Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1230/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 1, art. 66,  art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 85
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 145 §1pkt 1 lit. c w za. z art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2023 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 26 lipca 2022 r. nr SKO.4170.35.1491.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr GKO.6220.6.2020.KG; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 lipca 2022 r. nr SKO.4170.35.1491.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie (dalej: "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") oraz art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 1, art. 66, art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1029, ze zm., dalej: "ustawa środowiskowa"), po rozpatrzeniu odwołania Z.S. (dalej: "Inwestor"), reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata, od decyzji Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz") z dnia 29 kwietnia 2022 roku, znak: GK0.6220.6.2020.KG o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Zmiana sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczych w Gospodarstwie Rolnym "A" [...] (dalej: "Gospodarstwo"), polegająca na zwiększeniu obsady hodowli tuczników do 238 DJP" – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że Burmistrz wydając decyzję odmowną wskazał na charakter przedsięwzięcia, które zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej: "rozporządzenie z 2019 roku") zaliczone jest do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał też, że dla terenu, na którym zlokalizowane jest przedsięwzięcie nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania załączony do wniosku Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "Raport"), po uzupełnieniach, został przekazany organom współdziałającym. Postanowieniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor RZGW") z dnia 24 listopada 2021 r., opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS") z dnia 10 marca 2021 r. oraz postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "RDOŚ") z dnia 30 listopada 2021 r. pozytywnie uzgodniono środowiskowe uwarunkowania. Natomiast postanowieniem z dnia 16 grudnia 2021 r. Marszałek Województwa Podkarpackiego przedstawił swoją opinię uznając, że dokumenty nie wskazują, aby instalacja z chwilą uruchomienia spełniała wymogi najlepszej dostępnej techniki w odniesieniu do intensywnego chowu świń określonej w konkluzjach BAT z dnia 15 lutego 2017 r., zgodnie z Decyzją wykonawczą Komisji (UE) ustanawiającą konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do intensywnego chowu drobiu lub świń zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (Dz. U. Unii Europejskiej L 43/231) obejmującego chów świń o wadze powyżej 30 kg w ilości większej niż 2000 szt., w systemie bezściółkowym, w kojcach grupowych na podłodze rusztowej betonowej. Burmistrz ustalił, że Gospodarstwo, to nieruchomość składające się z działek nr [...], [...], [...], [...], części działki [...] oraz działki stanowiącej największą część tej nieruchomości (3,11 ha) nr [...]. W skład Gospodarstwa wchodzą również grunty rolne o powierzchni około 130 ha, na które wywożona jest gnojowica powstająca w wyniku prowadzonego chowu trzody chlewnej (400 szt.). Inwestor planuje zmianę sposobu użytkowania dwóch budynków inwentarskich (budynku nr 1 i budynku nr 2) usytuowanych na działce nr [...] oraz zwiększenie obsady w tych budynkach, co nie będzie wymagało dodatkowych prac dostosowawczych poza zaplanowanymi, zgodnie z uzyskaną decyzją Starosty [...] z dnia 17 grudnia 2018 r., zmienioną decyzją z dnia 24 maja 2019 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę budynków inwentarskich nr 1 i nr 2 celem hodowli w nich tuczników w ilości do 400 sztuk (56 DJP). Oprócz budynków przebudowanych na terenie gospodarstwa zlokalizowanych jest jeszcze kilka obiektów przeznaczonych do chowu świń o nieustalonej sumarycznie powierzchni użytkowej, a Inwestor nie wskazał całkowitej powierzchni użytkowej w raporcie, jego uzupełnieniach i wyjaśnieniach do raportu. Z uwagi na to, że oprócz budynków przebudowywanych na terenie nieruchomości zlokalizowane jest jeszcze kilka obiektów przeznaczonych do chowu świń o nieustalonej sumarycznie powierzchni użytkowej, a Inwestor powierzchni tej nie wskazał w Raporcie i licznych uzupełnieniach, Burmistrz - powołując § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b) ww. rozporządzenia z 2019 roku – przeprowadził postępowanie celem ustalenia łącznej powierzchni obiektów przeznaczonych do chowu świń. W oparciu o pozwolenia na budowę dotyczące budynku nr 1 i budynku nr 2, pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz pismo Inwestora z dnia 16 lutego 2022 r. przyjął, że powierzchnia obiektów chowu na terenie objętym wnioskiem o wydanie decyzji zapewnia chów świń o wadze powyżej 30 kg w ilości powyżej 2000 sztuk i więcej niż 210 DJP. Wskazał, że ustalenia w tym zakresie znajdują odzwierciedlenie w Raporcie (wariant alternatywny przewidujący przebudowę/ modernizację kolejnego budynku chlewni co umożliwiałoby chów świń w zmienionej technologii – chów bezściółkowy, w ilości do 357 DJP czyli 2550 sztuk). Burmistrz naprowadził, że Inwestor wielokrotnie zmieniał ustalenia zawarte w Raporcie i ostatecznie podał, że po przebudowie i zmianie przeznaczenia pozostałych obiektów obsada w chlewniach wyniesie: prosięta – 1612 sztuk (waga poniżej 30 kg), warchlaki – 1000 sztuk (waga powyżej 30 kg do 45 kg) i tuczniki – 1000 sztuk (waga powyżej 30 kg do 110 kg). Dla chowu tej ilości zwierząt przewidział chlewnie nr 1 i nr 2 o powierzchni użytkowej – każda 1287,80 m2 . Opierając się na decyzji Starosty i projekcie a także Raporcie i dodatkowej informacji Inwestora z dnia 27 października 2021 r. dotyczących ilości oraz przeznaczenia kojców w chlewni, Burmistrz nie dał wiary tym założeniom i stwierdził, że nie można wykluczyć, że w kojcach przeznaczonych dla zwierząt chorych i agresywnych będą również przebywały zwierzęta zdrowe. Wobec tego przyjął, że sumaryczna powierzchnia kojców przeznaczonych do chowu świń wyniesie 2357,76 m2 a nie jak podał Inwestor w piśmie z 27 października 2021 r. – 1842 m2 . Nawiązując do projektu budowlanego stwierdził, że posadzka z rusztową podłogą o szerokości otworów 18 mm i szerokości beleczki 80 mm w świetle § 25 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony określone zostały w przepisach Unii Europejskiej, umożliwia przetrzymywanie tuczników, lecz niedopuszczalne jest przetrzymywanie na niej prosiąt i warchlaków. Sprzeczności tej Inwestor nie wyjaśnił, natomiast stwierdzenie zawarte w piśmie z dnia 16 lutego 2022 r. odwołujące się do stanowiska lekarza weterynarii, Burmistrz uznał za niewystarczające. Wobec tego uznał, że Inwestor w przebudowanych obiektach może prowadzić wyłącznie chów tuczników (waga powyżej 30 kg) a ich obsada będzie znacząco większa niż 2000 sztuk. Ostatecznie Burmistrz, w oparciu o strukturę stada wskazaną przez Inwestora w piśmie z dnia 27 października 2021 r. (prosięta – 1612 sztuk, warchlaki – 1000 sztuk i tuczniki – 1000 sztuk) szacunkowo określił wielkość stada odpowiadającą rzeczywistej powierzchni chowu i minimalnej powierzchni przypadającej na jedno zwierzę i zgodnie z rozporządzeniem z 2019 roku oraz przyjmując, że wykonane posadzki spełniają wymogi prawne ustalił, że ilość zwierząt przedstawia się następująco: prosięta – 2063 sztuki, warchlaki 1280 sztuk i tuczniki – 1280 sztuk. Ustalając zatem maksymalną możliwą obsadę zwierząt wyliczył, że liczba DJP dla przedmiotowego przedsięwzięcia wyniesie 301, a liczba możliwych do chowu zwierząt o wadze powyżej 30 kg (warchlaki i tuczniki) wyniesie 2560 sztuk. Zatem przedsięwzięcie stanowiące przedmiot postępowania jest przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2021 r. poz. 1973, ze zm.). Dla takiego przedsięwzięcia, tj. wykorzystującego instalację, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, wymagane jest zasięgnięcie opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego. Wobec tego zaistniał obowiązek zasięgnięcia opinii Marszałka Województwa Podkarpackiego (dalej: "Marszałek"). W opinii z dnia 16 grudnia 2021 r. Marszałek podzielił stanowisko organu co do swojej właściwości odnośnie do wydania opinii oraz stwierdził, że przedstawione dokumenty nie wskazują, aby instalacja z chwilą uruchomienia spełniała wszystkie wymogi określone w Konkluzjach BAT z dnia 15 lutego 2017 r., zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (Dz. U. Unii Europejskiej L 43/231) i tym samym, aby uzyskała pozytywna opinię w zakresie spełnienia wymogów BAT. Wobec tego Inwestor, pismem z dnia 3 stycznia 2022 r. poinformowany został, że przedsięwzięcie kwalifikowane zostało jako instalacja i wobec tego zachodzi konieczność uzupełnienia raportu poprzez weryfikację złożonych wyjaśnień, uzupełnień i informacji w nim zawartych. Inwestor nie zastosował się do wezwania, a jedynie poddał pod wątpliwość zasadność wystąpienia o opinię do Marszałka i krytycznie odniósł się do ustaleń zawartych w postanowieniu tego organu (pismo z dnia 16 lutego 2022 r.).

W tym stanie sprawy Burmistrz poddał ocenie Raport i stwierdził, że nie zawiera on należycie udokumentowanych ilości i rodzajów substancji złowonnych a podane informacje są mało wiarygodne i rozbieżne, co podważa wiarygodność innych ustaleń dokonanych przez autora Raportu. W oparciu o informacje zawarte w Raporcie nie można ustalić, w jaki sposób będzie minimalizowana emisja substancji zapachowoczynnych, które nie powinny powodować przekroczenia standardów środowiska poza terenem, do którego Inwestor ma tytuł prawny (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy środowiskowej). Również Raport nie uwzględnia ryzyka wystąpienia katastrofy naturalnej związanej z występowaniem na terenie kraju, województwa lub powiatu, afrykańskiego pomoru świń (ASF – (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy środowiskowej). Raport nie spełnia także wymogów ustawy w zakresie przedstawienia wariantu alternatywnego i racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, a zamieszczony opis wariantów nie zawiera wystarczającego uzasadnienia i nie jest wystarczający dla oceny szczególnych cech przedsięwzięcia i jego oddziaływania. Warianty nie spełniają wymogów alternatywności i racjonalności, a wnioskodawca nie zastosował się do wezwania o uzupełnienie raportu z dnia 11 października 2021 r., co jest równoznaczne z tym, że świadomie odstąpił od przedstawienia racjonalnych alternatywnych wariantów przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 5 c ustawy środowiskowej). Raport i jego uzupełnienia nie spełniają wymagań z art. 66 ust. 1 pkt 6 i 6a ustawy środowiskowej. Nie wskazują, by Inwestor planując realizację przedsięwzięcia wziął pod uwagę jego usytuowanie względem budynków mieszkalnych (budynki mieszkalne wielorodzinne położone w odległości 160 - 170 m od źródeł emisji) w zakresie zwłaszcza emisji związków złowonnych do powietrza, co stwarza uciążliwość dla ludzi zamieszkujących w sąsiedztwie, a także oddziałuje na ich zdrowie. Wpływ przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi został w raporcie potraktowany pobieżnie. Wskazano tylko, że z uwagi na charakter terenów sąsiednich i odległości od miejsca zamierzenia nie przewiduje się istotnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i mieszkańców zasiedlających najbliższe zabudowania, przy czym analizowano wyłącznie oddziaływanie emitowanego amoniaku NH3 i siarkowodoru H2S, konkludując, że dopuszczalne normy dla tych substancji na terenach zamieszkałych nie będą przekraczały dopuszczalnych norm. Burmistrz uznał, że nieprzekroczenie norm emisji określonych w obowiązujących przepisach prawa nie jest jednoznaczne z niewystępowaniem negatywnych oddziaływań na zdrowie ludzi. Dlatego sposób przedstawienia wpływu przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi jest niewystraczający do określenia analizy i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, wymaganej przez art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy środowiskowej, na co wskazuje także unormowanie zawarte w projekcie ustawy autorstwa Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 5 maja 2021 r. o minimalnej odległości dla planowanego przedsięwzięcia sektora rolnictwa, którego funkcjonowanie może wiązać się z ryzykiem powstawania uciążliwości zapachowej. Ustalona w raporcie odległość dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w tym pól nawożonych gnojowicą, od terenów z zabudową mieszkaniową jest na tyle bliska, że emisja odorowa powoduje i powodować będzie istotną uciążliwość warunków życia ludzi i związane z tym negatywne skutki zdrowotne. Z uwagi na odległość przedsięwzięcia od budynków mieszkalnych (ok. 160 m - 360 m) Burmistrz uznał, że zaproponowane rozwiązania nie będą skuteczne. Kierując się zasadą przezorności doszedł do wniosku, że raport, który nie zawiera wystarczających danych i opisu zamierzeń inwestycyjnych, aby uznać, że na etapie eksploatacji chlewni przy zwiększonej obsadzie trzody chlewnej nie będzie miało miejsca negatywne oddziaływanie odorów i że nie wpłynie to w sposób znaczący na jakość i komfort życia ludzi w najbliższym otoczeniu obiektów i pól uprawnych nawożonych gnojowicą, nie jest wystarczającym dowodem do określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Reasumując Burmistrz stwierdził, że braki i nieprawidłowości zapisów Raportu w zakresie unormowanym art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, g, pkt 5, pkt 6, pkt 6a ustawy środowiskowej, a w szczególności brak: prawidłowej i pełnej analizy wariantów planowanego przedsięwzięcia, prawidłowej analizy porównawczej wariantu wybranego do realizacji z racjonalnym wariantem alternatywnym wraz z określeniem przewidywanego oddziaływania na środowisko, informacji o wszystkich potencjalnych zagrożeniach środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji, wyczerpujących informacji identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych oraz społecznych oraz ich nieuzupełnienie i nieusunięcie w sposób wskazany w ostatnim wezwaniu z dnia 3 stycznia 2022 r., nie pozwalają na uznanie tego raportu za dokument wystarczający do określenia środowiskowych uwarunkowań. Ponadto stwierdzone w Raporcie braki oraz nieścisłości nie pozwalają na sporządzenie prawidłowej charakterystyki przedsięwzięcia, która winna stanowić załącznik do decyzji środowiskowej, ani też określić, zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b, c oraz pkt 2 ustawy środowiskowej, istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony zdrowia ludzi oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W sytuacji, gdy ustalenia zawarte w raporcie nie wyczerpują wymogów ustawowych, to organ nie może być związany z jego treścią. Zatem brak było podstaw do wydania pozytywnej decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

W odwołaniu Inwestor, reprezentowany przez adwokata, zarzucił:

1. naruszenie art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 127 K.p.a. na skutek niezachowania przez Burmistrza zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy oraz wydanie decyzji nieuwzględniającej porządku prawnego i uzasadnionego interesu zainteresowanych podmiotów;

2. naruszenie art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 9, art. 10 § 1 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, brak umożliwienia stronie realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji ww. przedsięwzięcia, dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, a co za tym idzie niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

3. naruszenie art. 104 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie istoty sprawy poprzez wydanie decyzji nieuwzględniającej żądania strony;

4. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez faktyczne zaniechanie uzasadnienia decyzji, bowiem "uzasadnienie" stanowi co do zasady powielenie treści zarzutów stawianych Inwestorowi przez przeciwników inwestycji oraz przytoczenie przepisów bez uzasadnienia ich zastosowania, jak również brak szerszego uzasadnienia w zakresie twierdzenia, że raport przedstawiony przez Inwestora nie jest miarodajny (wystarczający) do wydania postulowanej decyzji;

5. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. polegające na braku należytego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji w stopniu umożliwiającym jej kontrolę, poprzez:

- ogólnikowe, lakoniczne i niewyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł;

- brak argumentacji prawnej, a w szczególności niewskazanie jakie przepisy prawa nakazują, aby już na etapie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, Inwestor zobligowany był przedłożyć szczegółową dokumentację techniczno-projektową, pomimo że niniejszy etap postępowania ma charakter jedynie koncepcyjny, zaś żądane dokumenty niezbędne są dopiero na dalszym etapie realizacji inwestycji (pozwoleń na eksploatację);

- niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia;

6. naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1, 5 i pkt 6 ustawy środowiskowej w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w Raporcie nie ujęto wskazanych przez Burmistrza elementów w sytuacji, gdy Raport (po stosownych uzupełnieniach zgodnych z żądaniem organu) w pełni spełniał wymogi określone ww. przepisami;

7. naruszenie art. 80 i art. 82 ustawy środowiskowej w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. ustawy poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie niemożliwe jest wydanie decyzji zgodnie z żądaniem strony;

8. naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie zasady, że wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne;

9. naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie zasady prawa do dobrej administracji, tj.; bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy;

10. naruszenie publicznego prawa podmiotowego Inwestora do środowiska poprzez odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia a tym samym uniemożliwienie mu korzystania ze środowiska.

W oparciu o powyższe zarzuty sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i merytoryczne rozpoznanie sprawy bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Natomiast w uzupełnieniu odwołania Inwestor zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego mającego istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie, tj.

1. § 2 ust 1 pkt 51 lit b rozporządzenia z 2019 roku poprzez uznanie, że maksymalna możliwa obsada zwierząt w ramach planowanego przedsięwzięcia jest inna niż deklaruje inwestor (w powiązaniu z nieuwzględnieniem wyjaśnień inwestora co do ilości przewidzianych do realizacji kojców dla zwierząt);

2. art 61 ust 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 201 Prawa ochrony środowiska, poprzez uznanie - na skutek błędnego przyjęcia planowanej obsady DJP - że przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga pozwolenia zintegrowanego;

3. art. 61 ust 1 pkt 3 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas, gdy przepis ten dotyczy postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub inwestycji jej towarzyszącej, o której mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1484), a nie hodowli tuczników;

4. art 66 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że "Zamieszczony na str. 65-66 Raportu opis wariantów, nie zawiera wystarczającego uzasadnienia";

5. art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej poprzez nieuwzględnienie konkluzji i brak oceny postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 30 listopada 2021 r., uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 24 listopada 2021 r., uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia; opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 10 marca 2021 r., dopuszczającą inwestycję po spełnieniu określonych warunków środowiskowych;

6. art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez uznanie, że opinia organu współdziałającego (Marszałka Województwa) stanowi wartość większą niż uzgodnienia i opinie organów profesjonalnych w zakresie ochrony środowiska (RDOŚ i Dyrektora RZGW);

7. art. 6 K.p.a. poprzez argumentowanie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia względami pozaprawnymi (tj. przyczynami "zapachowymi"; zapisami projektu ustawy, autorstwa Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 5 maja 2021 r. o minimalnej odległości dla planowanego przedsięwzięcia sektora rolnictwa, którego funkcjonowanie może wiązać się z ryzykiem powstawania uciążliwości zapachowej), podczas gdy organ administracji może działać jedynie na podstawie i w zakresie prawa powszechnie obowiązującego;

8. art. 9 K.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania Inwestora o konieczności uzupełnienia Raportu o opis wariantów zgodny z wyobrażeniem organu I instancji;

9. art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie rzetelnej analizy Raportu co wpłynęło na brak merytorycznej oceny kwestii oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia; zaniechanie analizy i oceny postanowień: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie, znak: WOOŚ.4221.65.2019.KT.2 z dnia 26 lutego 2020 r. i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie znak: WA.RZŚ.4360.1.2020.EK, z dnia 19 marca 2021 r. uzgadniających realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a jednocześnie oparcie się na (w odróżnieniu do więżących uzgodnień) na niewiążącej opinii Marszałka Województwa;

10. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia, opierającego się na merytorycznej analizie zgromadzonych dokumentów w sprawie, na rzecz opisywania historii realizowanego postępowania administracyjnego.

Kolegium odwołania nie uwzględniło i wskazując na § 2 rozporządzenia z 2019 roku naprowadziło, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: chów lub hodowla zwierząt innych niż norki w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia. Z treści wskazanego przepisu wynika, że zaliczenie danego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko może nastąpić tylko na podstawie ustalenia maksymalnej możliwej obsady zwierząt. Powołując pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 95/17 wywiodło, że przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora, jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Kolegium stwierdziło, że Burmistrz miał podstawy do przyjęcia innej, niż wskazana przez Inwestora liczby DJP, w szczególności zaś do ustalenia maksymalnej liczby zwierząt, które mogą pomieścić budynki gospodarcze. Inwestor określił liczbę DJP na 238, a więc wyższą niż wskazana w rozporządzeniu (210 DJP), dlatego należało przyjąć, że przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wymaga zatem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, a następnie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej. Powołując art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej naprowadziło, że w sprawie istniał obowiązek zasięgnięcia opinii i uzgodnień. Burmistrz w trakcie przeprowadzonego postępowania dokonał uzgodnień z właściwymi organami, tj. Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, który uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki tej realizacji (postanowienie z dnia 30 listopada 2021 r.), Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie, który uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia (postanowienie z dnia 24 listopada 2021 r.) oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, który wydał opinię dotyczącą przedmiotowego przedsięwzięcia i wskazał środowiskowe uwarunkowania zgody na jego realizację (opinia z dnia 10 marca 2021 r.). Również Marszałek, jako organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego, w dniu 16 grudnia 2021 r. wydał opinię w sprawie realizacji przedsięwzięcia pn. "Zmiana sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarskich polegająca na zwiększeniu obsady hodowli tuczników do 242,32 DJP" w zakresie spełnienia wymogów najlepszej dostępnej techniki w odniesieniu do intensywnego chowu świń określonej w konkluzjach BAT z dnia 15 lutego 2017 r., zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE, obejmującego chów świń o wadze powyżej 30 kg w ilości większej niż 2000 szt., w systemie bezściółkowym, w kojcach grupowych na podłodze rusztowej betonowej. Z opinii tej wynika, że przedstawione dokumenty nie wskazują, aby instalacja z chwilą uruchomienia spełniała wszystkie wymogi określone w Konkluzjach BAT i tym samym, aby uzyskała pozytywną opinię w zakresie spełnienia wymogów BAT. Marszałek wskazał szczegółowo wymogi, które inwestycja winna spełniać w zakresie ograniczania uciążliwości dla środowiska i zdrowia ludzi, ograniczania emisji do środowiska, gospodarowania odpadami oraz monitoringu emisji do środowiska.

Kolegium naprowadziło, że Inwestor zarzucił brak podstaw do zasięgnięcia opinii u Marszałka, jako organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego, na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, a także uwzględnienia opinii tego organu przy rozstrzyganiu sprawy. Z przepisu tego wynika, że organ ma obowiązek zasięgnąć opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem, pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości zostały wskazane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r. poz. 1169). W załączniku do tego rozporządzenia wskazano, że instalacją taką jest instalacja do chowu lub hodowli świń o więcej niż 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg. Definicja legalna pojęcia "instalacji" zawarta jest w art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska i oznacza stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, lub budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Z przepisów należy wyprowadzić wniosek, że kwestia uzyskania pozwolenia zintegrowanego dotyczy określonego rozmiaru instalacji, tj. o określonej ilości stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg, nie ma natomiast znaczenia deklarowana przez inwestora wielkość przedsięwzięcia realizowanego w tej instalacji. Także treść art. 66 ust. 5 ustawy środowiskowej odróżnia pojęcia "planowanego przedsięwzięcia" od "instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego". W przepisie tym stwierdzono bowiem, że jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. W przedmiotowej sprawie Inwestor określił planowaną maksymalną obsadę chlewni z uwzględnieniem minimalnej powierzchni przeznaczonej dla poszczególnych rodzajów osobników, tj. prosięta do 2 miesięcy (powyżej 20 do 30 kg) - 1.616 sztuk, warchlaki 2-4 miesiące (powyżej 30 do 50 kg) - 1.000 sztuk oraz tuczniki (50 -110 kg) - 1.000 sztuk (uzupełnienie Raportu z dnia 27 października 2021 r.) co oznacza, że planuje on trzymanie w należących do niego budynkach gospodarczych 2.000 sztuk świń o wadze powyżej 30 kg. Tymczasem, jak ustalił Burmistrz, powierzchnia użytkowa samych wyremontowanych przez inwestora budynków gospodarczych i przeznaczona do realizacji niniejszego przedsięwzięcia, nawet w systemie chowu bezściółkowego, pozwala na trzymanie znacznie większej ilości świń. Z akt sprawy wynika, że w skład gospodarstwa wchodzą m.in. dwa budynki chlewni (nr 1 - zrealizowany oraz nr 2 - obecnie w modernizacji - obydwa budynki remontowane na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę), a także budynek gospodarczy do remontu. Oprócz ww. budynków na terenie gospodarstwa należącego do Inwestora znajdują się inne budynki o różnym przeznaczeniu i w różnym stanie technicznym, silosy, zbiorniki, wiaty itp. Z Raportu wynika, że Inwestor zamierza wykorzystać do prowadzenia przedmiotowego przedsięwzięcia budynki gospodarcze - chlewnia nr 1 i nr 2, natomiast możliwe jest również wyremontowanie trzeciego budynku gospodarczego i prowadzenie w nim chowu świń w ilości do 357 DJP czyli 2.550 sztuk (co zakładał wariant alternatywny wskazany w raporcie). Jak wynika z dokumentacji projektowej (dotyczącej wydania decyzji z dnia 17 grudnia 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę), każda z chlewni (budynek nr 1 i nr 2) posiada powierzchnię zabudowy - 1.342,74 m2 oraz powierzchnię użytkową - 1.287,80 m2, łącznie powierzchnia użytkowa obydwu chlewni wynosi 2.575,60 m2. Tymczasem Inwestor stwierdził (uzupełnienie Raportu z dnia 27 października 2021 r.), że powierzchnia użytkowa w obydwu budynkach (nie wliczając pomieszczeń socjalnych) wynosi łącznie 2.500 m2, przy czym z tej powierzchni wyłączył ciągi komunikacyjne (łącznie 192 m2), powierzchnie zajęte pod automaty paszowe i poidła (łącznie 96 m2), a także 6 kojców przeznaczonych dla zwierząt chorych (222 m2) oraz 4 kojce dla zwierząt agresywnych (148 m2). W związku z tym, wg Inwestora, rzeczywista powierzchnia hodowli zwierząt wyniesie 1.842 m2 (2.500 m2 - 658 m2). Dodatkowo Inwestor wskazał, że tak zmniejszona powierzchnia hodowli zwierząt będzie wykorzystywana dla jeszcze mniejszego stada zwierząt kierując się możliwością zwiększenia powierzchni minimalnych w ramach programu "Dobrostan zwierząt". Dlatego zamiast powierzchni minimalnych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2010 r., nr 56, poz. 344), Inwestor przyjął zwiększoną powierzchnię w przeliczeniu na jedną sztukę, określoną w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 marca 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Dobrostan zwierząt" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 382). Zgodnie z deklarowaną strukturą stada, tak obliczona minimalna powierzchnia chowu wynosi 1.842 m2, natomiast minimalna powierzchnia, zgodnie z rozporządzeniem z dnia 15 lutego 2010 r. dla tego stada wynosiłaby 1.535 m2. Oznacza to dodatkową powierzchnię ok. 300 m2 do wykorzystania na cele hodowli. Powyższe wyliczenie wskazuje, że powierzchnia użytkowa instalacji będącej w posiadaniu wnioskodawcy w rzeczywistości jest w stanie pomieścić znacznie więcej stanowisk do hodowli świń, niż deklarowana przez Inwestora. Kolegium stwierdziło, że w pierwszej kolejności brak jest podstaw do przyjęcia zwiększonej minimalnej powierzchni hodowli na sztukę, następnie brak jest podstaw do wyłączenia z powierzchni hodowli kojców przeznaczonych dla zwierząt chorych i agresywnych (w ilości 10 kojców o łącznej powierzchni 370 m2), a w końcu zauważyło, że Inwestor jest właścicielem dodatkowego budynku gospodarczego przeznaczonego do chowu zwierząt, który znajduje się na terenie tego samego gospodarstwa i może zostać uznany za część składową całej instalacji do chowu zwierząt i potencjalnie może do tego celu służyć. Uznało zatem za prawidłowe ustalenia Burmistrz, że instalacja przeznaczona do prowadzenia przedmiotowego przedsięwzięcia jest tego rodzaju, że zawiera więcej niż 2.000 stanowisk do chowu lub hodowli świń o wadze ponad 30 kg. Prowadzenie takiej instalacji wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, na podstawie art. 201 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. W związku z tym należało zasięgnąć opinii Marszałka, jako organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego.

Z opinii Marszałka wynika, że instalacja z chwilą uruchomienia nie będzie spełniała wszystkich wymogów określonych w Konkluzjach BAT z dnia 15 lutego 2017 r. i tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, że uzyska pozytywną opinię w zakresie spełnienia wymogów BAT. Marszałek wyjaśnił, że przedmiotowa ferma trzody chlewnej, jako instalacja "nowa", dla której wymagane jest pozwolenie zintegrowane, winna spełniać wymagania konkluzji BAT w odniesieniu do intensywnego chowu drobiu lub świń określonych w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/302 z dnia 15 lutego 2017 r. - w dniu rozpoczęcia eksploatacji. Ponadto w ocenie organu opiniującego, również w przypadku budynku inwentarskiego nr 1 (zmodernizowanego i użytkowanego) inwestor powinien uwzględnić scentralizowany system wentylacyjny wraz z urządzeniami do oczyszczania powietrza (pyłu i odorów), a powstałe emitory/emitor wyposażyć w króćce pomiarowe. W tym zakresie inwestor powinien przedstawić propozycję dostosowania instalacji do wymagań konkluzji BAT lub szczegółową analizę dotyczącą niewspółmiernie wysokich kosztów scentralizowania wentylacji budynku nr 1 do korzyści osiągniętych w środowisku. Marszałek wskazał szczegółowo wymogi, jakie inwestycja winna spełniać w zakresie ograniczenia uciążliwości dla środowiska i zdrowia ludzi, ograniczenia emisji do środowiska, gospodarowania odpadami i monitoringu emisji do środowiska.

Kolegium stwierdziło, że skoro planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, to Raport powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami, zgodnie z art. 66 ust. 5 ustawy środowiskowej. Inwestor został wezwany do uzupełnienia raportu w tym zakresie. Z uzupełnienia Raportu z dnia 27 stycznia 2022 r. wynika, że w przypadku instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego spełnienie konkluzji BAT jest obligatoryjne, a w przypadku innych instalacji, konkluzje BAT stanowią zbiór najlepszych dostępnych technik zalecanych do stosowania. Jak wskazano w tym uzupełnieniu, rozwiązania stosowane w gospodarstwie Inwestora nie spełniają wszystkich najlepszych dostępnych technik, w szczególności na terenie gospodarstwa nie opracowano oraz nie wdrożono planu zarządzania i zapobiegania odorom, nie monitoruje się emisji zapachu, ani emisji amoniaku, pyłu i/lub zapachu do powietrza z każdego budynku dla zwierząt wyposażonego w system oczyszczania powietrza. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że w uzupełnieniu do Raportu uznano za spełnione najlepsze dostępne techniki, które Marszałek uznał za konieczne do spełnienia, np. BAT30 w zakresie stosowania techniki ograniczania emisji do powietrza z każdego pomieszczenia dla świń.

Kolegium wskazało, że Inwestor został wezwany przez Burmistrza do uzupełnienia Raportu w zakresie wskazanym przez Marszałka (wezwanie z dnia 3 stycznia 2022 roku), jednak niezbędnych uzupełnień do wykonał, kwestionując konieczność uzyskania pozwolenia zintegrowanego na eksploatację instalacji.

W ocenie Kolegium, opinii Marszałka nie dyskwalifikuje fakt, że została ona wydana w sprawie realizacji przedsięwzięcia dotyczącego zwiększenia obsady hodowli tuczników do 242,32 DJP (a nie 238 DJP), bowiem liczba taka wynika z uzupełnienia raportu z dnia 27 stycznia 2021 r., a ponadto liczba taka została wskazana także w uzgodnieniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie z dnia 24 listopada 2021 r., której Inwestor nie kwestionuje. Na podstawie przedstawionych dokumentów Marszałek stwierdził również, że instalacja wymaga pozwolenia zintegrowanego, z uwagi na możliwy chów świń o wadze powyżej 30 kg w ilości większej niż 2.000 sztuk. Zatem, pomimo że Inwestor nie zakłada w należącej do niego instalacji chowu świń powyżej 2.000 sztuk o takiej wadze, to opinia dotyczy takiego przedsięwzięcia i należało uwzględnić ją w przedmiotowej sprawie.

Kolegium za chybiony uznało zarzut zmierzający do wykazania, że uzgodnienia i opinie uzgadniające (pozytywne dla Inwestora) RDOŚ, Dyrektora RZGW oraz PPIS mają znacznie większy walor niż opinia Marszałka (negatywna), a wskazane organy są profesjonalne i mają zdecydowanie większą wiedzę w zakresie przedmiotu postępowania, niż organ gminy. Organem prowadzącym postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia jest organ gminy, który zobligowany jest na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, do wystąpienia do właściwych organów o uzgodnienie tych warunków (właśnie dlatego, że organy te "specjalizują się" w określonej dziedzinie i mogą służyć pomocą organowi prowadzącemu postępowanie), jednak organ ten winien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, zatem również za warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji środowiskowej (tak: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2017 roku, sygn. akt II SA/Rz 958/17). Powołując poglądy orzecznictwa Kolegium stwierdziło, że pozytywne uzgodnienia ze strony organów współdziałających nie są wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ nie jest związany uzgodnieniami, ale ma je brać pod uwagę, nie może ich pominąć. To nie jest to samo co związanie organu, które powoduje, że organ nie dokonuje analizy materiałów tylko bezwzględnie stosuje je w wydanej decyzji. Nie można zgodzić się więc z takim stanowiskiem, że organ prowadzący postępowanie ocenowe z chwilą dokonania uzgodnienia przez właściwe organy traci swoje kompetencje do rozpatrzenia wniosku i samodzielnej oceny, czy możliwe i dopuszczalne jest wydanie pozytywnej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania. Takie rozumienie roli organu jest sprzeczne z treścią art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej.

W przedmiotowej sprawie Burmistrz wyjaśnił, że wprawdzie RDOŚ, Dyrektor RZGW oraz PPIS uzgodniły warunki realizacji przedsięwzięcia i pozytywnie je zaopiniowały, to jednak organy te nie wzięły pod uwagę, że instalacja winna spełniać wymogi najlepszych dostępnych technik (konkluzji BAT) w odniesieniu do intensywnego chowu świń określonej w konkluzjach BAT z dnia 15 lutego 2017 r., zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE. Wskazane organy opiniujące przyjęły za twierdzeniami Inwestora, że należąca do niego instalacja nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego z uwagi na to, że rozmiar planowanego przedsięwzięcia nie przekroczy chowu 2000 sztuk świń o wadze powyżej 30 kg. Jednak odmienne ustalenia Burmistrza, które Kolegium podzieliło, a które zostały potwierdzone przez organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego wskazują, że przyjęte przez te organy założenie jest błędne. W związku z tym planowane przedsięwzięcie należało ocenić także pod kątem obligatoryjnego spełnienia przez Inwestora konkluzji BAT, które jednak nie zostały dochowane, o czym świadczy zarówno treść raportu, jak i negatywnej opinia Marszałka. Burmistrz obowiązany był zatem rozstrzygnąć pomiędzy sprzecznymi uzgodnieniami i opiniami organów uzgadniających (art. 77 ust. 9 ustawy środowiskowej), co uczynił w uzasadnieniu wydanej decyzji biorąc pod uwagę opinię Marszałka i wskazując, dlaczego nie uwzględnił uzgodnień i opinii pozostałych organów uzgadniających.

Kolegium zacytowało art. 62 ust. 1 ustawy środowiskowej i stwierdziło, że organ wydający decyzję w sprawie uwarunkowań środowiskowych opiera swoje ustalenia i oceny głównie o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wyznaczonym tym przepisem podkreślając, że raport jest najważniejszym dowodem w sprawie i jego racjonalność, logiczność, obiektywizm przedstawionej przez inwestora argumentacji winna być poddana wnikliwej analizie organu wydającego decyzję. Następnie przedstawiło treść art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej i nawiązując do poglądów orzecznictwa przedstawiło wymagania odnoszące się do wariantów realizacji przedsięwzięcia, jakie winien zawierać Raport. Kierując się tymi poglądami stwierdziło, że przedłożony przez Inwestora raport wraz z uzupełnieniami nie spełnia wymogów ustawowych. Inwestor wskazał jako wariant alternatywny, możliwość przebudowy kolejnego budynku, zwiększenia obsady całkowitej do 357 DJP czyli 2550 sztuk. W raporcie omówiono ten wariant z końcowym wnioskiem, że w ocenie inwestora, wariant alternatywny wiązałby się ze zwiększeniem oddziaływań na wszystkie komponenty środowiskowe, mógłby jednak przynosić wysokie korzyści finansowe. Po kątem środowiskowym jest to wariant niekorzystny, a zwiększone emisje mogłyby powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. W odniesieniu do wariantu najkorzystniejszego dla środowiska w raporcie wskazano, że jest to wariant zrównoważony, który zakłada wykorzystanie potencjału gospodarczego, z umiarkowanym zakresem oddziaływań na środowisko przyrodnicze, przy czym realizacja wariantu inwestorskiego została uznana za wariant najkorzystniejszy, ponieważ łączy w sobie zasady zrównoważonego rozwoju, aktywizacji obszarów wiejskich z poszanowaniem krajobrazu kulturowego. Na tej podstawie Kolegium wywiodło, że w istocie Inwestor przedstawił dwa warianty, tj. wariant inwestorski, obejmujący zwiększenie dotychczasowej hodowli trzody chlewnej do 238 DJP oraz wariant alternatywny zakładający dalsze zwiększenie produkcji zwierzęcej do 357 DJP.

W związku z tym Inwestor pismem z dnia 11 października 2021 r. został wezwany przez Burmistrza do uzupełnienia raportu m.in. przez poprawne przedstawienie wariantów realizacji planowanego przedsięwzięcia wraz z określeniem przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej, na klimat, w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia dostosowania do zmian klimatu, z uwzględnieniem oddziaływania odorowego, a także w zakresie poprawnego przedstawienia porównania oddziaływań analizowanych wariantów oraz uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu do realizacji. Inwestor przedstawił uzupełnienie z dnia 27 października 2021 r., w którym powtórzono dotychczasowe zapisy dotyczące wariantu alternatywnego i najkorzystniejszego dla środowiska. W związku z tym Kolegium uznało, że brak jest trzeciego wariantu realizacji przedsięwzięcia, natomiast w odniesieniu do wariantu alternatywnego, brak jest określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko oraz porównania oddziaływania analizowanych wariantów na poszczególne elementy środowiska, w szczególności na ludzi, wodę i powietrze. W Raporcie nie ma oceny oddziaływania na środowisko innych wariantów, poza wybranym przez Inwestora.

Kolegium stwierdziło również, że Raport nie spełnia ustawowych wymogów, bowiem nie został przedstawiony wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Inwestor stwierdził, że to wariant inwestorski jest opcją najkorzystniejszą dla środowiska. Jednak wariant najkorzystniejszy dla środowiska, co do zasady, nie może zostać utożsamiony z wariantem inwestorskim. Zauważając, że wyjątkowo wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty Kolegium uznało, że jednak w tej sprawie, z uwagi na rodzaj planowanego przedsięwzięcia, raport powinien zawierać trzy warianty. Nie dysponując specjalistyczną wiedzą można bowiem bez trudu stwierdzić, że z uwagi na to, że instalacja należąca do Inwestora winna spełniać wymogi pozwolenia zintegrowanego, a więc też najlepszych dostępnych technik (konkluzji BAT), w tym związanych z zarządzaniem i monitorowaniem odoru, oczywistym jest, że wariant najkorzystniejszy dla środowiska to taki, który spełnia ww. konkluzje. Wariant inwestorski natomiast nie spełnia tego warunku.

W ocenie Kolegium wariantowanie przedstawione przez Inwestora było niewystarczające dla stwierdzenia, że wybrany wariant jest optymalny, gdyż w opisie poszczególnych wariantów powinny być zachowane jednakowe proporcje. Nie jest natomiast dopuszczalna sytuacja, w której raport obejmuje przede wszystkim analizę oddziaływania na środowisko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i marginalnie analizuje pozostałe warianty, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. W związku z tym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 9 K.p.a., gdyż Burmistrz wezwał Inwestora do poprawnego przedstawienia wariantów realizacji planowanego przedsięwzięcia wraz z określeniem przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko. Nie był natomiast obowiązany wskazać, jakich konkretnie wariantów oczekuje, bowiem realizacja ustawowych warunków raportu należy do Inwestora.

Kolegium za zasadne uznało stanowisko Burmistrza, że Raport ani jego uzupełnienia nie odnoszą się do możliwego wystąpienia afrykańskiego pomoru świń (ASF). Tymczasem zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy środowiskowej wymaga zidentyfikowania również ryzyko wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1897, ze zm.), przez katastrofę naturalną - rozumie się zdarzenie związane z działaniem sił natury, w szczególności (...) chorób roślin lub zwierząt. Zatem wykazane uchybienia świadczą o niekompletności raportu stanowiącego podstawowy dowód w sprawie.

Nawiązując do uwag i wniosków mieszkańców okolicy składanych w trakcie postępowania dotyczących uciążliwości odorowych Kolegium naprowadziło, że zgodnie z raportem, najbliższa zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości ponad 140 m w kierunku południowo-wschodnim, 160 m - w kierunku północno-zachodnim, 170 m - w kierunku południowo-zachodnim, 280 m - w kierunku północno-wschodnim oraz 360 i 380 m - w kierunku wschodnim, a ponadto zabudowę wielorodzinną w odległości 215 m w kierunku południowym. Jak wynika z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 27 października 2021 r., w gospodarstwie przeprowadzono kontrolę w dniach 16 września 2021 r. oraz 20 października 2021 r., w czasie której wokół tego gospodarstwa dokonano pomiaru stężeń takich gazów jak: amoniak, chlor, metan, siarkowodór i tlenek węgla, lecz nie stwierdzono ich występowania. Natomiast organoleptycznie potwierdzono zapach charakterystyczny dla hodowli zwierząt, który był intensywny w punkcie znajdującym się ok. 260 m na północny-zachód od gospodarstwa oraz był słabo wyczuwalny przy bramie wjazdowej do gospodarstwa. Zatem wbrew zarzutom odwołania, organ uprawniony jest do uwzględnienia w takiej sprawie uciążliwości odorowych, pomimo braku uregulowania tzw. norm odorowych przez ustawodawcę, przy czym stwierdzenie nadmierności wpływu emisji odorowych, może uzasadniać odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, zaś ocena wina być dokonywana przez pryzmat fundamentalnych dla prawa ochrony środowiska zasad prewencji oraz przezorności (art. 6 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz art. 191 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej).

Kolegium zauważyło, że brak regulacji odorowych utrudnia dokonywanie koniecznych ustaleń faktycznych, ale w żadnym razie ich nie uniemożliwia, w szczególności przy wykorzystaniu wiadomości specjalnych. Zagadnienie uciążliwości odorowej należy przy tym ściśle odróżniać od zagadnienia emisji gazów do powietrza (amoniaku, czy też siarkowodoru). Aczkolwiek ww. gazy mają właściwości odorotwórcze, to dotrzymywanie przez Inwestora wymogów co do dopuszczalnego pułapu takiej emisji (wymogi te ściśle określają stosowne przepisy wykonawcze) nie można automatycznie utożsamiać z brakiem uciążliwości odorowych. Przedmiotowe przedsięwzięcie będzie źródłem emisji odorów oddziałujący w sposób nieakceptowany na otoczenie terenu inwestycji, tj. na pobliską zabudowę mieszkaniową i wielorodzinną, co zostało potwierdzone w trakcie kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska [...] we wrześniu i październiku 2021 r. Wobec tego, skoro obecnie stosowane środki ochrony przed odorem (tożsame z tymi wskazanymi w raporcie do stosowania wobec nowego przedsięwzięcia (tj. chów bezściółkowy, stosowanie dodatku obniżającego uciążliwość zapachową gnojowicy Terra Biosa) nie dają gwarancji pełnej ochrony przed substancjami złowonnymi, to tym bardziej czterokrotne zwiększenie intensywności produkcji zwierzęcej może spowodować dalszy znaczny wzrost uciążliwości odorowych na najbliższą zabudowę, a więc warunki życia okolicznych mieszkańców, co organ obowiązany jest uwzględnić na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy środowiskowej. Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że nawiązanie przez Burmistrza do projektu ustawy o minimalnej odległości dla planowanego przedsięwzięcia sektora rolnictwa, którego funkcjonowanie może wiązać się z ryzykiem powstawania uciążliwości zapachowej nie oznacza, że organ rozstrzygnął sprawę w oparciu o przepisy prawa, które jeszcze nie obowiązują. Reasumując Kolegium uznało, że nie zaistniały warunki do wyrażenia zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia w kształcie zaproponowanym przez wnioskodawcę i w wariancie wskazanym w sporządzonym Raporcie oddziaływania na środowisko. Inwestor bowiem w istocie nie zaproponował wariantu możliwego do akceptacji przez organ.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że w większości są to zarzuty blankietowe i nie zasługują na uwzględnienie. Burmistrz w sposób wszechstronny wyjaśnił sprawę i sporządził prawidłowe uzasadnienie. Wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności sprawy w oparciu o uzgodnienia i opinie właściwych organów uzgadniających oraz samodzielną analizę Raportu, a ustalenia te i rozważania prawne znalazły odzwierciedlenie w obszernym i rzeczowym uzasadnieniu. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 K.p.a.

W skardze Inwestor reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zaskarżył decyzję Kolegium w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów procesowych oraz materialnych, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

1. § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia z 2019 roku i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 201 Prawa ochrony środowiska, poprzez nierzetelne obliczenie maksymalnej możliwej obsady zwierząt w ramach planowanego przedsięwzięcia (w powiązaniu z nieuwzględnieniem wyjaśnień inwestora co do przeznaczenia poszczególnych części budynku gospodarczego), a co za tym idzie nieprawidłowe ustalenie, że przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga pozwolenia zintegrowanego;

2. art. 66 ust 1 pkt 4 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że "wariant najkorzystniejszy dla środowiska co do zasady nie może zostać utożsamiony z wariantem inwestorskim" podczas, gdy inwestor miał wybór również między wariantem zwiększenia hodowli (co miałoby inny wpływ na środowisko), a wybrał wariant "racjonalny" (ograniczając inwestycję, jednocześnie z niej nie rezygnując);

3. art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej oraz art. 7 i 77 K.p.a., poprzez brak oceny: a) postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia 30 listopada 2021 r., uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia; b) postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z dnia 24 listopada 2021 r. uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia; c) opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 10 marca 2021 r., dopuszczającej inwestycję po spełnieniu określonych warunków środowiskowych;

. art. 6 K.p.a. poprzez uzasadnienie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia względami pozaprawnymi (tj. przyczynami "zapachowymi"), w powiązaniu z naukowo nieuzasadnionym stwierdzeniem organu, iż: "Zagadnienie uciążliwości odorowej należy przy tym ściśle odróżniać od zagadnienia emisji gazów do powietrza (amoniaku, czy też siarkowodoru)";

6. art. 80 K.p.a. poprzez uznanie bez oparcia w jakimkolwiek materiale dowodowym, że "przedmiotowe przedsięwzięcie będzie źródłem emisji odorów oddziałujący w sposób nieakceptowany na otoczenie terenu inwestycji, tj. na zabudowę mieszkaniową i wielorodzinną".

W uzasadnieniu skargi zarzuty rozwinięto.

Ad. 1. Przede wszystkim należy podkreślić, iż w postępowaniu przed organami obu instancji nie doszło do rzetelnego wyjaśnienia kwestii zasadniczej dla prowadzonego postępowania. Organy zupełnie zaniechały odniesienia się do wyjaśnień Inwestora i uznały, że maksymalna możliwa obsada zwierząt w ramach planowanego przedsięwzięcia jest inna, niż deklaruje Inwestor we wniosku. Kolegium w skarżonej decyzji w żadnym miejscu decyzji nie odniosło się do twierdzeń Inwestora, że nie cała powierzchnia budynków przeznaczona jest do hodowli sensu stricte. Podkreślono, że Inwestor preferuje hodowlę ekologiczną i dlatego uwzględnił dyspozycje rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. Uznał, że zawarte tam normatywy dotyczą jedynie minimalnej powierzchni wymaganej przy chowie zwierząt dla ich "dobrostanu", natomiast przedmiotowe przedsięwzięcie będzie realizowało miary ponad "minimalne". Przedstawiając wyliczenia powierzchni kojca chlewni odwołano się do literatury przedmiotu (zob. Z. Bilski, "Warunki utrzymania trzody chlewnej w świetle obowiązujących przepisów", Poznań 2013 r., s.16). Jednocześnie wskazano, że znana jest Skarżącemu linia orzecznicza sądów administracyjnych, zgodnie z którą dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględnić maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą powinien ustalić organ, w oparciu o wielkość planowanego obiektu, jednakże to przecież inwestor decyduje, jakiej wielkości przedsięwzięcie chce zrealizować. Zatem nieuzasadnione przyjęcie przez Kolegium wielkości DJP skutkowało błędnym uznaniem, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 201 Prawa ochrony środowiska, tj. że przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga pozwolenia zintegrowanego (chów lub hodowla świń o więcej niż 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg stanowi instalację). Przedmiotowe przedsięwzięcie nie przewiduje 2 tys. stanowisk, co znalazło przecież potwierdzenie w postanowieniu organu profesjonalnego z zakresu ochrony środowiska.

Ad. 2. Jednym z argumentów organu odwoławczego mającego w zamierzeniu uzasadnić utrzymanie odmowy ustalenia uwarunkowań środowiskowych przedmiotowego przedsięwzięcia było to, iż "wariant najkorzystniejszy dla środowiska co do zasady nie może zostać utożsamiony z wariantem inwestorskim". Powyższa argumentacja nie została poparta odpowiednim uzasadnieniem. Nie wiadomo dlaczego w przedmiotowej sprawie wariant inwestorski, choć jest najkorzystniejszy dla środowiska, nie może zostać uznany za dopuszczalny. Wskazano, że organ odwoławczy jakby nie zauważył, jaki jest przedmiot postępowania. Przecież dotyczy ono zmiany sposobu użytkowania już istniejących budynków gospodarskich w konkretnym gospodarstwie rolnym. Nie da się - dla istniejących budynków gospodarczych - przewidzieć innych alternatyw niż technologiczne i ilościowe. Inwestor zdaje sobie sprawę, że organ gminy (obawiając się wyborców) chciałby, aby w ogóle zmieniona została lokalizacja przedsięwzięcia (najlepiej do innej gminy), jednakże gdyby inwestor zaplanował dodatkową alternatywę "przestrzenną", tj. realizację inwestycji w innym miejscu (np. na innej nieruchomości, w innej gminie), nie byłaby to już zmiana sposobu użytkowania, a zupełnie nowe, odrębne przedsięwzięcie. Powołując poglądy orzecznictwa wskazano, że "Skoro uwarunkowania konkretnej inwestycji wykazują, iż wariant jej realizacji wskazany przez inwestora, a nadto będący wariantem racjonalnym (tj. najkorzystniejszym dla środowiska) jest zarazem optymalnym i jedynym sposobem realizacji inwestycji, to brak jest podstaw aby poszukiwać, niejako "na siłę" wariantu alternatywnego. Podkreślić przy tym należy, iż przepis art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy środowiskowej przewiduje, aby wariant alternatywny był "racjonalny". Oznacza to, że musi on być umotywowany w realiach sprawy. W przypadku braku możliwości jego określenia, z uwagi na specyfikę zamierzonej inwestycji, nie istnieją dostateczne podstawy do uznania, iż sporządzony w sprawie raport jest obarczony wadą, pozbawiającą go przydatności dla postępowania" (zob. wyrok NSA, II OSK 1729/16). W przedmiotowej sprawie występuje sytuacja, gdy organy chcą "na siłę" odnaleźć wariant alternatywny inny, niż przedstawił Inwestor. Wskazano, że gdyby organ zwrócił się do autora Raportu, ten z pewnością dałby radę wyjaśnić zasadność przyjęcia, iż wariant inwestorski jest w okolicznościach tej sprawy (tak odmiennej od standardowych bo dotyczącej zmiany sposobu użytkowania) najkorzystniejszy dla środowiska i racjonalny.

Ad. 3. Zupełnie niezrozumiałe jest postępowanie organu odwoławczego w przedmiocie zaniechania jakiejkolwiek oceny postanowień: RDOŚ z 30 listopada 2021 r. (uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia) i Dyrektora RZGW z 24 listopada 2021 r. (również uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia), jak też opinii PPIS z 10 marca 2021 r., dopuszczającej inwestycję. Kolegium - bez odniesienia się do konkretnych treści w postanowieniach tych organów - stwierdziło, że "przyjęte przez organy współdziałające założenie jest błędne. W związku z tym planowane przedsięwzięcie należało ocenić także pod kątem obligatoryjnego spełnienia przez Inwestora konkluzji BAT, które nie zostały dochowane, o czym świadczy zarówno treść raportu, jak i negatywna opina Marszałka. Opinia ta ma niewątpliwie znaczenie, jednak rzetelne postępowanie nie może polegać na zaniechaniu oceny innych postanowień organów współdziałających, z których każdy ma wiadomości specjalne w swej dziedzinie. Nie może być tak, że Kolegium jednostronnie neguje pozytywne dla inwestora uzgodnienia 3 organów, a aprobuje opinię jednego organu, zważywszy, że w treści decyzji organu odwoławczego odnajdujemy jedynie spekulacje na temat tego co wziął pod uwagę RDOŚ, a czego nie wziął, bez rzetelnej oceny treści postanowień uzgadniających. Nie negując powinności organu występującego o uzgodnienie weryfikacji stanowiska organu współdziałającego zauważono, iż weryfikacja stanowiska organu współdziałającego nie może opierać się na domniemaniach. Podkreślono przy tym, że "uzgodnienie ma znacznie silniejszy, czyli inny walor niż opinia" (zob. wyrok NSA, II OSK 1729/16).

Ad. 4 i 5. Wadą postępowania odwoławczego jest oparcie rozstrzygnięcia na normach nie należących do zbioru norm prawa powszechnie obowiązującego. Widać bowiem, że jednym z argumentów (a nawet kluczowym) odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań są tzw. przyczyny "zapachowe", które organ odwoławczy (choć nie wynika to z norm prawa) odróżnia od (naukowo udowodnionego) faktu, że zapach związany jest z immisją gazów do atmosfery. Stwierdzenie to nie jest w decyzji poparte zacytowaniem jakiegokolwiek przepisu, a tym samym organ zignorował priorytetową dla prawa i postępowania administracyjnego zasadę legalności określoną w art. 6 K.p.a. Treść tego przepisu sprowadza się do zasady, iż organy mogą działać jedynie na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Źródła powszechnie obowiązującego prawa zostały wskazane w art. 87 Konstytucji RP. Organy administracji zobowiązane są również do stosowania prawa unijnego oraz respektowania orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Trzeba jednocześnie zauważyć, że w obecnym stanie prawnym nie ma instrumentów prawnych, które pozwoliłyby organowi weryfikować uciążliwość zapachową, ponieważ nie istnieją normy odorowe. Subiektywne odczuwanie dyskomfortu nie oznacza negatywnego wpływu na zdrowie i warunki życia ludzi i nie może być podstawą do uznania oddziaływania przedsięwzięcia za negatywne, przekraczające dopuszczalne normy. Unormowanie zawarte w art. 85 ustawy - Prawo ochrony środowiska nie wprowadza odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami, lecz tylko przed określonymi substancjami w powietrzu. Zgodnie z obowiązującym prawem za kryterium oceny w tym zakresie przyjmuje się spełnienie norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Z Raportu wynika przecież, że emisje z budynku inwentarskiego siarkowodoru, amoniaku, tlenków azotu, tlenku siarki, dwutlenku siarki, nie będą powodować przekroczenia dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 16, poz. 87). Organy administracji (zarówno I jak i II instancji) nie wykazały również, że substancje zapachowe, emitowane przez projektowany budynek mogłyby powodować zagrożenie dla zdrowia okolicznych mieszkańców. W stanie prawnym sprawy nie istnieją ani normy powszechnie obowiązujące na terenie całego kraju, ani powszechnie obowiązujące prawo miejscowe na terenie planowanego przedsięwzięcia, a mimo to organ odwoławczy orzekł w przedmiocie immisji zapachowych nie mając jakiegokolwiek oparcia w przepisach prawa. Potwierdzeniem zupełnie dowolnego traktowania przez SKO obowiązującego prawa (skutkującego jednocześnie - albowiem bez oparcia w materiale dowodowym - naruszeniem art. 80 K.p.a.) jest również zaakceptowanie w decyzji stwierdzenia organu I instancji, że "przedmiotowe przedsięwzięcie będzie źródłem emisji odorów oddziałując w sposób nieakceptowany na otoczenie terenu inwestycji, tj. na zabudowę mieszkaniową i wielorodzinną". Z decyzji Kolegium nie wynika ani to na jakich wartościach organ się oparł, ani jakich dokonał obliczeń, ani tym bardziej jaki przepis prawa pozwala na wniosek o braku "akceptowalności" określonego stężenia zapachu. Wyraźnie zatem sprawa była prowadzona nierzetelnie i nieco lekceważąco w odniesieniu do obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest uzasadniona.

I. Stan sprawy jest następujący. Wnioskiem z dnia 19 maja 2020 r. Inwestor wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia szczegółowo na wstępie opisanego. Do wniosku załączono m.in. Raport sporządzony przez osobę uprawnioną, mapę ewidencyjną oraz wypisy z rejestru gruntów. Burmistrz wezwał o uzupełnienie wniosku, po czym zawiadomieniem z 22 czerwca 2020 r., w trybie art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, powiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, przy czym - z uwagi na ilość stron – nastąpiło to przez obwieszczenie, w trybie określonym przepisem art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej. Następnie Raport przedstawiony został do organów współdziałających, które kilkakrotnie wzywały Inwestora o jego uzupełnienie. Po uzupełnieniach, postanowieniem z dnia 24 listopada 2021 r. Dyrektor RZGW uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia. PPIS w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2020 r. wskazał środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, a następnie po kolejnym uzupełnieniu Raportu, postanowieniem z dnia 10 marca 2021 r. wskazał ponownie środowiskowe uwarunkowania. RDOŚ, po kilkukrotnym uzupełnieniu Raportu, postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r. uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Burmistrz dokonując analizy Raportu i jego uzupełnień, a także niespójnych, zdaniem organu, informacji odnoszących się do planowanego zwiększenia obsady hodowli tuczników oraz na podstawie decyzji Starosty zatwierdzającej projekt przebudowy budynków inwentarskich nr 1 i 2 celem hodowli tuczników uznał, że do realizowanego przedsięwzięcia mogą mieć zastosowanie przepisy art. 201 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. W związku z tym wystąpił do Marszałka o wydanie opinii w odniesieniu do przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot postępowania. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2021 r. Marszałek opiniując zamierzenie uznał za konieczne spełnienie wymogów najlepszej dostępnej techniki w odniesieniu do intensywnego chowu świń określonej w konkluzjach BAT z dnia 15 lutego 2017 r. W tym stanie sprawy, po zapewnieniu społeczeństwu udziału w postępowaniu, Burmistrz dokonał oceny zgromadzonych dowodów i decyzją z dnia 29 kwietnia 2022 r. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Odwołanie Inwestora od tej decyzji nie zostało uwzględnione; Kolegium decyzją z dnia 26 lipca 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie i decyzja ta stanowi przedmiot skargi. (Brak numeracji kart w aktach administracyjnych uniemożliwia precyzyjne wskazanie poszczególnych dokumentów).

II. 1. Kluczowym zagadnieniem jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy organy były związane wnioskiem Inwestora co do obsady inwentarza i odpowiadającej mu wielkości DJP, czy też były uprawnione do własnych ustaleń w tym zakresie. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.

Odpowiedź na tak postawione pytanie wymaga rozważania co najmniej dwóch stanów faktycznych, w jakich składany jest wniosek.

Pierwszy, gdy postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia dotyczy początkowego etapu procesu inwestycyjnego, w którym nie istnieją jeszcze konkretne obiekty budowlane przeznaczone do realizacji planowanego zamierzenia. W takim przypadku, ze względu na wnioskowy charakter postępowania, organy są związane wnioskiem i nie są uprawnione w jakikolwiek sposób modyfikować jego treści. W odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego dotyczącego chowu lub hodowli w rozmiarach określonych w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 2019 roku oznacza to, nie są uprawnione do samodzielnego ustalania DJP i planowanej obsady. Stwierdzenie to jest oczywiste, gdyż organ nie ma punktu odniesienia do własnych ustaleń w tym zakresie. Nie dysponuje bowiem danymi obiektu budowlanego przeznaczonego dla wnioskowanego zamierzenia, który stanowiłby wzorzec do obliczeń. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie występuje.

Drugi stan faktyczny, gdy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W tym przypadku wniosek dotyczy istniejącego, o konkretnych wymiarach, obiektu budowlanego (lub jego części). Taki punkt odniesienia (konkretny obiekt) nie tylko może, ale powinien być wykorzystany do weryfikacji wniosku o środowiskowe uwarunkowania w zakresie wielkości DJP. Tym samym organ nie jest związany deklarowaną we wniosku obsadą, ale winien we własnym zakresie ustalić maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Uprawnienie to wynika wprost z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 2019 roku, który w przepisie tym podając wielkości DJP stwierdza jednocześnie, za "za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt". Zaznaczyć w tym miejscu należy, że stanowisko takie wyrażone zostało w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. II OSK 95/17 i pogląd ten powszechnie akceptowany jest w orzecznictwie (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. II SA/Gd894/20, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2020 r. sygn. VII SA/Wa 230/20, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 378/18, czy też wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. II SA/Lu 786/20). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stanowisko to podziela.

W stanie faktycznym sprawy występuje drugi przypadek, gdyż wniosek Inwestora dotyczy zmiany sposobu użytkowania dwóch konkretnych budynków (wg raportu budynek nr 1 i budynek nr 2). Zatem Sąd stwierdza, że przy obliczaniu DJP dla wnioskowanej inwestycji nie była wiążąca obsada deklarowana przez Inwestora (pismo z dnia 21 października 2021 r.). Organ miał bowiem możliwość obsadę tę zweryfikować i ustalić we własnym zakresie, jako maksymalną w oparciu o wielkości budynków nr 1 i nr 2. Innymi słowy, DJP należało ustalić w oparciu o maksymalną możliwą obsadę w tych budynkach. Jest to jedyne rzetelne rozwiązanie, gwarantujące możność ustalenia rzeczywistych i możliwych do wystąpienia negatywnych skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast ustalenie liczby DJP w oparciu o deklarowane przez Inwestora ilości miałoby dowolny charakter i nie gwarantowałoby możliwości określenia maksymalnie możliwych w danych warunkach skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Oznacza to, że Burmistrz zasadnie podjął działania mające na celu ustalenie maksymalnej wielkości DJP.

2. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości - pkt 6, ppkt 8 lit.b, instalacją jest chów lub chodowa drobiu lub świń o więcej niż 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg (czyli warchlaki i tuczniki). Wobec tego na aprobatę zasługuje pogląd organów, że w przypadku zamierzenia inwestycyjnego dotyczącego instalacji w rozumieniu art. 201 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego. W takim przypadku, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, istnieje obowiązek zasięgnięcia opinii marszałka. Nie oznacza to jednak akceptacji stanowiska organów o obowiązku opiniowania przedsięwzięcia przez Marszałka (pismo Burmistrza do Marszałka z dnia 23 listopada 2021 r.).

III. Z akt administracyjnych wynika, że Burmistrz nie przyjął wskazanej w piśmie Inwestora z dnia 27 października 2021 r. struktury stada (prosięta – 1616 sztuk, warchlaki – 1000 sztuk, tuczniki – 1000 sztuk) i sam dokonał ustaleń w tym zakresie. W wyniku tych wyliczeń, przy zastosowaniu normatywu określonego w załączniku do rozporządzenia z 2019 roku, przyjął następujące ilości zwierząt: prosięta – 2063 sztuki, warchlaki – 1280 sztuk, tuczniki – 1280 sztuk. Na tej podstawie ustalił, że przedsięwzięcie odpowiada 301 DJP, zaś liczba zwierząt o wadze powyżej 30 kg wynosi 2560 sztuk. Stanowisko to podzieliło Kolegium w zaskarżonej decyzji.

Sąd stwierdza, że postępowanie organów w zakresie własnych ustaleń co do maksymalnej obsady zwierząt było prawidłowe, jednakże nie akceptuje wyliczeń i konkluzji, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia liczba DJP wyniesie 301, a ilość zwierząt o wadze powyżej 30 kg - 2560 sztuk, a w konsekwencji, aby zmaterializował się obowiązek opiniowania przedsięwzięcia przez marszałka.

1. Wskazać należy, że Inwestor wystąpił o wydanie decyzji środowiskowej w związku ze zmianą sposobu użytkowania dwóch budynków należących do Gospodarstwa, oznaczonych w toku całego postępowania numerami 1 i 2. Są to budynki, co do których Starosta wydał decyzję nr 1096/2018, zmienioną decyzją nr 481/2019. To właśnie te (i tylko te) budynki, mogły stanowić wzorzec, wg którego organy były uprawnione do własnych ustaleń w zakresie maksymalnie możliwej obsady zwierząt.

2. Poddając analizie powierzchnię przeznaczoną do produkcji (tożsamą w każdym z budynków nr 1 i nr 2) i obliczając we własnym zakresie powierzchnię kojców przeznaczonych do hodowli, organy odrzuciły informację zawartą w uzupełnieniu Raportu z dnia 21 października 2021 r. o powierzchniach przeznaczanych dla zwierząt chorych (6 kojców) i zwierząt agresywnych (4 kojce). Nie dając w tym zakresie wiary Inwestorowi uznały, że "nie można wykluczyć, że w tych kojcach nie będą przebywały zwierzęta". Burmistrz (z akceptacją Kolegium) przyjął, że sumaryczna powierzchnia kojców, w których przetrzymywane będą zwierzęta wyniesie 2357,76 m2 a nie, jak wskazano w piśmie z dnia 27 października 2021 r. – 1842 m2. Stanowisko to nie ma nie tylko żadnego uzasadnienia poza stwierdzeniem: "nie można wykluczyć", ale pozostaje w sprzeczności z wymaganiami wynikającym z § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. 2010 nr 56 poz. 344 ze zm.). Przepis ten stwierdza, że "utrzymywane grupowo świnie chore, zranione, wykazujące agresję lub atakowane przez inne zwierzęta czasowo utrzymuje się pojedynczo". Wobec tego Inwestor miał prawny obowiązek wyłączyć w budynkach nr 1 i 2 określoną powierzchnię z powierzchni produkcyjnej z przeznaczeniem dla zwierząt chorych, zranionych, agresywnych lub atakowanych przez inne zwierzęta. Pozostaje natomiast rzeczą otwartą, czy podane w piśmie z dnia 27 października 2021 r. wielkości są prawidłowe.

3. Dokonując analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją nr 1096/2018, zmienioną decyzją nr 481/2019, wskazano parametry rusztowej podłogi przeznaczonej do chowu bezściółkowego. Ustalono, że zaprojektowana (i prawdopodobnie wykonana) podłoga rusztowa ma szerokość otworów 18 mm i szerokości beleczki 80 mm. Odnosząc te wielkości do wymagań określonych w § 25 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. wskazano, że "tak wykonana posadzka umożliwia przetrzymywanie tuczników, lecz niedopuszczalne jest przetrzymywanie na niej prosiąt i warchlaków" (str. 16 decyzji Burmistrza); jednocześnie organ stwierdził, że Inwestor sprzeczności tej (w powiązaniu z deklarowaną strukturą stada), nie wyjaśnił. Pomimo takich ustaleń organy przyjęły, że wykonane posadzki spełniają wymogi prawne i ustaliły obsadę stada z uwzględnieniem prosiąt, warchlaków oraz tuczników i przyjęły, że liczba możliwych do chowu zwierząt o wadze powyżej 30 kg wynosi 2560 sztuk (1280 warchlaki i 1280 tuczniki). W konsekwencji wystąpiły do Marszałka o opinię, gdyż zamierzenie dotyczy instalacji.

Przestawione w punktach 1 – 3 nieprawidłowości oznaczają, że stan faktyczny sprawy został ustalony z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "P.p.s.a.").

IV. Niezależnie od wskazanych wad postępowania Sąd stwierdza, że nie podziela stanowiska organów, jakoby Raport nie spełniał wymagań ustawowych co do przedstawionych w nim wariantów. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, raport powinien zawierać opis wariantów uwzględniający szczególnie cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego; b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska – wraz z uzasadnieniem ich wyboru, jak również określenie przewidywanego odziaływania analizowanych wariantów na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 6). Zatem prawidłowo sporządzony raport winien zawierać wszystkie wymienione w przepisach tych warianty.

Wskazać ponownie należy, że w realiach sprawy postępowanie nie dotyczy nowego zamierzenia inwestycyjnego, ale zmiany sposobu użytkowania dwóch konkretnych budynków, oznaczonych numerami 1 i 2. To właśnie ta okoliczność uprawniała organy do odstąpienia od deklarowanej we wniosku ilości DJP oraz struktury stada. Postępując więc konsekwentnie, należało te budynki wziąć pod uwagę w zakresie możliwości wariantowania zamierzenia. Dlatego w sprawie, gdzie zamierzone przedsięwzięcie ma być realizowane w konkretnych budynkach, wariant proponowany przez wnioskodawcą może być jednocześnie wariantem racjonalnym, najkorzystniejszym dla środowiska. Zatem w realiach sprawy należało uznać, że Raport w tym zakresie jest poprawnie sporządzony, zaś wariant proponowany przez Inwestora jest równocześnie wariantem racjonalnym, najkorzystniejszym dla środowiska.

Zauważyć w tym miejscu należy, że w taki właśnie sposób przyjęły organy uzgadniające i opiniujące, które będąc organami specjalistycznymi wzywały wielokrotnie o uzupełnienie Raportu, jednakże nie kwestionowały jego treści co do wariantowania zamierzenia. Bazując na Raporcie i uzupełnieniach, Dyrektor RZGW uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia, PPIS w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2020 r. wskazał środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, co potwierdził po uzupełnieniu Raportu (postanowienie z dnia 10 marca 2021 r.). Także RDOŚ, po kilkukrotnym uzupełnieniu Raportu, postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r. uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Konkluzja jest więc taka, że sporządzony Raport wraz z uzupełnieniami nie jest obarczony przypisywaną mu wadą braku wymaganej przepisami wariantowości zamierzenia.

Poprawność Raportu w odniesieniu do wariantowania przedsięwzięcia nie oznacza, że w pozostałym zakresie jest on prawidłowy. I tak, w zakresie uzasadnienia wariantu alternatywnego można byłoby od Autora oczekiwać szerszego uzasadnienia. Również zgodzić należy się z organami, że brak jest w Raporcie rozważań odnoszących się do katastrofy naturalnej. Nie powtarzając materialnoprawnych podstaw uznania afrykańskiego pomoru świń (ASF) za katastrofę naturalną (zdarzenie dotyczące chorób zwierząt) trzeba stwierdzić, że występowanie tej choroby w Polsce jest faktem notoryjnym. Choroba ta na terenie Polski pojawiła się w 2014 roku, przy czym w roku złożenia wniosku (2020 r.), w Polsce stwierdzono 4155 przypadków ASF u dzików i 103 ogniska ASF u świń. Zaznaczyć też należy, że przypadki ASF stwierdzono także na Podkarpaciu (m.in. na terenie Powiatu [...]). Wobec tego Raport w tym zakresie jest wadliwy, skoro w odniesieniu do katastrofy naturalnej nie zawiera żadnych rozważań.

Natomiast zasadnie skarga podnosi, że rozważania organów dotyczące przyczyn zapachowych są nieprawidłowe. Trzeba zauważyć, że dolegliwości odorowe są konsekwencją występowania określonych gazów w atmosferze.

Z akt wynika, że w dniu 16 września 2021 r. przedstawiciel Centralnego Laboratorium Badawczego wykonał w okolicy Gospodarstwa pomiary immisji substancji w powietrzu pozwalające na detekcję i monitorowanie poziomu stężeń następujących gazów: amoniak, chlor, metan, siarkowodór i tlenek węgla. Pomiary dokonano w sześciu szczegółowo opisanych różnych punktach, zlokalizowanych we wszystkich kierunkach w stosunku do Gospodarstwa i w różnych odległościach (najbliższy punkt przy bramie wjazdowej, najdalszy ok. 970 m od Gospodarstwa). Jak wynika ze sprawozdania pomiary wykazały, że stężenie wymienionych wyżej substancji we wszystkich punktach pomiarowych wynosiło 0 ppb (brak detekcji możliwych do wykrycia gazów). Organy marginalnie wskazały na tę okoliczność, natomiast skupiły się na tej części pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska [...] z dnia 27 października 2021 r., w której wskazano na przeprowadzoną kontrolę w dniach 16 września 2021 r. i 20 października 2021 r., podczas której organoleptycznie potwierdzono zapach charakterystyczny dla hodowli zwierząt, który był intensywny w punkcie znajdującym się ok. 260 m na północny-zachód od Gospodarstwa oraz był słabo wyczuwalny przy bramie wjazdowej do Gospodarstwa. Kompleksowych wniosków jednak z przeprowadzonej kontroli nie wywiodły, natomiast arbitralnie przyjęły, że emisja odorowa powoduje i powodować będzie istotną uciążliwość warunków życia ludzi i związane z tym negatywne skutki zdrowotne. Końcowo przyjęły, że zaproponowane przez Inwestora rozwiązania nie będą skuteczne, co również należy uznać za ustalenia poczynione z istotnym naruszeniem przepisów postępowania.

V. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią przedstawione wyżej stanowisko Sądu mając przede wszystkim na uwadze, że postępowanie ma wnioskowy charakter a żądanie dotyczy zmiany sposobu użytkowania budynku nr 1 oraz nr 2. Wobec tego czyniąc w oparciu o ten wzorzec własne ustalenia odnośnie do maksymalnej możliwej obsady zwierząt, wiążące dla Burmistrza będą wyłączenie dane dotyczące tych budynków (powierzchnia budynków nr 1 i nr 2), a nie zdolności produkcyjne innych obiektów znajdujących się na terenie Gospodarstwa, które w przeszłości były wykorzystywane do produkcji (powoływanie się na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 24 lipca 2018 r. dotyczące gospodarstwa i obsady świń w okresie od 10 września 2003 r. do 9 lutego 2010 r.). Ustalając natomiast możliwości produkcyjne determinowane warunkami technicznymi tych budynków, w tym także co do powierzchni wskazanej w § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. oraz struktury stada, Burmistrz rozważy powołanie biegłego odpowiedniej specjalności. Dopiero tak zweryfikowany i uzupełniony materiał dowodowy pozwoli na ustalenie maksymalnej możliwej obsady zwierząt (DJP) i w konsekwencji ustalenie czy zamierzenie jest instalacją, o jakiej mowa w art. 201 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 135 P.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postepowania sądowego ma oparcie w art. 200 P.p.s.a.