Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1096/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 35 ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: par. 12 ust. 2, ust. 5, par. 13, par. 60
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 maja 2023 r. nr IFXIV.7840.6.75.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia 28 września 2022 r. Prezydent Miasta D., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: "Pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla: T. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. M. "[...]" ul.[...], [...] , obejmującego: budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami c.w.u., c.o., gaz, wod.-kan., energii elektrycznej, wentylacją mechaniczną oraz klimatyzacją i budową murów oporowych (4 lokale usługowe wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz 1 lokal mieszkalny) na działce nr [...] położonej w D. przy ul.[...], obręb[...], [...]

W uzasadnieniu wskazał, iż stosownie do art. 35 Pr. bud. projekt sprawdzono pod kątem zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta D. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w D. z dnia 23 czerwca 2010 r. nr [...](Dz. Urz. Woj. Śl. z 2010 r., Nr.[...], poz.[...]), sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, sprawdzono kompletność projektów, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Podał, iż projektanci w myśl art. 34 ust. 3d pkt 3 Pr. bud. oświadczyli, iż sporządzili projekt budowlany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe uzasadniało w myśl art. 35 ust. 4 Pr. bud. wydanie ww. decyzji.

W odwołaniu wniesionym w ustawowym terminie, J. P. (dalej: "Skarżąca") podniosła względem zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 7 k.p.a. poprzez brak dokonania lub dokonanie dowolnych ustaleń stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a także art. 7 Pr. bud. w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej: "warunki techniczne").

Podkreśliła, że planowany budynek nie spełnia wymogów odległości od granicy, o których mowa w § 12 ust. 1 warunków technicznych, wskazała, że budowa byłaby prowadzona z działki Skarżącej co jest oczywiście uciążliwe i zniszczy działkę Skarżącej, w tym drzewa i krzewy owocowe. Zniszczenia te jak i fakt bezpośredniego sąsiedztwa budynku usługowo-mieszkalnego negatywnie wpłynie na wartość działki Skarżącej. Nadto budynek będzie ograniczał dostęp do światła słonecznego. Rozważając wymienione uciążliwości, stwierdziła, iż organ nie uwzględnił interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - właścicieli działek sąsiadujących z działką, której dotyczy planowana inwestycja. Uzasadniając naruszenie art. 9 k.p.a. podała natomiast, że nie została poinformowana o planach zabudowy działki nr 5292, dopiero po interwencji otrzymała zawiadomienie. Podała również, że na działce planuje budowę domu, a inwestycja w granicy uniemożliwi zabudowę zgodnie z zamierzeniami, ponieważ znacznie ograniczy przestrzeń pod zabudowę.

Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Śląski decyzją z dnia 9 maja 2023 r. nr IFXIV.7840.6.75.2022, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Pr. bud., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Po przywołaniu dotychczasowego przebiegu postępowania oraz brzmienia art. 35 Pr. bud. podał, że w sprawie zaistniała podstawa do udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę.

Wskazał, iż działka inwestycyjna położona jest na terenie objętym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - symbolem 9UM - tereny zabudowy usługowej użyteczności publicznej i mieszkaniowej. Następnie przytoczył, wynikające z § 29 pkt 3 planu miejscowego parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów objętych symbolem 9UM, i stwierdził, że projektowany budynek spełnia te wymogi. Przedmiotowa inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul.[...]. W kwestii zgodności zamierzenia inwestycyjnego z warunkami technicznymi ustalił, że: projektowany budynek usługowo-mieszkalny o wysokości od 7,21 m do 10,66 m będzie posadowiony: ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio w południowej granicy działki inwestycyjnej - tj. w granicy z działką Skarżącej o nr ewid. [...] oraz w odległości 1,5 m od granicy północnej również ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, co spełnia zapisy zawarte w § 12 ust. 2 warunków technicznych, gdyż § 29 pkt 3 lit. c planu miejscowego dopuszcza na tym terenie lokalizację budynków w granicy działki budowlanej lub w zbliżeniu do niej oraz w odległości od pozostałych granic: wschodniej - ok. 4,6 m, zachodniej - ok. 28 m z działką drogową (ul.[...]),

Od budynków posadowionych na działkach sąsiednich projektowany budynek zlokalizowany będzie w odległościach: od strony wschodniej (działka[...]) w odległości 8,0 m, strony północnej (działka[...]) w odległości 4,9 m, od strony południowej (działka[...]) w odległości 18,05 m.

Jak wynika z analizy akt sprawy, tj. projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, a także analizy nasłonecznienia (rysunek nr A13 str. 39 projektu architektoniczno-budowlanego), obiekt nie narusza przepisów warunków technicznych dotyczących usytuowania (§ 12), przesłaniania (§ 13) czy nasłonecznienia (§ 60). W odniesieniu do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że działka Skarżącej położona od strony południowej względem działki inwestycyjnej zabudowana jest jedynie budynkiem mieszkalnym znajdującym się w odległości ok. 18,05 m od projektowanego budynku usługowo-mieszkalnego.

Przywołane w odwołaniu stwierdzenie, że "budynek będzie ograniczał dostęp do światła słonecznego", nie może być przedmiotem badania w oparciu o warunki techniczne, ponieważ ewentualne naruszenie § 13 i § 60 jest oceniane w odniesieniu do okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - i to wyłącznie istniejącej już zabudowy, a nie w odniesieniu do terenu działki.

W kwestii braku poinformowania Skarżącej o toczącym się postępowaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania przesłano na widniejący w ewidencji gruntów adres: ul.[...] , a następnie uzupełniono przesyłając korespondencję na adres poczty elektronicznej oraz dodatkowo pismem z dnia 24 marca 2022 r. Podał dalej, że argumentacja odnosząca się do obniżenia wartości działki Skarżącej nie ma oparcia w przepisach prawa budowlanego i nie może być podstawą do odmowy wydania pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu odwoławczego kontrola projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego wykazała ich zgodność z ustaleniami planu miejscowego, projekt nie naruszał pozostałych zapisów warunków technicznych. Analiza dokumentacji projektowej prowadzi, zdaniem organu odwoławczego do wniosku, że spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud., zatem organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.

Decyzja została doręczona w dniu 17 maja 2023 r.

Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca. W skardze, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, nadanej dnia 31 maja 2023 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniosła

1) zarzuty naruszenia prawa materialnego:

- art. 3 pkt 20 w zw. art 5 ust. 1 pkt 8 Pr. bud. poprzez przyjęcie, iż nieruchomość Skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania, podczas gdy zlokalizowanie inwestycji w granicy działki będzie oddziaływać na działkę Skarżącej poprzez znaczne ograniczenie jej zagospodarowania w zakresie przyszłej budowy budynku mieszkalnego lub budynków wielorodzinnych, które będą musiały być zlokalizowane w znacznie większej odległości od granicy działki, z uwagi na przepisy dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń, a planowany budynek będzie powodował ich zacienienie co spowoduje konieczność przesunięcia planowanego budynku Skarżącej kosztem swobodnego jego posadowienia,

- art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. w zw. z § 12 ust. 2 warunków technicznych poprzez wydanie decyzji bez poszanowania interesów Skarżącej mimo to, że była inna możliwość usytuowania planowanego obiektu,

- art. 21 ust. 1 i art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego przez pominięcie interesu Skarżącej, naruszenie prawa własności Skarżącej, naruszenie zasady równego traktowania Skarżącej i Inwestora,

2) zarzuty naruszenia przepisów prawa miejscowego:

- § 29 pkt 3 lit. c planu miejscowego poprzez dokonanie błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż skoro plan miejscowy dopuszcza lokalizację inwestycji w granicach działki to organ zobowiązany jest wydać pozwolenia na budowę w takiej lokalizacji, podczas gdy dopuszczenie usytuowania inwestycji w granicy działki wynikającej z ustaleń planu miejscowego nie przesądza takiego usytuowania,

- § 29 pkt 3 lit. c planu miejscowego poprzez dokonanie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że organ był zobowiązany wydać pozwolenie na budowę w lokalizacji wskazanej w projekcie, podczas gdy z planu miejscowego nie wynika, iż organ ma taki nakaz, a przepis jedynie dopuszcza taką lokalizację,

3) zarzuty naruszenia prawa procesowego:

- art. 75 § 1 kpa i art 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wizji lokalnej terenu inwestycji oraz dowodu z przesłuchania stron celem wykazania, iż usytuowanie inwestycji w granicy działki w znacznym stopniu ograniczy możliwości usytuowania budynku lub budynków wielorodzinnych na działce będącej własnością Skarżącej z uwagi na konieczność ich oddalenia od granicy,

- art. 77 § 1 kpa i art. 80 k.p.a. polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego sprawy celem ustalenia czy planowana inwestycja nie narusza interesów Skarżącej i czy jest zgodna z podstawami prawidłowej budowy, jako że usytuowanie jej w granicy działki narusza interes Skarżącej tj. ogranicza jej prawo własności nieruchomości.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przywołała argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów skargi, przywołując stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreśliła, że przy wydaniu decyzji zezwalającej na realizację obiektu w granicy muszą być bezwzględnie uwzględnione zasady równości wobec prawa wszystkich stron postępowania, a interes właścicielki działki sąsiedniej nie może być przy tym pominięty, co w niniejszym przypadku miało miejsce. Wskazała, że ma zamiar budować dom jednorodzinny lub mieszkania wielorodzinne, a planowana inwestycja ograniczy jej prawo własności co do sposobu zagospodarowania terenu, tj. wysokości i odległości od granicy z uwagi na dostęp do światła słonecznego lokali mieszczących się na parterze. Akcentowała, iż nadmierna ingerencja inwestora w działkę sąsiednią, której nie jest właścicielem jest nie do pogodzenia z punktu widzenia poszanowania prawa własności oraz równości wobec prawa Inwestora oraz Skarżącej. Zwróciła również uwagę na naruszenie przepisów postępowania szczegółowo wskazane w zarzutach skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1096/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Tego rodzaju naruszenia Sąd w rozpoznawanej sprawie się nie dopatrzył.

Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się opisana na wstępie decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 9 maja 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji - Prezydenta Miasta D. z dnia 28 września 2022 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego: budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami i budową murów oporowych na działce nr [...] w D. przy ul.[...].

W rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że Skarżąca jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud., stosownie do którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 20 tej ustawy przez obszar oddziaływania obiektu rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W rozpoznawanej sprawie uwzględnienia ponadto wymaga treść § 12 ust. 5 warunków technicznych. Stosownie do brzmienia przywołanej regulacji usytuowanie budynku na działce budowlanej w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu przywołanego wyżej art. 3 pkt 20 Pr. bud. Działka Skarżącej znajduje się zatem w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Tak też wskazano w Projekcie Zagospodarowania Terenu ("obszar oddziaływania inwestycji nie mieści się w obrębie działki nr[...]", "projektowany budynek oddziałuje na działki sąsiednie", str. 10 Projektu). Powyższe nie było jednak kwestionowane na żadnym etapie postępowania.

Niezrozumiały pozostaje wobec tego zarzut skargi naruszenia art. 3 pkt 20 w zw. art 5 ust. 1 pkt 8 Pr. bud. poprzez przyjęcie, iż nieruchomość Skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania (zarzut ppkt 1 w zarzutach naruszenia prawa materialnego).

Akta sprawy potwierdzają, że zapewniono Skarżącej czynny udział w tym postępowaniu. Skierowane błędnie na adres ul. [...] w D., jak wskazał organ – adres wynikający z Informacji z rejestru gruntów, zawiadomienia z dnia 21 lutego 2022 r. o wszczęciu postępowania, zostało przekazane Skarżącej w drodze korespondencji elektronicznej oraz pocztą tradycyjną w dniu 22 marca 2022 r. (ponadto skierowano do Strony pismo wyjaśniające z dnia 24 marca 2024 r.), jak wynika z akt sprawy Skarżąca przedstawiała swoje stanowiska w sprawie (pismo Skarżącej z dnia 21 marca 2022 r., pismo nadane drogą elektroniczną z dnia 15 lipca 2022 r., środki zaskarżenia przysługujące w toku postępowania).

Kwestią sporną pozostawało natomiast ustalenie zgodności wydanej decyzji z zapisami przepisów Prawa budowlanego, warunków technicznych oraz planu miejscowego, a także ustalenia czy planowana inwestycja nie narusza interesów Skarżącej.

W ramach podstawy materialnoprawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia należało uwzględnić przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym miejscu należało zwrócić uwagę na charakter decyzji jaką stanowi pozwolenie na budowę. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 Pr. Bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem okoliczność uznania za stronę w postępowaniu nie oznacza możliwości zgłoszenia wiążącego dla organu braku zgody, na który wskazuje Skarżąca w treści złożonej skargi. Pozwolenie na budowę ma bowiem precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, zaś sama decyzja wydawana w sprawie nosi znamiona aktu związanego, organ obowiązany jest ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21). Dostrzec jednocześnie należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany do sprawdzenia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Pr.bud. W ramach przeprowadzanej weryfikacji sprawdza również zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w przywołanym art. 35 ust. 1, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy ocenie organu architektoniczno-budowlanego podlegał projekt budowy budynku usługowo-mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz budową murów oporowych, zaprojektowany na działce nr ewid.[...], ścianą bez otworów usytuowaną bezpośrednio w granicy z działką Skarżącej o nr ewid. [...]

Zdaniem Skarżącej planowana inwestycja pozostaje sprzeczna z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. w zw. z § 12 ust. 2 warunków technicznych, § 29 pkt 3 lit. c planu miejscowego, a także narusza zasady konstytucyjne równego traktowania stron – Skarżącej i Inwestora.

W ocenie Sądu, ustalenia poczynione przez organ w sposób uzasadniony stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Działka, na której planowane jest zamierzenie inwestycyjne o nr ewid. [...] położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w D. z dnia 23 czerwca 2010 r. nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w rejonie ulic: [...] (Dz. Urz. Woj.[...]. z 2010 r., Nr.[...], poz. 2852), symbolem 9UM - tereny zabudowy usługowej użyteczności publicznej i mieszkaniowej. Zgodnie z zapisem § 29 pkt 3 lit. a dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1UM - 13UM, ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. nakazy:

- realizacji budynków przeznaczenia podstawowego w pierwszej linii zabudowy od strony dróg publicznych - projektowany budynek przeznaczenia podstawowego: usługowo-mieszkaniowy z lokalizacją jak w Projekcie Zagospodarowania Terenu (Rys. nr 1 str. 3 Projektu), z dostępem do drogi publicznej ul. [...].

- dachy budynków: płaskie, dwuspadowe lub wielospadowe o nachyleniu połaci 15°-45° - projektowany dach plaski (str. 7 Projektu Zagospodarowania Terenu),

- wysokość budynków przeznaczenia podstawowego: o wartości historycznej, chronionych ustaleniami planu zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 9, pozostałych budynków maksymalnie nie może przekraczać 5 kondygnacji nadziemnych - projektowane 3 kondygnacje nadziemne (str. 7 Projektu Zagospodarowania Terenu),

- wysokość budynków przeznaczenia dopuszczalnego: nie więcej niż 6,00 m - nie projektuje się budynków przeznaczenia dopuszczalnego,

- powierzchnia zabudowy nie większa niż 55% powierzchni działki budowlanej, dopuszcza się zwiększenie wskaźnika powierzchni zabudowy do 60% w przypadku, gdy: istniejąca w dniu wejścia w życie ustaleń planu powierzchnia zabudowy działki jest większa niż 50% a planowana do realizacji zabudowa ma funkcję usługową. Odstępstwo powyższe nie dotyczy zabudowy działek o wyłącznie mieszkaniowej funkcji - projektowana powierzchnia zabudowy 23,40% (str. 7 Projektu Zagospodarowania Terenu),

- minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynna 30% powierzchni działki budowlanej - projektowana minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynna 39,75% (str. 7 Projektu Zagospodarowania Terenu),

- przestrzegania nieprzekraczalnej linii zabudowy wskazanej na rysunku planu - uwzględniono nieprzekraczalną linię zabudowy (Rys. nr 1 str. 3 Projektu Zagospodarowania Terenu),

- zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów w obszarze terenu działki budowlanej - zapewnione 8 miejsc postojowych przy wymaganych 7,7.

Projektowane usytuowanie budynku: od strony północnej – w odległości 1,5 m od działki nr[...], od strony południowej - w granicy z działką Skarżącej nr [...] od strony zachodniej – w odległości 26,1 m od granicy z działką o nr[...], od strony wschodniej - w odległości 4,1 m od granicy z działką o nr [...] (str. 5 Projektu Zagospodarowania Terenu).

W kwestii projektowanej lokalizacji budynku w granicy działki, odnotowania wymaga, iż zgodnie z zapisem § 12 ust. 2 warunków technicznych sytuowanie budynku w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (tj. przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Stosownie natomiast do § 29 pkt 3 lit. c planu miejscowego – na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 9UM dopuszcza się lokalizację budynków w granicy działki budowlanej lub w zbliżeniu do niej.

Jak wynika ponadto z Projektu Zagospodarowania Terenu projektowany budynek nie spowoduje zacieniania, przesłaniania i nie ogranicza dostępu światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych na działkach sąsiednich, odległość budynku umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń (str. 10-11 Projektu, rys. nr A.13 str. 39 Projektu architektoniczno-budowlanego).

Organy orzekające w sprawie w sposób trafny stwierdziły spełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym § 13 i 60 tego rozporządzenia.

Nie były też zasadne zarzuty zmierzające do wykazania naruszenia regulacji dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń i minimalnego czasu nasłonecznienia - § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - już z tego powodu, że powyższe przepisy odnoszą się do sąsiedniej istniejącej zabudowy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1960/20, z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2183/15). Skarżąca wywodziła natomiast naruszenie wskazanych uregulowań w odniesieniu do przyszłej, planowanej zabudowy. Brak było zatem możliwości analizowania projektu budowlanego w tym zakresie. Nadto działka Skarżącej jest położona od południowej strony działki Inwestora, co wyklucza problem zacieniania czy przesłaniania.

Budynek mieszkalny znajdujący się już na działce Skarżącej usytuowany jest w odległości 18,05 m od planowanego budynku na działce Inwestora, zatem przy uwzględnieniu wysokości planowanego budynku 11,91 m (str. 9 Projektu Zagospodarowania Terenu), nie dojdzie do naruszenia ww. przepisów warunków technicznych.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych obowiązek uwzględnienia przez organy administracji uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozpatrywany abstrakcyjnie, bez odniesienia do skonkretyzowanych planów zagospodarowania sąsiednich działek. Organ administracji, dokonując zatwierdzenia projektu budowlanego, nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej działki. Analiza projektu budowanego pod kątem możliwości zabudowy sąsiedniej działki może mieć miejsce w sytuacji, gdy osoba posiadająca tytuł prawny, dający podstawę do zabudowy tej działki, posiada zatwierdzony decyzją projekt budowlany lub dokonała zgłoszenia realizacji określonej inwestycji. W takim przypadku organ administracji ma realną możliwość oceny, czy planowana inwestycja nie będzie skutkowała niemożnością realizacji lub ograniczeniem możliwości realizacji inwestycji na sąsiedniej działce (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 455/20, z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1447/20). Zakres ochrony uprawnień osób trzecich, do której zobowiązany jest organ, wyznaczają przepisy prawa materialnego. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2290/21,).

Skarżąca nie posiada natomiast skonkretyzowanych planów inwestycyjnych co do swojej działki, oznacza, że nie przedstawiła przepisów prawa materialnego, które przedmiotowa inwestycja miałaby naruszać. Nie może w ten sposób doprowadzić do ograniczenia prawa do zabudowy Inwestora.

Przywołany w skardze przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. wymaga uwzględnienia jedynie takich interesów osób trzecich, które stanowią naruszenie ich interesów prawnych i jednocześnie polegają na naruszeniu przepisów prawa, bowiem ochrona wynikająca z tej regulacji nie ma charakteru absolutnego. Nie do pogodzenia z prawem zabudowy jest sytuacja, w której prawo inwestora jest ograniczane z uwagi na konieczność uwzględnienia interesu właściciela działki sąsiedniej, której plany inwestycyjne nie są jeszcze skonkretyzowane.

Powyższe stanowi jednocześnie odniesienie do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. w zw. z § 12 ust. 2 warunków technicznych (zarzut ppkt 2 w zarzutach naruszenia prawa materialnego). Zarzut ten podobnie jak zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 i art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego przez pominięcie interesu Skarżącej, naruszenie prawa własności Skarżącej, naruszenie zasady równego traktowania Skarżącej i Inwestora (zarzut ppkt 3 w zarzutach naruszenia prawa materialnego) należało uznać za nieuzasadniony.

Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1772/13, respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sprzeczności z powyższymi wymogami nie ujawniono jednak w toku prowadzonego postępowania.

Powyższe prowadzi do wniosku, iż prawidłowe zastosowanie w sprawie art. 35 ust. 1 Pr. bud. oraz § 12 ust. 2 warunków technicznych, nie czyni usprawiedliwionym zarzutu skargi naruszenia wskazanych przez stronę skarżącą norm konstytucyjnych oraz regulacji art. 144 Kodeksu cywilnego. Jak wskazano powyżej nieuprawniony pozostawał również zarzut naruszenia § 29 pkt 3 lit. c planu miejscowego (zarzut nr 2 petitum skargi).

W kontrolowanym przez sąd postępowaniu administracyjnym decyzje organu poprzedziła wszechstronna ocena dopuszczalności zaprojektowanej lokalizacji budynku w granicy z nieruchomością Skarżącej, pozostająca w zgodzie z brzmieniem § 12 ust. 1 warunków technicznych oraz zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił usytuowanie budynku na działce budowlanej bezpośrednio w granicy a jednocześnie z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ani z przepisów odrębnych nie wynikają inne ograniczenia dla takiego usytuowania budynku, niedopuszczalne byłoby ograniczenie Inwestorowi prawa do zabudowy w tej lokalizacji.

W przedmiotowej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły:

- zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a),

- zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2)

- kompletność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 3a),

- posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 4 i 4a),

- złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2, przedłożonego do wniosku).

W ocenie Sądu organy zgodnie ze swoimi kompetencjami i w wyznaczonym przez ustawę zakresie oceniły projektowaną inwestycję.

Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną Sąd doszedł do przekonania, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany planowanej inwestycji zostały prawidłowo zatwierdzone. Wszystkie wymogi konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zostały spełnione, z zachowaniem dyspozycji art. 35 ust. 1 Pr. bud. oraz § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Stosownie do treści art. 32 ust. 4 Pr. bud. organ nie mógł zatem odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu niezasadne pozostają również zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej - art. 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego sprawy celem ustalenia czy planowana inwestycja nie narusza interesów Skarżącej (zarzut nr 3 petitum skargi). Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo.

W sprawie podjęto czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia, a jego ocena nie naruszyła zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), organy nie były zatem zobowiązane do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie wskazanych dowodów, tj. wizji lokalnej oraz dowodu z przesłuchania stron. Nietrafiony pozostawał zatem zarzut naruszenia art. 75 § 1 kpa i art 77 § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy rozpoznał ponownie sprawę odwołując się w uzasadnieniu zarówno do podstaw prawnych jak i faktycznych wydanego rozstrzygnięcia. Ustalenia poczynione przez organ w przedmiotowym postępowaniu znalazły odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które to uzasadnienie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Skarga nie mogła zatem odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści skargi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku w tym przedmiocie wraz z pouczeniem (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.