Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 481/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 384/22 w sprawie ze skargi P. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 24 grudnia 2021 r. nr 4293 w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 4 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 384/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 24 grudnia 2021 r., nr 4293, w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Komendant Miejski Policji w Lublinie w dniu 3 września 2021 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z wnioskiem o zwolnienie P. B. – specjalisty Zespołu [...] w Lublinie z zajmowanego stanowiska, przeniesienie z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie oraz mianowanie na równorzędne stanowisko specjalisty Zespołu [...] w Lublinie w 6 (szóstej) grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej na rok 2021 dla funkcjonariuszy Policji, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3570 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 648 zł. Organ podał, że P. B. od 26 lipca 2021 r. pełni służbę w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie na stanowisku służbowym specjalisty Zespołu [...] w Lublinie (został delegowany do 25 października 2021 r. ).

Z dniem 1 sierpnia 2021 r. w Zespole [...] w Lublinie powstał wakat na stanowisku specjalisty. P. B. posiada doświadczenie w pracy w pionie kryminalnym, sposób realizacji przez niego obowiązków wskazuje na właściwy rozwój zawodowy i dobry poziom wiedzy, a jego przeniesienie do służby w tej jednostce Policji ma na celu zapewnienie sprawnego jej funkcjonowania.

W piśmie z 17 września 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. W piśmie z 20 października 2021 r. P. B. poinformował organ, że nie zgadza się na przeniesienie do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie.

Rozkazem personalnym z 22 października 2021 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2021 r., poz. 1882), Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie z dniem 25 października 2021 r. zwolnił P. B. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego specjalisty Zespołu [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie i z dniem 26 października 2021 r. przeniósł skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie. Organ nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu podał, że ustawa o Policji nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta, nie wskazuje kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości pozostawione zostało zatem uznaniu właściwego przełożonego, który powinien kierować się potrzebami służby, jej interesem i koniecznością zapewnienia sprawnego i optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Podkreślił, że jako przełożony w sprawach osobowych P. B., uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści jego stosunku służbowego, w tym do przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Policji bez jego zgody (z urzędu). Organ pierwszej instancji stwierdził, że przeniesienie funkcjonariusza do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie podyktowane jest potrzebami służby i stanowi realizację wniosku Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie zwrócił uwagę, że P. B. od 26 lipca 2021 r. jest delegowany do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji z powierzonymi obowiązkami służbowymi na stanowisku specjalisty Zespołu [...] w Lublinie, co w połączeniu z dotychczasowym doświadczeniem zawodowym policjanta daje gwarancję sprawnego wykonywania przydzielonych zadań.

Rozkazem personalnym z 24 grudnia 2021 r., po rozpoznaniu odwołania P. B., Komendant Główny Policji, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska (25 października 2021 r.) oraz daty przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie (26 października 2021 r.) i ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska (26 października 2021 r.) oraz datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie (27 października 2021 r.), a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie, jako organ odpowiedzialny za porządek i bezpieczeństwo publiczne na podległym mu terenie, uznając konieczność wzmocnienia stanu osobowego Komendy Miejskiej Policji w Lublinie, uprawniony był, ale też zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w tej komórce organizacyjnej Policji. Przeniesienie P. B. leży więc w interesie służby. Organ podkreślił, że skarżący był delegowany do Komendy Miejskiej Policji w Lublinie od dnia 26 lipca 2021 r. i podlegał ocenie przez przełożonego, który wskazywał, że policjant posiada kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, a także odpowiednie wykształcenie i umiejętności do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie i stanowi gwarancję wzmocnienia tej Komendy.

Organ odwoławczy dodał, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest istniejący konflikt pomiędzy funkcjonariuszem a dotychczasowym bezpośrednim przełożonym, tj. zastępcą naczelnika Wydziału [...] Wojewódzkiej Policji w Lublinie. Trudno zakładać możliwość współpracy pomiędzy policjantem, będącym podwładnym, a jego bezpośrednim przełożonym w okolicznościach, gdy ten pierwszy wysuwa pod adresem drugiego szereg zarzutów. Współpraca pomiędzy przełożonym a podwładnym musi opierać się na wzajemnym zaufaniu. Zdaniem Komendanta Głównego Policji słuszny interes P. B. nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, a osobiste oczekiwania policjanta wobec organu, czy też poczucie szeroko rozumianej krzywdy, nie mogą doprowadzić w konsekwencji do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ dodał, że nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu zarzuty postawione w odwołaniu dotyczące zasadności mianowania skarżącego na stanowisko specjalisty Zespołu [...] w Lublinie. Mianowanie nastąpiło już po tym przeniesieniu i zostało dokonane przez aktualnego przełożonego właściwego w sprawach osobowych P. B..

Skargę na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę, sąd pierwszej instancji wskazał, że rozkaz personalny został podjęty przez właściwego przełożonego, którym był Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie, mieści się w granicach uznania administracyjnego oraz że organ odwoławczy (Komendant Główny Policji) dokonał prawidłowej kontroli instancyjnej tego orzeczenia. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nie można zasadnie zarzucić, że został wydany z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji.

Sąd zauważył, że w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z 22 października 2021 r. oraz w zaskarżonym rozkazie personalnym Komendanta Głównego Policji powołano się na wniosek Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie o przeniesienie skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie, z uwagi na konieczność uzupełnienia jej składu osobowego. Wniosek ten zyskał poparcie Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie, w którym P. B. pełnił służbę przed delegowaniem. Zaskarżony rozkaz personalny został wydany z uwzględnieniem tego wniosku. W uzasadnieniu rozkazu organ rozważył wszystkie te okoliczności, wskazał na potrzebę obsadzenia wakatu w Komendzie Miejskiej Policji (istnienie tego wakatu zostało potwierdzone w piśmie Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w Lublinie z 9 grudnia 2021 r.), doświadczenie oraz poziom kwalifikacji zawodowych skarżącego, umożliwiające mu służbę w innej jednostce. W ocenie sądu niewątpliwie z punktu widzenia interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym, przeniesienie P. B. było uzasadnione. Organ dodał ponadto, że za przeniesieniem skarżącego do nowego miejsca pełnienia służby przemawia również to, że pozostaje w konflikcie z przełożonym.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w tym stanie rzeczy interes funkcjonariusza, przejawiający się w dalszym pełnieniu służby w strukturach dotychczasowej jednostki Policji nie mógł być uznany za jego słuszny interes, zasługujący na ochronę. Sąd podkreślił, że fakt, że policjant w nowym miejscu pełnienia służby będzie wykonywał inne niż dotychczas zadania, jest naturalną konsekwencją przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji i nie sposób też założyć a priori, że uszczuplając kadrowo jedną komórkę czy jednostkę Policji w celu wsparcia innej, przełożony działa na niekorzyść tej pierwszej, albo że zasila inną jednostkę czy komórkę Policji funkcjonariuszem, który nie będzie przydatny (kompetentny) do wykonywania zadań służbowych na nowo objętym stanowisku. Z tego powodu nie można założyć, że staż, wykształcenie skarżącego, w tym ukończone kursy specjalistyczne nie mogą być "wykorzystane" przez niego w nowym miejscu pełnienia służby. Jego kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Miejską Policji w Lublinie. Doświadczenie zawodowe skarżącego stanowi gwarancję szybkiego wdrożenia się w realizację nowych obowiązków służbowych (na co zresztą wskazywał Komendant Miejski Policji w Lublinie we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie). Sąd dodał, że skarżący został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w obrębie tej samej miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, w związku z tym nie powstały dla niego żadne dodatkowe utrudnienia, chociażby w kwestii drogi do miejsca pełnienia służby. Wobec tego stwierdził, że organ wykonał ciążący na nim obowiązek i wykazał, że interes publiczny jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga przedłożenia nad indywidualny interes skarżącego.

W ocenie sądu pierwszej instancji organy orzekające w sprawie ustaliły i rozważyły wszystkie istotne okoliczności sprawy, także te podnoszone przez skarżącego. Zaskarżony rozkaz personalny nie został wydany z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Organ administracji uzasadnił wydane rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. W sposób dostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy i rozważył słuszny interes skarżącego. Zdaniem sądu Komendant Główny Policji trafnie zwrócił uwagę na specyficzny status Policji, zasadnie podkreślając, że interes społeczny przejawia się w szczególnym statusie i zadaniach Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do obrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z tych instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Sąd dodał, że w aktach osobowych skarżącego znajduje się opinia służbowa o skarżącym sporządzona w dniu 15 listopada 2021 r. przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] KWP w Lublinie.

Sąd ten wskazał, że zarzuty skargi dotyczące zasadności mianowania skarżącego na stanowisko specjalisty Zespołu [...] w Lublinie, nie podlegają badaniu przez sąd w niniejszym postępowaniu. Organ prawidłowo nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, a swoje stanowisko należycie uzasadnił. Uwzględnił przy tym szczególny status i zadania realizowane przez Policję, jej zhierarchizowaną strukturę, zasadę dyspozycyjności funkcjonariusza, szczególną dyscyplinie służbową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając wyrok

w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie i o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i zastosowanie, a to - art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 7 k.p.c. - poprzez przyjęcie, iż decyzja o zwolnieniu skarżącego z dotychczasowego stanowiska i przeniesieniu służbowym skarżącego do pełnienia służby z Zespołu [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie do 7 Komisariatu Policji w ramach Komendy Miejskiej Policji w Lublinie mieściła się w granicach uznania administracyjnego i wypełniała wymóg ustawowy kierowania się potrzebami służby, jej interesem i koniecznością zapewnienia sprawnego i optymalnego wykonywania zadań ustawowych Policji, a nadto służyła uzasadnionemu i chronionemu interesowi skarżącego - w sytuacji gdy tego rzędu przeniesienie nosi wszelkie cechy degradacji służbowej, nie stanowi przeniesienia na równorzędne stanowisko, nie uwzględnia wykształcenia, doświadczenia zawodowego i stopnia służbowego skarżącego i wskazuje na wykorzystanie instytucji określonej we wskazanych przepisach ustawy o Policji do wymierzenia represji wobec skarżącego.

2. naruszenie przepisów postępowania sądowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj.:

a) art. 151 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. oraz 135 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z 24 grudnia 2021 r. utrzymującego w mocy rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie przeniesienia skarżącego na inne stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie połączone z mianowaniem go na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Policji w Lublinie, pomimo tego że oba rozkazy zostały wydane z naruszeniem zasad ich wydawania;

b) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi skarżącego, w sytuacji istnienia przesłanek do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a., przewidującego uchylenie rozstrzygnięcia organu w całości, z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, które zaistniało w niniejszej sprawie;

c) art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez zaniechanie wyjaśnienia podczas merytorycznego rozpoznawania sprawy okoliczności więżących się z podjęciem przez organ administracyjny pierwszej i następnie drugiej instancji o przeniesieniu skarżącego na inne stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie połączone z mianowaniem go na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Policji w Lublinie, a w szczególności w odniesieniu do art. 77 k.p.a. poprzez:

i) zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, co mogło mieć zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia, a co z kolei skutkowało nierozpoznaniem istoty sprawy - art. 77 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a.;

ii) uchybienie obowiązkowi zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób bezpośredni przed organem rozpatrującym sprawę poprzez zaliczenie do materiału dowodowego bez stosownego postanowienia w tym przedmiocie dowodów zebranych w innym postępowaniu, co pozostaje w sprzeczności z art. 77 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a.;

d) art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez konstrukcję uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, która nie odpowiada ustawowym wymaganiom wskazania argumentów, jakie legły u podstaw rozstrzygnięcia określonej treści i uznania wywiedzionych w odwołaniu zarzutów naruszenia norm prawa procesowego - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. za niezasadne.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest obowiązek wzięcia z urzędu pod uwagę jedynie okoliczności wymienionych w § 2 art. 183 p.p.s.a., stanowiących podstawę nieważności postępowania. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonych granicach uznać należało, że skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegać winny rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają jednak zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, bowiem podstawa prawna rozstrzygnięcia przesądza, jakie okoliczności są w danej sprawie istotne i wymagają wyjaśnienia. Celem postępowania wyjaśniającego przeprowadzanego przez organy administracji orzekające w określonej sprawie nie jest bowiem ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z danym zdarzeniem, lecz okoliczności istotnych z punktu widzenia normy prawa materialnego mającej w sprawie administracyjnej zastosowanie. Stwierdzenie istotności naruszeń prawa wymaga przy tym dokonania prawidłowej interpretacji norm materialnoprawnych oraz skorzystania z całego materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym, a ponadto uważnego zapoznania się z całością motywów kontrolowanych działań organów administracji publicznej. Tylko wówczas jest bowiem możliwa ocena, czy uchybienia procesowe organów administracji rzeczywiście miały miejsce oraz czy mogły mieć one istotny wpływ na wynik treść podjętego przez te organy rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 21 grudnia 2021 r., nr 4293, w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska specjalisty Zespołu [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie i przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie na równorzędnym stanowisku specjalisty w Zespole [...].

Zakres okoliczności faktycznych prawnie relewantnych wyznacza norma materialna określona w przepisie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którą policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Z art. 32 ust. 1 tej ustawy wynika m.in., że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że rozkaz personalny w sprawie przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest podejmowany przez właściwego przełożonego z urzędu lub na wniosek zainteresowanego funkcjonariusza w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest uprawniony do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Taka kontrola w rozpoznawanej sprawie została zrealizowana, a jej przeprowadzenie nie doprowadziło do stwierdzenia naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza zatem do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie, a zatem czy dochowano obowiązkom wynikającym z przepisu art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy dowody zostały ocenione zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 80 k.p.a.

Przyznanie organowi uprawnienia do wydania decyzji uznaniowej o przeniesieniu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę w tym względzie. Właściwy przełożony, wydając stosowny rozkaz personalny, jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Stąd też organ zobligowany jest do m.in.: przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, a więc podejmowania wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak również zobowiązany jest do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw oraz obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.) i musi w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami (art. 107 § 3 k.p.a.).

Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a. Ocena, czy przy podejmowaniu rozkazu personalnego o przeniesieniu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony.

Wskazać należy, iż pojęcia zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 k.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w wyroku z 18 listopada 1993 r., III ARN 49/93 (OSNCP 1994/9/181) stwierdził, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". Zagadnienie wyważenia słusznego interesu w sprawie opiera się na elementach ocennych.

Uwzględniając przedstawioną regulację prawną stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotowy rozkaz personalny został podjęty przez właściwego przełożonego, którym był Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie.

Rozważając ewentualne przekroczenie granic uznania administracyjnego przy wydawaniu spornych rozkazów personalnych, sąd pierwszej instancji nie podzielił zapatrywania skarżącego, że organ nie uwzględnił jego słusznego interesu. Z oceną tą należy się zgodzić, podkreślając jednocześnie, że sądowa kontrola legalności zaskarżonego aktu nie obejmowała kryterium "słuszności" i "celowości". Kategorie te zostały winkorporowane w słuszny interes strony i w taki sposób dokonano ich oceny.

Na gruncie art. 32 ustawy o Policji z interesem społecznym niewątpliwie utożsamiać należy interes Policji, którego atrybutami są potrzeby służby i konieczność zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji jako formacji (art. 1 ust. 2 ww. ustawy). Właściwy przełożony w sprawach osobowych musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Te kryteria w rozpoznawanej sprawie zostały zastosowane, co w sposób jednoznaczny wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (i decyzji organu pierwszej instancji). W decyzjach organów obu instancji przeanalizowano szczegółowo powody przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Wyniki tej analizy nie pozwalają na uznanie, że decyzja ta była dowolna. Zdaniem organów orzekających w sprawie przeniesienie skarżącego leży w interesie społecznym, ponieważ wzmocnienie stanu osobowego Komendy Miejskiej Policji w Lublinie przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa na obszarze działania Komendy oraz do przeciwdziałania zjawiskom patologicznym w wewnętrznej organizacji Policji.

Gdy idzie o pierwszy aspekt wskazać należy, że skarżący był delegowany do Komendy Miejskiej Policji w Lublinie od dnia 26 lipca 2021 r. i podlegał ocenie przez przełożonego, który wskazywał, że policjant posiada kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, a także odpowiednie wykształcenie i umiejętności do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Lublinie i stanowi gwarancję wzmocnienia tej Komendy (Zespołu [...] w Lublinie). Organy wskazały także w motywach faktycznych rozkazów personalnych, że podjęte zostały one także w związku z istniejącym konfliktem pomiędzy funkcjonariuszem a dotychczasowym bezpośrednim przełożonym, tj. zastępcą naczelnika właściwego Wydziału Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie. Trudno zakładać możliwość współpracy pomiędzy policjantem, będącym podwładnym, a jego bezpośrednim przełożonym w okolicznościach, gdy ten pierwszy wysuwa pod adresem drugiego szereg zarzutów, skarży się na mobbing oraz zawiadamia organy ścigania o popełnieniu przez niego przestępstwa. Współpraca pomiędzy przełożonym a podwładnym musi opierać się na wzajemnym zaufaniu, a w zaistniałych okolicznościach nie sposób jest ją wypracować. Taka skala konfliktu wyszła poza relację skarżącego z przełożonym i musiała być znana innym funkcjonariuszom Wydziału. Stąd też podjęte decyzje personalne co do obu stron konfliktu, które nie były zdolne do samodzielnego ułożenia sobie współpracy ocenić należy jako odpowiednie i odpowiedzialne ze względu na interes społeczny, w tym prawidłowe funkcjonowanie Policji. Słusznie organy Policji nie podjęły na etapie wydawania poddanych kontroli rozkazów personalnych ustalania okoliczności tej sytuacji, jej przyczyn i przypisywania winy poszczególnym stronom, gdyż interes Policji wymagał szybkiego rozwiązania sytuacji wewnętrznego konfliktu i takiego zagospodarowania funkcjonariuszy, by w zaistniałej nagłej sytuacji w jak najwyższym stopniu wykorzystać ich kompetencje do realizacji zadań służby, co w odniesieniu do skarżącego miało miejsce. Przeprowadzenie tego typu ustaleń winno nastąpić w kolejnym kroku, już po zlikwidowaniu sytuacji osłabiającej funkcjonowanie formacji od wewnątrz.

Ponadto analiza treści obu wydanych w sprawie rozkazów personalnych, jak zasadnie ocenił sąd pierwszej instancji, prowadzi do jednoznacznego wniosku o rozważeniu przez organy słusznego interesu skarżącego. Skarżący został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w obrębie tej samej miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, w związku z tym nie powstały dla skarżącego żadne dodatkowe utrudnienia, chociażby w kwestii długości drogi do miejsca pełnienia służby. Zachował on także dotychczasowe stanowisko oraz uposażenie. Przypomnienia wymaga, że zmiana miejsca pełnienia służby nieodłącznie wiąże się ze specyfiką służby w Policji i z dyspozycyjnością funkcjonariuszy. Dodatkowo, wbrew twierdzeniom skarżącego, posiada on takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Miejską Policji w Lublinie. Doświadczenie zawodowe skarżącego stanowi gwarancję poprawnej realizacji nowych obowiązków służbowych. Posiadanie specjalistycznych kompetencji w takich okolicznościach sprawy, które być może mogłyby zostać wykorzystane pełniej i lepiej w innej jednostce organizacyjnej Policji, musi ustąpić pola interesowi całej formacji. Zapewnienie dyscypliny, porządku wewnątrz jednostek organizacyjnych Policji oraz wzajemnego szanowania się funkcjonariusz, mimo niedoskonałości każdego, jest warunkiem koniecznym jej funkcjonowania oraz zdolności do realizacji powierzonej służby Państwu Polskiemu. Wobec tego stwierdzić należy, że organ wykonał ciążący na nim obowiązek i wykazał, że interes publiczny jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga przedłożenia nad indywidualny interes skarżącego.

Mając powyższe na względzie za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Dodatkowo podnieść należy, że zarzucając błędną wykładnię wskazanych przepisów autor skargi kasacyjnej nie określił na czym polegała ich błędna interpretacja dokonana przez sąd pierwszej instancji, jak i organy, co nie pozwala na odniesienie się do zarzutu w tak określonej formie.

Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a., co oznacza, że nieskuteczny jest zarzut naruszenia art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a., bowiem nie zachodziły podstawy do jego zastosowania. Jak wynika z przeprowadzonego powyżej wywodu, organ kierując się normą prawa materialnego ocenia, które fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają udowodnienia oraz jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. W piśmiennictwie przyjmuje się, że ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest, jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 371). Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ administracji publicznej dokonuje oceny jego wyników. Za wyniki postępowania dowodowego należy uważać "treść zaprezentowanych w tym postępowaniu środków dowodowych, tj. treść odczytanych dokumentów, złożonych zeznań świadków, stron, opinii biegłych, obserwacji dokonanych przy oględzinach" (por. W. Berutowicz, Postępowanie cywilne w zarysie, Warszawa 1984, s. 191).

Organy orzekające w sprawie ustaliły i rozważyły wszystkie istotne okoliczności sprawy, także te podnoszone przez skarżącego, a związane z jego sytuacją osobistą, które składają się na jego interes indywidualny. Wydane w sprawie rozkazy personalne w nie zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Organy, uzasadniły wydane rozstrzygnięcia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. W sposób dostateczny wyjaśniły stan faktyczny sprawy i w konsekwencji rozważyły słuszny interes skarżącego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., podnieść należy, iż zgodnie z nim sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten ma więc tylko charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organu w zakresie wydanego rozkazu personalnego, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga.

Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). Z tych względów brak było podstaw do uznania za słuszne zarzutów 1., 2.c.

Zarzut 2.b nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego też "czystej" postaci zarzuty naruszenia ww. przepisów są zasadne wówczas, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej. A następnie także wówczas, gdy sąd wadliwie uzna legalność zaskarżonego aktu i oddali skargę od niezgodnego z prawem aktu, bądź błędnie uwzględni skargę od aktu odpowiadającego prawu. Jeśli z wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji ocenił, że zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu, to nie można sądowi uchylającemu zaskarżoną decyzję zarzucić naruszenia przepisu, który dawał podstawę do takiego działania, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej (por. wyroki NSA z: 1 września 2011 r., I OSK 1499/10; 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14). Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. W zarzucie 2.b skargi kasacyjnej nie powiązano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. z jakimikolwiek przepisami procesowymi, wobec czego zarzut ten nie spełnił wymogów konstrukcyjnych przewidzianych dla prawidłowo opracowanego zarzutu.

Natomiast z treści art. 151 p.p.s.a. wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla sądu, jakiej treści rozstrzygniecie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Traktowany jest w orzecznictwie jako przepis o charakterze wynikowym. Może on być tym samym naruszony tylko wówczas, gdy sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego zasadne było jej oddalenie.

Zarzut 2.a. jest nieuzasadniony. Został on zbudowany z trzech przepisów: z przepisu art. 151 p.p.s.a. określającego kompetencję orzeczniczą sądu administracyjnego, z art. 135 p.p.s.a. regulującego kompetencję orzeczniczą związaną z zastosowaniem środków koniecznych do usunięcia stanu niezgodności z prawem oraz art. 153 p.p.s.a. regulującego moc wiążącą orzeczenia sądowego. Zarzut nie określa jednak precyzyjnie w jaki sposób przepisy te miały zostać naruszone, a w tym zakresie zastąpić nie może autora skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny.

W skardze kasacyjnej wskazano, że przepisy te zostały zastosowane pomimo tego, że oba rozkazy zostały wydane z naruszeniem zasad ich wydawania. Nie wskazano jednak przepisów określających te zasady, które miały zostać naruszone. W takim kształcie nie nadaje się on do merytorycznego rozpoznania. Bezzasadność tego zarzutu wynika również z tego, że z powyższych rozważań wynika, iż przy wydawania rozkazów nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Polemika z ustaleniami sądu pierwszej instancji i oceną stanu faktycznego dokonaną przez sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, gdyż przepis ten odnosi się do czynności sporządzenia uzasadnienia, która jest dokonywana już po wydaniu wyroku, a zatem na etapie późniejszym względem do etapu prowadzenia ustaleń faktycznych. Połączenie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z przepisami art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. wskazuje, iż taki mógł być cel autora skargi kasacyjnej. Co do naruszenia przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. odwołać należy się do wcześniejszych rozważań. Gdy zaś idzie o naruszenie art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazać należy, iż przepis ten zawiera wewnętrzną systematykę i w tym kształcie jest nieprecyzyjny w stopniu uniemożliwiającym jego merytoryczne rozpoznania. Wszystko to czyni zarzut 4.d. pozbawionym podstaw.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a tym samym podlegała oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.