Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 613/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Asesor WSA Wojciech Wycichowski, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 maja 2023 r. sygn. akt SKO Gd/4339/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 17 maja 2023 r., nr SKO Gd/4339/22 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Miłoradz z 28 lipca 2022 r . o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym ojcem – L. K. została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Podstawą negatywnej decyzji organu I instancji był brak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z aktywności zawodowej i sprawowaniem opieki nad ojcem, a ponadto brak spełnienia przesłanki wieku w jakim powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji, co do drugiej przesłanki, że podstawę odmowy przyznania świadczenia może stanowić przepis art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz.U. 2023. poz. 390, dalej u.ś.r.). W ocenie Kolegium nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części art.17 ust.1b u.ś.r., która została uznana przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodną z art. 32 ust.1 Konstytucji RP. Powołał się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Odwołując się do judykatury organ odwoławczy podniósł, że ww. wyrok przesądza o tym, że organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna osoby dorosłej niepełnosprawnej mają obowiązek zbadać, czy spełnione są warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 u.ś.r. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 .10. 2014 r. została przez TK ostatecznie uznana za niekonstytucyjną.

Natomiast organ odwoławczy przychylił się do stanowiska o braku związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją A. P. z zatrudnienia czy też jego niepodejmowania a opieką sprawowaną nad ojcem L. K.

Na podstawie akt sprawy Kolegium ustaliło, że L. K. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 9 grudnia 2014 r. wydanym przez Powiatowy Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Malborku. W orzeczeniu wskazano na konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji chorego.

Z akt sprawy, w tym z ustaleń przeprowadzonego w dniu 7 lipca 2022 r. rodzinnego wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca (lat 50) prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z ojcem, mężem, synem i bratem. Rodzina zajmuje 3 pokojowe mieszkanie będące własnością L. K. Skarżąca po raz ostatni pracowała przez rok w sklepie D., obecnie pobiera zasiłek dla bezrobotnych. Oświadczyła, że zakończyła stosunek pracy m.in. z powodu stanu zdrowia ojca. W grudniu 2020 r. zmarła matka strony. L. K. ma 75 lat, jest po 3 udarach (2008, 2011, 2014). Choruje ponadto na nadciśnienie i podwyższony cholesterol. W związku z powikłaniami po udarach ma problemy z poruszaniem się. Korzysta z chodzika na kółkach. Nie widzi na prawe oko, ma problemy z mową. Wymaga pomocy przy codziennych czynnościach. Strona przygotowuje posiłki dla ojca i reszty rodziny, podaje ojcu posiłki, załatwia sprawy związane ze zdrowiem, umawia wizyty lekarskie, wykupuje leki i dawkuje lekarstwa. Ojciec samodzielnie się ubiera. Skarżąca oświadczyła, że z powodu stanu zdrowia ojca nie może podjąć zatrudnienia, a ostatni stosunek pracy uległ rozwiązaniu za porozumieniem stron w związku ze stanem zdrowia ojca i złymi relacjami w pracy. Kopia świadectwa pracy wystawionego przez D. Sp. z o.o. dowodzi, że skarżąca była zatrudniona w wymiarze pełnego etatu w okresie od dnia 12 czerwca 2020 r. do dnia 21 lipca 2021 r. W 2021 r. była niezdolna do pracy przez okres 33 dni, zaś w całym okresie zatrudnienia odnotowano łącznie 190 dni nieskładkowych. Z wywiadu wynika, że L. K. nie jest osoba leżącą, wykonuje samodzielnie większość czynności samoobsługowych. Je samodzielnie, nie jest pampersowany. Wymaga pomocy przy kąpieli, w czym pomaga mu syn. Z informacji uzyskanych od skarżącej wynika, iż jej pomoc i opieka nad ojcem to przede wszystkim pilnowanie porządku w obrębie jego pokoju, przygotowanie ubrań, zakup i podawanie leków, załatwianie spraw urzędowych i medycznych, prowadzenie gospodarstwa domowego. W ocenie pracownika socjalnego ojciec strony nie wymaga stałej opieki i asysty. Jego stan zdrowia nie jest przeciwskazaniem dla podjęcia przez stronę działalności zarobkowej.

Dostrzegł organ odwoławczy, że w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek dokumentacji medycznej L. K.

Z akt sprawy wynika, że w latach 2015-2017 skarżąca pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z opieką sprawowaną nad ojcem. Ze świadczenia tego zrezygnowała sama w związku z podjęciem zatrudnienia. W okresie od dnia 17 czerwca 2015 r. do dnia 29 lipca 2021 r. na własne żądanie była wykreślona z ewidencji prowadzonej przez PUP Malbork. Wcześniej pozostawała w ewidencji tego podmiotu od 1991 r. jako osoba bezrobotna. W aktach sprawy znajduje się tylko jedno - opisane powyżej świadectwo pracy.

Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku, lecz za rzeczywisty, faktyczny i obiektywnie sprawdzalny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad osobą bliską, która jej wymaga.

Istotne jest, aby zaniechanie podjęcia lub rezygnacja z pracy zarobkowej wymuszała konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, wymagającą stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby. Świadczenie pielęgnacyjne ma w ten sposób zrekompensować utratę uzyskiwanego lub potencjalnego dochodu osobie, która podejmuje się opieki nad osobą niepełnosprawną i tym samym na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się możliwości zarobkowania. Rozmiar natomiast tej opieki musi być na tyle duży, aby obiektywnie i całkowicie uniemożliwiał on podjęcie lub wykonywanie pracy zarobkowej. Nie każda zatem rezygnacja z zatrudnienia lub zaniechanie podjęcia pracy będzie podstawą do przyznania świadczenia, a jedynie takie, których celem jest sprawowanie opieki.

Odnosząc te rozważania do przedmiotowej sprawy w ocenie Kolegium zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że skarżąca zrezygnowała z zarobkowania wyłącznie w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem. W ocenie Kolegium bezsporny zakres deklarowanej opieki, stan zdrowia (brak jakiejkolwiek dokumentacji medycznej w aktach sprawy) oraz stopień samodzielności L. K. obiektywnie nie wymuszał i nie wymusza na niej rezygnacji z podjęcia pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Z akt sprawy nie wynika, aby ojciec skarżącej był osobą leżącą, zupełnie niesprawną ruchowo, o zaburzeniach świadomości związanych z wiekiem, zupełnie niekontrolującą potrzeb fizjologicznych, stale pampersowaną lub cewnikowaną, wymagającą karmienia i pojenia oraz "pilnowania". Przeciwnie, wynika z nich, że jakkolwiek z uwagi na wiek i stan zdrowia ojciec strony niewątpliwie nie wykonuje jakichkolwiek czynności domowych i oczywiście wymaga wsparcia w codziennym funkcjonowaniu to jest w dużej mierze samodzielny. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że porusza się samodzielnie przy pomocy środków ortopedycznych, korzysta samodzielnie z toalety, sam spożywa posiłki i samodzielnie wykonuje wszelkie czynności samoobsługowe, za wyjątkiem kąpieli, przy której asystuje mu syn. Z okoliczności sprawy wynika, że może pozostać sam w domu. Akta dowodzą, że niewątpliwie funkcjonuje on z poważnymi ograniczeniami, które wymagają wsparcia ze strony najbliższych, z którymi wspólnie zamieszkuje (w lokalu stanowiącym jego własność) i gospodaruje. Nie stanowi natomiast zagrożenia dla samego siebie i otoczenia oraz może pozostać w miejscu zamieszkania bez nadzoru. Z akt sprawy wynika, że na deklarowaną przez skarżącą opiekę składa się w dużej mierze prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego w którym zamieszkują 4 osoby (sprzątanie, dbanie o czystość w domu i wokół niego, pranie, gotowanie, robienie zakupów, przygotowywanie posiłków, załatwianie spraw urzędowych, spędzanie czasu z ojcem). Trudno oczekiwać, aby z racji wieku i stanu zdrowia ww. czynności związane z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego wykonywał ojciec skarżącej. Z okoliczności sprawy wynika, że na czynności stricte opiekuńcze składa się wyłącznie przygotowanie i podawanie posiłków i leków, umawianie chorego na wizyty lekarskie i ew. towarzyszenie mu w ich trakcie. Z powszechnych, zwyczajnych czynności składających się na szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego korzystają w istocie wszyscy domownicy.

W ocenie Kolegium z przedstawionego powyżej opisu wynika, że czynności stricte opiekuńcze związane tylko z osobistą opieką nad osobą niepełnosprawną niewątpliwie nie zajmują takiej ilości czasu w ciągu dnia, aby skarżąca przy należytej organizacji tej opieki nie mogła podjąć pracy zarobkowej choćby w niepełnym wymiarze. Prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego dla kilku osób, przygotowanie posiłków i lekarstw oraz ich podawanie, towarzyszenie w wizytach lekarskich nie uniemożliwia podjęcia zarobkowania. Wielu ww. czynności związanych z szeroko rozumianym prowadzeniem gospodarstwa domowego nie wykonuje się codziennie. To samo dotyczy załatwiania spraw urzędowych. Jak wynika z akt sprawy, ojciec strony mimo wieku i stanu zdrowia w większości codziennych czynności jest osobą samodzielną. Wymaga tylko pomocy przy kąpieli, którą zapewnia mu syn, a nie skarżąca. Może zatem liczyć na pomoc innych domowników w razie potrzeby. Z akt sprawy nie wynika, aby przy każdej najdrobniejszej czynności samoobsługowej wymagał pomocy i ewentualnie nadzoru ze strony osób trzecich. Z okoliczności sprawy wynika, że część dnia, która zwyczajowo wypełniana jest obowiązkami zawodowymi, poświęcana jest przez skarżącą przede wszystkim na szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego dla 4 osób i spędzanie czasu z ojcem. Czynności związane z szeroko rozumianym prowadzeniem gospodarstwa domowego w ocenie Kolegium nie kolidują z możliwością podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w niepełnym wymiarze czasu - osoby pracujące również prowadzą własne gospodarstwa domowe, wychowują dzieci, chodzą na zakupy, spacery, do lekarza i kościoła, pomagają i opiekują się w różnym zakresie swoimi rodzicami, którzy z uwagi na wiek i stan zdrowia nie mogą i nie powinni wykonywać pewnych czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Taki zakres opieki, który polega na pracach w gospodarstwie domowym, towarzyszeniu w domu oraz na wizytach lekarskich i załatwianiu spraw urzędowych nie wymusza zatem na osobie sprawującej opiekę rezygnacji z podjęcia pracy zarobkowej.

Niezależnie od powyższego, mając na uwadze dane pochodzące z Powiatowego Urzędu Pracy w Malborku, w ocenie Kolegium nie sposób doszukać się również czasowego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z aktywności zarobkowej a sprawowaniem opieki nad ojcem. Aktywności tej w istocie nie było - jak wynika z akt sprawy - w latach 2015-2017 strona pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z deklarowaną opieką nad ojcem. W aktach sprawy brak jest tego dokumentu. Strona przedłożyła jedno świadectwo pracy, z którego wynika, że była zatrudniona przez rok i miesiąc - w okresie tym zanotowano aż 190 dni nieskładkowych oraz 33 dni niezdolności do pracy. Wcześniej, przez 24 lata była zarejestrowana jako osoba bezrobotna z przerwą na wykonywanie prac społecznie użytecznych (łącznie niecały rok).

Ustalony stan sprawy nie uzasadnia w ocenie organu odwoławczego uwzględnienia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

W złożonej skardze do WSA, pełnomocnik A. P. zarzucił powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

W uzasadnieniu pełnomocnik zakwestionował uznanie, że organy zakresu świadczonej przez skarżącego opieki wobec matki, nie uznały za wykluczający podjęcia zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390), zwanej dalej "u.ś.r." lub "ustawą", a w szczególności art. 17 u.ś.r., w którym szczegółowo określono wymogi, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

W myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

– jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z powołanych wyżej unormowań wynika, że zasadniczym warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest to, aby opiekun osoby niepełnosprawnej nie podejmował lub rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18).

Omawiane świadczenie, co należy podkreślić, nie jest jednak przyznawane jedynie za sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub rezygnację z zatrudnienia, powodowanych koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Wnioskujący o świadczenie pielęgnacyjne musi zatem sprawować faktyczną i konieczną opiekę nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze, który uniemożliwia mu wykonywanie pracy zarobkowej. Z okoliczności sprawy musi więc wynikać, że sprawujący opiekę nie wykonuje aktywności zawodowej (tj. rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) wyłącznie z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze (zakresie), który w okolicznościach danej sprawy wyklucza aby opiekun miał możliwość podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej.

Zadaniem organów była ocena, czy zakres sprawowanej opieki stanowi w niniejszej sprawie oczywistą przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, powodując faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia w celu jej sprawowania. Do oceny w tym zakresie konieczne było stwierdzenie, czy istotnie powodem (celem) rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącego była konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem, tj. rozważenie tego, czy wymiar faktycznie sprawowanej przez skarżącą i koniecznej w związku ze specyfiką niepełnosprawności jej ojca opieki rzeczywiście stoi na przeszkodzie możliwości podjęcia przez niego zatrudnienia. Jedną z podstawowych bowiem przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną. Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Wadliwie identyfikuje skarżąca rozważania w tym zakresie jako kwestionowanie potrzeby opieki czy też kwestionowanie, że ona tą opiekę świadczy. Ocenie podlega czy konieczne ze względu na stan zdrowia ojca czynności wykonywane przez skarżącą w istocie uniemożliwiają jej podjęcie jakiejkolwiek pracy, nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Tym samym analiza istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki a rezygnacją (niepodejmowaniem zatrudnienia) wymaga oceny i zbadania kilku obszarów. Po pierwsze, istotny jest stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, w tym w szczególności ocena zakresu czynności, które jest w stanie wykonać samodzielnie, a w jakim wymaga stałej i długotrwałej opieki. Przy czym ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza w żadnej mierze kwestionowania stanu jej zdrowia. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach orzeczeniem o niepełnosprawności nie może jednak wykluczać możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia a stopniem faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2859/20 i z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 275/21).

Zdaniem Sądu, ocena dokonana przez Kolegium w zaskarżonej decyzji dotycząca sprawowanej przez skarżącą opieki i braku związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, a zakresem niezbędnej sprawowanej przez nią opieki i pomocy ojcu jest prawidłowa.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że ojciec skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z uwzględnieniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Zarówno organy, jak i Sąd, nie są uprawnieni w niniejszym postępowaniu do kwestionowania orzeczenia o niepełnosprawności.

Z dokonanych przez organy ustaleń wynika jednak, że podopieczny – L. K. radzi sobie z większością czynności życia codziennego (samodzielne jedzenie i picie, zażywanie leków, korzystanie z toalety, po mieszkaniu porusza się korzystając z chodzika). Jedynie podczas prysznica wymaga wsparcia drugiej osoby i w tej czynności pomaga mu wspólnie zamieszkujący syn. Czynności opiekuńcze wykazane przez skarżącą w oświadczeniach składanych w toku postępowania skupiają się generalnie na wspieraniu ojca w potrzebach życia codziennego, jak zakupy, umawianie wizyt, przygotowywanie posiłków, sprzątanie. Natomiast sama skarżąca od wielu lat jest osobą nieaktywną zawodowo, jedynie w okresie od 12 czerwca 2020 r. do 21 lipca 2021 r. była zatrudniona w sklepie na pełen etat.

Zgodzić się należy ze skarżącą, że treść orzeczenia o niepełnosprawności determinuje charakter i zakres opieki, jakiej wymaga dana osoba legitymująca się takim orzeczeniem. Natomiast do organów administracyjnych należy ustalenie, czy w okolicznościach danej sprawy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne faktycznie sprawuje nad osobą niepełnosprawną opiekę odpowiadającą warunkom określonym w odpowiednim orzeczeniu o niepełnosprawności. Dla ustalenia, czy w danym przypadku sprawowana opieka nad osobą niepełnosprawną spełnia wymogi z art. 17 ust. 1 tej ustawy, zasadnicze znaczenie ma jej faktyczne sprawowanie w zestawieniu z treścią orzeczenia o niepełnosprawności osoby, której dotyczy opieka (por. zob. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1334/21 oraz z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1867/21).

Odnosząc powyższe rozważania do oceny przedmiotowej sprawy uznać należy, że ustalone przez organy okoliczności wskazują, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, bowiem w rzeczywistości jej ojciec nie wymaga opieki w tak znacznym zakresie, że wykluczałoby to możliwość podjęcia przez nią zatrudnienia choć w niepełnym zakresie. Pomimo znacznych ograniczeń zdrowotnych ojciec skarżącej radzi sobie pozostając sam w domu. Ponadto skarżąca w 2020 r. podjęła pracę pomimo stanu zdrowia ojca, pomimo jego niepełnosprawności i konieczności takiej samej opieki jak w dacie orzekania przez organy administracji. Brak jest jakiejkolwiek dokumentacji medycznej dowodzącej pogorszenia stanu zdrowia ojca. Nie wskazuje skarżąca na brak możliwości pozostawienia ojca samego w domu. Gdyby sytuacja się zmieniła może skarżąca zawnioskować do organu pomocy społecznej o przyznanie ojcu usług opiekuńczych, żeby mieć pewność wsparcia go w czasie, gdy ona sama będzie pracowała.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a., wobec wniosku stron o rozpoznanie sprawy w tym trybie.

Powołane wyżej orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.