Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 776/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi B Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr 1001-IEW-1.4263.35.2022.8/U1012/LZ w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2011 – 2016 i w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2016 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 4 sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej w skrócie: "DIAS") – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. – dalej: "O.p.") – uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 9 sierpnia 2022 r. i odmówił sp. z o.o. "B" (dalej: "spółka", "skarżąca") rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług (525.263,95 zł) oraz w podatku dochodowym od osób prawnych (154.247,65 zł) wraz z odsetkami za zwłokę wg stanu na dzień złożenia wniosku, a także umorzył postępowanie w części dotyczącej wniosku o rozłożenie na raty zaległości w podatku od towarów i usług za luty - marzec 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie wydawał już dla skarżącej kilka decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku VAT za lata 2011 – 2016 i w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. (decyzje z dnia: 31.05.2017 r.; 27.02.2014 r.; 26.08.2016 r.; 20.12.2016 r.; 17.05.2017 r.; 10.09.2018 r.; 19.07.2019 r.; 11.08.2020 r.). W dniu 23 sierpnia 2021 r. spółka ponownie wystąpiła z wnioskiem o rozłożenie na raty pozostałych zaległości podatkowych w ww. podatkach, objętych ostatnimi ratami płatności. Wniosek uzasadniono trudną sytuacją ekonomiczną spowodowaną załamaniem rynku budowlanego, z którym bezpośrednio związana jest działalność spółki, co skutkowało powstaniem zatorów płatniczych - kontrahenci nie regulowali płatności za wykonane usługi (prace projektowe). Prezes spółki w dniu 4 sierpnia 2022 r. zaproponował spłatę zaległości podatkowych w 12 rat, płatnych do 28. dnia każdego miesiąca (w tym 1. rata 100.000,00 zł; 2-3 rata po 8.500,00 zł; 4. rata -100.000,00 zł; 5 - 6 rata po 8.500,00 zł; 7. rata 100.000,00 zł; 8-9 rata po 8.500,00 zł; 10. rata 100.000,00 zł; 11. rata 8.500,00 zł; pozostała kwota w ostatniej 12. racie).

DIAS stwierdził, że spółka "B" na dzień złożenia wniosku posiadała zaległości w podatku od towarów i usług za: grudzień 2011 r., styczeń - grudzień 2012 r., styczeń - październik i grudzień 2013 r., luty - marzec 2014 r. oraz ll-IV kwartał 2014 r., I-III kwartał 2015 r., I-III kwartał 2016 r.; a także w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. Zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. (istniejąca w dniu złożenia wniosku) została uregulowana w trybie egzekucyjnym, dlatego w tym zakresie umorzono postępowanie ulgowe, natomiast zaległości za luty i marzec 2014 r. wygasły znacznie wcześniej (w 2015 r.), wskutek dokonanych wpłat, które pierwotnie zarachowano na poczet innych zaległości, a dopiero 27 sierpnia 2021 r. i 30 sierpnia 2021 r. – prawidłowo zarachowano na poczet zaległości w podatku VAT za luty i marzec 2014 r. W ocenie DIAS, fakt wygaśnięcia zaległości w związku z jej zapłatą po wszczęciu postępowania ulgowego nie czyni postępowania w tym zakresie bezprzedmiotowym. Dlatego też organ odwoławczy uznał, że postępowanie w zakresie rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. umorzono bezpodstawnie, natomiast z uwagi na wygaśnięcie zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2014 r. (w łącznej wysokości 184,21 zł) wskutek zapłaty przed złożeniem wniosku, winno być umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Z tego powodu uchylono decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

DIAS stwierdził również, że termin przedawnienia wszystkich zaległości podatkowych spółki stanowiących przedmiot decyzji upływa nie wcześniej niż z dniem 1 lutego 2027 r. w związku z zaistnieniem okoliczności zarówno przerywających, jak i zawieszających bieg terminu ich przedawnienia.

Następnie organ odwoławczy wskazał, iż w art. 67a § 1 pkt 2 O.p. przewidziane zostały dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych - ważny interes podatnika lub interes publiczny. Weryfikacja istnienia tych przesłanek musi być dokonana w ramach prawidłowo przeprowadzonego postępowania podatkowego, a posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga od organu podatkowego wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy po to, aby na tej podstawie stwierdzić czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, czy też nie.

W związku z tym organ odwoławczy przeanalizował przedmiot działalność spółki oraz jej kondycję finansową. Wskazał, iż spółka ta została utworzona w wyniku prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego i zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym 27 marca 2003 r. Przedmiotem działalności spółki są usługi projektowe, doradztwo techniczne, prowadzenie inwestycji, nadzór budowlany, zarządzanie nieruchomościami, wynajem powierzchni biurowej, a faktyczna działalność (w roku 2017) ograniczała się do działalności projektowej i wynajmu powierzchni biurowej.

W latach 2017-2019 suma bilansowa spółki utrzymywała się na zbliżonym poziomie, tak jak w latach 2021-2022 i wynosiła odpowiednio 1,72 mln zł; 2,3 mln zł, i 1,9 mln zł . Natomiast kapitał własny spółki, w związku z notowaniem kolejnych strat podatkowych, ulegał stopniowemu zmniejszeniu z 115 tys. zł w roku 2017 do 77 tys. zł na koniec roku 2018; -77 tys. zł na koniec roku 2019 i -202 tys. zł oraz -7 tys. zł na koniec 2021 i 2022 r. Z dodatkowych wyjaśnień do sprawozdania finansowego za rok 2019 wynika, że na przychody spółki w łącznej kwocie 704 tys. zł składały się przychody z tytułu sprzedaży usług (315 tys. zł), wynajmu (226 tys. zł) i sprzedaży materiałów (163 tys. zł), a na środki trwałe spółki o łącznej (księgowej) wartości ok. 612 tys. zł składały się głównie grunty (287 tys. zł), budynki (164 tys. zł), urządzenia techniczne i maszyny (113 tys. zł). Z ostatniego złożonego zeznania podatkowego dla podatku dochodowego od osób prawnych za 2021 r. (CIT-8) wynika, że przychody spółki ze sprzedaży wyniosły 323.765,14 zł, przy kosztach uzyskania przychodów wynoszących w tym okresie 414.879,88 zł, co dało stratę podatkową w wysokości 91.114,14 zł.

DIAS stwierdził, że zaległości podatkowe będące przedmiotem prowadzonego postępowania wynikają ze złożonych przez spółkę deklaracji i zeznań podatkowych, a zadeklarowane w nich wartości wprost odzwierciedlają skalę prowadzonej działalności gospodarczej. Powstałe zaległości podatkowe nie są wynikiem zdarzeń nagłych i nieprzewidywalnych, a skutkiem braku wpłaty zadeklarowanych przez samego podatnika zobowiązań podatkowych. Zatem organ odwoławczy uznał, iż argumentacja spółki, że na obecną sytuację ekonomiczną decydujący wpływ miały zaszłości z roku 2013 i wynikały one z niesolidności kontrahentów, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Z bilansu (na koniec 2022 r.) wynika, że głównym składnikiem aktywów spółki są należności krótkoterminowe (1,83 min zł), w tym nie ma ani należności z tytułu dostaw i usług o okresie spłaty powyżej 12 miesięcy, ani tych dochodzonych na drodze sądowej. O ile więc w przeszłości mogły wystąpić zatory płatnicze skutkujące naruszeniem płynności finansowej spółki, to w ocenie DIAS, 10 lat od wskazanej we wniosku daty wystąpienia wspomnianych zdarzeń jest wystarczające dla zniwelowania negatywnych ich skutków. Upływ tak długiego czasu od niekorzystnych dla spółki zdarzeń gospodarczych to wystarczający powód aby uznać, że ich skutki nie mogą być ciągle brane pod uwagę przy rozpatrywaniu kolejnych wniosków ulgowych. Także zgłaszany argument istnienia pandemii COVID-19 nie miał znaczenia w sprawie, gdyż – jak wskazał DIAS - sytuacja ekonomiczna spółki ma swoje źródło w okresie o kilka lat wcześniejszym niż wystąpiła rzeczona pandemia. Zaległości podatkowe będące przedmiotem wydanej decyzji dotyczą lat 2011 - 2016, a właśnie w okresie pandemii, a konkretnie w 2022 r. spółka zanotowała znaczny dochód podatkowy (194 tys. zł) w przeciwieństwie do lat wcześniejszych (począwszy od 2017 r.), gdzie notowała straty podatkowe lub niewielki dochód.

DIAS uznał również, że udzielenie spółce kolejnej ulgi w postaci rozłożenia zaległości podatkowych na raty jest dość ryzykowne i nieracjonalne w kontekście prawdopodobieństwa odzyskania przez budżet państwa zaległych należności. Z rozliczeń VAT za lata 2012 - 2016 zobowiązania wyniosły 620 tys. zł i do uregulowania pozostało ok. 392 tys. zł (wg listy zaległości z 29.05.2023 r.), co oznacza, że w ciągu 7-11 lat od powstania poszczególnych zobowiązań spółka uregulowała zaledwie 63% z nich (w tym, w trybie egzekucyjnym); z tytułu zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r. w wysokości 175 tys. zł do uregulowania pozostaje zaległość w wysokości 150 tys. zł. Jak podkreślił organ, ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych z założenia winny być udzielane w celu pokonania przez podatnika wyjątkowych i przejściowych trudności. Ulga taka winna korzystnie i trwale wpłynąć na sytuację ekonomiczną podatnika, a podatnikowi będącemu przedsiębiorcą umożliwić rozwój. W rozpoznanej sprawie nic nie wskazuje, aby charakter trudności był incydentalny. DIAS wskazał, iż skarżąca ma także zobowiązania wobec innych podmiotów – np. ZUS (61.396,06 zł na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, 17.050,49 zł na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, 2.492,13 na Fundusz Pracy), Miasta Ł. (w podatku od nieruchomości za lata 2014 - 2022 w łącznej wysokości 218.130,72 zł plus odsetki za zwłokę w wysokości 109.471 zł). Wg sprawozdania finansowego zobowiązania spółki na koniec 2022 r. wynosiły ok. 2,19 min zł i są to głównie zobowiązania z tytułu podatków (1,17 min zł). Składając kolejne wnioski o udzielenie ulg podatkowych, spółka generowała kolejne zaległości - wg stanu na 29 maja 2023 r. nie uregulowała kolejnych zobowiązań w podatku od towarów i usług za I kwartał 2020 r., I kwartał 2021 r., III i IV kwartał 2022 r. oraz I kwartał 2023 r.

DIAS uznał, że kolejna ulga w spłacie zobowiązań podatkowych byłaby pozorna, mająca na celu jedynie zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Jak podkreślono, budżet państwa nie powinien być traktowany jako źródło kredytowania działalności gospodarczej podatników. Ulga w spłacie zobowiązań publicznoprawnych nie może zastępować kredytu udzielanego przez banki na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z tym odkładanie w czasie zapłaty zaległości podatkowych nie znajduje uzasadnienia i udzielenie wnioskowanej ulgi nie daje gwarancji, że spółka będzie regulowała przyszłe zobowiązania podatkowe. Organ podkreślił, że spółka posiada realne możliwości spłaty zaległości podatkowych – bez konieczności ubiegania się o ulgi w ich spłacie – gdyż posiada majątek trwały (5 działek ewidencyjnych położonych w Ł. przy ul. [...] 112, obciążonych hipoteką na rzecz Urzędu Skarbowego Ł.-P. i Urzędu Miasta Ł.) o szacunkowej wartości ok. 5,4 min zł, tj. kilkukrotnie przekraczającej wartość wszystkich swoich długów.

Wobec tego DIAS uznał, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika, ani też interes publiczny w udzieleniu ulgi, gdyż jej przyznanie byłoby naruszeniem zasady sprawiedliwości społecznej i zasady równego traktowania podatników i nie byłoby wyrazem przestrzegania takich społecznie respektowanych wartości jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy. Oceniając obiektywnie stan faktyczny sprawy organ uznał, że pozytywne rozpatrzenie wniosku byłoby niezasadne i nie do pogodzenia z interesem innych podatników, którzy terminowo i rzetelnie wywiązują się ze swoich obowiązków.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik spółki "B" wniósł o uchylenie w całości ww. decyzji DIAS oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 9 sierpnia 2022 r. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez uchylenie się od obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego;

- art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przerodziła się w ocenę dowolną, w wyniku uznania przez organ, że: (a) w sprawie nie zachodzą nadzwyczajne sytuacje, niezależne od spółki, które uzasadniałyby przyznanie ulgi w postaci rozłożenia zaległości podatkowych na raty, podczas gdy z materiału dowodowego oraz okoliczności faktycznych jasno wynika, że spółka boryka się z ciężką sytuacja finansową, niepozwalającą na jednorazowe uregulowanie zobowiązań publicznoprawnych, w skutek nadzwyczajnych zdarzeń, takich jak kryzys na rynku budowlanym w latach 2013-2016 oraz epidemia COVID-19; (b) spółka zmierza do uzyskania ulgi jedynie w celu zawieszenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy prowadzone wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne jest nieefektywne i pozbawia spółkę normalnego prowadzenia działalności, w tym na uczestnictwo w przetargach publicznych (spółka świadczy usługi głównie dla podmiotów publicznych), oraz możliwości osiągania przychodów (dochodów), które zostałyby przeznaczone na spłatę zaległości;

- art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, w tym nieuzasadnione obarczanie winą za obecną kondycję finansową spółkę (osoby ją reprezentujące) oraz zarzucanie braku podejmowania działań w celu spłaty zaległości podatkowych, w sytuacji gdy spółka podejmuje szereg działań mających na celu uzyskanie środków stanowiących źródło spłaty zaległości podatkowych, które to działania znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, zwłaszcza w sytuacji, kiedy to działania organów podatkowych (prowadzenie egzekucji wobec odmowy przyznania ulgi oraz zajęcie rachunków bankowych) skutecznie uniemożliwiają spółce prowadzenie działalności w celu uzyskania środków na spłatę zaległości podatkowych;

- art. 67a § 1 pkt 2 O.p. poprzez: (a) jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, warunkujące przyznanie ulgi, przez które należy rozumieć nie tylko sytuacje nadzwyczajne, które spotkały spółkę i spowodowały problemy w bieżącym regulowaniu zobowiązań podatkowych (kryzys na rynku budowlanym w latach 2013-2016, epidemia COVID-19), ale również bieżącą sytuację ekonomiczną spółki, okoliczności świadczące o jej dalszym rozwoju i poprawie sytuacji finansowej; (b) brak poczynienia jakichkolwiek rozważań na temat wymiaru społecznego nieprzyznania ulgi w niniejszej sprawie, podczas gdy spółka świadczy usługi na rzecz podmiotów publicznych, a więc dla "dobra ogółu", zaś prowadzona wobec niej egzekucja jest nieefektywna i jej prowadzenie prowadzi jedynie do generowania znacznych kosztów oraz pozbawia spółkę możliwości osiągania przychodów, które mogłyby zostać przeznaczone na spłatę zaległości – spółka nie może uczestniczyć w przetargach, bowiem warunkiem wykluczającym jej uczestnictwo jest prowadzenie wobec spółki postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał zarzuty skargi za niezasadne.

Zgodnie z treścią przepisu art. 67a § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Powyższy przepis przewiduje dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Spójnik "lub" użyty w przepisie wskazuje przy tym na to, iż wystarczy spełnienie tylko jednej z nich. Oznacza to, iż organ podatkowy w każdym wypadku winien zbadać sprawę pod kątem spełnienia obu przesłanek.

Słusznie wskazał DIAS, że pojęcia "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" są pojęciami nieostrymi, a ich treść powinna być oceniana w świetle okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 1999 r. (sygn. akt SA/Sz 850/98, Lex nr 36843) stwierdził, iż "ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata majątku. Interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdy nie będzie w stanie zaspokoić potrzeb materialnych". Interes publiczny rozumieć również można jako dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwa, korekta błędnych decyzji.

W niniejszej sprawie organy podatkowe uznały obecną sytuację materialną za dobrą, co skutkowało brakiem istnienia ważnego interesu podatnika, który uzasadniałby udzielenie wnioskowanej ulgi. Mimo wykazania w deklaracji CIT-8 za 2021 r. straty podatkowej w wysokości 91.114,14 zł, spółka posiada majątek trwały (5 działek o szacunkowej wartości ok. 5,4 min zł, tj. kilkukrotnie przekraczającej wartość wszystkich swoich długów. Organ podkreślił również, że pomimo obietnic co do poprawy sytuacji finansowej, od dnia powstania pierwszych zaległości podatkowych spółka nie poczyniła starań aby zbyć nieruchomości i uregulować zaległości podatkowe.

W ocenie Sądu podnoszone przez skarżącego argumenty co do nadzwyczajnych zdarzeń, takich jak kryzys na rynku budowlanym w latach 2013-2016 oraz epidemia COVID-19, nie mogą automatycznie skutkować obowiązkiem udzielenia ulgi podatkowej w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych, zwłaszcza że są to zdarzenia sprzed kilku lat, które były już podstawą udzielenia ulg podatkowych od 2014 r. DIAS słusznie wskazał, iż pomimo kilkukrotnego wydania decyzji ratalnych spółka generowała kolejne zaległości - wg stanu na 29 maja 2023 r. nie uregulowała kolejnych zobowiązań w podatku od towarów i usług za I kwartał 2020 r., I kwartał 2021 r., III i IV kwartał 2022 r. oraz I kwartał 2023 r. Nie można zatem zarzucić organom podatkowym, że nie dopatrzyły się w sytuacji materialnej spółki przyczyn, które mogłyby być podstawą udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej. Obecna sytuacja podatnika wynika z czynników od niego zależnych, ponieważ godził się on na powstawanie bieżących zaległości podatkowych i powstałych w związku z tym dodatkowych kosztów.

Sąd zwraca uwagę, iż organ podatkowy, podejmując decyzję na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 O.p., obowiązany jest do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych aby stwierdzić czy w danym przypadku wykazany został ważny interes podatnika lub interes publiczny, które mogłyby uzasadniać pozytywne rozpatrzenie wniosku. Należy przy tym podkreślić, iż strona występująca z żądaniem rozłożenia na raty zaległości podatkowych w oparciu o art. 67a § 1 O.p. powinna powołać dowody lub wnioskować o przeprowadzenie ich przez organ podatkowy w celu wykazania, że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające rozłożenia na raty zaległości podatkowej z uwagi na ważny interes podatnika lub interes publiczny. Postępowanie w przedmiocie ulg podatkowych wszczynane jest na wniosek podatnika i w jego interesie leży wskazanie przesłanek uzasadniających przyznanie wnioskowanej ulgi. "Ważny interes", o którym mowa w cytowanym przepisie, musi istnieć obiektywnie, a nie wyłącznie w przekonaniu podatnika składającego wniosek o przyznanie ulgi. Zatem ocena dokonana przez organ podatkowy co do tego, czy istnieją przesłanki do podjęcia decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej, oparta jest na elementach natury słusznościowej, które nie mogą być objęte kontrolą Sądu, co oznacza, iż kontroli tej podlega jedynie poprawność postępowania dowodowo-wyjaśniającego i wynikających zeń konkluzji. Organy podatkowe uwzględniły sprawozdania finansowe spółki na koniec 2022 r., z których wynika, że zobowiązania wynosiły ok. 2,19 min zł i są to głównie zobowiązania z tytułu podatków (1,17 min zł). Dane te zestawiły również z majątkiem jaki posiada spółka, a suma bilansowa (aktywa) podatnika za 2022 wynosiła 1,9 mln zł. Majątek skarżącej pozwala zatem uregulować zaległości podatkowe bez ryzyka dla bieżącej działalności spółki, a zwolnienie z obowiązku jednorazowego uiszczenia zobowiązania publicznoprawnego uzasadnić może jedynie sytuacja, gdy zapłata tego zobowiązania wiąże się z zaistnieniem ryzyka zagrożenia funkcjonowania podatnika, co w rozpoznanej sprawie nie zachodzi.

Trudno zatem zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej, iż organy podatkowe w niniejszej sprawie nie ustaliły faktycznej sytuacji materialnej wnioskodawcy oraz tego czy ma on realne możliwości uregulowania zaległości podatkowej. Wykazały, że majątek spółki można potencjalnie wykorzystać w celu uzyskania przychodu, co przyczyni się realnie do poprawy sytuacji finansowej strony i w konsekwencji pozwoli na zapłatę zaległej należności.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały oceny argumentów przedstawionych przez skarżącą oraz dowodów potwierdzających jego sytuację majątkową, zarówno pod względem istnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego". Skarżący nie może powoływać się na zdarzenia gospodarcze sprzed dziesięciu lat oraz istnienie pandemii COVID-19 (która negatywnie odbiła się na wszystkich przedsiębiorcach w kraju) oraz przedkładać bieżących wydatków związanych z działalnością gospodarczą (np. w związku z uczestnictwem w postępowaniach przetargowych) przed obciążające go należności publicznoprawne. Te okoliczności nie potwierdzają, aby sytuacja skarżącego należała do szczególnych, uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi, zwłaszcza – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – udzielenie wnioskowanej ulgi byłoby nieuzasadnionym uprzywilejowaniem względem innych podatników, którzy faktycznie znajdują się w trudnej sytuacji.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie stwierdził w tej sprawie naruszenia przepisu art. 67a § 1 pkt 2 O.p., ani naruszenia przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), należało skargę oddalić. ak