Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 196/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58, art. 91 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant referent Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

St. sierż. A.S. rozkazem personalnym Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych, z dniem [...] listopada 1987r. został zwolniony ze służby w Milicji Obywatelskiej w związku z uzyskaniem uprawnień emerytalnych.

Decyzją Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998 r. nr [...], przyznano mu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Powyższe świadczenie A.S. pobierał do 2005r., gdyż z dniem 1 stycznia 2006r. weszły w życie przepisy nowelizujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz. 919), które uchyliły § 8, pozbawiając tym samym uprawnień do tego równoważnika osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego i wobec powyższego organ zaprzestał mu wypłaty spornego równoważnika.

A.S. [...] marca 2009r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu obejmujący lata 2006 – 2008 wraz z odsetkami.

Z kolei Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], udzielił zainteresowanemu wyjaśnień co do obowiązującego stanu prawnego i stanowisko to podzielił w całości Komendant Wojewódzki Policji w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wskazując dodatkowo, iż zdaniem organu sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej załatwianej w formie decyzji.

W skardze z [...] maja 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., A.S. zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji i Komendantowi Wojewódzkiemu Policji bezczynność w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej wypłaty powyższego równoważnika pieniężnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 27 sierpnia 2009r. sygn. akt II SAB/Go 30/09, zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] marca 2009 r. w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008, w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W wyniku wniesienia skargi kasacyjnej przez Komendanta Powiatowego Policji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1576/09, oddalił skargę.

Z kolei A.S. pismem z [...] lutego 2010 r. wniósł do Komendanta Powiatowego Policji żądanie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego obejmujący lata 2009 – 2010, zaś organ w odpowiedzi powiadomił, iż z uwagi na ten sam stan prawny wniosek zostanie dołączony do akt sprawy trwającego już postępowania administracyjnego w przedmiocie żądania wypłaty świadczenia za lata 2006 – 2008 i zostanie rozpoznany łącznie.

Następnie Komendant Powiatowy Policji decyzją z [...] lipca 2010 r. nr [...], cofnął A.S. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu w ilości 2 norm przyznane decyzją z [...] maja 1998 r. nr [...], a po wniesieniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podkreślając, iż organ jest zobowiązany z urzędu cofnąć uprawnienie do świadczenia, jeżeli uzna, że na skutek nowych okoliczności, jego dalsze pobieranie jest bezzasadne.

Po złożeniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Go 752/10, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z zobowiązaniem nałożonym prawomocnym wyrokiem z 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SAB/Go 30/09, organ powinien dokonać czynności materialno – technicznych ustalenia wysokości i wypłaty świadczenia, ewentualnie gdyby uznał, iż żądanie skarżącego o wypłatę równoważnika nie może być spełnione, wówczas powinien załatwić sprawę tego żądania przez wydanie decyzji administracyjnej stosownie do art. 104 § 1 lub art. 105 § 1 w związku z art. 61 § 1 k.p.a.

W wyniku skargi kasacyjnej organu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt OSK 1576/09 oddalił skargę, bowiem organy Policji wbrew wskazaniom Sądów orzekły z urzędu w przedmiocie, którego skarżący we wniosku z dnia [...] marca 1998 r. nie określił, a mianowicie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia przyznanego decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1998 r.

Wobec powyższego A.S. [...] stycznia 2011r. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Powiatowego Policji o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2011 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Powiatowy Policji decyzją z [...] lutego 2011r. nr [...] odmówił skarżącemu wypłaty przedmiotowego świadczenia za lata 2006 – 2011 z powodu niemożności ustalenia jego wysokości, a po wniesieniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i wskazał w uzasadnieniu, że skoro od 1 stycznia 2006 r. przepisy dotyczące stawek, jak i sposób wyliczenia równoważnika przestały obowiązywać w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych, to brak jest podstaw prawnych do naliczenia i wypłaty równoważnika tym osobom.

Po złożeniu kolejnej skargi przez A.S., Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 16 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 284/11, uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji z [...] lutego 2011 r. nr [...], a w uzasadnieniu podał, że w przedmiotowej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. i wyrokiem o sygn. akt II SA/Go 752/10 dokonał oceny prawnej oraz wskazał na dwa możliwe sposoby działania organu w przyszłym postępowaniu administracyjnym tak, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Zaznaczył, że będąc związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. opinią prawną wyrażoną w wyroku z 17 listopada 2010 r. w całości podziela stanowisko w nim zawarte, iż ostateczna decyzja o przyznaniu A.S. równoważnika pieniężnego za remont lokalu pozostaje w obrocie prawnym i wiąże organy orzekające w sprawie. Ponadto Sąd w pełni zgodził się ze stanowiskiem w sprawie o sygn. II SA/Go 752/10, iż żaden przepis prawa nie daje organom administracji publicznej po dacie 1 stycznia 2006 r. nie tylko kompetencji do przyznania uprawnienia do przedmiotowego świadczenia emerytom (rencistom) policyjnym, lecz także do cofania uprawnień już wcześniej przyznanych.

Po wniesieniu skargi kasacyjnej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1712/11 oddalił skargę kasacyjną wskazując, iż organy Policji wydały decyzje o odmowie wypłaty równoważnika wbrew ocenie prawnej i wskazaniom zawartym w wyroku WSA z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Go 752/10 i jeszcze raz podkreślił zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej przyznającej A.S. prawo do równoważnika, która może zostać wzruszona jedynie poprzez zastosowanie odpowiednich trybów nadzwyczajnych (stwierdzenie nieważności, wznowienie postępowania) lub na skutek zastosowania określonych przepisów intertemporalnych.

Mając powyższe na uwadze, Komendant Powiatowy Policji [...] lutego 2012 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty A.S. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2012, ponieważ zainteresowany [...] stycznia 2012 r. wystąpił o wypłatę przedmiotowego świadczenia za 2012 r. Orzeczenie organu I instancji utrzymał w mocy Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji pismem z [...] lutego 2012r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998 r. nr [...], po czym decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 ust. 2, art. 157 k.p.a., stwierdził jej nieważność, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Komendant Główny Policji decyzją z [...] maja 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 ust. 2 oraz art. 157 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części "jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa", a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.

Na powyższą decyzję A.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z [...] maja 2012 r. podjął w urzędu postępowanie zawieszone postanowieniem z [...] lutego 2012 r. a następnie decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...] odmówił wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006. 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 i 2012. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że żądanie skarżącego o wypłatę spornego równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie może zostać spełnione, albowiem decyzja z [...] maja 1998 r. nr [...] przyznająca mu prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wobec stwierdzenia jej nieważności na podstawie 156 § 1 ust 2 i art. 157 k.p.a została wyeliminowana z obrotu prawnego. Natomiast obowiązujące przepisy prawne przyznające określone świadczenia emerytom i rencistom policyjnym nie przyznają im prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji rozpatrując odwołanie A.S. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu podzielono stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.

Składając skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji A.S. wniósł o skontrolowanie decyzji organu I i II instancji odmawiające mu wypłaty równoważnia, czy zostały one wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi oraz zapadłym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 16 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 284/11. Skarżący wniósł także o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W uzasadnieniu skargi opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wypłaty spornego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego stwierdził, że organy administracyjne lekceważą wytyczne zawarte w dotychczas wydanych orzeczeniach sądowych, w których stwierdzono, że decyzja Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998 r. przyznająca mu prawo do tego świadczenia jest w obiegu prawnym.

Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując w niej argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 8 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Go 854/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego pod sygn. akt II SA/Wa 1261/12 w sprawie legalności decyzji Komendanta Głównego Policji orzekającej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] maja 1998 r.

Zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne podjęto postanowieniem z 1 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Go 854/12. wobec ustąpienia przyczyny, która była podstawą zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/WA 1261/12 oddalił skargę A.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2012 r. nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny od 29 stycznia 2013 r. Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 30, poz. 178 z późn. zm.), policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący rozkazem personalnym Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych, z dniem [...] listopada 1987 r. został zwolniony ze służby w Milicji Obywatelskiej. Zatem w dniu wydania decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie był już funkcjonariuszem – w ówczesnym czasie – Policji. Wobec powyższego, jako podstawy prawnej spornej decyzji nie mógł stanowić wskazany już wyżej przepis art. 91 ust. 1 ustawy. Prawdą natomiast jest, że § 12 ust. 1 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (M. P. nr 76, poz. 708) i które to zarządzenie (§ 1) wskazano jako podstawę materialnoprawną decyzji z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] stanowił, iż emerytom i rencistom policyjnym przyznaje się równoważniki pieniężne za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego lub za brak lokalu mieszkalnego w wysokości określonej w niniejszym zarządzeniu. Jednakże zauważyć należy, że powyższe zarządzenie zostało wydane na podstawie przepisu delegacyjnego zawartego w art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, w myśl którego szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, oraz jego wysokość określa Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Finansów. Zatem po pierwsze, skoro uprawnione podmioty do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, tj. tylko funkcjonariusze Policji, zostały ujęte w ustawie, a więc w akcie prawnym wyższego rzędu, to brak było jakiegokolwiek upoważnienia do obejmowania w zarządzeniu tym równoważnikiem również emerytów policyjnych. Po drugie zaś skoro delegacja do wydania zarządzenia ograniczała się jedynie do uwzględnienia w nim tylko szczegółowych zasad przyznawania i zwracania równoważnika, to bezsporne jest, iż nie można było w zarządzeniu wpisać innych podmiotów uprawnionych do równoważnika i w konsekwencji zapis § 12 bez jakiegokolwiek wątpienia przekracza upoważnienie ustawowe, a w tej sytuacji organ słusznie uznał, iż brak było podstawy prawnej do przyznania skarżącemu spornego równoważnika, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym bardziej, że również ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 53, poz. 214 z późn. zm.) nie przewidywała dla emerytów policyjnych powyższego równoważnika, bowiem zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio Ministra Spraw Wewnętrznych lub Ministra Sprawiedliwości albo podległych im organów, w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Reasumując zatem, emerytom policyjnym przysługiwało jedynie prawo do lokalu mieszkalnego, a nie do równoważnika za jego remont.

Sąd dodał także, że sformułowanie "w pozostałej części utrzymuje w mocy" oznacza, że organ stwierdził nieważność decyzji, zaś – wbrew zarzutowi – stwierdzenie nieważności decyzji stanowi właśnie tryb nadzwyczajny postępowania administracyjnego.

W piśmie z [...] marca 2012r. A.S. wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a), do czasu ogłoszenia przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie K 27/12. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy może zależeć od wyniku "obecnie toczącego się postępowania w sprawie K 27/12 przed Trybunałem Konstytucyjnym".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest niesporny. Wynika z niego, że skarżącemu jako funkcjonariuszowi Policji na mocy decyzji Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998r. nr [...] przyznano równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 2 norm zaludnienia. Bezsporne jest również i to, że decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] marca 2012 r. nr [...] stwierdzono nieważność tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja ta w następstwie rozpatrzenia złożonego od niej odwołania, została – decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2012 r. nr [...] – uchylona w części jako wydana z rażącym naruszeniem prawa a w pozostałej części utrzymana w mocy. Natomiast prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1261/12 oddalono skargę A.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2012 r..

W literaturze prawniczej i orzecznictwie przyjmuje się, iż z literalnego brzmienia art. 156 § 1 k.p.a wynika że decyzja zawierająca jedną z wad wymienionych w tym przepisie wiąże do chwili stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 157 i następne k.p.a tj. do chwili formalnego jej usunięcia z obrotu prawnego. Do chwili stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 157 i następne k.p.a jest decyzją w znaczeniu formalnym, a nie aktem nieważnym, który nie obowiązuje od samego początku. Wywiera skutki prawne z niej wynikające mimo, że wady skutkujące jej nieważność istnieją od chwili jej wydania. Taka decyzja obowiązuje dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego we właściwym trybie. Tym samym na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] maja 1998r. nr [...] do chwili stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a skarżący nabył prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego mimo, że wada stanowiąca podstawę stwierdzenia jej nieważności istniała już w chwili jej wydania. Jednak w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 k.p.a utrata skuteczności prawnej – mocy prawnej – następuje z mocą wsteczną, czyli, że nie zaistniały w sferze normatywnej od samego początku. Tym samym przyjmuje się, że w przypadku nabycia określonego uprawnienia przez daną osobę na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność w oparciu o przepis art. 156 § 1 k.p.a uprawnienie to utraciła i to z mocą wsteczną.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji z [...] maja 1998 r. skarżący utracił prawo do ekwiwalentu pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego i to z mocą wsteczną. Tym samym uprawnienie to nie przysługiwało mu między innymi w okresie od 2006 do 2012 roku tj. w okresie za który domaga się jego wypłaty. Została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja administracyjna z mocą wsteczną z której wynikało sporne uprawnienie wnoszącego skargę.

Zdaniem Sądu również z obowiązujących przepisów prawnych dotyczących uprawnień emerytów i rencistów policyjnych według stanu prawnego po 1 stycznia 2006 r. nie wynika bezpośrednio uprawnienie tych osób do ekwiwalentu pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Analizując regulacje ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji ( Dz.U. z 2007r., nr 43, poz. 277 ze zm.), ustawy z dnia z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz. 67 ze zm. ) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002r., nr 100, poz. 919), prawo emeryta i rencisty policyjnego do równoważnika pieniężnego wywodzone było z przepisu § 8 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. Przepis § 8 tego rozporządzenia został uchylony z dniem 1 stycznia 2006r. przez § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2008 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ( Dz. U. z 2005 r. nr 266, poz. 2246 ). W związku z dokonaną nowelizacją podkreślić należy, iż rozporządzenie zmieniające, na mocy którego uchylono § 8 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. nie zawierało norm prawnych, które określałyby następstwa wprowadzonej nowelizacji w zakresie stanów uregulowanych wcześniej w drodze wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Tym samym należy stwierdzić, że emerytom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji reguluje sytuację prawną funkcjonariuszy Policji. Ustawa ta w żadnym przepisie i w żaden sposób nie odnosi się i nie reguluje sytuacji prawnej emerytów policyjnych. Również w treści delegacji ustawowej zawartej w art. 91 ust. 2 ustawy będącej podstawą prawną wydania rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. brak jest przyzwolenia ustawodawcy na rozszerzenie zakresu podmiotowego rozporządzenia w stosunku do zakresu podmiotowego ustawy. Stąd też - zdaniem Sądu - należy stwierdzić, że § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowiący, iż przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego, został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Nadto rozważając sytuację prawną emeryta, rencisty policyjnego należy sięgnąć do ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz. 67 ze zm.). Jest to bowiem podstawowy akt prawny, który określa nie tylko zasady nabycia prawa do emerytury, renty, ale również określa jakie świadczenia przysługują w ramach zaopatrzenia emerytalnego. Zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. c powołanej ustawy, w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują im na zasadach określonych w ustawie takie uprawnienia jak prawo do lokalu mieszkalnego albo prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Uprawnienia te zostały sprecyzowane w przepisach art. 29 i art. 30 ustawy. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy stanowi, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Z kolei przepis art. 30 ustawy stanowi, że emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Tym samym ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji uregulowała, że emeryci i renciści policyjni mogą korzystać z prawa do lokalu mieszkalnego i z prawa do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Natomiast wskazana wyżej ustawa nie wyposażyła emerytów i rencistów policyjnych w takie uprawnienia jak prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, czy prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu remontu zajmowanego lokalu mieszkalnego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2010 roku w sprawie III SA/Kr 424/10) .

W świetle przedstawionego stanu prawnego należy stwierdzić, że zarówno w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), jak i w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji brak jest podstawy prawnej, która pozwalałby przyznać emerytowi policyjnemu prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu lub prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu remontu zajmowanego lokalu. Tym samym obowiązujący do dnia 1 stycznia 2006r. § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, stanowiący, iż rozporządzenie stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego naruszał zarówno ustawę z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji jak i ustawę z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Z uwagi jednak, że przedmiotowy § 8 rozporządzenia jak wyżej wskazano został uchylony z dniem 1 stycznia 2006 roku, kwestia rozważania jego zgodności z wymienionymi ustawami stała się bezprzedmiotowa, albowiem skarżący wnosił o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2012.

Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Jej uzasadnienie odpowiada warunkom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania. W sprawie o sygn. K 27/12 Trybunał Konstytucyjny oceniał zgodność z Konstytucją RP przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Ustrojowa pozycja sądów administracyjnych nie wynika z powyższej ustawy, zatem rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie miało charakteru prejudycjalnego w rozpoznawanej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.