Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 653/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61  ust. 1 pkt 4, art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. N. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r., nr [...].MŚ Starosta T., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia [...] marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977, dalej u.p.z.p. albo ustawa), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 82), art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 755 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy C. znak: [...] z dnia [...] marca 2023 r. w sprawie uzgodnienia, w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji

o warunkach zabudowy dla M. i J. N. w związku z zamierzeniem budowlanym, orzekł o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy

w związku z zamierzeniem budowlanym polegającym na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości K., gmina C..

W uzasadnieniu postanowienia orzekający organ I instancji podniósł, iż planowana inwestycja nie mogła zostać zrealizowana, albowiem przedmiotowa działka stanowi grunt rolny m. in. klasy RII. (łączna powierzchnia działki wynosi 0,1182 ha). Organ zwrócił uwagę, iż inwestycja ma zostać zrealizowana na działce, na której znajdują się grunty rolne klasy RII, które stosownie do zapisów art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej: ustawa), są pod szczególną ochroną. Organ przywołał także treść przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

W projekcie decyzji w punkcie 4.7 zapisano: "Tereny te na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych uzyskały zgodę ówczesnego Ministra R., L. i Gospodarki Żywnościowej na wyłączenie z produkcji rolniczej". Starosta wskazał jednak, że nie posiada dokumentu mogącego poświadczyć fakt, że teren działki nr [...] w miejscowości K. został objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Organ prowadzący postępowanie główne, również nie przedłożył dokumentu potwierdzającego fakt wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji rolniczej.

Tym samym wskazano, że przyczyną odmowy uzgodnienia projektu decyzji jest brak wymaganej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie przedmiotowego gruntu rolnego klasy II na cele nierolnicze i nieleśne.

Na przedmiotowe postanowienie zażalenie złożyła M. N. wnosząc o jego uchylenie. Podniosła, że zarówno w nieobowiązującym już planie ogólnym, jak i w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy C. jej działka była przeznaczona do rozwoju funkcji mieszkaniowej.

Skarżąca wskazała, iż planowany do zabudowy teren działki nr [...] znajduje się w centrum miejscowości K. w obszarze o zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej i przylega do drogi publicznej. Planowana budowa domu jednorodzinnego miała przyczynić się do poprawy warunków lokalowych.

Zdaniem strony składającej zażalenie, Starosta T. bezpodstawnie wszedł

w kompetencje organu prowadzącego postępowanie, dokonując ponownej oceny planowanego zamierzenia przez pryzmat art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu.

W przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji przez organ prowadzący postępowanie, została przeprowadzona analiza stanu faktycznego i prawnego, na podstawie której stwierdzono, że spełnione zostały wszystkie wymogi stawiane przez ustawę w art. 61 ust 1 pkt 1-6. Wójt Gminy C. w projekcie decyzji w pkt 4.6 zapisał, że zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego gminy C. przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] maja 1993 r. (Dz. Urz. Województwa T. Nr [...], z dnia [...].08.1993 r.) przedmiotowa działka położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 13 MN, czyli mieszkalnictwo o niskiej intensywności zabudowy, oraz w pkt.4.7. zapisał, że tereny te na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dz. U. Nr 11, poz.79) uzyskały zgody ówczesnego Ministra Rolnictwa, L. i Gospodarki Żywnościowej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej.

W ocenie strony składającej zażalenie, Starosta winien uwzględnić wskazane

w projekcie decyzji fakty, które skutkują spełnieniem art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2024 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Zdaniem Kolegium zaskarżone postanowienie zasługiwało by utrzymać je w mocy zgodnie z przepisem art. 138 § 1 pkt 1 kpa, ponieważ w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy przewidziano, iż przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie zaś z ust. 2a nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze

i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w przekonaniu Kolegium nie wynika, aby minister właściwy do spraw rozwoju wsi wyraził zgodę co do przedmiotowego gruntu rolnego na jego przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne; okoliczności tej nie wykazała także wnioskodawczyni. Należy zatem przyjąć, że twierdzenie o tym fakcie zawarte w projekcie decyzji było gołosłowne. Nie znajdzie także zastosowania wyjątek z art. 7 ust. 2a, albowiem faktem powszechnie znanym jest, że na dzień wydania niniejszego postanowienia w żadnej gminie w Polsce nie uchwalono planu ogólnego, w którym wyznaczono by obszar uzupełniania zabudowy, a rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] maja 2024 r. w sprawie sposobu wyznaczania obszaru uzupełnienia zabudowy w planie ogólnym gminy, weszło w życie dopiero [...] maja 2024 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 729).

W skardze do Sądu M. N. wniosła o uchylenie postanowienia organu I i II instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wobec przyjęcia, że dla terenu objętego wnioskiem nie było zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, w sytuacji, gdy w planie zagospodarowania przestrzennego był on przeznaczony na cele mieszkalnictwa, tym samym uzyskał zgodę ówczesnego właściwego ministra na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze pomimo, że informacja o tym fakcie została zawarta w projekcie decyzji o warunkach zabudowy przez organ prowadzący postępowanie.

Uzasadniając zgłoszone zarzuty skarżąca podniosła, iż w przedłożonym Staroście T. do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] w miejscowości K., gmina C., Wójt Gminy C. prowadząc postępowanie przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego, na podstawie której stwierdził, że spełnione zostały wszystkie wymogi stawiane przez ustawę w art. 61 ust. 1 pkt 1-6., w tym art. 61 ust. 1 pkt 4 w brzmieniu: "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1;" Wójt Gminy C. w projekcie decyzji w pkt 4.6 zapisał, że zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego gminy C. przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] maja 1993 r. (Dz. Urz. Województwa T. Nr [...] z dnia [...].08.1993 r.), który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1, przedmiotowa działka położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 13 MN, czyli mieszkalnictwo o niskiej intensywności zabudowy, oraz w pkt.4.7.zapisał, że tereny te na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dz. U. Nr 11, poz.79) uzyskały zgody ówczesnego Ministra Rolnictwa, L. i Gospodarki Żywnościowej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej.

Zdaniem skarżącej Starosta winien uwzględnić wskazane w projekcie decyzji fakty, które skutkują spełnieniem art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, dlatego możliwe jest wydanie pozytywnej decyzji

o warunkach zabudowy dla obszaru wymagającego zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, jeżeli jest on objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów miejscowych obowiązujących przed [...] stycznia 1995 r. Zgoda wydana przez właściwy organ, zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jest aktem niesamoistnym, stanowiącym konieczną podstawę do umieszczenia odpowiednich ustaleń w planie. Z woli ustawodawcy skuteczność tych aktów została przedłużona na czas, gdy sam plan miejscowy utracił moc. Nie znaczy to, że można rozważać status obszaru objętego zgodą właściwego organu od celu, na który zmiana przeznaczenia nastąpiła. Należy uznać, że obszar nie wymaga nowej zgody pod warunkiem przeznaczenia go zgodnie z celem, wskazanym w starym miejscowym planie. Zamiarem ustawodawcy jest bowiem złagodzenie skutków utraty mocy przez te plany, nie zaś odstąpienie od ochrony gruntów rolnych i leśnych i wprowadzenie automatycznej dowolności zmiany ich przeznaczenia.

Ponadto strona skarżąca zwróciła uwagę, że położenie działki o nr ewide[...] w obrębie Kuczwały w terenie mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy oznaczonym symbolem 13MN w nieobowiązującym ww. planie ogólnym gminy z 1993 r. (wyrys z ww. planu stanowi załącznik nr [...] do niniejszej skargi), jednoznacznie wskazuje na posiadanie zgody ówczesnego Ministra Rolnictwa, L. i Gospodarki Żywnościowej na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (kopia zgody stanowi załącznik nr 2 do niniejszej skargi). Wnioskowane przeznaczenie na cele mieszkaniowe jest tożsame z przeznaczeniem w nieobowiązującym ww. planie ogólnym gminy z 1993 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone

w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organ przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 106 § 1 K.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Przepisami szczególnymi, które w rozpatrywanym przypadku wymagają zajęcia takiego stanowiska, są art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Przewidują one, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106 § 5 K.p.a.). Jak stanowi art. 106 § 4 K.p.a. organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

Kompetencja ta jest istotna zwłaszcza wówczas, gdy Organ rozstrzygający nie dołączy dokumentu, który to posłużył do dokonania ustaleń odzwierciedlonych w treści projektu decyzji, przedłożonej do uzgodnienia.

Postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., wydawane jest w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że do organu należy wybór jednego z możliwych w tym względzie sposobów rozstrzygnięcia. Na organie tym spoczywa przy tym obowiązek wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego,

z uwzględnieniem przeprowadzenia – w razie potrzeby – własnego postępowania wyjaśniającego, celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a następnie wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony. Organ uzgadniający działając w oparciu o uznanie administracyjne nie może zatem wydać dowolnego postanowienia, lecz postanowienie, które będzie wynikiem wyważenia sprzecznych interesów i uwzględnienia obowiązującego prawa materialnego.

Podstawę materialnoprawną do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 60 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej: ,,u.p.z.p.’’).

Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. wynika, iż decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Celem procedury uzgodnieniowej przewidzianej w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest kontrola dokonywana przez wyspecjalizowany w danej dziedzinie organ, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Organ uzgodnieniowy w zakresie swoich właściwości oenia projekt decyzji dla planowanego przez inwestora zamierzenia wyłącznie z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulujących daną kwestię, wskazując na możliwość lub brak możliwości zrealizowania inwestycji. Organ współdziałający zajmuje stanowisko uzgadniając projekt danej decyzji o lokalizacji lub też odmawia takiego uzgodnienia. Uzgadnia on więc pozytywnie lub negatywnie (w zakresie swojej właściwości) konkretną treść projektowanego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 460/18, publ. CBOSA).

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji o warunkach zabudowy w związku z zamierzeniem budowlanym polegającym na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości K., gmina C.. Zdaniem orzekających organów administracji, planowana inwestycja nie mogła zostać zrealizowana, albowiem przedmiotowa działka stanowi grunt rolny m. in. klasy RII. (łączna powierzchnia działki wynosi 0,1182 ha), a w związku z tym inwestycja ma zostać zrealizowana na działce, na której znajdują się grunty rolne klasy RII, które stosownie do zapisów art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej: ustawa), są pod szczególną ochroną.

Nie przesądzając ostatecznego wyniku rozstrzygnięcia sprawy podkreślić należy, że dokonując rozstrzygnięcia, organy obydwu instancji, przeprowadziły ustalenia faktyczne i dokonały oceny prawnej niezwykle pobieżnie i powierzchownie bez zgromadzenia stosownego materiału dowodowego.

Przechodząc do meritum sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. w przypadku spełnienia warunku, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W rejestrze ewidencji gruntów, działka na której planowana jest realizacja inwestycji oznaczona jest jako użytki rolne klasy RII i nieużytki (N) - grunty rolne zabudowane, a łączna jej powierzchnia wynosi 0,1182 ha. O ile więc część terenu planowanej inwestycji z uwagi na klasę bonitacyjną gleb wymaga co do zasady - zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, to jednak organy były obowiązane dokonać ustaleń, czy grunty te nie były objęte zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organy tego nie zweryfikowały, a Starosta T. jako organ uzgadniający stwierdził jedynie, że nie posiada dokumentu mogącego poświadczyć fakt, że teren działki nr [...] w m. Kuczwały został objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, a organ prowadzący postępowania główne również nie przedłożył tego dokumentu.

Tymczasem z argumentacji przedstawionej w skardze wynika, że w przedłożonym Staroście T. do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] w miejscowości K., gmina C., Wójt Gminy C., prowadzący postępowanie przeprowadził analizę stanu faktycznego

i prawnego, na podstawie której stwierdził, że spełnione zostały wszystkie wymogi stawiane przez ustawę w art. 61 ust. 1 pkt 1-6., w tym art. 61 ust. 1 pkt 4. Wójt Gminy C. w projekcie decyzji w pkt 4.6 zapisał, że zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego gminy C. przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] maja 1993 r. (Dz. Urz. Województwa T. Nr [...] z dnia [...].08.1993 r.), który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, przedmiotowa działka położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 13 MN, czyli mieszkalnictwo o niskiej intensywności zabudowy, oraz w pkt.4.7.zapisał, że tereny te na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dz. U. Nr 11, poz.79) uzyskały zgody ówczesnego Ministra Rolnictwa, L. i Gospodarki Żywnościowej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej.

Z uwagi na powyższe, w ponownym postępowaniu, po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego organ ustali, czy teren planowanej inwestycji, który co do zasady wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego obejmującego, który to plan utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i oceni sprawę realizacji inwestycji z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych, ustosunkowując się do ewentualnych włączeń.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak

w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł.