Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 91/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60,161
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Lubawce z dnia 28 kwietnia 2011 r. nr IV/35/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w mieście i gminie Lubawka postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia 28 kwietnia 2011 r. nr IV/35/11 Rada Miejska w Lubawce uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w mieście i gminie Lubawka.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną uchwałę wniósł Wojewoda Dolnośląski, który zarzucił, że uchwała istotnie narusza art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 102 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ nie zawiera określenia szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości. Żądaniem skarżącego było stwierdzenie nieważności tej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Lubawce uznała skargę za zasadną i zobowiązała się do dokonania zmian w zaskarżonej uchwale oraz wniosła o zawieszenie postępowania.

Następnie pismami z dnia 21 marca 2012 r. i z dnia 27 kwietnia 2012 r. Sąd wezwał skarżącego do ustosunkowania się do wniosku Rady Miejskiej w Lubawce. Odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego udzielił pismem z dnia 27 czerwca 2012 r., w którym wyraził zgodę na zawszenie postępowania w związku z tym, że skarżony organ wyraził wolę zmiany kwestionowanej uchwały.

W dniu 9 lipca 2012 r. do Sądu wpłynęło pismo Burmistrza Lubawki, w którym poinformował on, że Rada Miejska w Lubawce w dniu 28 czerwca 2012 r. podjęła uchwałę Nr VI/149/12 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w mieście i gminie Lubawka, którą to uchwałą uchylono zaskarżoną uchwałę. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 5 września 2012 r. (data wpływu: 10.09.2012 r.) oświadczył, że cofa skargę, uznając, iż uchylenie zaskarżonej uchwały uzasadnia tę czynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.)., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpatrywanej sprawie skarga została skutecznie cofnięta, albowiem w zaskarżoną uchwałę uchylono na skutek uwzględnienia argumentów Wojewody Dolnośląskiego. W tym stanie rzeczy trudno mówić, aby czynność cofnięcia skargi dokonana przez Wojewodę mogła prowadzić do obejścia prawa, czy też utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.

Odnośnie do wniosków stron o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, to wobec tego, że skargę cofnięto, Sąd pozostawił je bez dalszego biegu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 161 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.