Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 758/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, asesor WSA Iwona Ścieszka, , Protokolant sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi K.L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 stycznia 2023 r. znak: DOA.7110.272.2022.RKS w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 758/23

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 stycznia 2023 r., znak: DOA.7110.272.2022.RKS, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej:" GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania K. L. oraz odwołania G. P. od decyzji Wojewody Pomorskiego z 20 lipca 2022 r., znak: Wl-1.7840.4.8.2022.GM, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności Prezydenta Miasta G. z [...] października 2020 r., Nr [...].

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Wojewoda Pomorski decyzją z 20 lipca 2022 r., znak: Wl-I.7840.4.8.2022.GM, stwierdził, po wszczęciu na wniosek K. L., nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z [...] października 2020 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. P. pozwolenia na przebudowę lokalu nr [...] w budynku przy ul. S. w G., polegającą na wykuciu otworu okiennego. Od powyższej decyzji Wojewody Pomorskiego z 20 lipca 2022 r., odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła K. L. oraz G. P.. W wyniku ich rozpatrzenia GINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności Prezydenta Miasta G. z [...] października 2020 r., Nr [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Jest to instytucja szczególna stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto GINB podniósł, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania, zaś organ nadzorczy, co do zasady, orzeka wyłącznie w oparciu o akta sprawy, którymi dysponował, względnie którymi powinien dysponować w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ stopnia podstawowego.

GINB wyjaśnił, że analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja polega na wykuciu nowego otworu okiennego i montażu nowej stolarki okiennej w lokalu mieszkalnym nr [...] na drugiej kondygnacji w budynku wielorodzinnym sześciokondygnacyjnym przy ulicy S. w G., na działce nr ewid. [...] (Projekt budowlany, Opis techniczny, str. 7). Nowoprojektowane okno ma znajdować się w ścianie szczytowej budynku od strony działki drogowej nr ew. [...] (por. Projekt budowlany, str. 14, 19 i 23).

Organ II instancji podkreślił, że z akt organu podstawowego wynika, że do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączono oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr ewid. [...] położoną przy ulicy S. w G. Ponadto przedłożono kopię uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej "S." położonej przy ul. S. w G. z [...] marca 2014 r., Nr [...], w sprawie zgody na wybicie okna w ścianie wschodniej - szczytowej budynku w mieszkaniu nr [...] przy ul. S. (Projekt budowlany, str. 2B).

Z akt sprawy wynika, że część elewacji budynku objęta przebudową znajduje się poza granicą ww. działki nr ew. [...] i częściowo "wchodzi" na działkę drogową nr ewid. [...] (por. Projekt budowlany, str. 14; akta organu wojewódzkiego, str. 54, 55, 68). W Księdze Wieczystej Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G., V Wydział Ksiąg Wieczystych dla ww. działki nr ewid. [...] wskazano, że ww. nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa i pozostaje w użytkowaniu wieczystym Zakładu Energetycznego G. S.A. Z akt sprawy nie wynika, aby inwestor lub jego następca prawny uzyskali prawo do realizacji robót budowlanych na ww. działce nr ew. [...]. Zdaniem GINB organ wojewódzki słusznie uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

W ocenie GINB stwierdzone naruszenie nie wywołało skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotowa inwestycja ogranicza się wyłącznie do wykucia otworu okiennego i montażu nowej stolarki okiennej. Ponadto samo przekroczenie granicy działek trwa, jak wynika z analizy akt postępowania, co najmniej od lat 50-tych XX wieku, kiedy to budynek przy ul, S. został zrekonstruowany. Ponadto z informacji zawartych w dokumentacji projektowej wynika, że pierwotny projekt rekonstrukcji z 1951 r. zakładał powstanie przedmiotowego okna. Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu II instancji nie można mówić o rażącym naruszeniu art. art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

GINB wskazał także, że przedmiotowa działka inwestycyjna jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ś. w G., rejon S. oraz ulic J. i 10. uchwałą Rady Miasta G. z 25 listopada 2009 r., Nr XXXVII/839/09 (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 27 stycznia 2010 r" Nr 12, poz. 220), a zatem inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.

Organ II instancji zauważył, że wprawdzie miejscowy plan od strony ulicy S. i ulicy D. określa jako obowiązującą linię zabudowy pierzejowej (którą miejscowy plan w § 12 ust. 1 pkt 4 lit. b definiuje jako obowiązującą linię zabudowy zwartej, tworzącej pierzeję ulicy lub placu, frontowa ściana projektowanego budynku musi być usytuowana na całej długości tej linii w obrębie działki budowlanej), jednak należy zauważyć, że ściana, w której zaprojektowano nowy otwór okienny graniczy z działką drogową, a nie budowlaną, o której mowa w ww. definicji zabudowy pierzejowej. Nie można więc uznać, że miejscowy pian przewidywał budowę kolejnego budynku, którego ściana przylegałaby do elewacji, w której zaprojektowano otwór okienny. GINB dodał także, że miejscowy pian nie zawiera żadnych zakazów dotyczących sytuowania otworów okiennych w budynku przy ulicy S.

Analiza projektu budowlanego wskazuje, że nie narusza on w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), w szczególności § 12 i § 13 ww. rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów przeciwpożarowych w niniejszej sprawie organ zauważył, że projekt przedmiotowej inwestycji został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, który stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Uzgodnienie to nie zostało podważone, w szczególności nie stwierdzono jego nieważności.

Na koniec swoich rozważań GINB wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta G. z [...] października 2020 r., nie jest obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była trwale niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. L., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzuciła jednocześnie organowi naruszenie przepisów:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowalnego w zw. z art. 2, art. 7 art. 21 Konstytucji, poprzez uznanie, że brak prawa inwestora do realizacji robót budowalnych na działce [...], której użytkownikiem wieczystym jest Zakład Energetyczny G. S.A. - nie narusza przepisów w sposób rażący, w szczególności przepisów prawa budowalnego, art. 2 i 7 Konstytucji, które określają zasady demokratycznego państwa prawnego - pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa i że takie przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, daje się pogodzić z wymogami praworządności wynikającymi z treści ww. przepisów;

2) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 a) Uchwały Rady Miasta G. z dnia 25.11.2009 r. nr XXXVII/893/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP) poprzez uznanie, iż zatwierdzenie projektu budowalnego niezgodnie z MPZP (konkretnie z uwzględnieniem zasady dostosowania nowej zabudowy skalą do istniejącej zabudowy sąsiedniej oraz obowiązku nawiązania wysokością budynków projektowanych w zawartych pierzejach zabudowy do poziomu gzymsu, attyki budynków istniejących) - nie narusza przepisów w sposób rażący, w szczególności przepisów prawa budowalnego, art. 2, 7 i 21 Konstytucji, które określają zasady demokratycznego państwa prawnego - pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa i że takie przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, daje się pogodzić z wymogami praworządności wynikającymi z treści ww. przepisów.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r, poz. 137), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest reformatoryjna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 stycznia 2023r., uchylająca decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 20 lipca 2022r. i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] października 2020r.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 stycznia 2023 r. wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (p. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.

W tym miejscu należy przywołać stanowisko orzecznictwa sądowoadministracynego, które Sąd orzekający podziela w całości, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną " z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. (III AUa 892/13, LEX nr 1483812). Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] października 2020r.nie wypełnia dyspozycji art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Kontrolowaną w trybie nadzoru decyzją nr [...] z dnia [...] października 2020r., Prezydent Miasta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. P. pozwolenia na przebudowę lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. S. w G., polegającej na wykuciu otworu okiennego. Rozstrzygnięcie to poprzedzone było pozwoleniem konserwatorskim z dnia [...] września 2020r., na podstawie którego organ konserwatorski pozwolił w oparciu o art. 36 ust 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, na prowadzenie robót budowlanych na obszarze zabytkowym wpisanym do rejestru zabytków, polegających na wykonaniu przedmiotowego otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku na działce nr ew. [...] w G..

Inwestorka do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożyła oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej "S." z dnia [...] marca 2014r., Nr [...] o wyrażeniu zgody na wybicie okna w ścianie wschodniej – szczytowej w mieszkaniu nr [...] przy ul. S. w G.

Co prawda jak ustalił organ nadzoru , cześć ściany szczytowej objętej inwestycją znajduje się poza granicą działki nr ew. [...] i częściowo " wchodzi" na działkę drogową nr ew. [...], stanowiącą własność Skarbu Państwa, pozostającą w użytkowaniu wieczystym Zakładu Energetycznego G. S.A., to jednak stan taki utrzymuje się od ponad 70 lat i brak oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane w tym minimalnym zakresie nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Świadczy również o tym fakt, że użytkownik wieczysty działki nr ew. [...] nie kwestionuje decyzji z dnia [...] października 2020r.

Należało więc uznać, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane ( Dz.U. z 2020r., poz.1333).

Zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane ( w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia pozwolenia na budowę) -przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo.

Trzeba także podkreślić, że zapisy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Działka na której zaplanowana została inwestycja jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ś. w G., rejon S. oraz ulic J. i 10., zatwierdzonego Uchwała Rady Miasta G. z dnia 25 listopada 2009r., Nr XXXVII/839/09.

Działka nr ew. [...] położona jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem 04 U/MW3- tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy usługowej. Miejscowy plan od strony ulicy S. i ulicy d. określa jako obowiązującą linię zabudowy pierzejowej – § 12 ust 1 pkt 4 lit.b -obowiązująca linia zabudowy zwartej, tworzącej pierzeję ulicy lub placu, frontowa ściana projektowanego budynku musi być usytuowana na całej długości tej linii w obrębie działki budowlanej.

Wyjaśnienia jednak wymaga, że ściana szczytowa w której zaprojektowano otwór okienny graniczy z działką drogową, a nie budowlaną, do której odnoszą się zapisy planu dotyczące zabudowy pierzejowej. W planie miejscowym brak natomiast jakichkolwiek zakazów uniemożliwiających realizację otworów okiennych w przedmiotowym budynku. Również wskazywany przez skarżącą § 5 ust 1 pkt 2 lit.b planu nie odnosi się do możliwości realizacji spornego otworu okiennego, dotyczy bowiem wysokości nowej zabudowy i dostosowania jej skalą do zabudowy sąsiedniej istniejącej. Natomiast zaprojektowana inwestycja nie zmienia parametrów budynku w tym jego wysokości.

Mając powyższe na uwadze, Sąd podziela stanowisko organów, że przeprowadzone postępowanie nadzorcze nie wykazało sprzeczności z ustaleniami prawa miejscowego, a tym samym fakt rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlanego.

Decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] października 2020r. nie narusza także w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U z 2019r., poz. 1065). Zgodnie bowiem z § 12 ust 10 rozporządzenia- odległości o których mowa w ust 1-9 , nie są wymagane w przypadku gdy sąsiednia działka jest działka drogową. Jak zostało to już wyżej wykazane, ściana szczytowa w której zaprojektowano otwór okienny graniczy z działka drogową nr ew. [...].

Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, również §13 przywołanego rozporządzenia nie został rażąco naruszony, biorąc pod uwagę charakter projektowanej inwestycji i fakt , że nie przewidziano w projekcie budowy nowego obiektu budowlanego ani jego części. Realizacja otworu okiennego z istoty swojej nie może naruszać §13 rozp. bowiem nie wpływa na zacienianie i przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach na działkach sąsiednich.

Projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a projektant oświadczył, że ze względu na istniejące już w elewacji okna, projektowana przebudowa lokalu nr [...] nie zmieni warunków p.poż budynku.

Odnosząc się do zarzutów skargi, podkreślić należy, że zadaniem organów i Sądu była analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta G. z [...] października 2020r., pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., a nie jak tego chce skarżąca możliwości realizacji przez nią przyszłej , sąsiedniej zabudowy pierzejowej na działce nr ew. [...].

Biorąc pod uwagę charakter postępowania nadzwyczajnego w ramach którego wydano zaskarżoną decyzję, należy podzielić argumenty organu, że żaden przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jasno brzmiący, nie wymagający interpretacji, nie został rażąco naruszony w wyniku wydania kontrolowanej w ramach nadzoru decyzji.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329.), skargę oddalił.