Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1082/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 106 par. 3, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 41 ust. 6a
journal: Dz.U. 2023 poz 1587
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 14 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2024 roku sprawy ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 października 2023 roku nr SKO.4163.15.23 w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do składowania odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 17 października 2023 r., znak SKO.4163.15.23, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 stawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 - k.p.a.) art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 - u.o.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza B. z 30 sierpnia 2023 r., znak RGO.6232.63.2023, opiniujące negatywnie możliwość wydania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne na działkach nr [...] i nr [...] obręb C., gm. B., powiat [...], województwo [...].

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż pismem z 18 sierpnia 2023 r. Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 41 ust. 6a u.o., w ramach prowadzonego na wniosek E. spółki z o.o. z siedzibą w C. postępowania w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne na działkach nr [...] i nr [...] obręb C., wystąpił do Burmistrza B. o zaopiniowanie przedmiotowego wniosku.

Wskazanym wyżej postanowieniem z 30 sierpnia 2023 r. Burmistrz B. zaopiniował negatywnie wniosek skarżącej spółki.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że spółka w 2011 r. i 2012 r. uzyskała odpowiednio decyzję środowiskową dotyczącą realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zagospodarowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, na części działki [...] obręb C., a także decyzję lokalizacyjną dotyczącą realizacji inwestycji celu publicznego w postaci Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów wraz ze składowiskiem odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Decyzja środowiskowa zachowała swoją ważność przez 10 lat. Do chwili obecnej przedsięwzięcie nie zostało zrealizowane, a Gmina obecnie nie widzi potrzeby istnienia wskazanego zakładu, ponieważ planuje, aby zagospodarowanie odpadów odbywało się w najbliżej położonym Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "[...]" z siedzibą w gminie C.. W tym celu zostały podjęte działania mające na względzie przystąpienie do Związku Komunalnego Gmin "Czyste Miasto, Czysta Gmina". Członkowie Związku zgodnie z jego statutem zobowiązani są do przekazywania odpadów komunalnych do ZUOK "[...]". Rada Miejska w B. w dniu 19 grudnia 2022 r. podjęła uchwałę nr [...], w sprawie przystąpienia do Związku i przyjęcia jego statutu. Dalej organ, powołując się na treść art. 46 ust. 1f u.o. stwierdził, że skoro na terenie objętym wnioskiem nie ma ww. instalacji to koniecznym jest wydanie opinii negatywnej. Dodatkowo zostało wskazane, że wniosek zawiera rozbieżności w porównaniu z decyzją środowiskową w kwestii pojemności zbiornika na wody odciekowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, utrzymując w mocy ww. postanowienie, stwierdziło, że jest ono prawidłowe. Zdaniem organu odwoławczego treść postanowienia wskazuje, że Burmistrz wypowiedział się w kwestii realizowanych przez Gminę zadań publicznych zbieżnych ze sprawą będącą przedmiotem wniosku spółki. Zadania własne Gminy, wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy samorządzie gminnym obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji w wyczerpujący sposób wyjaśnił w jaki sposób planowane jest przez Gminę realizowanie zadania w kwestii utrzymania czystości i porządku (zagospodarowanie odpadów w Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "[...]" z siedzibą w gminie C.). Wskazywana przez spółkę okoliczność braku odniesienia się do zgodność przedsięwzięcia z przepisami prawa nie dyskwalifikuje opinii, w świetle zajętego przez organ negatywnego stanowiska. Także okoliczność wypowiedzenia się przez organ w kwestiach znajdujących się w kompetencji organu prowadzącego postępowanie główne nie stanowi uchybienia rzutującego na wynik postępowania opiniującego. Wypowiedź organu opiniującego w kwestiach znajdujących się w kompetencji Marszałka Województwa [...], prowadzącego postępowanie główne nie zwalnia tego organu z obowiązku załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami (dokonania merytorycznej oceny wniosku).

W skardze E. spółka z o.o. w C. zarzuciła naruszenie:

- art. 41 ust. 6a, w zw. z art. 45 ust. 8 i 9, w zw. z art. art. 41 ust. 3 pkt 2 u.o., w zw. z art. 106 § 1, w zw. z art. 6, w zw. z 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 k.p.a., w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g., poprzez błędne przyjęcie, że prawidłowa jest opinia Burmistrza, wyrażona w postanowieniu, wydanym w trybie art. 41 ust. 6a u.o. przed wydaniem pozwolenia zintegrowanego obejmującego przetwarzanie odpadów, w której Burmistrz wypowiedział się w kwestii realizowanych zadań publicznych w zakresie czystości i porządku w gminie w ten sposób, że wskazał planowane przez Gminę B. przystąpienie do Związku Komunalnego Gmin "Czyste Miasto, Czysta Gmina" i związaną z tym konieczność przekazywania odpadów do ZUOK "[...]", jako okoliczność przesądzającą, o tym, że Gmina B. "nie widzi potrzeby powstania" przedsięwzięcia, a więc przesądzającą o i uzasadniającą negatywną opinię w sprawie, podczas gdy kwestia planowanych działań gminy w zakresie gospodarki odpadami jest kwestią może istotną z perspektywy oceny sprawy pod kątem dobra gminy, ale leżącą poza kompetencjami Burmistrza, a już na pewno całkowicie poza zakresem kompetencji Burmistrza związanych z przedmiotem niniejszego postępowania - nie jest to perspektywa z której należałoby oceniać przedsięwzięcie w ramach postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego, bowiem pozwolenie zintegrowane jest decyzją dopuszczającą daną instalację do eksploatacji z perspektywy środowiskowej i to o tym aspekcie powinien się wypowiadać Burmistrz, a dodatkowo stosunek Gminy B. do tego, czy potrzebna czy też nie potrzebna jest kolejna instalacja z zakresu gospodarki odpadami może mieć wymiar ekonomiczny dla Gminy B., ale jest kwestią pozaprawną i irrelewantną z perspektywy niniejszego postępowania w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego, wobec czego negatywna opinia wyrażona w postanowieniu Burmistrza została uzasadniona jedynie względami ekonomicznymi Gminy B., a więc odnoszącymi się do stanu faktycznego, co nie koresponduje z żadnym przepisem prawa materialnego relewantnego z punktu widzenia kompetencji i zadań publicznych organu opiniującego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało utrzymaniem przez SKO w mocy wadliwego postanowienia Burmistrza, mimo że Burmistrz nie nawiązał w postanowieniu do okoliczności faktycznych prawnie relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu zbieżne z istotą sprawy, a zatem spełnione są wszystkie przesłanki formalne i merytoryczne określone przepisami prawa uzasadniające wydanie pozytywnej opinii;

- art. 41 ust. 6a, w zw. z art. 45 ust. 8 i 9, w zw. z art. 45 ust. 8 u.o., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że brak odniesienia się przez Burmistrza w postanowieniu do zgodności przedsięwzięcia z przepisami prawa nie dyskwalifikuje opinii Burmistrza wydanej na podstawie art. 41 ust. 6a u.o., podczas gdy negatywna opinia, wydana w tym trybie powinna być uzasadniona właśnie konkretnymi kwestiami natury prawnej, a taka ocena nie została wykonana przez Burmistrza, natomiast gdyby Burmistrz przeprowadził ocenę przedsięwzięcia pod kątem prawnym w zakresie jego kompetencji, a zatem pod kątem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to stwierdziłby, że takiego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma, a zatem nie ma podstaw do wydania negatywnej opinii w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało utrzymaniem przez SKO w mocy wadliwego postanowienia Burmistrza, mimo że spełnione są wszystkie przesłanki formalne i merytoryczne określone przepisami prawa uzasadniające wydanie pozytywnej opinii;

- art. 46 ust. 1f, w zw. z art. 41 ust. 6a, w zw. z art. 45 ust. 8 i 9, w zw. z art. 41 ust. 3 pkt 2 u.o., w zw. z art. 106 § 1, w zw. z art. 6, w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że Burmistrz wydając opinię zgodnie z art. 41 ustawy może wypowiadać się w kwestiach wyraźnie zastrzeżonych dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego tj. co do tego, czy na terenie, którego wniosek dotyczy, nie ma instalacji, obiektu budowlanego lub jego części, wskazanych we wniosku, co zgodnie z art. 46 ust. 1f u.o. uzasadnia odmowę wydania decyzji przez organ prowadzący postępowanie, a nie opiniujący, podczas gdy kwestie te są wyraźnie zastrzeżone prawnie do kompetencji organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego, a Burmistrz, wydając opinię, powinien był formułować ją z perspektywy kompetencji własnych, a nie kwestii zastrzeżonych do kompetencji innego organu, a zatem wyjście poza własne kompetencje stanowiło uchybienie rzutujące na wynik postępowania opiniującego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało utrzymaniem przez SKO w mocy wadliwego postanowienia, mimo że spełnione są wszystkie przesłanki formalne i merytoryczne określone przepisami prawa uzasadniające wydanie pozytywnej opinii;

- art. 7, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, a także niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy zarówno przez SKO, jak i przez Burmistrza, co przejawiało się w jedynie hasłowym powołaniu przez Burmistrza w postanowieniu rzekomych niezgodności pomiędzy decyzją z 7 listopada 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach a wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego bez przeprowadzenia analizy wniosku o wydaniu pozwolenia zintegrowanego i bez jakiegokolwiek odniesienia się do konkretnych zapisów decyzji, a także uzasadnienia, dlaczego takie rozbieżności miałyby uzasadniać negatywną opinię, podczas gdy organ opiniujący powinien zbadać sprawę w zakresie wyznaczonym jego kompetencjami, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało utrzymaniem przez SKO w mocy wadliwego postanowienia Burmistrza, mimo że spełnione są wszystkie przesłanki formalne i merytoryczne określone przepisami prawa uzasadniające wydanie pozytywnej opinii;

- art. 107 § 3, w zw. z art. 8, w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia polegające na zawarciu w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, bez odniesienia do stanu faktycznego sprawy, a także nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej podniesionych w zażaleniu tj. do zarzutu naruszenia przez Burmistrza przepisu art. 107 § 3, w zw. z art. 11 k.p.a., a także zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., podczas gdy organ powinien należycie uzasadnić przyjęte siebie stanowisko, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało utrzymaniem przez SKO w mocy wadliwego postanowienia Burmistrza, mimo że spełnione są wszystkie przesłanki formalne i merytoryczne określone przepisami prawa uzasadniające wydanie pozytywnej opinii.

Z uwagi na podniesione zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji i zwrot kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skargi spółka przedstawiła argumentację na poparcie podnoszonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 17 października 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza B. z 30 sierpnia 2023 r., opiniujące negatywnie możliwość wydania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne na działkach nr [...] i nr [...] obręb C., gm. B., powiat [...], województwo [...].

Powyższe rozstrzygnięcie podjęte zostało w ramach postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa [...], na wniosek skarżącej spółki, na podstawie art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Zaznaczyć wypada, że tutejszy sąd rozpoznawał już sprawę ze skargi spółki i nieprawomocnym wyrokiem z 14 lutego 2024 r., II SA/łd 1083/23 oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 17 października 2023 r. w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów.

Podstawę prawną podjęcia kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, zgodnie z którym organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775) przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną (art. 41 ust. 6b u.o.). Stosownie do art. 106 § 3 k.p.a. organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.

Wynikające z art. 41 ust. 6a u.o. upoważnienie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów, do zajęcia w przewidzianym prawem stanowiska w formie opinii stanowi formalną przesłankę wydania decyzji administracyjnej udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 1-2 u.o.). Przy czym co należy podkreślić, opinia jako najluźniejsza forma współdziałania organów administracji publicznej nie jest prawnie wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie główne, a jej charakter zbliżony jest do konsultacji, czy też doradztwa. Należy również zaznaczyć, iż z brzmienia art. 41 ust. 6a u.o. wynika, że ustawodawca nie sprecyzował zakresu opinii wydawanej w trybie powołanego przepisu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż uwzględniając wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadę praworządności nakładającą na organy administracji publicznej działania na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, opinia, o której mowa w art. 41 ust. 6a u.o. winna być oparta o porządek prawny i powinna zasadniczo nawiązywać do kompetencji i zadań publicznych organu opiniującego, zbieżnych z istotą sprawy prowadzonej przez organ właściwy do podjęcia decyzji w trybie art. 41 ustawy. W orzecznictwie wskazuje się również, że pomimo braku określenia przez ustawodawcę zakresu przedmiotowej opinii, uzasadnione w tym zakresie jest uwzględnienie treści art. 46 ust. 1 pkt 1-3 u.o., zgodnie z którym właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Przy czym co należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, to na organie prowadzącym postępowanie główne, a nie na organie opiniującym, spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2021 r., II SA/Kr 13/21; wyrok WSA w Lublinie z 21 września 2021 r., II SA/Lu 275/21; WSA w Rzeszowie z 19 maja 2021 r., II SA/Rz 57/21; WSA w Łodzi z 18 czerwca 2019 r., II SA/Łd 212/19 - orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą skargę treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia Burmistrza B. z 30 sierpnia 2023 r. prowadzi do stwierdzenia, iż negatywne zaopiniowanie wniosku skarżącej spółki o udzielenie pozwolenia zintegrowanego oparte zostało, w szczególności o przesłankę wymienioną w art. 46 ust. 1 pkt 2 u.o. Nie ulega wątpliwości, iż uzasadniając negatywne stanowisko Burmistrz B. wyraźnie wskazał, iż pomimo upływu znacznego ponad 10 lat od momentu wydania na rzecz skarżącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia (2011 r.) oraz decyzji ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na realizacji Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów (2012 r.) inwestycja, która ówcześnie stwarzała dla gminy możliwość znacznego obniżenia kosztów zagospodarowania odpadów komunalnych, nie została zrealizowana. Obecnie, gmina dokonała zmiany dotychczasowych planów gospodarki odpadami, przystępując do Związku Komunalnego Gmin "Czyste miasto, Czysta Gmina" (uchwała Rady Gminy B. z dnia 19 grudnia 2022 r., nr [...]), co pozwala gminie na zagospodarowaniu wytwarzanych odpadów komunalnych w Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów "[...]", gmina C. Zarówno kwestia unieszkodliwiania odpadów komunalnych, jak i kwestia utrzymania czystości i porządku, wysypisk, i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, na co słusznie wskazało Kolegium, stanowią zadania własne gminy wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. Co więcej, przedstawiona przez organ opiniujący argumentacja odnośnie do przyjętej przez gminę strategii postępowania z odpadami komunalnymi pozostaje zbieżna z istotą postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] z wniosku skarżącej spółki. W ocenie sądu w powyższym zakresie nie znajdują uzasadnienia zarzuty strony skarżącej, że zadania z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi nie stanowią wyłącznych, ścisłych kompetencji burmistrza jako organu wykonawczego gminy, a należą do zadań własnych gminy jako jednostki samorządu terytorialnego. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 30 ust. 1 u.s.g. wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Wydając negatywną opinie organ przeanalizował wniosek w zakresie własnych kompetencji, wynikających z art. 7 ust. 3 u.s.g., w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 2 u.o., na co wskazują powołane przez organ okoliczności znajdujące potwierdzenie w treści uchwały Rady Miejskiej w B. z 19 grudnia 2022 r. nr [...], zatem zarzuty w tym zakresie są niezasadne.

Wbrew stanowisku strony skarżącej zamierzonego skutku nie powoduje również zajęcie przez organ opiniujący stanowiska w kwestiach wyraźnie zastrzeżonych dla innych organów.

Organ pierwszej instancji w ramach wydawanej opinii zwrócił jedynie uwagę na niezgodność wniosku z postanowieniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zagospodarowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne na części działki nr [...] w miejscowości C. w zakresie pojemności zbiornika na wody odciekowe. Wskazał, że we wniosku podana została średnia ilość wód odciekowych z kwatery składowania odpadów w ilości ok. 2 998 m3/rok i maksymalna ok. 9 754 m3/rok co stanowi duże odstępstwa od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie wskazano wielkość zbiornika na odcieki 4 mniejszą niż to wynika z dokumentacji opiniowanego wniosku. Stwierdzenie to, znajdujące oparcie w zestawieniu postanowień decyzji środowiskowej (załączonej do akt na płycie) z treścią opiniowanego wniosku. Także powołanie się przez organ pierwszej instancji na przepis art. 46 ust. 1f, w zw. z art. 42 ust 1 i 2 u.o., nie może prowadzić do uchylenia postanowienia w sytuacji gdy organ pierwszej instancji zwrócił jedynie uwagę na brak instalacji na wskazanym przez inwestora terenie.

Jak już zauważono wcześniej ustawodawca nie wskazał, jakimi przesłankami winien kierować się organ opiniujący. Zgodnie z art. 6 k.p.a. formułującym zasadę praworządności i stanowiącym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa - przedmiotowe opinie powinny być wydawane na podstawie prawa i zgodnie z prawem. Organ współdziałający przy wydawaniu opinii powinien ją formułować z perspektywy posiadanych zadań publicznych i związanych z nimi kompetencji i ma prawo sformułować i w opinii pewne zastrzeżenia po to, aby organ decyzyjny przy dokonaniu aktu subsumcji zwrócił na nie uwagę. Opinia podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a u.o. powinna nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu współdziałającego zbieżne z istotą sprawy, a w opinii tej organ może i powinien odnieść się także do okoliczności warunkujących wydanie zezwolenia na zbieranie lub przetwarzania odpadów, o których mowa w art. 46 ust. 1 u.o. Dlatego organ opiniujący powinien ustalić stan faktyczny w zakresie okoliczności istotnych dla dokonania przez niego oglądu sprawy, co do której zajmuje stanowisko. Nie można pominąć okoliczności, że zakres postępowania wpadkowego wyznaczony jest ramami postępowania głównego, zatem organ zajmujący w ramach postępowania wpadkowego stanowisko w sprawie powinien uczynić to w taki sposób, aby organ prowadzący postępowanie mógł z wykorzystaniem wydanego postanowienia wydać finalne rozstrzygnięcie.

Zdaniem sądu zawarcie przez organ opiniujący własnego stanowiska we wskazanym w postanowieniu zakresie, wobec niewiążącego charakteru opinii, podejmowanej na podstawie art. 41 ust. 6a u.o., nie stanowi, wbrew zarzutom skargi, naruszenia prawa, mającego wpływ na wynik sprawy, albowiem, mające niewiążący charakter, wypowiedzenie się przez organ opiniujący w zakresie należącym do organu współdziałającego, czy też organu prowadzącego postępowanie główne, nie zwalnia tego ostatniego z obowiązku merytorycznego rozpatrzenia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami, a tym samym zarzuty skargi w tym zakresie są bezpodstawne. Także brak odniesienia się, przez organ opiniujący do zgodności planowanej inwestycji z wydaną na rzecz skarżącej spółki decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie dyskwalifikuje przedmiotowej opinii. Nie było również potrzeby odnoszenia się do braku m.p.z.p., skoro z treści postanowienia, jak i samej skargi wynika że wydana została decyzja o lokalizacji celu publicznego.

Wobec powyższego zarzuty skargi, co do naruszenia art. 41 ust. 6a u.o., w zw. z art. 106 § 1 uznać należało za nieuzasadnione.

Za nieuzasadnione sąd uznał także zarzuty skargi, co do naruszenia art. 41 ust. 3 pkt 2 oraz art. 45 ust. 8-9 u.o., które to przepisy nie miały zastosowania w sprawie. Pierwszy z przywołanych przepisów reguluje bowiem właściwość starosty jako organu wydającego pozwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów, natomiast przepis art. 45 ust. 8-9 ustawy odnosi się do instytucji zwolnienia z obowiązku uzyskania w/w zezwoleń. Sąd stwierdza nadto, iż wbrew stanowisku skarżącej procedujące w sprawie organy obu instancji działały w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1, w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienia wydanych w sprawie rozstrzygnięć odpowiadały minimalnym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił