Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1103/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalonno skargi
Powołane przepisy: article: art. 77,80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1103/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: Sędzia WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia WSA Inga Gołowska, , Protokolant: Referent Marcin Mastej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2024 r., spraw ze skarg A.P. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z dnia 5 października 2023 r. nr 478/OR06/23 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2022 r. oraz na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z dnia 5 października 2023 r. nr 479/OR06/23 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na 2022 r. skargi oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 20.05.2022 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Olkuszu wpłynął wniosek A. P. o przyznanie na 2022 r. jednolitej płatności obszarowej (ozn. dalej JPO-zadeklarowano ostatecznie 2,24 ha), płatności za zazielenienie (PZ -deki. 2,24 ha).

Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony dotyczącym ww. płatności zostało zakończone decyzją Kierownika ww. Biura Powiatowego ARiMR nr 0110-2023-004172. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności JPO/PZ ustalono na poziomie 1,19 ha. Oznaczało to odmowę przyznania płatności JPO i nałożenie sankcji wieloletnich (z uwagi na wielkość różnicy między powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną) oraz przyznanie płatności PZ do powierzchni stwierdzonej.

Postępowanie odwoławcze dotyczące ww. decyzji zakończyła decyzja Dyrektora OR ARiMR nr 478/OR06/23, na mocy, której zaskarżone rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy.

W dniu 20.05.2022 r. wpłynął także wniosek strony o przyznanie na 2022 r. płatności ONW w strefie z ograniczeniami naturalnymi do łącznej pow. 2,24 ha.

Postępowanie to zostało zakończone decyzją Kierownika ww. Biura Powiatowego ARiMR nr 0110-2023-004173. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności ONW ustalono na poziomie 1,19 ha. Oznaczało to odmowę przyznania płatności ONW i nałożenie sankcji wieloletnich (z uwagi na wielkość różnicy między pow. zadekl. a stwierdzoną).

Postępowanie odwoławcze zakończyła decyzja Dyrektora OR ARiMR nr 479/OR06/23, na mocy, której zaskarżone rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy.

Wedle organu odwoławczego najważniejsze okoliczności przedstawiają się następująco:

• łączna powierzchnia zadeklarowana przez stronę do obu wnioskowanych płatności za 2022 r. została ustalona w niniejszej sprawie na poziomie: 2,24 ha (obejmowała ona obszar dz. rolnej A o pow. o pow. 0,56 ha [dz. ewid. nr [...]i [...]], B o pow. 1,06 ha [[...]], C o pow. 0,29 ha [[...]i [...]], D o pow. 0,23 ha [[...]] i E o pow. 0,10 ha [[...]]),

• łączna powierzchnia uprawniona do płatności za 2022 r. została ustalona w niniejszej sprawie na poziomie 1,19 ha (0,91 ha na dz. B, 0,27 ha na dz. C, 0,00 ha na dz. A, E i D),

• różnica między łączną powierzchnią zadeklarowaną do płatności za 2022 r., a łączną powierzchnią uznaną na uprawnioną do płatności spowodowała odmowę przyznania płatności JPO i zmniejszenie płatności PZ.

Zakwestionowany obszar w ramach poszczególnych płatności (działek rolnych zadeklarowanych w ramach tych płatności) został przez organ l instancji wykluczony z wniosku strony i potraktowany jako zawyżenie łącznej powierzchni uprawnionej do tych płatności. Wielkość różnicy między łączną powierzchnią zadeklarowaną, a uznaną za uprawnioną oraz łączna wielkość powierzchni uznanej za uprawnioną do wsparcia wpłynęła na wysokość kwot przysługujących stronie. W przypadku działek i płatności, odnośnie których nie stwierdzono ww. różnic między powierzchnią zadeklarowaną, a uprawnioną, za uprawnione do wsparcia uznano powierzchnie zadeklarowane w ramach tych działek.

Uprawnienia strony do poszczególnych płatności zostały ustalone w oparciu o analizę wyników kontroli terenowej, ortofotomap i deklaracji strony z jej wniosku o płatności. Wyniki ww. analizy nie pozwalały na uznanie, że na powierzchni zadeklarowanej odnośnie zakwestionowanych terenów, zgodnie z normami i wymogami prowadzona była działalność rolnicza uprawniająca do otrzymania żądanych płatności.

Kontrola terenowa w niniejszej sprawie została wykonana metodą inspekcji terenowej przez pracowników Biura Kontroli na Miejscu Małopolskiego OR ARiMR. Czynności kontrolne polegały tu na pomiarze powierzchni uprawnionej do płatności przy pomocy urządzeń nawigacji satelitarnej (GPS) i określeniu charakterystyk sprawdzanych działek, w związku z wymogami płatności, do jakich te tereny zostały zgłoszone. Dotyczyło to m.in. zweryfikowania grup upraw wskazanych przez stronę na działkach rolnych, ich stanu i stwierdzeniu, czy powierzchnie tych działek odznaczały się dobrą kulturą rolną. W sprawie taka inspekcja terenowa miała miejsce w dn. 28.02.2023 r. Wyniki ww. kontroli zostały opisane w protokole, na który składało się tabelaryczne zestawienie oceny poszczególnych działek, wystosowane do strony przez wykonawcę kontroli w dniu 30.03.2023 r. Załączniki do ww. protokołu obejmowały zapisane na płycie CD/DVD pliki graficzne ze szkicami z kontroli (wskazującymi m.in. zarys pow. uprawnionej oraz miejsca i kierunki wykonania zdjęć kontrolowanego terenu) i wykonanymi podczas kontroli odpowiednio oznaczonymi zdjęciami działek strony oraz danymi z pracy urządzenia GPS, którym dokonywano pomiarów powierzchni i odległości. Zgodnie z procedurami ARiMR dotyczącymi wykonania ww. kontroli i bardzo dużą ilością takich kontroli, strona nie otrzymała ww. załączników wraz z protokołem (załączniki te były i są dostępne przede wszystkim w siedzibie organu l instancji od momentu przekazania protokołu do tego organu). Zapisy ww. protokołu wskazują m.in. na to, że strona została zawiadomiony o terminie przeprowadzenia ww. kontroli i nie uczestniczyła w czynnościach kontrolnych (m.in. udzielając wyjaśnień). Całość materiałów z ww. kontroli została stronie przekazana przy piśmie Dyr. tut. OR ARiMR z 30.08.2023 r.

Z uwagi na czas wykonania (nieodległy od 2022 r.), jak i sposób wykonania (zdjęcia istotnych dokumentów oraz poszczególnych działek z poziomu ziemi i m.in. wzdłuż ich granic) oraz sposób opisania (szkice obrazujące miejsca i kierunki wykonania zdjęć, zestawienia tabelaryczne, opisy itp.) ww. kontrola terenowa została uznana za wiarygodne źródło informacji o stanie realizacji wymogów dotyczących płatności.

Wydając decyzje dysponowano także zdjęciami lotniczymi i satelitarnymi (obrazującymi tereny zakwestionowane), które pochodziły z następujących dat i źródeł:

• 19.06.2022 r., 12.05.2021 r. (system informatyczny ARiMR),

• zdjęcia satelitarne z portalu S., dostępne kilkakrotnie w każdym miesiącu m.in. 2022 r.,

Ww. zdjęcia zostały uznane za wiarygodne i przydatne dowody dot. stanu działek strony, ponieważ:

• są tyle czytelne, że nie można mówić o takim przesunięciu granic widocznych na tych działkach, czy też istnieniu na tych zdjęciach takich zacienień bądź niedokładności, które znacząco utrudniałyby ustalenie położenia i wielkości powierzchni zadeklarowanej oraz uprawnionej i nieuprawnionej do płatności,

• mają cechy ortofotomap umożliwiających wiarygodne pomiary powierzchni i odległości,

• przynajmniej w części zostały wykonane w 2022 r. (aktualnym dla sprawy).

Zawartość zdjęć lotniczych z 2022 r. okazała się równie wartościowym dowodem jak wyniki kontroli terenowej z początku 2023 r. Dowody te uznano za komplementarne i wiarygodnie oddające stan działek strony istotny dla płatności za 2022 r.

Odnośnie zakwestionowanej w niniejszej sprawie działki rolnej B stwierdzono, co następuje:

• według wniosku strona umiejscowiła ww. działkę rolną na działce ewid. nr [...],

• zawartość wypełnionego przez stronę załącznika graficznego do wniosku o ww. płatności wskazuje, że obszar ww. działki rolnej zajmował niemal cały obszar dz. [...], poza fragm. na jej pd-zach. K.,

• w toku rozpatrywania sprawy powierzchnię uprawnioną do płatności określono odnośnie ww. działki rolnej na poziomie 0,91 ha (deklarowano 1,06 ha),

• powierzchnia wykluczona z płatności wyniosła w przypadku ww. działki rolnej - 0,15 ha,

• obszar wykluczony z płatności w ramach ww. działki rolnej stanowiły przekop i jego sąsiedztwo w północnej części działki, zadrzewienia i zakrzewienia w pd-wsch. części działki oraz droga gruntowa o szerokości ponad 2 metry w południowej części działki.

Odnośnie zakwestionowanej w niniejszej sprawie działki rolnej C stwierdzono co następuje:

• według wniosku strona umiejscowiła ww. działkę rolną na działce ewid. nr [...] (tu zadekl. 0,27 ha) i [...] (tu zadekl. 0,02 ha),

• zawartość wypełnionego przez stronę załącznika graficznego do wniosku o ww. płatności wskazuje, że obszar ww. działki rolnej zajmował centralną i południową część dz. [...] oraz wąski pas działki [...] przy granicy z działką [...],

• w toku rozpatrywania sprawy powierzchnię uprawnioną do płatności określono odnośnie ww. działki rolnej na poziomie 0,27 ha (deklarowano 0,28 ha),

• powierzchnia wykluczona z płatności wyniosła w przypadku ww. działki rolnej - 0,01 ha;

• obszar wykluczony z płatności w ramach ww. działki rolnej stanowił wąski pas zadrzewień i zakrzewień biegnący wzdłuż wschodniej granicy obszaru zadeklarowanego na dz. [...] i niewielki fragment w pn-zach. części zadekl. na dz. ewid. [...].

Odnośnie zakwestionowanej w niniejszej sprawie działki rolnej A stwierdzono co następuje:

• według wniosku strona umiejscowiła ww. działkę rolną na działce ewid. nr [...] (tu zadekl. 0,39 ha) i [...] (tu zadekl. 0,17 ha),

• zawartość wypełnionego przez stronę załącznika graficznego do wniosku o ww. płatności wskazuje, że obszar ww. działki rolnej zajmował cały obszar ww. działek [...] i [...],

• w toku rozpatrywania sprawy powierzchnię uprawnioną do płatności określono odnośnie ww. działki rolnej na poziomie 0,00 ha (deklarowano łącznie 0,56 ha),

• powierzchnia wykluczona z płatności wyniosła w przypadku ww. działki rolnej - 0,56 ha,

• obszar wykluczony z płatności w ramach ww. działki rolnej stanowił teren ze starymi, przerośniętymi nieskoszonymi, przygniecionymi do ziemi wiechciami wysuszonych traw i chwastów.

Odnośnie zakwestionowanej w niniejszej sprawie działki rolnej E stwierdzono co następuje:

• według wniosku strona umiejscowiła ww. działkę rolną na działce ewid. nr [...],

• zawartość wypełnionego przez stronę załącznika graficznego do wniosku o ww. płatności wskazuje, że obszar ww. działki rolnej zajmował cały obszar ww. działki [...],

• w toku rozpatrywania sprawy powierzchnię uprawnioną do płatności określono odnośnie ww. działki rolnej na poziomie 0,00 ha (deklarowano łącznie 0,10 ha),

• powierzchnia wykluczona z płatności wyniosła w przypadku ww. działki rolnej - 0,10 ha,

• obszar wykluczony z płatności w ramach ww. działki rolnej stanowił teren ze starymi, przerośniętymi, nieskoszonymi, przygniecionymi do ziemi wiechciami wysuszonych traw i chwastów.

Odnośnie zakwestionowanej w niniejszej sprawie działki rolnej D stwierdzono co następuje:

• według wniosku strona umiejscowiła ww. działkę rolną na działce ewid. nr [...],

• zawartość wypełnionego przez stronę załącznika graficznego do wniosku o ww. płatności wskazuje, że obszar ww. działki rolnej zajmował niemal cały obszar ww. działki [...] (poza wąskim pasem wzdłuż wsch. granicy działki),

• w toku rozpatrywania sprawy powierzchnię uprawnioną do płatności określono odnośnie ww. działki rolnej na poziomie 0,00 ha (deklarowano łącznie 0,23 ha),

• powierzchnia wykluczona z płatności wyniosła w przypadku ww. działki rolnej - 0,23 ha,

• obszar wykluczony z płatności w ramach ww. działki rolnej stanowił teren ze starymi, przerośniętymi, nieskoszonymi, przygniecionymi do ziemi wiechciami wysuszonych traw i chwastów.

Poniżej szkice z kontroli terenowej (oparte o zdj. lotnicze sprzed 2022 r.) z lutego 2022 r. wykonanej odnośnie dz. rolnych A, B, C, D, E - obszar uprawniony do wsparcia zaznaczono linią czerwoną; strzałki z numerami obrazują miejsca i kierunki zdjęć wykonanych podczas tej kontroli.

Na wszystkich ww. zdjęciach lotniczych stwierdzono występowanie wyraźnych różnic między kolorystyką i fakturą terenów wykluczonych z płatności, a niezakwestionowanymi częściami działek strony oraz sąsiednimi działkami ewidencyjnymi użytkowanymi np. jako łąki. Powierzchnia terenów zakwestionowanych jest zdecydowanie bardziej niejednolita i kolorowa, niż obszary uznane za użytkowane rolniczo. Analiza zdjęć wskazuje, że w rejonach zakwestionowanych widać albo zakrzewienia i zadrzewienia (południowa część dz. rolnej B i wsch. oraz zach. część dz. rolnej C), albo drogę gruntową (południowa część dz. rolnej B), albo prace ziemne (północna część dz. rolnej B), albo teren zaniedbany rolniczo z grubymi płożącymi się starymi niekoszonymi trawami (dz. rolne D, E, A). Stan ten potwierdzają także zdjęcia wykonane podczas kontroli terenowej z lutego 2023 r., którą organ l instancji zlecił w związku z treścią pism strony z końca 2022 r. i początku 2023 r. i brakiem jej zgody na zmniejszenia powierzchni uprawnionej do wsparcia. Zdjęcia z tej kontroli potwierdziły w szczególności obecność drogi gruntowej i pozostałości po intensywnych pracach ziemnych (o nierolniczym charakterze) na dz. rolnej B, a także niezadowalający (względem płatności) stan okrywy roślinnej na działkach A-E, D. Obecność roślinności tego rodzaju i taki stan ww. terenów wskazuje na brak rzeczywistego użytkowania rolniczego tego gruntu.

Wbrew twierdzeniom strony ustalenia nie były oparte jedynie o dowody pochodzące spoza 2022 r. Ważną podstawą ww. ustaleń były zdjęcia lotnicze i satelitarne pochodzące z różnych miesięcy 2022 r. Zdjęcia i pisma przedłożone przez stronę w toku sprawy nie mogły zmienić tej oceny. Wynika to z treści ww. pism i dowodów zgromadzonych w sprawie przez organy ARiMR (zdj. lotnicze / sat. i kontrola terenowa). W piśmie z dnia 17.10.2022 r. strona stwierdza, że z uwagi na uprawę i regularne koszenie działki ewid. nr [...] (dz. rolna B) powinna być ona uprawniona w całości do płatności. Organy ARiMR nie przeczą, że większa część ww. działki była w 2022 r. uprawiana rolniczo w sposób uprawniający do wsparcia. Jednak zdjęcia lotnicze i wyniki kontroli nie pozwoliły uznać za teren kwalifikujący się do płatności północnego i południowego fragmentu ww. działki. Stało się tak z uwagi na prace ziemne (związane z przekopem) prowadzone w części północnej oraz obecność drogi gruntowej i zadrzewień w części południowej.

W piśmie z dnia 18.02.2023 r. strona wskazała na trudności z wykoszeniem działek ewid. nr [...], [...] i [...] (dz. rolne A, D, E) z uwagi na podmokły teren. W tym piśmie strona powtórzyła także, że prowadziła koszenia działek [...] (dz. rolna C) i [...] (dz. rolna B). Pismo to nie mogło zmienić sytuacji, ponieważ nie stanowiło prawidłowego zgłoszenia do ARiMR okoliczności nadzwyczajnych utrudniających wypełnienie wymogów związanych z płatnościami (np. koszeń). Taka ocena wynika z tego, że zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia wspólnotowego nr 640/2014, zgłoszenie takich zdarzeń powinno nastąpić pisemnie (wprost i jednoznacznie oraz z odpowiednim uprawdopodobnieniem) w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. Okoliczności sprawy wskazują, że strona napisała o ww. trudnościach dopiero w reakcji na wystosowaną przez organ l instancji informacją o zapoznania się ze sprawą i w związku z rozmową z pracownikiem organu l instancji. Stało się to w lutym 2023 r., podczas gdy zalanie działek miało miejsce wiosną i latem 2022 r.

Wnioskodawca wniósł skargi na w/w decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 kpa przez ich niezastosowanie polegające na wyciągnięciu dowolnych, nie znajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym ustaleniu powierzchni działek zadeklarowanych do jednolitej płatności obszarowej ( JPO) i płatności za zazielenienie (PZ) na rok 2022 o powierzchni 2,24 ha w całości. Zadeklarowana do dopłat na 2022 r. powierzchnia została zmniejszona na poziomie 1,19 ha w pominięciu stanu faktycznego jaki istniał na terenie działek w 2022 roku.

Podobnie skarżący zarzucił błędy w ustaleniu powierzchni działek zadeklarowanych do płatności ONW na rok 2022 o powierzchni 2,24 ha w całości. Zadeklarowana do dopłat na 2022 rok powierzchnia została zmniejszona na poziomie 1,19 ha w pominięciu stanu faktycznego jaki istniał na terenie działek w 2022 roku.

Skarżący podkreślił, iż w toku sprawy przedstawił dowody dla potwierdzenia, że działka jest koszona i użytkowana rolniczo oraz wnosił o przeprowadzenie kontroli na miejscu. Kontrola taka miała miejsce w dniu 28 lutego 2023 roku, na terenie porośniętym trawą. Po wykoszeniu terenu działek w 2022 roku, na terenie działek w dniu kontroli leżał śnieg. W przypadku nie wykoszenia terenu zadeklarowanych działek, na ich terenie widoczne by były porośnięte krzewy i drzewa, jak to ma miejsce na sąsiadujących działkach, które nie są wykorzystywane rolniczo, natomiast na zadeklarowanych działkach jak ustalono w czasie kontroli rośnie trawa. Teren zadeklarowanych działek w miejscowości Kolonia jest podmokły, co powoduje, że trawa po jej wykoszeniu po czasie ponad sześć miesięcy jest wysoka. W 2023 roku teren zadeklarowanych działek, jak corocznie, został wykoszony w całości i zgłoszony do dopłat na 2023 rok. Ujawnione okoliczności ewidentnie dowodzą że w sprawie popełniono błędy. Argumentacja podana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest nietrafna, co do użytkowania działek rolniczo w odniesieniu do wykluczonych powierzchni zadeklarowanych do płatności na 2022 rok i mija się z faktami. Ewidentnym jest, że zadeklarowane do płatności na 2022 r. działki są koszone i użytkowane rolniczo oraz to, że wskazane zadrzewienia na działce nr [...] w M. nie przekraczają ilościowo 100 sztuk drzew na 1 ha. Drzewa liściaste rosnące na działce w miesiącu lutym nie są widoczne, a ma to znaczenie w obliczeniu ilości rosnących drzew na działce nr [...] na terenie 1 ha.

W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonych decyzjach i wnosił o oddalenie skarg.

Na rozprawie w dniu 16.02.2024 r. zarządzono połączenie spraw I SA/Kr 1103/23 i I SA/Kr 1104/23 celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcie do sygn. akt I SA/Kr 1103/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej : "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Skargi nie są zasadne.

Nie mogą odnieść skutku artykułowane w skardze zarzuty dotyczące obrazy przepisów postępowania, zwłaszcza ukierunkowane na wykazanie wad prowadzonego postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału.

W szczególności sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Analiza akt sprawy wskazuje, że organy wzięły pod uwagę i właściwie oceniły dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym: wnioski skarżącego i załączone do nich materiały graficzne, zdjęcia lotnicze czy też wyniki kontroli na miejscu. Sąd zaznacza przy tym, że z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie wszystkie zasady i reguły Kodeksu postępowania administracyjnego są stosowane przy rozpoznawaniu wniosków o płatności ze środków Unii Europejskiej. Artykuł 3 ust. 1 tej ustawy, stanowiąc, że do postępowania w prawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, wyraźnie zastrzega pierwszeństwo zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Ponadto z treści art. 3 ust. 3 cyt. ustawy wynika, że "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne", tym samym istotna w danej sprawie okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, również, wtedy gdy strona nie wypowiedziała się, co do przeprowadzonych dowodów, ponieważ np. nie przedstawiła organowi swojego stanowiska odnośnie do tej okoliczności przed rozstrzygnięciem sprawy. Organ słusznie wskazał, iż skarżący nie przedłożył żadnych materiałów mogących jednoznacznie podważyć ustalenia poczynione przez organ l i II instancji i nie skorzystał z możliwości zapoznania się z materiałami sprawy.

Zarzuty skarżącego zmierzały do wykazania, że ustalenia organów były nieprawidłowe i niewyczerpujące. Tymczasem wbrew tej argumentacji, podstawą ustalenia powierzchni uprawnionej do wsparcia na działkach strony były zdjęcia lotnicze i satelitarne oraz wyniki kontroli terenowej. W przypadku dz. rolnych A (ewid. nr [...] i [...]), E ([...]), D ([...]) powierzchnia uprawniona wyniosła 0,00 ha (wykluczono 0,17 ha, 0,10 ha i 0,23 ha). W przypadku dz. rolnej B (ewid. [...]) pow. uprawnioną ustalono na poz. 0,91 ha (wykluczono 0,15 ha) a odnośnie dz. rolnej C (ewid. [...] i [...]) pow. uprawnioną ustalono na 0,27 ha (wykluczono 0,01 ha). W przypadku działki [...] ewidentnie na jej części były w 2022 r. realizowane prace ziemne w jej północnej części (jest to łatwo dostrzegalne na zdj. lotniczych z 2022 r.). Na zdjęciach są także widoczne zadrzewienia i zakrzewienia w pd-wsch. części tej działki i trwała droga gruntowa o szerokości ponad 2 metrów w południowej jej części. Pasy zadrzewień i zakrzewień na dz. ewid. nr [...] i [...] również są uwidocznione na zdjęciach lotniczych. Zwarte zadrzewienia i zakrzewienia nie są terenem uprawniającym do wnioskowanych płatności. Z kolei brak użytkowania całości dz. ewid. nr [...], [...] i [...] potwierdzają przede wszystkim zdjęcia z kontroli terenowej. Stan traw zastanych podczas kontroli na tych działkach, jak słusznie stwierdziły organy, nie pozwalał na uznanie, że strona wykonała odpowiednią ilość zabiegów agrotechnicznych w 2022 r. (przynajmniej w zakresie koszeń). Problemy z koszeniem ww. działek widać także na zdjęciach satelitarnych (z portalu S.) oraz na zdjęciach dostarczonych przez samą stronę w toku sprawy (nawet mimo ich ograniczonej jakości) Oświadczenia strony składane w toku sprawy nie mogły zatem zmienić dokonanej w sprawie oceny. Wiarygodność owych oświadczeń została prawidłowo negatywnie zweryfikowana poprzez analizę ww. zdjęć i wyników kontroli terenowej. Strona nie wycofała ze swojego wniosku działek lub ich części, które ostatecznie zostały zakwestionowane. Zdjęcia strony załączone do skarg również nie mogły wpłynąć na ustalenia organów. Wynika to z tego, że zdjęcia te dotyczą roku 2023, a sprawa odnosi się do oceny prawidłowej gospodarki uprawniającej do płatności za rok 2022.

Sprawa została rozstrzygnięta w oparciu o przepisy dotyczące płatności, o które strona wnioskowała i okoliczności stwierdzone w związku z jej wnioskami. Organy ARiMR dysponowały wiarygodnym materiałem dowodowym, a strona nie przedłożyła żadnych istotnych dowodów podważających ten materiał. Materiał dowodowy został rozpatrzony odnośnie jego przydatności dla oceny stanu działek strony w 2022 r. Stan wszystkich działek strony w ww. roku był ustalany w oparciu o wyczerpującą analizę całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienia decyzji zawierają dokładny opis i ocenę stanu faktycznego jak i prawnego będącego podstawą ich wydania; wprost wskazują również na czym polegały nieprawidłowości w użytkowaniu (zmniejszenie powierzchni faktycznie użytkowanej zgodnie z wymogami ww. płatności) i jakie były tego konsekwencje (zmniejszenie płatności). Przy opisie ww. nieprawidłowości (nieprawidłowego stanu analizowanego terenu) posługiwano się możliwe jasnym i prostym językiem, tak aby treść decyzji była jak najbardziej zrozumiała. Dodatkowo w uzasadnieniach zawarto graficzne przedstawienie oceny sytuacji na zakwestionowanych częściach działek strony.

Reasumując: sąd doszedł do przekonania, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interesu skarżącego. Stosownie do dyspozycji art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, nie przekraczając ram swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) i wskazując przekonywujące podstawy dokonanej oceny, czemu dano wyraz w obszernym uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

W ocenie sądu materiał dowodowy, który posłużył organowi do rozstrzygnięcia jest dostatecznie wyczerpujący, a jego ocena nie pozwala na przyjęcie dowolności w analizie dowodów. Nie została w związku z tym naruszona zasada obiektywnej prawdy materialnej, a posłużenie się przy uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy dowodami i wnioskami organu I instancji, nie naruszyło zasady własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, gdyż organ II instancji przedstawił własne rozumowanie i własną ocenę całokształtu okoliczności sprawy, a także przeprowadził szereg własnych dowodów.

Podkreślić należy, że organ analizował materiał dowodowy kompleksowo i akcentując jego koherentność, nie upatrując w osobno ujawnionych aspektach sprawy znaczenia determinującego, lecz podkreślając łączną wymowę ujawnionych faktów; stad zarzut wadliwego zinterpretowania dowodów jest chybiony. Z uwagi na obszerność materiału i drobiazgowość dokonanej analizy nie wszystkie dowody korzystają tu z przymiotu zupełności, jednak w powiązaniu z pozostałymi tworzą spójną i zwartą całość.

W nakreślonym kontekście, to jest wystarczającego wykazania przez organ już przeprowadzonymi dowodami istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów i okoliczności, postrzegać należy zarzuty wskazujące na konieczność przeprowadzenia w sprawie dodatkowych czynności dowodowych i uznać je za chybione. Należy zauważyć, że w toku postępowania skarżący nie składał wniosków dowodowych, które nie zostałyby rozpoznane.

W zakresie pozostałych zarzutów, sąd również nie stwierdził naruszeń, bowiem organ zachował wszelkie wymagane reguły dotyczące prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów, jakie w tym zakresie statuują m.in. regulacje k.p.a.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonych decyzji wykazała, że decyzje te są zgodne z prawem, nie naruszają bowiem ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, sąd uznał zarzuty skarg za nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargi oddalono.