Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1929/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
article: art. 140 i art. 144
journal: Dz.U. 2022 poz 1360
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 59/22 w sprawie ze skargi A. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z dnia 25 listopada 2021 r. nr XXXIX/468/2021 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 59/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę A. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z dnia 25 listopada 2021 r., nr XXXIX/468/2021, w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na podstawie art. 101 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 15 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (dalej w skardze zwanej w skrócie: "specustawą mieszkaniową") w związku z art. 16 ust. 1 tej ustawy, skargę na uchwałę nr XXXIX/468/2021 Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (budynek B1) na działkach o numerach ewidencyjnych 357/1 i 357/2, położonych w obrębie 9, przy ulicy Profesora Józefa Wacława Grotta w Busku-Zdroju, która to uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego dnia 3 grudnia 2021 r. Uchwale tej skarżąca zarzuciła naruszenie:

I. art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej poprzez wyrażenie zgody na przedmiotową inwestycję mieszkaniową, pomimo sprzeczności tej inwestycji z obowiązującym na tym terenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Busko-Zdrój, z pominięciem potrzeb i możliwości rozwoju gminy wynikających z ustaleń tego studium, a w konsekwencji pomimo sprzeczności tej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co doprowadziło do zastosowania w tej sprawie przepisów specustawy mieszkaniowej mającej charakter odstępstwa od zasad ogólnych uzasadnionego celami tej ustawy i wykluczenia ustaleń obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy nie istniały przesłanki do podjęcia tak skrajnej decyzji;

II. art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 specustawy mieszkaniowej poprzez wydanie uchwały w oparciu o koncepcję urbanistyczno-architektoniczną przedłożoną przez inwestora, która nie uwzględniała charakteru zabudowy miejscowości, na terenie której jest lokalizowana i jej okolicy, nie wiąże przestrzennie planowanej inwestycji z terenami otaczającymi oraz zawiera nieaktualną na dzień podejmowania zaskarżonej uchwały wizję graficzną terenu;

III. art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez wykluczenie przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały interesu publicznego lub co najmniej poprzez nadanie interesowi prywatnemu inwestora znaczenia nieporównywalnie większego niż interesowi publicznemu zmierzającemu do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu;

IV. art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały bez wcześniejszej analizy zapotrzebowania mieszkaniowego na terenie gminy Busko-Zdrój i bez wzięcia pod uwagę rzeczywistych potrzeb mieszkaniowych jej mieszkańców;

V. art. 7 ust. 7 pkt 5 i pkt 7 lit. a. c specustawy mieszkaniowej w zw. z art. 7 ust. 9 tej ustawy poprzez nieuwzględnienie we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji zmian w dotychczasowym sposobie gospodarowania i uzbrojenia terenu w zakresie: sposobu doprowadzania wody i odprowadzania ścieków, sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych, wpływu inwestycji na środowisko; technicznego uzbrojenia podmokłego i niestabilnego terenu na którym ma powstać inwestycja - a w konsekwencji podjęcie uchwały w oparciu o wniosek obarczony elementarnymi brakami formalnymi.

Wobec powyższych zarzutów, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do niniejszej skargi na okoliczności wskazane w jej uzasadnieniu oraz zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie Sąd dopuścił dowód z akt II SA/Ke 212/21 i II SA/Ke 60/22.

Powołanym na wstępie postanowieniem WSA w Kielcach odrzucił skargę.

W cenie Sądu, skarżąca nie wskazała żadnej normy prawnej (konkretnego przepisu prawa materialnego), naruszenie której dałoby się zakwalifikować jako podstawa do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę, podjętą na podstawie specustawy mieszkaniowej.

Sąd uznał, że wywodzenie naruszenia interesu prawnego skarżącej w pierwszej kolejności z konstytucyjnego obowiązku władzy publicznej działania w granicach prawa, z faktu związania uchwałami rady miejskiej wszystkich osób na obszarze działania danego organu, z braku spełnienia przez zaskarżoną uchwałę przewidzianych w specustawie mieszkaniowej przesłanek podjęcia takiej uchwały (domniemane braki w koncepcji urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej w sprawie, brak uzasadnienia uchwały zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych, brak rozważenia, czy lokalizacja planowanej zabudowy może zaistnieć w innym miejscu, niedostateczne wyważenie interesu publicznego wobec interesu prywatnego inwestora oraz pominięcie uwag do planowanej inwestycji wyrażanych przez skarżącą, co ma jej dawać interes prawny w zaskarżeniu uchwały), z domniemanej niezgodności zaskarżonej uchwały z przepisami o lecznictwie uzdrowiskowym wyznaczającymi strefę ochrony uzdrowiskowej A i B, czy też z przepisami o ochronie przyrody, zgodnie z którymi ustanowiono na obszarze obejmującym działki inwestora Szaniecki Obszar Chronionego Krajobrazu – świadczy w ocenie Sądu o próbie uzasadnienia istnienia interesu prawnego skarżącej i jego naruszenia domniemaną sprzecznością zaskarżonej uchwały z prawem oraz ewentualnie stanem zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej. Te argumenty mogłyby jednak mieć znaczenie wtedy, gdyby skarga wnoszona na podstawie art. 101 u.s.g. miała charakter actio popularis, co jednak w wypadku tego przepisu nie ma miejsca.

Nie uzasadnia również, w ocenie Sądu, naruszenia interesu prawnego skarżącej podnoszony w skardze tytuł własności dwóch nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi oraz dwóch nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.

Sąd wskazał, że skarżąca posiada tytuł prawny do działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków numerami: [...],[...],[...] i [...]. Działki te nie sąsiadują jednak z działkami inwestora oznaczonymi numerami [...] i [...], gdyż oddziela je działka nr [...] o szerokości ok. 20 m (okoliczność niesporna). Działki skarżącej oznaczone numerami [...] i [...] zabudowane są domami mieszkalnymi, z których bliższy położony na działce nr [...] znajdują się w odległości około 130 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego planowanego do wybudowania na działce nr [...] zgodnie z zaskarżoną uchwałą oraz w odległości ok. 75 m od północno-wschodniego narożnika drugiej działki inwestora oznaczonej numerem [...], na której tylko w minimalnej części planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji. Działki skarżącej oznaczone numerami [...] i [...] nie są zabudowane i obecnie są wykorzystywane rolniczo, względnie są nieużytkami.

Uwzględniając takie wzajemne usytuowanie działek stron oraz pogląd, zgodnie z którym u podstaw legitymacji skargowej, o jakiej mowa w art. 101 u.s.g. leży aktualny interes prawny, nie może być wątpliwości co do tego, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenie interesu prawnego skarżącej.

Przesądza o tym bowiem znaczna odległość domu skarżącej od lokalizacji planowanego przez inwestora budynku (około 130 m) oraz to, że niezabudowana działka skarżącej oznaczona numerem [...], która jako jedyna oddalona jest o podnoszoną w uzasadnieniu skargi "bardzo bliską odległość od planowanej inwestycji (...) zaledwie niespełna 20 metrów", nie sąsiaduje bezpośrednio z działkami inwestora, a planowana budowa nie ogranicza w żaden sposób aktualnego sposobu jej wykorzystywania. Przy przedstawionej wykładni pojęcia naruszenia interesu prawnego natomiast, przyszły, hipotetyczny sposób jej zagospodarowania nie ogranicza w żaden sposób aktualnego interesu prawnego skarżącej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, gdyby jednak nawet nie podzielić powyższej wykładni pojęcia interesu prawnego i przyjąć, że jakkolwiek interes prawny ma być realny, to owa realność powinna być, w przypadku uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego szerzej rozumiana, niekoniecznie jako zdarzenie które już nastąpiło, ale i takie, które niechybnie albo w stopniu wysoce prawdopodobnym wystąpi w przyszłości i z tego tytułu już dziś wywołuje określone skutki, choć jeszcze niekoniecznie prawne, to i tak nie można by w okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć naruszenia interesu prawnego skarżącej przez postanowienia zaskarżonej uchwały. Skarżąca nie wskazała bowiem żadnego konkretnego przepisu materialnego prawa administracyjnego, który wskazywałby na jej własne prawo (interes prawny) lub obowiązek, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Takimi przepisami nie są w szczególności przepisy wskazane w uzasadnieniu skargi.

Powołane na uzasadnienie naruszenia w niniejszej sprawie interesu prawnego skarżącej przepisy art. 1 ust. 3 i 4 u.z.p. nie miały bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie, w której gmina podjęła uchwałę dotyczącą lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na podstawie przepisów specustawy mieszkaniowej, a nie na zasadach ogólnych określonych w u.p.z.p.

W ocenie Sądu wywiedziona w uzasadnieniu skargi z treści art. 21 ust. 1 i 64 ust. 2 Konstytucji RP ochrona znacznej utraty wartości posiadanych przez skarżącą gruntów w następstwie podjęcia zaskarżonej uchwały, a także ograniczenie władztwa skarżącej nad swoimi nieruchomościami, również nie uzasadnia naruszenia interesu prawnego skarżącej. Sąd podzielił wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że naruszeniem interesu prawnego nie jest ewentualny spadek wartości nieruchomości sąsiednich w stosunku do gruntów, na których ma być posadowiona inwestycja, gdyż taka okoliczność może świadczyć o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego.

Sąd zważył, że skarżąca, mimo ciążącego na niej obowiązku wykazania naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jej interesu prawnego, nie wskazała przepisów prawa materialnego, które przyznawały by jej jakiekolwiek roszczenia w sytuacji rzeczywistej utraty wartości przez jej nieruchomości, na skutek podjęcia uchwały o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.

Z powołanych w uzasadnieniu skargi art. 21 ust. 1 i 64 ust. 2 Konstytucji RP dotyczących ochrony prawnej własności, nie można również wywieść konkretnych roszczeń mogących chronić "bezpieczeństwo i komfort skarżącej" oraz jej "prawo do niezakłóconego korzystania ze swojej nieruchomości".

W ocenie Sądu, nie stanowi również wskazania konkretnej regulacji mogącej uzasadniać naruszenie interesu prawnego skarżącej, wyartykułowanie w uzasadnieniu skargi obaw dotyczących przepustowości "kanalizacji wodnej oraz dotyczącej odprowadzania ścieków i wód opadowych, która nie jest dostosowana do wielomieszkaniowej inwestycji". Skarżąca nie wskazała jakichkolwiek przepisów prawa, które dawałyby jej prawo kwestionowania możliwości odprowadzania wód opadowych czy roztopowych do istniejącej kanalizacji deszczowej, zarządzanie którą pozostaje w gestii podmiotu administrującego takim medium.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła A. M. Postanowienie zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. - o samorządzie gminnym, dalej: "u.s.g.", poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała interesu prawnego lub uprawnienia do zaskarżenia uchwały nr XXXIX/468/2021 Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z dnia 25 listopada 2021 r., podczas gdy przeznaczenie - sąsiedniego wobec działek skarżącej - terenu pod zabudowę wielokondygnacyjną i wielorodzinną, spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości, których właścicielką jest skarżącą, oraz będzie wpływało na sposób korzystania z nich przez skarżącą, a tym samym na jej sferę prawnomaterialną znajdującą swoje oparcie wprawie własności o którym mowa w art. 140 ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej w skrócie: K.c.), art. 144 K.c., art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej w skrócie: Konstytucja RP) i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP.

W oparciu o powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz Miasta i Gminy Busko – Zdrój wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia 11 listopada 2022 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 18 listopada 2022 r., pełnomocnik skarżącej radca prawny T. S. wniósł o zmianę terminu rozpraw kasacyjnych wyznaczonych do wspólnego rozpoznania na dzień 14 grudnia 2022 r., godz. 12.00, w sprawach prowadzonych pod sygn. akt II OSK 1902/22 i II OSK 1929/22, w ten sposób aby ich termin został wyznaczony po tej dacie. Wniosek uzasadnił tym, że w dniu 14 grudnia 2022 r. ma już zaplanowane uczestnictwo w innej rozprawie sądowej wyznaczonej przez Sąd Okręgowy w Kielcach, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie prowadzonej pod sygn. akt V Pa 92/22, w której pozwana oczekuje jego osobistego udziału. Jednocześnie, w sprawach, których dotyczy wniosek, skarżąca również oczekuje jego osobistego uczestnictwa, pomimo tego, że rozprawy zostały zaplanowane w formie zdalnej. Z uwagi na kolizję godzin w/w rozpraw, wniósł jak na wstępie. Dołączył skierowane do niego jako pełnomocnika, na adres: radca prawny T. S. Kancelaria Radców Prawnych S. i Wspólnicy s.c., ul. [...] w J., zawiadomienie z Sądu Okręgowego w Kielcach, że rozprawa w sprawie V Pa 92/22 g. M. przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu w C. o odszkodowanie za naruszenie zasad równouprawnienia, odbędzie się 14 grudnia 2022 r., o godz. 9.00, sala III, w lokalu sądowym przy ul. Wróblewskiego 4.

Przewodniczący Wydziału II, zarządzeniem z dnia 21 listopada 2022 r., nie uwzględnił wniosku o zmianę terminu. Wskazał, ze sprawa w S.O. jest wyznaczona na godz. 9.00, a w NSA na godz. 12.00, w formie zdalnej.

Posiedzenie w formie rozprawy zdalnej wywołano w niniejszej sprawie w dniu 14 grudnia 2022 r. o godz. 12.21. Po wywołaniu sprawy nikt się nie stawił, stwierdzono prawidłowe zawiadomienia o terminie rozprawy.

Przewodniczący odczytał wniosek o zmianę terminu rozprawy oraz załączone zawiadomienie z Sądu Okręgowego w Kielcach. Telefonicznie uzyskano informację z Wydziału V Sądu Okręgowego w Kielcach, że rozprawa w sprawie o sygn. akt V Pa 92/22, dotycząca G. M. przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu w C. o odszkodowanie, wyznaczona na dzień 14 grudnia 2022 r., na godz. 9.00, rozpisana została na wokandzie do godziny 9.45 i zakończyła się wcześniej, z uwagi na odroczenie publikacji orzeczenia.

Podjęto próbę telefonicznego skontaktowania się z Kancelarią Radców Prawnych S. i Wspólnicy pod numerem telefonu wskazanym we wniosku, ale zgłaszała się tylko automatyczna sekretarka.

Po przeprowadzeniu tych czynności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o zmianę terminu rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutu wyartykułowanego w podstawie skargi kasacyjnej.

Najpierw zauważyć należy, że podstawa kasacji nie została sformułowana precyzyjnie. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jako rodzaj naruszenia wskazała błędną wykładnię, ale następnie nie podała w czym ta błędna wykładnia się przejawia, natomiast przedstawiła opis naruszenia nawiązujący do indywidualnej sytuacji skarżącej. Stwierdziła, że naruszenie polega na uznaniu, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego lub uprawnienia do zaskarżenia uchwały nr XXXIX/468/2021, Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z dnia 25 listopada 2021 r. Opis naruszenia skupia się zatem na zastosowaniu powołanej normy art. 101 ust. 1 u.s.g.

Wykładnia jest zaś procesem odczytania treści abstrakcyjnej normy prawnej.

Uwzględniając jednak opis naruszenia oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej, możliwe jest merytoryczne odniesienie się do podstawy kasacji.

Analizę merytoryczną rozpocząć trzeba od spostrzeżenia, że w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest więc nie tylko istnienie, po stronie skarżącego, interesu prawnego lub uprawnienia, ale także naruszenie zaskarżoną uchwałą tego interesu prawnego lub uprawnienia.

O ile zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.).

Następnie odnotować należy, że zdaniem skarżącej, przeznaczenie sąsiedniego wobec działek skarżącej terenu pod zabudowę wielokondygnacyjną i wielorodzinną spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości, których właścicielką jest skarżąca oraz będzie wpływało na sposób korzystania z nich przez skarżącą. Będzie to oddziaływanie na sferę materialnoprawną skarżącej, znajdująca oparcie w art. 140 K.c., art. 144 K.c., art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP.

Jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, posiadanie przez skarżącą tytułu prawnego do działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...],[...],[...] i [...] nie oznacza posiadania przez skarżącą interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Nr XXXIX/468/2021 Rady Miejskiej w Busku-Zdroju.

Nie wystarczy powołanie się na wynikające z art. 140 K.c. uprawnienie do korzystania z nieruchomości oraz ograniczenia w tym korzystaniu, jakie mają być rezultatem planowanej zabudowy. Konieczna jest konkretyzacja tego ograniczenia.

Działki nr [...] i [...] są zabudowane domami mieszkalnymi, a zatem korzystanie z nich związane jest z funkcją mieszkaniową. Skarżąca nie wskazała jednak w jaki sposób planowana zabudowa wpłynie na realizację uprawnienia do takiego sposobu korzystania z działek zabudowanych. Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, odległość domów mieszkalnych od działek przeznaczonych pod planowaną zabudowę (130 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego planowanego do wybudowania na działce nr [...] oraz 75 m od działki nr [...], na której w minimalnej części planowana jest inwestycja) skutkuje brakiem ograniczeń w dotychczasowym korzystaniu z tych nieruchomości.

Jest niewątpliwe, że w omawianym przypadku nie ma mowy o naruszeniu jakichkolwiek przepisów materialnego prawa administracyjnego, normujących budowę i użytkowanie budynków mieszkalnych skarżącej. Takich przepisów w odniesieniu do działek nr [...] i [...] skarżąca nie powołała.

Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, planowana zabudowa nie ogranicza także obecnego sposobu korzystania z niezabudowanych działek nr [...] i [...]. Także w tym przypadku skarżąca nie wskazała przepisów dotyczących korzystania z nieruchomości, które uzasadniałyby tezę o ingerencji, poprzez planowaną zabudowę, w prawo korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 140 K.c.

Takiego wskazania nie stanowi powoływanie się na orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego, naruszenie interesu prawnego poprzez utrudnienie w zabudowie nieruchomości lub sposobie jej korzystania dotyczyć może nie tylko działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji.

Legitymacja skarżącej nie może być skutecznie wywodzona także z art. 144 K.c. W uzasadnieniu kasacji skarżąca podniosła, że realizacja inwestycji i związane z nią uciążliwości (np. emisja zapachów, hałasu, spalin, zapylenia, wibracji, utrudnienia drogowe, czy zaburzenie gospodarki wodnej tutejszego obszaru pobagiennego i podtapianie działek skarżącej) będą mieć wpływ na działki należące do skarżącej. Jednak skarżąca nie oparła tezy o niedozwolonych immisjach na zarzucie naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego z zakresu ochrony środowiska, prawa wodnego, dróg publicznych, czy prawa budowlanego, mających znaczenie dla oceny o naruszeniu norm prawa sąsiedzkiego.

Nie wykluczając możliwości powoływania się, w skardze wnoszonej na art. 101 ust. 1 u.s.g., na naruszenie art. 144 K.c., należy stwierdzić, że skuteczność tego powołania się jest uwarunkowana wskazaniem konkretnych norm prawa materialnego świadczących o naruszeniu interesu prawnego strony skarżącej.

Konsekwencją braku tej konkretyzacji jest ocena o niewskazaniu naruszenia interesu prawnego, a co za tym idzie, odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.

Dla pełnej jasności dodać można, że skoro skarżąca nie wykazała aby zaskarżona uchwała naruszała jej interes prawny wynikający z prawa własności nieruchomości, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia norm konstytucyjnych w zakresie ochrony własności (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.