Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 256/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-11-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 87 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 czerwca 2017 r. W. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego.

Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...]zł. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie, zgodnie z procedurą określoną w art. 73 p.p.s.a., została zwrócona do akt sprawy i przyjęta ze skutkiem doręczenia na dzień 15 września 2017 r.

W dniu 2 listopada 2017 r. (data nadania przesyłki na poczcie) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. We wniosku podniósł, że fakt nieodebrania przesyłki z wezwaniem nastąpił całkowicie bez winy pełnomocnika strony. W dniach od 31 sierpnia 2017 r. do 14 września 2017 r. przebywał na urlopie. Do biura powrócił w dniu 14 września, jednakże w skrzynce pocztowej nie było awizo na przesyłki z sądu. W poniedziałek w dniu 18 września 2017 r. uzyskał informację od A. K., że listonosz zostawił kilka razy awizo u niej i przekazała mu tego dnia te dokumenty. A. K. nie jest jego pracownikiem, tylko stażystą pracującym w sąsiednim biurze, z którym mają wspólne wejście główne i nie ma ona uprawnienia do odbierania jakiejkolwiek korespondencji kierowanej do niego. Pełnomocnik podniósł, że gdyby otrzymał awiza w dniu 14 września 2017 r. lub zostały one pozostawione w jego skrzynce pocztowej, mógłby odebrać korespondencję. Pełnomocnik zaznaczył, że nie zatrudnia żadnych pracowników w swoim biurze. Oświadczył, że o uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu dowiedział się w dniu 26 października 2017 r. Wnosząc o przywrócenie terminu, w tym samym dniu pełnomocnik skarżącego uiścił wpis.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W ocenie sądu, skarżący nie spełnił przesłanek przywrócenia terminu do uiszczenia skargi.

Skarżący, a ściślej mówiąc, jego pełnomocnik nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Treść wniosku ogranicza się w tym zakresie do lakonicznego stwierdzenia, że w dniach od 31 sierpnia 2017 r. do 14 września 2017 r. przebywał na urlopie. Do biura powrócił w dniu 14 września 2017 r., jednakże w skrzynce pocztowej nie było awizo na przesyłki z sądu. Ponadto, w dniu 18 września 2017 r. uzyskał informację od stażystki z sąsiedniego biura, że listonosz zostawił kilka razy awizo u niej i przekazała mu tego dnia te dokumenty. Pełnomocnik podniósł, że gdyby otrzymał awiza w dniu 14 września 2017 r. lub zostały one pozostawione w jego skrzynce pocztowej, mógłby odebrać korespondencję.

Okoliczności te zostały wskazane w sposób nader ogólny. Pełnomocnik skarżącego nie podaje żadnych okoliczności, które wskazywałyby na brak winy. Twierdzenia co do nich nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Poza tym, w ocenie sądu, nie wskazują one na brak winy pełnomocnika skarżącego w uchybieniu terminu. Ustawa nie wymaga dowodu braku winy, ale jego uprawdopodobnienia. Trzeba więc podać jakieś konkretne argumenty wskazujące na brak winy, a także poprzeć twierdzenia czymś, co je uwiarygodni. Twierdzenia skarżącego pozostają niestety gołosłowne. Nie da się ich zweryfikować. W szczególności, nie podważył dowodu w postaci druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się na kopercie zawierającej wezwaniu do uiszczenia wpisu. Wynika z niego, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki z sądu w placówce pocztowej doręczyciel pocztowy pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej. Doręczyciel oświadczenie powyższe potwierdził własnoręcznym podpisem.

Trzeba pamiętać o tym, że przywrócenie terminu jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich przestrzegania. Osoba, która chce skorzystać z tej instytucji prawnej musi dołożyć należytej staranności przy wykazywaniu przesłanek ustawowych. Ponadto, wymaga podkreślenia, że planując urlop w trakcie toczącego się postępowania, profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej powinien, zgodnie z zasadami należytej staranności, m.in. poinformować sąd o tym fakcie lub w inny sposób zapewnić możliwość skutecznego prowadzenia korespondencji między stroną a sądem (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r. II FZ 1008/12).

W ocenie sądu, pełnomocnik skarżącego nie dołożył takiej staranności i nie wykazał spełnienia podstawowej przesłanki przywrócenia terminu – braku winy w uchybieniu terminu. Musi to skutkować odmownym rozpatrzeniem jego wniosku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 87 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.