Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 55/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami utrzymania zwierząt oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 9 listopada 2022 r. nr 408.132/F-25/7/2022, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Sokółki z dnia 15 września 2022 r. nr GR.K.6140.8.2021.JS w przedmiocie obciążenia J. B. (dalej także jako: "skarżący") kosztami utrzymania, opieki i konieczności leczenia 11 sztuk bydła: 5 krów, 5 byczków, 1 jałówki czasowo odebranych mu decyzją Burmistrza Sokółki z dnia 12 sierpnia 2021 r., nr GR.K.6140.8.2021.JS oraz jednego byczka urodzonego 31 sierpnia 2021 r. - za okres od dnia 9 grudnia 2021 r. do dnia 27 lipca 2022 r., w tym: w okresie od dnia 9 grudnia 2021 r. do dnia 16 stycznia 2022 r. utrzymanie 11 sztuk bydła, natomiast w okresie od dnia 17 stycznia 2022 r. do dnia 27 lipca 2022 r. utrzymanie 10 sztuk bydła (w dniu 17 stycznia 2022 r. padła krowa) - w wysokości 59.230,00 zł.

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W dniu 14 lipca 2021 r. Burmistrzowi Sokółki doręczono pismo Prokuratury Rejonowej w Białymstoku o częściowym zawaleniu się budynku gospodarczego znajdującego się na posesji J. B., gdzie zostały uwięzione dwie sztuki bydła. Ponadto w dniu 17 lipca 2021 r. Burmistrz Sokółki został powiadomiony przez Komendę Powiatową Policji w Sokółce o przewiezieniu J. B. do ZOZ Choroszcz, wnioskując jednocześnie o zapewnienie opieki zwierzętom. Opieki tej nie podjęli się bracia J. B. W dniu 23 lipca 2021 r. rolnik, z którym Gmina Sokółka miała podpisane porozumienie o zapewnienie miejsca dla zwierząt gospodarskich z terenu Gminy Sokółka, odmówił przyjęcia ww. bydła. W związku z powyższym, w tym samym dniu, Gmina Sokółka zamieściła w trybie składania ofert ogłoszenie o poszukiwaniu gospodarstwa zastępczego, z terminem składania ofert do dnia 27 lipca 2021 r. do godziny 15.00. W ogłoszeniu została podana przewidywana liczba zwierząt, ich szacunkowa waga oraz składniki, które należało uwzględnić w oferowanej kwocie, tj. opieka, w tym weterynaryjna i odpowiedzialność materialna za powierzone zwierzęta plus wyżywienie/sztuka/dzień. W dniu 26 lipca 2021 r. wpłynęła jedna oferta na kwotę 30 zł, z tytułu opieki i wyżywienia za 1 sztukę bydła plus opieka weterynaryjna według rachunków lekarza weterynarii. Dnia następnego osoba, która złożyła ofertę wycofała ją i złożyła nową, na kwotę 25 zł za opiekę i wyżywienie za sztukę bydła plus opieka weterynaryjna według rachunków lekarza weterynarii.

Koszt utrzymania i opieki zwierząt czasowo odebranych w gospodarstwie zastępczym został ustalony zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 września 2019 r. prawo zamówień publicznych oraz na podstawie Zarządzenia Wewnętrznego Burmistrza Sokółki z dnia 25 kwietnia 2014 r. nr 6/2004 w sprawie Regulaminu udzielania zamówień, których wartość nie przekracza kwoty 130 000 zł, zmienionego Zarządzeniem Wewnętrznym Burmistrza Sokółki z dnia 6 maja 2015 r., a następnie w dniu 12 stycznia 2021 r.

W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego Burmistrz Sokółki pismem z dnia 4 marca 2022 r. zwrócił się do wyspecjalizowanej instytucji obsługi rolnictwa - Podlaskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Szepietowie w celu potwierdzenie realnych kosztów zastępczego utrzymania bydła czasowo odebranego J. B. W odpowiedzi Podlaski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Szepietowie pismem z dnia 23 marca 2022 r. potwierdził, że kwota 25 zł przyjęta jako dzienna stawka utrzymania krowy jest zasadna. Według wyjaśnień PODR w Szepietowie, cyt. "W III kwartale 2021 roku koszt żywienia i utrzymania krowy o masie ciała około 400-500 kg według naszych kalkulacji kształtował się na poziomie 15 zł/sztukę. Dodatkowo średnio czas obsługi zwierzęcia na dobę wynosi około 0,5 godziny na sztukę co przy minimalnej stawce 18,30 zł/h daje łącznie dzienny koszt na poziomie 25 zł za jedną sztukę. W związku z powyższym przyjęcie dziennej stawki na poziomie 25 zł/sztukę uważamy za właściwe."

W dniu 23 lipca 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Sokółce złożył do Urzędu Miejskiego w Sokółce wniosek o odebranie J. B. 11 sztuk bydła, w związku z rażącym zaniedbaniem jego dobrostanu, wyczerpującym znamiona art. 4 ust. 11 ustawy o ochronie zwierząt oraz stwierdzeniem istnienia bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia tych zwierząt.

W dniu 29 lipca 2021 r. przy pomocy OSP Stara Kamionka i OSP Stara Rozedranka, w obecności Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Sokółce, Straży Miejskiej i lekarzy weterynarii wydobyto sześć sztuk bydła z dwóch budynków inwentarskich będących własnością skarżącego, które wraz z pięcioma sztukami zabranymi z pastwiska przetransportowano do gospodarstwa wskazanego przez Burmistrza Sokółki, na podstawie umowy zawartej w dniu 29 lipca 2021 r. pomiędzy Gminą Sokółka a T. T. w sprawie świadczenia opieki nad zwierzętami gospodarskimi, zlokalizowanego w miejscowości Z. 4.

Dnia 12 sierpnia 2021 r. została wydana decyzja Burmistrza Sokółki nr GR.K.6140.8.2021.JS o czasowym odebraniu J. B., jedenastu sztuk bydła: 5 krów, 5 byczków, 1 jałówki i czasowym umieszczeniu ich w gospodarstwie rolnym wskazanym przez Burmistrza, prowadzonym przez T. T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzję z dnia 7 września 2021 r. nr 408.131/F-2/7/2021 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na decyzję tą J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, którą wyrokiem z dnia 10 lutego 2022 r. oddalono (sygn. akt II SA/Bk 834/21, wyrok nieprawomocny).

W dniu 7 września 2021 r. T. T. poinformował Urząd Miejski w Sokółce o ocieleniu się w dniu 31 sierpnia 2021 r. jednej z krów, w związku z czym do opieki przybył mu jeden byczek. W dniu 18 października 2021 r. T. T. poinformował zaś, że w dniu 15 października 2021 r. padła jedna z przekazanych krów bez kolczyka, która wycieliła się w dniu 31 sierpnia 2021 r. oraz przedstawił karty leczenia padłej sztuki. W dniu 18 października 2021 r. firma "E" Sp. z o.o. z siedzibą w G. P., posiadająca zezwolenia i spełniająca warunki do utylizowania padłych sztuk zwierząt oraz dysponująca specjalistycznymi środkami transportu do ich przewozu, odebrała padłą krowę.

W dniu 24 marca 2022 r. Burmistrz Sokółki wydał decyzję o obciążeniu kosztami utrzymania, opieki, konieczności leczenia i transportu 11 sztuk bydła: 5 krów, 5 byczków, 1 jałówki czasowo odebranych J. B. decyzją Burmistrza Sokółki z dnia 12 sierpnia 2021 r. oraz jednego byczka urodzonego 31 sierpnia 2021 r. za okres od dnia 17 lipca 2021 r. do dnia 14 września 2021 r., w tym okres opieki w gospodarstwie J. B. od dnia 17 lipca 2021 r. do dnia 28 lipca 2021 r. oraz utrzymania i opieki w gospodarstwie wskazanym przez Burmistrza od dnia 29 lipca 2021 r. do dnia 14 września 2021 r. Decyzja ta została utrzymana rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 24 czerwca 2022 r. Na ww. decyzję J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

Kolejną decyzja z dnia 17 stycznia 2022 r. Burmistrz Sokółki orzekł o obciążeniu kosztami utrzymania, opieki, konieczności leczenia i transportu bydła czasowo odebranych decyzją z dnia 12 sierpnia 2021 r. oraz jednego byczka urodzonego 31 sierpnia 2021 r. za okres od dnia 15 września 2021 r. do dnia 8 grudnia 2021 r., w tym: w okresie od dnia 15 września 2021r. do dnia 15 października 2021r. utrzymanie 12 sztuk bydła, w okresie od dnia 16 października 2021 r. do dnia 8 grudnia 2021 r. utrzymanie 11 sztuk bydła (w dniu 15.10.2021 r. padła krowa). W dniu 9 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku orzekło o utrzymaniu w mocy ww. decyzji. Na decyzję tą J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

W dniu 18 stycznia 2022 r. T. T., z którym Gmina Sokółka podpisała w dniu 29 lipca 2021 r. umowę na opiekę nad przekazanymi zwierzętami gospodarskimi poinformował, że w dniu 17 stycznia 2022 r. padła jedna z przekazanych krów o numerze kolczyka [...]. W dniu 18 stycznia 2022 r. firma "E" Sp. z o.o. z siedzibą w G. P., posiadająca zezwolenia i spełniająca warunki do utylizowania padłych sztuk zwierząt oraz dysponująca specjalistycznymi środkami transportu do ich przewozu, odebrała padłą krowę.

W dniu 12 sierpnia 2022 r. Burmistrz Sokółki wszczął z urzędu kolejne postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wysokości kosztów utrzymania, opieki i leczenia w gospodarstwie zastępczym wskazanym przez Burmistrza, 11 sztuk bydła odebranego na podstawie decyzji z dnia 12 sierpnia 2021 r. oraz jednego byczka urodzonego 31 sierpnia 2021 r. za okres od dnia 9 grudnia 2021 r. do dnia 27 lipca 2022 r. i obciążenia tymi kosztami dotychczasowego właściciela zwierząt.

W trakcie tego postępowania ustalono, że od dnia 29 lipca 2021 r. bydło na podstawie zawartej umowy oraz aneksu nr 1 z dnia 9 września 2021 r., aneksu nr 2 z dnia 25 października 2021 r., aneksu nr 3 z dnia 26 stycznia 2022 r. przebywało w gospodarstwie wskazanym przez Burmistrza, prowadzonym przez T. T. Koszty zapewnienia zwierzętom opieki w gospodarstwie zastępczym, w tym zapewnienia im koniecznego leczenia w okresie od dnia 9 grudnia 2021 r. do 27 lipca 2022 r. zostały potwierdzone stosownymi rachunkami, które zgromadzono w akrach sprawy. Łącznie, na podstawie powyższych faktur koszt opieki i utrzymania bydła czasowo odebranego skarżącemu za wspomniany okres, wyliczono na 59.230,00 zł.

Mając na uwadze dyspozycję normy prawnej, wynikającej z treści art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2022 r., poz. 572), dalej powoływana jako; "u.o.z.", decyzją z dnia 15 września 2022 r., Burmistrz Sokółki orzekł o obciążeniu J. B. kosztami utrzymania, opieki i konieczności leczenia 11 sztuk bydła za okres od dnia 9 grudnia 2021 r. do dnia 16 stycznia 2022 r. oraz 10 sztuk bydła za okres od 17 stycznia 2022 r. do dnia 27 lipca 2022 r., tj. za kolejny okres ich przebywania w gospodarstwie tymczasowym w wysokości 59.230 zł.

Organ I instancji podkreślił, że decyzja z dnia 12 sierpnia 2021 r. Burmistrza Sokółki o czasowym odebraniu J. B. bydła i czasowym umieszczeniu ich w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez T. T. została wydana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 w związku z art. 6 ust. 2 pkt. 10 u.o.z., a więc w przypadku nie cierpiącym zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu i zdrowiu. Decyzja ta została podjęta przez Burmistrza Sokółki na wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii.

Organ I instancji zacytował treść art. 7 ust. 4 u.o.z. wskazując, że "w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się dotychczasowego właściciela lub opiekuna." Ustawa nie pozostawia w tym zakresie jakiejkolwiek swobody organowi, obligując go do wydania powyższego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu I instancji wykazał się on należytą starannością w sprawach wyłonienia gospodarstwa zastępczego. Gmina Sokółka dołożyła staranności i dochowała procedur udzielenia zamówienia publicznego przy wyłonieniu gospodarstwa zastępczego, w związku z czym ustalona cena jest ceną odzwierciedlającą rzeczywiste rynkowe koszty utrzymania i opieki nad bydłem, co potwierdziła wyspecjalizowana instytucja obsługi rolnictwa – Podlaski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Szepietowie.

W odwołaniu od tej decyzji J. B. zarzucił organowi I Instancji naruszenie: (1) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej jako "K.p.a.") z uwagi na jego niezgodność z art. 7 Konstytucji RP, co uniemożliwia ustalenie, w jakim zakresie Burmistrz Sokółki miał prawo do wydania zaskarżonej odwołaniem decyzji, a w jakim zakresie nie miał prawa do wydania tej decyzji i powinien wydać decyzję częściową w rozumieniu art. 104 § 2 K.p.a.; (2) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w zw. z art. 7 ust.4 oraz art. 7 ust. 3 u.o.z. ponieważ osoba prawna, odbierająca zwierzęta w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. nie może być jednocześnie "sędzią we własnej sprawie", czyli organem wydającym decyzję deklaratoryjną o odebraniu zwierząt, jak i późniejszym organem wydającym decyzję - rachunek o obciążeniu kosztami utrzymania zwierząt we własnym schronisku dla tych zwierząt, zwanym gospodarstwem zastępczym; (3) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak sporządzenia prawidłowego uzasadnienia prawnego określającego status prawny zwierząt i ich właściciela oraz uzasadnienia faktycznego wskazującego dowody, na których oparto decyzję i powody, dla których odmówiono wiarygodności dowodowej innym dowodom - co miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Co więcej, w ocenie skarżącego, organ I instancji wydał decyzję administracyjną dotkniętą nieważnością postępowania, gdyż wskutek naruszenia przepisów postępowania odwołujący się został całkowicie pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu i możności obrony swych praw (w znaczeniu uprawnień) do przeniesienia kosztów zastępczego utrzymania zwierząt na ubezpieczyciela i Skarb Państwa z mocy przepisów szczególnych wykluczających stosowanie art.7 ust. 4 ustawy, a których obowiązek uwzględnienia wynikał z art. 12 K.p.a. (zasada prostoty i szybkości postępowania).

Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia 9 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że w myśl art. 7 ust. 1 u.o.z., zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z.). Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (art. 7 ust. 1b u.o.z.). Natomiast art. 1 ust. 4 u.o.z. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z., kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna.

Odnosząc się zatem do zarzutu podniesionego w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z treścią art. 7 ust. 4 ustawy, w dniu interwencji, w wyniku której odebrano tymczasowo zwierzęta objęte treścią skarżonej decyzji, J. B. z całą pewnością był dotychczasowym opiekunem odebranych zwierząt. Właściciel, w wyniku nieprawidłowej opieki nad zwierzętami, doprowadził bydło do stanu wymagającego odebrania i udzielenia zwierzętom stosownej opieki i schronienia, w związku z czym organ I instancji miał pełną zdolność do wydania decyzji obciążającej skarżącego kosztami utrzymania, opieki, konieczności leczenia i transportu odebranych tymczasowo zwierząt, a zatem zarzut skarżącego w powyższym zakresie uznano za bezzasadny.

Kolegium podkreśliło, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że ustawa nie pozostawia jakiejkolwiek swobody organowi w zakresie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, które zostało czasowo odebrane. Ustawodawca wręcz obliguje właściwy organ do wydania rozstrzygnięcia o kosztach transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, w sytuacji, gdy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z., co spowodowało jego czasowe odebranie. Innymi słowami, jeżeli decyzja o odebraniu zwierzęcia jest ostateczna i uległa wykonaniu, to organ administracji ma obowiązek orzec o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia – dotychczasowego właściciela lub opiekun zwierzęcia.

Kolegium wskazało, że koszt utrzymania i leczenia zwierząt odebranych J. B. w okresie od 9 grudnia 2021 r. do dnia 27 lipca 2022 r. wyniósł 59.230 zł, co wynika z faktur.

Dzienna stawka, jaką określono w przedstawionych przez T. T. fakturach oraz usystematyzowano w umowie Nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r., zawartej między opiekunem tymczasowym, a Burmistrzem Sokółki, w przedmiocie obowiązku roztoczenia opieki nad zwierzętami J. B. (§ 5 ust. 1 umowy, k. 249 akt sprawy) wynosi 25 zł i została pomnożona przez ilość zwierząt znajdujących się pod jego opieką. W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, mając na uwadze wcześniejsze zalecenia SKO w Białymstoku, skierowane do organu I instancji treścią kasatoryjnych decyzji z dnia 26 listopada 2021 r., znak: 408.165/F-2/7/2021 oraz z dnia 18 lutego 2022 r., znak: 408.1/F-2/7/2022, Burmistrz Sokółki, pismem z dnia 4 marca 2022 r. (znak: GR.K.6140.8.2021.JS), zwrócił się z prośbą do instytucji wyspecjalizowanej, tj. Podlaskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Szepietowie o wyrażenie stanowiska oraz potwierdzenie czy ww. kwotę 25 zł należy uznać za określoną zasadnie i adekwatnie do realnie funkcjonujących kosztów utrzymania zwierząt. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 23 marca 2022 r. (znak: DPR/PZ.023.1.2022), ww. ośrodek potwierdził, iż kwota 25 zł przyjęta jako dzienna stawka utrzymania jednej krowy jest zasadna.

Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 11a u.o.z. - Rada Gminy jest zobligowana do corocznego określenia w drodze uchwały programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, który m.in. obejmuje wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Rada Miejska w Sokółce Uchwalą Nr XXXVIII/225/2021 z dnia 23 marca 2021 r. uchwaliła "Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Sokółka w 2021 roku", w którym wskazano gospodarstwo rolne w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich położone we wsi P. 34, 16-100 S., jednakże w dniu 23 lipca 2021 r. właściciel tego gospodarstwa odmówił przyjęcia bydła J. B. (art. 7 ust. 1b u.o.z.). W związku z powyższym Burmistrz Sokółki, przewidując zakres opieki nad ww. zwierzętami, podał do publicznej wiadomości ogłoszenie o poszukiwaniu gospodarstwa zastępczego. Zgłosiła się jedna osoba, która wyraziła zgodę na przyjęcie do swojego gospodarstwa 11 sztuk bydła w ramach złożonej przez siebie oferty cenowej.

Kolegium wyjaśniło, że Burmistrz Sokółki, dwukrotnie zwracał się do dwóch braci J. B. z prośbą o zaopiekowanie się jego gospodarstwem, w tym inwentarzem żywym, co spotkało się z odmową. Właściciel zwierząt nie wskazał natomiast żadnej innej osoby, mogącej się nimi zajmować podczas jego nieobecności, zdając się w tym zakresie na organ administracyjny, który w zakresie swoich obowiązków zawarł stosowną umowę z gospodarzem dysponującym odpowiednimi warunkami i w granicach swobody rynkowej (po wcześniejszym wydaniu decyzji o czasowym odebraniu zwierząt). Zwierzęta przetrwały okres pozostawania bez prawowitego właściciela, a jakość opieki nie była w żaden sposób kwestionowana i nie budzi wątpliwości.

W konsekwencji Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia 26 listopada 2021 r., znak: 408.165/F-2/7/2021 oraz w decyzji z dnia 18 lutego 2022 r., znak: 408.l/F-2/7/2022 i w pełni podzieliło stanowisko zawarte w ugruntowanym w niniejszym zakresie orzecznictwie, że obciążający dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia obowiązek uiszczenia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia ma charakter publicznoprawny. Zatem obciążenie strony tymi kosztami organ administracji winien każdorazowo szczegółowo uzasadnić, przy czym wysokość tych kosztów musi odpowiadać realnie ponoszonym z tego tytułu wydatkom, mającym wyłącznie uzasadniony faktycznie i prawnie charakter. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, w ocenie organu odwoławczego, ww. obowiązek Burmistrz Sokółki wypełnił.

Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

J. B. nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zarzucił jej:

1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i skutkującym nieważnością decyzji w trybie art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. (rażące naruszenie prawa) wskutek:

a) obciążenia kosztami zastępczego utrzymania zwierząt odebranych z pastwiska z naruszeniem art. 7 ust. 6 u.o.z.;

b) obciążenie kosztami zastępczego utrzymania zwierząt bez kolczyków ich posiadacza (opiekuna) J. B., gdy jak wynika z decyzji należało obciążyć ich właściciela, którego danych w decyzji nie podano;

c) obciążenie kosztami zastępczego utrzymania zwierząt trzymanych na pastwisku (z kolczykami i bez), mimo iż jak wynika ze sprawy II SAB/Bk 59/22 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku nie zachodziła potrzeba ich odebrania decyzją, a tym bardziej bez decyzji w trybie interwencyjnym - co stanowi naruszenie powagi rzeczy osądzonej zgodnie ze stanowiskiem Burmistrza Sokółki;

d) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z faktem, iż równolegle SKO prowadziło postępowanie wznowieniowe w stosunku do ostatecznej decyzji Burmistrza Sokółki z dnia 12 sierpnia 2021 r. o czasowym odebraniu zwierząt i co oczywiste do czasu jego co najmniej ostatecznego załatwienia - rozpoznanie sprawy dotyczącej kosztów zastępczego utrzymania zwierząt powinno być wstrzymane z urzędu, bez wniosku strony;

e) rażącego naruszenia art. 7 ust. 4 u.o.z. przez obciążenie kosztami opieki weterynaryjnej J. B., mimo iż nie był on osobą winną niewłaściwego stanu zdrowia zwierząt (wyrok w aktach);

f) rażącego naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. przez brak uzasadnienia prawnego do aktu odstąpienia od rozpoznania wniosków i zarzutów odwołania (rażące naruszenie polegało na tym, że zarzuty i wnioski były inne niż w poprzednich odwołaniach, w tym oparte na nowych faktach).

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie, wnosząc o jej oddalenie. Kolegium wskazało, że zarzuty skargi niemal w całości dotyczą zasadności odebrania zwierząt, a więc kwestii, które były przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Na etapie zaś decyzji ustalającej koszty utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt, organ nie bada zasadności czasowego odebrania zwierząt, w tym okoliczności w zakresie umorzenia postępowania karnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ ponownie wyjaśnił, że godnie z art. 7 ust. 4 u.o.z. w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z., kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Dokonując klasyfikacji podmiotu ww. obowiązku, jako właściciela lub opiekuna, ustawodawca określa osobę, która doprowadziła do takiego stanu zwierząt, który obligował odebranie krzywdzonych zwierząt w trybie art. 7 ust. 3 ustawy, gdyż dalsze przebywanie pod jej opieką stanowiłoby zagrożenie ich życia lub zdrowia. Mowa tu o osobie będącej właścicielem zwierząt lub ich dotychczasowym opiekunem. To negatywne działanie ich dotychczasowego właściciela lub opiekuna spowodowało, że musiały być one odebrane, w związku z czym do momentu ustanowienia warunków umożliwiających dalsze, niezagrażające życiu i zdrowiu bytowanie zwierząt, czy też do czasu, gdy sąd orzeknie ich przepadek - koszty za ich utrzymania, transportu i koniecznego leczenie ponosi ich dotychczasowy właściciel lub opiekun.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., Kolegium wyjaśniło, że w momencie, kiedy decyzja o odebraniu zwierząt staje się ostateczna i wykonalna, to organ ma obowiązek orzec o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia - dotychczasowego jego właściciela lub opiekuna. Wszczęcie zatem postępowania wznowionego, dotyczącego decyzji o odebraniu zwierząt, tj. zakres rozstrzygnięcia takiego postępowania nie stanowi zagadnienia wstępnego, w oparciu o które organ miał obowiązek zawiesić niniejsze postępowanie. W sytuacji dopiero, gdy podważana przez skarżącego decyzja o odebraniu zwierząt zostanie uchylona lub zmieniona przez stosowne organy, mógłby mieć zastosowanie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zakresie ewentualnego wznowienia podstępowania w przedmiocie wydania skarżonej decyzji. Dopóki zatem decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego to korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości. Każda bowiem decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów. Taka zaś sytuacja nie nastąpiła w okolicznościach tej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Uchybienia, które obligują do usunięcia skarżonej decyzji z obrotu prawnego określa art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. i są to: zaistnienie przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (wówczas sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części) bądź też naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (wówczas sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części). W ocenie Sądu taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie, a zatem nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2022 r., poz. 572). Przepis ten stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 3 ustawy, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Przypadek objęty ustępem 1 art. 7 przewiduje możliwość czasowego odebrania właścicielowi lub opiekunowi zwierzęcia traktowanego w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Odebranie zwierzęcia następuje na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobyt zwierzęcia. Odebranie zwierzę – jak dalej stanowi art. 7 ust. 1 ustawy – może być przekazane:

1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub

2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub

3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.

Przypadek objęty art. 7 ust. 3 u.o.z. przewiduje natomiast obowiązek policjanta, strażnika gminnego lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odebrania zwierzęcia dotychczasowemu właścicielowi w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu oraz obowiązek niezwłocznego zawiadomienia o odebraniu zwierzęcia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.

Bezspornym jest, że w sprawie ziściły się co do zasady przesłanki obciążenia skarżącego jako dotychczasowego właściciela odebranych mu zwierząt gospodarskich kosztami ich utrzymania, opieki i koniecznego leczenia. Decyzję o obciążeniu kosztami poprzedziła bowiem ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 7 września 2021r. nr 408.131/F-2/7/2021 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Sokółki z 12 sierpnia 2021 r. nr GR.K.6140.8.2021, mocą której orzeczono na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w związku z art. 6 ust 2 pkt 10 u.o.z. o czasowym odebraniu skarżącemu 11 sztuk bydła: pięciu krów, jednej jałówki pięciu byczków oraz o czasowym ich umieszczeniu w gospodarstwie rolnym wskazanym przez Burmistrza Sokółki zlokalizowanym w Zamczysku w gminie Sokółka, prowadzonym przez T. T. (skarga od tej decyzji została oddalona wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 834/21, wyrok nieprawomocny). Wydana decyzja o odebraniu zwierząt była następstwem bezspornych faktów: częściowego zawalenia się w nocy z 11 na 12 lipca 2021 r. budynku gospodarczego skarżącego, w którym pozostały uwięzione dwie sztuki bydła, stwierdzenia faktu uwięzienia trzeciej sztuki bydła, odnalezienia kolejnych trzech sztuk bydła w innym budynku skarżącego (posadowionym na posesji mieszkalnej skarżącego), odnalezienia pięciu sztuk bydła pasącego się na pastwisku przy ulicy Reymonta w Sokółce i roztoczenia opieki nad wszystkimi odnalezionymi zwierzętami przez służby gminy. Opieka nad zwierzętami była sprawowana od 17 lipca 2021 r. W tym dniu skarżący J. B. został przewieziony do Zakładu Opieki Zdrowotnej w Choroszczy, bracia skarżącego odmówili opieki nad zwierzętami gospodarskimi skarżącego, a jedyną ofertę opieki zastępczej nad zwierzętami złożył rolnik T. T. Od 17 lipca 2021 r. do 28 lipca 2021 r. opiekę nad zwierzętami sprawowały służby gminne, w dniu 29 lipca 2021 r. zwierzęta zostały przetransportowane do gospodarstwa rolnego T. T., z którym gmina Sokółka zawarła w dniu 29 lipca 2021r. umowę w sprawie świadczenia opieki nad zwierzętami gospodarskimi odebranymi skarżącemu.

Obciążenie dotychczasowego właściciela zwierząt kosztami ich zastępczego utrzymania jest następstwem ostatecznej decyzji przesądzającej o konieczności odebrania zwierząt. Decyzja o odebraniu zwierząt przesądziła o utrzymywaniu przez skarżącego zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania i o stwierdzonym zagrożeniu ich życiu lub zdrowiu, tj. ziszczeniu się sytuacji objętej dyspozycją art. 7 ust.1 i 7 ust. 3 u.o.z., a w konsekwencji wystąpieniu przypadków konieczności obciążenia skarżącego jako dotychczasowego właściciela zwierząt kosztami ich transportu, utrzymania i koniecznego leczenia. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uznania, że dotychczasowym opiekunem czy właścicielem była gmina Sokółka, bowiem uprzednio zostały one zabrane skarżącemu. Niewątpliwie jedynym właścicielem był skarżący, a fakt uprzedniego odebrania nie świadczy o zmianie podmiotu zobowiązanego do ponoszenia kosztów. Przeczy temu chociażby dokumentacji z ARiMR, wskazująca na to, że gmina żadnych uprawnień w tym zakresie nie posiada (k. 965 akt admin.). Sama zaś próba zrzeczenia się prawa własności zwierząt na poczet kosztów ich utrzymania i należności podatkowych nie powoduje, iż takie prawo własności przeszło na rzecz gminy. Jak wynika z akt sprawy, organy podjęły przy tym próbę uregulowania tej kwestii poprzez odsprzedanie zwierząt zastępczemu opiekunowi, ale z uwagi na brak konsensusu ze skarżącym oraz formalności wynikające z koniecznością uzyskania paszportów bydła, transakcja ta nie doszła do skutku.

Przechodząc zatem do istotny sprawy należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych okoliczność związanego charakteru decyzji orzekającej o obowiązku dotychczasowego właściciela zwierząt mu odebranych ponoszenia kosztów zastępczego ich zwierząt, jest pojmowana jednomyślnie. Ustawa o ochronie zwierząt nie pozostawia jakiejkolwiek swobody organowi w zakresie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, które zostało czasowo odebrane (vide: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 31.03.2021r. sygn. II SA/Go 148/21, wyrok WSA w Szczecinie z 13.05.2021r. sygn. II SA/Sz 35/21, wyrok WSA w Krakowie z 21.02.2018r. sygn. II SA/Kr 1566/167, wyrok WSA w Opolu z 1.12.2015r. sygn. II SA/Op 461/15, CBOSA).

Jest oczywistym, że wysokość poniesionych kosztów zastępczego utrzymania zwierząt odebranych dotychczasowemu właścicielowi, winna być udokumentowana a z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji winien wynikać sposób obliczenia kosztów zaś wyliczenie kosztów musi się poddawać weryfikacji (tak WSA w Poznaniu w wyroku z 15.09.2021 r. sygn. II SA/Po 15/21, CBOSA). Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie wysokości kosztów zastępczego utrzymania zwierząt odebranych skarżącemu i przekazanych do gospodarstwa zastępczego T. T. w dniu 29 lipca 2021 r. tj. od 9 grudnia 2021 r. do 27 lipca 2022 r. Koszty zostały wyliczone w oparciu o rachunki przedstawione przez zastępczego opiekuna T.T. Zsumowanie wysokości kwot udokumentowanych fakturami i rachunkami (włączonymi do akt administracyjnych) dało wynik 59.230 zł złotych.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że w postępowaniu administracyjnym przed ostatecznym wydaniem decyzji w sprawie obciążenia skarżącego opisanymi wyżej kosztami zastępczego utrzymania, wydatki na utrzymanie zwierząt zostały zweryfikowane przez wyspecjalizowaną w doradztwie rolniczym jednostkę, a mianowicie Podlaski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Szepietowie. Ośrodek ten w swojej opinii z dnia 23 marca 2022 r. stwierdził zasadność przyjęcia dziennej stawki utrzymania jednej krowy na poziomie 25 złotych. Przy ustalaniu wysokości kwoty obciążenia skarżącego kosztami zastępczego utrzymania zwierząt, nie poprzestano zatem jedynie na ustaleniu dziennej stawki utrzymania zwierząt, czego potwierdzeniem są rachunki i faktury. Wynikającą z faktur i rachunków stawkę utrzymania jednego zwierzęcia poddano zaopiniowaniu przez ośrodek doradztwa rolniczego. Rachunki i faktury obrazują rzeczywisty koszt wyłożony przez gminę, znajdują swoje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości sądu.

W związku z powyższym sąd nie znalazł podstaw, by kwestionować prawidłowość zaskarżonej decyzji, w szczególności z uwagi na zarzuty formułowane w skardze, które w kontekście powyższych rozważań uznać należy za bezpodstawne.

Przede wszystkim nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące podważania zasadności czy niezgodnego z prawem odebrania zwierząt. Kwestie te nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania, gdyż jak trafnie wskazują organy obu instancji, aspekt ten został wyjaśniony w odrębnym postępowaniu dotyczącym decyzji o odebraniu zwierząt.

Odnośnie zaś kwalifikacji podmiotu zobowiązanego do ponoszenia kosztów sprawowanej opieki zastępczej, jako właściciela lub opiekuna (art. 7 ust. 4 u.o.z.), powtórzyć należy, że ustawodawca określa osobę, która doprowadziła do takiego stanu zwierzę, który obligował odebranie krzywdzonych zwierząt w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., gdyż dalsze przebywanie pod jej opieką stanowiłoby zagrożenie ich życia czy zdrowia. Mowa tu o osobie będącej właścicielem zwierząt lub ich dotychczasowym opiekunem. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia, brak jest podstaw do uznania zarzutów skarżącego dotyczących podważania zakresu podmiotowego obowiązków wynikających z treści skarżonej decyzji za uzasadnione, gdyż jedynie fakt własności odebranych zwierząt, a nie ich zakolczykowanie jest podstawą do poniesienia odpowiedzialności za doprowadzenie ich do stanu zagrożenia życia i zdrowia.

W tym miejscu zauważyć należy, że decyzja o ustaleniu kosztów zastępczej opieki nad odebranymi zwierzętami jest decyzją następcza, która jest odrębną w toku instancyjnym decyzja, której zaskarżenie wymaga odrębnego postępowania administracyjnego. W kontekście powyższego, odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., wskazać należy, że w momencie, kiedy decyzja o odebraniu zwierząt staje się ostateczna i wykonalna to organ ma obowiązek orzec o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia - dotychczasowego jego właściciela lub opiekuna. Wszczęcie zatem postępowania wznowionego, dotyczącego decyzji o odebraniu zwierząt, nie stanowi zagadnienia wstępnego, w oparciu o które organ miał obowiązek zawiesić niniejsze postępowanie. Trafnie przy tym podnosi Kolegium w odpowiedzi na skargę, że dopiero w sytuacji, gdy decyzja o odebraniu zwierząt zostanie uchylona lub zmieniona przez stosowne organy, mógłby mieć zastosowanie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zakresie ewentualnego wznowienia podstępowania w przedmiocie wydania skarżonej decyzji. Dopóki zatem decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości. Z tego też względu sąd uznał powyższy zarzut za niezasadny.

Z wyżej wymienionych przyczyn zaskarżonemu rozstrzygnięciu nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego, w szczególności o charakterze kwalifikowanym, skutkującym stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji w trybie 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi, organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia i właściwie odniosły je do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego.

W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Ocena ta nie nosi cech dowolności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji szczegółowo opisuje okoliczności faktyczne i zdarzenia prawne, na tle których doszło do wydania zaskarżonej decyzji, w szczególności zawiera omówienie sposobu wyliczenia wydatków na utrzymanie zwierząt w okresie objętym decyzją. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy szczegółowo odniósł się również do zarzutów odwołania, czemu wyraz dał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. uznać należy za bezzasadny.

Wnioski formalne skarżącego złożone na rozprawie nie zostały uwzględnione, czemu skład orzekający dał wyraz w niezaskarżalnych postanowieniach wpisanych do protokołu rozprawy. Skład orzekający nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania przez WSA w Białymstoku skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku o zawieszeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Kolegium z dnia 7 września 2021 r. w sprawie czasowego odebrania zwierząt. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku zawiesiło wznowione postępowanie do czasu rozpatrzenia przez NSA skargi kasacyjnej J. B. od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 10 lutego 2022 r. w sprawie o sygn. II SA/Bk 834/21 oddalającego skargę J. B. na ostateczną decyzję o czasowym odebraniu zwierząt. Zdaniem składu orzekającego w sytuacji uchylenia decyzji ostatecznej o czasowym odebraniu zwierząt, niezależnie od tego czy uchylenie nastąpiłoby w ramach wznowionego przez organ postępowania, czy w wyniku uwzględnienia przez NSA skargi kasacyjnej J. B., zaistniałaby opisana art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. podstawa wznowienia postępowania w sprawie obciążenia skarżącego kosztami zastępczego utrzymania zwierząt.

Skład orzekający nie znalazł też podstaw do uznania się za niewłaściwy do rozpoznania niniejszej skargi. Niewłaściwość sądu administracyjnego do rozpatrywania sprawy obciążenia właściciela odebranych zwierząt kosztami ich zastępczego utrzymania, skarżący wyprowadził z twierdzenia, że w postępowaniu karnym w sprawie znęcania się nad zwierzętami, zwierzęta stanowią dowód rzeczowy, a w konsekwencji to sąd karny lub prokurator na etapie postępowania przygotowawczego powinien orzec o kosztach utrzymania zwierząt jako o kosztach przechowania dowodów. Skarżący przyznał przy tym, że odebrane mu zwierzęta nie widnieją jako dowody rzeczowe w wykazie dowodów rzeczowych w postępowaniu karnym, które nadal jest w fazie postępowania przygotowawczego, co w sposób jednoznaczny wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej czy też z uwagi na jej niewykonalność. Należy podkreślić przy tym, że ustrojowo sąd administracyjny jest powołany do kontroli legalności ostatecznych decyzji administracyjnych i rozpatrywania skarg na ostateczne decyzje administracyjne a skoro istnieje przedmiot skargi, do rozpatrzenia której właściwy rzeczowo i miejscowo jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, to wniosek o uznanie się za niewłaściwy jest oczywiście bezzasadny.

Co do nieuwzględnionego wniosku o odroczenia rozprawy celem zawiadomienia prokuratora o toczącym się postepowaniu, sąd uznał, że skoro prokurator ma ustawowe prawo do zgłoszenia swego udziału w każdym toczącym się postępowaniu sądowym z własnej inicjatywy, nie zachodzi potrzeba dodatkowego informowania przez sąd o potrzebie zgłoszenia uczestnictwa prokuratora w niniejszym.

Końcowo podkreślić także należy, że wskazywane przez skarżącego wyroki Sądu Rejonowego w Sokółce (wyrok wskazany w skardze w zakresie umorzenia postępowania i przedłożony na rozprawie uniewinniający) nie mają wpływu na niniejsze postępowanie albowiem inne są przesłanki materialne wyroków karnych, a inne toczącego się postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierząt z dnia 12 sierpnia 2021 r. skutkowało koniecznością zastosowania przez organy art. 7 ust. 4 u.o.z., tj. w zakresie kosztów utrzymania i opieki tych zwierząt, a decyzja w tym zakresie jest decyzją związaną i nie została pozostawiona uznaniu organów.

Skład orzekający nie znalazł także podstaw do otwarcia na nowo zamkniętej rozprawy, o co wniósł skarżący w piśmie złożonym po zamknięciu rozprawy.

Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.