Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 207/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 2156
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Referent Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Fundacji F. - organu prowadzącego Przedszkole Niepubliczne "[...]" w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 grudnia 2022 r. nr SKO.FD/41.4/106/2022/14947 w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) decyzją z 28 grudnia 2022 r. nr SKO.FD/41.4/106/2022/14947, po rozpatrzeniu odwołania Fundacji F (dalej: strona, skarżąca, Fundacja) organu prowadzącego Przedszkole Niepubliczne "[...]" w T. (dalej: Przedszkole) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. (dalej: organ pierwszoinstancyjny, Burmistrz) z 17 sierpnia 2022 r. nr [...]([...]) określającą do zwrotu wraz z odsetkami za zwłokę wysokość dotacji za 2017 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 52.689,91 zł.

W podstawie prawnej decyzji SKO przywołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.).

Z akt administracyjnych wynika, że Fundacja jako organ prowadzący, na mocy art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j.: Dz.U z 2015 r. poz. 2156, ze zm., dalej: u.s.o.) otrzymała w 2017 r. na Przedszkole dotację w łącznej kwocie 1.237.164,48 zł.

W wyniku przeprowadzonego audytu stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wydatkowania dotacji. To skutkowało wszczęciem postępowania administracyjnego i wydaniem decyzji organu pierwszoinstancyjnego z 17 sierpnia 2022 r. nr [...]([...]) określającej do zwrotu wraz z odsetkami za zwłokę wysokość dotacji za 2017 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 52.689,91 zł. Była to kolejna decyzja w sprawie, gdyż poprzednia decyzja z 9 kwietnia 2021 r. została uchylona przez SKO decyzja z 24 maja 2021 r.

Organ pierwszoinstancyjny zakwestionował następujące wydatki:

1) fakturę VAT nr [...] z 14 lutego 2017 r., dokumentującą zakup usługi wydruku tapet w kwocie brutto 8.000,01 zł;

b) fakturę VAT nr [...] z 7 marca 2017 r., dokumentującą zakup usługi wydruku tapet w kwocie brutto 7.789,90 zł;

c) fakturę VAT nr [...] z 22 marca 2017 r., dokumentującą zakup wyposażenia łazienek w kwocie brutto 18.450,00 zł;

d) fakturę VAT nr [...] z 28 kwietnia 2017 r., dokumentującą zakup wyposażenia łazienek w kwocie brutto 6.150,00 zł;

e) fakturę VAT nr [...] z 6 lipca 2017 r., dokumentującą zakup usługi PKOB 1122 roboty budowlane, w kwocie brutto 12.300,00 zł.

Zdaniem organu pierwszoinstancyjnego zakwestionowane wydatki dotyczyły procesu inwestycyjnego prowadzonego w T. przy ul. [...] w postaci "[...]". Z zawartej umowy najmu wynikało, że organ prowadzący Przedszkole wynajął lokal w nowo wybudowanym budynku, w stanie surowym, w którym do uruchomienia przedszkola należało wykonać wewnętrzne roboty budowlane. Zatem wydatki te nie stanowią wydatków określonych w art. 90 ust. 3d u.s.o.

W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 10, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 78 § 1, art. 81, art. 107 § 1 pkt 5 i 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie powiadomienie pełnomocnika o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, przez co organ nie zagwarantował stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz uniemożliwił tym samym złożenie końcowego stanowiska w sprawie, niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego. Zdaniem strony naruszenie przepisów prawa procesowego doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 90 ust. 3d, w zw. z art. 5 ust. 7 u.s.o. oraz art. 251 ust. 1, 4, 5 i 6 ustawy o finansach publicznych.

Strona wniosła również o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Postanowieniem z 1 grudnia 2022 r. organ odmówił przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu decyzji SKO rozważyło kwestię przedawnienia. Organ przywołując treść art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 ze zm., dalej: u.f.p.), art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.), art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875), rozporządzenie Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 433) i z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 491), wskazał, że pięcioletni termin przedawnienia dotacji za 2017 r. ustawowo upłynął w 31 grudnia 2022 r. (art 70 § 1 O.p.), jednakże z uwagi na regulacje prawne wydane w związku z stanem epidemii, termin przedawnienia dotacji za 2017 r. uległ "przesunięciu" o 72 dni i upływa z dniem 13 marca 2023 r.

Następnie organ przywołał treść art. 90 ust. 2b, ust. 3d, ust. 3da) u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w 2017 r. i wyjaśnił, że w kwartalnych rozliczeniach wydatków sfinansowanych ze środków otrzymanych z dotacji z budżetu Gminy za I, II i III kwartał 2017 r. organ prowadzący sfinansował wydatki, które nie były bezpośrednio związane z procesem kształcenia. Wydatki te dotyczyły zakupów środków trwałych o wartości przekraczającej wielkość ustaloną w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla której odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania (kwota 3.500,00 zł), jak również wydatki te dotyczyły procesu inwestycyjnego w postaci "[...]". Z zawartej umowy najmu wynikało, że organ prowadzący Przedszkole wynajął lokal w nowo wybudowanym budynku, w stanie surowym, w którym do uruchomienia przedszkola należało wykonać wewnętrzne roboty budowlane. W związku z tym wydatki odpowiadające nakładom inwestycyjnym dokonywanym poprzez przeprowadzenie prac budowlanych mających na celu przygotowanie pomieszczeń do rozszerzenia działalności przedszkola i powiększenia placówki nie stanowią wydatków określonych w art. 90 ust. 3d u.s.o.

W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając naruszenie: art. 6, w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 § 1, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 10 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony w postaci przesłuchania 7 świadków: pracowników Izby Administracji Skarbowej na okoliczność przeprowadzenia audytu, na okoliczność wykonania usług w zakresie realizacji zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki; brak przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparcie się wyłącznie na dokumentach audytu; dowolną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego sprawy oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego; brak zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do przeprowadzonego postępowania, niewyznaczenia rozprawy oraz niepoinformowanie o zamiarze wydania decyzji, co uniemożliwiło stronie złożenie końcowego stanowiska w sprawie.

W ocenie skarżącej, te naruszenia prawa procesowego doprowadziły do naruszenia prawa materialnego, tj.: art. 90 ust. 3d pkt 1 u.s.o., albowiem dokonane przez Fundację wydatki związane z remontem pomieszczeń Przedszkola były związane z właściwym zapewnieniem warunków jego działania. Strona zakwestionowała sumaryczne kwalifikowanie wydatków. Wskazała, że skoro komplet tapet kosztował 8.000 zł, to nie był koszt jednej tapety. Ponadto remont Przedszkola jest zadaniem organu prowadzącego i może być sfinansowany dotacją. Ponadto organ nie ma racji, ze wydatki takie mogłyby być sfinansowane dotacja oświatową, gdyby dotyczyły dotychczasowej siedziby Przedszkola, a nie dodatkowego miejsca prowadzenia działalności. Organ nie ustalił też kiedy dane prace zostały wykonane i od kiedy Przedszkole rozpoczęło swoje funkcjonowanie w budynku przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W pismach procesowych z 12 i 23 kwietnia 2023 r. strona skarżąca podniosła zarzut przedawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Na wstępie podkreślić należy, iż na podstawie art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zasadniczo sprawowana w oparciu o kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). W myśl zaś art. 145 § 1 P.p.s.a. w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd, uwzględniając skargę, uchyla decyzję bądź postanowienie, stwierdza nieważność decyzji bądź postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, względnie stwierdza wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jeżeli natomiast sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń prawa, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddala skargę w całości lub części. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach i według wymienionych kryteriów, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń prawa, które nakazywałyby jej uchylenie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowo stwierdziło SKO, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przedawnienia i udzielona dotacja za 2017 r. została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.

Kwestia przedawnienia była już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wyroku z 12 października 2022 r. sygn. akt I GSK 2886/18 (publ.: CBOIS) orzekł, że: "przedawnienie zobowiązań podatkowych regulują przepisy Rozdziału 8 Działu III Ordynacji podatkowej. Wynika z nich, że sposób liczenia terminu przedawnienia jest uzależniony zasadniczo od sposobu powstania zobowiązań podatkowych, które mogą powstać albo na skutek zaistnienia zdarzenia, z którym ustawy podatkowe wiążą powstanie zobowiązań podatkowych (art. 21 § 1 pkt 1), albo na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2).

Powszechnie przyjmuje się, że decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny, a w związku z tym do obliczenia terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 O.p. W myśl którego – zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest więc upływ terminu płatności podatku.

Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. – dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości – podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2 (...). W myśl art. 252 ust. 5 u.f.p. – zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Stosowanie zaś do art. 252 ust. 6 pkt 2 u.f.p. – odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż pięcioletni termin przedawnienia, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, w przypadku wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem, rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta. W takich więc przypadkach wydanie i doręczenie decyzji winno nastąpić w ciągu pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dotacja była przyznana i powinna zostać wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem (por. wyroki NSA: z 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2583/18 i z 14 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 2656/18).

Skoro zatem w przypadku wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta, to tym bardziej w przypadku dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości termin ten powinien rozpocząć swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta.

Na podstawie powyższych rozważań przyjąć należy, że termin przedawnienia bieg rozpoczyna niezależnie od wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia obowiązku zwrotu i jedynie przed jego upływem możliwe jest jej skuteczne prawnie doręczenie beneficjentowi.

W konsekwencji zastosowanie art. 70 § 1 O.p. prowadzi w tym wypadku do konkluzji, że pięcioletni termin przedawnienia, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, w przypadku dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości, rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta. W takich więc przypadkach wydanie i doręczenie decyzji winno nastąpić w ciągu pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dotacja była przyznana i powinna zostać wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem.

Wskazać ponadto należy, że zobowiązanie podatkowe (w niniejszej sprawie zwrot dotacji) przedawnia się jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 O.p. upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03). Stanowisko wyrażone w tej uchwale nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym."

Sąd w składzie orzekającym podziela to stanowisko.

Skoro w rozpoznawanej sprawie dotacja była przyznana i przekazana w 2017 r. to termin przedawnienia winien być liczony od końca 2017 r. i winien upłynąć wraz z końcem 2022 r., stosownie do regulacji art. 70 § 1 O.p.

W tym miejscu zauważyć przyjdzie także, że uchwałą z 27 marca 2023 r. sygn. akt I FPS 2/22 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm., dalej: ustawa COVID-19) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych." (publ.: CBOSA).

Oznacza to, że SKO nieprawidłowo uwzględniło w sprawie zawieszenie terminu przedawnienia w okresie obowiązywania stanu epidemii albo stanu zagrożenia epidemicznego, przez okres 72 dni, w oparciu o art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19. Jednakże nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem w dacie wydania decyzji SKO z 28 grudnia 2022 r. zobowiązanie Fundacji nie uległo przedawnieniu.

Niezasadne okazały się także pozostałe zarzuty skargi.

Słusznie wskazało SKO w odpowiedzi na skargę, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego.

Nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Postanowieniem z 24 października 2022 r., albowiem wyznaczono stronie 7 dniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym, z którego strona nie skorzystała.

Nie doszło również do naruszenia przepisów dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego.

W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a., który stanowi, ze jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Nadto stosownie do art. 78 § 2 K.p.a. organ może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli dotyczy ono okoliczności stwierdzonych innymi dowodami.

Postanowieniem z 24 października 2022 r. organ odmówił uwzględnienia przesłuchania świadków, słusznie wskazując, że przesłuchanie pracowników Izby Administracji Skarbowej na okoliczność przeprowadzenia audytu, nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, albowiem okoliczności przeprowadzenia audytu zostały opisane w sprawozdaniu z audytu z 31 marca 2020 r.

Rację ma też organ, że nie ma znaczenia w sprawie słuchanie świadków na okoliczność wykonania usług w zakresie realizacji zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki w sytuacji, gdy z opisu faktur wynika, że poniesiono wydatki na inwestycję prowadzoną w budynku przy ul. [...].

Przeprowadzone postepowanie dowodowe słusznie doprowadził organy do wniosku, że dotacja została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem.

W tym miejscu przypomnieć trzeba, że stosownie do treści art. 90 ust. 3d ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w brzmieniu obowiązującym w 2017 r., dotacje o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:

1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na:

a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego,

b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe

- z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego;

2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących:

a) książki i inne zbiory biblioteczne,

b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach,

c) sprzęt sportowy i rekreacyjny,

d) meble,

e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania.

Z kolei, na podstawie art. 90 ust. 3da ustawy, dotacja, o której mowa w ust. 1a-3b, może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w ust. 3d, poniesionych w okresie roku budżetowego, na który dotacja została udzielona, niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania.

W rozpoznawanej sprawie dotacja została wykorzystana na pokrycie procesu inwestycyjnego z przeznaczeniem w przyszłości na uruchomienia nowych pomieszczeń Przedszkola. Nie mogły być zatem finansowane ze środków dotacji.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi okazały się niezasadne i na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.