Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 63/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 2, art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 21 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1866
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - tekst jedn.
article: art. 151, art. 119 pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] I SAB/Sz 63/24 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. D. (dalej: "strona", "skarżący"), powołując się na art. 2 w zw.

z art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U.2022.902) – dalej: "u.d.i.p.", pismem z dnia 30 listopada 2023 r. zwrócił się do Inspektor Sanitarny (dalej: "PPIS", "organ") o udostępnienie informacji publicznej, poprzez podanie (cyt.):

1. "Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?

3. Według informacji od prof. I. P.-S. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne

z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

13. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?".

Organ, odpowiadając na wniosek strony, przesłał do niej pismo z dnia 2 kwietnia 2024 r., nr EP.967.3.34.226.2024, w którym:

- w części wstępnej przedstawił m.in. podstawy prawne nałożenia obowiązku szczepień przeciw wybranym chorobom zakaźnym, schemat obowiązkowych szczepień ochronnych dla małoletniego A. D., wskazał na uprawnienia lekarza przeprowadzającego badanie kwalifikacyjne do odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, wymienił kompetencje Państwowej Inspekcji Sanitarnej co do prowadzenia działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, wyjaśnił przebieg dopuszczania szczepionek do obrotu;

- ustosunkował się do pytań zawartych we wniosku.

W odniesieniu do zagadnień enumeratywnie wymienionych we wniosku strony, organ wskazał, że:

- Ad 1. PPIS nie dokonuje analiz utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenza, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na nadzorowanym terenie.

- Ad 2. PPIS nie posiada listy osób dorosłych powyżej 19 roku życia, uchylających się od szczepień ochronnych. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U.2023.2077; dalej: "rozporządzenie o szczepieniach"), stanowiące akt wykonawczy do art. 17 ust. 10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U.2023.1284 ze zm.; dalej: "ustawa o zapobieganiu"), określa w § 3 ust. 1 grupy osób obowiązanych do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. Zgodnie ze wskazanym rozporządzeniem, osoby które ukończyły 19 roku życia nie podlegają obowiązkowi poddania się szczepieniom ochronnym, w związku z powyższym nie mogą się one uchylać się od obowiązku szczepień ochronnych.

- Ad 3. PPIS Ś. dokonuje corocznego sprawozdania z realizacji szczepień ochronnych dotyczącego stanu zaszczepienia oraz liczby przeprowadzonych szczepień ochronnych (druk MZ-54 zgodnie z ustawą o statystyce publicznej). Dane uzyskuje się od świadczeniodawców na podstawie posiadanych kart uodpornienia uwzględniają stan zaszczepienia według jednostki chorobowej, schematu dawek, wieku, płci (dotyczących szczepień przeciwko odrze, śwince, różyczce). Nie prowadzi się statystyk dotyczących narodowości.

- Ad 4. PPIS nie prowadzi ewidencji dotyczącej szczepień, które zostały odroczone przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat. Do sporządzania i przekazywania państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnego raportu o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień ochronnych osób małoletnich oraz danych osób sprawujących prawną pieczę nad osobą małoletnią, zobowiązani są lekarze sprawujący opiekę zdrowotną nad osobą małoletnią (art. 17 ust. 9b ustawy o zapobieganiu). Zgodnie z rozporządzeniem o szczepieniach raport o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, o którym mowa w art. 17 ust. 9b ustawy, jest sporządzany i przekazywany przez osoby przeprowadzające obowiązkowe szczepienia ochronne państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu. Podmiot leczniczy jest zobowiązany do przygotowania sprawozdania dotyczącego przeprowadzonych szczepień ochronnych i sporządzenia imiennego wykazu osób, które się od szczepień ochronnych uchylają, by umożliwić Państwowej Inspekcji Sanitarnej sprawowanie nadzoru nad wypełnianiem tego obowiązku oraz jego efektywną egzekucję. Wskazać bowiem należy, że przestrzeganie ustawowego obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu, jak również udzielenie informacji dotyczących jego realizacji zabezpieczone zostało przymusem administracyjnym. Świadczeniodawca w ww. raporcie nie zgłasza osób, u których stwierdzono przeciwskazania do szczepień ochronnych, zgodnie z aktualną wykładnią prawną osoba taka nie uchyla się od obowiązku szczepień ochronnych, z uwagi na stwierdzone przeciwskazania.

W przeciągu ostatnich 5 lat PPIS, działając jako wierzyciel w rozumieniu art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2023.2505 ze zm.) wystosował do organu egzekucyjnego 2 wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na zaistnienie w czasie prowadzonej egzekucji administracyjnej długotrwałych przeciwskazań od szczepień ochronnych u osoby małoletniej.

- Ad 5. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zapobieganiu lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego, ma obowiązek w ciągu 24 godzin od powzięcia podejrzenia jego wystąpienia zgłoszenia takiego przypadku do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca powzięcia podejrzenia jego wystąpienia. W przypadku odnotowania w dokumentacji medycznej pacjenta wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego przez lekarza i jednocześnie niezgłoszenia tego faktu do właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarny, organ państwowej inspekcji sanitarnej podejmuje czynności wobec osoby, na której ciążył obowiązek zgłoszenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ciągu ostatnich 5 lat PPIS nie stwierdził podczas realizacji zadań wynikających z art. 5 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. 2024.416), aby w dokumentacji medycznej pacjenta dotyczącej szczepień ochronnych, lekarz rozpoznał niepożądany odczyn poszczepienny i nie zgłosił tego faktu do właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W związku z tym w przeciągu 5 lat PPIS nie nałożył żadnej grzywny na lekarza sprawującego opiekę zdrowotną.

- Ad 6. PPIS w ramach prowadzonej działalności nad zgłaszalnością Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych (dalej: "NOP") nie odnotował w przeciągu ostatnich 5 lat zgonu z powodu przyjęcia szczepienia ochronnego wśród dzieci i młodzieży do 19 roku życia.

- Ad 7. W analizowanym okresie nie odnotowano NOP o klasyfikacji ciężkiej.

2024 r. (do dnia 2 kwietnia 2024 r.) – 0

2023 r. – 2 (klasyfikacja NOP poważny): szczepionka MMR Vax Pro/Synflorix, Priorix

2022 r. – 3: (klasyfikacja NOP łagodny) DTP/ActHib/lmovax Polio, Gardasil 9, Hexacima/Synflorix/Rotateq

2021 r. – 7 (klasyfikacja NOP 1 poważny, pozostałe łagodny): AstraZeneca AB, Moderna, Pfizer

2020 r. – 0, 2019 r. – 0

- Ad 8. PPIS nie prowadzi ewidencji dotyczących wypłaconych odszkodowań za wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego.

- Ad 9. Zgodnie z art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych (w tym zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi), natomiast art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że w demokratycznym państwie prawa konstytucyjne wolności i prawa mogą być ograniczane w drodze ustawy, m.in. gdy jest to niezbędne dla ochrony zdrowia.

- Ad 10. Na podstawie art. 17a ustawy o zapobieganiu w przypadku, gdy w wyniku szczepienia ochronnego, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 17 ust. 10 albo art. 46 ust. 4 pkt 7, u osoby u której zostało przeprowadzone to szczepienie, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, w wyniku których osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo u osoby tej wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni, przysługuje świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych. Postępowanie w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego prowadzone jest przez Rzecznika Praw Pacjenta, przy którym działa Zespół do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych (art. 17d ust. 1 i ust. 2 ustawy o zapobieganiu). Wniosek o przyznanie Świadczenia Kompensacyjnego wnosi się do Rzecznika Praw Pacjenta.

- Ad 11. Do zakresu zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy nadzór nad realizacją szczepień ochronnych, w tym nadzór nad terminowością wykonywania szczepień ochronnych wskazanych w załączniku 1 rozporządzenia o szczepieniach. W przypadku niedopełnienia w oznaczonym terminie ww. obowiązku państwowy powiatowy inspektor sanitarny wszczyna postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Informacje o osobach, u których nie wykonano szczepień ochronnych przekazywane są przed osoby przeprowadzające obowiązkowe szczepienia ochronne państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu. PPIS nie dokonuje kwalifikacji do szczepień ochronnych, w tym nie dokonuje wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionek przed szczepieniem. To lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne decyduje o możliwości przeprowadzenie danego szczepienia ochronnego oraz o ewentualnych czasowych/stałych przeciwskazaniach do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych.

- Ad 12. Nie stanowi informacji publicznej.

- Ad 13. Ustawa o zapobieganiu i akt wykonawczy do tej ustawy – rozporządzenie o szczepieniach, które określa m.in. wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby lub grupy osób obowiązane do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych, schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia, sposób przeprowadzanie szczepień ochronnych oraz tryb przeprowadzania konsultacji specjalistycznej dla osób w przypadku, których lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego. Schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i termin ich podania wymagane dla danego szczepienia, z uwzględnieniem, wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia określa załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia.

Skarżący, pismem z dnia 16 kwietnia 2024 r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność PPIS w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej, o którą wnosił pismem z 26 marca 2024 r. W złożonej skardze zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej i wniósł o:

1) zobowiązanie PPIS do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącego z dnia 26 marca 2024 r. i udzielenia informacji publicznej,

2) orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej do PPIS w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych. Pismem z dnia 2 kwietnia 2024 r. PPIS odpowiedział na ww. wniosek, udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając do publikacji. Do dnia złożenia skargi skarżący nie uzyskał od organu żadnych innych informacji. Według skarżącego przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącemu informacji publicznej. Organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie skarżącego albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, stosownie uzasadniając decyzję. Organ pozostaje zatem w bezczynności.

PPIS, pismem z dnia 26 kwietnia 2024 r., udzielił odpowiedzi na skargę strony.

Organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że jest ona całkowicie nieuzasadniona, a przywołane w niej okoliczności faktyczne nie polegają na prawdzie.

Organ podniósł, że w piśmie z 2 kwietnia 2024 r. udzielił wyczerpującej odpowiedzi na wszystkie 13 pytań zawartych we wniosku z 26 marca 2024 r. Zaznaczył przy tym, że formułując odpowiedź w zakresie pytania nr 12 (tj. poprzez wskazanie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej), także podjął czynności prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność PPIS

w zakresie rozpoznania wniosku skarżących z 27 marca 2024 r. złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi dotyczącej bezczynności organu, odnotować trzeba, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Stąd skarga wniesiona

w niniejszej sprawie była dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.

Art. 13 u.d.i.p. stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1), a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno–technicznej), albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy lub przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 oraz

w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka–Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315).

Z bezczynnością organu w sprawie udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności

w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r.,

s. 103).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że Inspektor Sanitarny należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.

Należy wskazać, że w piśmie z 2 kwietnia 2024 r. organ udzielił skarżącemu szczegółowej odpowiedzi na wniosek, przekazując posiadane informacje, co zostało powołane na wstępie niniejszego uzasadnienia i co będzie jeszcze analizowane w jego dalszej części.

Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ z uwagi na udzieloną skarżącemu odpowiedź zawartą w ww. piśmie z 2 kwietnia 2024 r. - pozostaje w bezczynności.

Oceniając tę kwestię, stwierdzić należy, że organ nie pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi.

Wniosek skarżącego z 27 marca 2024 r., wobec odpowiedzi organu udzielonej pismem z 2 kwietnia 2024 r. - został załatwiony przez organ w ustawowym terminie

i w przewidzianej przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej formie.

W odpowiedzi na wniosek, udostępnił skarżącym posiadane informacje publiczne (odpowiedź na pytania nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, i 13). Organ poinformował jednocześnie, że pytanie 12 nie stanowi informacji publicznej.

Istotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, że organ poinformował skarżącego zgodnie z wymogami ustawy o dostępie do informacji publicznej, że nie dysponuje częścią żądanych informacji, o których udostępnienie zwracali się oni. Brak jest również podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bowiem charakter części żądanych informacji wskazuje na to, że nie mają one charakteru informacji publicznej tj. pytanie 12.

Skarżący zarzucił organowi bezczynność przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, przy czym w istocie nie sprecyzowalł na czym miałoby polegać nieprawidłowe działanie organu, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że udzielona przez organ informacja jest "nikła".

Podkreślić w tym miejscu należy, że sąd w tym postępowaniu nie rozstrzyga

o zasadności przymusowych szczepień dzieci lecz o obowiązkach organu wynikających z przepisów u.d.i.p.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna,

w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej; podmiotach, o których mowa

w art. 4 ust. 1 (statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej

i pozabudżetowej, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz

o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych); danych publicznych (treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska

w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych); majątku publicznym.

Wskazać należy, że art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odnosi się w pierwszym rzędzie do informacji publicznej dotyczącej sfery faktów (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 35). Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Powyższe oznacza, że nie wszystko to o co się wnioskodawcy zwracają do organów władzy publicznej stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Na tym tle w orzecznictwie ustalono, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie

z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez organ dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U.2016.1866 ze zm.) – dalej: "u.z.z.ch.z." - oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz.U. 2010 r. Nr 254 poz. 1711) - por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17.

Zgodnie z art. 30 ust.1 u.z.z.ch.z., państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, prowadzą rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego.

Powyższe dane stanowią więc informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p.

Odnosząc przytoczony stan prawny do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z obszernego zakresu przedstawionych we wniosku Skarżących pytań, tylko niektóre podniesione kwestie mogą być uznane za żądanie udzielenia przez organ informacji publicznej, czyli informacji, które odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu, wytworzone lub posiadane przez ten organ. Zdecydowana większość podnoszonych kwestii dotyczy informacji ogólnych dotyczących ochrony zdrowia w aspekcie związanych z problematyką szczepień.

Podkreślić należy, że organ udzielił odpowiedzi (informacji) na większość zadanych pytań, w tym w odniesieniu do jednego z nich wskazał, że zapytanie to nie stanowi informacji publicznej. Nie sposób więc uznać, aby w przekazywanej na wniosek informacji publicznej, udzielanej na podstawie przepisów u.d.i.p., organ obowiązany był do przytaczania (powielania) szczegółowych wiadomości bądź streszczania publikacji naukowych odnoszących się tylko pośrednio do zadanych pytań. W szczególności nie można też uznać aby takie wiadomości spełniały ustawową definicję informacji publicznej i miały bezpośredni związek z działalnością organu, wynikającą z przytoczonych przepisów.

Nie można więc podzielić zarzutu skargi (w istocie jedynego), że organ dzielił odpowiedzi w stopniu "nikłym". Odpowiedź organu bowiem zawiera się na 9 stronach

i poprzedzona jest szerokimi informacjami wstępnymi w doniesieniu do szczepień ochronnych.

Jak przedstawiono powyżej, organ udzielił szczegółowych informacji i dodatkowo wskazywał na możliwość uzyskania dodatkowych wiadomości, mogących zaspokoić poszukiwaną wiedzę skarżącego w zakresie szczepień.

Sąd wskazuje, że jakkolwiek co do zasady przy udzielaniu informacji publicznej na wniosek nie jest wystarczające opublikowanie informacji na jakiejkolwiek stronie internetowej lub w jakimkolwiek innym niż Biuletyn Informacji Publicznej systemie informacji – co znajduje uzasadnienie w przepisach art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i art. 10 ust. 1 u.d.i.p., jednakże w przedmiotowej sprawie organ nie odsyłał do stron internetowych zamiast udzielenia informacji, lecz wskazywał na możliwość uzyskania dodatkowych wiadomości (wiedzy) o interesujących skarżącego problemach.

Co do wiadomości, które według organu nie stanowią informacji publicznej

w rozumieniu przepisów u.d.i.p., a więc zawartego w punkcie 12 tj.: "Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne, czy zaleca przymuszanie do szczepień, jeśli tak, to w jakiej formie, sąd podziela stanowisko organu, że w istocie nie stanowiło ono zapytań o informację publiczną w ramach przepisów u.d.i.p., nie dotyczyło przede wszystkim działań organu. Zapytanie to dotyczyło w istocie wiedzy organu na różne tematy, wykraczający poza zakres art. 6 u.d.i.p.

W konsekwencji zatem sąd uznał, że organ wywiązał się ze swojego ustawowego obowiązku udostępnienia informacji publicznej i udzielił odpowiedzi na zadane pytania.

Odnosząc się do powoływanego w skardze orzecznictwa stwierdzić należy, że poglądy wyrażone w tych wyrokach sąd w pełni podziela, jednak zauważyć należy, że poglądy te nie dotyczą bezpośrednio kwestii spornej w rozpoznawanej sprawie.

Podkreślić jeszcze należy, że w skardze nie wykazano w jakim zakresie organ nie udzielił wyczerpującej informacji.

Nie znajdując więc podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się zarzucanej

w skardze bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, Sąd uznał skargę za niezasadną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).