Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1786/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 05 maja 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2015 r. do Burmistrza M. S. (zwanego też dalej "Burmistrzem") wpłynął wniosek z [...] lipca 2015 r. Spółdzielnia (zwanej też dalej "Spółdzielnią" lub "Skarżącą") w sprawie stwierdzenia nieważności na podstawie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji Burmistrza M. S. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy na rzecz A. Sp. z o.o. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, na działkach nr geod.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w S. przy ul. [...] i ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z [...] marca 2017 r. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zwróciła się Spółdzielnia, która zarzuciła SKO naruszenie przepisów procesowych – art. 77 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji bez wyczerpującego rozpatrzenia załączonych materiałów dowodowych oraz z pominięciem okoliczności wskazanych przez Spółdzielnię w piśmie z [...] lipca 2015 . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2017 r. utrzymało w mocy ww. decyzję własną. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Spółdzielnia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z [...] marca 2017 r., oraz o przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania – a to z powołaniem się na zarzuty naruszenia:

– art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie;

– art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego rozpatrzenia materiałów dowodowych załączonych przez Skarżącą oraz z pominięciem okoliczności wskazanych przez nią w piśmie z [...] lipca 2015 r. Jednocześnie Skarżąca podkreśliła, że zarzuty wskazane w tym piśmie podtrzymuje i czyni je integralną częścią swej skargi;

– art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowane (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255; dalej w skrócie: "pr.bud.") przez nieuwzględnienie faktu, że pozwolenie na budowę wydane na rzecz Inwestora nastąpiło na podstawie Decyzji WZ, która posiada wady prawne poprzez objęcie obszarem zainwestowania działki wykreślonej z ewidencji gruntów w 1997 roku, czyli przed wydaniem ww. decyzji.

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 684/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., które to naruszenie miało polegać na nie powiadomieniu przez Burmistrza pozostałych stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy o zmianie treści wniosku Inwestora mieści się w istocie w zakresie przesłanki, iż "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" (w jego części) w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i może być badany tylko w ramach postępowania wznowieniowego, a nie nieważnościowego. Ponadto Sąd wskazał, że nietrafne było stanowisko Skarżącej, jakoby wskazanie w decyzji w.z., przy określaniu obszaru objętego jej postanowieniami, działki już "nieistniejącej" (w znaczeniu geodezyjnym) w dniu wydania tej decyzji, skutkowało automatycznie jej nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 lub 7 k.p.a. Sąd podkreślił, że już z przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073; w skrócie: "u.p.z.p.") jasno wynika ( zwłaszcza pkt 2, 3 i 4 ww. przepisu), że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana dla określonej (oznaczonej geodezyjnie) "działki", lecz dla określonego "terenu". Niewątpliwie nie są to pojęcia tożsame. Teren, dla którego ustala się warunki zabudowy w konkretnej decyzji w.z., może obejmować jedną lub więcej działek geodezyjnych, przy czym wymienienie w tej decyzji owej działki (owych działek) służy przede wszystkim identyfikacji tego terenu oraz wyznaczeniu jego granic. Jest zaś bezsporne, że w wyniku geodezyjnego podziału takiej działki (odpowiednio: scalenia takich działek) nie przestaje istnieć teren, którego dana decyzja w.z. dotyczy, a tylko zmienia się formalny (geodezyjny) "opis" tego terenu. Sąd wskazał, że w kontrolowanej sprawie sytuacja przedstawia się nieco inaczej. Wbrew bowiem twierdzeniom Skarżącej, podstawowym problemem, jeśli idzie o sposób "opisania" terenu inwestycji w Decyzji WZ, nie jest to, że wymieniona w niej działka nr [...] w dniu wydania tej decyzji już nie istniała (w znaczeniu geodezyjnym), ale że grunt wcześniej w taki sposób oznaczony znajdował się najpewniej w ogóle poza terenem inwestycji, którego Decyzja WZ miała dotyczyć. Według Inwestora doszło w tym przypadku jedynie do "oczywistej omyłki", gdyż w istocie chodziło tu o działkę nr [...]. Poza tym Inwestor podkreślił – a w ślad za nim także SKO – że treść Decyzji WZ nie budzi wątpliwości, jaki obszar został nią objęty, gdyż wynika to jasno z jej załączników graficznych. Taka konkluzja nie znajduje, dostatecznych podstaw w materiale dowodowym dotychczas zgromadzonym w aktach sprawy, które zostały przekazane Sądowi wraz ze skargą. Akta te wykazują bowiem istotne braki, i to nie tylko takie, które nie pozwalają uznać za wyjaśnioną kwestii powyższej, ale także takie, które generalnie rodzą istotne wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonego przez SKO procesu kontroli decyzji WZ pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanek nieważnościowych, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Materiał zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na jednoznaczne zidentyfikowanie załączników graficznych do Decyzji WZ, a co za tym idzie – także, wbrew stanowisku SKO, na ustalenie w sposób niewątpliwy, jaki dokładnie obszar został tą decyzją objęty. W aktach znajduje się szereg fragmentów map, co do których nie sposób wszakże stwierdzić, czy w ogóle, a jeśli tak, to które konkretnie, stanowiły załącznik graficzny do Decyzji WZ. Tylko bowiem jeden z tych fragmentów (k. 127 kopii akt adm.) został wyraźnie opisany jako stanowiący załącznik do ww. decyzji, i to akurat taki, który nie obejmuje spornej działki nr [...]. W konsekwencji nie sposób także kategorycznie przesądzić, czy oznaczenie spornej działki ww. numerem geodezyjnym było rzeczywiście wynikiem błędu, i to o charakterze "oczywistej omyłki" – jak twierdzi Inwestor. Tym bardziej, że w aktach sprawy brak jakiejkolwiek wzmianki, aby Inwestor ubiegał się o sprostowanie owej "omyłki" w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Nie może być też uznane za wystarczające, dla wykazania faktu błędnego oznaczenia na mapie działki nr [...], odwołanie się (jak czyni to Inwestor) do treści analizy urbanistycznej. Nie dość bowiem, że w aktach sprawy brak wyników analizy, które w świetle § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) powinny stanowić załącznik do decyzji w.z., to w odniesieniu do samej analizy nie sposób jednoznacznie zidentyfikować jej załącznika graficznego. SKO nie wyjaśniło również w sposób prawidłowy kwestii uzgodnień i opinii wymaganych przed wydaniem decyzji w.z. Ponadto zgodnie z wystosowanym przez Burmistrza zawiadomieniem z [...] maja 2006 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (w którym notabene wskazano m.in. działkę nr [...], a nie [...]), poinformowano strony tego postępowania, iż zostało ono wszczęte na wniosek z [...] marca 2006 r., uzupełniony w dniu [...] maja 2006 r. i zmieniony w dniu [...] maja 2006 r. (k. 103 kopii akt adm.) W związku z tym godzi się zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma Inwestora datowanego na [...] maja 2006 r., a tym bardziej pisma określonego jako zmiana lub uzupełnienie wniosku z [...] marca 2006 r. W aktach administracyjnych figuruje jedynie – opatrzony taką datą wpływu do organu – dokument (jego kopia) o nazwie "Charakterystyka Inwestycji". SKO nie wyjaśniło jednak, czy to właśnie ów dokument został potraktowany przez Burmistrza jako ww. zmiana wniosku i czy jest on kompletny; czy może jednak wskazana zmiana wniosku nastąpiła innym pismem Inwestora, a jeśli rzeczywiście innym, to jaka była jego treść. Tymczasem są to kwestie istotne z perspektywy obowiązującej zasady związania organu ustalającego warunki zabudowy wnioskiem inwestora (i jego późniejszym zmianami) – wywodzonej z art. 61 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organ właściwy do wydania decyzji w.z. – jak każdy organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające wniosku strony (tu: zob. art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) – jest związany wnioskiem (treścią żądania) inwestora, tak w zakresie określenia przedmiotu (rodzaju) projektowanej inwestycji, jak i jej poszczególnych parametrów oraz cech. Jeżeli więc w toku postępowania organ dojdzie do przekonania, że nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji o przedmiocie lub parametrach wskazanych we wniosku, to powinien zwrócić się do inwestora o odpowiednią modyfikację wniosku, a w razie niewyrażenia zgody przez inwestora na taką modyfikację, winien odmówić ustalenia warunków zabudowy. Nie jest natomiast władny ustalić ich w sposób istotnie odbiegający od treści wniosku. Powyższe prowadzi do wniosku, że dla przeprowadzenia pełnej i efektywnej kontroli decyzji w.z. pod kątem ewentualnych wad mogących skutkować jej nieważnością, SKO było zobligowane m.in. ustalić ostateczną treść wniosku Inwestora, uwzględniającą nie tylko jego wersję pierwotną, ale i wszystkie późniejsze uzupełnienia lub zmiany, które organ (SKO) winien zidentyfikować – czego błędnie w tej sprawie nie uczynił. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło zatem co najmniej przedwcześnie, bo bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozważenia oraz omówienia w uzasadnieniu decyzji, w tym bez odniesienia się do wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w toku postępowania przez Spółdzielnię – tj. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 i art. 127 § 3 k.p.a., które to naruszenie, z przyczyn wyżej wskazanych, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję SKO z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją zaskarżoną z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. S. z dnia [...] czerwca 2006 r., znak [...] W uzasadnieniu organ wskazał na przesłanki rażącego naruszenia prawa oraz podkreślił, że nie każde naruszenie prawa nosi znamiona rażącego. W toku postępowania administracyjnego dokonano uzupełnienia materiału dowodowego, przedłożona została między innymi mapa zasadnicza, którą należało zidentyfikować jako załącznik graficzny do decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Na mapie tej sporna działka (figurująca dziś w ewidencji jako [...]) została oznaczona numerem [...]. Numer ten został obwiedziony okręgiem, jak numery wszystkich działek objętych przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy. Nadto działka ta zlokalizowana jest na obszarze opisanym na załączniku graficznym jako obszar terenu planowanej inwestycji. Ponadto pismem z dnia [...].06.2019r., Burmistrz M. S. przesłał w załączeniu: kserokopię decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r. wraz z załącznikiem graficznym i częścią tekstową analizy; kserokopię wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...].03.2016r., który to wniosek potraktowany był jako nowy wniosek, a nie jako zmiana. Nadto po przeanalizowaniu ponownie akt sprawy wynika, że opinia Referatu S. K. i O. Ś. tut. Urzędu była jedyną opinią/uzgodnieniem w sprawie. Zapisy tej opinii zostały wpisane w treść decyzji w ust. 4 pkt 2, dotyczącym obsługi komunikacyjnej, co inwestor ubiegając się o decyzję pozwolenia na budowę winien był zrealizować.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółdzielnia domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art.7, 77, 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, naruszenie art.113 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe oznaczenie w decyzji w.z. numeru działki, czego nie można skorygować przez sprostowanie, naruszenie § 3 ust.1 rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez niezasadne przyjęcie, że decyzja nie jest wydana dla określonej działki budowlanej tylko dla określonego terenu, naruszenie art.10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie czynnego udziału i pozbawienie możliwości wypowiedzenia się na każdym stadium postępowania skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 159; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Nadto w myśl art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. S. z [...] czerwca 2006 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy, na wniosek A. Sp. z o.o. z siedzibą w P., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze wraz z parkingami, placami zabaw i rekreacji, na działkach nr geod.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w S. przy ul. [...] i ul. [...] ("decyzja w.z."), Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreśłić, że w niniejszej sprawie zapadł już wcześniej wyrok WSA z dnia 7 grudnia 2017 r. (sygn. akt IV SA/Po 684/17), którym uchylono decyzję SKO w [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę SKO zleciło w trybie art. 136 k.p.a. organowi I instancji uzupełnienie akt sprawy poprzez: przesłanie wszystkich części mapy (stanowiącej analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w formie graficznej oraz stanowiącej załącznik do decyzji), załączników graficznych do decyzji o warunkach zabudowy, co pozwoli na jednoznaczne ustalenie jaki został tą decyzją objęty obszar analizowany; ewentualne opisanie i uporządkowanie fragmentów map zawartych w aktach sprawy i wyjaśnienie czy stanowią one załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy; wyjaśnienie czy Inwestor ubiegał się o sprostowanie omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a., związane z numerem działki (zamiast nr [...] winno być [...]); przesłanie wyników analizy, lub wyjaśnienie czy były one w ogóle sporządzone; przesłanie pozostałych stron analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w formie opisowej (w aktach znajduje się tylko pierwsza strona tego dokumentu) - analiza ta winna dotyczyć sprawy opisanej inwestycji; wyjaśnienie kwestii uzgodnień i opinii wymaganych przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy (m.in. na podstawie art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - czy wszystkie dokonane uzgodnienia zostały należycie udokumentowane i czy wydane rozstrzygnięcie (decyzja o warunkach zabudowy) jest zgodne z ich treścią; przesłanie pisma z dnia [...].05.2006 r.; przesłanie pisma określonego jako zmiana lub uzupełnienie wniosku z dnia [...].03.2006.; opisanie i wskazanie czy pismo opatrzone datą [...].03.2006r. (jako data wpływu do organu) o nazwie "Charakterystyka Inwestycji" zostało potraktowane jako zmiana wniosku i czy wniosek jest kompletny. Czy też zmiana wniosku została dokonana innym pismem Inwestora, jeśli tak to jakim i jaka była jego treść.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa".

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w niniejszym składzie SKO zastosowało się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] grudnia 2017 r. i wszechstronnie zbadało sprawę pod kątem występowania wszystkich przesłanek nieważności decyzji.

W toku postępowania administracyjnego dokonano uzupełnienia materiału dowodowego, przedłożona została między innymi mapa zasadnicza, którą należy zidentyfikować jako załącznik graficzny do decyzji z dnia [...] czerwca 2006r. Na mapie tej sporna działka (figurująca dziś w ewidencji jako [...]) została oznaczona numerem [...]. Numer ten został obwiedziony okręgiem, jak numery wszystkich działek objętych przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy. Nadto działka ta zlokalizowana jest na obszarze opisanym na załączniku graficznym jako obszar terenu planowanej inwestycji. Zatem decyzję o warunkach zabudowy wydano m.in. dla terenu obejmującego obecną działkę [...] (oznaczonego wówczas na mapie zasadniczej numerem [...]) i dla tego terenu przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dodatkowo, w toku postępowania administracyjnego, uwzględniając kolejne zalecenia Sądu, Kolegium ustaliło, iż w dniu [...].10.2019 r. Burmistrz M. S., działając na wniosek A. Sp. z o.o. - wydał postanowienie o odmowie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Burmistrza M. S. nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r poprzez zmianę wskazanego w decyzji numeru działki z [...] na [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez SKO w P. (postanowienie z dnia [...] stycznia 2020 r.). Natomiast wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 245/20 WSA w Poznaniu oddalił skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] stycznia 2020 r.

Dodatkowo, uwzględniając kolejne zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu, pismem z dnia [...].06.2019r., Burmistrz M. S. przesłał w załączeniu: kserokopię decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r. wraz z załącznikiem graficznym i częścią tekstową analizy; kserokopię wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...].03.2016r., który to wniosek potraktowany był jako nowy wniosek, a nie jako zmiana; kserokopię pisma z dnia [...].05.2016r.; kserokopię zaopiniowanego projektu decyzji przez Referat S. K. i O. Ś. tut. Urzędu. Brak jest także informacji, aby Inwestor ubiegał się o sprostowanie omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a., związanej z numerem geodezyjnym działki.

Odpowiadając na kolejne pismo Kolegium (z art. 136 k.p.a.), Urząd M. S. pismem z dnia [...].08.2019r., wskazał, że przesłana pismem z dnia [...].06.2019r. kserokopia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2006r. wraz z załącznikiem graficznym i częścią tekstową analizy wskazuje, że organ nie jest w posiadaniu innych dokumentów, niż te które przekazał; przesłana kserokopia analizy (część tekstowa) zawiera się w swojej treści tylko na jednej stronie, natomiast załącznik graficzny do analizy nie jest w posiadaniu organu. Nadto po przeanalizowaniu ponownie akt sprawy wynika, że opinia Referatu S. K. i O. Ś. tut. Urzędu była jedyną opinią/uzgodnieniem w sprawie. Zapisy tej opinii zostały wpisane w treść decyzji w ust. 4 pkt 2, dotyczącym obsługi komunikacyjnej, co inwestor ubiegając się o decyzję pozwolenia na budowę winien był zrealizować.

Jak słusznie w ocenie Sądu SKO wskazało, w świetle aktualnego orzecznictwa NSA ewentualne wady analizy urbanistycznej, a nawet całkowity jej brak, same w sobie nie stanowią jeszcze dostatecznej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, o ile możliwość lokalizacji spornego obiektu na danym terenie nie jest wyłączona - np. dodajmy, z uwagi na niespełnienie wymogu kontynuacji funkcji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) lub pozostałych wymogów wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W omawianym przypadku w aktach sprawy znajduje się kserokopia analizy (część tekstowa), która jak wyjaśnił Burmistrz M. S. zawiera się w swojej treści tylko na jednej stronie. Przy czym jak wykazano w przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na badanym terenie jest dopuszczalna, spełnia wymogi ww. przepisów prawa - tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Słusznie organ wykazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie została wydana bez podstawy prawnej. W omawianym przypadku decyzja z dnia [...] czerwca 2006r. zawiera podstawę prawną. Jest nią mianowicie art, 59 ust 1, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2017 r. poz. 1073 ze zrn,). oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) i art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98, poz. 1071 z 2000r.). Brak tez spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Nadto należy stwierdzić, że zgodnie z art. 156 § 2 kp.a. "Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło [...] lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne". Przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy Burmistrza M. S. nr [...], znak: [...] została wydana w dniu [...] czerwca 2006., zatem minęło [...] lat od jej wydania. Dlatego SKO w P. słusznie odstąpiło od analizy przesłanek pkt 1, 3, 4 i 7 k.p.a. Ponadto w uzasadnieniu wskazało, iż zbadało pozostałe przesłanki z art. 156 kpa tj. pkt 5 i 6, i prawidłowo nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo należy wskazać, że nie stwierdza się nieważności decyzji, która wywołała nieodwracalne skutki prawne. W niniejszej sprawie zostało wydane pozwolenie na budowę, a budynek został wybudowany i zamieszkany. Poza tym decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący w ocenie Sądu nie wywiera skutków, które byłyby niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności (tu: decyzji SKO) na podstawie akt sprawy (zob. art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), co oznacza, że podstawę wyrokowania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania (por. wyrok NSA z 18.11.2008 r., II FSK 1162/07, CBOSA) oraz, że co do zasady, zakazane jest uwzględnianie okoliczności nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok WSA z 15.12.2008 r., VI SA/Wa 2099/05, CBOSA). Przy tym “akta sprawy" w powyższym rozumieniu oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zarazem sąd jest zobligowany przyjmować – co szczególnie istotne w niniejszym postępowaniu – że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu (por. wyrok NSA z 01.02.2008 r., I OSK 1548/06, CBOSA).

W tym kontekście, ponieważ brak było na obecnym etapie postępowania uchybień w materiale dowodowym oraz postępowaniu wyjaśniającym sprawę, jak również nie ziściły się przesłanki nieważnościowe, a zostały prawidłowo wykonane wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 684/17, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.