Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 303/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie niewydania decyzji o odmowie mianowania z dotychczasowej grupy zaszeregowania na grupę uposażenia zasadniczego oznaczoną tym samym numerem z innym oznaczeniem – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Pani I. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dotyczącą niewydania rozkazu personalnego - decyzji w przedmiocie odmowy mianowania skarżącej z dotychczasowej grupy zaszeregowania na grupę uposażenia zasadniczego oznaczoną tym samym numerem, ale z oznaczeniem lit. "a", z którą wiąże się wyższe uposażenie, w związku z wejściem w życie z dniem 26 kwietnia 2018 r. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 kwietnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie grup zaszeregowania i stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w tych grupach oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2018 r. poz. 713).

Raportem z dnia [...] maja 2018 r., I. S. - funkcjonariuszka Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanej dalej "ABW"), powołując się na wejście w życie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 kwietnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie grup zaszeregowania i stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w tych grupach oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2018 r. poz. 713, dalej "rozporządzenie"), zwróciła się do Szefa ABW z prośbą o mianowanie jej na wyższą grupę zaszeregowania. W piśmie nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. organ, przedstawiając zakres zmian wprowadzonych rozporządzeniem oraz ich skutki dla funkcjonariuszy ABW, jak również powołując się na szczególny, administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego, który uniemożliwia funkcjonariuszowi skuteczne ubieganie się o awans polegający na mianowaniu na stanowisko służbowe zaszeregowane do wyższej grupy uposażenia zasadniczego, wskazał, że pomimo wejścia w życie rozporządzenia z dniem 26 kwietnia 2018 r., nie doszło do wydania oczekiwanego przez nią rozkazu personalnego bowiem brak było ku temu podsatw prawnych i faktycznych.

Kwestionując przedstawione w ww. piśmie stanowisko, pełnomocnik skarżącej, uznając, że upłynęły terminy przewidziane na załatwienie sprawy określone w art. 35 § 2 i 3 k.p.a., skierowała w dniu [...] lutego 2019 r. ponaglenie do organu (pismo z dnia [...] lutego 2019 r.) domagając się usunięcia stanu bezczynności, poprzez wydanie decyzji w przedmiocie odmowy mianowania Skarżącej na wyższą grupę uposażenia zasadniczego w związku z wejściem w życie rozporządzenia, powzięcia środków zmierzających do zapobieżenia dalszej bezczynności, wskazanie przyczyn zaistnienia bezczynności oraz ukarania osób winnych wskazanych zaniedbań.

Rozpatrując ww. ponaglenie, organ wydał w dniu [...] marca 2019 r. postanowienie nr [...] (doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 lutego 2019 r.), w którym stwierdził brak bezczynności, jeśli chodzi o termin i sposób załatwienia przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu postanowienia organ odniósł się do kwestii problemowych poruszonych w ponagleniu, a zarazem powołując się na utrwaloną w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wykładnię istotnych dla rozpatrzenia sprawy przepisów pragmatycznych, wyjaśnił dlaczego w niniejszej sprawie nie doszło do wydania oczekiwanej przez skarżącą decyzji administracyjnej.

Organ wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ miał obowiązek wydania w odniesieniu do skarżącej rozkazu personalnego o mianowaniu jej z dniem [...] stycznia 2018 r. do nowej grupy zaszeregowania oznaczonej tym samym numerem oraz literą "a", z którą wiązało się wyższe uposażenie, jak również czy rzeczywiście dopuścił się bezczynności, kiedy na złożony w tym przedmiocie raport udzielił odpowiedzi w formie zwykłego pisma, a nie rozpatrzył go w sposób zgodny z żądaniem skarżącej, polegający na wydaniu decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego) odmawiającej mianowania jaj na ww. stanowisko. Przechodząc do analizy przedmiotowej kwestii organ wskazał, za pozbawione usprawiedliwionych podstaw twierdzenie, jakoby skarżąca została w sposób nieuzasadniony pominięta przy mianowaniu na wyższą grupę uposażenia w związku z wejściem w życie rozporządzenia. Wprawdzie w kierowanych do niej pismach przedstawiony został w sposób szczegółowy charakter i zakres zmian wprowadzonych rozporządzeniem, jednak organ odwołując się do treści uzasadnienia do projektu przedmiotowego aktu podkreślał, że choć regulacja ta adresowana była do ogółu funkcjonariuszy ABW, to jednak jej skutki, jeśli chodzi o obligatoryjną podwyżkę uposażenia, nie były już dla nich wszystkich jednakowe. Treści ww. uzasadnienia jednoznacznie wskazuje, że wraz z wejściem w życie rozporządzenia utrzymane zostaną, co do zasady, aktualnie obowiązujące stawki w poszczególnych grupach uposażenia zasadniczego, a obligatoryjne podwyżki uposażenia (niewymagające w ogóle wydawania w tym przedmiocie rozkazów personalnych) obejmą jedynie funkcjonariuszy zaszeregowanych w grupach 19-24. Z kolei, jeśli chodzi o przyznanie funkcjonariuszom wprowadzonych na mocy rozporządzenia nowych grup uposażenia oznaczonych literą "a", które wiązało się z koniecznością wydania w odniesieniu do nich stosownych rozkazów personalnych o mianowaniu, to wbrew podniesionym w skardze twierdzeniom nie miało ono ani powszechnego, ani obligatoryjnego charakteru, albowiem zgodnie z wolą ustawodawcy - ukierunkowane było na podwyższenie uposażenia funkcjonariuszom ABW wykonującym zadania w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego państwa, które wymagają doświadczenia, specjalistycznego wykształcenia i wysokich kwalifikacji. W ocenie organu, taka treść uzasadnienia nie pozostawia wątpliwości, że wprowadzenie nowych grup uposażenia oznaczonych literą "a" (grupy od 18a do Ola) stwarzało jedynie organowi możliwość ich przyznania (w oparciu o wydany rozkaz personalny o mianowaniu) i to wyłącznie tym funkcjonariuszom, którzy spełniali, jego zdaniem, ww. kryteria. Skoro z żadnego z przepisów rozporządzenia ani też z treści ww. uzasadnienia nie wynikał obowiązek udzielenia wszystkim funkcjonariuszom awansu, polegającego na mianowaniu ich na nową grupę uposażenia oznaczoną literą "a", oczywistym jest, że decyzja w tym przedmiocie miała charakter wyłącznie uznaniowy i pozostawała w gestii przełożonych, którzy podejmowali ją w odniesieniu do tych osób, które ich zdaniem spełniały wymagane kryteria wskazane w treści uzasadnienia do projektu rozporządzenia. Decyzje o mianowaniu do nowych grup zaszeregowania oznaczonych lit. "a" nie były zatem podejmowane automatycznie w odniesieniu do wszystkich funkcjonariuszy, ale tylko do tych, którzy w ocenie swoich przełożonych zasługiwali na podwyżkę uposażenia w ramach wyróżnienia. Przy okazji warto zauważyć, iż przyznanie przedmiotowych grup nie odbywało się automatycznie i nie miało masowego charakteru, następowało bowiem po przeprowadzeniu odpowiedniej procedury określonej w § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy (Dz.U. z 2013 r. poz. 862), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie przebiegu służby", która kończyła się wydaniem stosownej decyzji administracyjnej, czyli rozkazu personalnego o mianowaniu. Jak zatem z powyższego wynika, to że skarżąca nie została wbrew swoim oczekiwaniom mianowana na stanowisko w nowoutworzonej grupie zaszeregowania, oznaczonej wprawdzie tym samym numerem, ale z dodatkowym wyróżnikiem w postaci lit. "a", z którą wiązała się wyższa stawka uposażenia zasadniczego, w żadnym razie nie może być odczytywane jako nieuzasadnione i bezpodstawne pominięcie jej przy obligatoryjnej podwyżce wynikającej z przepisów rozporządzenia. Jak już bowiem wskazano, taki charakter miała wyłącznie podwyżka dotycząca funkcjonariuszy zaszeregowanych w grupach uposażenia 19-24. Skarżąca, nie zaliczała się do tej grupy funkcjonariuszy, więc w przeciwieństwie do nich - nie mogła skutecznie ubiegać się o zwiększenie kwoty przysługującego jej uposażenia. Nie oznacza to jednak, że nie została ona objęta przedmiotową regulacją, albowiem z chwilą jej wejścia w życie, zarówno skarżąca jak i szereg innych funkcjonariuszy (niezaszeregowanych do żadnej z grup uposażenia objętych obligatoryjną podwyżką) - znaleźli się w jednakowej sytuacji polegającej na tym, że zachowywali oni dotychczasowe uposażenia, zyskując zarazem potencjalną możliwość "awansu" na stanowisko służbowe wiążące się z wyższą grupą uposażenia, o którym mogli zdecydować wyłącznie ich przełożeni.

Pełnomocnik skarżącej kwestionując stanowisko organu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność wnosząc o zobowiązanie organu do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie odmowy mianowania skarżącej na grupę uposażenia zasadniczego oznaczoną tym samym numerem ale z oznaczeniem lit. "a", z którą wiąże się podwyżka uposażenia, zgodnie z cyt. wyżej rozporządzeniem, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia sądu. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 par. 6 p.p.s.a, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącej wskazywała, że w doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się na konstrukcję domniemania załatwienia sprawy w drodze decyzji. Według tych poglądów, jeżeli przepis prawny nie określa formy konkretyzacji sytuacji prawnej obywatela, organ administracji publicznej powinien dokonać jej w formie decyzji administracyjnej (vide: J. Jędrośka, B. Adamiak /w:/ Glosa do wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 1981 r., sygn. akt SA 761/81, OSP: KA Nr 5/82; Andrzej Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Zakamycze 2005, str. 611). Taka forma załatwienia, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni bowiem zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony (tak np.: NSA /w:/ uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lutego 1983 r., sygn. akt II SA 2083/82, ONSA z 1983 r. Nr 1, poz. 14). Koniecznym warunkiem przyjęcia takiego domniemania jest oczywiście ustalenie, iż istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej właściwy do jej załatwienia - co w niniejszej sprawie niewątpliwie ma miejsce.

W świetle utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych, roszczenia finansowe funkcjonariuszy mogą być dochodzone na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej (vide wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA 2591/01 WSA sygn. akt II SA/Wa 2152/14, NSA sygn. akt I OSK 2219/15).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy skarżąca wskazywała, iż wbrew twierdzeniom organu, brak podstawy prawnej do załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej wynikającej expressis verbis z przepisu prawa nie wyłączają możliwości rozstrzygnięcia sprawy w tej formie, mając na względzie domniemanie załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej, zważywszy, że nie ma wątpliwości co do tego, że istnieje sprawa administracyjna, a Szef ABW jest organem właściwym do jej załatwienia.

Odnosząc się z kolei do twierdzenia organu co do tego, że funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie o awans na wyższe stanowisko, skarżąca się z tym zgadza, niemniej jednak tylko w sytuacji, kiedy regulacja finansowa nie jest wynikiem aktu prawnego adresowanego do wszystkich funkcjonariuszy, a jest efektem decyzji indywidualnej organu w oparciu o posiadane przez niego środki budżetowe.

W niniejszej sprawie zgodnie z § 2 rozporządzenia z dnia 5 kwietnia 2018 r. jak wcześniej wspomniano, stawki uposażenia zasadniczego w wysokości określonej w załączniku do rozporządzenia stosuje się przy ustaleniu wysokości uposażeń funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego od dnia 1 stycznia 2018 r. Niewątpliwie z samej treści rozporządzenia nie wynika, że podwyżka w grupach uposażenia obejmie w zakresie grup (01-18) jedyne niektórych funkcjonariuszy, nie zawiera również określenia żadnych kryteriów decydujących o jej przyznaniu. Dopiero z uzasadnienia projektu wynika, że funkcjonariusze realizujący zadania ustawowe Agencji będą szczególnie wynagradzani. Tym samym, nie można podzielić stanowiska organu, że w takim przypadku, tj. kiedy podwyżkę w ramach grup uposażenia wprowadza rozporządzenie, które nie zawiera żadnych kryteriów decydujących o warunkach awansu, organ nie ma obowiązku wydania decyzji uzasadniającej przesłanki nieobjęcia skarżącej regulacją rozporządzenia, pozbawiając stronę możliwości kontroli sądowoadministracyjnej takiego aktu woli organu. Przedmiotowy stan faktyczny i prawny należy odróżnić, od sytuacji w której funkcjonariusz występuje indywidualnie do organu o awans na dane stanowisko, z którym łączy się odpowiednia gratyfikacja finansowa, albowiem w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia nie z aktem woli organu, a z aktem woli ustawodawcy, wprowadzającym nowe grupy uposażenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wymaga wyjaśnienia, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ właściwy do załatwienia określonej sprawy, w prawnie ustalonym terminie nie rozstrzygnął jej w sposób przewidziany prawem.

Skarżąca upatrywała bezczynności Szefa ABW w niewydaniu rozkazu personalnego, odmawiającego zaszeregowania jej do grupy uposażenia zasadniczego oznaczonej literą "a", w związku z wejściem w życie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 kwietnia 2018r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zaszeregowania i stawek uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz.U. z 2018r., poz.713, zwanego dalej "rozporządzeniem").

Na wstępie należy zaznaczyć, iż kwestie dotyczące uposażania zasadniczego funkcjonariuszy ABW, w tym grup zaszeregowania i stawek tego uposażenia, nie stanowią, co do zasady odrębnej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, lecz są ściśle związane z mianowaniem funkcjonariusza na stanowisko służbowe.

Zgodnie bowiem z regulacją § 4 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 862), stosunek służbowy funkcjonariusza nawiązuje się w drodze mianowania w terminie określonym w rozkazie personalny. Jednocześnie, w myśl § 4 ust. 2 pkt 7 tego rozporządzenia, w rozkazie o mianowaniu zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i wysokość dodatków do uposażenia. Wskazać dodatkowo należy, iż w orzecznictwie za niedopuszczalne uznaje się rozstrzyganie kwestii związanych z uposażeniem w odrębnej decyzji administracyjnej (rozkazie personalnym), niż dotyczącej stosunku służbowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2002 r. o sygn. akt II SA 321/02; niepubl.). Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia do postępowania w sprawach osobowych dotyczących przyjmowania do służby, mianowania na stanowiska służbowe, przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego, załatwianych w formie rozkazu personalnego, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast na podstawie 2 ust. 3 pkt 3 do przyznania, podwyższania, obniżania oraz zawieszania wypłaty uposażenia zasadniczego lub dodatków do uposażenia, załatwianych w formie rozkazu personalnego, stosuje się odpowiednio ust. 1 rozporządzenia.

Przy omawianych regulacjach prawnych istotnym jest kwestia czy zmiana grupy zaszeregowania na grupę uposażenia zasadniczego oznaczona tym samym numerem, ale z literka "a" , stanowi mianowanie na wyższe stanowisko służbowe.

Kwestia odmowy mianowania na wyższe stanowisko służbowe jest bowiem poza kognicją sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 marca 2010 r. o sygn. akt I OSK 422/10, wskazał, że: "Podległość służbowa jest cecha szczególną, charakterystyczną dla tzw. stosunków służbowych, stanowiących podstawę pełnienia służby w wojsku i innych służbach paramilitarnych. Znaczny zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, co jest typowe dla stosunku pracy. Tym samym przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Podjęcie służby w formacjach mundurowych [...] jest dobrowolne. Każdy, kto dobrowolnie przystępuje do takiej służby, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym decyduje się automatycznie na ograniczenie prawa do sądu. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o awansie na wyższy stopień służbowy. Takie sprawy należą – według Naczelnego Sądu Administracyjnego – do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb, o których mowa we wspomnianym art. 5 pkt 2 p.p.s.a.". Stanowisko to jakkolwiek wypowiedziane na gruncie stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Więziennej, zachowuje pełną aktualność w realiach niniejszej sprawy.

W przedmiotowej sprawie funkcjonariusz nie został mianowany do "wyższej" grupy zaszeregowania. Potencjalne mianowanie do grupy oznaczonej lit a, nie oznaczałoby jednak mianowania na wyższe stanowisko służbowe (stopień służbowy funkcjonariusza w obu przypadkach pozostaje ten sam). Zmienia się natomiast grupa zaszeregowania. Inaczej ujmując tematykę sprawy, Szef ABW miał możliwość przesunięcia funkcjonariusza na wyższa pozycję w tzw. widełkach wynagrodzeń.

Kwestią kolejną jest to, czy Szef ABW miał obowiązek wydania negatywnego rozkazu personalnego, w przypadku niezadowalającej weryfikacji.

W oceni Sądu, Szef ABW w takim stanie faktycznym i prawnym sprawy nie miał obowiązku wydawania decyzji (rozkazu personalnego) w zakresie stwierdzenia braku podstaw do podwyższenia grupy uposażania skarżącej. Brak jest też podstaw do przyjęcia aby sąd administracyjny mógł przeprowadzać w powyższym zakresie weryfikację, oceniając czy skarżąca istotnie lepiej wykonywała obowiązki służbowe od pozostałych funkcjonariuszy, i czy istotnie należało pozostawić ww. w tej samej grupie zaszeregowania.

Stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, że w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej, niż jest przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Natomiast decyzje w sprawach mianowania na stanowisko służbowe i zwolnienia ze stanowiska służbowego w ABW są decyzjami uznaniowymi. Podobny charakter ma też wybór przez Szefa ABW funkcjonariuszy, którzy uzyskali wyższa grupę uposażania zasadniczego w części objętej ww. rozporządzeniem, w którym pozostawiono swobodę w zakresie doboru funkcjonariuszy (wprowadzenie nowego uposażenia oznaczonego literą "a", grupy od 18a do 01a).

Uzasadnienie do rozporządzenia z dnia 5 kwietnia 2018r. jednoznacznie wskazuje, że utrzymane zostały, co do zasady, aktualnie obowiązujące stawki w poszczególnych grupach uposażenia zasadniczego, a obligatoryjne podwyżki uposażenia (niewymagające wydawania w tym przedmiocie rozkazów personalnych) dotyczyły funkcjonariuszy zaszeregowanych w grupach 19-24. Z kolei, jeśli chodzi o przyznanie funkcjonariuszom stawek uposażenia wprowadzonych na mocy rozporządzenia nowych grup uposażenia oznaczonych literą "a", ukierunkowane było one na podwyższenie uposażenia funkcjonariuszom ABW wykonującym zadania w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego państwa, które wymagają doświadczenia, specjalistycznego wykształcenia i wysokich kwalifikacji. Treść uzasadnienia do ww. rozporządzenia wskazuje, że wprowadzenie nowych grup uposażenia oznaczonych literą "a" (grupy od 18a do 01a) stwarzało jedynie organowi możliwość ich przyznania (w oparciu o wydany rozkaz personalny) i to wyłącznie tym funkcjonariuszom, którzy spełniali, ww. kryteria. Przyznanie przedmiotowych grup nie odbywało się automatycznie i nie miało masowego charakteru, następowało po przeprowadzeniu odpowiedniej procedury określonej w § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy (Dz.U. z 2013 r. poz. 862), która kończyła się wydaniem stosownej decyzji administracyjnej, czyli rozkazu personalnego o mianowaniu.

W konsekwencji zasadnym staje się przyjęcie, iż zmiana grupy zaszeregowania oraz stawki uposażenia zasadniczego wymagała wydania rozkazu personalnego w przedmiocie stosunku służbowego w zakresie grupy od 18a do 01a. Natomiast brak zmiany grupy zaszeregowania takiego rozkazu nie wymagał, skarżąca pozostawała bowiem na tych samych warunkach wynagradzania i wykonywania służby, jak dotychczas.

W ocenie Sądu brak było przesłanek do przyjęcia, iż Szef ABW pozostawał w bezczynności, w sytuacji gdy nie miał podstawy prawnej do wydania decyzji (rozkazu personalnego), zgodnie z którym pozostawiałby skarżącą na tych samych warunkach w zakresie stawek uposażenia.

W związku z powyższym, uznając skargę co do zasadny za nietrafną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) nie stwierdzając bezczynności po stronie organu.