Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1173/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 121b ust. 1, art. 121b ust. 5 pkt 8, art. 121b ust. 6 pkt 4, art. 121b ust. 6a
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 3 § 2 pkt 4, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na akt Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do wypłaty uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim uchyla zaskarżony akt i akty Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] i z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...].


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1173/21

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. S. jest akt Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2021r. nr L.Dz. [...] o odmowie wypłacenia 20% potrąconego uposażenia za okres usprawiedliwionej nieobecności tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r. związanej z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2.

Jak wynika z akt sprawy, R. S. w raporcie z 21 maja 2021r. zwrócił się z prośbą o wypłatę 20% potrąconego uposażenia w okresie usprawiedliwionej nieobecności tj. od 13 listopada 2020r. do 31 maja 2021r. związanego z zakażeniem koronawirusem i przedłużającej się infekcji układu oddechowego w przebiegu COVID-19. Jak podstawę zgłoszonego żądania Skarżący podał art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. Nr 30, poz. 179 ze zrn.) w związku z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 października 2020r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2020r. poz. 2112).

W uzasadnieniu raportu Skarżący podał, że na przełomie października i listopada 2020r. w trakcie wykonywania czynności służbowych związanych z przesłuchiwaniem osób jak i rozmową służbową z funkcjonariuszem KPP [...] (jak się później okazało osobami zakażonymi koronawisusem SARS-CoV-2 został sam zakażony, co zostało potwierdzone pozytywnym wynikiem w dniu 18 listopada. Do dnia 30 października 2020r. w trakcie wykonywania czynności służbowych w budynku KPP [...] miał kontakt z funkcjonariuszem KPP [...] mł.asp. M. Z., który od początku listopada 2020r. gorączkował i w dniu 11 listopada 2020r. otrzymał pozytywny wynik zakażenia koronawirusem. Następnie dnia 3 listopada 2020r. realizował czynności służbowe związane z przesłuchaniem świadka w sprawie wypadku, w którym uczestniczył J. F. - biegły sądowy z zakresu pożarnictwa, który następnie w okolicach połowy miesiąca listopad 2020r. przebywał na oddziale covidowym w Szpitalu Powiatowym w [...] w związku zakażeniem koronawirusem.

W następstwie kontaktów z w/w zakażonymi osobami w budynku KPP [...] podczas wykonywania czynności służbowych doszło do zakażenia jego osoby. Od 7 listopada 2020r. pojawiły się u Skarżącego objawy w postaci kaszlu i bólu gardła, który z dnia na dzień nasilał się. W związku z otrzymanym wynikiem pozytywnym związanym z zakażeniem koronawirusem od 13 listopada 2020r. przebywał w kwarantannie, a następnie w izolacji, po zakończeniu której podjął dalsze leczenie w SP ZOZ w [...], Poradni Gruźlicy i Chorób Płuc z powodu przedłużającej się infekcji układu oddechowego w przebiegu COVID-19, będąc na zwolnieniu lekarskim do dnia 13 maja 2021 r. W jego przypadku, w wyniku zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 i przedłużającego się zapalenia płuc, męczącego kaszlu, trudności w oddychaniu, wysokiej temperatury doszło do powikłań związanych ze zmianami w płucach, ujawnionymi w wykonanym badaniu Tomografii Komputerowej. Ponadto w wykonanym badaniu kardiologicznym Echo Serca stwierdzono zmiany pocowidowe ze śladem płynu w osierdziu i nadciśnienie tętnicze, a następnie zapalenie tarczycy z bólem szyi i uciskiem w okolicy tchawicy.

W dniu 26 maja 20021r. podkom. P. W. Kierownik Referatu Dochodzeniowo – Śledczego Komendy w [...] sporządził notatkę służbową, w której wskazał, że funkcjonariusz asp. szt. R. S. ostatnią służbę przed zwolnieniem lekarskim pełnił w dniu 6 listopada 2020 roku. W dniu 13 listopada 2020 roku wpłynęła informacja do EWP 3 - Elektroniczna Platforma e-PLOZ Ministerstwa Zdrowia, że ww. funkcjonariusz znajduje się na kwarantannie, a następnie w dniu 18 listopada 2020 roku wpłynęła informacja, że znajduje się on w izolacji domowej do 27 listopada 2020 roku, po wykonanym pozytywnym teście na Covid-19. Ze wspomnianej platformy wynika również, że żona ww. funkcjonariusza I. K. wspólnie mieszkająca z nim, która jest lekarzem rodzinnym (mająca kontakt w pracy z pacjentami będącymi potencjalnymi nosicielami koronawirusa), przebywała na kwarantannie od 15 do 22 października 2020 roku, a na izolacji domowej od 13 listopada 2020 roku do 27 listopada 2020 roku, czyli zakażenie u niej stwierdzono pięć dni wcześniej, niż u jej męża R. S.

W odniesieniu do raportu R. S., że mógł zarazić się od mł. asp. M. Z. z Wydziału Kryminalnego KPP w [...] i analizie grafiku służby za miesiąc listopad 2020 roku wskazano, że mł. asp. M. Z. ostatnią służbę w tym miesiącu pełnił w dniu 1 listopada 2021 roku. Od dnia 11 do 20 listopada 2020 roku przebywał w izolacji domowej w związku z pozytywnym wynikiem testu na koronawirusa. Mając na uwadze wspomnianego w raporcie również biegłego sądowego J. F., który w dniu 3 listopada 2020 roku, uczestniczył w czynności służbowej prowadzonej przez asp. szt. R. S., ustalono na Elektronicznej Platformie e-PLOZ Ministerstwa Zdrowia, że biegły ten przebywał w izolacji domowej w okresie od 13 do 22 listopada 2020 roku.

W reakcji na ww. raport Komendant Komendy Powiatowej Policji w [...] w piśmie z 31 maja 20201r. poinformował Skarżącego, że brak jest jednoznacznych podstaw do poparcia raportu w sprawie wypłacenia 20% potrąconego uposażenia za okres usprawiedliwionej nieobecności tj. od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 13 maja 2021 r. związanej z zakażeniem koronawirusem SARS-CoV-2.

W reakcji na wniosek o ponownego rozpatrzenie sprawy, Komendant w piśmie z [...] czerwca 2021r poinformował, że podtrzymuje stanowisko z 31 maja 2021r. o braku jednoznacznych podstaw od poparcia ww. raportu z 21 maja 2021r.

Skarżący w piśmie z 5 lipca 2021r. ponownie zwróci się o dokonanie korekty uposażenia do kwoty 100% uposażenia z uwagi na okoliczności opisane w pierwotnym raporcie z 21 maja 2021r.

W reakcji na ww. pismo Komendant, powołując art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji wskazał że w złożonych raportach z 21 maja i 15 czerwca 2021r. brak jest potwierdzonych okoliczności zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w trakcie wykonywania zadań służbowych. Z tego powodu Komendant stwierdził brak podstaw do korekty wypłaty uposażenia.

R. S. wniósł skargę na akt Komendant Powiatowego Policji z [...] czerwca 20201r., wraz z pismami z 31 maja 2021r. oraz 12 lipca 2021r.:

Zaskarżonemu aktowi zarzucił:

1) naruszenie praw materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. (Dz.U. Nr 30, poz. 179 ze zm.), poprzez brak wskazania, których jednoznacznych podstaw/przesłanek jest brak do poparcia złożonych raportów i pism wraz z załącznikami;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 81, art. 104, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 59 ust. 1 i 2a, art. 60 ust. 1,art. 61 w zw. z art. 121b ust. 5 pkt 8 i art. 122b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji poprzez;

brak zebrania materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia przez ten organ całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, zwłaszcza w świetle podnoszonych przez stronę okoliczności, wskazywania faktów, czy osób które mogłyby dać świadectwo faktom;

zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

całkowity brak uzasadnienia przez organ swojego stanowiska w sprawie, co uniemożliwiło stronie postępowania, zorientowanie się zarówno co do podstawy faktycznej jak i prawnej wydanego przez organ rozstrzygnięcia podczas gdy złożone przez skarżącego dowody i oświadczenia potwierdzają, że do zakażenia doszło podczas czynności służbowych w budynku KPP [...];

zebranie materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ w sposób dowolny, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, gdyż organ całkowicie pominął stanowisko strony, nie zbadał dowodów, na które wskazywała - na okoliczność wykonywania czynności służbowych z osobami zarażonymi, kontaktu z nimi, pełnienia służby przez w/w funkcjonariuszy i obecności funkcjonariuszy w okresach kiedy skarżący miał służbę w budynku KPP [...], stosowania się do reżimu sanitarnego, braku środków ochrony osobistej.

Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze i załączonych do niej - na okoliczność prowadzonego postępowania przed organem.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego aktu organu oraz o rozważenie podstaw do zastosowania art. 145a § 1 P.p.s.a., zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia tj. ze wskazaniem, że przysługuje skarżącemu prawo do 100% uposażenia w związku z zakażeniem lub powstałym w związku z wykonywaniem zadań służbowych w budynku KPP [...], a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu Skarżący wyjaśniał, powołując się na wcześniej złożone pisma z 21 maja, 15 czerwca i 5 lipca 2021r., że na przełomie października i listopad 2020r., miał liczne kontakty podczas czynności służbowych w budynku KPP w [...] z osobami w tym z funkcjonariuszami KPP [...], które miały objawy zakażenia wirusem SARS-CooV-2, bądź były już zarażone wirusem. Mimo złożenia raportów i pisma wraz z załączonymi dowodami, organ w swoich rozstrzygnięciach bez podania podstaw faktycznych i prawnych, bez merytorycznego uzasadnienia stanowiska i bez powołania się jakie dowody legły u podstaw zaskarżonego stanowiska, jednozdaniowo stwierdził brak jednoznacznych podstaw do poparcia raportu z powodu braku potwierdzonych okoliczności zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w trakcie wykonywania zadań służbowych. Tym samym Komendant pozbawił Skarżącego uprawnienia do wypłaty 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu chorobowym od 13 listopada 2020r. do dnia 13 maja 2021r. w myśl ww. przepisów ustawy o Policji.

Skarżący zarzucił, że za podstawę odmowy uwzględnienia jego raportów dotyczących dokonania korekty uposażenia do kwoty 100% uposażenia, Komendant przyjął nierzetelnie przeprowadzone postępowanie zawarte w notatce służbowej z dnia 26 maja 2021r., podkom. P. W. Kierownika Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KPP w [...]. Notatka służbowa zawierała i została sporządzona w oparciu o wyrywkowe, niepełne, pozbawione podstaw i dowodów okoliczności oraz błędne ustalenia faktyczne. Autor notatki nie uwzględnił jednoznacznych związków przyczynowo - skutkowych i ocenił okoliczności mimo braku dowodów na niekorzyść skarżącego. W konsekwencji niezasadnie przyjął, że do zakażenia skarżącego jako funkcjonariusza policji nie doszło w czasie służby w budynku KPP [...].

Skarżący zakwestionował ustalenia zawarte w ww. notatce służbowej co do tego, że do zakażenia wirusem SARS-CoV-2 u niego miało dojść dnia 18 listopada w związku z objęciem go izolacją domową po wykonanym pozytywnym teście. Skarżący argumentował, że już od 7 listopada 2020r. pojawiły się u niego objawy w postaci kaszlu i bólu gardła, które z dnia na dzień się nasilały. Tych okoliczności organ nie brał pod uwagę podczas trwającego postępowania. Odnosząc się do twierdzeń dotyczących okresu przebywania na izolacji domowej przez żonę Skarżący podniósł, że małżonka wykonywała test PCR (co nie zostało zweryfikowane w toku postępowania) z wynikiem negatywnym z dnia 22 września i 21 października 2021r.

W ocenie Skarżącego przeprowadzone postępowanie całkowicie pomija okoliczności zakażenia, które szczegółowo zostały wskazane i udokumentowane w raporcie z 21 maja 2021r., 15 czerwca 2021r. będącym odwołaniem oraz pisma z 5 lipca 2021r. Komendant zdaniem Strony bezzasadnie pominął fakt, że pomieszczenia służbowe podległych mu komórek, znajdują się w budynku Komendy Powiatowej Policji w [...], w którym pełnią także służbę policjanci innych komórek Policji, korzystający ze wspólnych części budynku (np. korytarze, wspólna klatka schodowa, wspólne łazienki i toalety). Ponadto w budynku Komendy Policji w [...] przebywają osoby postronne w charakterze stron czynności procesowych lub petentów w sprawie.

Skarżący zarzucił również, że sporządzona notatka zawiera niepełne informacje ze strony Ministerstwa Zdrowia dotyczące okresu inkubacji COVID-19 oraz pomija okoliczność dużego prawdopodobieństwa graniczącego z pewnością, że do zakażenia wirusem SARS-CoV-2 doszło podczas kontaktu wypełniając czynności służbowe w Komendzie Powiatowej Policji w [...] od mł. asp. M. Z. i biegłego sądowego J. F.

Skarżący dodał, że podczas wykonywania czynności służbowych w KPP [...] w okresie zarażenia wirusem SARS-CoV-2 miał również kontakty m.in. z asp. szt. M. M. i kom. M. Z., którzy także otrzymali pozytywne wyniki testu na obecność SARS-CoV-2 - odpowiednio dnia 19 listopada 2020r. i 17 listopada 2020r. (dane z EWP 3). Z kom. M. Z. Skarżący miał codziennie kontakt w związku z czynnościami służbowymi, gdyż jest jego przełożonym.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie jako bezzasadnej. Organ podniósł, że po przeanalizowaniu sprawy trudno stwierdzić, że doszło do zakażenia doszło w trakcie wykonywania obowiązków służbowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.).

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), przedmiotem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne są również inne niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzje i postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Jednocześnie Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (stosownie do art. 135 P.p.s.a.).

Na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt, uchyla ten akt, albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Po rozpoznaniu skargi w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zarówno zaskarżony akt, jak i pozostałe wydane w toku sprawy akty a objęte przedmiotową skargą zostały wydane z naruszeniem prawa.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżący swoje żądanie dotyczące wypłaty 20% potrąconego uposażenia w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim oparł na regulacji, wynikającej z art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji.

Co do zasady, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia (art. 121b ust. 1 ustawy o Policji). Jednak art. 121b ust. 5 pkt 8 tej ustawy przewiduje, że jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby - zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

Stosownie do art. 121b ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji, prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy policjant został zwolniony od zajęć służbowych na skutek podlegania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jeżeli podleganie tej kwarantannie lub izolacji powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby.

Wątpliwości nie budzi, że stan epidemii związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 w Polsce stwierdził w drodze rozporządzenia Minister Zdrowia co nastąpiło na mocy § 1 rozporządzenia tego Ministra z dnia 20 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 491). Okoliczności sprawy rozgrywały się więc w czasie stanu epidemii, o jakiej mowa w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o Policji

Dla porządku wskazać należy, że sądy administracyjne pozytywnie przesądzają swoją właściwość jeżeli chodzi o sprawy dotyczące wyrównania uposażenia funkcjonariusza Policji do 100% w oparciu o przepis art. 121b ust. 5 ustawy o Policji, po potrąceniu 20% uposażenia z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim, które to potrącenie funkcjonariusz kwestionuje (np. wyrok NSA z 15 czerwca 2020 r., I OSK 1418/19, a także wyroki sądów administracyjnych: z dnia 19 grudnia 2018 r., II SA/Go 796/18; z dnia 25 października 2016 r., II SAB/Wa 281/16; z dnia 24 maja 2016 r., II SA/Wa 2054/15, dostępne w bazie CBOSA). Wskazuje się bowiem, że określone uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza, wynikające ze stosunku służbowego będącego stosunkiem administracyjnym, podlegają rygorom materialnego prawa administracyjnego. Do stosunków służbowych wyłączone jest m.in. stosowanie przepisów prawa pracy (tak wyrok WSA w Białymstoku z 28 lutego 2019 r., II SAB/Bk 131/18, LEX nr 2636057 i powołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego). W niniejszej sprawie nie budzi natomiast wątpliwości związek dochodzonego świadczenia ze stosunkiem służbowym.

Objęty skargą akt, który rozstrzygał o nieprzyznaniu spornego świadczenia, jak również pozostałe wydane w granicach sprawy akty Komendanta Powiatowego Policji w [...] posiadają cechy, które nakazują zakwalifikować je do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 P.p.s.a. Niewątpliwie dotyczą podstawowych uprawnień policjantów wynikających z przepisów ustawy o Policji, związanych z wysokością uposażenia podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim. Do tego wniosku przekonują przede wszystkim ich skutki prawne w postaci odmowy wypłaty uposażenia w żądanej przez funkcjonariusza wysokości 100% miesięcznego uposażenia. Niewątpliwie odmowa uwzględnienia złożonego wniosku wyrażona przez organ administracji publicznej (komendanta powiatowego policji) w drodze objętych skargą aktów ma wpływ na uprawnienia finansowe funkcjonariusza, ma też charakter władczy i oparta jest na przepisach prawa administracyjnego – tj. ustawy o Policji. Te cechy owych aktów decydują o konieczności objęcia ich sądową kontrolą na mocy art. 1 § 1 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4 P.p.s.a. (tak wyrok WSA w Rzeszowie z 5 listopada 2021r., sygn II SA/Rz 1146/21).

Ustawodawca przewidział uproszczoną formę załatwiania sprawy dotyczącej przyznania prawa do 100% uposażenia podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim w przypadku, gdy było ono spowodowane zakażeniem lub zachorowaniem na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Jak stanowi bowiem art. 121b ust. 6a ustawy o Policji, wykonywanie zadań służbowych, o których mowa w ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4, stwierdza pisemnie przełożony właściwy do spraw osobowych lub upoważniona przez niego osoba. Z uwagi na treść tego przepisu należy więc uznać, że dla rozstrzygania o wysokości uposażenia w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim z przyczyn wskazanych w art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 6 ww. ustawy – przewidziano formę aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. a nie decyzji, bowiem decyzje wydaje się w świetle przepisów tylko w przypadku rozstrzygania o wysokości uposażenia policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim na podstawie art. 121b ust. 6 pkt 3, ust. 7 i 8 ustawy o Policji

Jednakże uproszczona forma załatwienia tego rodzaju sprawy – nie zwalnia organu – w tym przypadku Komendanta Powiatowego Policji – jako bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza – z obowiązku wyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości okoliczności faktycznych sprawy a w dalszej kolejności przyczyn, dla których organ uznał, że nie zachodzą podstawy do wypłaty uposażenia w 100% wysokości.

Wydanie aktu dotyczącego wykonywania zadań służbowych w warunkach skutkujących kwarantanną, zakażaniem lub zachorowaniem na chorobę zakaźną (COVID-19), wymagały dokładnego ustalenia, czy przyczyny zwolnienia od zajęć służbowych powstały w związku z wykonywaniem zadań służbowych funkcjonariusza.

W ocenie Sądu organ w niniejszej sprawie nie wziął pod uwagę wszystkich ustalonych w toku postępowania okoliczności sprawy, które powinny rzutować na jego ocenę co do związku pomiędzy czynnościami służbowymi a zakażeniem Skarżącego. Okoliczności, które w cenie organu miały zaważyć na odmowie wyrównania 20% uposażenia dotyczyły tego, że w dniach od 13 do 27 stycznia 2020r. żona Skarżącego przebywała na izolacji z powodu zakażenia koronawirusem. Skarżący izolację rozpoczął natomiast od 18 listopada 2020r. Analizując treść notatki służbowej podkom. P. W. można wywnioskować, że ostatecznie organ przyjął, że źródłem zakażenia Skarżącego nie były czynności służbowe na Komendzie i kontakty na przełomie października i listopada 2020r. z funkcjonariuszami, którzy następnie okazali się być zakażeni koronawirusem, lecz małżonka Skarżącego, która jest lekarzem rodzinnym. Niemniej jednak wnioski te nie zostały przedstawione przez Komendanta w zaskarżonym akcie, lecz wyłącznie w ww. notatce służbowej, co należy ocenić negatywnie. Wnioski końcowe, które stanowią podstawę do przyznania lub odmowy 100% uposażenia w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim powinny zostać przedstawione w samym akcie, o którym mowa w art. 21b ust. 6a ustawy o Policji. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w ocenie Sądu – analiza przedstawiona w notatce służbowej budzi wątpliwości jeżeli chodzi o ocenę samego związku zakażenia koronawirusem z wykonywaniem zadań służbowych. Z przedstawionej analizy informacji zawartych w EWP3 (Elektroniczna Platforma e-PLOZ Ministerstwa Zdrowia) wynika, że istotnie w tym samym czasie zarówno funkcjonariusz Komendy (mł. asp. M. Z.) i biegły (J. F.) oraz małżonka Skarżącego, a następnie sam Skarżący odbywali izolację z powodu zakażenia koronawirusem. Niemniej jednak po przeanalizowaniu szczegółowych dat odbywania służby na Komendzie przez Skarżącego oraz pozostałych funkcjonariuszy, jak również późniejszych dat rozpoczęcia izolacji należy uznać, że wnioski zaprezentowane w notatce służbowej są co najmniej przedwczesne. Należy zwrócić uwagę na fakt, że małżonka Skarżącego – jak podano w skardze - w dniu 21 października 2021r. uzyskała wynik negatywny testu PCR. Następnie na izolacji domowej z powodu pozytywnego wyniku jeżeli chodzi o zakażenie koronawirusem przebywała od 13 listopada 2020r. Należy natomiast zwrócić uwagę, że funkcjonariusz M. Z. rozpoczął izolację domową wcześniej w stosunku do małżonki Skarżącego – ponieważ w dniu 11 listopada 2020r. Z funkcjonariuszem M. Z. Skarżący miał kontakt do dnia 30 października 2020r. Skarżący w dniu 3 listopada miał również kontakt z biegłym J. F., który na oddziale covidowym w Szpitalu przebywał od połowy listopada 2020r. a wynik pozytywny testu PCR miał uzyskać 13 listopada 2020r. Sam Skarżący oficjalnie na izolacji domowej przebywał od 18 listopada 2020r. Nie ulega więc wątpliwości, że czasokres, w którym ww. funkcjonariusz M. Z., Skarżący oraz małżonka przebywali na izolacji domowej nakładał się. Niemniej jednak – jako pierwszy na izolację skierowany został funkcjonariusz M. Z. co stanowi przesłankę do uznania, że źródłem zakażenia – w tej konfiguracji osobowej – był jednak ww. funkcjonariusz, natomiast zakażenie samej małżonki oraz Skarżącego było już konsekwencją rozprzestrzeniania się zakażenia Covid-19 wśród funkcjonariuszy. Należy bowiem wziąć pod uwagę okoliczność podnoszoną w skardze, że nie tylko funkcjonariusz M. Z. oraz biegły J. F. w analizowanym okresie zostali zakażeni koronawirusem. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w skardze, kom. M. Z. – z którym Skarżący miał kontakt codziennie – gdyż jest jego przełożonym otrzymał pozytywny wynik testu na obecność SARS-CoV-2 w dniu 17 listopada 2020r. Pozytywny wynik w dniu 19 listopada 2020r. otrzymał również funkcjonariusz M. M. Te wyjaśnienia powinny zostać zweryfikowane w toku ponownego rozpoznania sprawy. Dla pełnego wyjaśnienia sprawy organ w aktach sprawy powinien zgromadzić dowody dotyczące okresu przebywania na izolacji domowej funkcjonariuszy, z którymi Skarżący miał kontakt. Zarówno organ, jak i Skarżący powoływali się w tym zakresie na dane wynikające z bazy EWP3. Niemniej jednak dokumenty źródłowe obrazujące tego rodzaju dane powinny znaleźć się w aktach sprawy.

Należy również wziąć pod uwagę, że przepisy art. 121b ust. 5 pkt 8 oraz ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji stanowią o związku pomiędzy stwierdzeniem zakażenia i następnie przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, kwarantannie lub izolacji domowej a wykonywaniem zadań służbowych. W ocenie Sądu w celu zastosowaniu wyżej wskazanych przepisów należy ustalić związek zakażenia wirusem SARS-CoV-2 z zadaniami służbowymi – nie jest natomiast konieczne ustalanie wszystkich pozostałych potencjalnych źródeł zakażenia, które powstały w związku z funkcjonowaniem Skarżącego w życiu codziennym. W niniejszej sprawie natomiast zaistnienie w jednym okresie zakażeń wirusem SARS-CoV-2 kolejnych funkcjonariuszy, w tym Skarżącego, przy uwzględnieniu, że jako pierwszy wynik pozytywny otrzymał mł. asp. M. Z. a nie małżonka Skarżącego – karze zdaniem Sądu ponownie rozważyć możliwość spełnienia przesłanek z art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji w przypadku Skarżącego. Należy bowiem uwzględnić, że dni pokrywania się służby wymienionych funkcjonariuszy wraz z czasem, w którym stwierdzono u nich za pomocą testu zakażenie wirusem, świadczą o tym, że Skarżący na skutek transmisji wirusa SARS-CoV-2 mógł zakazić się od funkcjonariuszy, z którymi odbywał czynności służbowe.

Prawidłowe ustalenie co do zasadności zastosowania ww. przepisów jest uzależnione od dokładnego ustalenia okoliczności powodujących narażenie Skarżącego na zakażanie w czasie wypełniania zadań służbowych w Policji. Do takich okoliczności należą niewątpliwie kontakty skarżącego z ww. funkcjonariuszami w czasie pełnienia służby przed wykonaniem testu pozytywnego, u których także potwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Komendant powinien przeprowadzić dowód z zeznań tych funkcjonariuszy Policji, u których tak jak u Skarżącego stwierdzono chorobę zakaźną, na okoliczność podnoszonego w pismach strony bezpośredniego kontaktu poprzedzającego zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Dopiero wyjaśnienie tych kwestii, podnoszonych z resztą przez Stronę w jej raporcie i kolejnych składanych pismach, umożliwi zgodne z prawem zastosowanie przytoczonych wyżej przepisów ustawy o Policji.

W ocenie Sądu doszło zatem do naruszenia przepisów materialnoprawnych w postaci art. 121b ust. 6a ustawy o Policji, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla tej regulacji okoliczności faktycznych i odmowę stwierdzenia wykonywania zadań służbowych, w okolicznościach, o których mowa w art. 121b ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji Zebrane dowody nie potwierdzają tezy organu o tym, że do zachorowania jak i podlegania izolacji/kwarantannie nie doszło w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie stanu epidemii. Dlatego zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu Komendanta Powiatowego Policji w [...] na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a.

Z przedstawionych powodów zachodzą także podstawy do uchylenia przez Sąd pozostałych objętych skargą aktów Komendanta wyrażających jego wiążące dla wnioskodawcy stanowisko o braku podstaw do poparcia raportu – aktów z dnia 31 maja 2021 r. L.dz. [....] oraz aktu z dnia 12 lipca 2021 r., L.dz. [...]. Również i w przypadku tych aktów organ uzasadnił je brakiem potwierdzonych okoliczności zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w trakcie wykonywania zadań służbowych. Wydając te rozstrzygnięcia oparto się na tym samym materiale dowodowym jak w przypadku aktu z dnia [...] czerwca 2021 r. L.dz. [...]. Uchylenie przez Sąd również i tych aktów Komendanta nakazuje w tej sytuacji treść przytoczonego wyżej art. 135 P.p.s.a., bowiem zostały one wydane w granicach sprawy, a ich wyeliminowanie jest konieczne do końcowego jej załatwienia czyli rozpatrzenia raportu skarżącego przy uwzględnieniu i ocenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 135 i art. 146 § 1 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA nie orzekano z uwagi na fakt, że strona była zwolniona z kosztów sądowych z mocy prawa na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a.