Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 317/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 19a pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2516
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
article: art. 9f ust. 1, art. 9g
journal: Dz.U. 2021 poz 1249
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie - t.j.

SENTENCJA

Dnia 25 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2024 roku sprawy ze skargi W. W. na czynność Komendanta Policji z dnia 27 lutego 2024r. w przedmiocie odebrania broni palnej do celów sportowych, amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność posiadania broni oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną czynnością z 27 lutego 2024 r. Komendant Policji (dalej: KWP), działając przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji [...] (KPP [...]), na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2516 ze zm., dalej: u.b.a.), odebrał W. W. opisane w dokumencie pokwitowania broń, amunicję i dokumenty. Uzasadnienie do dokonanej czynności tj. pismo KWP z 23 lutego 2024 r. zostało doręczone W. W. w dniu 5 marca 2024 r. Czynności dokonano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Przewodniczący Zespołu Interdyscyplinarnego w [...] pismem z 16 lutego 2024 r., działając na podstawie art. 9f ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1249 ze zm., dalej: u.p.p.d.), poinformował Komisariat Policji w [...], że wobec W. W. wszczęto procedurę "Niebieskiej Karty". W związku z powyższym oraz posiadaną wiedzą, że skarżący posiada broń palną oraz zezwolenie na posiadanie broni palnej zwrócono się o niezwłoczne podjęcie stosownych działań celem zabezpieczenia broni. Podano prawdopodobny adres przechowywano broni – ul. [...], [...].

W związku z powyższym tego samego dnia KWP zwrócił się do KPP [...] o zabezpieczenie broni, której posiadaczem jest W. W..

Następnie KWP 20 lutego 2024 r. na podstawie art. 19a ust. 4 u.b.a. zobowiązał W. W. do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz dostarczenia wydanych na ich podstawie orzeczeń potwierdzających zdolność do dysponowania bronią palną. Tego też dnia KWP nakazał KPP [...] wydanie opinii o skarżącym.

23 lutego 2024 r. KWP nakazał KPP [...] na podstawie art. 19 ust. 1 u.b.a. spowodowanie odebrania skarżącemu broni, amunicji i dokumentów z tym związanych. Jednocześnie, jak wskazano na wstępie, skarżącemu pisemnie wyjaśniono powody odebrania broni, amunicji i dokumentacji. Wskazano na okoliczność rozpoczęcia procedury "Niebieskiej Karty" w związku z podejrzeniem stosowania przez skarżącego przemocy w rodzinie. KWP uznał, że okoliczność ta wystarczająco uzasadnia podejrzenie, że skarżący może należeć do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., co daje podstawę do zastosowania art. 19 ust. 1 u.b.a. W rezultacie wskazaną na wstępie czynnością z 27 lutego 2024 r. odebrano W. W. broń, amunicję oraz stosowne dokumenty.

W skardze do Sądu na powyższą czynność materialno-techniczną W. W. podkreślił, że w jego domu – ze względu na dobro dziecka, aby nie tworzyć napiętej sytuacji – przebywa sporadycznie, nie nocując tam, z uwagi na fakt, że jego była żona sobie tego nie życzy. Wyjątkiem są sytuację, gdy skarżący ma się zaopiekować córką lub jest potrzeba napraw. Takie zaś zdarzenia miały miejsce kilkukrotnie. Wyjaśnił, że z byłą żoną kontakt nawiązuje wyłącznie w związku z opieką nad dzieckiem oraz wywiązywania się z umowy i ustalenia warunków opuszczenia przez skarżącego domu z rekompensatą po jego sprzedaży. Podniósł, że nie wie na jakiej podstawie KWP podniósł zarzut nadużywania alkoholu. Wyjaśnił, że nie mieszka w domu w [...] – miejscu zamieszkania byłej żony, a od 30.08.2022 r. podjął leczenie w związku z podejrzeniem raka, co wyklucza picie alkoholu. Dodał, że z informacji dzielnicowego wynika, że uporczywie skarżący namawiał byłą żonę do opuszczenia jej miejsca zamieszkania od września 2023 r. do lutego 2024 r. (słowne sugestie), co nie miało miejsca. Zdaniem skarżącego KWP nie może prewencyjnie odbierać prawa do posiadania broni bez rzetelnego zbadania stanu faktycznego.

W odpowiedzi KWP wniósł oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Podniósł, że samo prowadzenie procedury Niebieskiej Karty w stosunku do skarżącego daje podstawę do zastosowania art. 19 ust. 1 i art. 19a u.b.a. Organ przedstawił też okoliczności, które miały miejsce po przeprowadzeniu zaskarżonej czynności, w zakresie postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń.

Skarżący w piśmie z 24 czerwca 2024 r. wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Zaznaczył, że podstawą dokonania zaskarżonej czynności powinno być wszechstronne zbadanie stanu faktycznego, a nie stwierdzenie, że skoro toczą się "jakieś postępowania" to dana osoba jest winna. Pominięto, że skarżący rzadko bywa w miejscu zamieszkania byłej żony, jak i nie wzięto pod uwagę wyniku badań lekarskich i psychologicznych w związku ze skierowaniem dokonanym przez KWP.

Na rozprawie sądowej 25 września 2024 r. skarżący wniósł i wywiódł jak w skardze. Podkreślił, że założenie Niebieskiej Karty nie jest przesłanką odebrania pozwolenia na broń. Wskazał, że przed wykonaniem zaskarżonej czynności przez Policję nie otrzymał żadnego aktu odbierającego mu pozwolenie na broń. Policja nie przeprowadziła postępowania wyjaśniającego dot. przeciwwskazań do posiadania pozwolenia na broń. Pełnomocnik KWP wniósł i wywiódł jak w odpowiedzi na skargę wskazując nadto, że pismo skarżącego z czerwca 2024 r. stanowi tylko polemikę z prawidłowym stanowiskiem organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje - stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.) orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem (...). Z kolei w myśli art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu przez "czynność", o jakiej mowa w ww. przepisie należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Natomiast "akty" zewnętrznie są zbliżone do decyzji administracyjnych czy postanowień, nie przybierają jednakże wspomnianej formy, chociażby z uwagi na brak podstawy prawnej dla takiego rozstrzygnięcia. Stanowią jednak jednostronne, niekiedy władcze z wszelkimi tego konsekwencjami, wypowiedzenie się organu w konkretnej sprawie wobec indywidualnego podmiotu [M. Jaśkowska, Akty i czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym jako przedmiot kontroli, [w:] Polski model sądownictwa administracyjnego, J. Stelmasiak, J. Niczyporuk, S. Fundowicz (red.), Lublin 2003, s. 167]. Akty charakteryzuje większy stopień sformalizowania. Przybierają postać pism, wykazów, zaświadczeń. Są władcze, ale w tym znaczeniu, że podejmowane są jednostronnie przez organ wydający [tamże, s. 168]. Czynności zaś "przybierają postać działań faktycznych, które w wyniku ich realizacji wywołają następstwo w postaci uprawnień lub obowiązków, jakie przepis prawa łączy z ich podjęciem" [tamże]. Jak wskazuje B. Adamiak "zakres przedmiotowy aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego, które wyłączają dopuszczalność wydania decyzji czy postanowienia, wymagają jednak od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku" [B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 PrPostSądAdm), ZNSA 2006, Nr 2, s. 12]". [cyt. za: A. Celińska-Grzegorczyk, glosa do uchwały NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., II GPS 2/13, ZNSA 2014, Nr 5, s. 180 oraz T. Grossmann, Skarga do WSA Praktyczne wskazówki, przykłady, kazusy, orzecznictwo, C.H.Beck, 5. wydanie, str. 178 i nast.].

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi W. W. uczynił czynność materialno-techniczną z 27 lutego 2024 r. dokonaną przez KWP, który posłużył się funkcjonariuszami KPP [...], polegającą na odebraniu skarżącemu opisane w dokumencie pokwitowania broń, amunicję i dokumenty. Czynności tej – jak wynika z pokwitowania – dokonano na podstawie art. 19 ust. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2516, dalej: u.b.a.).

Przepis art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. stanowi, że osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie broni palnej, a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu. Wedle art. 18 ust. 1 pkt 1-2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: 1) nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7; 2) należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. wskazuje się, że chodzi o osoby:

2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2123), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;

3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;

4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;

5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

– przeciwko życiu i zdrowiu,

– przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

W świetle powołanych przepisów należy uznać, że działanie Policji podejmowane na podstawie art. 19 ust. 1 u.b.a. - określone jako "odebranie broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni" - gdyż fizycznemu "odebraniu" ww. przedmiotów towarzyszy zwykłe wydanie przez organ Policji "pokwitowania odbioru", w orzecznictwie sądowym jednolicie traktuje się jako tzw. czynność materialno-techniczną. Tak też tego rodzaju działanie organu Policji zakwalifikował Trybunał Konstytucyjny wypowiadając się na gruncie art. 19 ust. 1a u.b.a., który normuje odebranie za pokwitowaniem broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 (wyrok z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12, publ.: OTK-A 2013/9/139). Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, iż czynności materialno-techniczne mają wyraźną podstawę prawną, upoważnienie mające postać aktu normatywnego albo aktu administracyjnego. Obywatele muszą się im podporządkować, a prawnym obowiązkiem organów administracji jest współudział w tych czynnościach. W przeciwieństwie do aktów, czynności nie są (co do zasady) skierowane wprost na wywołanie skutków prawnych, lecz osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy. Zabezpieczenie prewencyjne broni dotyczy wyłącznie osób mających ją legalnie. Zabezpieczenie prewencyjne nie jest uzależnione od dobrej woli posiadacza broni. W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom organów Policji lub jej funkcjonariuszy, policjanci mogą stosować środki przymusu bezpośredniego. Dodać przyjdzie, że pokwitowanie za odebraną broń może być sporządzone w dowolnej formie, winno jednak zawierać informację kto dokonał odebrania i jakiej broni (por. prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z: 20 października 2016r., sygn. akt IV SA/Po 580/16, z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 694/16, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie, owa czynność odebrania broni, amunicji i dokumentów za pokwitowaniem odbyła się w dniu 27 lutego 2024 r. W pokwitowaniu odebrania, podobnie jak i w piśmie wyjaśniającym powody odebrania z 23 lutego 2024 r. KWP powołał się na przepis art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a., jako materialnoprawną podstawę prewencyjnego zabezpieczenia broni posiadanej przez skarżącego legalnie na podstawie pozwolenia na broń. W owym piśmie z jednej strony powołano się na przepis art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a., z drugiej zaś wskazano na informację Zespołu Interdyscyplinarnego w [...] o wszczęciu wobec skarżącego procedury "Niebieskiej Karty" w związku z podejrzeniem stosowania przemocy. W rezultacie stwierdzono, że okoliczności te dostatecznie uzasadniają podejrzenie, że skarżący może należeć do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4, co daje podstawę organowi do zastosowania art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a.

W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy przyjąć, że w piśmie KWP z 23 lutego 2024 r. oraz pokwitowaniu czynności odebrania broni, amunicji i dokumentów z 27 lutego 2024 r. błędnie wskazano jako podstawę prawną działania art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a., pomimo, iż w istocie podstawę prawną zaskarżonej czynności stanowił przepis art. 19a pkt 1 u.b.a. Owe uchybienie organu nie rzutuje jednak na legalność działania organu, co Sąd poniżej wyjaśni.

Zgodnie z art. 19a pkt 1 u.b.a. osobie posiadającej broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni Policja, a w przypadku żołnierza pełniącego czynną służbę wojskową Żandarmeria Wojskowa, odbiera za pokwitowaniem broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku wszczęcia wobec tej osoby procedury "Niebieskie Karty" w związku z zagrożeniem życia lub zdrowia osoby doznającej przemocy domowej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1249 oraz z 2023 r. poz. 289 i 535). Z przepisu tego wynika, że obligatoryjnie dochodzi do odebrania broni, amunicji i stosownych dokumentów osobie wówczas, gdy wobec tej osoby wszczęto procedurę "Niebieskiej "Karty" w związku z zagrożeniem zdrowia lub życia osoby doznającej przemocy domowej. Wymaga wskazania, że przepis art. 9f. ww. ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej (dalej: u.p.p.d.) określa, iż jeżeli osoba stosująca przemoc domową posiada broń palną, o wszczęciu wobec niej procedury "Niebieskiej Karty" niezwłocznie powiadamia się komórkę organizacyjną Komendy Wojewódzkiej Policji albo Stołecznej Policji, właściwą w sprawach wydawania pozwoleń na broń. Zgodnie zaś z art. 9g tejże ustawy odebranie broni palnej, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobom stosującym przemoc domową w związku z zagrożeniem życia lub zdrowia osoby doznającej przemocy domowej odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516).

Przepis art. 19a u.b.a., jak i powołane przepisy art. 9f i 9g u.p.p.d. zostały wprowadzone mocą ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 535) i obowiązują od 22 czerwca 2023 r. W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wskazano, że: "W celu bezwzględnego zapewnienia bezpieczeństwa osobom doznającym przemocy domowej w projektowanej regulacji określono sposób postępowania w przypadku, gdy osoba stosująca przemoc domową posiada broń palną, odsyłając w tym zakresie do przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955 oraz z 2022 r. poz. 275). Uznano, że w takim przypadku jest niezbędne odebranie broni palnej, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni w chwili wszczęcia procedury "Niebieskie Karty", a zwrot następuje po przeprowadzeniu badań lekarskich i psychologicznych, analogicznych jak uregulowane w art. 15a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Duża liczba pozytywnie rozpatrywanych wniosków o wydanie pozwolenia na broń, związana z rosnącą popularnością sportu strzeleckiego, grup rekonstrukcji historycznej, ale także rekrutacji do Wojsk Obrony Terytorialnej, zwłaszcza po wszczęciu przez [...] wojny napastniczej przeciwko [...], nie może stwarzać zagrożenia dla osób doznających przemocy w rodzinie. Jedynie bezwzględne odebranie broni palnej posiadanej na podstawie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji każdej osobie stosującej przemoc – fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną – stanowi proporcjonalny i skuteczny środek zapewniający, że ta broń nie zostanie użyta przeciwko osobie doznającej przemocy." (uzasadnienie rządowego projektu ustawy z przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw druk nr 2799, publ.: https://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/druk.xsp?nr=2799).

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że z powołanych przepisów wynika, że wszczęcie procedury "Niebieskiej Karty" w związku z zagrożeniem życia lub zdrowia osoby doznającej przemocy domowej samo w sobie stanowi podstawę do dokonania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji czynności odebrania broni, amunicji i stosownych dokumentów osobie podejrzanej o stosowanie przemocy domowej. Aktualne przy tym pozostaje stanowisko prezentowane wyżej, że również na gruncie art. 19a u.b.a. mamy do czynienia z czynnością materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 3 pkt 4 P.p.s.a.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy Sąd pragnie wskazać, że Przewodniczący Zespołu Interdyscyplinarnego w [...] na podstawie art. 9f ust. 1 i 3 u.p.p.d. zawiadomił organy Policji, że wobec skarżącego wszczęto procedurę "Niebieskiej Karty", prosząc o niezwłoczne podjęcie stosownych działań celem zabezpieczenia broni przezeń posiadanej.

W ocenie Sądu już sama ta okoliczność – jak wynika z przepisów art. 19a pkt 1 u.b.a. w zw. z art. 9f ust. 1 u.p.p.d. – stanowiła wystarczającą podstawę do obligatoryjnego odebrania skarżącemu posiadanej, na podstawie pozwolenia, broni, amunicji i związanych z tym dokumentów. Wskazana nowelizacja z 2023 r. miała bowiem na celu zabezpieczenie sytuacji rodzinnej osoby lub osób, które mogą doznawać przemocy domowej od osoby bliskiej posiadającej pozwolenie na broń. Dlatego też ustawodawca – jak należy przyjąć - posłużył się możliwie najskuteczniejszą, najprostszą i możliwie najszybszą w wykonaniu instytucją prawną – czynności materialno-technicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. polegającą na odebraniu przez organ Policji (działający przez funkcjonariuszy) za pokwitowaniem broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni. W tym stanie rzeczy uznać należy, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają okoliczności wskazywane w skardze, a dotyczące częstotliwości pobytów skarżącego w domu, w którym zamieszkują osoby (córka i była żona), które – jak przyjął Zespół Interdyscyplinarny wszczynając procedurę "Niebieskiej Karty" – mogą doświadczać z jego strony przemocy domowej. Okoliczności tej w sytuacji powyższego zawiadomienia Zespołu nie było konieczności badać. Należało – jak uczynił to KWP – w sposób pilny prewencyjnie doprowadzić do odebrania skarżącemu broni, amunicji i związanych z tym dokumentów.

W kontekście powyższego nie miało również wpływu na wynik sprawy uchybienie organu polegające na błędnym powołaniu w pokwitowaniu odebrania broni, amunicji i dokumentów oraz piśmie z 23 lutego 2024 r. przepisu art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. w sytuacji, gdy rzeczywistą i uzasadnioną podstawę prawną zaskarżonej czynności stanowił przepis art. 19a pkt 1 u.b.a. W stanie faktycznym niniejszej sprawy KWP posiadał w normie określonej w art. 19a pkt 1 u.b.a. umocowanie do działania.

Sąd pragnie również wyjaśnić, że przy tego rodzaju czynnościach, z założenia ustawodawcy pilnych, nie mamy do czynienia ze sformalizowanym postępowaniem administracyjnym, które rządzi się regułami określonymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 775 ze zm.). Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej czynności na dzień jej dokonania obowiązany był wziąć pod uwagę okoliczności, które zaszły przed jej podjęciem. Nie był zaś uprawniony badać i uwzględnić zdarzeń prawnych późniejszych, tj. orzeczeń z 12 marca 2024 r. (lekarskiego i psychologicznego), w wyniku których stwierdzono u skarżącego brak przeciwwskazań psychologicznych i zdrowotnych do dysponowania bronią.

Z powołanych wyżej względów Sąd nie dopatrzył się przesłanek do zakwestionowania przedmiotowej czynności, podjętej zgodnie z art. 19a pkt 1 u.b.a. Mając na uwadze powyższe skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.