Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 36/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz–Grochowska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 03 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi D. N., J. N., W. G., S. G., K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy P. decyzją nr [...] z dnia 21 września 2023 r., na podstawie art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), ustalił warunki zabudowy na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dla inwestycji polegającej na: budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 8MWp, przewidzianej do realizacji na część działki nr geod.: [...], arkusz 2, obręb D., gmina P..

Wójt określił rodzaj inwestycji wskazując na budowę farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 8MWp. Jako funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano infrastrukturę techniczną, OZE - wytwarzanie energii elektroenergetycznej.

W zakresie wymagań dotyczących nowej zabudowy organ I instancji wskazał:

1) linia zabudowy:

nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 6,0 m od granicy działki z drogą publiczną gminną, stanowiącą działki nr ewid. [...], [...], zgodnie z załącznikiem graficznym do niniejszej decyzji,

2) wielkość powierzchni nowej zabudowy: łączna powierzchnia paneli fotowoltaicznych: nie więcej niż 3,8 ha; liczba paneli fotowoltaicznych: nie więcej niż 20000 sztuk; powierzchnia pojedynczej stacji transformatorowej: nie więcej niż 18 m˛; liczba stacji transformatorowych: do 8 sztuk,

3) minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynnego: 30% powierzchni wnioskowanego terenu;

4) szerokość elewacji frontowej: dla pojedynczej stacji transformatorowej: do 5,5 m; dla pojedynczego stołu fotowoltaicznego: nie ustala się;

5) liczba kondygnacji: dla pojedynczej stacji transformatorowej: nie ustala się; dla pojedynczego stołu fotowoltaicznego: nie ustala się;

6) całkowita wysokość obiektów budowlanych: dla pojedynczej stacji transformatorowej: nie wyżej niż 4,0 m; dla pojedynczego stołu fotowoltaicznego: nie wyżej niż 4,0 m;

7) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, spodu gzymsu, attyki: dla stacji transformatorowej: nie ustala się; dla pojedynczego stołu fotowoltaicznego: nie ustala się;

8) geometria dachu (ustalone parametry nie dotyczą: lukarn, naczółków, wykuszy oraz zadaszeń wejść): kąt nachylenia pojedynczego stołu fotowoltaicznego: od 15° do 45°; dla pojedynczej stacji transformatorowej: dach płaski o kącie nachylenia połaci dachowej do 12°;

9) inne ustalenia: brak.

Odnośnie warunków i wymagań w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi wskazano, że inwestycja musi być zgodna z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.) oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. 2022 r. poz. 1029 ze zm.) w zakresie dotyczącym przedmiotowej inwestycji.

Wójt określił wymogi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz obowiązek uwzględnienia warunków związanych z istniejącą na terenie inwestycji infrastrukturą elektroenergetyczną.

W motywach rozstrzygnięcia Wójt wskazał, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołączona została w decyzja Wójta Gminy P. z 28 czerwca 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określająca warunki wykorzystania terenu. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) przedmiotowa inwestycja o powierzchni terenu objętego inwestycją większego niż 0,5 ha i położona na obszarze form ochrony przyrody należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Teren inwestycji nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji ustalił, że teren, na którym realizowana ma być przedmiotowa inwestycja składa się z działki oznaczonej w ewidencji gruntów jako grunty orne (klasy RVI) i łąki trwałe (klasy ŁV). W toku postępowania zgodnie z obowiązującymi wymogami art. 53 u.p.z.p. organ uzyskał niezbędne uzgodnienia.

Organ przywołał art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym i stwierdził że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w przywołanych przepisach.

Odnosząc się do wniesionego w toku postępowania pisma D. i J. N., W. i S. G. oraz K. H. organ I instancji wskazał, że wszystkie podnoszone zastrzeżenia nie mają zastosowania w niniejszym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Dokumentacja zgromadzona w postępowaniu dot. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki nr [...] położonej w obrębie D. dostępna była dla stron postępowania oraz społeczeństwa na każdym etapie tego postępowania.

Decyzja z 21 września 2023 r. zawiera załączniki w postaci analizy funkcji i cech zabudowy wraz z jej częścią graficzną oraz część graficzną decyzji na kopii mapy zasadniczej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli D. i J. N., W. i S. G., K. H.. Zarzucili jej naruszenie art. 61 ust. 3 oraz art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu wskazali, że zlokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, albowiem inwestycje tego rodzaju mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób zdaniem Odwołujących się uznać, że lokalizacja farm fotowoltaicznych miałaby być zwolniona od spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. W obrębie 100 metrów od planowanej inwestycji istnie bowiem zabudowa mieszkaniowa – domy jednorodzinne, co powinno być brane pod uwagę. Tak wielka farma fotowoltaiczna zburzy zdaniem Odwołujących się harmonię i nie będzie tworzyć urbanistycznej całości.

Zarzucili organowi I instancji, że w związku z § 3 ust pkt 54 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zwrócił się o opinię do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W.. Odwołujący się podnieśli szereg zarzutów odnoszących się do decyzji środowiskowej wydanej przez Wójta Gminy P. w dniu 28 czerwca 2023 r. dla przedmiotowej inwestycji.

Decyzją z dnia 22 listopada 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wójta Gminy P. z 21 września 2023 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 8 MWp na działce nr [...], obręb D..

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 ppkt a) ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii farma fotowoltaiczna mieści się w pojęciu instalacji odnawianego źródła energii, to brak jest podstaw do tego, aby w dalszym ciągu posiłkując się orzecznictwem sprzed tej nowelizacji wywodzić, że elektrownie fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Zmiana art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nastąpiła 29 sierpnia 2019 r. i z tym dniem zdaniem organu treść tego przepisu została rozszerzona przez wskazanie instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zmiana ustawy w zakresie brzmienia art. 61 ust. 3 ustawy zdezaktualizowała zatem rozbieżności w orzecznictwie, jakie pojawiały się w zakresie definiowania urządzeń infrastruktury technicznej.

Zdaniem SKO przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Tego typu uznanie rodzi dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ zweryfikował zatem że inwestycja spełnia dalsze przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 3-6 u.p.z.p. Spełniony został warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., bowiem inwestycja nie wymaga zapotrzebowania na energię elektryczną (w razie konieczności agregat prądotwórczy), ani w wodę, gaz i odprowadzenia ścieków.

Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, działka inwestycja nr [...] stanowi klasoużytki ŁV, RVI, W (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. decyzja musi być zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z parametrami projektowanej inwestycji, które stanowi zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, organy odwoławczy przyjął, że zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 54a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Inwestor uzyskał dla przedmiotowej inwestycji decyzję środowiskową Wójta Gminy P. z dnia 28 czerwca 2023 r. W tym miejscu Kolegium wskazało, że kwestionowanie w odwołaniu ustaleń decyzji środowiskowej na tym etapie postępowania jest niezasadne.

Następnie, organ przywołał art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu przestrzennym w brzmieniu wprowadzonym art. 5 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r., poz. 1873) i wskazał, że postanowienia studium nie muszą być uwzględniane w decyzjach o warunkach zabudowy. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium podkreśliło, że przepisy art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. dotyczą planowania przestrzennego, a nie przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wynika jakiekolwiek ograniczenie mocy instalacji odnawialnego źródła energii warunkujące stosowanie ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu, co w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i lokalizowania inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy oznacza wyłączenie tych instalacji od wymogu spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa oraz dostępności terenu do drogi publicznej.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 pkt 4-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i opisał uzyskane w sprawie opinie i uzgodnienia (art. 53 ust. 4 u.p.z.p.).

Kolegium wskazało, że organ I instancji dokonał wymaganych zawiadomień stron i umożliwił zapoznanie się z materiałem zgromadzonym w sprawie. Podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy określa tylko ogólne ramy inwestycji, które ulegają konkretyzacji dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Dla podjęcia decyzji o warunkach zabudowy na określonym terenie nie jest wymagana zgoda właścicieli działki, na której inwestycja jest planowana, a także właścicieli sąsiednich nieruchomości, bowiem taka decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co wynika z treści art. 63 ust. 2 u.p.z.p.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli D. N., J. N., W. G., S. G. i K. H., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy P. z dnia 21 września 2023 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 61 ust. 3 i art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i § 107 § 3 K.p.a.

Ponadto skarżący zarzucili SKO w K. nierozpoznanie odwołania z dnia 28 sierpnia 2023 r. od decyzji środowiskowej z dnia 28 czerwca 2023 r. Wójta Gminy P. znak [...] dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 8 MWp na terenie działki [...] w D.. Postanowieniu SKO w K. z 22 listopada 2023 r., nr [...] o postawieniu pisma z dnia 1 września 2023 r. bez rozpoznania zarzucili naruszenia art. 37 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w odwołaniu, wskazano, że nowelizacja art. 61 ust. 3 u.p.z.p wskazała, że decyzja o warunkach zabudowy wydana dla instalacji odnawialnego źródła energii nie wymaga spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek. Jednakże wspomniane wyłączenia nie obejmuje odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW. Według Skarżących zlokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, albowiem inwestycje tego rodzaju mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Nie sposób zatem uznać ich zdaniem, że lokalizacja farm fotowoltaicznych miałaby być zwolniona od spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi koniecznej.

Na podkreślenie zasługuje zdaniem Skarżących także to, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 06 września 2022 r. ostatecznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na terenie działki [...] obręb D. gmina P. w związku z wcześniejszym postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW. Decyzja z dnia 15 grudnia 2022r. znak Nr [...] dotycząca tej samej działki nr [...] w miejscowości D.. W postanowieniu tym podkreślono, że przedmiotowa działka położona jest w granicach Parku Krajobrazowego [...] na terenie województwa w. oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków [...]

Dalej skarżący wskazali, że pismem z dnia 28 sierpnia 2023 r. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 czerwca 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 22 listopada 2023 r. [...] poinformowało skarżących, że wobec bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 01.09.2023 r. poprzez sprecyzowanie swojego żądania zawartego w piśmie z dnia 01.09.2023 r. pozostawia w/w pismo bez rozpoznania. Pismo z dnia 01.09.2023 r. nie jest właściwym odwołaniem. Odwołaniem, w którym podniesiono zarzuty wobec decyzji środowiskowej z dnia 28 czerwca 2023 r., znak [...] jest pismo z dnia 28 sierpnia 2023 r. i jest to wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej. Rozpoznanie odwołania od tej decyzji jest warunkiem koniecznym wobec późniejszej decyzji z dnia 21.09.2023 r. znak [...] r. Wójta Gminy P. o warunkach zabudowy, zwłaszcza wobec faktu, że budowa farmy ma nastąpić na terenach szczególnie chronionych prawnie na terenach [...].

Skarżący podnieśli ponadto, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w związku z par. 3 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie doszło także do naruszenia przepisów prawa procesowego art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, 107 par. 3 kpa. Ustalenie, czy plan inwestycyjny spełnia warunki dobrego sąsiedztwa wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i musi być poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania teren. Wymóg przeprowadzenia takiej analizy wynika wprost z par. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.

Decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać trzy załączniki część graficzną decyzji oraz wyniki analizy przeprowadzonej w obrębie obszaru analizowanego sporządzone w formie tekstowej i graficznej. Decyzja niezawierająca wymienionych załączników jest decyzją niekompletną wydaną z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie brak jest załącznika przedstawiającego analizę w formie graficznej. Podkreślić należy, że w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się zabudowa jednorodzinna, a organ odstąpił od analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu na sąsiednich działkach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania P. spółka z o.o. z siedzibą w W. pismem procesowym z dnia 2 lutego 2024 r. ustosunkował się do zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie zachodzi wyjątek przewidziany w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej przywołano regulacje odnoszące się do instalacji odnawialnego źródła energii. Zdaniem spółki nie budzi wątpliwości, że zamierzona inwestycja jest instalacją odnawialnego źródła energii. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego uczestnik podkreślał, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od iej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej.

Przechodząc do podniesionej przez Skarżących kwestii "odmówienia uzgodnienia" przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w postanowieniu z dnia 06.09.2022r. znak [...], uczestnik stwierdził, iż wskazane postanowienie zostało wydane w innej sprawie dotyczącej innej inwestycji, a więc nie stanowi o braku uzgodnienia w niniejszej sprawie i nie ma do niej zastosowania. W niniejszej sprawie - z uwagi na rozmiar inwestycji - Inwestor przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy zobowiązany był uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja taka - na co wskazują nawet Skarżący - została wydana przez Wójta Gminy P. w dniu 28 czerwca 2023r., znak [...], po przeprowadzeniu pełnego postępowania, w tym na podstawie sporządzonego Raportu o ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko i dokonaniu odpowiednich uzgodnień z organami opiniującymi - przede wszystkim z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P., który postanowieniem z dnia 9 maja 2023r. nr [...] uzgodnił realizację przedmiotowej inwestycji. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna i jest wiążąca w niniejszej sprawie.

Nadto, uczestnik postępowania wskazał odwołując się do orzecznictwa sądowego, że w przypadku farm fotowoltaicznych - w związku z tym, że zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. są one zwolnione z badania warunku dobrego sąsiedztwa i nie wyznacza się dla nich analizowanego obszaru - nie ma potrzeby załączania załącznika graficznego z wyznaczonym do analizy obszarem. Co czyni co do zasady zbytecznym załączenie do decyzji o warunkach zabudowy wyników tej analizy składających się z części tekstowej i graficznej zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2023 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy P. ustalającą na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 8MWp, przewidzianej do realizacji na części działki o nr geod. [...], arkusz 2, obręb D., gmina P..

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zaskarżonej decyzji, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd podziela i czyni podstawą do swoich dalszych rozważań.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2023 poz. 977 ze zm. w brzmieniu obowiązującym do 24 września 2023 r., dalej "u.p.z.p.). Zgodnie, bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (24 września 2023 r.), stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, którego treść określa art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został złożony w dniu 18 lipca 2023 r. (k. 33 akt. adm.).

W tym miejscu Sąd podkreśla, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji, a nie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wydana przez Wójta Gminy P. w dniu 28 czerwca 2023 r. w odrębnym postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej "u.u.i.ś.") w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Wobec powyższego, w niniejszym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie można skutecznie kwestionować decyzji środowiskowej wydanej w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Wprawdzie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 28 czerwca 2023 r. stanowi niezbędny załącznik do wniosku o wydanie warunków zabudowy w niniejszej sprawie, w związku z kwalifikacją projektowanego przedsięwzięcia, to niniejsze postępowanie nie jest właściwym trybem do podważenia prawidłowości decyzji środowiskowej. Zatem dopóki decyzja z 28 czerwca 2023 r. nie zostanie prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego, to stanowi prawidłowy załącznik do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej. Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi, dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z 28 czerwca 2023 r., nr [...], nie wynika, że ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 8 MWp na działce nr [...] w D., została zakwestionowana i wyeliminowana z obrotu prawnego (art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 80 u.u.i.ś.). Obowiązująca decyzja środowiskowa z 28 czerwca 2023 r. stanowi zatem wymagany załącznik do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i taka została przedłożona.

Wracając do istoty sprawy, decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Określa ona podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Decyzja o warunkach zabudowy terenu zastępuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy projektowana inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co oznacza że nie jest to decyzja uznaniowa. Decyzja o warunkach zabudowy jedynie określa, czy dana inwestycja o wnioskowanych cechach i parametrach w danym miejscu jest w ogóle możliwa (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., II OSK 229/11, Lex nr 1216331).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., który stanowi, że:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308, wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1542/09, Lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, a nawet wymagane, w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Oznacza to jednak, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zaś wszystkie w/w przesłanki są spełnione organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Przedmiotowa inwestycja dotyczy farmy fotowoltaicznej o mocy do 8MWp.

W tym miejscu wskazać należy, że na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1524), do art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wprowadzono zmianę którą przesądzono, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2022 r. poz. 1378, zwanej dalej jako "u.o.z.e."), za które uważa się instalację stanowiącą wyodrębniony zespół:

a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,

b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.

W art. 2 pkt 22 u.o.z.e. za odnawialne źródło energii uznano odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" zostało zatem w ramach art. 2 pkt 13 u.o.z.e. zdefiniowane w sposób szeroki, obejmując swoim zakresem znaczeniowym wszystkie wskazane w nim instalacje, niezależnie od mocy zainstalowanej elektrycznej, w tym także małe instalacje i mikroinstalacje (patrz art. 2 pkt 18 i 19 u.o.z.e.).

Zmiana ustawy w zakresie brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zdezaktualizowała zdaniem Sądu rozbieżności w orzecznictwie, jakie pojawiały się w zakresie definiowania urządzeń infrastruktury technicznej i możliwości stosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do instalacji fotowoltaicznych. Brzmienie powyższego przepisu jest jednoznaczne, odpowiada celom ustawy, a tym samym należy podzielić stanowisko w zakresie kwalifikacji planowanej inwestycji, w postaci instalacji fotowoltaicznej jako instalacji odnawialnego źródła energii, mając na względzie treść art. 2 pkt 13 u.o.z.e. w zw. z art. 2 pkt 22 u.o.z.e. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Tego typu uznanie rodzi dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. i to bez względu na moc planowanej inwestycji.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nietrafny jest pogląd przedstawiony przez Skarżących, według którego ograniczenia co do mocy planowanej inwestycji w postaci farm fotowoltaicznych zostały zawarte w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące,

Sąd podziela stanowisko, że dokonywanie rekonstrukcji treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego skierowanym do gminy, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnie obowiązującej mocy i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym.

W myśl art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p. studium nie jest aktem prawa miejscowego i wiąże organy gminy wyłącznie przy sporządzaniu planów miejscowych, a jego ustalenia nie stanowią podstawy do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 346/18, CBOSA). Nie sposób, więc podzielić poglądu Skarżących, że lokalizacja odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 MW (z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy musi odbywać się w zgodzie z ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W u.p.z.p., jak i w ustawie szczególnej jaką jest u.o.z.e., nie ma również zastrzeżenia, z którego wynikałoby, że lokalizacja instalacji odnawialnego źródła energii może nastąpić jedynie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak ma to miejsce w przypadku lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m˛ (art. 10 ust. 3b u.p.z.p.)

Co za tym idzie lokalizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o jakich mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. możliwa zarówno na podstawie planów miejscowych, jak i w ich braku na podstawie decyzji lokalizacyjnych. Jedynie w sytuacji gdy dla danego terenu uchwalony został plan miejscowy, lokalizacja urządzeń o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. na obszarze objętym planem będzie dopuszczalna tylko wtedy, gdy rada gminy uwzględniła taką potrzebę w planie miejscowym i wyznaczyła tereny pod budowę takich urządzeń. Ewentualne dozwolenie w planie na lokalizacje tego rodzaju urządzeń, w sytuacji braku w studium odpowiednich zapisów o jakich mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. skutkowałoby niezgodnością planu z postanowieniami studium (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 21 października 2022 r., sygn. akt II SA/Po 531/22, CBOSA).

Nadto, zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, przy czym te tereny i ich strefy ochronne znajdują się w granicach obszaru, o którym mowa w art. 10 ust. 2a.

Powyższy przepis, podobnie jak art. 10 ust. 2a u.p.z.p., dotyczy planowania przestrzennego, a nie przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie wyłączają one lokalizacji określonych w tych przepisach instalacji odnawialnych źródeł energii na podstawie decyzji administracyjnej. Jak powyżej wskazano, gdyby taka była wola ustawodawcy do odnoście tego rodzaju inwestycji zawarłby podobne unormowanie, jak w art. 10 ust. 3b ustawy w odniesieniu do obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m˛, czego jednak nie uczynił.

Inaczej mówiąc, przepisy art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. odnoszą się do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2020 r., II OSK 1580/18, CBOSA). Prowadzi to do konkluzji, iż brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli zatem studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego postanowienia nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku natomiast obowiązania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 i nast. u.p.z.p. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Za powyżej wskazaną wykładnią przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przemawia również uzasadnienie projektu wspomnianej ustawy nowelizującej z lipca 2019 r. W pkt 5 uzasadnienia projektu wskazano bowiem jednoznacznie, że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. p.p.z.p. (...) Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. Tym samym wskazany zapis potwierdza, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej".

Reasumując, lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki kontynuacji tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu do drogi publicznej. Stanowisko to jest dominujące w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21; z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1482/21; z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2130/22; z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2249/22; z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2619/22; z dnia 17 stycznia 2023r., sygn. akt II OSK 2706/22; z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 159/23; z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 202/23, jak i wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 października 2022 r. o sygn. IV SA/Po 524/22, z dnia 09 listopada 2022 r. o sygn. IV SA/Po 556/22 oraz z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 762/22, z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 267/23) zapadłych w analogicznych stanach faktycznych, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela (dostępne CBOSA).

Dokonując sądowoadministracyjnej kontroli wydanej decyzji w pozostałym zakresie Sąd wskazuje, że zasadnie przyjęły organy obu instancji, że projektowana inwestycja spełnia pozostałe warunki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) oraz zgodnie z decyzją Wójta Gminy P. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia 28 czerwca 2023 r. przedmiotowa inwestycja zlokalizowana na części działki o powierzchni większej niż 0,5 ha i położona w obszarze form ochrony przyrody, zatem należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 54 lit a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć). Powyższa ostateczna i prawomocna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 28 czerwca 2023 r. została załączona do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy o czym było powyżej (art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś.).

Dodatkowo w pkt IV decyzji z dnia 21 września 2023 r. organ I instancji wskazał, że inwestycja nie może naruszać walorów i zasobów przyrodniczych oraz winna być zgodna z przepisami odrębnymi dla: Obszaru [...]), Specjalnego Obszaru [...]) oraz obszaru [...], na terenie których jest zlokalizowana.

Do wniosku załączona została także mapa zasadnicza obejmująca teren, którego wniosek dotyczy, w wymaganej skali 1:1000 z określeniem granic terenu objętego wnioskiem (art. 52 ust. 2 pkt 1 i 1a w zw. z ar. 64 ust. 1 u.p.z.p.).

Dalej, zauważyć należy, że sporządzona została w świetle art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 3 u.p.z.p. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wraz z wynikami, wynikającymi z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację przedmiotowej inwestycji oraz faktu, że dla przedmiotowej inwestycji nie dokonuje się oceny kontynuacji "dobrego sąsiedztwa" (k. 65 i nast. akt adm.). Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia architektoniczne o jakich mowa w treści art. 60 ust. 4 w u.p.z.p. (k. 70 i nast. akt adm.). Inwestycja nie znajduje się na obszarze o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Inwestycję usytuowano na części działki oznaczonej w ewidencji gruntów jako grunty orne klasy RVI i łąki trwałe ŁV, zatem teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, spełniona jest przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Organ I instancji zwrócił się także w trybie art. 106 k.p.a. o wymagane dla projektowego przedsięwzięcia uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uzgodnił z uwagami przedsięwzięcie postanowieniem z 14 sierpnia 2022 r. (k. 73 akt adm. I inst.). Natomiast Starosta O. , Minister Klimatu i Środowiska, oraz Marszałek Województwa W. po skutecznym doręczeniu im projektu decyzji oraz upływie ustawowego terminu dwóch tygodni uzgodnili projekt decyzji o warunkach zabudowy w trybie "milczącego uzgodnienia". Spełnione zostały zatem warunki zgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Inwestycja spełnia także wymagania w zakresie wystarczającego dla zamierzenia uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Zapotrzebowanie na energię elektryczną będzie zapewnione na podstawie warunków przyłączeniowych, przy czym przedsiębiorstwo energetyczne E. w piśmie z 08 sierpnia 2023 r. wyraziło swoje zastrzeżenia, które zostały uwzględniane w treści decyzji o warunkach zabudowy z 21 września 2023 r. Przedsięwzięcie nie wymaga natomiast zapotrzebowania na wodę, odprowadzania ścieków, w tym bytowych oraz zapotrzebowania na energię cieplną. Decyzja o warunkach zabudowy wbrew twierdzeniom Skarżących, zawiera także wymagane załączniki, które stanowią jej część (art. 53 ust. 3 i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.).

Odnosząc się do zarzutu braku części graficznej analizy Sąd wskazuje, że ponieważ ustalenie warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej nie wymaga spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, to tym samym zbędnym jest przeprowadzanie analizy, o której jest mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., a więc i wyznaczanie obszaru analizowanego. Konsekwencją tego jest brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w zakresie w jakim związane jest ono z badaniem przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. ("dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej). Dlatego też niezasadny jest zarzut braku dołączenia do decyzji jako załącznika wyników analizy zawierających część graficzną. Przy czym podkreślić należy, że do decyzji jako załącznik dołączono analizę i jej wyniki w części tekstowej oraz mapę zasadnicza w skali 1:1000 z liniami rozgraniczeniowymi terenu inwestycji wraz z nieprzekraczalną linia zabudowy.

Podsumowując stwierdzić należy, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej.

W tym stanie rzeczy zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. organ I instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej farmy fotowoltaicznej o mocy do 8 MWp, skoro zamierzenie inwestycyjne okazało się zgodne z przepisami.

Ubocznie Sąd jednak zauważa, że zgodnie z treścią art. 66a u.p.z.p. do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, poprzedzonych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepisy art. 72 ust. 6 i 6a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z przepisu tego wynika zakres obowiązku informacyjnego, który obejmuje podanie do publicznej wiadomości poprzez publikację w BIP informacji o wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy oraz treści tej decyzji, możliwości zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy na okres 14 dni. Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzedzonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach powinien udokumentować w aktach administracyjnych realizację omawianego obowiązku informacyjnego (zob. wyr. WSA w Białymstoku z 7 września 2022 r., II SA/Bk 549/22, Legalis). Naruszenie obowiązku informacyjnego traktowane jest jako naruszenie wynikającej z art. 6 k.p.a. zasady praworządności i jest brane pod uwagę przez organ II instancji oraz sąd administracyjny w przypadku wniesienia odpowiednio odwołania lub skargi (sprzeciwu) od wskazanych decyzji w sytuacji zaistnienia przesłanki powstania obowiązku informacyjnego z art. 66a u.p.z.p. W niniejszej sprawie z obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 66a u.p.z.p. wywiązał się organ odwoławczy, co wynika z akt sprawy (karty nienumerowane akt adm. II instancji). Pomimo wezwania Sądu do wyjaśnienia, organ I instancji potwierdził, że nie wykonał powyższego obowiązku informacyjnego (k. 68 akt sąd.) i poza doręczeniem decyzji stronom nie zostało dokonane obwieszczenie na podstawie art. 66a u.p.z.p. Sąd ocenił zatem, że organ I instancji uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 66a u.p.z.p., które to uchybienie zostało usunięte przez organ odwoławczy. Naruszenie organu I instancji nie miało przy tym charakteru istotnego naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe rozważania, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, czy poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy P. z dnia 21 września 2023 r. Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością wyeliminowania decyzji w obrotu prawnego. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, zatem Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.

Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV (k. 71) na podstawie art. 15 zzs? ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 kwietnia 2023r., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Strony zostały poinformowane o trybie rozpoznania sprawy i umożliwiono im złożenie w terminie 7 dni ewentualnych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być zgłoszone lub podnoszone na rozprawie (k. 72 i nast. akt sąd.).