Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1520/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 13 sierpnia 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 422/22 w sprawie ze skargi K.Ś. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 marca 2022 r. znak: IF.O.7840.434.2019.KR (JK) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę drogi gminnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 30 marca 2023 r., II SA/Wr 422/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu w sprawie ze skargi K.Ś. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (Wojewoda) z 4 marca 2022 r., znak: IF.O.7840.434.2019.KR (JK), w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę drogi gminnej, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt II. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w/w decyzją z 4 marca 2022 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K.Ś. od decyzji Starosty T. z 14 sierpnia 2019 r. (nr 909/19), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej gminie T. pozwolenia na budowę drogi gminnej w T., na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz działce nr [...], [...], obręb T. – umorzył postępowanie odwoławcze.

2.2. Jak przywołano dalej w wyroku, w uzasadnieniu decyzji odwoławczej Wojewoda stwierdził, że odwołującemu się nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym opisanej wyżej inwestycji, przez co postępowanie zainicjowane odwołaniem skarżącego należało umorzyć. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że nieruchomość skarżącego położona jest przy ul. [...] i stanowi działkę oznaczoną geodezyjnie nr [...], [...] obręb T. Nieruchomość ta graniczy bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, lecz inwestycja ta (tj. budowa drogi gminnej) nie ogranicza w żaden sposób zagospodarowania zabudowy działki skarżącego. Nie wynika to z zatwierdzonego projektu budowlanego, ani ze stanowiska prezentowanego przez odwołującego. W szczególności uznano za chybiony argument, dotyczący sposobu odprowadzania wód opadowych. Wojewoda zwrócił też uwagę, że na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty dla terenów w rejonie ul. [...] i [...] w T., ustanowiony uchwałą Rady Miejskiej w T. nr [...], z [...] marca 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. poz. [...], MPZP). Teren, w obrębie którego ma być realizowana przedmiotowa droga gminna jest oznaczony na rysunku miejscowego planu symbolami 3 KD-D, 2 KD-D, 1 KD-D, przeznaczonymi pod realizację dróg publicznych klasy dojazdowej. Z rysunku miejscowego planu wynika, iż granice terenu oznaczonego symbolami 3 KD-D, 2 KD-D, 1 KD-D pokrywają się z granicami działek, na których ma powstać przedmiotowa inwestycja. Z rysunku planu wynika również, że nieprzekraczalna linia zabudowy znajduje się 6 m od krawędzi terenu przeznaczanego pod realizację dróg publicznych klasy dojazdowej. Wojewoda dodatkowo przywołał art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2021, poz. 1376 ze zm., Udp), zgodnie z którym w przypadku dróg publicznych gminnych w terenie zabudowanym obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Podkreślił przy tym, że ograniczenia płynące z wyżej wymienionej ustawy nie wpływają na działkę odwołującego, gdyż już MPZP ustala nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6 m od granicy z działką drogową.

2.3. W wyroku wskazano dalej, że – w ocenie Wojewody – nie można stwierdzić, by w okolicznościach sprawy obiekt budowlany, którego dotyczy pozwolenie na budowę, ograniczał w jakikolwiek sposób stronę odwołującą się w możliwości zagospodarowania i zabudowy działki nr [...], a tylko pod takim warunkiem można byłoby przyznać odwołującemu status strony, co wynika jednoznacznie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020 poz. 1333, uPb).

3.1. Wyrokując w sprawie II SA/Wr 422/22 kolejno wskazano, że w skardze na powyższą decyzję K.Ś. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 28 ust. 1 uPb polegające na uznaniu, że nie posiada interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę drogi gminnej w T.;

2) art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego;

3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez tendencyjne działania, których skutkiem było prowadzenie postępowania w sposób narażający zaufanie jego uczestników do organu administracji publicznej oraz naruszający zasadę równego traktowania, przez brak wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

3.2. W motywach skargi podkreślono, że z decyzji Wojewody nie wynika, aby przeprowadził on samodzielnie postępowanie wyjaśniające w zakresie interesu prawnego skarżącego.

3.3. Następnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że w odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.

3.4. Dalej w wyroku II SA/Wr 422/22 przywołano, że pismem procesowym z 10 marca 2023 r. skarżący podtrzymał swojego stanowisko podkreślając m. in., że Wojewoda nie przeanalizował w ogóle zatwierdzonego projektu budowalnego, czego potwierdzeniem jest chociażby okoliczność sporządzenia projektu przez osobę nieposiadającą wymaganych uprawnień.

4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu skargę uwzględnił.

4.2. W motywach wyroku sąd pierwszej instancji nie zgodził się z twierdzeniem organu II instancji, że przedmiotowa inwestycja nie rodzi oddziaływania na nieruchomość skarżącego w możliwości zagospodarowania (w tym zabudowy), oznaczonej jako działka [...]. Jak bowiem wynika z projektu budowlanego, i co zresztą zasadnie podniesiono w skardze, zakresem inwestycji objęte są również roboty budowlane polegające na wykonaniu zjazdów z tej drogi, w tym na nieruchomość skarżącego. W zaskarżonej decyzji pominięto, że konkretna lokalizacja zjazdu z drogi publicznej stanowi istotny element, który należy brać pod uwagę przy zabudowie i zagospodarowaniu nieruchomości przylegającej do takiego zjazdu. Determinuje on nie tylko wewnętrzny układ komunikacyjny działki budowlanej, ale nierzadko także lokalizację samej zabudowy kubaturowej. Jakkolwiek sąd wojewódzki miał świadomość, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę status strony ustalany jest w oparciu o regulację szczególną z art. 28 ust. 2 uPb, jednak z przyczyn wyżej wskazanych nie stanowić ma on – zdaniem sądu a quo – w okolicznościach niniejszej sprawy podstawy do odmówienia skarżącemu statusu strony. Budowa zjazdu zawsze będzie determinować konieczność przyjęcia ściśle określonego sposobu zagospodarowania działki budowlanej w zakresie wewnętrznego układu komunikacyjnego, który musi być z takim zjazdem powiązany, co równoznaczne jest z ograniczeniem możliwości zagospodarowania nieruchomości w rozumieniu art. 3 pkt 20 uPb. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w zaskarżonej decyzji pominięto powyższe okoliczności, co skutkowało istotnym naruszeniem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb.

5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina T. (inwestor) – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, która zaskarżyła powyższy wyrok w całości.

5.2. Na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb (w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r.) oraz w związku z § 14 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2022, poz. 1225, rozp. MI 2002) i art. 29 ust. 1 Udp, poprzez ich błędną wykładnię i tym samym błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że właściciel działki nr [...] posiada przymiot strony i interes prawny w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę drogi gminnej w T. na działkach inwestycyjnych;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 Ppsa poprzez bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do oddalenia skargi w całości.

5.3. Mając na uwadze powyższe skarżąca kasacyjnie Gmina T. wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie w całości skargi, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej kasacyjnie, w tym kosztów zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu kasacyjnym, według norm przepisanych.

5.4. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa skarżąca kasacyjnie wniosła o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów: pisma właściciela działki nr [...] AM 38 obręb T. K.Ś. z 13 kwietnia 2015 r. wraz z załącznikiem do tego pisma oraz pisma Gminy T. z 12 maja 2015 r., celem wykazania, że: zjazd do działki nr [...] faktycznie już istnieje i został on wykonany przez właściciela tej działki w związku z budową domu rodzinnego, zaprojektowany w gminnej inwestycji drogowej zjazd do działki nr [...] został zlokalizowany w tym samym miejscu, co dotychczas istniejący zjazd i stanowi jedynie odtworzenie już istniejącego zjazdu, gminna inwestycja drogowa nie będzie kreować dla właściciela działki nr [...] nowej sytuacji prawnej i faktycznej, nie wpłynie na jego dotychczasowe prawa i obowiązki oraz nie naruszy tych praw w żadnym zakresie. Mając na uwadze powyższe inwestor wskazuje również, że przeprowadzenie ww. dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, które wynikają z przyjętej argumentacji sądu zawartej w zaskarżonym wyroku i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

5.5. Jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

5.6. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że zjazd na działkę skarżącego z drogi gminnej faktycznie już istnieje (istniał zarówno w momencie sporządzania projektu budowalnego, jak też wydawania przez Starostę T. decyzji nr 909/19 z 14 sierpnia 2019 r. o pozwoleniu na budowę) i został wykonany przez właściciela nieruchomości po uzyskaniu przez K.Ś. w piśmie z 12 maja 2015 r. uzgodnienia na lokalizację tego zjazdu w związku budową na tej nieruchomości budynku jednorodzinnego. Skarżąca kasacyjnie wskazuje na art. 29 ust. 2 Udp, zgodnie z którym w przypadku budowy lub przebudowy drogi do zarządcy drogi należy budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących. Dlatego też inwestor był zobowiązany na podstawie powyższego przepisu uwzględnić w projekcie budowlanym już istniejący zjazd do nieruchomości skarżącego, co jednak nie wpłynęło na sposób zagospodarowania i zabudowy tej nieruchomości, która zresztą jest już faktycznie zabudowana domem jednorodzinnym. Co więcej, dotychczasowa lokalizacja tego zjazdu nie została zmieniona w projekcie budowlanym dla gminnej inwestycji drogowej, w tym również wskazano, że projektowany zjazd prowadzi do już istniejącej na działce nr [...] bramy wjazdowej do tej nieruchomości (czyli jak dotychczas).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

6.2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przesłanek nieważności postępowania nie dostrzeżono. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).

6.3. Sąd postanowił dopuścić wnioskowane dowody z dokumentów, określone w skardze kasacyjnej Gminy T.

6.4. Zagadnienie bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 uPb, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 K.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 uPb. Jednocześnie w myśl art. 3 pkt 20 uPb przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m. in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 uPb, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz inne przepisy, np. z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, Prawo wodne. Oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 uPb. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w takim postępowaniu należy mieć na uwadze właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu, mający źródło w szeroko pojętym prawie materialnym (por. wyroki NSA: z 22 maja 2020 r., II OSK 3185/19, LEX nr 3036913, czy z 2 września 2021 r., II OSK 3076/18, LEX nr 3244281).

6.5. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich, organ administracji publicznej nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Jeśli nieruchomości potencjalnie mogą być narażone na immisje, właściciel powinien uzyskać status strony, aby móc brać udział w postępowaniu dowodowym służącym zbadaniu, czy obowiązujące normy nie zostaną przekroczone w związku z realizacją przedsięwzięcia. Kwestia wielkości normatywnych lub ponadnormatywnych określonych immisji ma więc znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Jak podkreśla się w literaturze, podstawową normą korzystania przez właściciela z nieruchomości, powinno być powstrzymanie się od działań zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę określaną przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości i stosunki miejscowe. Dlatego też, jak wyżej uwypuklono, przy wyznaczeniu obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji należy uwzględnić szerokie spektrum przepisów w tym przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także przepisy z zakresu ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności (zob. wyrok NSA z 31 sierpnia 2017 r. II OSK 3025/15, LEX nr 2390501).

6.6. Istotne jest również to, że przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. Pogląd ten wielokrotnie był wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z 27 sierpnia 2014 r. II OSK 451/13, LEX nr 1779352; z 26 sierpnia 2020 r. II OSK 561/20, LEX nr 3061663).

6.7. W zaskarżonym wyroku trafnie WSA we Wrocławiu podniósł, że nie sposób zgodzić się z organem II instancji, jakoby przedmiotowa inwestycja nie rodziła oddziaływania na nieruchomość skarżącego. Jak bowiem wynika z projektu budowlanego, zakresem inwestycji objęte są również roboty budowlane polegające na wykonaniu zjazdów z tej drogi, w tym na nieruchomość skarżącego (w skardze kasacyjnej określono to jako "odtworzenie zjazdu" – uwaga Sądu). W takich warunkach nie sposób było uznać, że objęta projektem budowlanym inwestycja nie wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącego. Trafnie także w wyroku zauważono, że konkretna lokalizacja zjazdu z drogi publicznej stanowi istotny element, który należy brać pod uwagę przy zabudowie i zagospodarowaniu nieruchomości przylegającej do takiego zjazdu.

Słusznie sąd pierwszej instancji uwypuklił, że z treści art. 29 ust. 2 Udp wynika, iż w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Skoro do działki skarżącego prowadzi istniejący zjazd, a zamierzona przez zarządcę drogi inwestycja – budowa drogi gminnej – obejmuje także ów zjazd, to trudno byłoby odmówić interesu prawnego właścicielowi takiej nieruchomości w postępowaniu, którego przedmiotem jest realizacja zjazdu przy okazji budowy tej drogi.

Z tych względów nie jest trafny zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb oraz art. 29 ust. 1 Udp (określającego iż budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2), wskutek ich błędnej wykładni.

Nie mają znaczenia, dla rozstrzygnięcia zasadniczej kwestii tj. statusu skarżącego jako strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę drogi gminnej, wywody strony skarżącej kasacyjnie eksponujące realizację tej inwestycji w zgodzie z ustaleniami MPZP, jak również przy zachowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy. Te kwestie mógłby rozważać organ odwoławczy kontrolując meriti decyzję organu I instancji. W sprawie nie chodziło wszak o prawidłowość udzielonego pozwolenia na budowę drogi, ale wyłącznie o trafność umorzenia postępowania odwoławczego.

6.8. Nie jest skuteczny ponadto zarzut naruszenia § 14 ust. 1 rozp. MI 2002, z którego wynika, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Trafna jest uwaga sądu a quo, wedle którego skoro zatem ustawodawca uwzględnia interes prawny właściciela nieruchomości przyległej do drogi, upoważniając go do wystąpienia o wydanie zezwolenia na lokalizację lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej, to trudno odmówić interesu prawnego właścicielowi takiej nieruchomości w postępowaniu, którego przedmiotem jest realizacja ("odtworzenie") zjazdu przy okazji budowy drogi. Właścicielowi nieruchomości, która posiadała zjazd do drogi publicznej, będzie przysługiwał przymiot strony postępowania, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę drogi, w ramach której to inwestycji przewidziano przebudowę dotychczas istniejących zjazdów z tej drogi.

6.9. W konsekwencji nie jest skuteczny zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 151 Ppsa. Skoro sąd pierwszej instancji doszedł do niewadliwego wniosku, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję.

7. Z wyłożonych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa, orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.