Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 14/25
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2025-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Gostyniu na uchwałę Rady Gminy Krzemieniewo z dnia 22 listopada 2021 r. nr XXX.239.2021 w sprawie ustalania zasad wypłacania i wysokości diet dla Radnych Rady Gminy Krzemieniewo oraz zwrotu kosztów podróży służbowych stwierdza nieważność uchwały w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 grudnia 2024 r. Prokurator Rejonowy w Gostyniu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Nr XXX/239/2021 Rady Gminy Krzemieniewo z dnia 22 listopada 2021 r. w sprawie ustalenia zasad wypłacania i wysokości diet dla Radnych Rady Gminy Krzemieniewo oraz zwrotu kosztów podróży służbowych (dalej: "Uchwała") i na uchwałę Nr XLIV/345/2023 Rady Gminy Krzemieniewo z dnia 13 lutego 2023r. zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia zasad wypłacania i wysokości diet dla Radnych Rady Gminy Krzemieniewo oraz zwrotu kosztów podróży służbowych (zarejestrowana i załatwiona pod odrębną sygn. akt IV SA/Po 15/25). Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5,

art. 50 § 1 i art. 53 § 2a i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329) Prokurator zaskarżył Uchwałę w całości.

Skarżący zarzucił zaskarżonej Uchwale istotne naruszenie prawa, tj. art. 25 ust. 4 w zw. z art. 40 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40, 572) w związku z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. tj. z 2019r., poz. 1461) oraz art. 88 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez niezasadne zaniechanie opublikowania tych uchwał, stanowiących akty prawa miejscowego w wojewódzkim dzienniku urzędowym, co spowodowało, że nie wiążą one adresatów wskazanych w nich norm prawnych i nie wywołują skutku prawnego. W związku z powyższym Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w całości oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Zaskarżona Uchwała została podjęta przez Radę Gminy Krzemieniewo na podstawie art. 25 ust. 4, 6, 7, 8 i 10 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021, poz. 1372 ze zm.) i § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 października 2021 w sprawie maksymalnej wysokości diet przysługujących radnemu gminy (Dz.U. z 2021,poz. 1974 ze zm.) oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2000r. w sprawie sposobu ustalania należności z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych radnych gminy (Dz.U. z 2000r. Nr 66, poz. 800 ze zm.).

Prokurator wskazał, że jego zdaniem przedmiotowa Uchwała ustalająca diety jest aktem prawa miejscowego. Skoro przedmiotowa uchwała należy do aktów prawa miejscowego powinna była zostać opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Tymczasem § 5 Uchwały stanowi, że wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2021 r. i podlega ogłoszeniu – jednakże nie wskazano, że ogłoszenie to ma nastąpić w wojewódzkim dzienniku rzędowym. Uchwała nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. Zdaniem Prokuratora niespełnienie wymagań formalnych w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego w zakresie należytej publikacji jest istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości.

Dalej Prokurator wskazał, że "obowiązywanie w czasie" stanowi szczególną właściwość normy prawnej, przypisaną jej na podstawie danego kryterium, którym jest jej należyte ogłoszenie warunkujące w ogóle zaistnienie normy w porządku prawnym. Moment, w którym norma prawna zaczyna wywoływać określone skutki prawne, czyli od kiedy wchodzi w życie - jest uregulowany w prawie. Stanowi o tym przepis art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z nim, warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń i aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, a zasady tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa (ust. 2 art. 88). W aktualnym stanie prawnym jest to ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (j.t. Dz.U. z 2019r. poz. 1461). Analogicznie stanowi art. 42 ustawy o samorządzie gminnym zgodnie z którym zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Niespełnienie wymagań formalnych w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego w zakresie należytej publikacji jest istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w Krzemieniewie wniosła o jej oddalenie w całości, ewentualnie umorzenie postępowania w przedmiocie złożonej skargi, przeprowadzenie rozprawy także w razie nieobecności przedstawiciela Rady Gminy Krzemieniewo, odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego z uwagi na uchylenie Uchwały przez Radę Gminy Krzemieniewo.

W uzasadnieniu wskazano, że w 2021 r. w rozstrzygnięciu nadzorczym nr KN-XI.4131.1.118.2021.20 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 23 lipca 2021 r. orzeczono nieważność § 7 w zakresie zwrotu "14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego" uchwały nr XXVI/188/21 Rady Miejskiej w Kobylinie z dnia 24 czerwca 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości diet oraz należności z tytułu zwrotu kosztów podróży radnych Rady Miejskiej w Kobylinie - ze względu na istotne naruszenie prawa." Podobnie w 2022r. w rozstrzygnięciu nadzorczym nr NP-II.4131.1.11.2022.5 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 25 stycznia 2022r. orzeczono nieważność § 9 w zakresie zwrotu: "i podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego" uchwały nr XLI 1/529/2021 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wysokości diet radnych Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu - ze względu na istotne naruszenie prawa. Wojewoda podał, że w "ocenie organu nadzoru przepis § 9 uchwały, w zakresie w jakim przewiduje obowiązek ogłoszenia uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego oraz uzależnia od niego wejście w życie uchwały narusza w sposób istotnych prawo, tj. art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych Dz. U. z 2019 r. poz. 1461), zwanej dalej "ustawą". Zacytowano rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzenia, że zdaniem organu nadzoru badana uchwała nie mieści się w przytoczonym powyżej katalogu aktów ogłaszanych w wojewódzkim dzienniku urzędowym. W szczególności nie jest ona aktem prawa miejscowego, jak również jej ogłoszenia nie przewiduje żaden przepis szczególny."

Dalej Wójt podnosił, że konsekwentnie także w 2023 r. w rozstrzygnięciu nadzorczym nr NP- 11.4131.1.104.2023.3 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 31 marca 2023 r. orzeczono "nieważność § 7 w zakresie zwrotu " i podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego" uchwały nr L/384/2023 Rady Gminy Grodziec z dnia 27 lutego 2023 r. w sprawie ustalenia wysokości diet oraz określenia zasad zwrotu kosztów podróży służbowych dla radnych Rady Gminy Grodziec - ze względu na istotne naruszenie prawa." Wojewoda podał, że:

Końcowo Wójt podał, że w reakcji na skargę Rada Gminy Krzemieniewo postanowiła doprowadzić do uchylenia zaskarżonych uchwał i podjęła nową uchwałę, stąd wniosek o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 334), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy Krzemieniewo nr XXX/239/2021 z dnia 22 listopada 2021 r. w sprawie ustalenia zasad wypłacania i wysokości diet dla Radnych Rady Gminy Krzemieniewo oraz zwrotu kosztów podróży służbowych (dalej "Uchwała").

Skarga wniesiona jednym pismem z dnia 3 grudnia 2024 r. Prokuratora Rejonowego w Gostyniu na uchwałę nr XLIV/345/2023 Rady Gminy Krzemieniewo z dnia 13 lutego 2023 r. została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po 15/25 i rozpoznana odrębnie.

Skargę na przedmiotową Uchwałę wywiódł w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy w Gostyniu na podstawie art. 50 § 1 P.p.s.a., który to przepis wśród osób uprawnionych do wniesienia skargi wymienia także prokuratora. Skargę w przedmiotowej sprawie Prokurator mógł wnieść z każdym czasie (art. 53 § 3 P.p.s.a.), zatem skarga jest dopuszczalna.

Zgodnie z art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372 – w brzmieniu na dzień podjęcia uchwały, dalej jako: "u.s.g.") na zasadach ustalonych przez radę gminy radnemu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży służbowych. Zgodnie zaś z ust. 6 Wysokość diet przysługujących radnemu nie może przekroczyć w ciągu miesiąca łącznie 2,4-krotności kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658). Rada gminy przy ustalaniu wysokości diet radnych bierze pod uwagę funkcje pełnione przez radnego (ust. 8). Ponadto Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, maksymalną wysokość diet przysługujących radnemu w ciągu miesiąca, uwzględniając liczbę mieszkańców gminy, przy czym kwota wymieniona w ust. 6 oznacza maksymalną wysokość diet w gminach o największej liczbie mieszkańców (ust. 7).

W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Natomiast zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia w przypadku tzw. nieistotnego naruszenia prawa. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo sprzeczności z prawem uchwały lub zarządzenia, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania takiej sankcji. Do istotnych naruszeń prawa zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1983/10, CBOSA). Nie stwierdza się nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie, o którym mowa w art. 90 ust. 1, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego (art. 94 ust. 1 u.s.g.).

Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonej w niniejszej sprawie Uchwały Sąd uznał, że skarga Prokuratora zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że akty prawa miejscowego, podobnie jak rozporządzenia, wydawane są na podstawie delegacji ustawowej, a więc zajmują analogiczną pozycje w hierarchii źródeł prawa. Różnica pomiędzy rozporządzeniami a aktami prawa miejscowego sprowadza się do innego obszaru obowiązywania każdego z powyższych rodzajów źródeł prawa, jako że każdy z organów je wydających usytuowany jest na innym szczeblu administracji publicznej. Zarówno rozporządzenia, jak i akty prawa miejscowego wiążą adresatów w sposób analogiczny, a zatem ich moc obowiązywania jest taka sama, a dla przymusowego wykonania obowiązków wynikających z ich sformułowań lub z treści wydanych na ich podstawie indywidualnych aktów konkretyzacji prawa administracyjnego stosowane są te same normy postępowania egzekucyjnego.

Ustawodawca, uwzględniając konstytucyjną zasadę praworządności, zobowiązującą wszystkie podmioty władzy publicznej do działania na podstawie prawa i w celu jego wykonania, wprowadza w przepisach ustaw kształtujących ustrój jednostek samorządu terytorialnego generalną klauzulę kompetencyjną, zobowiązującą jednostki samorządu terytorialnego do stanowienia aktów prawa miejscowego "na podstawie upoważnień ustawowych". Przepisy te korespondują z treścią art. 7 Konstytucji RP, formułującego zasadę praworządności: "organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Podstawa prawna do działań w zakresie stanowienia aktów prawa miejscowego jest dwojakiego rodzaju. Jest nią albo upoważnienie bezpośrednio wynikające z przepisów ustaw ustrojowych albo upoważnienie zawarte w innych regulacjach ustawowych.

Akty prawa miejscowego, jako źródła prawa powszechnie obowiązującego, mają charakter normatywny i generalny zarazem, a więc nie są nimi akty o charakterze indywidualnym, jak na przykład decyzje administracyjne (tak NSA w wyroku z dnia 6 października 1993 roku, III SA 681/93 , ONSA 1994 Nr 4, poz. 145).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, należy podzielić pogląd wielokrotnie wyrażany już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i aktualnie dominujący, zgodnie z którym uchwała w sprawie ustalenia zasad przyznawania i wysokości diet radnych jednostek samorządu terytorialnego jest aktem prawa miejscowego (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5279/21; z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4382/21; z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 570/19; z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 2794/16 oraz z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 3270/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Tego typu Uchwała zawiera bowiem normy abstrakcyjne, ponieważ diety mają charakter powtarzalny. Przepisy te mają charakter generalny, gdyż ich adresatem nie jest konkretna osoba, ale każdy mieszkaniec gminy, który pełni lub będzie pełnić w przyszłości funkcję radnego. Wprawdzie krąg adresatów tej Uchwały nie jest zbyt liczny, to jednak poprzez określenie go wspólną cechą, jaką jest pełnienie funkcji radnego gminy, przepisy te mają charakter generalny. Nie ulega również wątpliwości, że Uchwała zawiera przepisy normatywne, na podstawie których jej adresaci uzyskali uprawnienia do diety. Ponadto, Uchwała nie jest związana z kadencyjnością rady w związku z tym zachowuje ważność także po zakończeniu kadencji organu stanowiącego, który ją przyjął.

Podobne stanowisko prezentował już w istocie Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 08 lutego 1996 r. (sygn. akt III AZP 33/95, publ. OSNP 1996/16/216; Lex nr 24754), który stwierdził, że rada gminy może w drodze przepisów statutowych przyznać sołtysom prawo do zwrotu kosztów przejazdu i diet w sprawach związanych z pełnioną przez nich funkcją. Przy czym, normy statutowe (dotyczące wewnętrznego ustroju konkretnej gminy, powiatu czy województwa), w orzecznictwie sądowym ocenia się w ten sposób, że przepisy statutu mają charakter przepisów powszechnie obowiązujących na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego (wyr. NSA z dnia 14 listopada 1996 r., II SA 924-931/96 ONSA 1997/4 poz. 164; też wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1994 r., II SA 1474-1477/9, ONSA 1995/4 poz. 175; wyr. NSA z dnia 18 lipca 2006 r., I OSK 669/06, LEX nr 275445; wyr. NSA z dnia 21 listopada 2013 r., II OSK 1887/13, LEX nr 1418770).

Zaskarżona Uchwała nie jest aktem kierownictwa wewnętrznego, wiążącym jedynie określony układ organizacyjny. Akty kierownictwa wewnętrznego kierowane są do jednostek organizacyjnych podporządkowanych organowi, który je wydaje. Radny nie jest częścią wewnętrznej administracji samorządowej. Samo pełnienie funkcji radnego, jak i zajmowanie konkretnego stanowiska w radzie nie wiąże się z nawiązaniem stosunku pracy ani innego stosunku prawnego, z którego wynikałaby zależność służbowa radnego od organów gminy lub gminnej administracji (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 344/23, CBOSA).

W konsekwencji, warunkiem wejścia w życie prawa miejscowego, podobnie jak wszystkich aktów prawa powszechnie obowiązującego, jest ich ogłoszenie (art. 88 ust. 1 Konstytucji RP), co odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1461, w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia Uchwały, dalej "u.o.a.n."). Stosownie do treści art. 13 pkt 2 u.o.a.n. – ogłoszenie aktu prawa miejscowego dokonuje się w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 u.o.a.n., akty normatywne podlegające ogłoszeniu w dzienniku urzędowym wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy.

Niespełnienie wymagań w zakresie należytej publikacji uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wynikających z art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 oraz art. 42 u.s.g. w zw. z art. 13 pkt 2 u.o.a.n., jest istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1526/08, CBOSA). Prawidłowe ogłoszenie aktu prawa miejscowego ma zasadnicze znaczenie dla jego obowiązywania, jest bowiem – jak to już wyżej wskazano – warunkiem jego wejścia w życie. Akt normatywny, który nie został opublikowany (ogłoszony) zgodnie z obowiązującą procedurą i we właściwym trybie, nie może wiązać adresatów utworzonych w nim norm prawnych i nie odnosi skutku prawnego. Dotyczy to całego zakresu normatywnego tego aktu, czyli wszystkich norm prawnych w nim zamieszczonych (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 2038/09 i wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 238/09 – CBOSA). Właściwe ogłoszenie aktu prawa miejscowego jest bowiem warunkiem jego wejścia w życie – co wprost wynika z art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, jak to wskazano powyżej.

Skoro, więc zaskarżona Uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a zatem akt normatywny zawierający przepisy powszechnie obowiązujące, to powinna zostać ogłoszona w wojewódzkim dzienniku urzędowym, do czego obligował art. 13 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, jako warunku wejścia jej w życie, w terminie o którym mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. W § 5 Rada wskazała, że "uchwała wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2021 r. i podlega ogłoszeniu", tym samym przewidziano jej wejście w życie bez publicznego ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Gmina nie wykazała i nie zakwestionowała, że Uchwała została ogłoszona w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Powyższe unormowanie Uchwały pozostające w sprzeczności z przepisami art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 u.o.a.n., a także art. 88 ust. 1 Konstytucji RP – skutkuje tym, że Uchwała ta nie tylko nie wywołuje zamierzonych skutków prawnych, lecz jako sprzeczna z ww. przepisami jest nieważna w myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. Ponieważ zaskarżona Uchwała jest aktem prawa miejscowego, to dopuszczalne jest orzekanie o jej nieważności w każdym czasie – także po upływie roku od dnia jej podjęcia.

Podsumowując, niepromulgowanie aktów prawa miejscowego stanowi istotne naruszenie prawa powodujące stwierdzenie ich nieważności. Dlatego zaskarżona Uchwała z zakresu prawa miejscowego, która podlegała obowiązkowi ogłoszenia, a która nie została ogłoszona w wojewódzkim dzienniku urzędowym jest w całości nieważna, bowiem obarczona wadą mającą charakter istotnego naruszenia prawa.

Należy jednocześnie dodać, że nie było podstaw do umorzenia postępowania sądowego w związku z utratą mocy zaskarżonej Uchwały, która została wyeliminowana w obrotu prawnego mocą uchwały Rady Gminy Krzemieniewo nr VIII.66.2024 z dnia 16 grudnia 2024 r., która została przyjęta przez Radę i ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Woj. Wlkp. z 2024 r. pod pozycją 10878. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uchylenie uchwały nie czyni bezprzedmiotowym postępowania sądowego, w którym sąd administracyjny władny jest wobec aktu prawa miejscowego stwierdzić nieważność aktu, co powoduje, że od samego początku uchwalenia akt ten nie był zdolny do wywołania skutku prawnego, a zatem do kształtowania uprawnień, czy obowiązków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2011r. Sygn. akt I OSK 1719/11, LEX nr 114224 i orzeczenie tam przywołane). Nadto, podstawą umorzenia postępowania sądowego nie mogła być utrata mocy zaskarżonej Uchwały w związku z wejściem w życie nowej uchwały Rady Gminy Krzemieniewo nr VIII.66.2024 z dnia 16 grudnia 2024 r. (§ 4 i § 5 tej uchwały), skoro weszła ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwo Wielkopolskiego z mocą obowiązującą od 16 grudnia 2024 r., a nie z datą wsteczną obejmującą zaskarżoną Uchwałę.

W tym stanie sprawy, ustalona przez Sąd istotna wadliwość zaskarżonej Uchwały musiała skutkować stwierdzeniem jej nieważności w całości. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w wyroku.