Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 722/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 2, art. 53 ust. 1,3 i 4,  art. 56
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 122a
journal: Dz.U. 2022 poz 2556
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
article: art. 28, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skarg A. w S. oraz R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z nr [...] z 10 stycznia 2023 r., znak: [...], Wójt Gminy K., ustalił na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą W. lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym dla terenu położonego w obrębie K., działka nr [...], gmina K. - polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] operatora [...] na części o powierzchni 100 m2.

Organ wyjaśnił, iż na podstawie analizy przeprowadzonej zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczącej warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego a także po uzyskaniu stanowisk innych organów (Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Zarządu Zlewni w Szczecinie, Urzędu Lotnictwa Cywilnego), stwierdzono, że wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki umożliwiające ustalenie jej lokalizacji.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli G. N., A. S., J. W., R. N. i A. W. S. D. w S. .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, po rozpatrzeniu powyższych odwołań, decyzją z 9 czerwca 2023 r. nr [...] orzekło o:

1. utrzymaniu w całości w mocy zaskarżonej decyzję organu I instancji;

2. umorzeniu postępowania odwoławczego z odwołań: G. N., A. S., J. W., R. N..

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że postępowanie odwoławcze może zainicjować jedynie strona. W razie stwierdzenia w toku postępowania odwoławczego, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego w sprawie, organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Wyjaśniono, że organ I instancji o wydanej decyzji zawiadomił strony poprzez obwieszczenie. Wszyscy odwołujący się złożyli odwołania w terminie. Jednakże prawie wszystkie podmioty, które złożyły odwołania nie są stronami, w związku z tym nie były też adresatami obwieszczenia.

Kolegium wyjaśniło, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera szczególnego unormowania odnoszącego się do pojęcia strony postępowania w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dlatego dla ustalenia kręgu stron omawianego postępowania konieczne jest posłużenie się przepisem art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z powołanym orzecznictwem sądów administracyjnych stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Przymiot strony mają również ci właściciele (użytkownicy wieczyści) działek, na które potencjalnie oddziałuje dana inwestycja.

W powyższym zakresie Kolegium wyjaśniło, że w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zaszła znacząca zmiana mająca wpływ na status strony postępowania w niniejszej sprawie. Otóż z dniem 4 czerwca 2022 r. przepisy wskazanego rozporządzenia uległy zmianie. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071) uchylono m.in. § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie zmieniające weszło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, a więc przed wszczęciem postępowania z wniosku inwestora. W stanie prawnym sprzed wejścia w życie powyższej zmiany przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczano również instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne z antenami o określonych mocach. W związku z tym z uwagi na deklarowaną przez inwestora ilość i moc pojedynczych anten oraz miejsce położenia nieruchomości za stronę należało uznawać właścicieli (użytkowników wieczystych) działek znajdujących się w odległościach, o których mowa była w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Z dniem 4 czerwca 2022 r. odpadła wskazana podstawa prawa materialnego dla uznania za stronę postępowania osób będących stronami wg przytoczonego wyżej nieaktualnego już stanu prawnego.

W związku z wyżej opisaną nowelizacją organ odwoławczy uznał, że stronami w niniejszym postępowaniu, oprócz inwestora, są: właściciel działki inwestycyjnej nr [...], właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub w dalszej odległości od nieruchomości objętej wnioskiem, jednakże pod warunkiem, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Ustalono, że R. N. jest właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]; J. W. jest właścicielką działki nr [...]; A. S. jest właścicielka działki nr [...]; G. N. jest właścicielką działki [...]. Żadna z ww. działek nie sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestycyjną, a sama inwestycja nie oddziaływuje na te nieruchomości. Stąd też w odniesieniu do właścicieli powyższych nieruchomości, którzy wnieśli odwołania, z uwagi na brak ich interesu prawnego, postępowanie odwoławcze podlegało umorzeniu.

Jeśli chodzi natomiast o A. W. S. D. w S. (dalej: S. ), to zostało ono uznane za stronę postepowania jako właściciel działki nr [...]. Jak ustalono, z dołączonych przez Inwestora do wniosku dokumentów, w szczególności z załącznika mapowego z rozkładem sumarycznych pól elektromagnetycznych wynika, że przewidywany obszar występowania tych pól elektromagnetycznych wkracza w obszar działki nr [...]. Tym samym odwołanie powyższego podmiotu podlegało merytorycznemu rozpatrzeniu.

Zdaniem organu odwoławczego na podstawie wniosku i dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy należy przyjąć, że inwestycja obejmująca budowę wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową - stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym w zakresie, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji).

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych i czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną.

Nadmieniono, iż wskutek nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko polegającej na uchyleniu mi. in §3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia, od 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane ani po przedsięwzięć mogących zawsze znacząco ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym wnioskowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem zaliczanym do mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla tego rodzaju inwestycji nie wydaje się decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też zarzuty strony dotyczące wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko (w tym działkę skarżącej) uznać należy za nieuzasadnione. Jak oceniono, inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska.

Wskazano, iż oddziaływanie planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na działkę nr [...] rozciągać się będzie w przestrzeni uznawanej jako niedostępna dla ludności. Odziaływanie to nie będzie zatem w żaden sposób ograniczać właściciela działki nr [...] zarówno w faktycznym jak też potencjalnym sposobie korzystania. Analizując zatem całokształt materiału dowodowego i obowiązujących przepisów w tej sprawie organ odwoławczy uznał materiał za kompletny i nie dostrzegł niezgodności planowanej inwestycji z jakimikolwiek przepisami prawa. Z kolei żaden aktualnie obowiązujący przepis prawa na sprzeciwia się lokalizacji inwestycji stacji bazowej telefonii komórkowej, w szczególności z uwagi na emisję przez anteny nadawcze pola elektromagnetycznego. Podkreślono również, że w toku postępowania w zakresie lokalizacji przedmiotowej inwestycji jakiekolwiek aspekty zdrowotne czy domniemana szkodliwość tej inwestycji na organizmy żywe, nie podlegają ocenie i badaniu, i nie posiadają żadnego znaczenia dla bytu prawnego prowadzonego postępowania.

W zakresie zarzutów dotyczących potrzeby przeprowadzenia konsultacji społecznych wskazano, że stanowią one jedną z form partycypacji obywatelskiej w procesie wykonywania władzy publicznej. Celem, dla którego ustawodawca wprowadził instytucję konsultacji jest jedynie sprawdzenie stanowiska społeczności lokalnej, zaktywizowanie społeczności, ukształtowanie poczucia odpowiedzialności za sprawy publiczne. Natomiast postępowanie w przedmiocie lokalizacji celu publicznego nie przewiduje trybu konsultacji społecznych, a więc nie ma prawnego obowiązku odnoszenia się w decyzji do protestów społecznych przeciwko realizacji określonego przedsięwzięcia.

Skargi na powyższą decyzję wnieśli: R. N. oraz A. W. S. D. w S.

R. N. zarzucił skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie

1) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP - poprzez odmowę przyznania skarżącemu statusu strony postępowania i w rezultacie umorzenie postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.,

2) art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym - poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia własnej oceny

zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym z przepisami prawa

ochrony środowiska,

3) art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu

przestrzennym w zw. z art. 5a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z § 4 Uchwały Nr [...] Rady Gminy K. w sprawie określenia zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych – poprzez uznanie, że skoro ustawa o planowaniu nie przewiduje trybu konsultacji społecznych, to ich przeprowadzenie jest zbędne, a organ nie ma obowiązku odnoszenia się do protestów społecznych,

4) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 80 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji bez zebrania całego materiału dowodowego i jego pełnej oceny, uwzględniającej znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy. W tym zakresie wyjaśniono, że organ pominął dowody w postaci dokumentacji załączonej do pisma z dnia 4 kwietnia 2023 r., z której wynika, że na terenie działki nr [...], na której planowana jest inwestycja, znajduje się szkoła, prowadzona przez F. , w której przebywa codziennie co najmniej 50 dzieci. Odległość w linii prostej od stacji bazowej do budynku szkoły wynosi zaledwie 110 m. Tym samym pole oddziaływania urządzeń obejmie obszar przebywania znacznej ilości osób - w większości małoletnich. Z badań wynika negatywny wpływ promieniowania elektromagnetycznego (PEM) ze stacji bazowych telefonii komórkowej na zdrowie uczniów. Stosowne informacje zostały umieszczone m. in. na oficjalnej stronie Miasta Kraków pod wskazanym adresem https.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również o uchylenie decyzji Wójta Gminy K. z dnia 10 stycznia 2023 r.

Natomiast S. zarzuciło skarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mające bezpośredni wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 84 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c i art. 54 pkt 2 lit. a, b i d ustawy o planowaniu poprzez:

1) nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, zaniechanie dokonania samodzielnej oceny złożonego w sprawie materiału dowodowego i całkowicie bezkrytyczne oparcie rozstrzygnięcia na dokumentacji złożonej przez Inwestora, przy jednoczesnym pominięciu zarzutów Skarżącego, co skutkowało zaniechaniem przeprowadzenia przez organ obowiązkowej własnej oceny przedsięwzięcia, w tym przy zasięgnięciu wiadomości specjalnych,

2) brak odniesienia się organu do materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy w postaci dokumentacji wskazującej, że planowana inwestycja znajdować się będzie w bezpośrednim, bliskim (110 m) sąsiedztwie szkoły prowadzonej przez F. oraz dokumentacji oficjalnie zamieszczonej na stronie internetowej Miasta Kraków, odsyłającej do wyników badań nad wpływem pól elektromagnetycznych na dzieci,

3) niewskazanie stronie konkretnych "przepisów odrębnych", z którymi według twierdzeń organu inwestycja jest zgodna,

4) pominięcie, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego musi określać m. in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

Wskazując na powyższe S. wniosło o uchylenie decyzji w zakresie pkt 1 oraz poprzedzającej ją decyzji organu I stopnia.

W odpowiedzi na powyższe skargi Kolegium wniosło o oddalenie skargi S. oraz o odrzucenie skargi R. N., podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Pismem z 25 października 2023 r. pełnomocnik Inwestora wniósł o oddalenie skarg w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji na wniosek Inwestora wydał decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki oznaczonej nr [...] z obrębu geodezyjnego K. , gmina K.. Natomiast organ odwoławczy po rozpatrzeniu odowłań wydał decyzję o dwojakim rozstrzygnięciu. W odniesieniu do podmiotów, u których nie dopatrzył się statusu strony - umorzył postępowanie odwoławcze, natomiast względem podmiotu, na którego nieruchomości stwierdzono oddziaływanie planowanej inwestycji (tj. właściciela działki oznaczonej nr [...]), po merytorycznym rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W zakresie podnoszonych przez organ odwoławczy podstaw odrzucenia skargi R. N. okazały się one wadliwe. Nie ulega wątpliwości, iż podmiot, wobec którego umorzono postępowanie odwoławcze jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na takie rozstrzygnięcie. O takim prawie Skarżący został zresztą prawidłowo pouczony w badanej sprawie pouczony w treści decyzji organu odwoławczego.

Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowił art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio.

Jak wynika z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Jak przy tym wynika z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w określonych zakresach decyzja podlega opiniowaniu przez właściwe organy w tym między innymi:

- ministra właściwego do spraw środowiska (w odniesieniu do udokumentowanych: a) złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, b) uznanych za strategiczne złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, c) kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla i podziemnych bezzbiornikowych magazynów substancji;) - pkt 4a,

- starostę, jako właściwego organu ochrony środowiska - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych - pkt 5a,

- regionalnego dyrektora ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - pkt 8.

Jednocześnie jak wynika z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ odwoławczy trafnie zauważył, iż szczególnie wobec publikacji decyzji poprzez obwieszenie przed merytorycznym rozpatrzeniem wniesionych odwoływań należało dokonać weryfikacji uprawnienia wnoszących poszczególne odwołania do zainicjowania postępowania odwoławczego. W tym zakresie trafnie przyjęto, że warunkiem przypisania odwołującym statusu strony było stwierdzenie u nich interesu prawnego. Przy czym jak trafnie przyjął organ odwoławczy z ugruntowanego orzecznictwa wynika, iż w toku takiej oceny weryfikacji podlegało to czy nieruchomości należące do odwołujących graniczą z działką inwestycyjną względnie czy pozostają w obszarze oddziaływania inwestycji.

W sprawie niespornie ustalono, że skarżący R. N. jest właścicielem działek nr [...], [...], [...]. [...], [...] i [...] z których żadna nie graniczy z działką inwestycyjną. Natomiast znajdujące się w przedkładanych przez Inwestora dokumentach dane opracowane przez osoby posiadające wymaganą wiedzę techniczną nie dawały podstaw do przyjęcia takiego oddziaływania na nieruchomości Skarżącego, aby uznać, iż posiada on interes prawny w rozpatrywanej przez organy sprawie. W dokumentacji powyższej wskazano między innymi z ilu anten i jakiego typu ma składać się planowana stacja bazowa, moc owych anten, na jakiej wysokości mają być zamontowane, kierunek ich usytuowania, maksymalne dopuszczalne ich pochylenie. Zatem weryfikacja odziaływania na sąsiednie inwestycje była dokonywana w oparciu o wystarczająco precyzyjne dane dotyczące inwestycji. Była ona też niewątpliwie dokonywana przez organy administracji w ramach posiadanych przez nie kompetencji.

Wskazywane przez Skarżącego "aspekty zdrowotne czy domniemana szkodliwość inwestycji na organizmy żywe" nie dają się zakwalifikować jako potwierdzające jego interes prawny. Podobnie, uprawnienia Skarżącego do udziału w konsultacjach społecznych (które niespornie nie zostały w badanej sprawie przeprowadzone) czy udział w sprzeciwie społeczności lokalnej co do powstania masztu telefonii komórkowej nie daje podstaw do przypisania mu interesu prawnego. Przy czym w zakresie podnoszonej argumentacji należało zauważyć, iż organy administracji są zobligowane do sprawnego prowadzenia postępowania co znalazło swój szczególny wyraz w art. 51 ust. 2 ustawy stanowiącym, iż w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Przez wprowadzenie takiej regulacji ustawodawca niewątpliwie zamierzał przeciwdziałać przewlekłości postępowania na którą składałoby się podejmowanie przez organ prowadzący postepowanie lokalizacyjne czynności nie mogących mieć wpływu na jego wynik. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, iż wynik przeprowadzanych przez organy gminy konsultacji nie jest dla organu wiążący. Tym samym nawet ewentualne przeprowadzenie konsultacji społecznych i nawet ich negatywny wynik, nie mógłby stanowić podstawy odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej.

Jednoczenie, wbrew stanowisku Skarżącego, powoływany w skardze art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym przewidziano tryb obwieszczenia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie nie oznacza, iż do skutecznego udziału w postępowaniu administracyjnym jest uprawniony każdy zainteresowany podmiot, w szczególności taki który nie posiada interesu prawnego. W ocenie Sądu opisana wyżej forma komunikacji z adresatami decyzji lokalizacyjnej nie ma służyć nieograniczonemu poszerzaniu kręgu stron postępowania, lecz ma na celu usprawnienie procedowania organu w toku postępowań, w których często występuje wielość stron a proces ich ustalania i doręczeń może być utrudniony.

Wobec powyższego należało stwierdzić, że prawidłowe było działanie organu odwoławczego polegające na umorzeniu postępowania odwoławczego w zakresie odwołania wnoszonego przez R. N. jako właściciela opisanych wyżej nieruchomości. Brak jest też podstaw do przyjmowania, aby mógł on skutecznie pomościć zarzuty dotyczące nieruchomości stanowiących własność innych podmiotów. Stad też Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia wadliwości skarżonej decyzji w zakresie w jakim umorzono postępowanie między innymi względem Skarżącego.

Jeśli chodzi natomiast zarzuty S. , to wbrew zarzutom skargi z obowiązujących przepisów nie wynika obowiązek sięgania do wiedzy biegłych w toku weryfikacji dokumentacji przedkładanej przez inwestora. Owa dokumentacja jest przygotowywana przez osoby posiadające stosowną wiedzę i zgodnie z wolą ustawodawcy podlega ona ocenie organów administracji. Istotnym jest także to, że ustawodawca wyraźnie wskazał na sytuacje, w których wymagane jest zaopiniowanie decyzji przez wyspecjalizowane organy współdziałające. W ten sposób wyznaczono prawidłowe zasady weryfikacji inwestycji. Sięgnięcie przez organ administracji prowadzący postępowanie lokalizacyjne po opinie biegłych może następować jedynie wówczas, gdy uzna on, że w rozpatrywanej sprawie wymagane są wiadomości specjalne (art. 84 § 1 k.p.a.). Taka zaś sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Przy czym nie sposób odnieść się bardziej szczegółowo do powyższego zarzutu Skarżącego o konieczności powoływania biegłych, skoro nie wskazano jakiej specjalizacji biegły i w jakim zakresie miałby się wypowiadać w sprawie. Zresztą na żadnym etapie postępowania administracyjnego S. nie wystąpiło do organów administracji z stosowanym wnioskiem dowodowym, natomiast rozpatrzenie wniosków dowodowych podmiotów nie wymagały uzasadnienia w sytuacji braku stwierdzenia u nich interesu prawnego. Z tej też przyczyny brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu braku wyjaśnienia z jakich przyczyn nie skorzystał on ze swojego uprawniania do powołania biegłego. Przy czym, również fakt posadowienia szkoły prowadzonej przez F. w "bezpośrednim, bliskim sąsiedztwie (110m)," czy też planowane powstawanie innych podobnych obiektów nie tworzył obowiązku posiłkowania się wiedzą biegłych w zakresie przedkładanej dokumentacji, gdyż nie wynika to z obowiązujących przepisów. Warto na marginesie odnotować, iż podmiot prowadzący szkołę nie skarżył rozstrzygnięć organów administracji ani nie wnosił skargi, a powyższa argumentacja skargi nie dotyczy interesu prawnego podmiotu ją wnoszącego.

Podobnie podnoszona przez Skarżące S. argumentacja, że w odniesieniu do istniejących masztów telefonii prowadzone są badania ich wpływu na otoczenie nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Nie można bowiem nie dostrzegać, że polskim systemie prawa ochrony środowiska kontrola inwestycji generujących pole opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, które podlegają ocenie na etapie pozwolenia na budowę przez architektoniczno-budowalny. Nadto na mocy art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm.) prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne są zobowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Zatem dopiero na tych etapach inwestycyjnych podlega ocena wpływ inwestycji na środowisko przy uwzględnieniu stosownych, obowiązujących norm.

Nie dawało też podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi twierdzenie w zakresie braku wskazania stronie konkretnych "przepisów odrębnych", z którymi inwestycja objęta decyzją jest zgodna. Tego typu działania nie wymaga ustawodawca i nie daje się ona pogodzić z wymogiem czytelności i syntetyczności decyzji administracyjnej. Dopiero stwierdzenie przepisu odrębnego, który naruszałaby planowana inwestycja obligowałoby organ administracji do jego wskazania i przedstawienia stosownych rozważań w decyzji.

Wbrew zarzutowi skargi objęta decyzja lokalizacyjna zawiera wszelkie wymagane elementy, w szczególności zawiera w swojej treści regulacje dotyczące warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

Organ trafnie też ocenił znaczenie wpływu nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na zakres oceny możliwej na tym etapie inwestycyjnym oraz prawidłowo poddał ocenie dokumentację przedłożoną przez Inwestora. Przy czym zarówno to, że taka dokumentacja jest opracowywana na zlecenie Inwestora z uwagi na jej specjalistyczny charakter i sposób opracowania nie pozbawia jej automatycznie wiarygodności. Oparcie się na takiej dokumentacji, szczególnie w potwierdzenia jej kompletności i niedostrzeżenia potrzeby uzyskania dalszych wyjaśnień czy uzupełnień nie świadczy jak twierdzi Skarżący o "oportunizmie organów administracji" lecz jest przejawem realizacji ich uprawnień i obowiązków w toku postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdyby dokumentacja przedkładana przez Inwestora miała każdorazowo podlegać ocenie przez biegłych stosowane regulacja zostałyby zawarte w ustawie.

Jeśli chodzi o pozostała argumentację oraz wskazywane przez Skarżące dowody przedkładane w toku postępowania administracyjnego to nie sposób uznać, aby mogły one stanowić podstawę wydania decyzji odmownej, gdyż ani odległość szkoły prowadzonej przez F. ani informacje ze stron internetowych ani wreszcie czy inwestycyjne na działkach [...] i [...], nie dowodzą, aby planowana inwestycja była niezgodna z obowiązującymi przepisami mającymi zastosowanie w toku wydawania decyzji lokalizacyjnej. Nadto brak jest podstaw do podważania w oparciu o ich treść, danych przedstawionych przez Inwestora. Wskazywane przez Skarżące S. dowody nie mogły stanowić podstawy do uznania, iż organ miał obowiązek w toku postępowania posiłkować się opiniami biegłych. Z przedkładanych dokumentów nie wynika w szczególności, aby ponadnormatywne oddziaływanie pól elektromagnetycznych związane z projektowaną stacją bazową telefonii komórkowej o podanych we wniosku parametrach technicznych miało oddziaływać na obszarze dostępnym dla ludności.

Wobec powyższego uznawszy, iż zgromadzony przez organy administracji materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz stwierdziwszy, że organy administracji przeprowadziły w wymaganym prawem zakresie swoje postępowanie obejmujące w szczególności ocenę zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym z obowiązującymi w dacie orzekania przepisami prawa ochrony środowiska, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.