Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 719/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3, art. 7 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 roku sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M.T. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z dnia [...], nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 w pomniejszonej wysokości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 124 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz.UE.L.2009. 30.16), art. 2 pkt 23, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 57 ust. 3, art. 58, art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L.2009.316.65), art. 2 lit. b i c Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.Urz.UE.L.2009.214.1), art. 3, art. 7 ust. 1, 1a, i ust. 2, art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r. poz. 1164 ze zm.) w zw. z art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015r. poz. 308), § 1 ust. 1 pkt 5, § 4, § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 11 marca 2010r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U. z 2010 r. Nr 39 poz. 211 z późn. zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 11 maja 2011r. strona złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2011, w treści którego ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (grupa upraw JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 46,60 ha, w tym działki rolne wykorzystywane w gospodarstwie jako trwały użytek zielony (grupa upraw JPO,TUZ) o łącznej powierzchni 1,52 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej (grupa upraw UPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 4,90 ha. Ponadto w treści wniosku strona ubiegała się o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca). Do wniosku strona załączyła materiał graficzny, na którym wskazała położenie zadeklarowanych do płatności gruntów rolnych.

Decyzją z dnia 28 listopada 2011r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. przyznał stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w tym jednolitą płatność obszarową, płatność uzupełniającą oraz płatność zwierzęcą do powierzchni zgłoszonej w treści wniosku. Decyzja została doręczona stronie w dniu 30 listopada 2011r.

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. wznowił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. dołączył do akt przedmiotowej sprawy raport z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie rolnym M.T. w dniu 22 lipca 2013r.

Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. uchylił decyzję dotychczasową i przyznał stronie jednolitą płatność obszarową w pomniejszonej wysokości oraz płatność uzupełniającą i płatność zwierzęcą do powierzchni zadeklarowanej w treści wniosku.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.:

1. art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

2. art. 105 § 2 K.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie;

3. art. 7 w zw. z art.77 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego i naruszenie tym samym zasady słusznego interesu obywateli oraz nieprzeprowadzenie postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.;

1. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego;

2. § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. 2004, nr 65, poz. 600 z późn. zm.);

3. art. 2, art. 19, art. 21, oraz art. 68 i 71a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników;

4. art. 86 i 87 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009;

5. pkt 53 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009

wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Do odwołania strona załączyła kopię protokołu z kontroli gospodarstwa rolnego przeprowadzoną przez jednostkę certyfikującą Ax. Sp. z o.o. z dnia 17 lipca 2011r.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy podniósł, że w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i wobec braku negatywnych przesłanek wynikających z art. 146 K.p.a. wyłączających dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, zasadnym było wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Odwołując się do treści art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nową okolicznością istotną dla sprawy było ustalenie, że na zadeklarowanych przez stronę we wniosku działkach rolnych AC, AE, T i Y nie była prowadzona działalność rolnicza.

Obowiązek prowadzenia działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności gruntach wynika z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przepis ten stanowi, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu dziatki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Wynikający z powyższego przepisu warunek, że do objęcia jednolitą płatnością obszarową kwalifikują się grunty, o których mowa w art. 124 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 73/2009. Zgodnie ze wskazanym przepisem do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003r. przy czym w myśl ust. 1 tego przepisu, powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych utrzymaną w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy są one wykorzystywane do produkcji, oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję.

W świetle wyżej wymienionych przepisów podstawowym warunkiem przyznania jednolitej płatności obszarowej jest prowadzenie działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności gruntach, przy czym sposób użytkowania zgłoszonych do płatności gruntów wyznaczają wymogi oraz normy dobrej kultury rolnej, których przestrzeganie jest zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy jednym z podstawowych warunków przyznania wsparcia.

W niniejszej sprawie ustalenie przez organ I instancji, że na zadeklarowanych przez rolnika we wniosku działkach rolnych AC, AE, T i Y nie była prowadzona działalność rolnicza zgodnie z normami, co stanowiło okoliczność istotną dla sprawy przesądzającą o braku kwalifikacji przedmiotowych gruntów do przyznania płatności. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego wskazana powyżej okoliczność istotna dla sprawy istniała już w dniu z dnia 28 listopada 2011r. lecz nie była organowi znana. Podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie stanowiły wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym wnioskodawczyni w dniu 22 lipca 2013r., która obejmowała weryfikację kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności działek. Kontrola przeprowadzona została metodą inspekcji terenowej, która polega na weryfikacji w terenie położenia oraz granic zadeklarowanych przez rolnika we wniosku działek rolnych, pomiarze powierzchni upraw przy wykorzystaniu dopuszczalnych metod (w rozpatrywanej sprawie był to pomiar za pomocą urządzenia GPS), odwzorowaniu dokonanych ustaleń na materiale graficznym i ewentualnie zobrazowaniu stanu gruntów poprzez sporządzenie dokumentacji fotograficznej. Wyniki przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w protokole z czynności kontrolnych spełniającym wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W treści protokołu wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. W punkcie 6 danych z kontroli wskazana została, uwzględniona przy ustalaniu powierzchni działek rolnych, tolerancja pomiaru. Ponadto zawarte w protokole z czynności kontrolnych wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicach z pomiaru powierzchni działek, stanowiących załącznik do protokołu, kontrolujący nanieśli granice poszczególnych upraw oraz wskazali miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. M.T. nie była obecna podczas przeprowadzania czynności kontrolnych, nie wpływa to jednak na wiarygodność dowodu z oględzin, gdyż zgodnie z art. 27 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 kontrole są przeprowadzane bez uprzedzenia. Jeżeli nie zagrażałoby to celowi kontroli, można zawiadomić o niej z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 14 dni. Nieobecność producenta nie wpływa zatem na przebieg czynności kontrolnych oraz na ważność wyników kontroli.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono m.in., że na działkach rolnych AC, AE, T i Y nie była prowadzona działalność rolnicza. Będące przedmiotem kontroli na miejscu działki rolne AC, AE, T i Y odpowiadają działkom rolnym AC, AE, T i Y, zgłoszonym przez stronę we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011. Powyższe okoliczności wynikają z porównania położenia, powierzchni oraz granic przedmiotowych działek, wskazanych przez stronę na złożonych wraz z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2011 załącznikach graficznych, oraz szkiców z pomiaru powierzchni działek dołączonych do raportu z czynności kontrolnych. Wobec powyższego zachodzi tożsamość przedmiotu kontroli przeprowadzonej w dniu 22 lipca 2013r. z danymi zadeklarowanymi przez stronę we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011. W treści wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 strona wskazała, że na działce rolnej AC o powierzchni 0,25 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr 155, oraz na działce rolnej AE o powierzchni 0,20 h, położonej na działce ewidencyjnej nr 245, znajduje się trwały użytek zielony. Natomiast na działce rolnej T o powierzchni 1,05 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr 157, oraz na działce rolnej Y, położonej na działce ewidencyjnej nr 212, jest prowadzona uprawa orzecha włoskiego.

Zgodnie z art. 2 lit. c Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009 trwałe użytki zielone oznaczają grunty zajęte pod uprawę, traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92, obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005; a w tym celu "trawy lub inne pasze z roślin zielonych" oznaczają wszelkie rośliny zielne, rosnące tradycyjnie na naturalnych użytkach zielonych lub zazwyczaj zawarte w mieszankach nasion przeznaczonych do zasiewania użytków zielonych lub łąk w państwie członkowskim (wykorzystywanych bądź nie do wypasania zwierząt). Państwa członkowskie mogą uwzględnić rośliny uprawne wyszczególnione w załączniku 1. Przy czym objęcie trwałego użytku zielonego płatnością w ramach systemów wsparcia bezpośredniego obostrzone jest zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy przestrzeganiem przez rolnika norm dobrej kultury rolnej. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm, w przypadku trwałych użytków zielonych z wyjątkiem łąk i pastwisk wymienionych w pkt 2 i 4 -okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw, przy czym w myśl § 4 tego rozporządzenia grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem:

1) drzew i krzewów:

a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb,

c) niewpływających naprowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną;

2) gruntów, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar.

Natomiast w myśl art. 2 lit. b Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009 "uprawy trwałe" oznaczają uprawy niepodlegające rotacji, inne niż trwałe użytki zielone, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się zbiory, w tym szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji, przy czym zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie minimalnych norm, wieloletnie plantacje trwałe uznaje się za utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli są utrzymywane w stanie niezachwaszczonym.

W świetle powyższych okoliczności trwały użytek zielony kwalifikujący się do objęcia płatnością to grunt uprawiany, ukierunkowany na uprawę konkretnych traw lub innych roślin zielnych powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysianych) lub samosiewnych, nieporośnięty drzewami i krzewami za wyjątkiem wskazanych w § 4 rozporządzenia w sprawie minimalnych norm, na którym rolnik przeprowadza regularnie koszenie i usuwanie okrywy roślinnej w terminie do 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. Natomiast uprawy trwałe to grunty niepodlegające rotacji, inne niż trwałe użytki zielone, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i daj ą powtarzające się zbiory. Jak natomiast wynika z treści raportu z kontroli przeprowadzonej w dniu 22 lipca 2013r. na działkach rolnych AC, AE, T i Y stwierdzono odłóg. W odróżnieniu zatem od trwałego użytku zielonego i upraw trwałych, odłóg to nieuprawiany grunt porolny, pozostawiony bez ingerencji człowieka przez wiele lat, który początkowo zarasta roślinnością segetalną, a następnie ruderalną oraz mało wartościowymi gatunkami krzewów i drzew, jak jeżyna, wierzba, brzoza, olcha.

Odłóg to zatem obszar, na którym zaprzestano prowadzenia działalności rolniczej na przestrzeni kilku lat, co w efekcie prowadzi do zachodzenia procesów degradujących taki grunt pod względem użyteczności rolniczej. Materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności kontrolnych, a w szczególności zdjęcia wykonane na działkach tj. zdjęcia nr 132, 133, 116, 117, 118 i 119 wykonane na działce rolnej AC, zdjęcia nr 105, 106, 130 i 131, wykonane na działce AE, oraz zdjęcia nr 104, 122, 123, 124, 125 i 126 obrazujące sposób użytkowania działki rolnej T i zdjęcia nr 127, 128 i 129 wykonane na działce rolnej Y potwierdzają, że cała powierzchnia działek pokryta jest niewykoszoną dzikorosnącą roślinnością, wieloletnimi chwastami oraz samosiejkami drzew i krzewów wskazującymi, że grunt ten nie był użytkowany rolniczo.

Odpowiadając na zgłoszone przez stronę zarzuty do raportu z kontroli, w notatce służbowej z dnia 18 kwietnia 2014r. inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne odnosząc się do działki AC - działka ew. 155, wskazali, że zdjęcia o nr 116, 117, 118, 119 obrazują grunt nieużytkowany rolniczo, nie kwalifikujący się do przyznania płatności. Na zdjęciach widoczne są zadrzewienia, chwasty dwuletnie (m.in. oset) oraz roślinność wieloletnia, co spowodowało, że zastosowano kod DR18. W przypadku działki rolnej AE - działka ew. 245 zdjęcia o nr 130, 131, 132 nie przedstawiają gruntu użytkowanego rolniczo. Na pow. 0,20 ha zastosowano kod DR18, ponieważ grunt nie jest użytkowany rolniczo. Tak samo na działce rolnej AC, stwierdzono roślinność wieloletnią dwuletnią oraz występujące na niej zadrzewienia, które wykluczają możliwość zakwalifikowania działki rolnej do deklarowanej grupy upraw. Działka rolna T o nr ew. 157 również nie kwalifikowała się do przyznania płatności z uwagi na występującą roślinność dwuletnią wieloletnią oraz samosiejki drzew, co zostało udokumentowane zdjęciami o nr 122-126. Z kolei na działce rolnej Y, działka o nr ew. 212, na powierzchni 0,10 ha stwierdzono chwasty wieloletnie m.in. wrotycz oraz samosiejki drzew. Powyższe okoliczności udokumentowano zdjęciami o nr 127-129.

Ponadto wskazano również, że kolejnym dowodem potwierdzającym okoliczność, że działki rolne nie są użytkowane rolniczo jest raport pokontrolny jednostki certyfikującej Ax. z dnia 25 września 2012r. zawierający adnotacje, że w tym dniu na działkach rolnych AC, AE, T, Y nie zostały wykonane żadne zabiegi uprawowe (np. koszenie). W rejestrze działań agrotechnicznych prowadzonym przez beneficjenta widnieje zapis, że koszenie trawy wykonano w październiku 2012r. Tymczasem stwierdzona w dniu kontroli na ww. działkach rolnych roślinność znajdowała się w takim stadium rozwojowym, że nie wskazywała, że w październiku 2012r. zabieg agrotechniczny podany w rejestrze został wykonany.

Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w toku czynności kontrolnych materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że stan, w jakim znajdowały się grunty w dniu kontroli, jest efektem kilkuletniego braku rolniczego użytkowania przedmiotowych gruntów (zgodnie z opinią inspektorów przeprowadzających czynności kontrolne, okres zaniechania użytkowania rolniczego przedmiotowych działek wynosi co najmniej 2 lata) i tym samym niepodważalna jest opinia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, że nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli na miejscu istniały także w dniu wydania decyzji z dnia 28 listopada 2011r. Jako dowód poważający ustalenia kontroli nie można uznać argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu wskazujących, że widoczne na zdjęciach zadrzewienia nie znajdują się na zgłoszonych we wniosku działkach. W treści pisma z dnia 12 maja 2014r. wykonawca kontroli podał, że działki będące przedmiotem kontroli zostały prawidłowo zlokalizowane i zmierzone w zadeklarowanych przez wnioskodawcę granicach, czego dowodem jest wynikowy plik zapisany zawierający granice pomierzonych obiektów w postaci wektorowej, stanowiący załącznik do raportu z kontroli. Dowodem podważającym ustalenia kontroli nie są również wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 4 grudnia 2012r. przez jednostkę certyfikującą. Kontrole przeprowadzane przez jednostkę certyfikującą odbiegają celami i sposobem realizacji od kontroli przeprowadzanych przez ARiMR. Kontrole jednostki certyfikującej przeprowadzane są na innej podstawie prawnej i odmienny jest również zakres kontroli przeprowadzanych przez te organy. Jednostka certyfikująca Ax. Sp. z o.o. posiada upoważnienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do działania jako jednostka certyfikująca w rolnictwie ekologicznym w zakresie ekologicznej uprawy roślin i utrzymania zwierząt, produktów przetworzonych (przetwórstwo produktów ekologicznych oraz produkcja pasz i drożdży), wprowadzania na rynek produktów ekologicznych, także importowanych z państw trzecich oraz zbioru z stanu naturalnego - w tym do wydawania i cofania certyfikatów w rolnictwie ekologicznym. Natomiast kontrole ARiMR obejmują weryfikację spełnienia warunków przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określonych m.in. w przepisach ustawy.

Zdaniem organu odwoławczego kontrola, której wyniki są podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, przeprowadzona została w sposób prawidłowy przez uprawniony podmiot. W toku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 22 lipca 2013r. stwierdzono nieprawidłowości, polegające na braku rolniczego użytkowania działek rolnych AC, AE, T i Y, które wypełniają przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § l pkt 5 K.p.a. W związku z powyższym obowiązkiem organu l instancji było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zapadłej w toku postępowania dotkniętego jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

W związku z powyższym w przypadku jednolitej płatności obszarowej powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 46,60 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w toku postępowania, kwalifikująca się do objęcia płatnością, wyniosła 44,96 ha (jak zostało wskazane powyżej do objęcia płatnością nie kwalifikują się działki rolne: AC o pow. 0,25 ha, AE o pow. 0,20 ha, T o pow. 1,05 ha i Y o pow. 0,10 ha. Ponadto powierzchnia działki rolnej R, ustalona na podstawie maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG), o którym mowa w art. 7 ust. 1a ustawy, wyznaczonego w systemie LPIS ustanowionym zgodnie z art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 dla działki ewidencyjnej nr 84, wyniosła 0,60 ha tj. 0,04 ha mniejsza aniżeli powierzchnia tej działki zadeklarowana przez stronę we wniosku. W przypadku pozostałych działek, przy ustalaniu należnej stronie płatności uwzględniona została cała zadeklarowana we wniosku powierzchnia). W związku z powyższym różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 1,64 ha co stanowi 3,6477 % powierzchni stwierdzonej.

Zgodnie z art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion, jak przewidziano w tytule IV rozdział l sekcje 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwu -krotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. W rozpatrywanej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekroczyła 3% powierzchni stwierdzonej, powierzchnia stwierdzona tj. 44,96 ha, została pomniejszona o dwukrotność zawyżenia tj. 3,28 ha (1,64 ha * 2 = 3,28 ha), co dało powierzchnię 41,68 ha, na którą została naliczona płatność JPO. Stawka płatności JPO na jeden hektar gruntu w 2011 roku wynosiła 710,57 zł.

W przypadku uzupełniającej płatności obszarowej powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 4,90 ha i była zgodna z powierzchnią stwierdzoną w toku postępowania, kwalifikująca się do objęcia płatnością, która wyniosła 4,90 ha.

W przypadku natomiast uzupełniającej płatności obszarowa do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca), powierzchnia trwałych użytków zielonych zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 1,52 ha, powierzchnia trwałych użytków zielonych stwierdzona w toku postępowania, kwalifikująca się do objęcia płatnością, wyniosła 1,07 ha (jak zostało wskazane powyżej do objęcia płatnością nie kwalifikują się działki rolne: AC o pow. 0,25 ha, i AE o pow. 0,20 ha). Stawka płatności zwierzęcej na jeden hektar gruntu w 2011 roku wynosiła 396,14 zł.

Zastosowanie pomniejszeń i wykluczeń wynikających ze wskazanych powyżej przepisów wymaga od organu administracji zbadania, czy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, a których wystąpienie uprawnia organ administracji do odstąpienia od stosowania obniżek i wyłączeń. Zgodnie ze wskazanym przepisem zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. W ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie przepis ten nie ma zastosowania, ponieważ złożony przez stronę wniosek nie był zgodny ze stanem faktycznym, na co wskazują wyniki kontroli na miejscu. Strona nie wykazała również, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości. Strona zgłosiła we wniosku działki, które nie były użytkowane rolniczo. Tymczasem wystąpienie z wnioskiem o przyznanie płatności jest zależne od woli strony i jej obowiązkiem jest staranne i rzetelne wykazanie okoliczności warunkujących spełnienie przesłanek do przyznania dopłat. Informacje podane przez stronę we wniosku są dla organu administracji wiążące i stanowią podstawę do jego oceny, w szczególności w zakresie różnic pomiędzy zadeklarowaną, a rzeczywistą powierzchnią upraw. Tym samym kluczowe znaczenie dla wyniku postępowania ma rzetelne odzwierciedlenie stanu działek wykorzystywanych rolniczo. Składając wniosek o przyznanie płatności strona oświadczyła, iż zna zasady przyznawania płatności i potwierdziła prawdziwość danych zawartych w treści formularza.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.:

1. art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

2. art. 105 § 2 K.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie;

3. art. 7 w zw. z art.77 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego i naruszenie tym samym zasady słusznego interesu obywateli oraz nieprzeprowadzenie postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.;

1. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego;

2. § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. 2004, nr 65, poz. 600 z późn. zm.);

3. art. 2, art. 19, art. 21, oraz art. 68 i 71a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników;

4. art. 86 i 87 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009;

5. pkt 53 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009

wniosła z ostrożności procesowej o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z dnia [...], który po wznowieniu postępowania w sprawie przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w tym jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej oraz płatności zwierzęcej na rok 2011, uchylił w całości własną decyzję z dnia 28 listopada 2011r. i przyznał płatności w pomniejszonej wysokości.

Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w związku z wynikiem kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącej w dniu 22 lipca 2013r., która obejmowała weryfikację kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności działek rolnych.

Wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Mimo samodzielności i odrębności procesowej tego postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1992r. sygn. akt SA/Wr 534/92, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (ONSA 1993, z. 4, poz. 92). Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 K.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2012 r. sygn. akt OPS 11/02, LEX nr 75104).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione w tym przepisem przesłanki. Nastąpi to zatem wówczas, gdy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne: są istotne dla sprawy; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał tę decyzję; wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Podnieść należy także, że w cyt. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. została użyta alternatywa, a nie koniunkcja, a zatem podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (por. wyrok SN z 6 marca 2002 r., III RN 75/01 - OSNAP 2002, nr 17, poz. 401). Z powyższego wynika, że pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu.

Powołując cytowaną powyżej normę prawną organ wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że taką nową, istotną dla sprawy okolicznością nieznaną organowi w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich na rok 2011 ale istniejącą w dacie jej wydania było ustalenie w toku kontroli na miejscu, że na zadeklarowanych przez stronę we wniosku działkach rolnych AC, AE, T i Y nie była prowadzona działalność rolnicza. Potwierdzeniem powyższej okoliczności jest raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzonych w dniu 22 lipca 2013r.

W ocenie sądu, analizując argumentację organu i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, należy zgodzić się ze stanowiskiem, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzje o przyznaniu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Co za tym idzie - sąd uznał, że były podstawy faktyczne i prawne do wznowienia postępowania, a w następstwie do wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej decyzji.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zgodnie natomiast z art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady UE nr 73/2009, powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych utrzymaną w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy są one wykorzystywane do produkcji, oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Do celów niniejszego tytułu "wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych" oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję do celów statystycznych.

Do celów przyznania płatności w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41) – art. 124 ust. 2 akapit pierwszy cyt. rozporządzenia.

W świetle wyżej wymienionych przepisów podstawowym warunkiem przyznania jednolitej płatności obszarowej jest prowadzenie działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności gruntach rolnych, przy czym sposób użytkowania zgłoszonych do płatności gruntów wyznaczają wymogi oraz normy dobrej kultury rolnej, których przestrzeganie jest zgodnie z cyt. powyżej art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy jednym z podstawowych warunków przyznania wsparcia.

W niniejszej sprawie we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 strona wskazała, że na działce rolnej AC o powierzchni 0,25 ha oraz na działce rolnej AE o powierzchni 0,20 ha znajduje się trwały użytek zielony. Natomiast na działce rolnej T o powierzchni 1,05 ha oraz na działce rolnej Y jest prowadzona uprawa orzecha włoskiego. W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącej w dniu 22 lipca 2013r. obejmującej weryfikację kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności działek rolnych ustalono, że na zadeklarowanych przez stronę we wniosku działkach rolnych AC, AE, T i Y nie była prowadzona działalność rolnicza. Kontrola przeprowadzona została metodą inspekcji terenowej, która polegała na weryfikacji w terenie położenia oraz granic zadeklarowanych we wniosku działek rolnych, pomiarze powierzchni upraw przy pomocy urządzenia GPS i odwzorowaniu dokonanych ustaleń na materiale graficznym i na sporządzonej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej, która obrazuje stan gruntów rolnych w dniu przeprowadzonej kontroli.

Zgodnie z art. 2 lit. b Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009, "uprawy trwałe" oznaczają uprawy niepodlegające rotacji, inne niż trwałe użytki zielone, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się zbiory, w tym szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji. Stosownie natomiast do treści art. 2 lit. c rozporządzenia "trwałe użytki zielone" oznaczają grunty zajęte pod uprawę, traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92, obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005; a w tym celu "trawy lub inne pasze z roślin zielonych" oznaczają wszelkie rośliny zielne, rosnące tradycyjnie na naturalnych użytkach zielonych lub zazwyczaj zawarte w mieszankach nasion przeznaczonych do zasiewania użytków zielonych lub łąk w państwie członkowskim (wykorzystywanych bądź nie do wypasania zwierząt). Państwa członkowskie mogą uwzględnić rośliny uprawne wyszczególnione w załączniku I.

Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm, w przypadku trwałych użytków zielonych z wyjątkiem łąk i pastwisk wymienionych w pkt 2 i 4 -okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. Stosownie natomiast do treści § 4 ust. i 2 cyt. rozporządzenia, grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem:

1) drzew i krzewów:

a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb,

c) niewpływających naprowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną;

2) gruntów, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar.

Stosownie zaś do treści § 6 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia, plantacje zagajników o krótkiej rotacji uznaje się za utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli:

1) są utrzymywane w stanie niezachwaszczonym;

2) są położone:

a) 1,5 m od granicy sąsiedniej działki gruntu, na której została założona taka plantacja lub użytkowanej jako grunt leśny,

b) 3 m od granicy sąsiedniej działki gruntu użytkowanej w sposób inny niż określony w lit. a.

Wieloletnie plantacje trwałe uznaje się za utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli są utrzymywane w stanie niezachwaszczonym.

Tymczasem z treści raportu z kontroli przeprowadzonej w dniu 22 lipca 2013r. wynika, że na działkach rolnych AC, AE, T i Y stwierdzono odłóg. Zgromadzony w toku czynności kontrolnych materiał dowodowy w postaci dokumentacji fotograficznej obrazującej stan gruntów rolnych, a w szczególności zdjęcia nr 132, 133, 116, 117, 118 i 119 wykonane na działce rolnej AC, zdjęcia nr 105, 106, 130 i 131, wykonane na działce AE, zdjęcia nr 104, 122, 123, 124, 125 i 126 obrazujące sposób użytkowania działki rolnej T i zdjęcia nr 127, 128 i 129 wykonane na działce rolnej Y potwierdzają, że cała powierzchnia działek pokryta jest niewykoszoną dzikorosnącą roślinnością, wieloletnimi chwastami oraz samosiejkami drzew i krzewów wskazującymi, że grunt ten nie był użytkowany rolniczo.

W ocenie sądu w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych prawidłowe jest stanowisko organów administracji, że warunkiem przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na dany rok kalendarzowy jest prowadzenie działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności gruntach zgodnie z wymogami dobrej kultury rolnej. Sąd podziela stanowisko organów, że skarżąca na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności za rok 2011 nie użytkowała rolniczo zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności działek rolnych AC, AE, T i Y.

Tym samym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie reguł i zasad ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Ustalony stan faktyczny na dzień składania wniosku, jak i wydania rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie spornych działek rolnych, pozwalał ocenić faktyczne ich użytkowanie. Prawidłowe jest stanowisko organów, że deklarowane przez skarżącą we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2011 działki nie były przez nią użytkowane rolniczo.

Wskazać także należy, że na osobie ubiegającej się o przyznanie płatności ciąży obowiązek, by udzielane informacje były zgodne z rzeczywistością. Nie jest rolą Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poszukiwanie dowodów w sprawie. Za niezasadny należy więc uznać zarzut naruszenia przez organy przepisów procesowych przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak też nieudzielenie skarżącej koniecznych pouczeń. Co do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, to w świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych, trudno uznać, że obowiązkowi temu uchybiono. W przypadku gdy sfera faktów jest niesporna i ustalona w sposób zupełny, a więc dający podstawę do zastosowania przepisu prawa materialnego, niezasadne jest czynienie organom administracji zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 3 ust. 2 ustawy)

Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W tym postępowaniu organ nie zatem ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. Ciężar dowodu spoczywa nie na organie, tylko na stronach oraz innych osobach uczestniczących w postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca oprócz protokołu z kontroli gospodarstwa rolnego przeprowadzonej w dniu 4 grudnia 2012r. przez jednostkę certyfikującą – Ax. Spółkę z o.o. nie przedstawiła żadnych innych dowodów potwierdzających inny stan faktyczny od tego, który został ustalony przez organy administracji. Kontrole przeprowadzane przez jednostkę certyfikującą odbiegają natomiast celami i sposobem realizacji od kontroli przeprowadzanych przez ARiMR. Kontrole jednostki certyfikującej przeprowadzane są na innej podstawie prawnej i odmienny jest również zakres tych kontroli. Jednostka certyfikująca Ax. Sp. z o.o. posiada upoważnienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do działania jako jednostka certyfikująca w rolnictwie ekologicznym w zakresie ekologicznej uprawy roślin i utrzymania zwierząt, produktów przetworzonych (przetwórstwo produktów ekologicznych oraz produkcja pasz i drożdży), wprowadzania na rynek produktów ekologicznych, także importowanych z państw trzecich oraz zbioru z stanu naturalnego - w tym do wydawania i cofania certyfikatów w rolnictwie ekologicznym. Natomiast kontrole ARiMR obejmują weryfikację spełnienia warunków przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określonych m.in. w przepisach ustawy.

Niezasadne są również postawione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Wskazać bowiem należy, że postępowanie wznowieniowe jest nowym postępowaniem administracyjnym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (głównym), a zatem organ administracji publicznej, wydając decyzję co do meritum sprawy, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. rozpoznaje sprawę na nowo, a więc stosuje przepisy obowiązujące w chwili wydawania tej nowej decyzji. Odstąpienie od powyższej zasady jest możliwe wówczas, gdy na podstawie wyraźnego upoważnienia zawartego w akcie prawnym, organ może stosować przepisy sprzed daty wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Reasumując stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ prawidłowo wyjaśnił, że podstawą wznowienia postępowań było ustalenie nowej okoliczności, tj. faktu nieużytkowania rolniczo wszystkich zadeklarowanych do płatności działek rolnych. Powyższa okoliczność nie była znana organowi pierwszej instancji przed wydaniem decyzji przyznającej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011, ale w dniu jej wydania istniała.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

D.Cz.