Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 75/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono sprzeciwy
Powołane przepisy: article: art 151 a par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2023 r. sprzeciwów M. M., Z. D., R. Ł., D. D. i G. D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2022 r. znak SKO.ZP/415/465/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciwy.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 10 sierpnia 2022 r. nr AU-2/6730.2/585/2022 działając na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 § 1 K.p.a. w związku z art. 72 ust. 3 w związku z art. 72 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa do 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze jednego z nich, z garażami podziemnymi, z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] (część), [...] (część), [...], [...], [...], [...] obr. [...], a także z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr [...] (część), [...] (część) obr. [...] przy ul. [...] w K." wszczęte na wniosek: B. sp. z o.o.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania uzyskano opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, w której wskazano, iż zamierzenie objęte wnioskiem stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga zgodnie z artykułem 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak podkreślono, w związku z powyższym zasadnym było nałożenie na wnioskodawcę postanowieniem z dnia 5 stycznia 2022 r. obowiązku przedłożenia dowodu w postaci decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji uzyskanej w trybie przepisów ustawy w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone w dniu 26 stycznia 2022 r. W treści powyższego postanowieniu poinformowano inwestora, iż niedostarczenie żądanej decyzji w wyznaczonym terminie spowoduje konieczność umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość (brak kompletnego wniosku, umożliwiającego prowadzenie postępowania w sprawie).

Organ podniósł, że zgodnie z art. 72 ust. 5 w związku z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu dołącza się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem organu I instancji z powyższego jednoznacznie wynika, iż przedłożenie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest warunkiem skutecznego złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, tj., skutecznego zainicjowania procedury ustalania warunków zabudowy, nie zaś przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu I instancji możliwość merytorycznego odniesienia się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a więc rozpatrzenia sprawy z wniosku inwestora co do istoty możliwa jest tylko wówczas, gdy spełnione są wszystkie formalne wymogi określone co do wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie jest przy tym istotne, czy wniosek na samym wstępie był obarczony brakiem, czy też brak ten powstał w toku postępowania.

W ocenie organu nieprzedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazano wyżej, przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W kontekście niniejszej sprawy w grę wchodzi przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podobną treść ma art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy stanowiący, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z powołanych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jednoznacznie wynika, iż ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony środowiska w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, musi uwzględniać treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Potwierdza to dodatkowo art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w świetle którego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. A contrario, brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w niniejszej sprawie uniemożliwia ocenę, czy zamierzenie jest zgodne z przepisami z zakresu ochrony środowiska. Tym samym nie można ocenić, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia, czy nie spełnia przesłankę zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dodatkowo organ I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 28.01.2022 r. wpłynął wniosek B. sp. z o.o. o zawieszenie przedmiotowego postępowania o ustalenie warunków dla inwestycji. Wniosek uzasadniono faktem, że inwestor powziął czynności w celu uzyskania dowodu w postaci decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji, której obecnie nie jest w posiadaniu. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2022 r., organ I instancji odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania z uwagi na fakt, że nie została zrealizowana przesłanka uzasadniająca zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 K.p.a., tj. brak zgody stron na zawieszenie postępowania.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła B. Sp.z.o.o. zarzucając miedzy innymi naruszenie:

1/ art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału wnioskodawcy w każdym (w tym przypadku przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie) stadium postępowania poprzez brak zawiadomienia o zgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego,

2/ art. 105 K.p.a. poprzez dowolne (nie mające oparcia w materiale dowodowym) przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na złożenie rzekomo niekompletnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, do którego nie dołączono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podczas gdy, z uwagi na parametry inwestycji określone we wniosku decyzja taka nie była wymagana żadnymi przepisami prawa,

3/ art. 12 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie dowodów zalegających w aktach sprawy tj. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12.12.2016 r.

4/ art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 8 § 2 K.p.a., a także art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 77 § 4 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie polegające na wezwaniu wnioskodawcy do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowanych dla inwestycji nie przekraczającej progów określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko pomimo, iż wiedza o treści każdej wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest znana organowi z urzędu i nie wymaga dostarczania dodatkowych dowodów;

5/ art. 72 ust. 3 w związku z ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy wnioskodawca powinien dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowanych została wydana dla podmiotu realizującego inwestycję sąsiednią, a planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie przekracza progów określonych w ww. rozporządzeniu i nie jest powiązana technologicznie z inwestycją sąsiednią. Organ błędnie zakwalifikował służebność przejazdu jako powiązanie technologicznie cyt. "wspólna droga", dlatego też dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiotowej sprawie nie było wymagane przepisami prawa;

6/ § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, że inwestycja opisana wnioskiem w niniejszym postępowaniu znajduje się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z terenem żadnego zakładu ani obiektu, a jedynie z dwoma sąsiadującymi inwestycjami mieszkaniowymi, realizowanymi na terenie różnych działek, przez różne podmioty;

7/ § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b ww. rozporządzenia poprzez przyjęcie, że parametry planowanych garaży, parkingów samochodowych lub zespołów takich parkingów na potrzeby inwestycji opisanej we wniosku przekraczają 0,5 ha. We wniosku bowiem określono wielkość planowanych garaży i parkingów wraz z infrastrukturą, która wynosi od 0,3 do 0,48 ha i jest mniejsza niż próg określony powyżej;

8/ art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie jest możliwa ocena, czy inwestycja spełnia przesłankę zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi tj. czy jest zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną dla sąsiedniej inwestycji obejmującej teren, na którym planowana jest inwestycja wnioskodawcy. Powyższa ocena jest jak najbardziej możliwa, gdyż wiedza o treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12.12.2016 r. jest po pierwsze, znana organowi z urzędu, a po wtóre strony postępowania dołączyły ten dokument do akt niniejszego postępowania. Zatem organ mógł jak najbardziej dokonać stosownej oceny w tym zakresie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 15 grudnia 2022 r. nr SKO.ZP/415/465/2022 działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 105 K.p.a. uprawniające do umorzenia przedmiotowego postępowania. W kwestii bezprzedmiotowości istotne pozostaje, iż ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 K.p.a. przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, nie może być interpretowany rozszerzające (zob. wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95. OSNAPiUS 1996/11, poz. 150). Umorzenie postępowania administracyjnego, w świetle prawa strony do merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, stanowiącej przedmiot postępowania, jest instytucją procesową, która stanowi wyjątek od tej zasady (M. Karpiuk (red.), P. Krzykowski (red.), A. Skóra (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 61-126. Tom II, Wyd.UW-M 2020, Lex el.). Jeżeli zatem, na gruncie niniejszej sprawy, w toku czynionych ustaleń faktycznych organ prowadzący postępowanie dojdzie do przekonania, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o warunkach zabudowy, to wówczas powinien odmówić ich wydania. Powyższe wymagało jednak dokonania pełnych ustaleń, zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. Zaistniały w sprawie stan faktyczny nie dawał natomiast podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania. Organ administracji publicznej uchylił się od rozpatrzenia sprawy co do istoty.

Skoro w niniejszej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, ponieważ w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istniała sprawa administracyjna, organ I instancji winien merytorycznie rozpoznać sprawę - wydać bądź odmówić wydania warunków zabudowy, po przeprowadzeniu wnikliwej analizy w zakresie przedmiotu postępowania. Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 105 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Kolegium wskazało, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej powinno dotyczyć również zagadnień umożliwiających weryfikację potrzeby przedłożenia decyzji środowiskowej, przy czym powinno być ono przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. Organy obowiązane są zatem zgromadzić wyczerpujący materiał dowodowy, a następnie go przeanalizować z uwzględnieniem wskazanej powyżej zasady prawdy obiektywnej.

W trakcie prowadzonego postępowania uzyskano opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, w której wskazano, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaliczane są w myśl: § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b - garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 52, 54-57 i 59 ww. rozporządzenia, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, § 3 ust. 2 pkt 3 przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. (...).

Jak podkreślił organ I instancji z analizy przedmiotowego wniosku WZ dla ww. zamierzenia jak również z uwagi, iż w bezpośrednim sąsiedztwie procedowanego postępowania zostało wydane pozwolenie na budowę z dnia 2.09.2020 r. dla inwestycji pn.: "Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek 1, budynek 2, budynek 3 i budynek 4) z garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczna i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu na części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]", której projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją o ustalenie warunków zabudowy z dnia 20.03.2020 r. wynika, iż ww. zakresy stanowią jedno przedsięwzięcie z uwagi na wspólną obsługę komunikacyjną (wspólny wjazd zlokalizowany na części działek nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid.. oraz wspólna droga wewnętrzna), a ich parametry w zakresie istniejących i planowanych garaży, miejsc postojowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą łącznie przekraczają próg określony w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b ww. rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe organ opiniujący wskazał, że planowane zamierzenie objęte wnioskiem stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia i wymaga zgodnie z artykułem 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym, mając na uwadze cytowane przepisy art. 72 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w sprawie konieczne było pozyskanie na etapie inwestycyjnym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium podzieliło w całości stanowisko organu I instancji, w tym zakresie. Jednakże Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji w zakresie wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości w niniejszym postępowaniu, która skutkowała koniecznością jego umorzenia. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ze swej istoty stanowi żądanie określenia warunków dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które prowadzić będzie do zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Tym samym kwestia, czy określona we wniosku inwestycja w sposób znaczący oddziaływać będzie na środowisko, a co za tym idzie wiązać się musi z koniecznością przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest elementem zagadnienia merytorycznego, którego oceny dokonuje organ rozpoznający wniosek w decyzji.

Od powyższej decyzji sprzeciw wniósł M. M. zarzucając naruszenie:

1/ prawa materialnego poprzez przyjęcie błędnej wykładni prawnej, literalnej i celowościowej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia, naruszenie norm o charakterze powszechnie obowiązującym stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, kodeksu postępowania administracyjnego;

2/ interesu prawnego skarżącego;

3/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 140 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia należytego postępowania dowodowego, a tym samym niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji; brak dokonania oceny całego materiału dowodowego i wydanie decyzji na podstawie fragmentarycznego materiału dowodowego pomimo, że organ miał obowiązek dokonać oceny na podstawie całego materiału dowodowego. W zakresie oceny dowodów poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji z dnia 15 grudnia 2022 r.;

4/ przepisów poprzez błędne uznanie za nieustalone faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji gdy ustalono fakty na podstawie których wniosek taki można by wyprowadzić.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie decyzji SKO z dnia 15 grudnia 2022 r.

Na powyższą decyzję tożsamo brzmiące sprzeciwy wnieśli również Z. D. oraz D. D. i G. D..

Sprzeciw wniósł również R. Ł. podnosząc, że organ II instancji winien był sam merytorycznie rozstrzygnąć niniejszą sprawę. Wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprzeciwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Jak stanowi art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).

Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Ustawodawca wąsko zakreślił zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej decyzji kasacyjnej. Nie dotyczy ona bowiem zgodności zaskarżonej decyzji ze wszystkimi przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych), lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 K.p.a. Takie założenie pozwala osiągnąć znaczną szybkość postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wniesionym sprzeciwem, tak aby osiągnąć terminy określone przez ustawodawcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2182/18 oraz z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt I OSK 3103/18; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Z tej normy prawnej wynika, że wydanie decyzji kasacyjnej połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek, które powinny znaleźć potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Po pierwsze, organ odwoławczy jest zobowiązany wykazać, że postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie – niezbędnym jest wykazanie istnienia niewyjaśnionego przez organ I instancji zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a.

W rozpoznawanej sprawie ze sprzeciwów - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 105 § 1 k.p.a. - do umorzenia postępowania w sprawie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Umorzenie postępowania jest bowiem wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty. Jeżeli organ I instancji, po dokonaniu szczegółowych ustaleń faktycznych dojdzie do wniosku, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o warunkach zabudowy, to powinien odmówić ich wydania.

Z dotychczasowej analizy wniosku dla zamierzenia inwestycyjnego wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie wydane zostało pozwolenie na budowę nr [...].[...] z dnia 2 września 2020 r dla inwestycji "Budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych budynek 1 , budynek 2 , budynek 3 , budynek 4 z garażami podziemnymi, naziemnymi , miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczna i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu". Z porównania zakresu tego przedsięwzięcia z wnioskowanym można dojść do wniosku, że ich zakresy stanowią jedno przedsięwzięcie z uwagi na wspólną obsługę komunikacyjną (wspólny wjazd zlokalizowany na części działek nr [...], [...] obr. [...] oraz wspólna droga wewnętrzna), a ich parametry w zakresie istniejących i planowanych garaży łącznie przekraczają próg określony w § 3 ust 1 pkt 58 lit b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2019 r poz. 1839). Organ opiniujący wskazał, że planowane zamierzenie objęte wnioskiem w rozpoznawanej sprawie stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego mając na uwadze art. 72 ust 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2022.1029 t.j. z dnia 2022.05.16) w sprawie konieczne było pozyskanie na etapie inwestycyjnym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Złożony wniosek stanowi żądanie określenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które prowadzić będzie do zmiany zagospodarowania terenu. Kwestia przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a następnie ocena wniosku w kontekście tej decyzji jest elementem zagadnienia merytorycznego. Nieprzedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi braku formalnego w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a.

Wbrew twierdzeniom sprzeciwów, dotychczasowe postępowanie wyjaśniające, przed organem I instancji było niewystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia, a braki w zgromadzonym materiale są istotne. W tej sytuacji nie było możliwości merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy. Niemożliwym było uzupełnienie tego materiału przez organ odwoławczy w trybie art. 136 K.p.a. Uchylenie decyzji organu I instancji w celu przeprowadzenia postępowania i ponownego rozpatrzenia, po zbadaniu całokształtu materiału dowodowego, ma również to znaczenie, że zagwarantowane będzie prawo stron do złożenia ewentualnego odwołania. Strona ma bowiem prawo do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego w sprawie (art. 15 k.p.a.).

Z powyższych względów sprzeciwy należało oddalić na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.