Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 116/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 116/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 maja 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grzegorz Klimek, Sędziowie: WSA Michał Niedźwiedź, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dniu 5 maja 2023 r., sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 25 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2019 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z 25 listopada 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy decyzję Naczelnik US Kraków-Podgórze z 18 lipca 2022 r. w sprawie określenia A. S. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień i października 2019 r.

Z uzasadnienia ww. rozstrzygnięcia wynika, że Skarżący od 24 marca 1995 r. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą Z. a od 30 sierpnia 2004 r. jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Przedmiotem tej działalności w 2019 roku były roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych.

Prawidłowość rozliczeń podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2019 r. była przedmiotem kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze, zakończonej 23 września 2021 r. przez doręczenie protokołu kontroli.

W trakcie ww. kontroli organ I instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że:

1. wskazane w decyzji faktury wystawione przez T. Sp. z o.o. w K., na których jako nabywca figuruje firma Skarżącego nie przedstawiają rzeczywistych transakcji. Faktury te (dotyczące sprzedaży usług transportowych, wynajęcia rusztowania i załadunku kruszywa) potwierdzają czynności, które nie zostały dokonane pomiędzy widniejącymi na nich podmiotami i nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o wykazany w nich podatek naliczony. Dostawy wykazane przez ww. spółkę nie zostały dokonane a wystawione przez nią faktury miały umożliwić Skarżącemu dokonanie nienależnego odliczenia podatku VAT;

2. wskazane w decyzji faktury wystawione przez F., na których jako nabywca figuruje firma Skarżącego nie przedstawiają rzeczywistych transakcji. Faktury te (dotyczące wynajmu koparko-ładowarki oraz wynajęcia pracowników) potwierdzają czynności, które nie zostały dokonane pomiędzy widniejącymi na nich podmiotami i nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o wykazany w nich podatek naliczony. Dostawy wykazane przez ww. firmę nie zostały dokonane a wystawione przez nią faktury miały umożliwić Skarżącemu dokonanie nienależnego odliczenia podatku VAT;

3. wskazane w decyzji faktury, na których jako nabywca figuruje firma Skarżącego dotyczą zakupów przyborów szkolnych, które nie służyły działalności opodatkowanej Skarżącego, ale użytkowi prywatnemu jego wnuka;

4. wskazane w decyzji faktury wystawione przez O., na których jako nabywca figuruje firma Skarżącego dotyczą zakupów odzieży osobistej. Wydatki te nie służyły wykonywaniu czynności opodatkowanych i nie stanowią podstawy do pomniejszenia podatku należnego.

Po zakończeniu kontroli Podatnik nie skorzystał z przysługującego prawa do skorygowania deklaracji podatkowych. W związku z tym postanowieniem z 3 stycznia 2022 r. wszczęto wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2019 r., które zakończyło się wydaniem przez Naczelnika US Kraków-Podgórze ww. decyzji z 18 lipca 2022 roku.

Po rozpatrzeniu odwołania Podatnika, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wskazaną na wstępie decyzją z 25 listopada 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że spór w sprawie dotyczy oceny zasadności uznania przez organ I instancji, że usługi zafakturowane przez T.1 Sp. z o.o. oraz przez F. nie miały miejsca w rzeczywistości i tym samym Skarżącemu nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wskazany na tych fakturach.

Następnie organ odwoławczy przedstawił ustalenia dotyczące T.1 Sp. z o.o. (str. 8 – 18 zaskarżonej decyzji) i F. (str. 18-28 zaskarżonej decyzji) oraz "współpracy" jaką firmy te miały nawiązać z firmą Skarżącego.

Odnośnie faktur dokumentujących wynajęcie koparko-ładowarki bez operatora od F. DIAS podał, że na ich fikcyjny charakter wskazują:

- zarówno Skarżący jak i M. K. składając po raz pierwszy zeznania na okoliczność współpracy pomiędzy własnymi firmami, nie wspomnieli, że miała ona dotyczyć wynajmu sprzętu budowlanego, pomimo że współpraca w tym zakresie trwała dłuższy czas, a faktury ją dokumentujące były znacznej wartości. Podczas przesłuchania w charakterze strony 22 lutego 2022 r. Skarżący zeznał, że w razie potrzeb zlecał M. K. prace do wykonania i on te prace wykonywał (roboty ziemne, układanie kostki, wspomaganie pracownikami). Natomiast M. K. zeznając w charakterze świadka 24 lutego 2022 r. podał, że współpraca między firmami w 2019 r. polegała na wzajemnym świadczeniu robót budowlanych i pożyczaniu narzędzi,

- zarówno Skarżący jak i M. K. nie byli w stanie podać w jakim dokładnie okresie koparko-ładowarka miała być wynajmowana i na jakich budowach miała być wykorzystywana. Skarżący ogólnikowo twierdził, że ww. sprzęt pracował na budowach, które akurat prowadził. M. K. podał natomiast, że koparko-ładowarka była wynajmowana miesiąc, może dwa i pracowała na budowach w Krakowie, bez wskazania jakichkolwiek szczegółów w tym zakresie,

- Skarżący nie był w stanie podać jak i kiedy koparko-ładowarka miała znaleźć się na jego budowach, tzn. kto, kiedy, w jaki sposób, czym i dokąd organizował transport koparko-ładowarki od M. K. Natomiast wyjaśnienia M. K. na temat organizacji transportu ww. sprzętu, w ocenie organu odwoławczego, przeczą zasadom logiki i doświadczenia życiowego oraz świadczyłyby o działaniu nieekonomicznym. Koparko-ładowarka nie mogła jeździć na kołach, ponieważ nie posiadała numeru rejestracyjnego i nie mogła poruszać się po drogach publicznych. Z kolei transport koparko-ładowarki na trasie K.1 – K. wymagałby wynajęcia specjalistycznego i bardzo drogiego sprzętu, co zwiększyłoby koszt wynajęcia takiego sprzętu powodując tym samym brak opłacalności takiej usługi,

- Skarżący nie był w stanie wskazać żadnych danych opisowych wynajmowanego sprzętu, a nawet modelu koparko-ładowarki, która miała być przedmiotem najmu. Odpowiedzi Skarżącego w tym zakresie były bardzo ogólnikowe i wymijające. DIAS zwrócił uwagę, że każdy przedsiębiorca dokonuje wynajmu takiego sprzętu, który jest mu potrzebny do wykonania konkretnych prac. Zamawia więc konkretny model oraz markę maszyny, od których zależna jest cena wynajmu,

- podczas przesłuchania w charakterze strony oraz w złożonych wyjaśnieniach Skarżący nie podał w jaki sposób miała być ustalona cena za wynajem przedmiotowego sprzętu i dlaczego wybrał firmę M. K. Zeznał jedynie, że cena była rynkowa i M. K. miał cenę konkurencyjną. Skarżący nie okazał jednak żadnych dokumentów będących podstawą do wyliczenia wartości podanych na tych fakturach (np. ilości godzin pracy sprzętu, stawkę za godzinę pracy itp.),

- zarówno zeznania i wyjaśnienia Skarżącego oraz zeznania M. K. odnośnie najmu są – w ocenie DIAS - niewiarygodne, ponieważ wW. nie byli w stanie podać jakichkolwiek szczegółów tej usługi. Złożone w tym zakresie zeznania są nie tylko bardzo ogólne i lakoniczne, ale również częściowo ze sobą sprzeczne, i to w odniesieniu do bardzo istotnego aspektu tej usługi związanego z obsługą najmowanej koparko-ładowarki. Pomimo że wystawione przez firmę F. faktury miały dotyczyć wynajmu sprzętu bez operatora Podatnik zeznał, że koparko-ładowarkę miał obsługiwać M. K. lub jego inny operator. W ocenie DIAS wyjaśnienie to przeczy zasadom logiki i doświadczenia życiowego, bowiem świadczyłoby, że M. K. lub jego pracownik mieliby świadczyć pracę operatora bez wynagrodzenia. Natomiast M. K. stwierdził, że to Skarżący miał zatrudnić swojego operatora,

- płatności wynikające z faktur wystawionych przez firmę F. miały być realizowane wyłącznie gotówką. DIAS wskazał, że przyjęty sposób rozliczania się był niezgodny z zasadą, którą Podatnik stosował w stosunku do innych kontrahentów. Z przedłożonych przez Skarżącego wyciągów bankowych wynika, iż transakcje z innymi kontrahentami dotyczące usług o wartości znacząco niższej niż wynikające z faktur wystawionych przez firmę F. były rozliczane za pośrednictwem rachunku bankowego. W ocenie organu, biorąc pod uwagę komfort, bezpieczeństwo oraz szybkość regulowania płatności za pośrednictwem rachunku bankowego, nie znajduje żadnego logicznego uzasadnienia stosowana w odniesieniu do firmy F. gotówkowa forma rozliczeń, zwłaszcza, iż dotyczyła ona znacznych kwot.

W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło do wynajmu przez Skarżącego koparko-ładowarki od firmy F. i sprzęt ten nie wykonywał pracy na rzecz firmy Skarżącego.

Odnośnie faktur dokumentujących wynajęcie pracowników od firmy F., organ odwoławczy podał, że na ich fikcyjny charakter wskazują:

- W trakcie przesłuchania w charakterze strony Skarżący nie był w stanie podać danych personalnych wynajętych pracowników i na jakich konkretnie budowach mieli oni pracować. Dopiero po zakończeniu kontroli Podatnik przesłał listę pracowników firmy F., którzy mieli wykonywać pracę objętą fakturami o numerach [...] i [...], na której znaleźli się: M. C., M.1 K., J. N. i D. P.. Listę tą Podatnik miał otrzymać od M. K. Ze złożonych przez D. P., M.1 K. i M. C. zeznań wynika jednak, że nie znają oni Skarżącego, nie zawierali z nim żadnej umowy o pracę, świadczyli pracę tylko na rzecz firmy F. i nigdy nie wyrażali zgody na zatrudnienie przez inny podmiot. Co więcej, M. C. zeznał, że pracował wyłącznie w K.1 podczas gdy wynajęci pracownicy firmy F. mieli pracować w K. Wskazane przez Podatnika osoby nie potwierdziły zatem złożonych przez niego wyjaśnień odnośnie najmu pracowników z firmy F. do wykonania prac budowlanych w K.;

- Nie zostało zawarte porozumienie pomiędzy firmą F. a firmą Skarżącego w zakresie wzajemnego "wypożyczenia" pracowników. Podatnik nie okazał żadnych dokumentów będących podstawą do wyliczenia wartości podanych na tych fakturach (ewidencji czasu pracy, protokołów odbioru z zestawieniem ilości godzin przez jakie była świadczona usługa, miesięcznych zestawień składników płacowych pracowników itp.);

- Ze złożonych przez Skarżącego zeznań wynika, iż nie prowadził oficjalnej ewidencji czasu pracy wynajętych pracowników. Firma F. wystawiała faktury na podstawie informacji o przepracowanym przez jej pracowników czasie, które Skarżący notował w notesie. Na żadnym etapie postępowania Podatnik nie przedstawił jednak tego notesu na poparcie swoich twierdzeń. Nie potrafił również odpowiedzieć na zasadnicze pytanie, w jaki sposób rozliczał się z pracownikami firmy F. za wykonaną przez nich pracę, a więc kto faktycznie miał wypłacać tym pracownikom wynagrodzenie;

- M. K. przesłuchany 24 lutego 2022 r. w charakterze świadka również nie był w stanie podać żadnych szczegółowych okoliczności przedmiotowych usług. Zeznał tylko, że usługi miały być rzekomo wykonane w K., ale nie był w stanie podać dokładnych lokalizacji. Wskazał jedynie, że miały to być wykonane chodniki w mieście koło bloków. Organ podkreślił, iż wskazani przez niego pracownicy nie potwierdzili, aby tego typu prace wykonywali na rzecz firmy Skarżącego;

- Płatności wynikające z faktur wystawionych przez firmę F. miały być realizowane wyłącznie gotówką. DIAS ponownie zwrócił uwagę, że przyjęty z tą firmą sposób rozliczania się był niezgodny z zasadą, którą Podatnik stosował w stosunku do innych kontrahentów. Z przedłożonych przez Skarżącego wyciągów bankowych wynika, iż transakcje z innymi kontrahentami dotyczące usług o wartości znacząco niższej niż wynikające z faktur wystawionych przez firmę F. były rozliczane za pośrednictwem rachunku bankowego. DIAS zaznaczył, że nie znajduje żadnego logicznego uzasadnienia stosowana w odniesieniu do firmy F. gotówkowa forma rozliczeń, zwłaszcza, iż dotyczyła ona znacznych kwot.

DIAS stwierdził w związku z tym, że ww. okolicznością dowodzą, że nie doszło do wynajmu pracowników firmy F., a wskazane przez Skarżącego osoby nie potwierdziły, aby świadczyły jakąkolwiek pracę na rzecz firmy Podatnika.

Odnośnie faktur dokumentujących nabycie usług transportowych, wynajęcia rusztowania i załadunku kruszywa od T.1 Sp. z o.o., na ich fikcyjny charakter wskazują:

1. ustalenia dotyczące działalności prowadzonej przez ww. spółkę:

- Przeprowadzona wobec tej spółki kontrola podatkowa w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2019 r. do marca 2020 r. wykazała, iż wystawiła ona faktury VAT na łączną kwotę przekraczającą 3.000.000 zł z tytułu sprzedaży usług polegających m.in. na wynajmie maszyn, transporcie towarów czy wykonaniu prac remontowo - budowlanych. Prowadzenie działalności w tak dużym rozmiarze niewątpliwie powinno wiązać się z posiadaniem jakiegoś zaplecza oraz stosownej infrastruktury przydatnej w działalności tego typu jak: place, magazyny, sprzęt, środki transportu, pracownicy. Organ zwrócił uwagę, że przy tak dużej skali działalności, na którą wskazywałyby kwoty wynikające z wystawionych faktur, spółka ta nie miała żadnego potencjału gospodarczego. Pierwotnie siedziba spółki mieściła się w wirtualnym biurze w W. przy [...], gdzie oprócz niej pod wskazanym adresem figurowało 61 innych podmiotów. Adres ten mógł służyć spółce wyłącznie jako adres korespondencyjny lub co najwyżej biuro, nie mógł jednak być w szerszy sposób wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej, którą spółka ta miała się zajmować. Następnie, od października 2019 r. spółka zgłosiła nowy adres siedziby w K. przy ul. [...], w mieszkaniu w bloku. Spółka nie dysponowała żadnymi innymi lokalami, jak również magazynami czy placami, które mogłaby wykorzystywać w działalności o tak dużej skali. Nie posiadała też żadnych maszyn, sprzętu budowlanego, środków transportowych do przewozu kruszywa, jak również nie zatrudniała pracowników. DIAS zauważył, że już sama okoliczność, iż mimo stałego wykonywania dużej ilości prac, dany podmiot oficjalnie nie zatrudnia żadnego pracownika musi budzić wątpliwości. Omawiana sytuacja nie dotyczyła bowiem zatrudniania "na czarno" pojedynczych osób. Cała działalność spółki, która niewątpliwie musiałaby wymagać dysponowania dużą ilością osób wykonujących zlecone prace, miała się opierać wyłącznie na zatrudnianiu w sposób nieoficjalny. W odniesieniu do tej kwestii organ podkreślił, że złożone przez prezesa zarządu spółki Ł. G. wyjaśnienia o zatrudnianiu pracowników bez zawierania z nimi umowy należy uznać za niewiarygodne. Zwrócił uwagę, że poza samymi twierdzeniami, iż w taki sposób wykonano zafakturowane usługi, wW. nie tylko nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie tych twierdzeń, ale nawet nie wskazał jakichkolwiek okoliczności, które by je uprawdopodobniły. W szczególności nie wskazał on jakichkolwiek danych personalnych osób, które miały dla spółki T.1 pracować. Za nieprawdopodobną w realnym obrocie gospodarczym organ uznał również sytuację, aby duża firma budowlana czy też transportowa, za jaką mogła być uważana ww. spółka ze względu na ilość oraz wartość wystawionych faktur, mogła funkcjonować na rynku nie dysponując jakimkolwiek sprzętem i korzystać wyłącznie ze sprzętu wypożyczanego. Zeznania Ł. G., że spółka otrzymywała sprzęt i maszyny nieodpłatnie na zasadzie barteru, a ponadto korzystała z nieodpłatnych usług kooperantów w zamian za świadczenie innych usług są zupełnie niewiarygodne i ekonomicznie nieuzasadnione. Żaden przedsiębiorca nie udostępnia bowiem własnego sprzętu i pracy za darmo;

- Spółka w deklaracjach VAT-7 za miesiące od marca do października 2019 r. nie wykazała żadnych nabyć ani dostaw. Począwszy od września 2019 r. zaprzestała składania deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług. Nie złożyła również sprawozdania finansowego i zeznania podatkowego za 2019 r. oraz nie odprowadzała zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych;

- Zarówno w trakcie kontroli podatkowej jak i postępowania podatkowego prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia przez T.1 Sp. z o. o. za okres od marca 2019 r. do marca 2020 r. nie było żadnego kontaktu ze spółką i dostępu do jej dokumentacji podatkowej. Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów pozwalających na stwierdzenie, że transakcje jakie miała rzekomo zrealizować dla firmy Skarżącego miały rzeczywiście miejsce. Ponadto w deklaracjach nie ujęła i nie rozliczyła faktur wystawionych dla firmy Podatnika;

- Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze w decyzji ostatecznej z 24 września 2021 r. wydanej dla spółki stwierdził, że wszystkie wystawione przez nią faktury na rzecz firmy Skarżącego nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Spółka nie świadczyła usług transportowych, wynajęcia rusztowania i załadunku kruszywa od września do października 2019 roku na rzecz Skarżącego, a wystawione przez nią faktury mające dokumentować te usługi noszą znamiona "pustych" i wypełniają normę art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.; dalej: ustawa o VAT);

- Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dniem 11 lutego 2020 r. wykreślił spółkę z rejestru czynnych podatników VAT, a następnie decyzją ww. organu z 1 lipca 2020 r. uchylono numer identyfikacji podatkowej spółki z uwagi na posługiwanie się fikcyjnymi lub fałszywymi danymi adresowymi jej siedziby.

2. W złożonych wyjaśnieniach oraz zeznaniach w charakterze strony Skarżący nie podał żadnych okoliczności i szczegółów usług, jakie miała świadczyć spółka, tzn. kiedy miał on zlecać wykonanie usług transportowych, w jakich dniach i na jakich trasach usługi te miały być wykonane, co miało być szczegółowo przewożone i w jakich ilościach, ile dokonano kursów, numerów rejestracyjnych i marek samochodów wykorzystywanych do transportu oraz danych personalnych kierowców, na jakich konkretnie budowach i w jakich dniach miało być wykorzystane wynajmowane rusztowanie, kto i kiedy dostarczył oraz odebrał rusztowanie, kiedy i gdzie zostało załadowane kruszywo oraz kto wykonał tę usługę i na jakiej budowie itd.,

- Wyjaśnienia i zeznania Skarżącego odnośnie załadunku i transportu kruszywa są zupełnie niewiarygodne. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że we wrześniu i październiku 2019 r. Podatnik nabył kruszywo w firmach: K. sp. z o. o., C. sp. z o.o. oraz w Z.1 s. c. Z przesłanych przez ww. firmy dokumentów wynika, że transport kruszywa był wykonywany przez firmę R. B. i przez A. M. W plikach JPK_VAT po stronie zakupów Skarżący ujął faktury wystawione przez R. B. Tym samym to nie spółka T.1 dokonywała załadunku i transportu kruszywa a inne podmioty;

- Jedynymi dowodami mającymi potwierdzić fakt dokonania transakcji ze spółką były zakwestionowane faktury VAT, dokumenty KP i zamówienie na usługi. W toku kontroli podatkowej, postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji i postępowania odwoławczego Skarżący nie przedłożył żadnych innych dokumentów, które potwierdzałyby transakcje z ww. kontrahentem. Nie okazał żadnych dokumentów będących podstawą do wyliczenia wartości podanych na tych fakturach (np. ilości kursów, stawkę za 1 km, godzin pracy sprzętu itp.);

- DIAS podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w okresie wrzesień i październik 2019 r. Skarżący świadczył usługi robót drogowych, inżynieryjne, ziemne, sieci zewnętrzne wod-kan. dla następujących podmiotów: P., P.1, Z.2 sp. z o. o., V. sp. z o.o., C. E. sp. z o. o., W.1, H. sp. z o.o. Wynajem rusztowania do wykonania przedmiotowych usług nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia;

- DIAS ponownie zwrócił uwagę na wyłącznie gotówkowy sposób rozliczeń faktur wystawionych przez spółkę, który w jego ocenie nie znajdował żadnego logicznego uzasadnienia.

W ocenie organu odwoławczego ww. okoliczności dowodzą, że zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym nie doszło do zakupu usług od spółki T.1.

Podsumowując dokonane ustalenia, DIAS stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza nabycia przez Skarżącego we wrześniu i w październiku 2019 r. usług transportowych, wynajęcia rusztowania i załadunku kruszywa od T.1 sp. z o. o. oraz usług wynajęcia pracowników i koparko-ładowarki od F.

DIAS odniósł się następnie do regulacji zawartych w ustawie o VAT, tj. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a. Organ podał także, że w orzecznictwie TSUE niejednokrotnie wyrażany był pogląd, że podatnicy nie mają nieograniczonego prawa do odliczania podatku naliczonego. Wskazał, że z orzecznictwa TSUE wynika także, że organy - ustalając czy podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego - powinny zbadać czy wszystkie materialne i formalne warunki powstania prawa do odliczenia zostały spełnione. Takimi zaś warunkami są: zajście transakcji mającej stanowić podstawę odliczenia potwierdzone fakturą odpowiadającą tej transakcji (warunek materialny) oraz posiadanie faktury z wszelkimi danymi wymaganymi przepisami dyrektywy w sprawie podatku od wartości dodanej (warunek formalny). W kontekście tego, w aktualnie wydawanych orzeczeniach, Trybunał Sprawiedliwości podkreśla, że jeśli obydwa ww. warunki zostaną spełnione, zakwestionowanie prawa nabywcy do odliczenia podatku naliczonego może nastąpić jedynie wtedy, gdy nabywca wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcje, w których uczestniczy, są przedmiotem oszustwa. DIAS zaznaczył, że również w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, iż kwestia zachowania "dobrej wiary" przez podatnika może być rozważana jedynie wówczas, jeżeli transakcja miała miejsce, a strona mogła nie wiedzieć, że uczestniczy w przestępstwie podatkowym. Ustalenie natomiast, że w danej sprawie miało miejsce wystawianie tzw. pustych faktur, nieodnoszących się do żadnych realnych transakcji, oznacza, że "dobra wiara" ze swej istoty nie może być uwzględniona. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik, odliczający podatek z takiej faktury nie jest świadomy swojego oszukańczego działania, czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru lub świadczenie usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny, zatem obrót istnieje tylko na fakturze. W ocenie DIAS okoliczności dotyczące współpracy z firmą F. oraz T.1 Spółka z o.o. świadczą o tym, że Skarżący miał świadomość, iż faktury wystawione przez te podmioty z tytułu usług leasingu pracowniczego, transportowych, załadunku kruszywa oraz wynajmu koparko-ładowarki i rusztowania nie potwierdzają faktycznych czynności gospodarczych.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej okoliczności dotyczące transakcji udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami świadczą o tym, że Skarżący wiedział, iż wiążą się one z oszustwem, a tym samym ww. faktury nie uprawniają do odliczenia wykazanego w nich podatku naliczonego.

Końcowo (str. 42 – 44 zaskarżonej decyzji) organ odwoławczy odniósł się do zawartych w odwołaniu zarzutów naruszenia zasad dotyczących prowadzonego postępowania podatkowego.

W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na decyzję DIAS w Krakowie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 187 i 191 O.p. poprzez przeprowadzenie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w toku postępowania zarówno przed organem podatkowym I jak i II instancji, a przejawiającej się w ustaleniu przez organy podatkowe, iż wynajęcie pracowników przez firmę Skarżącego od F. miało charakter fikcyjny, poprzez: odmówienie mocy dowodowej wyjaśnieniom Skarżącego z 17 sierpnia 2021 roku, zastrzeżeniom pokontrolnym z 8 października 2021 roku, zeznaniom Skarżącego złożonymi w charakterze strony 22 lutego 2022 roku, zeznaniom świadków M.1 i M. K. z 24 lutego 2022 roku, fakturom nr [...] (z 30 września 2019 r.) oraz [...] (z 28 października 2019 r.), a następnie ustalenie, iż czynność ta miała charakter fikcyjny,

w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w tej materii, w szczególności zaś przyznanie waloru wiarygodności wskazanym powyżej dowodom, w powiązaniu z ich swobodną oceną winna prowadzić do wniosków przeciwnych, a mianowicie wskazujących, iż wynajęcie pracowników na rzecz firmy Skarżącego rzeczywiście miało miejsce i obrazują faktyczne czynności gospodarcze;

2. art. 187 i 191 O.p. poprzez przeprowadzenie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w toku postępowania zarówno przed organem podatkowym I jak i II instancji, a przejawiającej się w ustaleniu przez organy podatkowe, iż wynajęcie koparko - ładowarki bez operatora przez firmę Skarżącego od F. miało charakter fikcyjny, poprzez: odmówienie mocy dowodowej wyjaśnieniom M. K. z 14 lipca 2021 roku, wyjaśnieniom Skarżącego z 17 sierpnia 2021 roku, zastrzeżeniom pokontrolnym z 8 października 2021 roku, zeznaniom Skarżącego złożonymi w charakterze strony 22 lutego 2022 roku, zeznaniom świadków M.1 i M. K. z 24 lutego 2022 roku, fakturom nr [...] (z 18 września 2019 r.) oraz [...] (z 15 października 2019 r.), a następnie ustalenie, iż czynność ta miała charakter fikcyjny,

w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w tej materii, w szczególności zaś przyznanie waloru wiarygodności wskazanym powyżej dowodom, w powiązaniu z ich swobodną oceną - winna prowadzić do wniosków przeciwnych, a mianowicie wskazujących, iż wynajęcie koparko - ładowarki na rzecz firmy Skarżącego rzeczywiście miało miejsce i obrazuje faktyczne czynności gospodarcze;

3. art. 187 i 191 O.p. poprzez przeprowadzenie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w toku postępowania zarówno przed organem podatkowym I jak i II instancji, a przejawiającej się w ustaleniu przez organy podatkowe, iż takie czynności jak: nabycie usług transportowych, wynajęcie rusztowania i załadunku kruszywa od T.1 sp. z o.o. przez firmę Skarżącego miało charakter fikcyjny, poprzez: odmówienie mocy dowodowej wyjaśnieniom Skarżącego z 17 sierpnia 2021 roku, zastrzeżeniom pokontrolnym z 8 października 2021 r., zeznaniom Skarżącego złożonymi w charakterze strony 29 marca 2022 roku, zeznaniom świadka Ł. G. z 22 marca 2022 r., pisemnym wyjaśnieniom Ł. G. z 4 kwietnia 2022 r., zamówieniu nr [...] z 2 września 2019 roku, fakturom nr [...] (z 30 września 2019 r.), [...] (z 31 października 2019 r.), [...] (z 31 października 2019 r.) i [...] (z 31 października 2019 r.) a następnie ustalenie, iż czynność ta miała charakter fikcyjny,

w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w tej materii, w szczególności zaś przyznanie waloru wiarygodności wskazanym powyżej dowodom, w powiązaniu z ich swobodną oceną - winna prowadzić do wniosków przeciwnych, a mianowicie wskazujących, iż wynajęcie rusztowań rzeczywiście miało miejsce i obrazuje faktyczne czynności gospodarcze;

4. art. 121 § 1, 122 i 124 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania zarówno przez organ I jak i II instancji w sposób nie zapewniający zaufania do działania organów podatkowych, z pominięciem zasady prawdy obiektywnej, przy jednoczesnym braku budowania przekonania po stronie Skarżącego o słuszności podjętych działań, a to poprzez ustalenie przez Naczelnika oraz Dyrektora podatku VAT za miesiąc wrzesień 2019 roku na kwotę 29 995 PLN oraz za miesiąc październik 2019 roku na kwotę 39 884 PLN - w oparciu o wybiórczo przeprowadzony materiał dowodowy, w połączeniu z oddalaniem składanych przez Skarżącego wniosków dowodowych, a także poprzez: bezpodstawne obciążenie Skarżącego negatywnymi skutkami wykrytych w lutym 2020 roku nieprawidłowości w działalności spółki T.1 (w sytuacji, gdy współpraca pomiędzy firmą Skarżącego a spółką miała miejsce w 2019 roku), bezzasadne zarzucenie rzekomego braku weryfikacji ze strony Skarżącego spółki oraz bezpodstawne zarzucenie rozliczania faktur pomiędzy ww. podmiotami w formie gotówkowej - w sytuacji, gdy taka forma płatności do kwoty 15 000 PLN jest prawnie dopuszczalna;

5. art. 127 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez DIAS w Krakowie postępowania odwoławczego co do istoty sprawy, a ograniczenie się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji.

W związku z ww. naruszeniami, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji DIAS w Krakowie i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, względnie uchylenie obu decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organy podatkowe.

DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

| Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. |

|Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego|

|aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i |

|wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed |

|sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."). |

|Podstawą dla uznania zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organ przedstawił|

|w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy uznać, że został on ustalony w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zebrał |

|bardzo obszerny materiał dowodowy wystarczający do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonał jego wszechstronnej i prawidłowej oceny, a|

|przy tym właściwie zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z |

|wymogami procedury podatkowej, a dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. |

|Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do |

|podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. |

|Przechodząc do meritum sprawy zauważyć należy, że istota sporu sprowadzała się do oceny prawa do odliczenia, przez skarżącego, podatku|

|naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur VAT. |

|W ocenie DIAS bowiem, okoliczności dotyczące współpracy z firmą F. oraz T.1 Spółka z o.o. świadczą o tym, że skarżący miał świadomość,|

|iż faktury wystawione przez te podmioty z tytułu usług leasingu pracowniczego, transportowych, załadunku kruszywa oraz wynajmu |

|koparko-ładowarki i rusztowania nie potwierdzają faktycznych czynności gospodarczych. |

|Dążąc do rozstrzygnięcia zaistniałego sporu organy – według Sądu – działały zgodnie z przepisami procedury podatkowej. Stwierdzenie to|

|ma kluczowe znaczenie bowiem stanowi podstawę do przyjęcia, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a wyłącznie |

|prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na zastosowanie przepisów prawa materialnego. Nie mogą zatem odnieść skutku artykułowane w |

|odwołaniu i skardze zarzuty dotyczące obrazy przepisów postępowania, zwłaszcza ukierunkowane na wykazanie wad prowadzonego |

|postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału, zwłaszcza w |

|wyniku nieuwzględnienia zeznań strony. Punktem wyjścia dla tej konstatacji jest wskazanie, że postępowanie wyjaśniające, mające na |

|celu ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów O.p. W |

|ramach postępowania odwoławczego ponownie rozpoznano w całokształcie sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zaskarżone |

|rozstrzygnięcie wydano, po dokonaniu kompleksowej oceny, prawidłowo zebranego materiału dowodowego, uwzględniając całokształt |

|okoliczności sprawy. Organ w sposób szczegółowy odniósł się do całości zgromadzonego materiału dowodowego. Poczynione w toku |

|postępowania odwoławczego ustalenia faktyczne i ich ocena prawna znalazły swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. |

|Zdaniem Sądu, wydając kontrolowane w tym postępowaniu decyzje, organy podatkowe obydwu instancji nie naruszyły zasad procedury |

|podatkowej. Okoliczność, że skarżący nie zgodził się z przyjętym w sprawie rozstrzygnięciem, nie oznacza, że doszło do naruszenia |

|zasad ogólnych postępowania podatkowego. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, |

|jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 7 lipca |

|2016 r., sygn. akt I FSK 178/15). |

|Organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, realizując zasadę legalizmu ukonstytuowaną w przepisie art. 120 O.p. |

|Poprzez uczynienie zadość wyżej wymienionej zasadzie urzeczywistniono kolejną zasadę - pogłębiania zaufania do organów podatkowych |

|(art. 121 § 1 O.p.). Ponadto, stosownie do art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do |

|wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu podatkowym istnieje otwarty system środków |

|dowodowych, które mają równą moc dowodową i jakiekolwiek wprowadzenie ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać |

|pierwszeństwo w ustalaniu istnienia danego faktu jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 66/2007). |

|Zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak |

|wynika z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została |

|udowodniona. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie |

|orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze |

|wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego|

|rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (por. wyrok WSA w |

|Warszawie z 9 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3863/14, Lex nr 1957834). Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i |

|rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. |

|Organ rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego istotnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości, co do |

|zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości, co do trafności oceny innych dowodów. |

|Przyjęta w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami|

|formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Gwarancją |

|realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne |

|(art. 210 § 1 pkt 6 O.p.). |

|W badanej sprawie organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, który oceniły nie przekraczając granic dowolności, omówiły też bardzo|

|dokładnie ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Uzasadnienia decyzji zawierają przedstawienie |

|stanu faktycznego leżącego u podstaw dokonanych rozstrzygnięć, analizę dowodów uznanych za wiarygodne oraz wskazanie przyczyn, dla |

|których innym dowodom odmówiono wiarygodności, a także wyczerpujący i kompleksowy wywód prawny. Dokonując ustaleń faktycznych organy |

|podatkowe korzystały z całego spektrum szczegółowo przywołanych w uzasadnieniach decyzji dowodów, tak o charakterze osobowym, jak i z |

|dokumentów. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów. Negując ustalenia faktyczne dokonane|

|przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania podatkowego głównie poprzez |

|nieuwzględnienie własnych zeznań i wyjaśnień, skarżący nadto nie przedstawił w istocie żadnych konkretnych dowodów, które zmierzałyby |

|do podważenia tych ustaleń. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie |

|materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, |

|istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena zostały obszernie, a nawet wręcz drobiazgowo i czytelnie |

|(wypunktowane) przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Z uwagi na szczegółowe przedstawienie istotnych dla sprawy okoliczności |

|faktycznych w części historycznej niniejszego uzasadnienia, nie ma potrzeby aby ponownie przywoływać je w tym miejscu. |

|Sąd stwierdza zatem, że prawidłowa jest dokonana przez organ ocena materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 191 O.p. Nie można |

|zarzucić tej ocenie braku logiki, sprzeczności, tendencyjności. Ocenie podlegał każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we |

|wzajemnej ze sobą więzi. Nie pojedyncze fakty stanowiły podstawę ustaleń faktycznych, ale całość zebranego materiału dowodowego. |

|W opinii Sądu, na podstawie obszernego materiału dowodowego, prawidłowo organy obydwu instancji stwierdziły, że skarżący nie miał |

|prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu usług od firm F. oraz T.1 Spółka z o.o. z tytułu |

|usług leasingu pracowniczego, transportowych, załadunku kruszywa oraz wynajmu koparko-ładowarki i rusztowania ponieważ transakcje |

|wykazane na kwestionowanych fakturach nie miały miejsca. |

|W myśl bowiem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku |

|lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne |

|stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane w części dotyczącej tych czynności. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej |

|sprczerwcapomiędzy wskazanymi w niej kontrahentami, czyli legalnego (zgodnego z prawem) obrotu jest bezskuteczna prawnie, a w związku |

|z tym nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i odbiorcy. |

|Zarówno w orzecznictwie, jak i judykaturze, ugruntowany jest pogląd, że faktury VAT pełnią fundamentalną rolę na gruncie podatku od |

|towarów i usług. Nie są one tylko zwykłym dokumentem służącym potwierdzeniu transakcji oraz podstawą do jej zaksięgowania w księgach |

|stron tej transakcji. Faktury stanowią podstawę dla nabywcy towaru lub usługi do odliczenia podatku naliczonego. Jednak prawo do |

|odliczenia wiąże się tylko i wyłącznie z otrzymaniem faktury dokumentującej rzeczywisty obrót gospodarczy a prawidłowość |

|materialnoprawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Nie można uznać za prawidłową |

|faktury, gdy wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi |

|podmiotami. Gdy zapis faktury dotyczący jej stron (sprzedawcy, nabywcy) lub treści (przedmiotu dostawy, usługi) nie odpowiada |

|rzeczywistości, to faktura taka dokumentuje czynność, która nie została dokonana pomiędzy wskazanymi w niej podmiotami, przedmiotem |

|czynności był inny towar lub usługa niż wykazano na fakturze bądź też czynność ta w ogóle nie miała miejsca. |

|Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz krajowe sądy administracyjne podkreślają, jak ważna jest zasada neutralności VAT, ale |

|jednocześnie zaznaczają, że zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć również jest uznanym celem, |

|wspieranym przez dyrektywę VAT. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, jeśli dana transakcja stanowiła nadużycie prawa, a nabywca |

|wiedział (tzn. był tego świadomy) lub mógł wiedzieć (tj. nie dochował należytej staranności), że uczestniczy w oszustwie, to takiemu |

|nabywcy należy odmówić prawa do odliczenia VAT. Oznacza to, że jeśli nabywca towarów i usług jest świadomy nadużyć lub oszustw |

|podatkowych albo nie działa w tzw. dobrej wierze, to nie może czerpać korzyści z zasady neutralności VAT. |

|W przypadku "pustych faktur" w znaczeniu dokumentujących transakcje nieistniejące (którym nie towarzyszy żadna realna dostawa towarów |

|czy wykonanie usług), badanie dobrej wiary nie jest wymagane. |

|DIAS prawidłowo zatem wskazywał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się |

|pogląd, iż kwestia zachowania "dobrej wiary" przez podatnika może być rozważana jedynie wówczas, jeżeli transakcja miała miejsce, a |

|strona mogła nie wiedzieć, że uczestniczy w przestępstwie podatkowym. Ustalenie natomiast, że w danej sprawie miało miejsce |

|wystawianie tzw. pustych faktur, nieodnoszących się do żadnych realnych transakcji, oznacza, że "dobra wiara" ze swej istoty nie może |

|być uwzględniona. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik, odliczający podatek z takiej faktury nie jest świadomy swojego oszukańczego |

|działania, czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru lub świadczenie |

|usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny, zatem obrót istnieje tylko na fakturze. |

|W rozpoznawanej sprawie, okoliczności dotyczące współpracy z firmą F. oraz T.1 Spółka z o.o. świadczą o tym, że Skarżący miał |

|świadomość, iż faktury wystawione przez te podmioty z tytułu usług leasingu pracowniczego, transportowych, załadunku kruszywa oraz |

|wynajmu koparko-ładowarki i rusztowania nie potwierdzają faktycznych czynności gospodarczych. |

|Trafnie wskazał DIAS, że o tym, że skarżący wiedział, iż faktury wystawione przez spółkę T.1 nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń|

|gospodarczych świadczą: |

|- okoliczności nawiązania współpracy z tą spółką. Ze złożonych przez skarżącego zeznań i wyjaśnień wynika, iż rozmowy dotyczące usług,|

|które miała wykonać spółka prowadził on z Ł. G. Skarżący przyznał również, iż spółkę sprawdzał w rejestrze KRS. Oznacza to, iż |

|decydując się na rozpoczęcie współpracy z tą spółką we wrześniu 2019 r. zupełnie zignorował fakt, iż w okresie tym Ł. G. nie był |

|członkiem zarządu tej spółki, a więc oficjalnie nie pełnił w niej żadnej funkcji. Zgodnie z danymi ujawnionymi w KRS wpis dotyczący |

|objęcia przez Ł. G. funkcji prezesa zarządu został odnotowany dopiero 24 października 2019 r., a więc gdy współpraca z tą spółką |

|dobiegała końca, |

|- okoliczność, iż na podstawie danych ujawnionych w KRS skarżący mógł się bez trudu zorientować, że spółka w momencie rozpoczęcia |

|współpracy posiadała siedzibę w W. przy [...], mieszczącą się w wirtualnym biurze, zmienioną następnie na mieszkanie w bloku przy ul. |

|[...] w K. Żadnych innych adresów prowadzenia działalności gospodarczej spółka nie wskazywała, co przy deklarowanym przez nią zakresie|

|działalności, a także rodzajach oferowanych Skarżącemu usług musiało budzić zastrzeżenia co do rzetelności tej spółki, |

|- podjęcie współpracy z podmiotem, który z uwagi na brak jakiejkolwiek infrastruktury, środków transportu, maszyn, a także |

|pracowników, nie miał żadnych własnych możliwości świadczenia usług transportowych czy związanych z załadunkiem kruszywa, w sytuacji |

|posiadania już w tym samym czasie stałych kontrahentów świadczących od dawna tego typu usługi na rzecz skarżącego, |

|- ujawniony w złożonych przez podatnika zeznaniach i wyjaśnieniach brak wiedzy odnośnie przebiegu usług, które miały być wykonane |

|przez spółkę, w tym w szczególności dotyczącej terminów, ilości kursów, tras, na jakich wykonany miał być transport, czy też terminu i|

|miejsca załadunku kruszywa, |

|- realizowanie płatności w formie gotówki, a więc w sposób odbiegający od praktykowanej w odniesieniu do innych kontrahentów formy |

|rozliczeń za pośrednictwem rachunku bankowego. Podnoszony przez podatnika argument, iż gotówkowa forma rozliczeń z tą spółką została |

|przyjęta w celu uniknięcia zatorów płatniczych na rynku budowlanym został uznany za niezrozumiały i pozbawiony racjonalnego |

|uzasadnienia. Zrezygnowanie przez skarżącego z dokonywania zapłaty przy pomocy rachunku bankowego było jednoczesnym wyrażeniem zgody |

|na uczestnictwo w obrocie środkami pieniężnymi poza kontrolą dokonywaną przez organy państwa za pośrednictwem systemu bankowego. |

|Dodatkowo organ wskazywał, iż przyjęty przez Podatnika oraz Ł. G. sposób rozliczania spornych transakcji wskazuje na duże zaufanie. |

|Spółka wystawiała bowiem na koniec miesiąca zbiorcze faktury, mające dokumentować wykonanie szeregu usług określonego rodzaju w danym |

|okresie. Nie oczekiwała przy tym jakiejkolwiek zaliczki, a warunki współpracy nie były uregulowane pisemną umową, stanowiącą ochronę |

|na wypadek niewywiązania się przez skarżącego z zapłaty. |

|- okoliczność, iż jedna z faktur dotyczyła wynajmu rusztowania, którego ze względu na charakter wykonywanych w tym czasie prac (roboty|

|drogowe, inżynieryjne, ziemne, sieci zewnętrzne wod - kan) podatnik zupełnie nie potrzebował do świadczenia usług przez prowadzoną |

|przez siebie firmę. |

|Jeśli natomiast chodzi o faktury wystawione przez firmę F., trafnie wskazywano, że o świadomości skarżącego co do braku ich |

|rzetelności świadczy przede wszystkim ujawniony w jego wyjaśnieniach brak wiedzy na temat istotnych okoliczności związanych z |

|wykonaniem dokumentowanych nimi usług. Wskazani przez Skarżącego pracownicy firmy F. w swoich zeznaniach nie potwierdzili, aby |

|świadczyli na jego rzecz jakąkolwiek pracę. Natomiast jeśli chodzi o usługę najmu koparko-ładowarki zwracano uwagę na sprzeczność |

|zeznań skarżącego oraz M. K. odnośnie osoby, która tą koparkę miała obsługiwać. Według podatnika, wynajętą koparko-ładowarkę |

|obsługiwać miał M. K. lub jego inny operator. Wyjaśnieniom tym zaprzeczył M. K., według którego to skarżący miał zatrudnić swojego |

|operatora do obsługi koparko-ładowarki. Słusznie zatem oceniono, że stwierdzona w zeznaniach rozbieżność co do tak istotnej i |

|podstawowej kwestii wyklucza wiarygodność tych zeznań, a zarazem dowodzi, że taka usługa nie miała miejsca w rzeczywistości. |

|Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności, Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogły skutkować |

|uchyleniem decyzji, gdyż nie były one zasadne. |

|Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji |

|(art. 134 p.p.s.a.). |

|W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z |

|prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, |

|dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku |

| |

| |

| |

| |

| |

| |