Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 487/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 17 ust. 5 pkt 5, art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b, art. 27 ust. 5, art. 24 ust. 2, art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 323
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 6 marca 2024 r. nr SKO.4111/214/2024 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego – skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z. W. (dalej: Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 6 marca 2024 r., znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: organ I instancji, Wójt) z 11 stycznia 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad mężem.

Wnioskiem z dnia 13 grudnia 2023 r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zwróciła się do organu i instancji, o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem.

Decyzją z dnia 11 stycznia 2024 r., organ I instancji odmówił Skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem, stwierdzając że nie można określić daty powstania niepełnosprawności.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła:

naruszenie przepisów prawa materialnego tj: art 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2024.323. tj. dalej: u.ś.r.).

mającą wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. 2024.572. tj., dalej: K.p.a.), polegającą na wydaniu zaskarżanej decyzji w oparciu o wybiórcze, a nie kompleksowe ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a w rezultacie brak dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej przez organ I instancji.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Kolegium zaznaczyło, że przedmiotowej sprawie nie jest spornym, że mąż Skarżącej wymaga opieki, a także iż posiada czasowe orzeczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do samodzielnej egzystencji, wygasające 31 grudnia 2024 r., w treści którego jako datę powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji wskazano 24 września 2021 r. Orzeczenie to jest równoznaczne ze znacznym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu art. 3 pkt 21 lit. e u.ś.r.

Odnosząc się do kryterium wieku, jako negatywnej przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia, SKO uznało że z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. K38/13, przesłanka ta nie może być brana pod uwagę przy ustalaniu prawa do świadczenia.

SKO podkreśliło jednak, że w przedmiotowej sprawie zaistniała negatywna przesłanka do przyznania Skarżącej wnioskowanego przez nią świadczenia, która nie została usunięta do 29 lutego 2024r. W sprawie zachodził bowiem zbieg prawa do dwóch konkurencyjnych świadczeń, z których Skarżąca mogła wybrać korzystniejsze dla niej świadczenie, jednakże koniecznym było aby wyboru tego dokonała w sposób wyraźny i definitywny, a nie jedynie poprzez warunkową deklarację na przyszłość.

Na mocy decyzji organu I instancji z dnia 24 listopada 2023 r., nr [...] Skarżącej, w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem, został przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy na okres od 1 listopada 2023 r. do 29 lutego 2024 r.

Zgodnie z art. 17 ust.5 pkt 1 lit. b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę, ma ustalone prawo specjalnego zasiłku opiekuńczego. Aby uzyskać przedmiotowe świadczenie, osoba która ma już przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy, musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji terminowej przyznającej jej to prawo albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. Nie jest bowiem możliwe najpierw przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego. Warunkiem skutecznego ubiegania się o przedmiotowe świadczenie na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. jest bowiem rezygnacja z przysługującego świadczenia i to poprzez wyraźne, a nie tylko hipotetyczne, zrzeczenie się tego prawa.

W świetle powyższego, SKO stwierdziło, że prawo Skarżącej do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało do dnia 31 grudnia 2023r., ponieważ w obiegu prawnym do 29 lutego 2024 r. istniała decyzja przyznająca Skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy. Dopiero od 1 marca 2024 r. spełnione zostały wszystkie przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. Z 2023 r. poz. 1429 ze zm, dalej: u.ś.w.), w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec tego, z uwagi na fakt, że prawo Skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze na powyższą decyzję, Skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając:

I. naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego tj.:

art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 pkt 2 i 5 w zw. z art. 24 ust. 2 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię i jednoznaczne wskazanie, iż zachodzi negatywna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na ustalenie Skarżącej prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem,

art. 63 ust. 1 u.ś.w. poprzez błędną wykładnię i wskazanie, że wnioskowane świadczenie nie przysługuje, gdyż do 29 lutego 2024 r. Skarżąca miała przyznane prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, zatem prawo do wnioskowanego świadczenia nie powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., podczas gdy w niniejszej sprawie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało przed dniem 31 grudnia 2023 r., a zatem zastosowanie mają przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r.

Il. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art 107 § 3, art. 108 K.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób stronniczy, brak wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego oraz niepoprawne i niewystarczające uzasadnienie faktyczne decyzji.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz, U. z 2024 r., poz. 935 ze zm - dalej: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Uwzględniając skargę na decyzję bądź postanowienie Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a*c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W tak określonych granicach zaskarżenia, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO, odmawiająca przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że przysługiwało jej prawo do konkurencyjnego świadczenia, co stanowi negatywną przesłankę przyznania wnioskowego świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r.

Zasadniczą kwestią w sprawie jest zatem sposób wykładni i zastosowania art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., bowiem Skarżąca starając się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, była również uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego decyzją organu I instancji do 29 lutego 2024r.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w okresie od 1 do 31 grudnia 2023 r., Skarżąca spełniła przesłanki do przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Jeśli bowiem prawo Skarżącej do wnioskowanego świadczenia powstało do 31 grudnia 2023r. to niezależnie od daty orzekania przez organy administracji publicznej, z mocy art. 63 ust 1 u.ś.w. zastosowanie w sprawie mają przepisy u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023r.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

matce albo ojcu,

opiekunowi faktycznemu dziecka,

osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.

Zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023r. w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Zatem z przepisów tych jasno wynika, że w przypadku zbiegu uprawnień m. in. do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie jedno z tych świadczeń. Wyklucza to możliwość jednoczesnego przyznania obu świadczeń za ten sam okres. W tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych strona może bowiem otrzymać wyłącznie jedno ze świadczeń. Przy czym chodzi tu o przyznanie samego świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. W sytuacji bowiem, gdy strona ma przyznane decyzją administracyjną prawo do określonego świadczenia, brak jest podstaw prawnych, aby zakazać stronie prawa do jego pobrania.

Ostateczna decyzja organów administracji publicznej w przedmiocie przyznania świadczenia, zgodnie z zasadą trwałości decyzji, funkcjonuje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne do czasu jej uchylenia. Z tego powodu inny organ administracji, podobnie jak i sąd administracyjny, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu kolejnych rozstrzygnięć.

Przepis art 155 K.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie, za zgodą strony, uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Decyzja wydawana w trybie art. 155 K.p.a. musi mieścić się więc w granicach wyznaczonych przez treść wyrażonej przez stronę zgody na uchylenie lub zmianę decyzji (por. wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r. sygn. SA/Wr 351/85). Uchylenie decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. wywołuje skutek na przyszłość (ex nunc).

W przedmiotowej sprawie, nie można nie brać pod uwagę, że decyzja o przyznaniu Skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego jest decyzją, która zapadła w innej sprawie administracyjnej, zgodnie z wyrażoną uprzednio wolą strony, a nadto decyzją która stała się ostateczna i prawomocna, kreując stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Trzeba zatem uwzględnić fakt, że to dysponent wniosku

decyduje o treści żądania złożonego wniosku.

Skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, deklarując w grudniu 2023r. wybór świadczenia pielęgnacyjnego, nie złożyła wniosku o zmianę uprzednio wydanej decyzji o przyznaniu jej specjalnego zasiłku opiekuńczego. Tym samym bezzasadne jest twierdzenie Skarżącej, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy możliwe jest przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego za okres, co do którego w obrocie prawnym pozostaje orzeczenie przyznające Skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy.

Tak długo bowiem, jak w obrocie prawnym pozostaje uprzednio wydana decyzja przyznająca konkurencyjne świadczenie, nie sposób domniemywać że wolą Skarżącej było co innego, aniżeli to co zostało przez nią zaakceptowane (NSA w wyr. z 21 lipca 2023 r. sygn. I OSK 1580/22 oraz z 13 października 2022 r. sygn. I OSK 45/22).

Skoro nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres, co do którego w obrocie prawnym pozostaje rozstrzygnięcie przyznające zasiłek dla opiekuna — co wyklucza wprost art. 27 ust. 5 ustawy — to należy je przyznać od najwcześniejszego momentu, w którym wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki.

Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest zatem brak posiadania przez wnioskodawcę uprawnienia do otrzymywania świadczenia konkurencyjnego. Innymi słowy, aby świadczenie pielęgnacyjne mogła uzyskać osoba, która ma już przyznany np. specjalny zasiłek opiekuńczy, osoba ta musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do tego zasiłku, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. W świetle przytoczonych przepisów nie jest bowiem możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego. W sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest więc rezygnacja z przysługującego świadczenia i to poprzez wyraźne i kategoryczne, a nie tylko przyszłe i hipotetyczne, zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia, w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej to świadczenie.

Odnosząc się do głównego argumentu skargi, należy podkreślić, że strona ma oczywiście prawo do wyboru korzystniejszego dla niej świadczenia rodzinnego, ale wyboru tego dokonać musi poprzez złożenie oświadczenia definitywnego, nie zaś oświadczenia warunkowego, uzależnionego od okoliczności przyszłych i niepewnych. Takie niedefinitywne oświadczenie nie może stanowić dla organu podstawy do uchylenia przyznanego wcześniej świadczenia (por. wyrok NSA z 19 maja 2022 r. NSA I OSK 1390/21, wyrok WSA w Gliwicach z 1 marca 2024 r. II SA/Gl 1872/23, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 lutego 2023 r. II SA/Gd 637/22, we Wrocławiu z 27 stycznia 2023 r. IV SA/Wr 561/22, wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 grudnia 2022 r. II SA/Bd 929/22, wyrok WSA w Olsztynie z 20 września 2022 r. II SA/OI 526/22, wyrok WSA w Łodzi z 30 sierpnia 2022 r. II SA/Łd 441/22).

Stosownie do art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Wskazać jednak należy, że zasady wyrażonej w art. 24 ust. 2 u.ś.r. nie można traktować jako bezwzględnego nakazu. Przepis art. 24 u.ś.r. stanowi bowiem normę procesową, pełniącą funkcję służebną względem norm materialnoprawnych i nie może prowadzić do modyfikacji lub pominięcia tych norm. W praktyce oznacza to, że przyznając świadczenia rodzinne, organ ocenia spełnienie warunków przysługiwania świadczenia na dzień podejmowania rozstrzygnięcia (zob. Małysa-Sulińska Katarzyna (red.), Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, opubl. LEX2015 oraz R. Babińska-Górecka (w:) R. Babińska-Górecka, M. Lewandowicz-Machnikowska, Świadczenia rodzinne/komentarz, Wrocław 2010, s. 296 oraz literatura i orzecznictwo tam przywołane).

W sytuacji zatem, gdy w momencie składania wniosku, nie są spełnione wszystkie warunki przyznania prawa do danego świadczenia rodzinnego, a ich spełnienie nastąpi po miesiącu złożenia wniosku w tej sprawie, to organ administracji jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany uwzględnić daną okoliczność. Oczywistym jest bowiem, iż określone świadczenie rodzinne może być przyznane stronie tylko wówczas, gdy wszystkie warunki będą spełnione. Skoro zaś - jak wyżej wskazano - nie jest możliwe kumulatywne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego

specjalnego zasiłku opiekuńczego, a warunkiem przyznania nowego świadczenia jest jednoznaczna rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia na ten sam cel, to okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu obowiązywania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia.

W przedmiotowej sprawie wniosek o świadczenie pielęgnacyjne wpłynął w grudniu 2023 r. jednakże negatywna przesłanka do jego przyznania, w postaci konkurencyjnego świadczenia przysługującego Skarżącej trwała do 29 lutego 2024r. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że prawo Skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad mężem powstało do 31 grudnia 2023r.

Wbrew zarzutom skargi nie ma zatem zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 63 ust. 1 u.ś.w., zgodnie z którym w sprawach o świadczenia pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.

Reasumując, wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji o przyznaniu Skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres do 29 lutego 2023r. i nie złożeniu przez nią wniosku o zmianę bądź uchylenie tej decyzji w trybie art. 155 K.p.a., do końca okresu, na który przyznano specjalny zasiłek opiekuńczy istniała negatywna przesłanka, uniemożliwiająca przyznanie Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Przesłanka ta odpadła po upływie czasu, na który przyznane zostało konkurencyjne świadczenie tj. w marcu 2024r. Skarżąca nie spełniła zatem wszystkich przesłanek do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego do 31 grudnia 2023 r. Tym samym przepis art. 63 ust. 1 u.ś.r. nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania.

Z powyższych przyczyn Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) w zw. z 27 ust. 5 u.ś.r. oraz art. 63 ust 1 u.ś.w., a także zarzuty naruszenia wskazanych w treści skargi przepisów o postępowaniu administracyjnym. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z obowiązującymi zasadami jego prowadzenia.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

-----------------------

3