Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 897/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. K. i B. W. na decyzję Wojewody Z. go z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., wydaną na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 256) - dalej "k.p.a.", odmówił B. W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr [...], [...] i [...], w obrębie ewidencyjnym [...] miasta D., ponieważ stwierdził, że ich realizacja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odwołaniu od tej decyzji B. W. i A. K. wnieśli o jej uchylenie. W ocenie odwołujących się projekt budowlany spełnia warunki określone planem miejscowym, który nie ogranicza zabudowy ilością budynków, a powierzchnią zabudowy czy wskaźnikiem intensywności zabudowy. Odwołujący się wyjaśnili, że działki nr [...] i [...] nie są drogą publiczną, ale własnością K. . Dlatego dostęp z drogi publicznej do działek nr [...] i [...] zapewniono przez działkę nr [...] będącą własnością odwołujących się. Stąd też odwołujący się wyrazili wątpliwość, czy w przypadku działki [...] na której planują wybudować cztery budynki mieszkalne jednorodzinne można wskazać jej front, a co za tym idzie elewację frontową. Na wielu działkach objętych planem miejscowym, dla których przyjęto identyczną definicję obowiązującej linii zabudowy, znajduje się więcej niż jeden budynek, tak aby wykorzystać przyznany dla konkretnego terenu współczynnik zabudowy. Jeżeli intencją uchwałodawcy było sytuowanie tylko jednego budynku na działce, to powinno to być wyraźnie zapisane w uchwale. Dodali, że pozwolenie na budowę dla działki sąsiedniej nr [...] zostało wydane niezgodnie z prawem, gdyż właściciele tej działki nie mają zapewnionego dostępy do drogi publicznej (działka nr [...] jest drogą tylko w planie).

Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśnił, że stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) sposób wykonywania prawa własności kształtują wraz z innymi przepisami ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Właściciel nieruchomości, przystępując do realizacji zamierzenia budowlanego, musi liczyć się z ograniczeniami wynikającymi z planu miejscowego, które przesądzają o możliwości realizacji inwestycji. Na terenie objętym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki strukturalnej [...] D. położonej na obszarze gminy Miasto D., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] lutego 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Z. nr [...], poz. [...]). Nieruchomość objęta inwestycją znajduje się na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 12 MN,U o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, w tym usługami turystycznymi. Ustalenia szczegółowe dla tego terenu przewidują zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej, dopuszczenie zabudowy bliźniaczej i szeregowej, sytuowanie obiektów zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu obowiązującymi i nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, powierzchnię zabudowy nieprzekraczającą 30% powierzchni działki, a także maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy działki wynoszący 0,9. Ponadto ustalono zachowanie powierzchni terenu biologicznie czynnej w wysokości 50 %, obsługę komunikacyjną z ulic 3 KDL, 4 KDL, 20 KDD, 22 KDD, 23 KDD, 25 KDD oraz zapewnienie miejsc parkingowych stosownie do treści § 10 ust. 2 planu, tj. m.in. dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej minimum 2 miejsca parkingowe na każdej działce, a dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami minimum 3 miejsca parkingowe na każdej działce.

Organ odwoławczy zauważył, że wzdłuż południowej części działki nr [...], na której przewidziano usytuowanie wszystkich czterech budynków, wyznaczona została obowiązująca linia zabudowy, przez którą, zgodnie z § 4 pkt 1 planu, należy rozumieć linię wyznaczającą usytuowanie ściany frontowej budynku. Ustalenia planu miejscowego nie pozwalają na realizację projektowanej inwestycji w postaci czterech domów jednorodzinnych na działkach nr [...], [...] i [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestor przewidział lokalizację wzdłuż obowiązującej linii zabudowy dla działki nr [...], wyłącznie jednego z czterech planowanych do realizacji budynków. Pozostałe trzy budynki mieszkalne jednorodzinne przewidziano w głębi działki, usytuowane jeden za drugim, w odległościach ok. 3,17 - 3,18 m. Przy czym każdy z budynków zaplanowano wzdłuż granicy z działką sąsiednią nr [...] należącą do innych osób, którzy uzyskali pozwolenie na budowę jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Planowana przez inwestora zabudowa na działce nr [...] nie będzie miała charakteru zabudowy bliźniaczej ani szeregowej, dopuszczonej zapisami miejscowego planu. Treść planu miejscowego ogranicza ilość projektowanych budynków do jednego którego ściana frontowa znajduje się na obowiązującej linii zabudowy.

Odnosząc się do kwestii zaplanowanego wjazdu na działkę [...] przez działki inwestora nr [...] i [...], a nie od strony ściany frontowej tej działki, czyli od strony działki nr [...] stanowiącej własność K. w W. (nieposiadającej statusu drogi publicznej), organ odwoławczy wyjaśnił, iż obowiązujące przepisy prawa nie zawierają definicji legalnej "elewacji frontowej". Należy jednak mieć na względzie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), który pod pojęciem "front działki" rozumie część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Zgodnie z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Uwzględniając powyższe, a także biorąc pod uwagę zapisy obowiązującego planu miejscowego nakazujące usytuowanie ściany frontowej budynku na działce nr [...] wzdłuż obowiązującej linii zabudowy, należy przyjąć, że elewacja (ściana) frontowa budynku to elewacja znajdująca się od frontu działki, czyli części działki przylegającej do drogi, z której odbywać się ma główny wjazd. Wjazd na działkę [...] powinien odbywać się w myśl zapisów planu przez działkę nr [...], przeznaczoną w planie miejscowym pod drogę dojazdową ([...]). Zatem zapisy wskazują ograniczenie w postaci konieczności realizacji zarówno ściany frontowej budynku, jak i wjazdu na działkę od strony ul. [...]. Przedłożony projekt budowlany narusza ustalenia planu miejscowego. Przykłady realizacji podobnych zamierzeń budowlanych, o jakich mowa w odwołaniu, nie mogą stanowić podstawy do orzekania w przedmiotowej sprawie, ponieważ ocena zgodności z planem każdego zamierzenia rozpatrywana jest indywidualnie, w ramach odrębnych postępowań, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Ustalenia tego planu przesądzającą o charakterze zagospodarowania terenu w przedmiotowym obszarze i są wiążące dla organów stosujących prawo. Organy administracji publicznej nie mogą kwestionować powszechnie obowiązującej mocy przepisów prawa miejscowego uchwalanych przez organy gminy. Ponieważ decyzja organu I instancji odpowiadała prawu, organ odwoławczy w oparciu o art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał tę decyzję w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję A. K. i B. W. wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji.

Podnieśli następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj.

a) art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z postanowieniami planu miejscowego uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w D. polegające na błędnej wykładni postanowień planu, jakoby na terenie działek skarżących, które są objęte wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, możliwe było zbudowanie tylko jednego budynku, podczas gdy takie ograniczenie z planu nie wynika;

b) art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a prawa budowlanego i art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z postanowieniami planu polegające na błędnej wykładni planu, jakoby elewacja frontowa nieruchomości objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę w przedmiotowej sprawie znajdowała się od strony działki [...], pomimo że działka ta nie stanowi drogi publicznej zapewniającej dostęp do nieruchomości skarżących. Działka nr [...] stanowi własność K. który odmówił skarżącym ustanowienia na tej działce służebności drogi koniecznej, a Gmina Miejska D. odmówiła przejęcia tej działki na własność. Tym samym skarżący posiadają dostęp do drogi publicznej nie za pośrednictwem działki [...], ale przez należące do nich działki nr [...] i [...], tj. od ul. [...];

c) art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a prawa budowlanego w zw. z art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także w zw. z art. 4 prawa budowlanego oraz art. 8 prawa przedsiębiorców, polegające na zastosowaniu w sprawie przepisów rozporządzenia regulującego sposób ustalania nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego mimo, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje dla nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana inwestycja;

d) art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a prawa budowlanego w zw. z art. 4 prawa budowlanego oraz art. 8 prawa przedsiębiorców polegające na braku zastosowania przepisów stanowiących ogólną zasadę wolności budowlanej i wolności podejmowania działań przez przedsiębiorców, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania pozwolenia na budowę, chociaż żadne konkretne przepisy prawa w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości nie wykluczają możliwości prowadzenia inwestycji budowlanej zgodnie z planem;

e) art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 82 ust. 2 prawa budowlanego polegające na przyjęciu, że Burmistrz Miasta D. jest w szczególny sposób predestynowany i posiada kompetencję do dokonywania wykładni postanowień planu, podczas gdy podlega on wykładni na ogólnych zasadach, a ewentualne stanowisko Burmistrza Miasta D. nie stanowi podstawy do dokonywania wykładni przez inne organy administracyjne, ani sądy administracyjne;

f) art. 35 ust. 3 Prawa budowalnego oraz w zw. z art. 35 ust. 5 tej ustawy polegające na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów w sytuacji, gdy projekt budowlany nie naruszał postanowień planu,

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego wynik:

a) art. 8 ust. 1 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, przejawiającym się w dopuszczeniu możliwości zabudowania kilkoma budynkami wielu nieruchomości znajdujących się w pobliżu nieruchomości objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę w przedmiotowej sprawie przy jednoczesnej odmowie dopuszczenia takiej możliwości w przypadku skarżących bez uzasadnienia z czego wynika taki różny sposób potraktowania przez organy administracji różnych osób.

b) art. 7a k.p.a. w zw. z postanowieniami planu polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości dotyczących treści norm prawnych w sprawie nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia jej uprawnienia na niekorzyść strony, tj. skarżących, w zakresie w jakim dotyczą możliwości usytuowania budynków w sposób określony w projekcie budowlanym.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący stoją na stanowisku, iż posadowienie budynków przewidzianych w projekcie budowlanym jest zgodne z planem, ponieważ plan nie przewiduje dla obszaru, na którym skarżący planują inwestycję budowlaną ograniczeń co do ilości budynków, a jedynie co do powierzchni zabudowy lub wskaźnika intensywności zabudowy. Wskaźnik intensywności zabudowy został zdefiniowany w § 4 planu jako stosunek powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych wszystkich budynków na działce, a zatem dopuszczono posadowienie większej liczby budynków na jednej działce. Ponadto zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków. Co do zasady zarówno powszechnie obowiązujące przepisy prawa, jak i miejscowy plan przewidują, że zabudowa jednorodzinna danej nieruchomości może składać się z więcej niż jednego budynku. Jeżeli w danym przypadku ogólna zasada przewidująca możliwość posadowienia na obszarze jednej nieruchomości więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego miałaby zostać ograniczona, to powinno to zostać wyraźnie wyartykułowane w postanowieniach planu. W taki sposób postąpiono w uchwale nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki strukturalnej E - D. W. położnej na obszarze Gminy Miasto D. - obszar [...], gdzie w § 7 wskazano:

"Ustalenia dla terenów o symbolach [...] o powierzchni [...] i [...] o powierzchni [...]:

1) teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy usług turystycznych, w tym zabudowy usług hotelarskich w rozumieniu przepisów o usługach turystycznych. Obowiązuje zakaz realizacji schronisk, kempingów, zabudowy rekreacji indywidualnej, a także obiektów w formie barakowozów, domków kempingowych, domów mobilnych lub domków typu holenderskiego. Ustala się realizację jednego budynku mieszkalnego lub jednego budynku mieszkalno- usługowego na jednej działce budowlanej. Dopuszcza się realizację wielu budynków usługowych na jednej działce budowlanej. Dopuszcza się realizację niezbędnej infrastruktury technicznej lub komunikacyjnej; ".

Tymczasem w żadnym fragmencie planu miejscowego dotyczącym działki [...] w obrębie ewidencyjnym [...] miasta D. nie ma postanowienia, które wprost ograniczałoby dopuszczalną liczbę budynków na jednej działce w odróżnieniu od przywołanego wyżej zapisu dot. innych (pobliskich) terenów na obszarze Gminy Miasto D..

Skarżący podkreślili, że działki nr [...] i [...] nie są drogą publiczną, lecz stanowią majątek Skarbu Państwa w imieniu którego działa K. (dalej K. ). Prawo do korzystania z drogi publicznej musi wynikać wprost z przepisów prawa, czynności prawnej lub orzeczenia sadowego. Skarżący w obecnym stanie faktyczno-prawnym nie mają prawa do korzystania z drogi publicznej w postaci działek nr [...] oraz [...]. Skarżący zwrócili się do K. ale odmówiono im zgody na korzystanie z działki nr [...] jako drogi, w piśmie z dnia [...] listopada 2019 roku. Obecny dyrektor tej instytucji w styczniu 2021 r. oświadczył, że ustanawianie służebności na działce [...] dla sąsiadującej z nią działki [...] jest niezgodne z interesem Skarbu Państwa. K. wobec niektórych inwestorów godzi się na ustanowienie służebności drogowej (tak było w przypadku działki nr [...]), a wobec skarżących zgody takiej nie wyraża. Potwierdza to pismo skarżących z dnia [...] września 2019 r. oraz odpowiedź K. z 2. listopada 2019 r. dołączone do skargi. Działka [...] nie stanowi nawet własności Gminy Miasto D. i nie została w żaden sposób przystosowana do użytkowania w charakterze drogi stanowiącej przedłużenie istniejącej obecnie ul. [...]. Okoliczność, że w planie miejscowym przewidziano dla terenu o symbolu [...] i dla obszaru działki [...] pełnienie funkcji drogi publicznej i nawet oznaczono ją nazwą ul. [...] nie sprawia, że w rzeczywistości taka droga funkcjonuje. Co więcej, Gmina Miasto D. w odpowiedzi na pismo K. oznaczone nr [...] odmówiła przejęcia tejże działki nr [...] od K. . Gmina, mimo takiej możliwości, nie poczyniła starań w celu rozpoczęcia faktycznego wykorzystywania działki nr [...], jako drogi publicznej. Co nie przeszkadza organom, w sposób sprzeczny z rzeczywistością, traktowania działki nr [...], jako drogi na potrzeby interpretacji poszczególnych planu w przedmiotowej sprawie.

Jeżeli, zdaniem Wojewody, pod pojęciem front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, to w takim przypadku dla działki nr [...] nie jest to cześć przylegająca do należącej do K. działki nr [...], gdyż działka ta zarówno formalnie jak i w praktyce nie zapewnia dostępu do drogi publicznej w odniesieniu do działki nr [...]. Jeżeli zatem działka nr [...] nie ma statusu drogi publicznej, a skarżący nie będą korzystali z tej działki, jako drogi, z której odbywał się będzie główny wjazd na działkę, to należy także przyjąć, że nie można określać linii zabudowy i ścian frontowych w odniesieniu do działki nr [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych kwestię frontu budynku interpretuje się inaczej niż to zrobiły organy orzekające w sprawie. Front działki to ta część działki budowlanej która przylega do drogi z której odbywa się główny wjazd i wejście na działkę, nie zaś inne fragmenty działki na które taki wjazd lub wejście się odbywają, nawet jeśli przylegają do drogi (Wyrok NSA z 15 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3075/14). O zakwalifikowaniu danej części działki jako frontu nie decyduje fizyczne przyleganie do drogi publicznej lecz wybór przez inwestora szlaku komunikacyjnego, którym odbywać się ma dojazd do drogi publicznej. Teren inwestycyjny może mieć tylko jeden front, natomiast gdy teren inwestycji przylega do więcej niż jednej drogi publicznej, o zakwalifikowaniu granicy jako frontu działki decyduje wybór inwestora uwzględniającego możliwości komunikacyjne w zakresie jej połączenia z drogą publiczną (wyrok NSA z 19 marca 2015 r. sygn. akt OSK 1987/13).

Jeżeli, jak w przedmiotowej sprawie, Gmina Miasto D. nie wprowadziła żadnej definicji ściany frontowej to zdaniem skarżących należy stosować ogólną zasadę prawa, zgodnie z którą, to co nie jest zabronione jest dozwolone. Zasada ta konkretyzuje się w art. 4 Prawa budowlanego i art. 8 Prawa przedsiębiorców.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Skarżący, w piśmie z dnia [...] września 2021 r. podtrzymali zarzuty zaprezentowane w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) – na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty [...] wydano na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 prawa budowlanego).

Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 (art. 35 ust. 5 pkt 1 prawa budowlanego).

W kontrolowanej sprawie wniosek o wydanie pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr [...], [...] i [...] został złożony w dniu [...] grudnia 2020 r. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestor przewidział lokalizację wzdłuż obowiązującej linii zabudowy dla działki nr [...] tylko jeden budynek z czterech zaplanowanych na tej działce. Pozostałe trzy budynki mieszkalne jednorodzinne przewidziano w głębi działki, usytuowane jeden za drugim. Wszystkie cztery budynki zaprojektowano wzdłuż granicy z działką nr [...] dla której wydano pozwolenie na budowę jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organy orzekające w sprawie stwierdziły, że planowana zabudowa nie będzie miała charakteru zabudowy bliźniaczej ani szeregowej i nie będzie miała charakteru zabudowy dopuszczonej przepisami planu miejscowego.

Sąd zapatrywanie organów orzekających w sprawie podziela. W § 4 pkt 1 planu zdefiniowano pojęcie obowiązującej linii zabudowy jako linii wyznaczającej usytuowanie ściany frontowej budynku. W ustaleniach szczegółowych dla terenu elementarnego [...] wskazano, że są to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, w tym usługami turystycznymi, dopuszcza się zabudowę bliźniaczą i szeregową, obowiązuje linia zabudowy zgodnie z rysunkiem planu i nieprzekraczalną linia zabudowy zgodnie z rysunkiem planu (§ 12 ust. 3 pkt 1, pkt 2 lit. e). Z rysunku planu wynika, że obowiązująca linia zabudowy dla działki nr [...] wyznaczona została od strony ul. [...] (działka drogowa nr [...]). Mimo że droga publiczna, ul. [...], nie została jeszcze urządzona zgodnie z planem i nie przeszła na własność Gminy D., to jednak słusznie organy uznały, iż obowiązuje linia zabudowy wyznaczona planem miejscowym i wszystkie nowo powstałe budynki muszą frontem przylegać do tej linii. Plan miejscowy nie przewiduje drugiej, trzeciej ani czwartej linii zabudowy, a w taki sposób zostały zaprojektowane budynki na działce nr [...]. Projekt budowalny narusza ustalenia planu miejscowego, ponieważ ściana frontowa tylko jednego z zaprojektowanych budynków została usytuowana na obowiązującej linii zabudowy, która jest obowiązująca dla wszystkich nowo powstających budynków na tej działce.

Zauważyć należy, że także wjazd na działkę nr [...], który powinien odbywać się od strony ul. [...], nie odpowiada ustaleniom planu miejscowego. Tymczasem ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości i każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, ale zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. z 2021 r., poz. 741). Ustalenia planu miejscowego są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. W tym miejscu zasadnym jest wskazanie, że niniejsza sprawa dotyczy wydania pozwolenia na budowę, a nie ustalenia warunków zabudowy. Dlatego zawarte w skardze rozważania dotyczące wjazdu na działkę, sposobu ustalania frontu działki i usytuowania elewacji frotowej nie mają żadnego znaczenia w sprawie, bowiem ustaleń w tym zakresie dokonuje się na etapie ustalania warunków zabudowy. W rozpoznawanej sprawie nie było potrzeby wydawania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż plan miejscowy określił wymagania dla nowej zabudowy, w tym front działki oraz obowiązującą linię zabudowy.

W skardze podniesiono, że K. odmówił skarżącym ustanowienia służebności drogi koniecznej dla działki nr [...]. Jednak dołączone do skargi pismo z dnia [...] września 2019 r. oraz odpowiedź K. z dnia 25 listopada 2019 r. dotyczą służebności gruntowej przechodu i przejazdu do działki nr [...], na której to nie ma być realizowana wnioskowana przez skarżący zabudowa. Podkreślenia wymaga, że nawet gdyby odmowa K. dotyczyła działki, na której skarżący planują zabudowę, to nie oznacza, iż udzielając pozwolenia na budowę organ nie byłby związany ustaleniami planu. Skoro w planie miejscowym zaprojektowano drogę publiczną, to droga taka zostanie w przyszłości zrealizowana, dlatego nowa zabudowa musi być dostosowana do zaprojektowanej w planie drogi publicznej oraz ustalonej w stosunku do tej drogi obowiązującej linii zabudowy.

W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie dokonały trafnej wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane oraz postanowień planu miejscowego mających zastosowanie w sprawie. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji.

Ponieważ skarga okazała się nieuzasadniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.