Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 200/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 4, art. 128
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2024 r. nr SKO/KD/400/4290/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. D. i J. D. solidarnie kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z 14 lutego 2024 r.,

nr SKO/KD/400/4290/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: "Prezydent" lub "PMS") z 15 września 2023 r., nr [...], ustalającą M. D. i J. D. (dalej: "podatnicy", "skarżący") łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2021 i umorzyło postępowanie w sprawie.

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent wydał 4 stycznia 2021 r. decyzję o nr [...] ustalającą podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2021 w wysokości [...] zł. Podstawę opodatkowania stanowiły grunty podatników położone przy ul. [...] I

w S., zakwalifikowane do opodatkowania jako grunty związane z działalnością gospodarczą.

J. D. złożył do Prezydenta w dniu 17 maja 2023 r., wraz z korektą Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z 16 maja 2023 r., wniosek o unieważnienie ww. decyzji Prezydenta z 4 stycznia 2021 r., nr [...]

Postanowieniem z 13 czerwca 2023 r. organ ten wznowił, na żądanie podatników, postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2021 za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...] I działka nr [...] z obrębu [...]

Decyzją z 21 lipca 2023 r., nr [...], Prezydent "wygasił" ww. decyzję z 4 stycznia 2021 r., stwierdzając, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wobec podatników w 2021 r. nie powstał.

Postanowieniem z 13 grudnia 2023 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji PMS z 21 lipca 2023 r. nr [...]

Następnie, SKO w Szczecinie, decyzją z 31 stycznia 2024 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 248 § 3 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: "O.p."), stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta z 21 lipca 2023 r., nr [...], "wygaszającą" ww. decyzję z 4 stycznia 2021 r. Podatnicy złożyli odwołanie od tej decyzji do SKO w Szczecinie.

Jak wynika z akt sprawy, dopiero decyzją z 16 kwietnia 2024 r., nr SKO/WA/400/868/2024, a zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji w sprawie, SKO w Szczecinie, po rozpoznaniu odwołania podatników od decyzji z 31 stycznia 2024 r., utrzymało w mocy własną decyzję z 31 stycznia 2024 r. o nr [...]

W tym miejscu należy wskazać, że równolegle do przedstawionego wyżej postępowania SKO w Szczecinie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z 21 lipca 2023 r., Prezydent, postanowieniem z 24 lipca 2023 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 165 § 2 O.p., wszczął z urzędu postępowanie wobec podatników w celu ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...]

Decyzją z 15 września 2023 r., nr [...], Prezydent ustalił podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w kwocie [...]zł, wskazując jako podstawę opodatkowania nieruchomość położoną w S. przy ul. [...] I na działce [...], obręb [...], zakwalifikowaną do opodatkowania jako grunty pozostałe oraz gospodarstwo rolne oraz wskazał termin płatności – "15 marca 2021 r.".

W odwołaniu od tej decyzji podatnicy wnieśli o jej zmianę, tj. o zmniejszenie kwoty obliczonego łącznego zobowiązania pieniężnego w związku z przyjęciem przez Prezydenta nieprawidłowej (zawyżonej) powierzchni fizycznej przedmiotu opodatkowania ([...] ha zamiast [...] ha) oraz o usunięcie niezgodności w terminie płatności zobowiązania pieniężnego, względnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z 14 lutego 2024 r., nr SKO/KD/400/4290/2023, SKO w Szczecinie uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z 15 września 2023 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit a w zw. z art. 247 § 1 pkt 4 O.p.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i stwierdził, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Prezydenta z 4 stycznia 2021 r., nr [...], ustalająca podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2021 r. w odniesieniu do działki gruntu nr [...] obręb [...] w S.. Organ odwoławczy wskazał, że SKO w Szczecinie decyzją z 31 stycznia 2024 r. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta z 21 lipca 2023 r., nr [...], wygaszającej decyzję z 4 stycznia 2021 r. Tym samym, stwierdził, że decyzja z 15 września 2023 r., nr [...], w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021 (wymierza) ustala podatnikom podatek od tej samej nieruchomości. SKO w Szczecinie wyjaśniło dalej, że w związku z tym, że nie mogą występować w obrocie prawnym dwie decyzje podatkowe opodatkowujące tę sama nieruchomość, należało uchylić zaskarżoną decyzję z 15 marca 2023 r. i umorzyć postępowanie. Nadto, uznano, że podjęte rozstrzygnięcie czyni bezprzedmiotowym rozpoznanie zarzutów odwołania.

Z urzędu wiadome jest, że podatnicy złożyli do Sądu skargę także na ww. decyzję SKO w Szczecinie z 16 kwietnia 2024 r., nr SKO/WA/400/868/2024. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Sz 362/24, termin rozprawy został wyznaczony na 4 grudnia 2024 r. W wyroku z 4 grudnia 2024 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję SKO w Szczecinie z 31 stycznia 2024 r. o nr SKO/KD/400/4973/2023.

W skierowanej do Sądu skardze w sprawie na decyzję z 14 kwietnia 2024 r., skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżyli w całości opisaną wyżej decyzję SKO w Szczecinie.

Złożyli wniosek o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy SKO do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zarzucili naruszenie:

1) art. 128 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że decyzja SKO z dnia 31 stycznia 2024 r. stwierdzająca nieważność decyzji organu I instancji z dnia 21 lipca 2023 r. ma charakter ostateczny (i prawomocny), gdy tymczasem w skutek złożenia w tej sprawie odwołania (oraz możliwości złożenia następnie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego) decyzja z dnia 31 stycznia 2024 r. stwierdzająca nieważność decyzji z dnia 21 lipca 2023 r. nie ma ani charakteru ostatecznego, ani prawomocnego - w zw. z czym za błędne i niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym należy uznać stwierdzenie SKO, że decyzja organu I instancji z dnia 15 września 2023 r. wymierza podatek od tej samej nieruchomości (przy ulicy [...] I w S.), która jest przedmiotem opodatkowania decyzją z wymierzającą podatek od nieruchomości - gdy tymczasem, wobec nieostatecznego i nieprawomocnego charakteru decyzji SKO z dnia 31 stycznia 2024 r. sytuacja taka nie nastąpiła - co ostatecznie doprowadziło SKO do niewłaściwego zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 247 §1 pkt 4 O.p. i bezzasadnego umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie na niekorzyść skarżących;

2) art. 247 §1 pkt 1-8 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji wygaszającej decyzję ustalającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe, dochodzi do przywrócenia bytu prawnego pierwotnej decyzji ustalającej, gdy tymczasem wniosek taki, jako niewynikający wprost z żadnego przepisu prawa, należy uznać za dowolny

i wyprowadzony w sposób pozbawiony podstawy prawnej, a w konsekwencji - podlegający odrzuceniu, co w efekcie doprowadziło SKO do błędnego wniosku, że ponownie w obrocie prawnym występuje decyzja, którą wymierzono podatek od nieruchomości od przedmiotowej działki i w efekcie występuje przeszkoda do wydania (zmianie) decyzji w sprawie podatku rolnego - gdy tymczasem takiej przeszkody brak, co przesądza w efekcie o bezzasadnym umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie na niekorzyść skarżących;

3) art. 234 O.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na niekorzyść skarżących w toku postępowania odwoławczego- w sposób, który umożliwia (w zamierzeniu organu) niekorzystne opodatkowanie nieruchomości skarżących podatkiem od nieruchomości (zamiast korzystniejszego finansowo opodatkowania podatkiem rolnym) w sytuacji, w której skarżący jednoznacznie wnosili wyłącznie o zmniejszenie wysokości opodatkowania na gruncie podatku rolnego, wobec czego za rozstrzygnięcie na niekorzyść strony odwołującej należy uznać uchylenie decyzji i umorzenie postępowania - co w efekcie doprowadziło SKO do niewłaściwego zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. i bezzasadnego umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie na niekorzyść skarżących.

Skarżący złożyli w skardze wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci odwołania z dnia 15 lutego 2024 r. - na okoliczność - braku ostateczności (a tym bardziej prawomocności) decyzji z dnia 31 stycznia 2024 r., stwierdzającej nieważność decyzji organu I instancji z dnia 21 lipca 2023 r. wygaszającej decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe skarżących - wskazując, że przeprowadzenie tego dowodu nie przedłuży postępowania i jest konieczne z uwagi na treść rozstrzygnięcia SKO wydanego w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę SKO w Szczecinie wniosło o jej oddalenie wskazując, że zarzuty skargi dotyczą "decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji, a nie dotyczą zaskarżonej decyzji".

Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżących cofnął wniosek dowodowy zawarty w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Skarga podatników zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja organu nie jest zgodna z prawem z istotnych przyczyn o charakterze proceduralnym.

Według art. 128 O.p. zasadą jest, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.

W myśl art. 211 O.p. decyzję doręcza się stronie na piśmie.

Następnie art. 212 O.p. stanowi, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania.

W tym stanie prawnym istotne staje się spostrzeżenie, że kiedy organ 14 lutego 2024 r. wydał zaskarżoną decyzję, decyzja organu z 31 stycznia 2024 r. stwierdzająca nieważność decyzji organu I instancji z 21 lipca 2023 r. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji organu I instancji z 4 stycznia 2021 r. nie była decyzją ostateczną w rozumieniu art. 128 O.p.

Od decyzji organu z 31 stycznia 2024 r. podatnicy wnieśli odwołanie, a organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. decyzję kolejną decyzją wydaną dopiero 16 kwietnia 2024 r.

W tej sytuacji proceduralnej decyzja organu z 31 stycznia 2024 r. w dacie wydania przez organ zaskarżonej decyzji, czyli 14 lutego 2024 r., z perspektywy art. 128 i art. 211 O.p. nie funkcjonowała w obrocie prawnym jako definitywne, stanowcze rozstrzygnięcie, wiążące organ oraz podatnika, nie miała przymiotu trwałości, nie korzystała z domniemania mocy obowiązującej, a w konsekwencji nie mogła kształtować sytuacji prawnej podatników w zakresie analizowanych obciążeń podatkowych.

Oznacza to, że nieostateczna decyzja organu z 31 stycznia 2024 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji organu I instancji z 21 lipca 2023 r. nie mogła być legalną podstawą uchylenia przez organ decyzji organu I instancji z 15 września 2023 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. i umorzenia postępowania podatkowego w tej sprawie. W świetle przytoczonego stanu prawnego, niebudzącego żadnych wątpliwości interpretacyjnych, organ w istocie rzeczy wydał zaskarżoną decyzję z powołaniem się na okoliczności, zdarzenia prawne, które jeszcze nie miały waloru skuteczności w obrocie prawnym.

Prawidłowa kolejność zdarzeń prawnych powinna być odwrotna od tej dowolnie przyjętej przez organ. Najpierw bowiem organ powinien był wykazać istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z 21 lipca 2023 r., a dopiero w dalszej kolejności i w konsekwencji rozważać relacje między decyzjami wymiarowymi organu I instancji z 4 stycznia 2021 r. i 15 września 2023 r.

Dodatkowo - co równie ważne z punktu widzenia wyniku sprawy - trzeba odnotować, że wyrokiem z 4 grudnia 2024 r., sygn. I SA/Sz 362/24, uchylone zostały jako niezgodne z prawem wymienione wyżej decyzje organu z 16 kwietnia 2024 r. oraz z 31 stycznia 2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z 21 lipca 2023 r. o wygaśnięciu decyzji organu I instancji z 4 stycznia 2021 r. ustalającej podatnikom wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 r.

W podsumowaniu przedstawionych argumentów prawnych należy stwierdzić, że kontrolowane postępowanie organu i w efekcie zaskarżone rozstrzygnięcie noszą znamiona istotnej dowolności. W ten sposób organ naruszył art. 120, art. 121 § 1, art. 128, art. 211 O.p. w sposób, który nie tylko mógł, ale wpłynął na wynik sprawy. Organ dotychczas nie wykazał zasadności uchylenia decyzji organu I instancji z 15 września 2023 r. i umorzenia postępowania podatkowego w sprawie.

Trzeba przy tym zauważyć, że organ nieadekwatnie powołał się w podstawie prawnej na art. 247 § 1 pkt 4 O.p., skoro nie orzekał o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej, ale o umorzeniu postępowania podatkowego, które przewiduje art. 208 § 1 O.p.

W dalszym postępowaniu organ będzie zobowiązany do uwzględnienia stanowiska prawnego sądu.

Z powodów omówionych wyżej sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 - p.p.s.a.).

O kosztach postępowania sądowego (597 zł), na które składa się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł). orzeczono w pkt. II wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 ze zm.).