Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 196/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a, 4b pkt 2, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Marcin Kojło, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 stycznia 2023 r. nr BP.501.1758.2021.2152.WA7.348530 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2023r. nr BP.501.1758.2021.2152.WA7.348530, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "MWITD") z dnia 6 września 2021 r. nr WP.8140.2.400.2021, którą nałożono na A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: "Spółka") karę pieniężną w wysokości 9.300 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 27 kwietnia 2021 r. około godziny 12:20 w W., na ul. [...] przeprowadzono kontrolę drogową samochodu osobowego marki Skoda o nr rej. [...], którym kierował R.K.. Do kontroli kierowca okazał prawo jazdy, kartę pobytu oraz orzeczenie lekarskie i psychologiczne o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Nie okazał natomiast licencji. W chwili kontroli ustalono, że kierujący przewoził zarobkowo pasażera, który oświadczył, iż zamówił przewóz za pomocą aplikacji Bolt z ul. [...] na ul. [...] w W. Za wykonany przejazd kwota do zapłaty za usługę wynosiła 8,25 zł, którą pasażer zapłacił gotówką w wysokości 10,00 zł nie otrzymując paragonu. Na podstawie informacji w bazie CEP ustalono, ze pojazd marki Skoda o nr rej. [...] przystosowany był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Na podstawie okazanego przez pasażera potwierdzenia przejazdu ustalono, że przedsiębiorcą na rzecz i w imieniu, którego wykonano poddany kontroli przejazd jest firma A. Sp. z o. o. w B. Pojazd był nieoznakowany jako taksówka. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr 22/2021 z dnia 27 kwietnia 2021 r., który kierowca podpisał bez uwag.

Na podstawie pisma z Urzędu Miejskiego w B. z 12 lipca 2021 r., organ I instancji ustalił także, że Spółka na dzień kontroli drogowej posiadała: (-) licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz (-) licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W powyższym piśmie wskazano również, że ww. pojazd marki Skoda nie został zgłoszony do ww. uprawnień. W toku postępowania ustalono także, że Spółka na dzień kontroli drogowej posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozów osób taksówką na terenie miasta W. oraz że ww. pojazd nie został zgłoszony do ww. licencji.

W oparciu o powyższe ustalenia organ pierwszej instancji nałożył na Spółkę karę pieniężną w łącznej kwocie 9300 zł za następujące naruszenia:

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.; dalej powoływana jako "u.t.d.") w wymaganym terminie - za każdą zmianę – naruszenie z lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy - 800 zł;

- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd - za każdy dokument – naruszenie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. – 500 zł;

- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy – naruszenie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd – 8000 zł .

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka.

GITD nie podzielił argumentacji odwołania i decyzją z dnia 16 stycznia 2023r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu GITD w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 189a § 2 oraz art. 189 e i f k.p.a. Następnie, przywołując przepisy ustawy o transporcie drogowym, tj. art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2, 5, 4a, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust.1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 oraz poszczególne jednostki załącznika nr 3 do tej ustawy (l.p. 1.12, 1,5 i 2.11) stwierdził, że na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego (dowód: protokół kontroli drogowej z dnia 27 kwietnia 2021 r., dokumentacja kserograficzna okazanych dokumentów oraz fotograficzna pojazdu - w aktach sprawy) ustalił, że w dniu 27 kwietnia 2021r. kierowca przewoził pasażera w W. na trasie z ul. [...] na ul. [...] w W., przejazd zamówiono przy użyciu aplikacji Bolt zainstalowanej na telefonie pasażera. Za wykonany kurs pasażer zapłacił 10 zł gotówką. Pojazd konstrukcyjnie przystosowany był przewozu 5 osób wraz z osobą kierującą, a ponadto nie był oznaczony jak taksówka. Podmiotem wykonującym przewóz była Spółka. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że w niniejszej sprawie kierujący pojazdem podpisał protokołu kontroli bez żadnych uwag.

Ponadto GIITD wskazał, że przedmiotowy przewóz w dniu kontroli nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd marki Skoda, którym ww. kierowca wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą (powyższe organ odwoławczy ustalił w szczególności na podstawie protokołu kontroli drogowej oraz wykonanej dokumentacji fotograficznej pojazdu). Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem poddany kontroli pojazd tego warunku nie spełniał. Nie spełnione zostały również wymogi określone w art. 18 ust. 4b u.t.d., gdyż przewóz nie był wykonywany na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji Bolt. Opłata uiszczona gotówką. Dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Dodatkowo, na podstawie informacji z Urzędu Miejskiego w B. z 12 lipca 2021r.. organ odwoławczy ustalił, że na dzień kontroli, tj. 27 kwietnia 2021 r. strona posiadała ważną licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ale równocześnie do ww. licencji do dnia kontroli nie zgłosiła ww. pojazdu marki Skoda.

Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że kierowca nie okazał w trakcie kontroli dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu osób w imieniu strony, o którym mowa w art. 87 u.t.d., a niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. Uwzględniając powyższe, zdaniem organu odwoławczego, słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Ponadto, na podstawie pisma informacyjnego z Urzędu Miejskiego w B. z dnia 12 lipca 2021 r. organ odwoławczy ustalił, że na dzień kontroli strona nie dokonała zmiany danych w licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, tj. zgłoszenia pojazdu, którym wykonywany był przewóz do posiadanego uprawnienia. Organ wskazał, że zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Skoro strona nie dokonała wymaganej zmiany danych w licencji, to zdaniem organu odwoławczego organ I instancji zasadnie nałożył na ww. karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. i lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że strona wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., a zarazem nie wyposażyła kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.- za każdy dokument oraz nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.12, lp. 1.5. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się zaś do argumentacji odwołania GITD wskazał, że przejazd skontrolowany w dniu 27 kwietnia 2021 r. nie był przewozem taksówką, gdyż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli dokumentacji fotograficznej, pojazd marki Skoda nie był oznakowany jak taksówka, tj. nie posiadał dodatkowej lampy z napisem "TAXI" umieszczonej na dachu. W związku z czym, przedmiotowy przewóz nie mógł zostać uznany za przewóz taksówką wykonywany w ramach posiadanej przez stronę licencji nr [...] i [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła Spółka i zarzuciła jej naruszenie:

1) art. 4 pkt 11, art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką - na którą skarżąca Spółka posiada odpowiednią licencję;

2) art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

3) art. 14 ust 1 pkt 2, art. 92a ust. 1 i ust 7 oraz Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej za brak zgłoszenia zmiany danych do posiadanej licencji, w sytuacji, w której organ uznał, że posiadana przez Skarżącą spółkę licencja nie uprawnia do przeprowadzenia zgodnie z prawem kontrolowanego przejazdu;

4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji Bolt;

6) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, a także o zwrot kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Spółka uszczegółowiła podniesione zarzuty podkreślając, że kontrolowany przejazd, nie może być kwalifikowany jako tzw. przewóz okazjonalny albowiem na dzień przeprowadzonej kontroli Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, stąd brak jest podstaw do nałożenia na Skarżącą kary określonej w Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.. Na potwierdzenie powyższego rozumowania Spółka przytoczyła pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2997/21 oraz w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1384/19.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 stycznia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję MWITD z dnia 6 września 2021 r. o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w łącznej wysokości 9.300 zł.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 tej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9; 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).

W rozpoznawanej sprawie organy stwierdziły następujące naruszenia: (-) określone w lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument, za które to naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 500 zł, (-) określone w lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenie polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, za które to naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 800 zł, oraz (-) określone w lp. 2.11. załącznika do u.t.d. naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., za które to naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy ostatniego z wymienionych naruszeń, tj. wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Skarżąca kwestionuje przede wszystkim uznanie organów, że zarobkowy przewóz osób wykonywany przez skarżącą w dniu 27 kwietnia 2021r. stanowił przewóz okazjonalny. Skarżąca konsekwentnie utrzymuje bowiem, że nie był to przewóz okazjonalny, lecz przewóz taksówką, na który skarżąca Spółka uzyskała stosowną licencję nr [...].

W tym miejscu zauważyć należy, że w powyższej kwestii, w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym wypowiedział się już tut. sąd w wyrokach z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 627/22 oraz z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 595/22 9oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, "CBOSA"). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zasadnicze argumenty wyrażone w uzasadnieniach wspomnianych wyroków, uznając że są one trafne również na gruncie tej sprawy.

Przechodząc do omówienia motywów wydanego w niniejszej sprawie wyroku należy wskazać, iż w myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. użyte w ustawie określenie "krajowy transport drogowy" oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Z przytoczonych przepisów ustawy wynika, że prowadzenie działalności polegającej na krajowym transporcie drogowym w zakresie przewozu osób wymaga posiadania co najmniej jednego z trzech rodzajów licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., przy czym ustawodawca wyraźnie rozróżnił wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i 3) taksówką.

Definicję przewozu okazjonalnego zawiera art. 4 pkt 11 u.t.d., w myśl którego jest to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wobec tego należałoby uznać, że każdy przewóz osób, który nie jest przewozem regularnym, przewozem regularnym specjalnym albo przewozem wahadłowym w rozumieniu u.t.d., winien być kwalifikowany jako przewóz okazjonalny. W art. 4 u.t.d. nie przewidziano definicji przewozu taksówką, przy tym jednak z wielu przepisów u.t.d., które zostaną omówione poniżej, wynika, że relację między pojęciem przewozu osób taksówką, a przewozem okazjonalnym należy określić jako alternatywę rozłączną, tzn. jeżeli ma miejsce przewóz osób taksówką to nie ma miejsca przewóz okazjonalny – i odwrotnie, ustalenie, że miał miejsce przewóz okazjonalny wyklucza uznanie, że był to przewóz osób taksówką.

O takiej konkluzji świadczy chociażby obowiązek uzyskania odrębnej licencji na wykonywanie przewozów osób taksówką i odrębnej na wykonywanie przewozów okazjonalnych (art. 5b ust. 1 u.t.d.), z zastrzeżeniem jednak, że przewozy okazjonalne mogą być w określonych przypadkach wykonywane również bez zezwolenia (art. 18 ust. 3 u.t.d.). W myśl art. 5b ust. 1 podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: (1) samochodem osobowym, (2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, (3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast stosownie do treści art. 12 ust. 2 u.t.d. licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Z treści art. 18 ust. 4a w zw. z art. 5b ust. 1 pkt 2 u.t.d. wynika, że najczęściej wykonywanie przewozów okazjonalnych będzie wymagało uzyskania odpowiedniej licencji, która jednak, z uwagi na treść art. 12 ust. 2 u.t.d., nie uprawnia do wykonywania przewozów osób taksówką. Na podstawie powyższych rozważań uzasadniony jest wniosek, że jedną z cech pozwalających na stwierdzenie, czy miał miejsce przewóz osób taksówką, czy przewóz okazjonalny może być posiadanie odpowiedniej licencji, z tym, że istotne jest, by możliwe było przypisanie posiadanej licencji do konkretnego przewozu, a to jest możliwe jedynie w przypadku zgłoszenia pojazdu do licencji.

W niniejszej sprawie, jak ustalono w toku postępowania i co potwierdzono w skardze, Spółka posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozów osób taksówką na terenie miasta Warszawy, jednakże zatrzymany do kontroli pojazd marki Skoda o nr [...] nie został zgłoszony do żadnej z ww. licencji. Potwierdza to pismo Urzędu Miejskiego w B. z 12 lipca 2021r. (k. 34 akt postępowania administracyjnego) oraz pismo Urzędu Miasta Stołecznego W. z dnia 12 lipca 2021r. (k. 31 akt administracyjnych).

Sama zatem okoliczność posiadania licencji "taksówkowej" nie może świadczyć, że miał miejsce przewóz taksówką, skoro pojazd nie był zgłoszony do odpowiedniej licencji. Z ww. pisma Urzędu Miasta Stołecznego W. wynika, że skarżąca posiada licencję "taksówkową" nr [...], natomiast w piśmie Urzędu Miejskiego w B. wymienione zostały posiadane przez skarżącą licencje: licencja "taksówkowa" nr [...] oraz licencja nr [...] na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym. Wspomnianego pojazdu marki Skoda nie zgłoszono do żadnej z tych licencji. Nie można przyjąć, że pojazd niezgłoszony do licencji "taksówkowej" jest taksówką tylko na tej podstawie, że skarżąca posiada określone licencje.

W tym miejscu warto przypomnieć, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, podobnie jak licencja na wykonywanie transportu drogowego, ma charakter podmiotowy (jest udzielana konkretnemu przedsiębiorcy, jeżeli spełnia warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 1-2). Jednakże należy zwrócić uwagę, że z przepisu ust. 4 art. 6 u.t.d. wynika jednoznacznie również charakter przedmiotowy tej licencji. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest bowiem wydawana na ściśle określony pojazd oraz obszar. Działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów taksówką jest ściśle powiązana i uzależniona od faktu wykonywania przewozu konkretnym pojazdem. Pojazd ten jest wpisywany w treści licencji poprzez ujawnienie danych, takich jak numer rejestracyjny pojazdu i numer podwozia VIN. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest zatem uprawnieniem przedmiotowo-podmiotowym. Licencji tej udziela się bowiem nie tylko określonemu przedsiębiorcy, ale także na określony pojazd oraz obszar (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 290/10, CBOSA). W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że skoro licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielona jest na określony pojazd oraz ściśle oznaczony obszar, to uprawnia ona do wykonywana transportu drogowego taksówką tylko na konkretnie oznaczonym w niej obszarze i konkretnym pojazdem, przy uwzględnieniu sytuacji wymienionych w ust. 5 art. 6 u.t.d. W sprawie przedmiotowej bezsporne jest, że do żadnej z ww. licencji "taksówkowych" zatrzymany pojazd nie został zgłoszony.

W przypadku pojazdu niezgłoszonego do żadnej licencji brak jest też wskazanej wyżej cechy odróżniającej przewóz taksówką od przewozu okazjonalnego, a uzasadnione jest nawet stwierdzenie, że w takim przypadku może to być jedna z okoliczności świadczących o wykonywaniu przewozu okazjonalnego, skoro w określonych przypadkach przewóz okazjonalny może być wykonywany bez licencji. Należy też zauważyć, że nie jest to jedyna cecha odróżniająca przewóz osób taksówką od przewozu okazjonalnego. Zgodnie z art. 18 ust. 5 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: (1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; (2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; (3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W przypadku taksówek nie tylko nie przewiduje się takich zakazów, ale istnieją nakazy oznaczania pojazdu w określony sposób, w tym umieszczania na dachu pojazdu lampy z napisem "TAXI". Definicję taksówki zawiera art. 2 pkt 43 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (dalej w skrócie: "p.r.d."), zgodnie z którym taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: (a) taksometru albo (b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 i 209). To odpowiednie wyposażenie i oznaczenie pojazdu samochodowego zostało szczegółowo określone w § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem taksówkę wyposaża się w (1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; (2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów; (3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia umożliwiające, tylko w razie konieczności, wyjście na zewnątrz; (4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów; (6) apteczkę doraźnej pomocy; (7) ogumione koło zapasowe lub zestaw naprawczy, oponę samouszczelniającą (Seal tyre); (8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: (a) rozmieszczenie: na dachu, (b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, (d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W ust. 2 tego przepisu dopuszcza się uzupełnienie światła z napisem "TAXI" o dwa światła migające barwy żółtej samochodowej, umieszczone po obu stronach lampy we wspólnej obudowie. Światła te mogą być włączane i wyłączane odrębnym wyłącznikiem przez kierowcę taksówki w razie zagrożenia jego bezpieczeństwa. W ust. 3 wskazuje się natomiast, że dopuszcza się stosowanie dodatkowych lamp z napisami określającymi firmę, jej telefon lub inne dane dodatkowo identyfikujące taksówkę. Ponadto w myśl ust. 4 omawianego przepisu dopuszcza się stosowanie dodatkowych oznaczeń zawierających nazwę miejscowości, herb miejscowości, numer boczny oraz inne oznaczenia identyfikujące miejscową taksówkę, pod warunkiem że są one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze danych gmin lub związku komunalnego.

Aktualnie, jak wynika z przytoczonych regulacji, posiadanie taksometru nie stanowi już obowiązkowego wyposażenia taksówek, a opłata za przewóz może być ustalona również za pomocą aplikacji mobilnej. Nie uległo jednak zmianie, że taksówki powinny być oznaczane za pomocą światła z napisem "TAXI", którego nie posiadał pojazd, którym w dniu 27 kwietnia 2021 r. skarżąca wykonywała przewóz. Brak oznaczeń w postaci lamp z napisami określającymi firmę, jej telefon i inne dane identyfikujące taksówkę również przemawia za uznaniem, że miał miejsce przewóz okazjonalny, skoro pojazd wykonujący tego rodzaju przewóz nie może posiadać tego rodzaju oznaczeń, co jest zaś dopuszczalne w przypadku taksówek.

Ustalenie czy miał miejsce przewóz okazjonalny, czy przewóz taksówką wymaga uwzględnienia wszystkich powyższych okoliczności i ich oceny we wzajemnym powiązaniu. W rozpoznawanej sprawie brak było jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że świadczony przez skarżąca Spółkę przewóz osób stanowił przewóz taksówką.

Nie ma też racji autorka skargi wskazując, że w przypadku braków w wyposażeniu taksówki skarżąca powinna ponieść kary pieniężne za braki w tym zakresie. Ustalenie, czy miał miejsce przewóz taksówką czy przewóz okazjonalny jest odrębną kwestią od stwierdzenia określonych naruszeń. Jasnym powinno być, że ustalenie okoliczności faktycznych sprawy jest czynnością poprzedzającą proces subsumpcji, a więc w tym przypadku przypisania skarżącej naruszenia określonych przepisów. Pojazd samochodowy nieposiadający jakichkolwiek cech charakterystycznych taksówki, w tym obowiązkowego wyposażenia, takiego jak światło z napisem "TAXI" nie tylko nie spełnia wymogów stawianych taksówkom, ale taksówką po prostu nie jest, szczególnie, gdy pojazd ten, co w sprawie wykazano bezsprzecznie, nie był nawet zgłoszony do odpowiedniej licencji "taksówkowej". W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie organy skutecznie wykazały, że cechy pojazdu przemawiają za uznaniem, że miał miejsce przewóz okazjonalny, a nie przewóz taksówką.

Podstawowym dowodem służącym ustaleniu okoliczności świadczonego przez skarżącą Spółkę przewozu osób był podpisany bez uwag - protokół kontroli nr 1804/21. Nie był to dowód jedyny, gdyż istotnymi dowodami były chociażby pisma Urzędu Miasta Stołecznego W., czy też Urzędu Miejskiego w B., dotyczące posiadanych przez skarżącą licencji i braku zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do tych licencji. Wypada jednak podkreślić, że jako dokument urzędowy, protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Skarżąca nie przedstawiła dowodów, które mogłyby w jakikolwiek sposób podważyć ustalenia organów w niniejszej sprawie.

Konkludując powyższe rozważania sąd doszedł do wniosku, że kontrolowany w dniu 27 kwietnia 2021r. pojazd skarżącej Spółki nie spełniał kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., gdyż pojazd marki Skoda o nr rej. [...] jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą.

Ustaleń w tym zakresie nie podważa zarzut naruszenia art. 4 pkt 11 utd w zw. z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegający na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w utd, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w tym rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób). Uzasadniając ten zarzut Spółka wskazała na wyrok WSA w Rzeszowie z 2 września 2020 r., II SA/Rz 1384/19. W tym orzeczeniu sąd stanął na stanowisku, że nieprawidłowa jest kwalifikacja czynności przewozowych skarżącego (który przewoził jedynie jedną osobę samochodem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą) jako przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 utd. Sąd ten powołał się w tym względzie na treść art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009, według którego "usługi okazjonalne" oznaczają "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wobec tego, zdaniem WSA w Rzeszowie, a w ślad za tym także skarżącej Spółki, przewóz okazjonalny, zgodnie z art. 4 pkt 11 utd, to przewóz osób rozumiany jako grupy pasażerów, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo wahadłowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w obecnym składzie zwraca uwagę, że ww. wyrok WSA w Rzeszowie nie wpisuje się w dotychczasową linię orzeczniczą sądów administracyjnych, kwalifikującą okoliczności analogiczne, co w rozpoznawanej sprawie, jako przewóz okazjonalny. W orzecznictwie przyjmuje się, że skoro definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 utd, jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. I tak, w rozporządzeniu nr 1073/2009, za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (art. 2 pkt 4). Zdaniem sądu, przy ocenie tych kryteriów niezbędne jest jednak uwzględnienie treści punktu 7 uwag wstępnych do ww. rozporządzenia, cyt. "Należy wziąć pod uwagę elastyczne rozwiązania, z zastrzeżeniem niektórych warunków dotyczących szczególnych usług regularnych i niektórych usług okazjonalnych, w celu zaspokojenia potrzeb rynku". W omawianej sprawie zauważyć zatem należy, że przewóz dokonywany był samochodem osobowym, a nie autobusem lub autokarem. Tym samym rozwiązania przyjęte w rozporządzeniu nie muszą być stosowane dosłownie.

W ocenie sądu, przewóz jednej osoby nie pozbawia organu możliwości uznania tego przewozu za przewóz okazjonalny. Zgodnie z art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009, to m.in. zleceniodawca uprawniony jest określić liczebność grupy przewożonych osób. Dlatego też może on zawęzić skład osobowy pasażerów pojazdu do 1 osoby, jeśli przewóz dokonywany jest samochodem osobowym, a nie autobusem. Użyty w rozporządzeniu nr 1073/2009 zwrot "przewóz grup pasażerów utworzony z inicjatywy zleceniodawcy...", w przypadku przewozu samochodem osobowym daje zleceniodawcy swobodę w zakresie wyboru, czy przewóz dotyczy 1 pasażera, czy też grupy pasażerów. Skutkiem dokonania powyższego wyboru przez zleceniodawcę nie będzie zmiana charakteru świadczonej przez skarżącego usługi na przewóz inny niż okazjonalny. Zestawienie ustalonych w sprawie okoliczności z przesłankami dającymi się wyprowadzić z art. 4 pkt 11 u.t.d. i art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009 pozwalało uznać, że w sprawie został wykonany odpłatny przewóz okazjonalny, ale nie spełnił on wszystkich wymagań określonych przepisami prawa.

W myśl art.18 ust. 4a u.t.d. zasadą jest, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z treścią art.18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Z powyższej regulacji wynika, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest dopuszczalne po spełnieniu warunku określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., a mianowicie można go wykonać pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym w dniu kontroli wykonywano przewóz nie spełniał tego wymogu.

Jak już wskazano wyżej i co wynika z materiału dowodowego sprawy przedmiotowy samochód został fabrycznie poznaczony do przewozu 5 osób i tak też zarejestrowany, to jest jako pojazd pięcioosobowy, co jest okolicznością niesporną. Nie został zatem spełniony warunek wykonywania przewozu okazjonalnego, określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. Nie miał także miejsca żaden z przypadków określonych w art. 18 ust. 4b tej ustawy uprawniających do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu opisanego w art. 18 ust. 4a. Przedmiotowy samochód nie jest bowiem bezsprzecznie pojazdem zabytkowym. Natomiast odnośnie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. a-c przyjąć należy, że muszą być ona spełnione łącznie, gdyż stanowią wyjątek od zasady ogólnej. W sprawie niniejszej w szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ust. 4b pkt 2 lit. b, gdyż nie doszło do zawarcia pisemnej umowy na przewóz osób w lokalu przedsiębiorstwa, ponieważ usługa wykonanego przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji Bolt. Zapłata za przewóz została wniesiona gotówką, ale nie w siedzibie przedsiębiorcy tylko do rąk kierowcy – nie została zatem spełniona także przesłanka z ust. 4b pkt 2 lit. c.

Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że skarżąca Spółka wykonywała przewóz okazjonalny, bez spełnienia wymogu wykonywania takiego przewozu określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jednocześnie nie miał miejsca przypadek, o którym mowa w art.18 ust. 4b ustawy uzasadniający odstąpienie od spełnienia wymienionego wymogu. Uzasadniało to wymierzenie za to naruszenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł (l.p 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Zdaniem sądu, zasadnie nałożono na skarżącą Spółkę także karę pieniężną za brak zgłoszenia w terminie organowi licencyjnemu zmiany danych. Przedmiotowy pojazd nie został bowiem zgłoszony do posiadanej przez Spółkę licencji. Tymczasem przepisy ustawy o transporcie drogowym szczegółowo określają zarówno zakres danych, które podlegają zgłoszeniu do licencji, jak również – w przypadku zmiany tych danych, przewidują konieczność ich zgłoszenia w określonym terminie. Jak stanowi art. 8 ust. 1 u.t.d. licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1. Jednocześnie, zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 5 utd do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się między innymi: wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ; b) rodzaj/przeznaczenie; c) numer rejestracyjny; d) numer VIN; e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

Jak wymaga art. 14 u.t.d., przewoźnik drogowy jest przy tym obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił: (1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, (2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Stosownie natomiast do art. 14 ust. 2 jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów nie ulega wątpliwości, że na skarżącej Spółce ciążył obowiązek zgłoszenia przedmiotowego pojazdu do posiadanej przez nią licencji w terminie 28 dni od powstania zmiany. Tymczasem już porównanie daty kontroli 27 kwietnia 2021 r. z datą pism informujących o braku zgłoszenia ww. pojazdu – 12 lipca 2021 r., wskazuje na przekroczenie ujętego w art. 14 u.t.d. terminu 28 dni od dnia powstania zmiany. Uzasadniało to więc wymierzenie za powyższe naruszenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Zdaniem sądu, zaistniały w sprawie również przesłanki do wymierzenia kary za brak okazania wypisu z licencji, bowiem na taki obowiązek jednoznacznie wskazuje brzmienie art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W myśl art. 87 ust. 3 u.t.d., przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. W wyroku z 4 kwietnia 2017 r., II GSK 2107/15, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. nakłada obowiązek posiadania przez kierowcę podczas wykonywania przewozu drogowego i okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypisu z licencji. Odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, stosownie do art. 87 ust. 3 u.t.d., spoczywa na przedsiębiorcy. To przedsiębiorca odpowiedzialny jest co najmniej za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji, które nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewóz i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli. Nadmienić przy tym należy, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 7 u.t.d., wniosek o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1, zawiera także liczbę wypisów z licencji a, w myśl art. 8 ust. 3 pkt 6 utd, do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się także dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji i wypisów z tej licencji. Skoro zatem ustawa o transporcie drogowym jednoznacznie wprowadziła wymóg posiadania w czasie wykonywania transportu drogowego wypisu z licencji, a kierowca w trakcie kontroli powyższego dokumentu nie okazał, zasadnie nałożono na skarżącą Spółkę karę w wysokości 500 zł za niewyposażenie kierowcy w ww. dokument (l.p. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Zasadności nałożenia kar za naruszenia z lp. 1.5 i z lp. 1.12 nie podważa zarzut skargi, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego przez wymierzenie kary za niezgłoszenie zmian danych do licencji i brak wyposażenia kierowcy w wypis z licencji, w sytuacji, w której organ stwierdził, że Spółka nie posiadała na dzień kontroli ważnej licencji do wykonywania przewozu okazjonalnego. Uzasadniając ten zarzut, pełnomocnik skarżącej Spółki powołała się na wyrok WSA w Warszawie z 22 września 2020 r., sygn. akt VI SA/WA 186/20. Sąd w składzie orzekającym nie podziela poglądu wyrażonego w powyższym orzeczeniu. W świetle rozważań WSA w Warszawie skoro przedstawiona przez kierowcę w trakcie kontroli drogowej licencja nie uprawniała skarżącego do przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., to skarżący nie miał obowiązku zgłaszania samochodu osobowego, którym dokonany był przewóz do licencji. Trzeba jednak zauważyć, że taka interpretacja przepisów utd, zwłaszcza art. 5b ust. 1, prowadziłaby w przypadku realizowania przewozu okazjonalnego niezgodnie z przepisami ustawy do obchodzenia ogólnej zasady, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, a więc jej skutkiem byłoby wyjęcie spoza reglamentacji prawnej (licencjonowania) przewozu okazjonalnego osób pojazdami niespełniającymi stosownego kryterium konstrukcyjnego. Byłaby to więc wykładania idąca wbrew celowi przepisów ustawy, których założeniem jest regulowany dostęp do realizacji usług przewozu osób, co wynika między innymi z potrzeby kontroli przestrzegania przez podmioty realizujące przewóz niezbędnego profesjonalizmu i bezpieczeństwa pasażerów. Wobec powyższego, sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podzielił podnoszonego w rozważanym zakresie zarzutu skargi (tak też: wyrok WSA w Łodzi z 20 maja 2021 r., III SA/Łd 148/21, CBOSA).

Skarżąca Spółka w pkt 5 skargi zarzuciła nadto, że w decyzji II instancji, organ nie odniósł się do jego zarzutów sformułowanych w odwołaniu wskazujących na konieczność wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Bolt. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać należy, że istotnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie przedstawia szczegółowych zasad działania aplikacji Bolt. Aczkolwiek – nawet gdyby uznać, że rzeczywiście rozważania w tym zakresie winny znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ich brak stanowiłby naruszenie – to nie sposób przyjąć, aby naruszenie to miało jakikolwiek wpływ na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Sposób działania aplikacji jest faktem powszechnie znanym i dostępnym na stronie internetowej.

Zresztą w orzecznictwie wyjaśniono już sposób działania tej aplikacji. I tak w wyroku tut. sądu o sygn. akt II SA/Bk 893/22 wskazano, że "Zgodnie z ogólnymi Warunkami dla Kierowców korzystających z aplikacji Bolt, dostępnymi na stronie internetowej, Flota oznacza osobę fizyczną albo prawną, posiadającą ważną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, świadczącą osobiście lub za pomocą swoich pracowników lub podmiotów, z którymi pozostaje w innym stosunku prawnym Usługi Przewozu przy wykorzystaniu Platformy Bolt. Każda Flota otrzyma osobiste Konto Floty Bolt, a każdy kierowca Konto Kierowcy Bolt podłączone do Konta Floty, aby korzystać z Aplikacji Bolt i Platformy Bolt (pkt 1.7 warunków). Konto kierowcy Bolt to konto kierowcy powiązane z Kontem Floty Bolt, dostęp do strony internetowej zawierającej informacje i dokumenty dotyczące korzystania z Usług Bolt w ramach świadczenia Usług Przewozu w imieniu Floty przez Kierowcę, w tym dokumentacji rachunkowej Kierowcy (pkt 1.14 warunków). Usługi Przewozu to usługi przewozu świadczone przez Flotę na rzecz Pasażera, którego zamówienie Kierowca zaakceptował za pośrednictwem Aplikacji Bolt (pkt 1.15 warunków). Stwierdzić należy, że już z samych definicji zawartych w warunkach ogólnych wynika, że wykonawcą przewozu jest flota - dostawca usług posiadający odpowiednią licencję, w imieniu którego przewóz wykonuje kierowca. Kierowca nie może bez zgody dostawcy usług (floty) utworzyć konta kierowcy, które będzie powiązane z daną flotą. Innymi słowy kierowca nie mógł założyć konta kierowcy w aplikacji Bolt powiązanego z dostawcą usług - A. bez jej wiedzy". Z powyższego wyjaśnienia wynika zatem, że korzystanie z platformy Bolt mogło odbyć się wyłącznie za wiedzą i zgodą skarżącego posiadającego pełną świadomość, że kierowca będzie wykonywał przewozy osób w jego imieniu. Jednocześnie podnieść należy, że skarżąca Spółka zarzucając organom brak przedstawienia zasad działania aplikacji Bolt, sama na żadnym etapie postępowania nie wyjaśniła na jakiej podstawie kierowca korzystał z konta kierowcy w aplikacji Bolt utworzonego w ramach floty.

Wbrew również twierdzeniom postawionym w skardze organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Nieuzasadnione są zatem zarzuty postawione w skardze dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że Spółka dopuściła się naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego, za które organy administracji wymierzyły karę pieniężną w łącznej wysokości 9.300 zł. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), oddalił skargę.