Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 682/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 r. nr LXXIII/1532/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego A. W. wpis sądowy w kwocie 300 (słownie: trzysta) złotych zaksięgowany z dniu 18 lipca 2014 roku pod poz. [...]. LS


UZASADNIENIE

Uchwałą nr LXXIII/1532/13 z dnia 30 października 2013 r. Rada Miejska w Łodzi działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 i 645), art. 14 ust. 8 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647, 951 i 1445 oraz z 2013 r. poz. 21 i 405) w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 130, poz. 871), uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów.

Pismem z dnia 20 lutego 2014 r., doręczonym organowi w dniu 7 marca 2014 r. A. W. wezwał Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa zawartego we wspomnianej wyżej uchwale, w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej jego własność, położonej w Ł. przy ul. A, składającej się z działek nr ewid. 111/6, 111/7 i 111/3, która według zapisów planu przeznaczona została pod tereny ogrodów działkowych.

Uchwałą nr LXXXV/1771/14 z dnia 29 kwietnia 2014 r. Rada Miejska w Łodzi uznała za niezasadne wezwanie A. W. do usunięcia naruszenia prawa. Rzeczona uchwała została doręczona A. W. w dniu 19 maja 2014 r.

W dniu 28 maja 2014 r. A. W. złożył za pośrednictwem Rady Miejskiej w Łodzi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi nr LXXIII/1532/13 z dnia 30 października 2013 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podniósł zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie:

1. art. 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie przez Prezydenta Miasta Łodzi czynności niezbędnych do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela,

2. art. 9 K.p.a., poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania przez Prezydenta Miasta Łodzi strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, a także poprzez niedochowanie obowiązku czuwania, aby strona uczestnicząca w postępowaniu nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa w tym, nieudzielenie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek,

3. art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2005 r. nr 169, poz. 1419), poprzez ustanowienie w miejscowym planie przeznaczenia działki należącej do osoby fizycznej na ogrody działowe,

4. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji, poprzez naruszenie istoty prawa własności skarżącego,

5. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak uwzględnienia przez Prezydenta Miasta Łodzi w trakcie sporządzania planu istniejących uwarunkowań o istotnym znaczeniu dla przyjętych rozwiązań planistycznych.

Odpowiadając na skargę Rada Miejska w Łodzi wniosła o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania argumentując, że kwestionowane przez skarżącego ustalenia planu miejscowego objętego uchwałą nr LXXIII/1532/13 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 r. dotyczące przeznaczenia nieruchomości przy ul. A pod ogrody działkowe są zgodne ze stanem faktycznym oraz ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (załącznik do uchwały nr XCIX/1826/10 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27 października 2010 r.). Nieruchomość przy ul. A wchodzi w skład terenu oznaczonego w planie symbolem 40 ZD. W dniu podjęcia zaskarżonej uchwały nr LXXIII/1523/13 to jest w dniu 30 października 2013 r. Rodzinny Ogród Działkowy A istniał i obejmował również nieruchomość skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) – dalej w skrócie "u.s.g.", każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w treści jako "p.p.s.a." oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt. II OPS 2/07 (opubl. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały, przepis art. 53 § 2 p.p.s.a ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej.

W myśl art. 53 § 2 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. i wspomnianej wyżej uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., skargę do sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem organu gminy w terminie trzydziestu dni od dnia, otrzymania odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W motywach wspomnianej wyżej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że ustawa o samorządzie gminnym w żaden sposób nie wiąże wniesienia skargi z terminem załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co można rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne. O bezskuteczności tego wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. W normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania zaczyna biec termin 30 dni na wniesienie skargi, obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że ogólna moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Dlatego też czynność procesowa strony, polegająca na wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, zmierzająca do wydania orzeczenia sprzecznego z tą wykładnią, pozostanie z reguły bezskuteczna (por. orzeczenia NSA z 4 września 2012 r., II FSK 1719/10; z 18 maja 2010 r., II OSK 853/09; dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi A. W. jest uchwała Rady Miejskiej w Łodzi nr LXXIII/1523/13 z dnia 30 października 2013 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi obejmującej południową część osiedla Sokołów. Jak wynika z załączonej do sprawy dokumentacji A. W. w dniu 7 marca 2014 r. powołując się na art. 101 u.s.g. wezwał Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa wspomnianą wyżej uchwałą. W tej sytuacji rozpoczął swój bieg sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, który uległby przerwaniu wyłącznie wówczas, gdyby organ udzielił stronie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, doręczając w tym terminie odpowiedź. Termin do wniesienia skargi biegł zatem od dnia 8 marca 2014 r. do dnia 6 maja 2014 r. i upłynął bezskutecznie. W tym terminie Rada Miejska w Łodzi nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na rzeczone wezwanie. Wprawdzie w trakcie biegu sześćdziesięciodniowego terminu Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr LXXXV/1771/14 z dnia 29 kwietnia 2014 r. o uznaniu za niezasadne wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa, to jednak okolicznością niesporną jest, że doręczenie tej uchwały do rąk skarżącego nastąpiło w dniu 19 maja 2014 r, czyli po upływie terminu do wniesienia skargi, a co za tym idzie nie przerywało biegu sześćdziesięciodniowego terminu, o którym wyżej mowa. Skarżący wniósł skargę do tutejszego sądu w dniu 28 maja 2014 r., czyniąc to z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia skargi.

Skoro zatem skarga A. W. została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu merytoryczne ustosunkowanie się do podniesionych w niej zarzutów było prawnie niemożliwe i obligowało sąd do jej odrzucenia.

O powyższym sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia w trybie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

a.bł.