Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 225/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194, art. 61 § 1, art. 133 § 1, art. 166, art. 61 § 3, art. 49 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 125/24 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 14 lipca 2023 r., nr SKO.463.24.2023 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia do grudnia 2019 r. p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r., I SA/Gd 125/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił H.K. (dalej: Skarżąca) wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 lipca 2023 r., w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia do grudnia 2019 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Skarżąca nie wskazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na poparcie wniosku nie przedstawiła żadnych dokumentów. Nie było zatem podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej wnioskiem.

W zażaleniu z 29 kwietnia 2024 r. pełnomocnik Skarżącej zaskarżył w całości, na podstawie art. 194 oraz art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), postanowienie sądu pierwszej instancji. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Skarżącej wskazał, że sąd zobowiązany był do dokładnego zbadania każdej konkretnej okoliczności, na podstawie pisemnych oświadczeń strony i ich merytorycznego uzasadnienia potwierdzonego dowodami. Podniesiona przez Skarżącą okoliczność otrzymywania niewielkiej emerytury jest, w ocenie pełnomocnika Skarżącej, istotną przesłanką świadczącą o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.), co nie wpływa jednakże na to, że przesłanką wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku, które stanowią: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie przeważa pogląd, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA z 12 sierpnia 2015 r., I FSK 1347/15). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, strona skarżąca musi wykazać istnienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., podając konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, opartą na okolicznościach faktycznych danej sprawy. Nie ma podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. postanowienia NSA: z 14 stycznia 2015 r., II OZ 1399/14 i z 3 kwietnia 2014 r., I FZ 64/14).

W rozpoznawanej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca zawarła w skardze, uzasadniając go: niekorzystną sytuacją w jakiej się znalazła na skutek działania Gminy B. oraz mając na uwadze fakt, że utrzymuje się z niewielkiej emerytury.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że Skarżąca nie wskazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności wniosek Skarżącej nie został w żaden sposób uprawdopodobniony i poparty dokumentami obrazującymi jej sytuację finansową i majątkową. Samo twierdzenie o istnieniu danej okoliczności nie jest wystarczające dla jej uprawdopodobnienia WSA w Gdańsku uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób prawidłowy oraz dokładnie wyjaśnił, że powodem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest brak uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Można jedynie dodać, że należność wynikająca z decyzji organu, sama w sobie nie stanowi o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. O takiej obawie można byłoby mówić jedynie po dokonaniu szczegółowej analizy sytuacji finansowej Skarżącej i zestawieniu tej sytuacji z wysokością należności określonej decyzją.

Prawidłowej oceny sądu pierwszej instancji, nie zmieniaj argumentacja zawarta w zażaleniu złożonym przez pełnomocnika Skarżącej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje ponownie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a jedynie bada zgodność z prawem podjętego w tej materii rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji (postanowienie NSA z 5 października 2022 r., III FZ 443/22).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu zażalenia.