Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 397/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za okres od października 2020 r. do listopada 2021 r. wraz z odsetkami oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą w [...] (Skarżąca, Spółka) pismem z dnia [...] listopada 2023 r. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (organ odwoławczy, SKO) z dnia [...] nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia podatku od nieruchomości za okres od października 2020 r. do listopada 2021 r. w łącznej kwocie 15.695,00 zł wraz z odsetkami.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika następujący stan sprawy.

Podatnik w dniu [...] grudnia 2021 r. złożył wniosek o umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od nieruchomości za okres od października 2020 r. do listopada 2021 r. W jego ocenie spełnia przesłankę "ważnego interesu podatnika". Od jesieni 2020r. nie może faktycznie prowadzić bieżącej działalności gospodarczej, bowiem jedyna należąca do Spółki nieruchomość jest bezprawnie zajmowana przez inne osoby, które nie chcą jej zwrócić.Na tym tle toczy się proces sądowy przed Sądem Rejonowym. Podatnik nie ma realnych możliwości kontynuowania działalności gospodarczej, ograniczającswoje działania do czynności zachowawczych oraz zmierzających do odzyskania nieruchomości oraz wierzytelności. Sytuacja ekonomiczna podatnika jest bardzo trudna, za 2020 rok Spółka poniosła stratę, a w roku 2021 dochody są bardzo niewielkie. Podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych na skutek wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, które wpływają na jego sytuację ekonomiczną.

Ponadto w toku postępowania Spółka wskazała, że nie prowadzi działalności zarobkowej, ze względu na prowadzone spory sądowe. Po ich rozwiązaniu Spółka zamierza wystąpić o stosowne zezwolenie celem podjęcia działalności związanej z gospodarką odpadami. Obecnie na działkach pozostawiono znaczne ilości odpadów i sprawa ta jest badana przez właściwe służby ochrony środowiska. W zakresie faktycznego władania nieruchomością sprawą zajmuje się komornik, bliżej nieokreślone organy ochrony środowiska a nawet [...] marca 2023 r. teren był zabezpieczony ze względu na oczyszczanie z niewybuchów i innych UXO. Stąd też podatnik wskazał, że według niego, na chwilę obecną możliwość korzystania przez spółkę z nieruchomości jest teoretyczna. Ponadto wskazał, że wierzytelności wobec firm D. sp. z o. o. i P. sp. z o. o. na łączną kwotę 145 976,00zł, nie wykazał żadnych zobowiązań. Podał, że wszystkie procesy o zapłatę zakończyły się prawomocnymi orzeczeniami korzystnymi dla Spółki. Sprawy zostały skierowane do komornika, któremu na chwilę obecną nie udało się przeprowadzić skutecznej egzekucji. Do akt sprawy Spółka złożyła protokół z dnia [...], w którym opisano otwarcie pomieszczeń firm D. sp. z o. o. i P. sp. z o. o., przekazania kluczy D.W. (prezes zarządu). W protokole komornik wskazał, że nie jest to jednoznaczne z potwierdzeniem prawa władania nieruchomością czy też objęcia nieruchomości. Organowi nie przedłożono aktualnych na dzień [...] maja 2023 r. zaświadczeń, postanowień czy innych dokumentów komorniczych potwierdzających bezskuteczność egzekucji, szacowania ruchomości, czy też przeprowadzenia próby ich sprzedaży i nieskutecznej licytacji.

Ponadto Spółka do akt sprawy załączyła sprawozdania za 2020 r. i 2021, a w odniesieniu do roku 2022 wskazała, że nie jest jeszcze zatwierdzone i ma no to czas do końca czerwca br., załączyła również deklarację CIT-8 za 2020, 2021 r., wskazując, że na zeznanie za rok 2022 ma czas do końca czerwca br. Ponadto Spółka załączyła protokół z rozprawy SR z dnia [...] - sygn. akt [...], z którego wynika, że wydanie wyroku nastąpi w dniu [...] r., przy czym strona przeciwna wskazuje, że nieruchomość została już wydana i nie jest możliwe wydanie czegoś, co już wróciło do właściciela, a właściwym byłoby ewentualne wniesienie powództwa o ustalenie lub zaprzeczenie istnienia stosunku prawnego. Ponadto Spółka oświadczyła, iż ponownie, jak i w poprzednich latach nie zatrudniała żadnych pracowników.

Organ ustalił, że Spółka od dnia [...] lipca 2017 r. do [...] grudnia 2022 r. nie zapłaciła żadnej raty podatku w tym okresie. Ma 71 399,00 zł zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, 23 554,00 zł odsetek ustawowych oraz 254 zł kosztów.

Ponadto organ wskazała, że w dniu [...] listopada 2022 r. oraz w dniu [...] stycznia 2023 r., Spółka skierowała zapytanie do Gminy B. o zakup obszaru o pow. ok. 5,20 hai wskazywała, że wyraża chęć pokrycia kosztów związanych z podziałem geodezyjnym działek, co może zostać potwierdzone w stosownej umowie dwustronnej lub oświadczeniu pisemnym. Tym samym Gmina B. nie musiałaby wydatkować własnych środków w tym celu.

W toku postępowania organ ustalił, że za rok obrachunkowy 2020 podatnik wykazał: stratę w wysokości (-) 60 363,54 zł, przychody ze sprzedaży (+) 11 526,24 zł, zużycie materiałów i energii (-) 71 889,78 zł. Zgodnie ze sprawozdaniem z dnia [...].12.2022 za rok obrachunkowy 2021 podatnik wykazał: stratę w wysokości (-) 18 758,68 zł, przychody ze sprzedaży (+) 0,00 zł, zużycie materiałów i energii (-) 13 758,68 zł. Podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów ani wyjaśnień finansowych za rok 2022i rok 2023. W ocenie organu strata prezentowana w kolejnych dokumentach wskazuje, że sytuacja Spółki ulega poprawie. Spółka w 2021 r. zmniejszyła znacznie stratę poprzez ograniczenie zużycia materiałów i energii. Potwierdzeniem poprawy sytuacji Podatnika jest również dwukrotna oferta na zakup działek gminnych - 5,20 ha, których cena w 2022 r. wynosiła około 160 tys zł (wg cen średnich oferowanych przez L.P.), a w 2023 r. to już około 210 tys. Zdaniem organu Spółka, której zaległości na dzień 31.12.2022 r. wynoszą 95 207,00 zł powinna spłacić zobowiązanie podatkowe na niej ciążące, na które wg. oświadczeń w pismach posiada środki (co najmniej 10-15 % zaległości podatkowych).

Organ wskazał, że Podatnik twierdzi, że formalnie prowadzi działalność gospodarczą jedynie na terenie Polski, świadcząc usługi wyłącznie na rzecz krajowych klientów, a w praktyce od czasu powołania spółki w 2016 r. Spółka nie prowadzi i nie prowadził działalności gospodarczej (co potwierdza w swoich oświadczeniach, składanych na każdym etapie postępowania). Nigdy nie zatrudniał pracowników, a jego sytuacja finansowa, jak wskazuje, nie uzasadnia otwarcia likwidacji lub restrukturyzacji firmy. Ponadto obniżenie przychodów skarżącej Spółki, ma bliżej nieustalone źródło. Na żadnym etapie Spółka nie wykazała z jakiego tytułu uzyskała dochody w 2020 i dlaczego utraciła je w 2021 (nie uzyskała), jaka jest sytuacja z roku 2022 i 2023 - nie zostało przedstawione organowi. Nie jest też wiadome, co jest przyczyną obniżenia kosztów. Organ nie uzyskał również informacji o stanie egzekucji. Spółka nie wykazała zobowiązań podatkowych wobec Gminy, i dopiero z protokołu rozprawy z dnia [...] r. uzyskano informację o rzeczywistych stosunkach łączących D. sp. z o. o. i Podatnika.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji nie odnotował wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" ani "interesu publicznego" stanowiącego podstawę do zastosowania wnioskowanej ulgi podatkowej.

W postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało decyzję Wójta Gminy B.

Organ odwoławczy wskazał, że sytuacja finansowa Spółki jest trudna, niemniej całokształt okoliczności, poparty materiałem dowodowym wskazuje, że to działania Skarżącej do niej doprowadziły. T. Sp. z o.o. została powołana [...] grudnia 2016 r. Jako swój majątek ujawniła kapitał założycielski w wysokości 5.000 zł oraz natomiast kapitał zapasowy w wysokości 241.000,00 zł. Według wyjaśnień Skarżącej jest to kwota odpowiadająca wartości działki przykrytej tonami śmieci i odpadów zebranych przez firmy prowadzące na niej wcześniej działalność w zakresie zbierania, przechowywania i przetwarzania odpadów. Nieruchomość tę stanowi jedyny majątek Spółki. Skarżąca nabyła ją dobrowolnie w dodatku z obciążeniem hipotecznym na kwotę 1.772.000,00 zł. Na przedmiotowej nieruchomości Skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej. Umową dzierżawy gruntu z dnia [...] stycznia 2017 r. T. Sp. z o.o. jako wydzierżawiający oddała D. Sp. z o.o., z siedzibą [...] do używania i pobierania pożytków. Zgodnie z §2 Umowy, zostaje ona zawarta na 15 lat, bez możliwości wypowiedzenia umowy przez Wydzierżawiającego. Czynsz dzierżawny w wys. 36.000 zł rocznie + podatek VAT miał być płatny w terminie do 31 grudnia każdego roku na podstawie faktury VAT. Następnie na podstawie aneksu z [...] czerwca 2017 r. obniżono wysokość czynszu za 2017 r. do kwoty 9.000 zł (już bez podatku VAT). Obniżenie czynszu miało związek z pożarem. Organ zwrócił uwagę, że podpisanym aneksie przedłużającym płatności za lata 2017 - 2018 do końca stycznia 2019 r. T. nie dokonała analizy zasadności takiego działania. Skarżąca nie ubezpieczyła w 2017 r. nieruchomości, więc odszkodowania po pożarze nie otrzymała. Co więcej po pożarze Skarżąca obniżyła z tego powodu czynsz, z prolongowanym terminem płatności i bez podatku VAT. Trudno odnieść się do logiki i działań biznesowych Skarżącej.

Odnosząc się do przesłanki ważnego interesu podatnika, organ wskazał, że jest to przesłanka związana bezpośrednio z sytuacją określonej jednostki. Musi ona być na tyle istotna i wyjątkowy, aby jej pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. "Ważny interes podatnika" ocenia się, mając na uwadze kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Będzie to też sytuacja, gdy zapłata należności podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków ze strony państwa, np. konieczność rozwiązania stosunku pracy z pracownikami. Skarżąca spółka nie zatrudnia pracowników zatem ta okoliczność nie wystąpi. Zdaniem organu sytuacja przedstawiona przez Skarżącą nie jest nadzwyczajna (ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej), na którą Skarżąca nie miała wpływu. Odnosząc się do sytuacji ekonomicznej stwierdzić należy, że sama strata nie jest taką sytuacją ekonomiczną danego podmiotu, która uzasadnia przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych w całości, zwłaszcza, gdy perturbacje finansowe wynikają z decyzji podejmowanych przez Podatnika.

W zakresie przesłanki interesu publicznegoorgan podkreślił, że w interesie publicznym jest, by wszyscy podatnicy regulowali należne zobowiązania zgodnie zobowiązującymi przepisami, w prawidłowej wysokości i z zachowaniem stosownych terminów, a nadto, by kwota należnej opłaty została uiszczona organowi podatkowemu w pierwszej kolejności przed innego rodzaju operacjami finansowymi, nawet kosztem ograniczenia lub rezygnacji z wydatków na inne cele. Ulga podatkowa nie może być traktowana jako forma bezpłatnego kredytu udzielona przez państwo podatnikowi. Oznacza to, że w przypadku udzielenia ulgi w formie umorzenia zaległości Gmina finansowałoby działalność gospodarczą Spółki ze środków publicznych, która to w ten sposób zyskuje przewagę na rynku względem innych podmiotów sumiennie wywiązujących się ze swoich zobowiązań.

W ocenie organu Gmina nie może ponosić konsekwencji finansowych wynikających z relacji pomiędzy podatnikiem a kontrahentami. Skarżąca Spółka podjęła decyzję o oddanie w najem (dzierżawę) nieruchomości stanowiącej jej jedyny majątek z terminem płatności umówionego czynszu raz na rok, następnie obniżonym i prolongowanym (podczas gdy kontrahent posiadał środki na zapłatę). Nieubezpieczono nieruchomości, ani nie wymagano przedłożenia polisy przez dzierżawcę. Powyższe decyzje Skarżąca podjęła w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i samodzielnie musi ponieść konsekwencje tych decyzji, także finansowe.

Spółka nie zgodziła się z decyzją SKO i pismem z [...] listopada 2023 r. wywiodła od niej skargę do tutejszego Sądu. Zarzuciła organowi odwoławczemu:

1) naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.), zwanej dalej "O.p", poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i nieprzedstawienie stanu faktycznego sprawy, który stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji (poza szczątkowymi wtrąceniami, nie wskazującymi, na podstawie jakich dowodów SKO przyjęło takie, a nie inne założenia), a tym samym uniemożliwienie Skarżącemu i Wysokiemu Sądowi dokonania pełnej oceny zaskarżonej decyzji, a tym samym naruszenie zasady budzenia zaufania do organów państwa (art. 121 § 1), zasady wyjaśniania (art. 122) i zasady przekonywania (art. 124),

2) naruszenie przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez jego błędną wykładnię i całkowite pominięcie dominującej w orzecznictwie wykładni wskazanego przepisu, zgodnie z którą ulgi podatkowe ustanowione przez ustawodawcę w omawianym przepisie nie stanowią przywileju samego w sobie, a ich stosowanie nie ma charakteru dowolnego (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 maja 2018 r., I SA/Po 258/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2017 r., II FSK 4018/14),

3) naruszenie przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez niewłaściwe niezastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie w ten sposób, że SKO stanęło na stanowisku, iż wobec Skarżącego nie zachodzi przesłanka "ważnego interesie podatnika’', jako uzasadniająca umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości, gdy tymczasem zachodzi podstawa do umorzenia wspomnianej zaległości podatkowej ze względu na aktualną sytuację ekonomiczną Skarżącego, powstałą z przyczyn od niego niezależnych.

Pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w tym zwrotu kosztów zastępstwa w tym postępowaniu, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a.

Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 67b § 1 pkt 1 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej. W niniejszej sprawie Strony są zgodne, że wnioskowana przez Skarżącą ulga nie stanowi pomocy publicznej.

Z kolei art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wskazuje, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy. Nie oznacza to jednak, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona.

W wyroku z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1917/16 (wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w art. 67a § 1 O.p. przewidziane zostały dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową - "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". W przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje jedna z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p., organ w sposób uznaniowy, lecz nie dowolny, podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. W ten sposób wyznaczone są niejako dwie fazy postępowania podatkowego, prowadzonego w przedmiocie ulgi w spłacie zaległości podatkowej (por. np. wyrok NSA z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15). W pierwszej, organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. Organ zobligowany jest również wskazać, jak (zwłaszcza w kontekście istniejącego stanu faktycznego) należy postrzegać rozumienie przesłanki "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 O.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) oraz oczywiście właściwa wykładnia art. 67a § 1 O.p. Na podstawie art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego (por.m.in. wyrok NSA z 21 sierpnia 2015 r., II FSK 1703/13).

Oceniając, czy w sprawie zachodzi "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" należy mieć na uwadze, że brak jest definicji legalnej tych pojęć. W orzecznictwie i w piśmiennictwie przyjmuje się, że "ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją podatnika, przy czym nie może być ona utożsamiana jedynie z koniecznością wystąpienia sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych niezależnych od woli i sposobu działania podatnika, jako bezwzględny warunek udzielenia ulgi w każdym przypadku. Istotne jest, że wystąpienie tej przesłanki nakazuje rozważanie, czy zapłata zaległości podatkowej zagroziłaby ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Go 122/12 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym nie jest wystarczające samo subiektywne przeświadczenie strony, iż posiada "ważny interes podatnika" w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności faktyczne nie potwierdzają tego.

Z kolei ważny interes publiczny powinien być oceniany wielopłaszczyznowo, co oznacza, że nie wystarczy stwierdzić, że w interesie państwa (gminy) jest zapewnienie ściągalności podatków, ale należy też uwzględnić następstwa odmowy udzielenia ulgi w sferze życia społecznego. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że odwołanie do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak, np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (por. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 67a Lex).Zatem organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa (gminy). Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 286/21),a wyjątkiemjest odstępstwo, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Zatem organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że w sprawie nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego, które stanowią podstawę do zastosowania wnioskowanej ulgi. W ocenie Sądu organy prawidłowo zdefiniowały obie przesłanki i właściwie odniosły je do ustalonego stanu faktycznego sprawy.

W toku postępowania organ poddał analizie sytuację finansowo-majątkową Spółki. Nie kwestionował obiektywnie trudnego położenia Spółki, lecz trafnie wskazał, że sytuacja Skarżącej jest następstwem podejmowanych przez nią decyzji. Spółkę powołano w 2016 r., jedynym źródłem dochodu była dzierżawa nieruchomości, która stanowiła cały jej majątek. Od jesieni 2020 r., w ocenie Spółki, nie może faktycznie prowadzić bieżącej działalności gospodarczej, ponieważ nieruchomość jest zajmowana przez inne osoby. Ze względu na prowadzone spory sądowe z byłym najemcą nie prowadzi działalności zarobkowej. Jednak z sprawozdań finansowych Spółki za 2020 r. i 2021 r., deklaracji CIT 8 za 2020 r., 2021 r., wynika, że podmiot wykazał stratę za 2020 r. w wysokości 60 363,54 zł, przychody ze sprzedaży 11 526,24 zł, zużycie materiałów i energii 71 889,78 zł. Z kolei za rok 2021 r. podatnik odniósł stratę w wysokości 18 758,68 zł, przychody ze sprzedaży 0,00 zł, zużycie materiałów i energii 13 758,68 zł. Spółka nie wskazała przy tym, pomimo wezwania organu, z jakiego tytułu uzyskała dochody w 2020 r. i co było przyczyną nieuzyskania dochodów w 2021 r., nie przedstawiła również dokumentów potwierdzających poniesienie w tych latach kosztów operacyjnych. Nie przedłożyła dokumentów finansowych za 2022 r. oraz 2023 r. Podała wysokość wierzytelności na kwotę 145 976 zł., nie wskazując przy tym na bezskuteczność egzekucji. Ponadto organ zwrócił uwagę, że Skarżąca oraz jej udziałowiec występowali dwukrotnie o możliwość zakupu działek (ok. 5.20 ha) przyległych do ww. nieruchomości, co może świadczyć o zasobach finansowych Skarżącej i jej udziałowca. Skarżąca posiada majątek w postaci nieruchomości, który jest potencjalnie zbywalny i może w przyszłości pozwolić na uregulowanie zobowiązań podatkowych. Spółka D. - były najemca, nie posiada już na jej terenie siedziby. W wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] r., sygn. akt [...],D. Sp. z o.o. nakazano opróżnienie oraz opuszczenie nieruchomości położonej w miejscowości [...] wraz ze wszystkimi przedmiotami oraz osobami.

W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe, słusznie organ przyjął, że sytuacja Spółki jest trudna jednak nie oznacza, że zaistniał "ważny interes podatnika". Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, związanym z prawem posiadania lub z prawem własności i jest niezależny od uzyskiwanych dochodów. Ponadto jak twierdzi Skarżąca jej sytuacja finansowa, nieuzasadnia otwarcia likwidacji lub restrukturyzacji firmy.

Zdaniem Sądu, dla oceny czy w sprawie zachodzi "ważny interes podatnika" istotne są również przyczyny, które doprowadziły podatnika do sytuacji, która jego zdaniem uprawnia do powołania się na tę przesłankę zastosowania art. 67a § 1 O.p. Umową dzierżawy gruntu z dnia [...] stycznia 2017 r. T. Sp. z o.o. jako wydzierżawiający oddała D. Sp. z o.o., grunt zabudowany położony w województwie [...], powiat [...], gmina B. o łącznej powierzchni 4,4585 ha do używania i pobierania pożytków. Zgodnie z §2 Umowy, zostaje ona zawarta na 15 lat, bez możliwości wypowiedzenia umowy przez Wydzierżawiającego. Czynsz dzierżawny w wys. 36.000 zł rocznie + podatek VAT miał być płatny w terminie do 31 grudnia każdego roku na podstawie faktury VAT. Następnie na podstawie aneksu z [...] czerwca 2017 r. obniżono wysokość czynszu za 2017 r. do kwoty 9.000 zł (już bez podatku VAT). Obniżenie czynszu miało związek z pożarem.

Jak podniesiono w skardze,strony umowy ustaliły, że czynsz za lata 2017-2018 będzie płatny łącznie na początku 2019 r. Dopiero na początku 2019 r. okazało się, że najemca jest nieuczciwy i nie zamierza w ogóle płacić przewidzianego czynszu.

Sądowi znana jest z urzędu okoliczność, że Skarżąca [...] maja 2021 r. wniosła również o umorzenie podatku od nieruchomości od lipca 2017 r. do września 2020 r. Ponadto zgodnie z wydrukiem zaległości podatkowych od dnia 15 lipca 2017 r. do 15 grudnia 2022 r. Podatnik nie zapłacił żadnej raty podatku w tym okresie. Oznacza to, że Skarżąca umożliwiła D. Sp. z o.o. odroczenie płatności czynszu za dzierżawę nieruchomości, nie zabezpieczając finansowo możliwości spłaty związanego z nią zobowiązania w podatku od nieruchomości i świadomie nie uiszczała tego podatku, zarówno przed jak i po 2019 r.

Z tych przyczyn należy podzielić ocenę organu, że to działania Skarżącej doprowadziły do sytuacji, w której kondycja finansowa spółki utrudnia uregulowanie zaległości podatkowych. Skarżąca sama wybrała profil swojej działalności, podmiot, któremu wydzierżawiła nieruchomość, określiła warunki umowy a następnie zgodziła się na zmniejszenie i odroczenie płatności czynszu. Nie sposób również oprzeć się wrażeniu, że skoro Skarżąca już od lipca 2017 r. nie regulowała swoich należności w podatku od nieruchomości, to udzielana od tego momentu pomoc Skarżącej dla D. sp. z o.o. (w postaci odroczenia terminu spłaty czynszu do początku 2019 r.), świadomie odbywała się kosztem należności publicznoprawnych. W ocenie Sądu, wniosek Skarżącej o umorzenie należności podatkowych, zmierzający do zlikwidowania negatywnych finansowo skutków podjętych przez nią decyzji gospodarczych, jest w rezultacie swoistą "poduszką finansową", której istnienie Skarżąca miała obowiązek zapewnić jako dbający o własne interesy przedsiębiorca. Instytucja umorzenia zobowiązania podatkowego jako najdalej idąca w skutkach ulga podatkowa nie może równoważyć czy rekompensować skutków zaniedbań podatnika. Konsekwencje braku należytej staranności czy dbałości o prowadzenia własnych spraw nie mogą być bowiem przerzucane na organy państwa (wyrok WSA w Łodzi z 6 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 859/23). Postępowaniu prowadzonemu w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych należy przypisać szczególny charakter, bowiem płacenie podatków jest jednym z obywatelskich obowiązków nałożonym na wszystkich obywateli według równych zasad. Stąd uwolnienie się od tego zobowiązania nie jest prawem (roszczeniem podatnika) i odpowiadającym mu obowiązkiem organu podatkowego, ale aktem szczególnym, który musi być uzasadniony sytuacją nadzwyczajną, przy ocenie której istotne znaczenie mają nie tylko okoliczności związane z sytuacją majątkową strony, ale również np. okoliczności powstania zaległości (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2918/15, wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 9109/15, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 676/15, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 października 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 167/14).

Końcowo wskazać również należy, że trudna sytuacja finansowa Spółki może ulec poprawie dzięki wygranym procesom przeciwko D. sp. z o.o. o zapłatę czynszu. Jak podniesiono w skardze wszystkie te sprawy zakończyły się sukcesem, natomiast komornikowi dotychczas nie udało się wyegzekwować należnych świadczeń. Nie oznacza to jednak, że Skarżąca nie otrzyma żadnych środków finansowych z tego tytułu, które będzie mogła w przyszłości przeznaczyć na spłatę zaległości podatkowych.

Z uwagi na powyższe nie sposób uznać, że w sprawie wystąpił "ważny interes podatnika" uzasadniający zastosowanie ulgi w postaci umorzenia zobowiązania w podatku od nieruchomości.

Ponadto słusznie organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka "interesu publicznego". Przyznanie Skarżącej wnioskowanej ulgi w kontekście zasady równości i powszechności opodatkowania, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie Strony względem innych podatników, którzy niejednokrotnie pomimo równie trudnej sytuacji finansowo-majątkowej, regulują należne Skarbowi Państwa zobowiązania. Sąd nie dostrzega również aby przyznanie Skarżącej ulgi płatniczej wywołało skutki mogące pozytywnie wpłynąć na wartości wspólne dla całego społeczeństwa. Także Skarżąca nie wskazała, jakie okoliczności uzasadniałyby umorzeniem jej zobowiązań na tej podstawie.

Podsumowując Sąd uznał, że zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykładnia art. 67a § 1 pkt 3 O.p. oraz ocena stanu faktycznego jest prawidłowa, przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ prawidłowo uwzględnił przyjętą w orzecznictwie wykładnię przepisów dotyczących przyznawania przywilejów podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Rozstrzygnięcie organu pomimo, że niezgodne z oczekiwaniami Skarżącej nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach, których uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organy nie uwzględniły żądania Strony.

W ocenie Sądu organ wydający zaskarżoną decyzję nie uchybił w toku postępowania zasadom wynikającym z przepisów prawa procesowego, wyjaśnił stan faktyczny, rozpatrzył zebrany materiał dowodowy i w konsekwencji w sposób prawidłowy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Niezasadny jest z tego powodu zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 O.p. Zauważyć również należy, że to w interesie podatnika jest wykazanie, że spełnia przesłanki udzielenia ulgi. Podatnik powinien podać do wiadomości organów wszystkie istotne okoliczności sprawy, bowiem w zakresie niniejszego postępowania do niego należy inicjatywa dowodowa i to on powinien przyczynić się do gromadzenia dowodów. On też ponosi konsekwencje zaniechań w tym zakresie. W przypadku postępowania w sprawie wniosku o udzielenie ulgi podatkowej, ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na zobowiązanego. Podatnik sam najlepiej zna swoją sytuację i dysponuje dowodami, które mogą tego dowodzić (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1086/22).

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.