Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1531/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 141 § 4  art. 176, art. 174 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. W., F. S., H. Z., H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2403/21 w sprawie ze skargi I. W., F. S., H. Z., H. S. na uchwalę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 24 września 2020 r. nr XXXVII/1157/2020 w przedmiocie określenia szczegółowych zasad trybu przyznawania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 marca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2403/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę F. S., H. S., I. W. i H. Z. na uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia 24 września 2020 r. nr XXXVII/1157/2020 w przedmiocie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpili F. S., H. S., I. W. i H. Z. zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o wydanie wyroku reformatoryjnego, uwzględniającego skargę przedkładaną do WSA w Warszawie w całości i uznanie tym samym za nieważny § 1 ust. 3 załącznika do uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 24 września 2020 r. nr XXXVII/1157/2020, ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto, wnieśli o zwrot od organu na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi w skardze kasacyjnej zarzucono:

(1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:

a. art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przyczyn uznania przez Sąd I instancji iż uchwała Rady m.st. Warszawy nie narusza przepisów art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 35 Konstytucji RP i art. 31 ust. 1 i 3 u.o.s. oraz art. 40 u.s.g. w sytuacji gdy przedmiotowa Uchwała stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i jej zaskarżona część powinna zostać uznana za nieważną co skutkuje prawem Skarżących do nabycia stypendium sportowego;

(2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 7, art. 32 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 1 i 3 u.o.s. oraz art. 40 u.s.g. i art. 91 ust. 1 u.s.g. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie przez Sąd I instancji, iż organ uprawniony był wbrew obowiązującym przepisom prawa do ograniczenia kręgu podmiotów w § 1 ust. 3 Załącznika nr 2 do Uchwały uprawnionych do otrzymania stypendium sportowego w stosunku do zawodników, którzy uzyskali II oraz III miejsce we współzawodnictwie, w sytuacji gdy łącznie drużyn w nim uczestniczących było mniej niż 4 na skutek okoliczności nadzwyczajnych, tj. siły wyższej, co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz prawa do równego traktowania przez władze publiczne, która skutkuje nieważnością aktu prawa miejscowego w tej części;

b. art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 32 Konstytucji RP i art. 31 ust. 1 i 3 u.o.s. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie przez Sąd I instancji iż prawo działa wstecz, pomimo iż Skarżący nabyli prawo do stypendium na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 8 lutego 2018 r. nr LXI/1639/2018 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 1985), tym samym regulacje zawarte w uchwale Rady m. st. Warszawy z dnia 24 września 2020 r. nr XXXVII/1157/2020 nie miały zastosowania do sytuacji Skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który orzekając w sprawie ze skargi na uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia 24 września 2020 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych stwierdził, że uchwała ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi wniesionej na tę uchwałę. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że w sprawie nie zaktualizowały się przesłanki wnioskowania odnośnie do podjęcia zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem prawa, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające stwierdzenie jej nieważności. W tym, w szczególności w zakresie podnoszonym we wniesionej na nią skardze, a mianowicie w zakresie odnoszącym się do postanowień § 1 ust. 3 Załącznika Nr 2 do tej uchwały, z których wynika, że w przypadku, gdy w zawodach w danej dyscyplinie i konkurencji brało udział mniej niż 4 zawodników we współzawodnictwie indywidualnym albo mniej niż 4 drużyn, zespołów, osad, sztafet, par, debli, mikstów lub załóg stypendium przysługuje jedynie za zajęcie pierwszego miejsca.

Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

Operując w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi trzeba stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Nie jest bowiem zasadny zarzut z pkt (1) a. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. art. 151 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Po pierwsze dlatego, że jego ocena nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13). W tej zaś mierze trzeba przede wszystkim podkreślić, że przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi słowy wykazana, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej – co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z jej treści (s. 10) – wskazanego elementu nie zawiera, co nie jest bez znaczenia dla wniosku odnośnie do braku skuteczności omawianego zarzuty kasacyjnego.

Podważeniu zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji wyznaczonej omawianym zarzutem kasacyjnym nie może bowiem służyć "zabieg" polegający na ograniczeniu się do twierdzenia, że "[...] w zasadzie w zakresie zarzutów przedstawionych w skardze [...] Sąd oparł się wyłącznie na zdawkowych stwierdzeniach [...], iż w jego ocenie należy odmiennie rozumieć dany przepis. Skarżący uznają przedstawione wyjaśnienia za niewystarczające.", a ponadto do twierdzenia, że "[...] Sąd [...] niedostatecznie wyjaśnił dlaczego w jego ocenie uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy nie narusza [...] w szczególności nie odniósł się do [...] zarzutów dyskryminacji wynikających z art. 32 Konstytucji RP, w zasadzie pomijając wyjaśnienie tej kwestii." (s. 10 skargi kasacyjnej). Wobec ich enigmatyczności, nie czynią one zadość omawianemu oczekiwaniu, a tym samym wymogom wynikającym z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a.

Co więcej, wobec konstrukcji omawianego zarzutu kasacyjnego – w tym, wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a. (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97) – przypomnienia wymaga również, że wojewódzki sąd administracyjny może całościowo ocenić zarzuty oraz argumenty skargi i odnieść się – co należy podkreślić – do tych spośród nich, których zbadanie i rozpatrzenie jest niezbędne oraz konieczne z punktu widzenia kontroli legalności zaskarżonego aktu (por. w tej mierze np. wyroki NSA dnia: 24 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 2294/14; 5 lipca 2020, sygn. akt I OSK 2559/20; 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 818/20; 17 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1683/17). Przy tym, brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze, nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być, to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku, pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz – co należy w szczególny sposób podkreślić – wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby inaczej orzec w sprawie (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 17 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1824/10; 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 851/15; 21 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1084/13; 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 641/17). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika jednak (zob. s. 10), aby zawierało ono wskazany element, co nie jest bez znaczenia dla wniosku o braku zasadności omawianego zarzutu kasacyjnego w zakresie, w jakim o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można byłoby zasadnie wnioskować na tej podstawie, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów i argumentów istotnych.

Ponadto – co nie mniej istotne z punktu widzenia oceny odnośnie do braku podstaw, aby twierdzić o zaistnieniu naruszenia wymienionego przepisu prawa w sposób wskazywany w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu – przypomnienia również wymaga, że zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony skarżącej o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony skarżącej, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).

Po drugie, o braku zasadności omawianego zarzutu kasacyjnego trzeba wnioskować również na tej podstawie, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji nie dość, że zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., to również – jeżeli nie przede wszystkim, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów – zostało sporządzone w sposób, który nie dość, że umożliwia przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia, to także w dostateczny sposób wyjaśnia motywy, którymi kierował się Sąd I instancji stwierdzając, że zaskarżona uchwała nie jest niezgodna z prawem.

Z przedstawionych powodów omawiany zarzut należało więc uznać za nieusprawiedliwiony.

Ocenę zasadności – a co za tym idzie skuteczności – zarzutów opartych na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., należy zaś poprzedzić przypomnieniem, że wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym powinny czynić zadość stawiane na ich podstawie zarzuty, ich ocena nie może pomijać tego, że z zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają właśnie zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13; zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).

Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że nie jest usprawiedliwiony i nie może odnieść skutku oczekiwanego przez skarżących, zarzut z pkt (2) a. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia "art. 7, art. 32 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 1 i 3 u.o.s. oraz art. 40 u.s.g. i art. 91 ust. 1 u.s.g. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie przez Sąd I instancji, iż organ uprawniony był wbrew obowiązującym przepisom prawa do ograniczenia kręgu podmiotów w § 1 ust. 3 Załącznika nr 2 do Uchwały uprawnionych do otrzymania stypendium sportowego w stosunku do zawodników, którzy uzyskali II oraz III miejsce we współzawodnictwie, w sytuacji gdy łącznie drużyn w nim uczestniczących było mniej niż 4 na skutek okoliczności nadzwyczajnych, tj. siły wyższej, co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz prawa do równego traktowania przez władze publiczne, która skutkuje nieważnością aktu prawa miejscowego w tej części".

Odpowiadając na tak postawiony zarzut kasacyjny przypomnienia wymaga, że błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz, jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co równocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi, słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z dnia: 6 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 742/20; 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2368/18; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21).

O braku skuteczności stawianego zarzutu kasacyjnego należy więc wnioskować przede wszystkim na tej podstawie, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby w odniesieniu do przepisów art. 7, art. 32 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie oraz art. 40 i art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz w kontekście wskazywanym przez skarżących – w tym także w kontekście eksponującym, jak wynika to z konstrukcji omawianego zarzutu, funkcjonalny związek tych przepisów prawa – Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne, w rezultacie których miałby w błędny i nieprawidłowy sposób ustalić treść rekonstruowanej z nich w normy prawnej, co miałoby polegać na wyrażeniu kwestionowanego skargą kasacyjną poglądu (stanowiska), a mianowicie "[...] iż organ uprawniony był [...] do ograniczenia kręgu podmiotów w § 1 ust. 3 Załącznika nr 2 do Uchwały uprawnionych do otrzymania stypendium sportowego w stosunku do zawodników, którzy uzyskali II oraz III miejsce we współzawodnictwie, w sytuacji gdy łącznie drużyn w nim uczestniczących było mniej niż 4 na skutek okoliczności nadzwyczajnych, tj. siły wyższej [...]".

Nic takiego bowiem nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Co więcej – i abstrahując już nawet od tego, że w relacji do przywołanego powyżej rozumienia błędu wykładni, a także wymogów, którym powinien czynić zadość zarzut błędu wykładni stawiany na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej, nie podjęto próby wykazania (w tym zwłaszcza poprzez przeciwstawienie poglądowi nieprawidłowemu, poglądu prawidłowego), na czym zarzucany Sądowi I instancji błąd wykładni miałby polegać – z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika (zob. s. 8), aby w relacji do kwestionowanego w skardze adresowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego § 1 ust. 3 Załącznika Nr 2 do przywołanej uchwały, który stanowi, że "w przypadku, gdy w zawodach w danej dyscyplinie i konkurencji brało udział mniej niż 4 zawodników we współzawodnictwie indywidualnym albo mniej niż 4 drużyn, zespołów, osad, sztafet, par, debli, mikstów lub załóg stypendium przysługuje jedynie za zajęcie pierwszego miejsca", Sąd ten zrekonstruował jego sens normatywny, a co za tym idzie normę prawną w ten sposób, że jej zakres (hipoteza) miałaby nie uwzględniać zawodników, którzy uzyskali II oraz III miejsce we współzawodnictwie, w którym łącznie drużyn w nim uczestniczących było mniej niż 4 na skutek – co należy podkreślić – "okoliczności nadzwyczajnych, tj. siły wyższej".

Nic takiego bowiem nie wynika z uzasadnienia kontrolowanego wyroku, i abstrahując w tym względzie już nawet od tego, że na gruncie § 1 ust. 3 Załącznika Nr 2 do przywołanej uchwały prawodawca nie operuje kryterium siły wyższej, a co więcej – a nie jest bez znaczenia, o czym mowa dalej – operuje na jego gruncie kryterium "mniej niż 4 zawodników lub zespołów", nie zaś, jak w tej mierze podnoszą skarżący "co najmniej 4" (zob. s. 4 (pkt 15 i pkt 16) skargi kasacyjnej).

Ponownie podkreślając, że rekonstrukcja normatywnej treści § 1 ust. 3 Załącznika Nr 2 do przywołanej uchwały nie może być uznana za nieprawidłową, albowiem nie zawiera (co jest aż nadto oczywiste w świetle powyżej przedstawionych argumentów) przypisywanych jej rezultatowi wadliwości, a ponadto, że omawiane podejście słusznie eksponuje znaczenie konsekwencji wynikających z przepisów art. 6, art. 7 i art. 27 ustawy o samorządzie gminnym oraz przepisów art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy o sporcie (s. 6 – 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), w korespondencji do stanowiska Sądu I instancji osadzonego na gruncie art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie trzeba również podnieść, że z art. 31 ust. 3 tej ustawy – upoważniającego do podjęcia zaskarżonej uchwały – wynika, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Z punktu widzenia tak określonych wytycznych co do treści aktu normatywnego, istotne znaczenie w relacji do istoty spornej w sprawie kwestii ma więc również potrzeba uwzględniania wyniku sportowego. Tym samym – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć, w tym również wobec istoty rywalizacji sportowej – nie sposób jest zasadnie twierdzić, że w sytuacji opisanej hipotezą § 1 ust. 3 Załącznika Nr 2 do przywołanej uchwały nie uwzględniono w prawidłowy sposób kryterium wyniku sportowego. A co za tym idzie – i co trzeba podkreślić – zasad premiowania wyniku sportowego osiąganego w takich warunkach rywalizacji sportowej, w której bierze udział mniej niż 4 zawodników albo mniej niż 4 drużyn, zespołów, osad, sztafet, par, debli, mikstów lub załóg, a mianowicie, że stypendium przysługuje jedynie za zajęcie pierwszego miejsca. Jeżeli bowiem – istotnym – kryterium przyznania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, jest (i powinien być) wynik sportowy uzyskany w sportowej rywalizacji, to siłą rzeczy w sytuacji ograniczenia udziału zawodników lub zespołów do mniej niż 4, przyznanie stypendiów sportowych za zajęcie II oraz III miejsce w tak prowadzonym współzawodnictwie, nie byłoby jego przyznaniem za wynik sportowy – ten bowiem, wobec liczby uczestników jest oczywisty, bo zapewnia miejsce na podium – lecz za sam udział, który gwarantowałby (w 100%) pewność uzyskania stypendium, a więc innymi słowy, nagrody. Z całą pewności – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – sprzeciwiałoby się to jednak istocie oraz funkcjom stypendium sportowego, a co za tym idzie w oczywisty wręcz sposób nie korespondowałoby z potrzebą (nakazem) uwzględniania osiągniętego wyniku sportowy, jako kryterium przyznania tego stypendium, prowadząc wręcz do jej zniweczenia.

W związku z powyższym – w tym zwłaszcza wobec istoty oraz funkcji stypendium sportowego przyznawanego za wynik sportowy (osiągnięcie sportowe), nie zaś za sam udział w rywalizacji sportowej, co nie mniej jasno wynika również z § 1 ust. 1 pkt 4 Załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały) – nie sposób jest twierdzić, że kwestionowane na gruncie omawianego zarzutu kasacyjnego stanowisko Sądu i instancji nie uwzględnia we właściwy sposób znaczenia zasady równości. W tym również w zakresie, w jakim miałoby się to odnosić do samej treści zaskarżonej uchwały w relacji do uchwały pierwotnie obowiązującej, o czym należałoby wnioskować na podstawie art. 31 ust. 1 i ust. 3 ustawy o sporcie.

Skutku oczekiwanego przez skarżących nie mógł również odnieść zarzut z pkt (2) b. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia "art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 32 Konstytucji RP i art. 31 ust. 1 i 3 u.o.s. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie przez Sąd I instancji iż prawo działa wstecz, pomimo iż Skarżący nabyli prawo do stypendium na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 8 lutego 2018 r. nr LXI/1639/2018 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 1985), tym samym regulacje zawarte w uchwale Rady m. st. Warszawy z dnia 24 września 2020 r. nr XXXVII/1157/2020 nie miały zastosowania do sytuacji Skarżących."

Ponownie podkreślając, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych oraz odwołując się w tym względzie do uwag przedstawionych we wprowadzeniu do oceny zarzutu z pkt z pkt (2) a. petitum skargi kasacyjnej, trzeba stwierdzić, że tak skonstruowany zarzut nie może być uznany za zasadny.

Przede wszystkim dlatego, że jakkolwiek faktem jest, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona uchwała "[...] została opublikowana w Dzienniku Urzędowym 2 października 2020 r. i chociaż weszła w życie dopiero od 17 października 2020 r., to jednak w czasie, w którym skarżący uczestniczyli w zawodach zakończonych zdobyciem przez nich drugiego miejsca tj. 10 i 11 października 2020 r. znane były nowe zasady przyznawania stypendiów sportowych młodzieżowych m. st. Warszawy w roku 2021. Wiadomo było w szczególności, że w przypadku zawodów, w których wzięły udział mniej niż 4 drużyny, do ubiegania się o te stypendia będą uprawnieni wyłącznie zdobywcy pierwszego miejsca.", to jednak we wskazanym zakresie nie można tracić z pola widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z art. 184 in fine p.p.s.a., z którego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną również wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2020 r., sygn. akt II GSK 428/18; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1334/13; 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 852/12; 13 października 2009 r., sygn. akt I FSK 657/08).

Tak jak oceny Sądu I instancji odnośnie do zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Rady m. st. Warszawy, a co za tym idzie odnośnie do zgodności prawem zaskarżonego wyroku, nie podważają, z przedstawionych powyżej powodów, zarzuty z pkt (I) a. oraz z pkt (II) a. petitum skargi kasacyjnej, tak nie podważa jej również zarzut omawiany zarzut kasacyjny.

Przedmiotem kontroli Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie była uchwała Rady m. st. Warszawy z dnia 24 września 2020 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, co wobec istoty skargi, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., wymagało oceny odnośnie do zaistnienia przesłanek jej podjęcia z istotnym naruszeniem prawa, a w konsekwencji oceny odnośnie do istnienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie jej nieważności, co innymi słowy oznacza, że istota rzeczy dotyczyła kontroli prawidłowości (procesu oraz rezultatu) stanowienia prawa przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, nie zaś oceny odnośnie do prawidłowości jej stosowania przez właściwy organ administracji publicznej w indywidulanej sprawie administracyjnej, na co nota bene Sąd ten zwrócił uwagę w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku (s. 6 i s. 9), nie uwzględniając tego jednak – jak wynika to z przywołanego powyżej passusu tego uzasadnienia – w dostatecznym stopniu.

Jeżeli tak, a kontrolowana uchwała zawiera również stosowne przepisy przejściowe, zaś w omawianym zakresie skarga kasacyjna nie zarzuca – bo nic takiego z niej nie wynika – ich naruszenia przez Sąd I instancji w procesie kontroli zgodności z prawem tej uchwały, to oczekiwanie skarżących odnośnie do przeprowadzenia oceny wskazywanych (retroaktywnych) skutków tej uchwały nie może być zaspokojone.

Tym bardziej – co trzeba podkreślić – że jak wynika z konstrukcji omawianego zarzutu kasacyjnego oraz jego uzasadnienia, oczekiwanie skarżący jest budowane na twierdzeniu – a w istocie rzeczy tezie – że zarzucany błąd wykładni miałby wyrażać się w przyjęciu, że "[...] prawo działa wstecz, pomimo iż Skarżący nabyli prawo do stypendium na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 8 lutego 2018 r. nr LXI/1639/2018 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 1985), tym samym regulacje zawarte w uchwale Rady m. st. Warszawy z dnia 24 września 2020 r. nr XXXVII/1157/2020 nie miały zastosowania do sytuacji Skarżących." Tak skontrowany zarzut w oczywisty wręcz sposób nie odnosi się do wykładni wymienionych przepisów prawa, lecz do ich stosowania w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, a jeszcze ściślej rzecz ujmując, ich stosowania w indywidualnej sprawie wymagającej konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej, co nota bene wynika również z argumentacji prezentowanej w skardze kasacyjnej (zob. s. 11 – 13), stanowiąc podstawę wnioskowania odnośnie do braku korespondencji omawianego zarzutu z jego uzasadnieniem.

W rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.