Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 506/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 8 ust. 1 zd. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 1 art. 7 ust. 1, 2 i 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2011 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 28.750 zł – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniach [...] marca 2007 r. oraz [...] kwietnia 2007 r. upoważnieni inspektorzy wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego w [...] przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa prowadzonego przez R. S. pod nazwą "R." w [...], której wyniki zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...].

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne wobec R. S., o czym zawiadomił go pismem z dnia 23 sierpnia 2007 r.

Decyzją z [...] września 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. S. karę pieniężną w wysokości 40050,00 złotych, ograniczając ją do kwoty 30 000,00 zł na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874 ze zm.) zwanej dalej także utd.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy w części, a w części ją uchylił oraz nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 30 000, 00 zł.

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1786/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r. o sygn. akt II GSK 259/09 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po ponownym przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] nałożył na R. S. karę pieniężną w wysokości 28 750 zł w związku ze stwierdzeniem w kontrolowanym przedsiębiorstwie następujących naruszeń:

1. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji – z tytułu którego kara wynosi 8 000,00 zł;

2. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne - z tytułu którego suma kar wynosi 850 zł;

3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne: - z tytułu którego suma kar wynosi 3200,00 zł;

4. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, przy wykonywaniu przewozu drogowego - z tytułu którego suma kar wynosi 8100,00 zł;

5. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu przewozu drogowego - z tytułu którego suma kar wynosi 4500,00 zł;

6. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego z tytułu którego suma kar wynosi 500 zł;

7. nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - z tytułu którego suma kar wynosi 2500 zł;

8. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów - z tytułu którego suma kar wynosi 100 zł;

9. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - z tytułu którego suma kar wynosi 1000 zł.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] września 2010 r. skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 kpa poprzez powierzchowne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez niedokładne i powierzchowne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie art. 80 kpa poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie. Ponadto skarżący zarzucił organowi I instancji, że w dalszym ciągu rozpoznając przedmiotową sprawę nie zastosował się do wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/08; wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 259/09; jak również w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r., sygn. [...].

Główny Inspektor Transportu Drogowego po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odnosząc się do pierwszego naruszenia wskazał na treść art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11

ust. 3 oraz art. 14 ust. 1 utd. oraz podniósł, że z materiałów dowodowych zebranych w sprawie (a w szczególności protokołu kontroli nr [...], pisma Ministerstwa Transportu Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. [...], dowodów w postaci: wykresówek, faktur oraz kart ewidencyjnych pojazdów samochodowych) w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że pojazdami marki [...] o nr rej. [...] oraz marki [...] o nr rej. [...] wykonywany był międzynarodowy transport rzeczy, przy czym w okresie od 06.08.2006r. do 18.08.2006r. pojazdem o nr rej. [...] przez kierowcę M. S. oraz w okresie od 22.01.2007 r. do 06.03.2007 r. pojazdem marki [...] o nr rej. [...] przez kierowcę S. M.. Z powyższego organ wywiódł wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, za które to naruszenie przedsiębiorca podlega karze pieniężnej w wymiarze 8 000,00 zł określonym w lp. 1.2 załącznika do utd.

Odnosząc się do kolejnego naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne - organ odwoławczy powołał się na art. 8 ust. 3, 4, 5, 6 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. oraz stwierdził, że z wykresówek kierowcy R. B. z dni: 31maja/1 czerwiec, 1/2, 2/3, 3/4, 4/5, 5/6 i 6/7 czerwca 2006 r. wynika, że tygodniowy czas odpoczynku ww. kierowcy został skrócony o 8 godzin i 15 minut. Tygodniowy odpoczynek kierowcy ww. kierowcy zarejestrowany na wykresówce z dnia 5/6 czerwca 2006 r. trwał bowiem 15 godzin i 45 minut od godziny 16:45 dnia 5 czerwca 2006 r. do godziny 08:30 dnia 6 czerwca 2006 r. Skrócenie zostało wyliczone dla 24 - godzinnego okresu odpoczynku. Przy czym jak podniósł organ przedsiębiorca nie okazał dokumentu kierowcy R. B. uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady(EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. Mając powyższe na uwadze - organ II instancji zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 850 zł (osiemset pięćdziesiąt złotych) za naruszenie przepisu lp. 10.1 lit a i lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, że R. B. nigdy nie był zatrudniony w firmie przedsiębiorcy, w związku z czym powyższe naruszenie należy uznać jako bezprzedmiotowe, organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie w szczególności w postaci okazanych do kontroli wykresówek R. B. z okresu od 31 maja 2006 r. do 8 czerwca 2006 r., a także z załączonej do akt sprawy listy obecności wyżej wymienionego za miesiąc czerwiec 2006 r. bezspornie wynika, że kierowca R. B. w wskazanym powyżej okresie był zatrudniony w firmie przedsiębiorcy.

Uzasadniając kolejne naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę – organ odwoławczy powołał się na art. 8 ust. 1, 2 i 7 oraz art. 9 rozporządzenia Rady(EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. oraz wyjaśnił, że z wykresówki kierowcy S. M. z dnia 13/14 czerwca 2006 r., wynika iż w/w kierowca po prawidłowym odpoczynku dziennym, o godzinie 09:30 dnia 13 czerwca 2006 r. rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca ten powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 45 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 01:00 dnia 14 czerwca 2006 r. do godziny 06:45 dnia 14 czerwca 2006 r. Powyższe oznacza, iż w/w kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 15 minut. Z wykresówki kierowcy P. W. z dni: 1/1 czerwca 2006 r., 1/12 czerwca 2006 r., wynika, iż w/w kierowca po prawidłowym odpoczynku dziennym, o godzinie 02:00 dnia 1 czerwca 2006 r. rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca ten powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 4 godziny nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 05:20 dnia 1 czerwca 2006 r. do godziny 09:20 dnia 1 czerwca 2006 r., co oznacza, iż w/w kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin. Z wykresówek kierowcy Pana P. W. z dni: 25/26 czerwca 2006 r., wynika iż w/w kierowca po prawidłowym odpoczynku dziennym, o godzinie 22:00 dnia 25 czerwca 2006 r. rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca ten powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 3 godziny i 30 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 18:30 dnia 26 czerwca 2006 r. do godziny 22:00 dnia 26 czerwca 2006 r. Powyższe oznacza, iż w/w kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 30 minut. Na podstawie wykresówek kierowcy P. W. z dni 29/30 czerwca 2006 r. organ ustalił, iż w/w kierowca po prawidłowym odpoczynku dziennym, o godzinie 09:55 dnia 29 czerwca 2006 r. rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca ten powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 25 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 10:15 dnia 29 czerwca 2006 r. do godziny 16:40 dnia 29 czerwca 2006 r. Powyższe oznacza, iż w/w kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 35 minut.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 3.200 zł. Organ nie zgodził się z zarzutami skarżącego, że kierowca P. W. w dniach 1/1 czerwca 2006 r. oraz 25/26 czerwca 2006 r. nie naruszył obowiązujących przepisów w zakresie wymaganego odpoczynku dziennego, gdyż kierowca ten rozpoczął pracę w dniu 1 czerwca 2006 r. o godzinie 02:00 po odpoczynku trwającym 11 godzin. Jak podniósł organ w analizowanym przypadku nie ma jakiegokolwiek znaczenia fakt, iż w/w kierowca przed rozpoczęciem pracy w dniu 1 czerwca 2006 r. odebrał odpoczynek dzienny w wymiarze 11 godzin, bowiem kierowca zobowiązany jest odebrać odpoczynek dzienny w 24 - godzinnym okresie rozliczeniowym. Organ odwoławczy podniósł również, że z okazanych przez stronę wykresówek wyraźnie wynika, iż kierowca ten od godziny 18:30 dnia 26 czerwca 2006 r. do godziny 22:00 dnia 26 czerwca 2006 r. odbierał nieprzerwany odpoczynek. Natomiast wcześniej, tj. przed godziną 18:30 dnia 26 czerwca 2006 r. realizowane były podjazdy, których nie można potraktować jako odbieranie nieprzerwanego odpoczynku dziennego.

Odnosząc się do kolejnego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut – organ odwoławczy zacytował treść art. 7 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. oraz stwierdził, że kierowcy: P. D., S. M., K. M., P.W. oraz R. B. w odpowiednio w dniach 3, 13,14 czerwca 2006 r. (P. D.), 3, 8, 14, 28 czerwca 2006 r. (S. M.), 26, 29 czerwca 2006 r. (K. M.), 1, 2 czerwca 2006 r. (P. W.), 3, 10 czerwca 2006 r. (R. B.) nie odbierali prawidłowych przerw zgodnie z przepisem art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. Organ wyjaśnił, że kierowca P. D. w dniu 3 czerwca 2006 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut. Kierowca łącznie prowadził bowiem pojazd przez 5 godzin i 20 minut w okresie od godziny 08:50 dnia 3 czerwca 2006 r. do godziny 14:45 dnia 3 czerwca 2006 r. W analizowanym przypadku kierowca ten odebrał wyłącznie przerwę w wymiarze 30 minut, tj. od godziny 11:45 do godziny 12:15 dnia 3 czerwca 2006 r. Ww. kierowca w dniu 13 czerwca 2006 r. również przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 25 minut. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 4 godziny i 55 minut w okresie od godziny 04:40 dnia 13 czerwca 2006 r. do godziny 10:05 dnia 13 czerwca 2006 r. Natomiast w dniu 14 czerwca 2006 r. kierowca ten przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 55 minut. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 5 godzin i 25 minut w okresie od godziny 03:15 dnia 14 czerwca 2006 r. do godziny 09:10 dnia 14 czerwca 2006 r. Kierowca S. M. w dniu 3 czerwca 2006 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 10 minut. Kierowca łącznie prowadził bowiem pojazd przez 7 godzin i 40 minut w okresie od godziny 18:50 dnia 2 czerwca 2006 r. do godziny 03:05 dnia 3 czerwca 2006 r. Natomiast w dniu 8 czerwca 2006 r. kierowca ten przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 5 godzin i 40 minut w okresie od godziny 14:40 dnia 8 czerwca 2006 r. do godziny 20:40 dnia 8 czerwca 2006 r. Ww. kierowca również w dniu 14 czerwca 2006 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 5 godzin i 20 minut w okresie od godziny 10:45 dnia 14 czerwca 2006 r. do godziny 16:20 dnia 14 czerwca 2006 r. W dniu 28 czerwca 2006 r. kierowca ten przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 40 minut. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 5 godzin i 10 minut w okresie od godziny 13:30 dnia 28 czerwca 2006 r. do godziny 18:40 dnia 28 czerwca 2006 r. Kierowca K. M. w dniu 26 czerwca 2006 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 54 minuty. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 6 godzin i 24 minuty w okresie od godziny 06:12 dnia 26 czerwca 2006 r. do godziny 13:12 dnia 26 czerwca 2006 r. Natomiast kierowca ten w dniu 29 czerwca 2006 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 5 godzin w okresie od godziny 16:25 dnia 29 czerwca 2006 r. do godziny 21:40 dnia 29 czerwca 2006 r. Kierowca P. W. w dniu 1 czerwca 2006 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 5 godzin i 40 minut w okresie od godziny 09:15 dnia 1 czerwca 2006 r. do godziny 14:55 dnia 1 czerwca 2006 r. Natomiast w dniu 2 czerwca 2006 r. w/w kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 7 godzin i 30 minut w okresie od godziny 20:05 dnia 1 czerwca 2006 r. do godziny 03:35 dnia 2 czerwca 2006 r. Kierowca R. B. w dniu 3 czerwca 2006 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 7 godzin i 30 minut w okresie od godziny 18:45 dnia 2 czerwca 2006 r. do godziny 02:58 dnia 3 czerwca 2006 r. Natomiast w dniu 10 czerwca 2006 r. w/w kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 54 minuty. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 6 godzin i 24 minuty w okresie od godziny 21:50 dnia 9 czerwca 2006 r. do godziny 04:40 dnia 10 czerwca 2006 r.

Mając powyższe ustalenia na uwadze organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 8.100 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Odnosząc się do kolejnego stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każda następna rozpoczętą godzinę, organ powołał się na art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. oraz stwierdził, że w wyniku braku prawidłowego odpoczynku dziennego doszło do zsumowania się czasów jazdy kierowcy P. W. w następujących dniach: 1 i 2 czerwca 2006 r. oraz 29, 30 czerwca 2006 r. i 1 lipca 2006 r. co narusza przepisy prawa w zakresie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. Jak podniósł bowiem organ analiza danych zawartych na wykresówkach kierowcy P. W. wykazała przekroczenie maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu przez w/w kierowcę o 7 godzin i 50 minut. Kierowca rozpoczął jazdę o godzinie 02:00 dnia 1 czerwca 2006 r., którą zakończył o godzinie 03:35 dnia 2 czerwca 2006 r., kiedy to rozpoczął kolejny prawidłowy odpoczynek trwający nieprzerwanie co najmniej 9 godzin. W okresie tym w/w kierowca prowadził pojazd łącznie przez 17 godzin i 50 minut w stosunku do dopuszczonych 10 godzin. Ponadto kierowca rozpoczął jazdę o godzinie 09:55 dnia 29 czerwca 2006 r., którą zakończył o godzinie 20:35 dnia 1 lipca 2006 r., kiedy to rozpoczął kolejny prawidłowy odpoczynek trwający nieprzerwanie co najmniej 9 godzin. W okresie tym w/w kierowca prowadził pojazd łącznie przez 24 godziny i 40 minut w stosunku do dopuszczonych 10 godzin. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji prawidłowo wskazał poszczególne długości dziennego okresu prowadzenia pojazdu przez tego kierowcę oraz prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 4.500 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż podczas kontroli w przedsiębiorstwie, przedsiębiorca nie okazał dokumentu kierowcy P. W. uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Odnosząc się do kolejnego naruszenia polegającego na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu, organ odwoławczy powołał się na treść art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz stwierdził, że kierowca K. M. w dniu 14 czerwca 2006 r. używał kilku wykresówek pomimo, że przez cały okres rozliczeniowy wykonywał jazdę tym samym pojazdem samochodowym. W przedmiotowej sprawie kierowca ten nie podał żadnych przyczyn uzasadniających konieczność zmiany jednej wykresówki na inną wykresówkę. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż nie było jakichkolwiek podstaw do wymiany w/w wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu. Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy organ II instancji zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym, nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł (dwieście złotych) za naruszenie przepisu lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Uzasadniając kolejne naruszenie polegające na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego: wykresówka była zapisywana za długo – organ odwoławczy zacytował treść art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz wskazał, że wykresówka kierowcy P. W. opisana jako 1/12 czerwca 2006 r. była zapisywana powyżej 24 godzin. Zapisy aktywności tego kierowcy w postaci trybu prowadzenia pojazdu nałożyły się na siebie. W związku z powyższym na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli nr [...], okazanych wykresówek, a także protokołu przesłuchania kierowcy P. W. w charakterze świadka organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł (dwieście złotych) za popełnienie naruszenia polegającego na tym, że wykresówka zapisywana była za długo.

Odnosząc się do kolejnego stwierdzonego naruszenia polegającego na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych (selektorem) organ odwoławczy przywołał treść art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 oraz podniósł, że kierowca R. B. w dniu 26 czerwca 2006 r. w godzinach od 12:25 do 17:20 kierując pojazd samochodowy o nr rej. [...] w załodze z kierowcą Z. D. nieprawidłowo używał przełącznika grup czasowych (selektora). Kierowca ten podczas gdy przebywał w "dyspozycji" nieprawidłowo ustawił przełącznik grup czasowych tachografu na "odpoczynek". Na powyższą okoliczność w toku postępowania wyjaśniającego przesłuchano kierowcę Z. D. w charakterze świadka. Organ odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych (selektorem), co bezspornie potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności protokół kontroli nr [...], okazane wykresówki, a także protokół przesłuchania kierowcy Pana Z. D. w charakterze świadka. W związku z powyższym organ odwoławczy zważył, że organ I instancji w powyższym zakresie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i rzetelny, dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym, nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 100 złotych za naruszenie polegające na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych (selektorem).

Odnosząc się do kolejnego stwierdzonego naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie – organ odwoławczy powołał art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 oraz art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców oraz podniósł, że w toku kontroli przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówki kierowcy P. D. z dnia 21 czerwca 2006 r. wykresówek kierowcy P. W. z dni: 8 czerwca 2006 r. oraz 9 czerwca 2006 r. wykresówek kierowcy K. M. z dni: 18/19 czerwca 2006 r. oraz 21/21 czerwca 2006 r., pomimo, że jak wynika z okazanej do kontroli listy obecności w ww. dniach kierowcy świadczyli pracę kierując pojazdami samochodowymi. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie nieokazania wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę prawidłowo zanalizował omawiane naruszenie, wskazał konkretne dni, za które została nałożona kara pieniężna. W związku z powyższym organ odwoławczy zważył, że organ I instancji prowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w sposób rzetelny. W ocenie organu II instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza ustalenia organu I instancji, a kara pieniężna w łącznej wysokości 2.500 złotych została wymierzona słusznie.

Uzasadniając kolejne naruszenia polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki oraz okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki. która nie zawiera przepisowych wpisów: stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu – organ odwoławczy zacytował treść art. 15 ust. 5 rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 oraz podniósł, że na okazanej do kontroli wykresówce kierowcy S. M. z dnia

8 czerwca 2006 r. brak jest przepisowego wpisu: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki oraz stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu. Za powyższe naruszenie na podstawie lp. 11.4 ust. 7 lit. d i lit. f załącznika do ustawy o transporcie drogowym należało nałożyć na stronę karę pieniężną w wysokości 50 zł (pięćdziesiąt złotych) za naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki oraz 50 zł (pięćdziesiąt złotych) za naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera przepisowych wpisów: stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – organ odwoławczy przywołał treść art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 oraz stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że kierowca R. B. i naruszył dyspozycję lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika bowiem z okazanych do kontroli wykresówek z dnia 7/8 czerwca 2006 r., której używanie kierowca R. B. zakończył dnia 8 czerwca 2006 r. o godzinie 09:30; z dnia 9/10 czerwca 2006 r., której używanie kierowca Pan R. B. rozpoczął dnia 9 czerwca 2006 r. o godzinie 01:50. - brak jest zapisu czynności kierowcy za okres od godziny 09:30 do godziny 00:00 dnia 8 czerwca 2006 r. i od godziny 00:00 do godziny 01:50 dnia 9 czerwca 2006 r. W tym czasie pojazdem samochodowym o nr rej [...] (będącym w trasie [...]) przejechano 694 km. Wykresówka z dnia 9/10 czerwca 2006 r. powinna być włożona do tachografu o godzinie 09:30 dnia 8 czerwca 2006 r. bezpośrednio po wykresówce z dnia 7/8 czerwca 2006 r. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji prawidłowo wskazał poszczególne okresy braku zapisu aktywności tego kierowcy. W ocenie organu II instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza ustalenia organu I instancji. Podsumowując: organ II instancji stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1.000 zł (jeden tysiąc złotych) za naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.

W konkluzji organ odwoławczy zważył, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza ustalenia organu I instancji i do tak ustalonego stanu organ prawidłowo zastosował przepisy lp. 1.2, lp. 10.1, lp. 10.2, lp. 10.3, lp. 10.4, lp. 11.2 ust. 1, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.2 ust. 4, lp. 11.4 ust. 1, lp. 11.4 ust. 7 lit. d i lit. f, lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, przewidujące kary pieniężne za wymienione powyżej naruszenia.

Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu o naruszeniu art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez niedokładne i powierzchowne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że jest to zarzut bezzasadny. Jak podniósł organ odwoławczy, z akt sprawy wynika, że organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. Tym samym organ I instancji jako organ administracji publicznej prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a tym bardziej nie naruszył fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o którym mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mając na uwadze powyższe w ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa. Zdaniem organu w realiach niniejszej sprawy brak jest również podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenie art. 80 kpa.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. S. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 9 i art. 10 kpa poprzez pobieżne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego stawianych stronie zarzutów, art. 77 § 1 kpa, poprzez niedokładne i powierzchowne zebranie i rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego w sprawie, art.80 kpa poprzez, błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący stwierdził, że organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę nie uwzględnił w zaskarżonej decyzji ani wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008r sygn. akt VI SA/Wa 1786/08 ani też wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009r w sprawie sygn. akt II GSK 259/09. Główny Inspektor Transportu Drogowego natomiast jego zdaniem nie odniósł się w sposób przekonywający do zarzutów podniesionych w odwołaniu strony od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r., ograniczając się do powtórzenia tez i wniosków zawartych w decyzji organu niższego stopnia. Skarżący podniósł również, że nigdy nie zatrudniał kierowcy o nazwisku R. B., a organy do tego zarzutu się nie odniosły, stwierdzając jedynie, że osoba taka podpisywała listę obecności w określonym czasie. W dalszych wywodach skargi skarżący zakwestionował również ustalenia organu odnośnie skrócenia dziennego wypoczynku kierowcy S. M., P. W. i P. D. oraz odnośnie przekroczenia maksymalnego czasu pracy kierowcy S. M. i K. M. oraz P. W. – twierdząc, że w trakcie prowadzonego postępowania złożył wykresówki, z których jednoznacznie wynika, że w wymienionym czasie kierowcy zastosowali się do obowiązujących norm czasu pracy w transporcie drogowym. Odnosząc się zaś do naruszenia polegającego na użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu przez kierowcę K. M. – skarżący stwierdził, że z uwagi na uszkodzenie wykresówki, kierowca użył innej oraz złożył na tę okoliczność wyczerpujące wyjaśnienie. Nadto skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem naruszenia polegającym na nieprzedstawieniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę P. D. w dniach 19-20.06.2006 r., albowiem w dniach tych ww. kierowca nie prowadził pojazdu. W konkluzji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2010 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2010 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji, stwierdzając szereg naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców oraz przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, nałożył na skarżącego karę pieniężną w dopuszczonej art. 92 ust. 2 utd. wysokości 28 750 zł, wskazując w sentencji decyzji jakie jednostkowe naruszenia i przypisane im kary składają się na powyższe rozstrzygnięcie. Wydana przez GITD decyzja utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Zarzuty skargi kwestionujące ustalony w sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu nie znajdują żadnego uzasadnienia.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieuwzględnienia przez organy administracji drogowej wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1786/08 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 259/09 – stwierdzić należy, że skarżący nie sprecyzował jakich wskazówek zawartych w powyższych wyrokach organy nie uwzględniły. Zważyć bowiem należy, że powołany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008 r. uchylił decyzję GITD z dnia [...] czerwca 2008 r. z powodu błędów procesowych oraz wskazał na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny oddalając wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r. skargę kasacyjną skarżącego. Wobec tego, że organy administracji drogowej przeprowadziły postępowanie, które ostatecznie zakończyło się zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. – czynienie zarzutu o nieuwzględnieniu przez organy obu instancji wskazówek Sądu nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Za nietrafny Sąd uznał również zarzut skarżącego, że nigdy nie zatrudniał powoływanego w zaskarżonej decyzji R. B.. Fakt zatrudnienia ww. osoby organ wywiódł z okazanej do kontroli przez samego skarżącego dokumentacji, tj. list obecności podpisywanych właśnie przez ww. kierowcę oraz wykresówek dotyczących R. B.. Zasadnie zatem organ przyjął, że skarżący zatrudniał R. B., przy czym podkreślić należy, że nie ma znaczenia, czy ww. zatrudniony był na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia, czy innego stosunku prawnego lub faktycznego. Rzeczą organu administracji drogowej nie jest bowiem badanie rodzaju łączącego strony stosunku prawnego, lecz fakt wykonywania przejazdów w imieniu i na rzecz skarżącego, a okoliczność tę, zdaniem Sądu organ niewątpliwie ustalił. Wypada również dodać, że w protokole przesłuchania w charakterze strony (karta 106 akt administracyjnych) skarżący wyjaśnił, że w dniu 26 czerwca 2006 r. R. B. realizował przejazd wspólnie z kierowcą Z. D., co również świadczy o bezpodstawności jego zarzutu, skoro sam potwierdził, że ww. R. B. świadczył u niego pracę w okresie objętym kontrolą. Ponadto na karcie 128 akt administracyjnych znajduje się upomnienie z dnia 30 czerwca 2006 r. udzielone R. B. zatrudnionemu przez skarżącego na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego.

Z zarzutami kwestionującymi poszczególne ustalenia organów administracji drogowej, które stanowiły podstawę do stwierdzenia konkretnych naruszeń – Sąd również nie może się zgodzić. Skarżący podniósł, że organy stwierdzając naruszenie polegające na skróceniu dziennego wypoczynku kierowcy S. M. nie odniosły się do wyjaśnień ww. kierowcy, że skrócenie dziennego wypoczynku spowodowane zostało okolicznościami rodzinnymi. W tym miejscu wskazać należy, że podstawę do odstąpienia od norm czasu pracy przewiduje wprost art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 pod pewnymi jednak warunkami, które muszą być interpretowane ściśle (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1448/09). Jednym z warunków jest wskazanie przez kierowcę powodu odstępstwa odręcznie na wydruku z urządzenia rejestrującego najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W rozpatrywanej sprawie brak jednak takiej rejestracji, co oznacza, że nie było podstaw do analizy ww. naruszenia pod kątem możliwości zastosowania przepisu art. 12 ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Sąd podzielił również stanowisko organu odnośnie bezpodstawności podnoszonego przez skarżącego zarzutu, że nie doszło do skrócenia dziennego wypoczynku kierowcy P. W. w dniu 1/1.06.2006 r., a to z uwagi na fakt, że ww. kierowca rozpoczął pracę w dniu 01.06.2006 r. o godz. 2.00 po odpoczynku trwającym 11 godzin. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w każdym 24 – godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. Z treści powyższego przepisu regulującego minimalny dzienny okres odpoczynku, nie wynika, aby okoliczność odebrania odpoczynku w poprzednim dziennym okresie rozliczeniowym miała wpływ na konieczność odebrania tego odpoczynku w następnym dobowym okresie w wysokości minimum 9 godzin. Nie ma zatem jakiegokolwiek znaczenia fakt, iż w/w kierowca przed rozpoczęciem pracy w dniu 1 czerwca 2006 r. odebrał odpoczynek dzienny w wymiarze 11 godzin.

Zdaniem Sądu nie można się również zgodzić z zarzutem skarżącego kwestionującym stwierdzone naruszenie polegające na skróceniu dziennego odpoczynku przez kierowcę P. W. w dniu 25/26.06.2006 r. Wbrew bowiem twierdzeniu skarżącego, z analizy wykresówki ww. kierowcy za dni 25/26.06.2006 r. wynika, iż ww. kierowca od godziny 18:30 dnia 26 czerwca 2006 r. do godziny 22:00 dnia 26 czerwca 2006 r. odbierał nieprzerwany odpoczynek. Natomiast wcześniej, tj. przed godziną 18:30 dnia 26 czerwca 2006 r. realizowane były przez niego podjazdy, których nie można potraktować jako odbieranie nieprzerwanego odpoczynku dziennego.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego w kwestii przestrzegania przez kierowcę P. D. czasu pracy w dniach 3, 13,14 czerwca 2006 r. podnieść należy, że stosownie do art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. - po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45-minutowa, chyba że zaczyna on okres odpoczynku. Zgodnie z art. 7 ust. 2 w/w rozporządzenia przerwa taka może być zastąpiona przerwami wynoszącymi po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po tym okresie w taki sposób, aby było to zgodne z przepisami ust. 1. Art. 7 ust. 3 w/w rozporządzenia stanowi zaś, że w drodze wyjątku od ust. 1 w przypadku krajowego przewozu osób wykonywanego na zasadzie usług regularnych państwa członkowskie mogą ustalić minimalną przerwę nie krótszą niż 30 minut po okresie prowadzenia pojazdu nieprzekraczającym czterech godzin. Takie wyjątki można przyznać tylko w tych przypadkach, gdzie przerwy w prowadzeniu pojazdów przekraczające 30 minut zakłócałyby miejski ruch uliczny i gdzie kierowca nie ma możliwości odebrania 15-minutowej przerwy w ciągu czterech i pół godziny prowadzenia pojazdu przed przerwą 30-minutową. Poddając zatem ocenie wykresówki kierowcy P. D. za dni 3, 13,14 czerwca 2006 r. pod kątem przestrzegania przez ww. kierowcę zacytowanych wyżej regulacji stwierdzić należy, że rację miał organ uznając, że ww. kierowca w ww. dniach przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy. W dniu 3 czerwca 2006 r. ww. kierowca prowadził bowiem pojazd przez 5 godzin i 20 minut w okresie od godziny 08:50 dnia 3 czerwca 2006 r. do godziny 14:45 dnia 3 czerwca 2006 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut. Kierowca ten odebrał wyłącznie przerwę w wymiarze 30 minut, tj. od godziny 11:45 do godziny 12:15 dnia 3 czerwca 2006 r. Ww. kierowca w dniu 13 czerwca 2006 r. również przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 25 minut. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 4 godziny i 55 minut w okresie od godziny 04:40 dnia 13 czerwca 2006 r. do godziny 10:05 dnia 13 czerwca 2006 r. Natomiast w dniu 14 czerwca 2006 r. kierowca ten przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 55 minut. Kierowca łącznie prowadził pojazd przez 5 godzin i 25 minut w okresie od godziny 03:15 dnia 14 czerwca 2006 r. do godziny 09:10 dnia 14 czerwca 2006 r.

Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że nie ma racji skarżący twierdząc, że kierowca P. D. nie przekroczył maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, albowiem z akt sprawy bezspornie wynika, że do takiego przekroczenia doszło.

Za bezpodstawne uznać również należy twierdzenie skarżącego, że z wykresówek kierowców S. M. oraz K. M. nie wynika, aby kierowcy ci przekroczyli maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy. Przeciwnie, zdaniem Sądu ze znajdujących się w aktach sprawy wykresówek ww. kierowców odpowiednio za dni 3, 8, 14 i 28 czerwca 2006 r. (S. M. – karty akt administracyjnych nr 45, 59, 58 i 57) oraz 26 i 29 czerwca 2006 r. (K. M. – karty akt administracyjnych nr 56 i 57) wynika, że ww. kierowcy przekroczyli maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego jakoby został on podwójnie ukarany za przekroczenie przez kierowcę P. W. maksymalnego czasu pracy – podnieść należy, że stosownie do art. 6 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. okres prowadzenia pojazdu między każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku, zwanego "dziennym okresem prowadzenia pojazdu", nie może przekraczać dziewięciu godzin. Może być przedłużony dwukrotnie w każdym tygodniu do 10 godzin. Z uwagi na powyższą regulację, w ocenie Sądu, słusznie organ wywiódł, że w wyniku braku prawidłowego odpoczynku dziennego doszło do zsumowania się czasów jazdy kierowcy P. W. w dniach 1 i 2 czerwca 2006 r. kiedy to kierowca prowadził nieprzerwanie pojazd przez 17 godzin i 50 minut oraz w dniach 29, 30 czerwca i 1 lipca 2006 r. kiedy to kierowca prowadził nieprzerwanie pojazd łącznie przez 24 godziny i 40 minut i na podstawie lp. 10 ust. 4 załącznika do utd. za stwierdzone naruszenie wymierzył karę pieniężną w łącznej wysokości 4500 zł.

Za nietrafny uznać należy też zarzut skarżącego jakoby organ odwoławczy uzasadniając stwierdzone uchybienie polegające na przekroczeniu przez kierowcę P. W. maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu oparł się za organem I instancji na niepowiązanych ze sobą wykresówkach z dwóch odległych dat, tj. z 1 czerwca 2006 r. oraz 12 czerwca 2006 r. Na str. 18 zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że kierowca rozpoczął jazdę o godz. 02:00 dnia 1 czerwca 2006 r., którą zakończył o godz. 03:35 dnia 2 czerwca 2006 r., w którym to okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 17 godzin i 50 minut. Zgodzić się zaś należy, że organ I instancji odnosząc się do powyższego naruszenia wskazał na wykresówki 01/12.06.2006 r. jednakże w dalszej części tekstu organ wskazuje na datę 02.06.2006 r. co oznacza, że powyższe stanowi oczywistą omyłkę pisarską.

Nie znajduje również oparcia w materiale zebranym w niniejszej sprawie twierdzenie skarżącego, że kierowca K. M. z uwagi na uszkodzenie wykresówki, użył innej. Pomimo powoływania się przez skarżącego na wyjaśnienia kierowcy, z materiału zebranego w sprawie nie wynika bowiem, by kierowca podał jakiekolwiek wyjaśnienia uzasadniające wymianę wykresówki z dni 13/14 czerwca 2006 r. na kolejną opisaną jako 14/15 czerwca 2006 r.

Zgodzić się należy z twierdzeniem skarżącego, że ze znajdującej w aktach administracyjnych listy obecności (k. 149) wynika, że w dniach 19 i 20 czerwca 2006 r. kierowca P. D. korzystał z urlopu wypoczynkowego, jednak okoliczności tej nie potwierdzają inne dowody, z których bezsprzecznie wynika, że w ww. dniach P. D. realizował transport na trasie [...] pojazdem samochodowym o nr rej. [...] co oznacza, że stwierdzone naruszenie polegające na nieokazaniu przez przedsiębiorcę wykresówki ww. kierowcy dot. powyższych dni narusza art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców.

Reasumując zdaniem Sądu należy uznać, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 par. 2 Kpa) i na podstawie lp. 1.2, lp. 10.1, lp. 10.2, lp. 10.3, lp. 10.4, lp. 11.2 ust. 1, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.2 ust. 4, lp. 11.4 ust. 1, lp. 11.4 ust. 7 lit. d i lit. f, lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 28 750,00 złotych.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji drogowej – rozstrzygając sprawę – oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, a następnie uzupełnionym w postępowaniu, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko zaś zawarte w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 par. 3 Kpa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.