Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 18/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1553
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 22 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2023 roku sprawy ze skargi S. i [...] sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowy Sączu z dnia 9 listopada 2022 roku, znak: SKO-Z-4100.20/22 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu znak: SKO-Z-4100.20/22 z dnia 9 listopada 2022 roku utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Krynicy-Zdroju z dnia 3 sierpnia 2022 r. (znak: liM.6724.Z. 195.2022) o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach.

Wnioskiem z dnia 7 lipca 2022 roku S.sp.k. w W. zwróciła się do Burmistrza Krynicy – Zdroju o wydanie zaświadczenia w przedmiocie zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektów budowlanych w postaci wyodrębnienia w istniejących budynkach 18 apartamentów przeznaczonych na wynajem do czasowego pobytu ludzi z uchwałą nr LI.303.2014 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 - Czarny Potok)".

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2022 roku Burmistrz Krynicy – Zdroju odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, wskazując że zamierzenie wymienione we wniosku nie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Uzdrowisko Krynica -Zdrój (Obszar 5 - Czarny Potok)".

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że ww. działka objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr LI.303.2014 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica - Zdrój (OBSZAR 5 -CZARNY POTOK)" (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2014 r. poz. 1151 ze zm.) i leży w terenie oznaczonym symbolem "5.Uh.3", którego przeznaczeniem podstawowym są usługi hotelarskie realizowane jako hotele, pensjonaty, ośrodki lub domy wypoczynkowe.

W dalszej części uzasadnienia organ powołał się na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 2211) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2166) uznając, że zamierzone przez wnioskodawcę wyodrębnienie samodzielnych lokali pod wynajem cyt.: "pozostaje w sprzeczności z charakterem budynku hotelowego i stanowi próbę przekształcenia usług hotelarskich w wielolokalowy budynek usługowy lub wielorodzinny/wielolokalowy budynek mieszkalny". W konsekwencji organ uznał, że brak jest możliwości wydania wnioskowanego zaświadczenia

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka S.sp.k. w W. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W ocenie organu odwoławczego zamierzony przez wnioskodawcę sposób użytkowania budynków nie mieści się w granicach określonego w MPZP przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego terenów "5.Uh.3". Przede wszystkim organ odwoławczy wskazał, że przepisy § 14 ust. 2 miejscowego planu regulujące przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów "5.Uh.3" istotnie zawężają rodzaje obiektów usług hotelarskich jakie mogą funkcjonować na tym obszarze, w przeciwieństwie np. do przepisów § 14 ust. 1 uchwały dotyczących terenów usług hotelarskich o symbolach ,,5.Uh.l", "5.Uh.2" i "5.Uh.5", które żadnych ograniczeń w tym zakresie nie przewidują. Niewątpliwie zatem intencją uchwałodawcy lokalnego było to, aby na terenie "5.Uh.3" nie funkcjonowały dowolne obiekty świadczące usługi hotelarskie, ale obiekt lub obiekty wprost wskazane w treści § 14 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego.

Organ odwoławczy wskazał, że "hotel" (podobnie jak "pensjonat") to nazwa rodzaju obiektu hotelarskiego chroniona przez ustawodawcę na mocy przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 2211). Z art. 36 pkt 1 ustawy o usługach hotelarskich wynika, że hotele to obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów. Natomiast jak stanowi art. 43 ust. 1 ustawy o usługach hotelarskich "Nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich, o których mowa w art. 36 i art. 37, podlegają ochronie prawnej i mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu niniejszej ustawy." W konsekwencji, nie sposób interpretować przywołanych wyżej przepisów planu miejscowego oraz pojęć, którymi posługuje się ten akt, w oderwaniu od powszechnie obowiązujących przepisów prawa regulujących zasady świadczenia usług hotelarskich. Innymi słowy, za "hotel" (tudzież "pensjonat") w rozumieniu przepisów planu miejscowego może być uznany jedynie taki obiekt, który jednocześnie spełnia wymogi stawiane przez ustawodawcę "hotelom" ("pensjonatom") w przepisach ustawy oraz wydanego na jej podstawie przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2166). Z załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, określającego wymagania co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych dla hoteli i moteli wynika m.in. że część mieszkalna hotelu obejmuje - w przypadku hoteli wszystkich kategorii - obowiązkowo pokoje jedno- i dwuosobowe (jednostka apartamentowa jest obowiązkowa w przypadku hoteli 4 i 5 gwiazdkowych). Organ podkreślił, że ten sam załącznik przewiduje również obowiązek funkcjonowania w hotelu hallu recepcyjnego wielofunkcyjnego, zespołu higieniczno-sanitarnego przy części ogólnodostępnej, czy świadczenia usług gastronomicznych. Z informacji przedstawionych przez stronę w treści wniosku i w uzasadnieniu zażalenia nie wynika, by budynki ośrodka wypoczynkowego po zmianie sposobu ich użytkowania spełniały powyższe wymogi dotyczące hoteli. Z powyższego wynika, że obiekt, w którym miałyby funkcjonować wyłącznie lokale - apartamenty na wynajem nie może być uznany za hotel w rozumieniu ustawy tj. obiekt posiadający co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczący szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów. Brak pokojów jedno- i dwuosobowych, hallu recepcyjnego, a także istotne ograniczenie zakresu świadczonych usług, wyklucza możliwość uznania danego obiektu za hotel.

Kolegium wskazało, że powyższego nie zmienia przy tym treść przepisu § 14 ust. 2 pkt 7 planu miejscowego dotyczącego miejsc postojowych, na który strona zwracała w treści złożonego zażalenia. Jak wskazano wyżej, w świetle obowiązujących przepisów prawa, hotele 4 i 5 gwiazdkowe obowiązkowo muszą posiadać jednostki apartamentowe. Istnienie takiego apartamentu lub apartamentów nie wyklucza zatem uznania danego obiektu za hotel. Zarazem jednak to nie ta cecha decyduje o zaliczeniu danego obiektu do kategorii hoteli.

Choć okoliczność ta nie była podnoszona przez stronę, organ odwoławczy stwierdził również, że z podobnych przyczyn, analizowanych budynków ośrodka wypoczynkowego, przy uwzględnieniu zamierzonej zmiany sposobu ich użytkowania, nie sposób również zakwalifikować jako pensjonatu w rozumieniu planu miejscowego i ustawy. Z art. 36 pkt 3 ustawy o usługach hotelarskich wynika bowiem, że za pensjonaty ustawodawca uznaje wyłącznie obiekty posiadające co najmniej 7 pokoi, świadczące dla swoich klientów całodzienne wyżywienie. Natomiast z załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2166) określającego wymagania co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych dla pensjonatów wynika bowiem, że w przypadku pensjonatów wszystkich kategorii do usług takich należy podawanie przynajmniej dwóch posiłków dziennie w jadalni. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektów nie mogła również zostać uznana za zgodną z przeznaczeniem dopuszczalnym terenów oznaczonych symbolem "5.Uh.3", określonym w § 14 ust. 2 pkt 2 MPZP.

Odnośnie zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że nie kwestionuje możliwości wydzielenia w budynkach strony odrębnych nieruchomości lokalowych. Co więcej uzyskane przez stronę zaświadczenia Starosty Nowosądeckiego o samodzielności lokali, niewątpliwie otwiera jej taką możliwość. Powyższe nie oznacza jednakże zgodności z MPZP zamierzonej zmiany sposobu użytkowania ośrodka wypoczynkowego na tzw. aparthotel.

Skargę na postanowienie Kolegium wniosła S.sp.k. w W. podnosząc zarzuty:

naruszenia przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez zaniechanie ustosunkowania się przez Organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich zarzutów zażalenia

naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 14 ust. 2 pkt. 1) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Uzdrowisko Krynica - Zdrój (OBSZAR 5 -CZARNY POTOK)" uchwalonego uchwałą nr Ll.303.2014 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r. ("Plan miejscowy") poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zmiana sposobu użytkowania obiektu w postaci wyodrębnienia apartamentów przeznaczonych na wynajem do czasowego pobytu ludzi nie mieści się z pojęciu usług hotelarskich, o których mowa w przepisie, podczas gdy takie wykorzystanie budynku stanowi rodzaj usługi hotelarskiej w postaci tzw. aparthotelu;

naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 pkt. 8) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych poprzez brak jego zastosowania, co doprowadziło do błędnej wykładni § 14 ust. 2 pkt. 1) Planu miejscowego, a w konsekwencji uznanie, że zmiana sposobu użytkowania obiektu w postaci wyodrębnienia apartamentów przeznaczonych na wynajem do czasowego pobytu ludzi nie mieści się z pojęciu usług hotelarskich

naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 71 ust. 2 pkt. 4) ustawy - Prawo budowlane poprzez odmowę wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego przez Skarżącego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami Planu miejscowego pomimo, że planowany sposób użytkowania jest zgodny z przeznaczeniem nieruchomości określonym w powyższym Planie miejscowym

Powołując się na powyższe, Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z powodu bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie. Dlatego też Przewodniczący Wydziału II skierował sprawę do rozpoznania w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić trzeba, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a."

Zgodnie z art. 217 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3). Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie (§ 4).

Przepis art. 218 K.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). W myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter odmienny od postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego, przy czym k.p.a. nie określa wyraźnie relacji miedzy tymi postępowaniami, w szczególności nie stanowi o odpowiednim stosowaniu przy wydawaniu zaświadczeń przepisów o postępowaniu jurysdykcyjnym. Niemniej jednak przyjmuje się, że takie odpowiednie stosowanie przepisów może być uzasadnione, a bywa nawet niezbędne.

Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli - jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, ponieważ może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania prawnej sfery jej adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Może być oceniane tylko w kategoriach prawdy lub fałszu (a nie wadliwości); nie ma waloru trwałości i nie tworzy stanu rei iudicatae (por. T. Woś, w: T. Woś (red.) Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 84-85).

Z uwagi na specyfikę postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia, w orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające z dokumentów czy innych materiałów będących w posiadaniu organu administracji (por. uzasadnienia do wyroków: WSA w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. II SA/Wa 1385/11; WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. VI SA/Wa 292/06).

Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne co do zasady dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 1223/19, NSA z 9 lutego 2018 r., sygn. I OSK 813/16).

Co istotne, zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2527/17).

Zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór co do ich występowania w konkretnym wypadku (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 1148/10).

Podkreślić też trzeba, że zaświadczenie, które było przedmiotem zaskarżonego postanowienia, jest dodatkowo przedmiotem regulacji szczegółowej zawartej w art. 71 ust. 2 pkt. 4) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć m.in. zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub kopię tej decyzji, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wydanie zaświadczenia o zgodności inwestycji z planem, jeżeli wymaga tego przepis prawa, związane jest z koniecznością dokonania przez właściwy organ interpretacji zapisów planu, zarówno tych dotyczących przeznaczenia konkretnego terenu, jak i przepisów ogólnych czy części graficznej planu.

Złożony przez Skarżącą do Burmistrza Krynicy – Zdroju wniosek dotyczy wydania zaświadczenia w przedmiocie zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektów budowlanych w postaci wyodrębnienia w istniejących budynkach 18 apartamentów przeznaczonych na wynajem do czasowego pobytu ludzi z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego "Uzdrowisko Krynica-Zdrój (Obszar 5 - Czarny Potok)" uchwałą nr LI.303.2014 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 r.

Skarżąca zamierza realizować inwestycję na terenie działki nr ew. [...] obręb: 121007, w Krynicy Zdroju przy ul. [...] w postaci przebudowy oraz zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków znajdujących się na tym terenie nieruchomości.

Zapisy § 14 uchwały Nr LI.303.2014 Rady Miejskiej w Krynicy Zdroju z dnia 31 stycznia 2014 roku w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko Krynica – Zdrój (OBSZAR 5 –CZARNY POTOK)" (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 25 lutego 2014 roku, poz. 1151), zawierają ustalenia dla terenów usług komercyjnych.

Tereny usług komercyjnych obejmują m.in. (§ 14 ust. 1 uchwały) Tereny usług hotelarskich, oznaczone symbolami: 5.Uh.1 – pow. 1,30 ha, 5.Uh.2 – pow. 1,14 ha, 5.Uh.5 - pow. 5,92 ha., (§ 14 ust. 2 uchwały) Tereny usług hotelarskich, oznaczone symbolem 5.Uh.3 - pow. 0,30 ha oraz (§ 14 ust. 3 uchwały) Tereny usług hotelarskich, oznaczone symbolem 5.Uh.4 - pow. 3,14 ha. Dalsze ustępy § 14 uchwały dotyczą innych terenów komercyjnych takich jak np. (§ 14 ust. 5) Tereny usług komercyjnych, oznaczone symbolami: 5.U.2 – pow. 0,13 ha, 5.U.4 – pow. 0,22 ha, 5.U.5 – pow. 0,25 ha, 5.U.6 – pow. 0,68 ha, 5.U.7 – pow. 0,08 ha, obejmujących tereny usług z zakresu drobnej wytwórczości, składowania i magazynowania.

Przedmiotowa nieruchomość, której dotyczy wniosek Skarżącej położona jest na obszarze 5.Uh.3 (§ 14 ust. 2 uchwały).

Zgodnie z § 14 ust. 2 uchwały dla terenów usług hotelarskich, oznaczone symbolem 5.Uh.3 - pow. 0,30 ha. Obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1) Przeznaczenie podstawowe - usługi hotelarskie, realizowane jako hotele, pensjonaty, ośrodki lub domy wypoczynkowe;

2) Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego - obiekty i urządzenia sportowo- rekreacyjne, place zabaw dla dzieci, ścieżki spacerowe, urządzone miejsca na ognisko itp.;

3) Powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 30% powierzchni terenu;

4) Zachowanie terenów biologicznie na nie mniej niż 50% powierzchni działki budowlanej;

5) Przebudowa, odbudowa, rozbudowa i nadbudowa istniejących budynków oraz realizacja nowych, na następujących zasadach:

a) realizacja budynków w zabudowie wolnostojącej,

b) wysokość nowych budynków nie może przekroczyć 12 metrów od strony przystokowej,

c) stosowanie dachów dwuspadowych o kacie nachylenia głównych połaci pomiędzy 300 – 450. Dopuszcza się stosowanie dachów wielopołaciowych o kacie nachylenia głównych połaci jak wyżej oraz na części budynku płaskich stropodachów w tym pełniących funkcje terenów biologicznie a także tarasów widokowych,

d) w wypadku dachów stromych zakaz przesuwania głównych połaci dachowych o wspólnej kalenicy względem siebie w płaszczyźnie pionowej. Zakaz stosowania różnych kątów nachylenia głównych połaci dachowych o wspólnej kalenicy, z dopuszczeniem:

- załamania połaci i zmiany kata jej nachylenia (ustalonego w lit. c) w strefie okapu na szerokości połaci nie większej niż 1/3 długości krokwi,

- stosowania innych katów nachylenia dla części dachów nie stanowiących głównych połaci,

e) dopuszcza się otwarcia dachowe, przy czym szerokość jednego otwarcia liczona w najszerszym jego miejscu (tzn. szerokość czołowej ściany otwarcia bez okapów), nie może przekroczyć ˝ długości całej połaci dachowej. Łączna szerokość otwarć nie może przekroczyć 2/3 długości całej połaci dachowej. Pulpitowe otwarcia dachowe dopuszcza się jedynie w przypadku gdy wychodzą one z połaci dachu co najmniej 50 cm poniżej kalenicy oraz nie przekraczają długości 1/2 elewacji kalenicowej,

f) zakaz stosowania na elewacjach budynków powierzchni transparentnych na więcej niż 50% powierzchni elewacji z wyłączeniem dachów oraz parterów budynków,

g) dla pokrycia połaci dachowych wszystkich obiektów, za wyjątkiem części pełniących role powierzchni biologicznie czynnych obowiązuje stosowanie jednego z następujących kolorów: ciemnobrązowy, grafitowy, czarny matowy;

6) Dopuszcza się lokalizacje obiektów małej architektury oraz elementów zagospodarowania ogrodów takich jak altany, zadaszenia, pergole itp.;

7) Zapewnienie nie mniej ni 1-no miejsce postojowe na dwa pokoje hotelowe lub jeden apartament;

8) Dostęp do terenu z wyznaczonych na rysunku planu dróg publicznych i dojazdów oraz poprzez nie wyznaczone na rysunku planu ciągi komunikacyjne."

W terenach usług hotelarskich oznaczone symbolem 5.Uh.3 przeznaczenie podstawowe to "usługi hotelarskie, realizowane jako hotele, pensjonaty, ośrodki lub domy wypoczynkowe". Przepis ten zawęża w przeznaczeniu podstawowym usługi hotelarskie, spośród wszelkich możliwych, tylko do takich usług, które są realizowane jako hotele, pensjonaty, ośrodki lub domy wypoczynkowe.

W terenie oznaczonym symbolem 5.Uh.3 nie mogą być realizowane jakiekolwiek inne usługi hotelarskie niż wskazane w zacytowanym § 14 ust. 2 pkt. 1) uchwały.

Usługi hotelarskie, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt. 8) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 2211 ze zm.), krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych,

Z treści art. 35 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych wynika, że usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają:

1) wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany;

2) wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami.

W art. 36 pkt 1 ustawy o usługach hotelarskich wyjaśniono co należy rozumieć pod pojęciem obiektu hotelowego jakim jest hotel; jest to obiekt posiadający co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno-i dwuosobowych, świadczący szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów.

W świetle powyższych regulacji aparthotel, będący kompleksem wyodrębnionych nieruchomości lokalowych - apartamentów przeznaczonych na wynajem do czasowego pobytu ludzi, może być wykorzystywany do świadczenia usług hotelarskich.

Powyższe nie oznacza jednak, że usługi hotelowe w formie aparthotelu mogą być realizowane w terenie oznaczonym symbolem 5.Uh.3.

Jak wskazano w tym przepisie, usługi hotelowe mogą być realizowane jako hotele, pensjonaty, ośrodki lub domy wypoczynkowe. Aparthotel nie mieści się jednak w pojęciu ani hotelu, ani pensjonatu, jak i też ośrodka lub domu wypoczynkowego, a tylko w taki sposób mogą być realizowane w tym terenie usługi hotelowe.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Skarżącej, że ustawa dopuszcza zatem, aby usługi hotelarskie były realizowane m.in. poprzez wynajem mieszkań, a powszechnie obowiązujące przepisy prawa dopuszczają możliwość prowadzenia usług hotelarskich w postaci wynajmu samodzielnych lokali (tj. w postaci tzw. aparthotelu). Nie jest jednak trafne stanowisko Spółki, że zapisy planu miejscowego są interpretowane w sposób, który prowadzi do sprzeczności z takimi przepisami.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej nie ma żadnej sprzeczności między wskazanymi zapisami ustawowymi a zapisami planu miejscowego. Podkreślić trzeba, że plan miejscowy określa przeznaczenie i sposoby zagospodarowania terenu. W terenie oznaczonym symbolem 5.Uh.3, stosownie do § 14 ust. 2 pkt. 1) uchwały nie mogą być realizowane jakiekolwiek inne usługi hotelarskie niż wskazane w przepisie, to jest hotele, pensjonaty, ośrodki lub domy wypoczynkowe. Nie oznacza to, że jednak, że plan miejscowy w jakikolwiek sposób modyfikuje, czy zmienia pojęcie usługi hotelowej, o której mowa w ustawie, jest przeciwnie. W uchwale spośród licznych możliwych form świadczenia usług hotelarskich we wskazanym terenie dopuszczono tylko wymienione cztery. Oznacza to, że świadczenie usług hotelowych w tym terenie w innych formach niż wskazanych w uchwale nie jest możliwe.

W świetle powyższego nieuzasadniona jest zatem argumentacja Skarżącej, dotycząca naruszenia art. 3 pkt. 8) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych.

Nie jest również trafny zarzut dotyczący naruszenia przez organy § 14 ust. 2 pkt. 1) uchwały i argumentacja dotycząca pojęcia apartamentu, wedle której gdyby plan miejscowy nie dopuszczał prowadzenia działalności hotelarskiej na wskazanym obszarze w formie apartamentów, to nie odnosił by się do tego pojęcia.

Jak trafnie przyjęły organy istnienie w hotelu apartamentu lub apartamentów nie wyklucza uznania danego obiektu za hotel. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że w hotelu może istnieć apartament. To jednak nie oznacza, że hotel przestaje być hotelem tylko dlatego, że znajduje się w nim apartament lub kilka apartamentów. Nie jest również tak, że apartament czy apartamenty mogą znajdować się jedynie w aparthotelu.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000) – dalej jako "K.p.a." w zw. z art. 11 K.p.a.

Stosownie do art. 11 K.p.a. Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Natomiast w myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Oznacza to, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest konieczne dla późniejszego prawidłowego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może budzić żadnych wątpliwości. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia jednak powyższe wymagania. Organ odniósł się zarówno do regulacji planu miejscowego jak i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych. Wyjaśnił relację między obydwoma aktami i wskazał, dlaczego nie było możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Powyższe wyczerpuje również wymagania wynikające z art. 11 K.p.a.

Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.