia nań kary pieniężnej, a po jego przeprowadzeniu - do wydania decyzji nakładającej tę karę i ustalającej jej wysokość.

Kolegium dodało, że stosowanie przepisów działu IVA k.p.a. do kar nakładanych na podstawie u.c.p.g. jest w orzecznictwie i doktrynie sporne. W ocenie Kolegium właściwy organ nie bada bowiem innych okoliczności sprawy, jak stopień przyczynienia się przedsiębiorcy do nieosiągnięcia poziomów recyklingu, zawinienia zobowiązanego, czy też sytuacji rynkowej. SKO zwróciło również uwagę na pogląd, że w związku ze zwiększeniem przypadków pracy zdalnej podczas stanów zagrożenia epidemicznego i epidemii mogło dojść nie tylko do zmniejszenia odbieranych na terenach nieruchomości niezamieszkałych odpadów opakowaniowych, ale również odpadów zmieszanych, których masa ma tożsamy wpływ na wywiązanie się przez przedsiębiorcę z obowiązków. Kolegium przychyliło się do możliwości zastosowania art. 189f k.p.a. w tego typu sprawach, jednak w niniejszej sprawie nie zostały spełnione obligatoryjne przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Zdaniem Kolegium waga naruszenia prawa nie jest znikoma, bowiem poziom recyklingu wyniósł 19,39% zamiast 25%. Poza tym nie można przyjąć, że strona zaprzestała naruszania prawa. Nie będzie możliwe przywrócenie stanu zgodnego z prawem, tj. osiągniecie wymaganego w 2022 r. poziomu recyklingu. SKO dodało, że skarżąca jest podmiotem profesjonalnym i musi znać obowiązujące przepisy oraz tak organizować działalność, żeby móc się z nich wywiązać. Jak podał organ, nieosiągnięcie wymaganych poziomów przez skarżącą ma wpływ na ewentualne nieosiągnięcie wymaganych poziomów przez gminę, co wiąże się z wymierzeniem jej odpowiednich kar, w efekcie których obciążeni będą mieszkańcy m.in. w następstwie podwyżek stawek za odbiór odpadów.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania:

1) art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach niniejszej skargi;

2) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez oparcie uzasadnienia decyzji na nieprawomocnych wyrokach sądów administracyjnych, co jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych oraz zasadą przekonywania;

3) art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a., poprzez:

a) zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie,

b) uznanie, że: "Brak jest bowiem dostatecznych podstaw do przyjęcia, aby niewywiązanie się przez Spółkę z obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g. było następstwem działania w 2022 r. w warunkach rozprzestrzeniającej się epidemii spowodowanej COVID-19." (str. 4 decyzji), jak również, że: "Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że brak było podstaw do przyjęcia, że Odwołująca się nie miała wpływu na nieosiągnięcie zgodnie a treścią art. 9g u.c.p.g. obowiązujących w 2022 r. poziomów recyklingu oraz przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami frakcji odpadów komunalnych w postaci papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła." (str. 4 decyzji) i tym samym nieuwzględnienie wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID-19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 roku,

c) oparcie decyzji o ustalenia niewynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - organ II instancji wskazał, że skarżąca: "(...) była wpisana do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy S. jako organu właściwego ze względu na miejsce odbierania tych odpadów" (str. 2 i 3 decyzji), podczas gdy w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego wpis skarżącej do prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy S. rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości;

4) art. 77 § 1, art. 7, art. 14 § la, art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 72 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego;

5) art. 7, art. 77 § 1, art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 189e k.p.a., poprzez uznanie przez organ II instancji, że: "Brak jest bowiem dostatecznych podstaw do przyjęcia, aby niewywiązanie się przez Spółkę z obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g. było następstwem działania w 2022 r. w warunkach rozprzestrzeniającej się epidemii spowodowanej C0VID-19." (str. 4 decyzji);

6) art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1. k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do wniosków dowodowych podniesionych przez skarżącą w treści odwołania, podczas gdy dowody te są istotne dla stanu faktycznego sprawy;

7) art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a., poprzez brak zawarcia w decyzji pouczenia, co do rodzaju i podstawy wyliczenia wpisu od skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję;

8) art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 15 k.p.a., poprzez akceptację działania organu I instancji związanego z niezawarciem w uzasadnieniu decyzji ww. organu analizy tego, które przepisy winny zostać zastosowane w celu orzeczenia wobec skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego została nałożona kara;

9) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., poprzez:

a) uznanie, że: "stosowanie przepisów działu IVA kpa dotyczącego kar administracyjnych do przedmiotowej regulacji kar nakładanych na podstawie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest w orzecznictwie i doktrynie sporne." (str. 3 decyzji);

b) uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu;

które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej decyzji - doprowadziły bowiem do orzeczenia wobec skarżącej obowiązku zapłaty kary pieniężnej w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym;

a także naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g pkt 1 i art. 9zd ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2022;

2) art. 9zd ust. 1 ustawy u.c.p.g. oraz art. 53 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa i art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 9zf ustawy u.c.p.g. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ I instancji zamieścił w sentencji Decyzji Organu I instancji:

a) postanowienie o obowiązku skarżącej do uiszczenia nałożonej kary, podczas gdy obowiązek uiszczenia kary pieniężnej istnieje z mocy prawa i nie ma podstaw prawnych do zamieszczania ww. postanowienia w sentencji decyzji administracyjnej;

b) postanowienie o obowiązku skarżącej do uiszczenia odsetek za zwłokę w wysokości odsetek pobieranych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych, w przypadku nieterminowego uiszczenia kary pieniężnej, podczas gdy obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę w wysokości za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych, w przypadku nieterminowego uregulowania kary pieniężnej, istnieje z mocy prawa i nie ma podstaw prawnych do zamieszczania ww. postanowienia w sentencji decyzji administracyjnej;

c) postanowienie o przymusowym ściągnięciu nieuiszczonej w terminie kary pieniężnej wraz z odsetkami za zwłokę w trybie określonym w przepisach Ordynacji podatkowej, podczas gdy zasady egzekucji nieuiszczonych terminowo należności wynikają wprost z przepisów prawa i nie ma podstaw prawnych do zamieszczania ww. postanowienia w sentencji decyzji administracyjnej;

3) art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, poprzez utrzymanie przez w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że została wydana z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności:

- niedokonania przez organ I instancji na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z przyczyn zależnych od skarżącej, podczas gdy nieosiągnięcie tych poziomów wynika wręcz z przyczyn od skarżącej niezależnych;

- braku ustaleń w treści decyzji organu I instancji, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu;

- braku ustaleń w treści decyzji organu I instancji, czy w przedmiotowej sprawie miało miejsce działanie siły wyższej, w związku z czym skarżąca nie podlega ukaraniu (postępowanie podlegało umorzeniu przez organ I instancji);

4) art. 8 Prawa przedsiębiorców, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 8 Prawa przedsiębiorców poprzez obciążenie skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu.

Skarżąca wniosła o uchylenie obu zapadłych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podkreśliła, że podczas stanu epidemii i stanu zagrożenia epidemicznego, w celu wyeliminowania potencjalnych zagrożeń, a także w trosce o zdrowie swoich pracowników, współpracowników oraz firm zewnętrznych, wielu przedsiębiorców podjęło działania w celu wyeliminowania potencjalnego ryzyka związanego z rozprzestrzenianiem się wirusa. W roku 2022 liczni przedsiębiorcy nadal stosowali zmienioną organizację pracy, polegającą na utrzymywaniu systemu pracy zdalnej (lub hybrydowej). Wobec faktu, że znaczna część pracowników podczas wykonywania obowiązków służbowych przebywała w swoich domach, a co za tym idzie tam wytwarzane były odpady opakowaniowe, doszło do zwiększenia liczby odbieranych odpadów z terenów nieruchomości zamieszkałych, a tym samym do zmniejszenia "produkcji" odpadów opakowaniowych w nieruchomościach niezamieszkałych. Zwiększenie ilości odebranych odpadów opakowaniowych z terenu nieruchomości zamieszkałych oraz zmniejszenie ilości odpadów opakowaniowych na nieruchomościach niezamieszkałych było efektem wielu czynników, w tym także panującej sytuacji związanej z wystąpieniem pandemii COVID-19. Bez wątpienia jest to czynnik, na który skarżąca nie tylko nie miała żadnego wpływu, ale i nie mogła przewidzieć skutków jego wystąpienia. W trakcie pandemii, zarówno przedsiębiorcy posiadający wpis do rejestru działalności regulowanej jak i podmioty prowadzące gospodarkę odpadami, nie byli w stanie przewidzieć do jakich zmian dojdzie także w zakresie całego systemu zagospodarowania odpadów.

Skarżąca zaakcentowała, że w aktach nie ma dokumentu potwierdzającego wpis skarżącej do prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy S. rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Dalej skarżąca wskazała, że organ II instancji w ramach odniesienia się w do wniosków dowodowych podniesionych przez w odwołaniu (umów w zakresie wywozu odpadów), ograniczył się jedynie do przytoczenia treści wniosków dowodowych i nie odniósł się w żaden sposób merytorycznie do wniosków dowodowych, podczas gdy dowody te są istotne dla stanu faktycznego sprawy. Kolejno, jak podała skarżąca, organ I instancji nie zawarł w uzasadnieniu decyzji analizy tego, czy (i jak) zmiana przepisów u.c.p.g. wpływa na sytuację skarżącej, w szczególności które przepisy są dla skarżącej względniejsze, a organ II instancji takie działanie zaakceptował. Nie ulega zaś wątpliwości, że w dacie wydawania decyzji I i II instancji obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego została nałożona kara.

Skarżąca zaznaczyła, że zobowiązana jest do przestrzegania obowiązującego prawa w zakresie obowiązków nałożonych na przedsiębiorców prowadzących działalność w przedmiocie odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych, jednakże nie ulega wątpliwości, że w przypadku braku możliwości spełnienia tych obowiązków, z powodów za które skarżąca nie ponosi odpowiedzialności oraz spełnienia przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu, może dojść do odstąpienia od wymierzenia kary. W innym przypadku, to regulacja przewidziana w art. 189f §1 pkt 1 k.p.a., stanowiłaby instytucję martwą. Ponadto samo rzekome naruszenie przez skarżącą prawa nie wywołuje żadnych następstw, które byłyby określone w prawie i miałyby negatywny wpływ na społeczne bezpieczeństwo.

Odpady komunalne od właścicieli nieruchomości odbierane przez skarżącą w roku 2022 stanowiły wyłącznie odpady komunalne odbierane od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, na których powstają odpady (podmiotów gospodarczych, tzw. "nieruchomości komercyjne"). Odpady odbierane przez skarżącą były również odpadami zanieczyszczonymi w stopniu uniemożliwiającym wywiązanie się przez skarżącą z obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. Skarżąca, jako odbiorca odpadów, nie miała (i nadal nie ma) możliwości przymuszenia właścicieli nieruchomości do segregacji odpadów. Zatem brak osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od skarżącej. Co więcej, skarżąca nie jest jedynym podmiotem, który w roku 2022 odbierał odpady z terenu nieruchomości niezamieszkanych na obszarze Gminy i Miasta S.. Kwestia ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącej za wynik poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych na terenie całej Gminy i Miasta S.. Ponadto skarżąca nie ma 100% wpływu na to, jakie frakcje odpadów odbiera od właścicieli nieruchomości na podstawie zawartych umów, a także jaka część odebranych odpadów może zostać poddana procesom prowadzącym do ich odzysku. Wynika to z tego, że obowiązek segregacji został nałożony na właścicieli nieruchomości na podstawie przepisów ustawy i nie zawsze skarżąca ma możliwość dokładnego skontrolowania odebranych odpadów, a także nie ma bezpośrednio wpływu na jakość odbieranych odpadów.

Jak podała skarżąca, kolejna istotna kwestia to ogólny sposób organizacji rynku gospodarki odpadami na terenie kraju, który obecnie nie jest zdolny do przetworzenia poprzez recykling i przygotowanie do ponownego użycia wszystkich odpadów, które by do tego przetworzenia się nadawały. Sytuacja taka spowodowana jest zmianami przepisów, które to zmiany doprowadziły do zamknięcia szeregu instalacji odzysku, w szczególności mniejszych, prywatnych, których nie było stać na dostosowanie się do nowych przepisów w zakresie między innymi ochrony przeciwpożarowej, wizyjnych systemów kontroli, a w szczególności wniesienia zabezpieczenia pieniężnego. W konsekwencji powyższego, zmniejszeniu uległa masa poddawanych odzyskowi odpadów na terenie Polski, przy napływającym coraz szerzej strumieniu odpadów z innych krajów, w szczególności Unii Europejskiej. Odpady pochodzące z UE mają dla recyklerów lepszą jakość z uwagi na zdecydowanie większe doświadczenie obywateli tych państw w segregowaniu odpadów, w stosunku do obywateli Polski.

Skarżąca zwróciła uwagę na problemy z uruchomieniem nowych instalacji, które zapewniałyby procesy recyklingu, odzysku i przygotowania odpadów do ponownego użycia. Problemy te – zdaniem skarżącej – wynikają z przepisów ustawy o odpadach, które weszły w życie 6 września 2018 r. i które wymagały złożenia (ostatecznie do 5 marca 2020 r.) wniosków o zmianę posiadanych decyzji z zakresu gospodarowania odpadami. Wskazana nowelizacja przepisów spowodowała natłok wniosków o zmianę pozwoleń skierowanych do organów właściwych w sprawach poszczególnych pozwoleń. Natłok ten skutkował "zatkaniem" mocy przerobowym tych organów, a wtórnie również "zatkaniem" mocy przerobowych wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska (jako organów obligatoryjnie uczestniczących w procedurze zmiany pozwoleń/wydawania nowych pozwoleń, z uwagi na istnienie obowiązkowej kontroli instalacji przez WIOŚ). Taki stan rzeczy skutkował tym, że zarówno wnioski zmieniające pozwolenia (np. w zakresie zwiększenia mocy przerobowych) jak i wnioski o wydanie nowych decyzji (dla nowych instalacji) dopiero obecnie zmierzają ku wydaniu decyzji przez organy I instancji. W konsekwencji wystąpił brak możliwości zwiększenia na terenie kraju mocy przerobowych instalacji do gospodarowania odpadami przez okres od 2018 r. do chwili obecnej (a więc mowa o okresie obejmującym rok 2022, którego dotyczy niniejsze postępowanie), pomimo wzrastających w tym czasie wymogów stawianych co do poziomów odzysku.

Dodała, że umowy na odbiór odpadów zawierane z właścicielami nieruchomości niezamieszkanych z terenu Gminy i Miasta S. (jak i każdej innej gminy na terenie Polski) zawierane są w realiach wolnego rynku (na zasadzie swobody umów; swobody kontraktowania) i skarżąca nie miała w całym okresie, którego dotyczy postępowanie, żadnych instrumentów ani do zmuszenia tych kontrahentów do zlecenia stałego (cyklicznego) odbioru odpadów komunalnych gromadzonych selektywnie, ani wpływu na ilość przekazywanych odpadów gromadzonych selektywnie (czyli m.in. tego, by całość tych odpadów była przekazywana podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych na terenie miasta, bez samodzielnego sprzedawania w punktach skupu co bardziej wartościowych frakcji).

Skarżąca dodała, że orzeczone przez organ I instancji obowiązki, które istnieją z mocy prawa, nie powinny być zamieszczane w sentencji decyzji, ale powinny stanowić część uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.

W ocenie Sądu, decyzja organu odwoławczego, jest ostatecznie zgodna z prawem i została wydana w warunkach pełnego i wszechstronnego rozpoznania sprawy. Administracyjna kara pieniężna została nałożona prawidłowo, w związku z zaistnieniem ku temu przesłanek ustawowych. Podkreślenia bowiem wymaga, że nie jest w sprawie kwestionowane, iż skarżąca Spółka nie osiągnęła wymaganych ustawowo poziomów recyklingu.

Na początek zatem trzeba wskazać przepisy, które w sprawie miały zastosowanie.

Art. 3b ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2023.1469 t.j., dalej "u.p.c.g.") brzmi:

1. Gminy są obowiązane osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej:

1) 20% wagowo - za rok 2021;

2) 25% wagowo - za rok 2022;

(...)

Z kolei art. 9g pkt 1 ma następujące brzmienie:

Podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów:

1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1;

(...).

Jak chodzi o konsekwencje niewykonania powyższego obowiązku, określa je art. 9x ust. 2 pkt 1 u.p.c.g.:

2. Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu:

1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu;

(...).

Jak widać z powyższego, jedyną określoną w ustawie przesłanką nałożenia kary pieniężnej z cytowanego przepisu jest nieosiągnięcie zakładanego przez ustawodawcę poziomu recyklingu, który za 2022r. wynosił wagowo 25 %. Tak też stało się w przypadku skarżącej, dlatego zaistniały przesłanki do uruchomienia przepisu 9x ust. 2 pkt 1. Należy też podkreślić, że organ odwoławczy zbadał okoliczności odstąpienia od wymierzenia kary z art. 189f k.p.a. Jak bowiem wskazał NSA w uchwale z dnia 9 czerwca 2022 r. III OPS 1/21, publ. CBOSA : "Do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 888 z późn. zm.), stosuje się art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.)". Wprawdzie SKO wskazało, że w orzecznictwie istnieją rozbieżności co do możliwości stosowania tej regulacji, ale ostatecznie przychyliło się do możliwości jej zastosowania. Podkreślenia zatem wymaga, że wątpliwości te rozwiewa wskazana uchwała III OPS 1/21.

Należy jeszcze podkreślić okoliczności faktyczne sprawy. Otóż Spółka występowała przed organem I instancji będąc reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika. Na tym etapie jednakże przedłożyła Burmistrzowi S. jedynie "sprawozdanie podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli", zawierające lakonicznie przedstawione 3 liczby obrazujące określone tamże wskaźniki. Co ciekawe, nie przedstawiła żadnych okoliczności dotyczących domniemanej siły wyższej czy odstąpienia od wymierzenia kary. Organ I instancji nie miał więc żadnego powodu, ani nawet możliwości zbadania tych kwestii. Problemy te poruszyła skarżąca dopiero w odwołaniu w formie zarzutów. W tej sytuacji ustosunkował się do nich dopiero organ odwoławczy.

Przechodząc teraz kolejno do zarzutów skarżącej zawartych w skardze, należy wskazać, co następuje:

1/ Argumentacja dotycząca powołania się na nieprawomocne wyroki sądowe nie jest trafna. Wyrok prawomocny charakteryzuje się tym, że w zwykłej drodze nie można go wzruszyć, więc w taki oto sposób pogląd w nim wyrażony pozostaje w obrocie. Tego waloru nie ma wyrok nieprawomocny, ale to nie zmienia faktu, że można identyfikować się z jego treścią i wskazać, że określony sąd prezentuje określony pogląd, z którym przykładowo organ się utożsamia. Wszystkie wyroki sądów administracyjnych są publikowane w powszechnie dostępnej bazie CBOISA z zaznaczeniem, czy są prawomocne.

2/ Kolejne zarzuty dotyczą niewzięcia pod uwagę zagrożenia epidemiologicznego, tego, że nie przyjęto COVID-19 jako siły wyższej, zwłaszcza w sytuacji, gdy w czasie pandemii (zdaniem skarżącej) zwiększyły się odpady na nieruchomościach zamieszkałych, a zmniejszyły na niezamieszkałych.

Zarzut ten dotyczy braku zastosowania art.189e o treści: W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu.

Należy na wstępie wskazać, że "Użyte w komentowanym przepisie pojęcie siły wyższej jest co do zasady charakterystyczne dla prawa cywilnego. W pojęciu tym wyróżnia się elementy obiektywne i element subiektywny. Do elementów obiektywnych należy zaliczyć zewnętrzny oraz nadzwyczajny charakter zdarzenia, brak możliwości jego przewidzenia oraz zapobiegnięcia mu. Element subiektywny to zachowanie przez podmiot obowiązany najwyższej staranności w celu zapobieżenia zdarzeniu lub jego skutkom.

Siła wyższa to zdarzenie zewnętrzne w stosunku do podmiotu obowiązanego, co oznacza, że pozostaje ono poza kontrolą tego podmiotu, który nie ma żadnego wpływu na jego wystąpienie i skutki. Jest to zdarzenie nadzwyczajne, wyjątkowe, któremu nie można zapobiec i którego nie da się przewidzieć w świetle aktualnego stanu wiedzy i doświadczenia życiowego. Pojęcie to ulega subiektywizacji, zarówno gdy chodzi o wskazane wyżej elementy obiektywne, takie jak zewnętrzność, niemożność przewidzenia i zapobieżenia zdarzeniu, jak również wymóg, aby podmiot obowiązany, pomimo dochowania najwyższej staranności, nie mógł zapobiec zdarzeniu i jego skutkom.

Wykazanie, że do naruszenia prawa, tj. niedopełnienia obowiązku (naruszenia zakazu) doszło wskutek działania siły wyższej, należy do podmiotu obowiązanego (adresata zakazu)". (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, publ. Lex/el.)

Patrząc na pandemię COVID-19 jako na czynnik zewnętrzny, niezależny od człowieka, nie można wykluczyć przypadków, gdy obiektywnie będzie go można uznać za siłę wyższą. Natomiast do skarżącej należało wykazanie, że czynnik ten doprowadził do nieosiągnięcia poziomów recyklingu mimo dołożenia najwyższej staranności. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie tak się nie stało. Przyjmując nawet, że ilość odpadów zmniejszyła się na nieruchomościach niezamieszkałych ( praca zdalna), to przecież zauważyć trzeba, że poziom recyklingu 25 % miał być osiągnięty w relacji do rzeczywistej wagi odebranych śmieci ( nie zakłada się tutaj jakiegoś poziomu śmieci odbieranych). Tak więc nie wykazano, że COVID-19 był przyczyną nieosiągnięcia zakładanego poziomu. Ponadto w skardze sama skarżąca wskazała, że zmniejszenie odpadów z nieruchomości niezamieszkałych było efektem wielu czynników, także COVID-19, a więc nie jedynie tego. Wobec tego stwierdzić należy, że brak było podstaw do przyjęcia, że skarżąca z powodu COVID-19 nie miała wpływu na nieosiągnięcie założonych poziomów recyklingu.

3/ Skarżąca zarzuca, że nie wiadomo, skąd SKO powzięło wiedzę o wpisie skarżącej spółki do rejestru działalności regulowanej.

Zgodnie z art. 9b u.p.c.g.

1. Działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221, 641 i 803).

2. Rejestr działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zwany dalej "rejestrem", prowadzi wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.

3. Rejestr prowadzi się w postaci bazy danych zapisanej na informatycznych nośnikach danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2023 r. poz. 57), która może stanowić część innych baz danych z zakresu ochrony środowiska, w tym gospodarki odpadami.

(...).

W świetle powyższego rejestr prowadzi Burmistrz Miasta i Gminy S.. Jako organ I instancji w kontrolowanej sprawie, Burmistrz zamieścił w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji informacje o treści rejestru /k.69 verte akt I inst./, które następnie zostały powtórzone w decyzji SKO. Niezależnie od tego, rejestr, jako prowadzony informatycznie, jest ogólnie dostępny na stronie Urzędu Gminy S..

4/ Skarżąca zarzuca, że SKO nie odniosło się do złożonych przez nią wniosków dowodowych , a to umów w zakresie wywozu odpadów. Jednak zauważyć należy, że skarżąca wnioskowała te dokumenty na okoliczność ich treści. Skoro treść była niekwestionowana, brak było potrzeby odnoszenia się do nich, zwłaszcza, że nikt nie zaprzeczał, że Spółka takie umowy zawarła.

5/ Skarżąca zarzuca naruszenie art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. poprzez brak pouczenia i wyliczenia wpisu stosunkowego od skargi do WSA. Jest to w ocenie Sądu uchybienie, które nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Jak to bowiem stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, uchylenie decyzji zachodzi w wypadku takich naruszeń postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. "Pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy" należy wiązać tylko z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania, co oznacza, że skarżący powinien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia" (wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r. I FSK 578/12, LEX nr 1339504). "Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wyroku, które prowadziłyby do innego rozstrzygnięcia, niż zapadło w rozpoznanej sprawie. Stawiając zarzut tego rodzaju należy wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy" (wyrok NSA z dnia 16 marca 2017 r. I FSK 1201/14, LEX nr 2275282 ).

Niczego podobnego skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazuje.

6/ Skarżąca wskazuje, że organy nie odniosły się do tego, jak zmiana przepisów wpłynęła na karę pieniężną, a to w świetle art. 189c k.p.a. Wobec tego wskazać trzeba, że przepisy art. 3b, 9g i 9x nie zmieniły się, biorąc pod uwagę rok 2022 i 2023.

7/ Skarżąca kwestionuje niezastosowanie art. 189f k.p.a., jednakże nie wskazuje żadnej konkretnej argumentacji. Trzeba zatem przypomnieć, że organ odwoławczy stwierdził, że nie zachodzą w sprawie przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. SKO wskazało, że waga naruszenia prawa nie była znikoma, albowiem poziom osiągnięcia recyklingu przez Spółkę wynosił 19,39 % za 2022r, w stosunku do wymaganego 25 %. Nie można też przyjąć, zdaniem organu, że strona zaprzestała naruszenia prawa, a niezależnie od tego, obie przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Co do art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., również SKO stwierdziło brak podstaw do jego zastosowania. Nadto nie można uznać, że zaszły przesłanki do odstąpienia z art. 189f§ 2 k.p.a. Tutaj bowiem odstąpienie ustawodawca uzależnił od uznania, że pozwoli to na spełnienie celów, dla których miała by być nałożona kara pieniężna. O braku spełnienia tych celów świadczy zdaniem Kolegium fakt nieprzestrzegania osiągania poziomów recyklingu. Kolegium wskazało, że Spółka jest podmiotem profesjonalnym, które winno właściwie organizować zbieranie odpadów.

Dodatkowo w skardze podniesiono, że:

a/ odpady odbierane od właścicieli w 2002r. były zanieczyszczone, a Spółka nie ma możliwości przymuszenia właścicieli do ich segregacji

b/ Spółka nie jest jedynym podmiotem odbierającym na terenie S.;

c/ należy krytycznie ocenić organizacje rynku gospodarki odpadami w kraju ze względu na zmiany przepisów oraz zamknięcie szeregu instalacji odzysku

d/ brak możliwości zmuszenia kontrahentów do stałego zawierania umów.

Należy podzielić pogląd SKO o braku przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary. Co do pozostałych wskazanych wyżej argumentów, to należy rozpocząć od tego, że [...] Spółka z o.o. jest podmiotem profesjonalnym w zakresie odbioru śmieci ( z wpisu z rejestru działalności regulowanej wynika działalność w zakresie zbierania odpadów innych niż niebezpieczne, zagospodarowania odpadów, wywozu śmieci i odpadów), działającym od kilku lat na rynku. W świetle tego należy zacytować fragment uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie dnia 13 marca 2018r. IV SA/Wa 3015/17 LEX nr 2746050, który jest tożsamy z poglądem tut. Sądu:

"Podkreślić należy, że skarżąca jako przedsiębiorca podejmując się konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z ustawowymi wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo aby uzyskać jak najwyższy poziom recyklingu. Odbieranie odpadów z nieruchomości niezamieszkałych może wiązać się z mniejszą liczbą odpadów niesegregowanych, co jednak nie oznacza, że przedsiębiorca nie może zmotywować mieszkańców, do ich segregowania. (poprzez wskazywane przez organ dostarczanie worków na śmieci segregowane, co zwiększy możliwość recyklingu). Prowadzenie każdej działalności gospodarczej związane jest z pewnym ryzykiem niepowodzenia. Istnieje swoboda prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że każdy podmiot gospodarczy ma możliwość wyboru czy chce czy nie podjąć takie ryzyko. Przerzucanie tego ryzyka na podmioty które przekazując odpady czyniąc je odpowiedzialnymi za ich skład jest nieuprawnione. Omawiane przepisy mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na ociągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Recykling to odzysk w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub w innych (def. recyklingu zawarta w art. 3 pkt 23 ustawy o odpadach). Służy on zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie. Ochrona środowiska jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji R.P.). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. Omawiane regulacje służą szeroko pojętej ochronie środowiska. Dając organowi narzędzie w postaci mechanizmu karania ustawodawca nie zamierzał tylko w ten sposób osiągnąć cele ekologiczne. W ocenie Sądu mechanizmy te mają zmotywować przedsiębiorców jak i podmioty wytwarzają odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie w jakim nie możliwy jest ich recykling. Co prawda odpowiedzialność pieniężna spoczywa w tym wypadku na odbiorcy tych odpadów to jednak i wytwórcy, gdyby mieli tego świadomość (co nie jest pewne) dążyliby do ograniczenia wytwarzania odpadów w ogóle w tym i tych których recykling nie jest możliwy. Zdaniem Sądu, to podmiot taki jak skarżący mógłby przyczynić się do zwiększenia świadomości wytwórców w tym przedmiocie. W konsekwencji mógłby uniknąć kary w ogóle lub kara byłyby wymierzona w mniejszej wysokości w sytuacji gdy poziom recyklingu byłby wyższy".

Dodać do tego należy, że Spółka nie wskazała na jakiekolwiek działania, które by podjęła, by osiągnąć wskaźnik; podobnie, nie sygnalizowała organowi problemów w tej materii celem podjęcia wspólnych działań przeciwdziałających. Należy przy tym pamiętać, że nieosiągnięcie przez Spółkę wymaganego poziomu ma wpływ na osiągnięcie takich poziomów przez gminę i również może się przyczynić do nałożenia na gminę kary pieniężnej.

Należy w tym miejscu zauważyć, że przedmiotowa sprawa nie jest jedyną, albowiem w związku z innym obszarem działalności nałożono na Spółkę karę pieniężną za nieosiągnięcie poziomu recyklingu za 2021r. Sąd administracyjny oddalił skargę w sprawie II SA/Łd 163/23 (nieprawomocnie), a z uzasadnienia wyroku dostępnego w bazie CBOIS wynika, że Spółka podnosiła niemal identyczne argumenty. Świadczy to o powtarzalności działania prowadzącego do nieosiągania poziomów recyklingu.

8/ Ostatnim zarzutem jest zarzut dotyczący wskazania w decyzji numeru rachunku bankowego dla wpłaty, wskazania obowiązku uiszczenia odsetek za zwłokę, oraz kwestii przymusowego ściągnięcia nieuiszczonej w terminie kary - co wynika wprost z przepisów prawa.

W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, że skarżąca nie wykazała, w jaki sposób przedmiotowe naruszenie, stanowiące jednocześnie wykonanie powinności informacyjnych - wpłynęło na istotną treść decyzji, a mianowicie co do nałożenia kary pieniężnej. "Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć przez naruszenie prawa materialnego "mające wpływ na wynik sprawy". Przyjmuje się jednak, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama" (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2020 r. I OSK 2963/19, LEX nr 3038023).

9/ Bezpodstawne są także zarzuty dotyczące przepisów prawa przedsiębiorców, które to przepisy nie były podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższego, poza wskazanymi naruszeniami, które nie miały wpływu na wynik sprawy, Sąd nie stwierdził naruszenia innych wymienionych w skardze przepisów prawa.

Z tego względu na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie, o oddaleniu skargi.