Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1713/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 36  ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 338
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: Sędzia WSA Jakub Makuch Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Wodociągi M. sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 września 2023 r. znak NK.906.7.2023 w przedmiocie opłaty za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 września 2023 r., znak NP.906.7.2023 Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2023 r. w przedmiocie obciążenia Wodociągów M. sp. z o.o. (dalej: "skarżący") opłatą za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego polegające na poborze w dniu 27 czerwca 2023 r. wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi z wodociągu publicznego Z., w związku ze stwierdzeniem przekroczenia parametru mętności. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a."), art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 338 ze zm., dalej: "u.p.i.s.").

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 27 czerwca 2023 r. w godzinach od 12.35 do 12.40 pobrano próbki wody do spożycia przez ludzi. Ze sprawozdania badania wynika, że stan próbki nie budzi zastrzeżeń. Stwierdzono, że mętność wody wynosi 2,2-0,3 podczas gdy zalecany zakres wartości to do 1,0 NTU, wartość parametryczna akceptowalna przez konsumentów, bez nieprawidłowych zmian.

Pismem z dnia 3 lipca 2023 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie wezwał skarżącego do podjęcia działań zmierzających do poprawy jakości wody. Z wezwania wynika, że próby pobrane w dniu 27 czerwca 2023 r. wykazały podwyższoną mętność wody.

W piśmie z dnia 4 lipca 2023 r. skarżący podniósł, że dokonał własnych badań mętności wody, z których wynika, że wynoszą one 0,22 NTU, czyli pozostają w dopuszczalnych normach. W ocenie skarżącej doszło do pomyłki we wpisywaniu wyniku pomiaru dokonanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Krakowie. W związku z tym skarżący wniósł o weryfikację otrzymanego wyniku.

Z pisma z dnia 7 lipca 2023 r. wynika, że koszt analizy próbki wody pobranej w dniu 27 czerwca 2023 r. wynosi 44,30 zł (całkowity koszt badania z uwzględnieniem narzutu kosztów 43% i stawki godzinowej 61,40 zł).

Pismem z dnia 11 lipca 2023 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że badanie zostało przeprowadzone przez Dział Laboratoryjny Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Krakowie Odział Laboratoryjny w Tarnowie metodą akredytowaną, uzyskano powtarzalne wyniki 2,21 oraz 2,23 NTU.

W dniu 12 lipca 2023 r. skierowano do skarżącego pismo informujące o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia opłaty za czynności pojęte w związku ze sprawowanym nadzorem sanitarnym.

Decyzją z dnia 28 lipca 2023 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie: 1) ustalił opłatę 93 zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego polegające na poborze wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w dniu 27 czerwca 2023 r. z wodociągu publicznego Z.; 2) obciążył opłatą skarżącego. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 27 czerwca 2023 r. w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego pracownik dokonał poboru próby wody do badań laboratoryjnych w kierunku mikrobiologicznym i fizykochemicznym z wodociągu publicznego Z. – ujęcie. Analiza próbki wody wykazała, że potwierdzono podwyższoną mętność wody. Organ dokonał określenia opłaty na podstawie 36 ust. 1 u.p.i.s., § 2-6 w sprawie wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także zarządzenia nr 5/2023 Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Krakowie. Stosownie do § 2 rozporządzenia wysokość opłaty za badania laboratoryjne i inne czynności ustalono na podstawie – stawki za godzinę pracy: pobór prób (1/2 h – jedna próba); koszty materiałowe, w tym koszty odczynników, papieru i innych materiałów pomocniczych- 0,54 zł; koszty pośrednie -11,03 zł; koszty badań laboratoryjnych wykonanych przez podmioty zewnętrzne zgodnie z wyceną – 44,30 zł; razem – 92,56 zł, po zaokrągleniu 93 zł.

W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania, przeprowadzenie dowodu z treści obowiązującej normy prawnej w zakresie zasad wykonywania badań wody na okoliczność oceny, czy sposób prowadzenia badania zapewnia należyte zabezpieczenie przed wpływem czynników mogących mieć negatywny wpływ na wynik badania oraz potwierdzenia badań jakości wody zleconych przez stronę przed i po badaniu dokonanym przez organ na okoliczność jakości wody dostarczanej przez stronę. Skarżący podniósł, że niezasadne było obciążenie go opłatą za czynności bieżącego nadzoru sanitarnego. Podniósł, że wyniki badań fizykochemicznych dla mętności wody gminnego wodociągu publicznego Z. wykazują stabilny i niezmienny poziom mierzonych wartości i kształtują się znacznie poniżej przyjętej normy na poziomie 1 NTU. Skarżący podniósł, że w dniu badania dokonał badań we własnym zakresie w punkcie zgodności. Wyniki badań wykazały mętność na poziomie 0,22 NTU. Skarżący podkreślił, że powtórzył badania w kolejnych dniach i każde badanie wykazało wyniki poniżej normy. Skarżący podniósł, że wartości mętności wody w ujęciu są znacznie poniżej normy, a nadto zwrócił uwagę, że w przypadku gdy wyniki badań nie wykażą naruszenia wymagań przewidzianych w przepisach prawa, od jednostki organizacyjnej nie pobiera się opłaty. Zdaniem skarżącego poziom mętności poniżej 1,0 NTU to wynik zalecany, ale nie ma obowiązku jego dotrzymywania. Obowiązek ten nie wynika, ani z przepisów prawa unijnego, ani zaleceń WHO. Wątpliwości skarżącego budzi również sposób wyliczenia opłaty, w tym w szczególności przyjęte w decyzji średnie wynagrodzenie pracowników stacji epidemiologicznej.

Decyzją z dnia 20 września 2023 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 27 czerwca 2023 r. upoważniony pracownik PPIS pobrał próbki wody do badań laboratoryjnych. W badaniach wykonanych przez Oddział Laboratoryjny w Tarnowie Laboratorium Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej stwierdzono przekroczenie parametru mętności – wynik 2,2 NTU. Organ wskazał na treść art. 36 ust. 1 u.p.i.s. Zaskarżona decyzja nie uchybia wymaganiom odnoszącym się do sposobu naliczenia opłaty. Naliczone w decyzji płatniczej koszty są kosztami badania laboratoryjnego, czyli stanowią koszt bezpośredni ujęty w decyzji. Odnosząc się do zarzucanych przez skarżącego błędnych wyników badań, organ II instancji wskazał, że w badaniu otrzymano powtarzalne wyniki – 2,1 i 2,23 NTU, dające średnią 2,2 NTU. Badanie zostało wykonane metodą akredytowaną (nr akredytacji AB 601). W rezultacie, za bezzasadny uznał organ zarzut błędu pomiaru, wskazując że punktem odniesienia nie mogą być późniejsze próbki. Odnosząc się do zarzutu braku naruszenia rozporządzenia Ministra Zdrowia, MPWIS wskazał, że mętność sama w sobie nie zawsze stanowi zagrożenie dla zdrowia, jest natomiast ważnym czynnikiem potencjalnej obecności zanieczyszczeń, mogącym mieć wpływ na zdrowie, a zatem istotne jest ustalenie przyczyn mętności wody i jej usuniecie. Wynik 2,2 NTU jest wynikiem wskazującym na nieprawidłowość. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane do podejmowania działań, aby woda spełniała określone parametry wskazane w części C załącznika nr 1 do rozporządzenia. Uzyskany wynik badania wskazuje, że wynik nie został dochowany.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przed radcę prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 36 ust. 2 u.p.i.s. w zw. z lp. 2 tabeli nr 2, część C załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi mające wpływ na rozstrzygnięcie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek błędnego uznania, że w wyniku badań stwierdzono naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych, w sytuacji gdy takiego naruszenia nie można stwierdzić, ponieważ przepisy nie określają maksymalnej mętności wód podziemnych a wskazują one na zalecenia co do mętności, które to zalecenia nie stanowią wymagań higienicznych i zdrowotnych, o których mowa w art. 36 ust. 2 u.p.i.s. co winno skutkować niepobraniem opłat od skarżącego;

- naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich niezbędnych czynności koniecznych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w odwołaniu, a także poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i uznanie, że stwierdzenie mętności w wodzie było prawidłowe, a sama mętność wskazuje na nieprawidłową jakość wody, gdyby natomiast organ prawidłowo zbadał sprawę, stwierdziłby, że mętność nie jest spowodowana nieprawidłową jakością wody. W uzasadnieniu zarzutów skarżący wskazał, że organy nie podjęły działań, takich jak choćby zbadanie ilości mikroorganizmów w próbce, nie wyjaśniono przyczyn mętności wody. Skarżący wskazał, że skoro w próbce nie wykryto żadnych mikroorganizmów oznacza to, że mętność wody nie stanowiła żadnego zagrożenia dla ludzi, a zatem nie była nieprawidłowa. Zdaniem skarżącego, pomijając kwestię zasadności nałożenia na skarżącego opłaty, wątpliwości budzi również sposób określenia jej wysokości.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności decyzji przeprowadzona zgodnie z ww. granicami wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowo zastosowaną normą prawa materialnego, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

W niniejszej sprawie niesporny był następujący stan faktyczny: w dniu 27 czerwca 2023 r. dokonano u skarżącego kontroli jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w zakresie spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. z 2017 r., poz. 2294 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Pobrano próbkę wody W/701/W. Z wyników badań z dnia 30 czerwca 2023 r. wynika, że stwierdzono: mętność 2,2. Z wyników badań z dnia 7 lipca 2023 r. wynika, że w próbce nie wykryto mikroorganizmów, bakterii coli, escherichi coli, enternokoków kałowych.

Sporną okolicznością jest, czy dopuszczalne było w świetle art. 36 ust. 2 u.p.i.s. nałożenie na skarżącego opłaty za czynności związane z bieżącym nadzorem sanitarnym, skoro jedynym nieprawidłowym parametrem była mętność wody powyżej 1 NTU, w sytuacji, gdy nie stwierdzono w próbkach obecności bakterii, ani innych mikroorganizmów. Sporne było również, czy prawidłowo określono wysokość opłaty nałożonej na skarżącego.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 u.p.i.s. za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Zgodnie natomiast z art. 36 ust. 2 u.p.i.s. za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tj. Dz. U. z 2023, poz. 537) nadzór nad jakością wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi sprawują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej na zasadach określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, z zastrzeżeniem art. 12b. Zgodnie z art. 13 ww. ustawy minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, określi, w drodze rozporządzenia m. in.: 1) wymagania dotyczące jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w tym wymagania bakteriologiczne, fizykochemiczne, organoleptyczne, 2) sposób oceny przydatności wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, 3) minimalną częstotliwość i miejsca pobierania do badania próbek wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, 4) zakres badania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, 5) program monitoringu jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (...).

Zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. z 2017 r., poz. 2294) program monitoringu jakości wody obejmuje wyniki badań jakości wody uzyskane w ramach: 1) wewnętrznej kontroli jakości wody przeprowadzanej przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, o której mowa w art. 5 ust. 1a ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zwanej dalej "ustawą"; 2) wewnętrznej kontroli jakości wody przeprowadzanej przez podmioty wykorzystujące wodę, pochodzącą z indywidualnego ujęcia w ramach działalności gospodarczej lub w budynkach użyteczności publicznej, budynkach zamieszkania zbiorowego lub podmiotach działających na rynku spożywczym, wykorzystujących wodę; 3) prowadzonego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nadzoru nad jakością wody, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia podmioty, o których mowa w § 6–8, podejmują wszelkie działania, aby woda spełniała wymagania określone dla: 1) parametrów wskaźnikowych określonych w części C załącznika nr 1 do rozporządzenia; 2) dodatkowych wymagań chemicznych określonych w części D załącznika nr 1 do rozporządzenia; 3) substancji promieniotwórczych określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Zgodnie z załącznikiem nr 1 (parametry i wartości parametryczne jakim powinna odpowiadać woda) część C mętność wody – mętność – akceptowalny przez konsumentów i bez nieprawidłowych zmian. Zalecany zakres wartości do 1,0 NTU.

Na wstępie wskazać należy, że Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2017 r. (II OSK 2339/15), w świetle którego z treści art. 36 u.p.i.s. nie wynika, że warunkiem koniecznym do obciążenia osoby lub jednostki organizacyjnej jest uprzednie wydanie decyzji stwierdzającej naruszenie wymagań higienicznych lub zdrowotnych. Przepisy te jedynie stanowią, że w przypadku niestwierdzenia naruszenia tych wymagań nie pobiera się opłaty. Tym samym, a contrario należy przyjąć, że przesłanką obciążenia opłatą jest stwierdzenie naruszeń w zakresie wymagań higienicznych i sanitarnych. Za taką interpretacją powyższych przepisów przemawia nie tylko wykładnia językowa, ale także funkcjonalna.

Podkreślić należy, że przepisy rozporządzenia określają minimalne parametry wody, które pozwalają na uznanie jej za zdatną do picia przez ludzi (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r., III OSK 374/21). W treści rozporządzenia wyraźnie wskazano, że woda powinna spełniać kryterium mętności, akceptowalne przez konsumentów, nie przekraczać 1,0 NTU. Skoro zatem w toku bieżącej kontroli wody stwierdzono, że nie spełnia ona warunku mętności, z uwagi na przekroczenie wartości 1,0 NTU (2,2 NTU), zasadnym było obciążenie skarżącego kosztami kontroli.

W świetle powyższego, nie znajdują w ocenie Sądu na akceptację podniesione w skardze zarzuty, w świetle których z treści rozporządzenia nie wynika, aby istniała norma określająca obowiązek spełniania przez wodę określonych parametrów dotyczących mętności.

Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty dotyczące wadliwych wyników badań. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, iż wyniki badań dotyczą jednej próbki wody, wyniki dotyczące innych próbek wody nie mogą stanowić podstawy do oceny prawidłowości wyników. Należy zwrócić również uwagę, że w toku całego postępowania skarżący nie przedłożył żadnych "konkurencyjnych" wyników badań, z których wynikałoby, że w dacie badania woda spełniała kryterium mętności poniżej 1,0 NTU.W rezultacie, twierdzenia skarżącego należy uznać wyłącznie za polemikę z wynikami badań przeprowadzonymi przez Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r., zgodnie z którą kryterium mętności wody obejmuje wyłącznie poziom mętności akceptowalny przez konsumentów, bez wymagania dotrzymania wartości poniżej 1,0 NTU, należy w pierwszej kolejności wskazać, że powołany przez skarżącego akt prawny nie obowiązuje, ani nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Aktualnie obowiązującym aktem prawnym jest dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2184 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE 23.12.2020 r.). Podnieść należy, że dyrektywa ma na celu ochronę zdrowia ludzkiego przed niepożądanymi skutkami wszelkiego zanieczyszczenia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi poprzez zapewnienie, aby była ona zdrowa i czysta (punkt 2 preambuły oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy). Zgodnie z art. 4 ust. 1 bez uszczerbku dla ich obowiązków wynikających z innych przepisów prawa Unii, państwa członkowskie stosują środki niezbędne do zapewnienia, aby woda przeznaczona do spożycia przez ludzi była zdrowa i czysta. W celu spełnienia minimalnych wymogów niniejszej dyrektywy woda przeznaczona do spożycia przez ludzi jest zdrowa i czysta, jeśli spełnia wszystkie następujące wymogi: a) woda jest wolna od wszelkich mikroorganizmów i pasożytów oraz wszelkich substancji w ilościach lub stężeniach, które stanowią potencjalne niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego, b) woda spełnia minimalne wymogi określone w załączniku I części A, B i D; c) państwa członkowskie zastosowały wszelkie inne środki niezbędne do przestrzegania art. 5-14. Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy państwa członkowskie ustalają wartości mające zastosowanie do wody przeznaczonej do spożycia dla parametrów określonych w załączniku I. Natomiast, jak stanowi ust. 2 powołanego przepisu wartości parametryczne określone na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu nie mogą być mniej rygorystyczne niż wartości określone w załączniku I części A, B, C i D. Jeśli chodzi o parametry określone w załączniku I część C, wartości te ustala się wyłącznie do celów monitorowania oraz ze względu na zapewnienie spełniania wymogów określonych w art. 14. Z kolei w załączniku II do dyrektywy określono parametry mętności 0,3 NTU w 95 % próbek, i żadna nie przekracza 1 NTU.

Równocześnie, zgodnie z postanowieniami art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dyrektywy podlegają implementacji do prawa krajowego, a organy stosują prawo krajowe (stanowiące implementację prawa unijnego). W rezultacie, w niniejszej sprawie są to normy rozporządzenia oraz ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, które zgodnie z postanowieniami art. ust. 2 dyrektywy mogą ustanawiać bardziej rygorystyczne parametry wody. W załączniku C do dyrektywy wskazano, że woda powinna wykazywać mętność akceptowalną dla konsumentów, bez nieprawidłowych zmian. W rezultacie, za w pełni dopuszczalne należy uznać zaostrzenie tych wymogów przez prawodawcę krajowego poprzez określenie nieprzekraczalnej mętności na poziomie 1,0 NTU.

Mając na względzie powyższe uwagi, Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi, w świetle których brak jest normy nakazującej utrzymać poziom mętności wody poniżej 1,0 NTU.

Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących wadliwego określenia kosztów czynności związanych z bieżącym nadzorem sanitarnym.

W decyzji organu I instancji (utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją) określono w następujący sposób opłatę za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego: koszty bezpośrednie – pobranie prób 30 minut – 36,72 zł, koszty materiałowe (m. in. odczynniki) 0,54 zł; koszty pośrednie – narzut liczony jako stosunek procentowy kosztów bezpośrednich do kosztów pośrednich w wysokości 29,61% - 11,03 zł; koszty bezpośrednie zewnętrzne – koszty badań laboratoryjnych – 44,30 zł, łącznie 92,59 zł, a po zaokrągleniu 93 zł. W aktach znajduje się wycena kosztów analizy próbki wody na kwotę 44,30 zł (k. 10).

Należy wskazać, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r., nr 36, poz. 203, dalej: "rozporządzenie w sprawie opłat") wysokość opłat laboratoryjnych i opłat za inne czynności ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania. Jak stanowi § 3 rozporządzenia w sprawie opłat do bezpośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności obejmujące: 1) średnie wynagrodzenie pracowników stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne lub inne czynności, zwanych dalej "pracownikami", obliczane według godzinowych stawek osobistego zaszeregowania wraz z pochodnymi od wynagrodzenia; 2) koszty materiałowe, w tym w szczególności koszty odczynników i innych materiałów pomocniczych; 3) koszty podróży służbowych pracowników, w tym koszty należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej; 4) przeciętne koszty związane z działalnością rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych. Zgodnie z § 4 do pośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty działalności stacji sanitarno-epidemiologicznych poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności, obejmujące: 1) średnie wynagrodzenie pracowników administracji i obsługi wraz z pochodnymi od wynagrodzenia; 2) koszty usług pocztowych, telekomunikacyjnych i pralniczych; 3) koszty zużytej energii elektrycznej, wody i gazu; 4) koszty zakupu, zużycia i konserwacji aparatury i sprzętu laboratoryjnego; 5) koszty transportu. W zarządzeniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie określono w szczególności średnią stawkę godzinową pracownika stacji.

Zdaniem Sądu w decyzji organu I instancji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Sanitarnego uzasadniono oraz jednoznacznie określono kwoty składające się na opłatę nałożoną na skarżącego w drodze decyzji. Z treści protokołu poboru próbek wynika, że pobrano ją w godzinach od 12.25 do 12.40, a przed pobraniem próbki spuszczano wodę przez około 5 min, kran opalono, zdezynfekowano preparatem AEOROSIN 2000. Co więcej, w aktach sprawy znajduje się wycena badań próbki. przy wyliczaniu wysokości tej opłaty należy w decyzji wyjaśnić, co konkretnie składa się na koszty bezpośrednie i pośrednie (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r. o sygn. akt II OSK 1668/16). W decyzji wykazano co składa się na koszty bezpośrednie, pośrednie, a także podstawę zaokrąglenia opłaty.

W ocenie Sądu, organy zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie opłat prawidłowo określiły koszty czynności związane z bieżącym nadzorem sanitarnym, a zatem zarzuty skargi w tym zakresie Sąd uznał za niezasadne.

Art. 36 ust. 1 u.p.i.s. nie reguluje kwestii terminu płatności nałożonej opłaty. Opłaty pobierane na podstawie art. 36 ust. 1 u.p.i.s. są nieopodatkowanymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych. Zgodnie natomiast z art. 67 ustawy o finansach publicznych do należności, o których mowa w art. 60 stosuje się między innymi przepisy rozdziału III ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie natomiast z art. 47 ustawy ordynacja podatkowa, termin płatności podatku wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W rezultacie, prawidłowo organy określiły termin płatności opłaty.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skarżący nie wskazał, na czym polegają naruszenia powołanych w skardze przepisów, a jedynie podniósł, że niezasadnie organy ustaliły, że naruszone zostały normy określające mętność wody. Należy wskazać, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Tymczasem, w ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ustalono fakty istotne dla zastosowania normy stanowiącej podstawę zaskarżonej decyzji, a ustalenia w niej zawarte znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji innych niż podniesionych w skardze naruszeń. W ocenie Sądu decyzja została wydana w prawidło ustalonym stanie faktycznym sprawy, z prawidłowym zastosowaniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Mając na względzie powyższe, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.