Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 548/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 548/13

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi T. B. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwane dalej SKO, Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem SKO utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]. Akty te zostały wydane w sprawie obowiązku przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla inwestycji pod nazwą: zmiana koncesji na wydobywanie piaskowca istebniańskiego ze złoża [...] poprzez ustanowienie nowego obszaru i terenu górniczego [...] na działkach nr 484, 489, 483/2, 512/2, 513 i 514 położonych w W. w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: T. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] złożył w dniu 26 lipca 2012 r. w Urzędzie Gminy [...] wniosek zawierający żądanie wydania przez Wójta Gminy [...] decyzji stwierdzającej brak konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla planowanego przedsięwzięcia obejmującego zmianę koncesji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] na eksploatację udokumentowanego złoża piaskowca "[...]" w granicach części działek 483/1, 512/2, 513 i 514 położonych na terenie miejscowości W. Następnie wnioskiem z dnia 6 września 2012 r. T. B., zwrócił się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wniosek ten został przez stronę uzupełniony pismem z dnia 20 września 2012 r., w którym Strona wyjaśniła, że nazwa przedsięwzięcia to zmiana koncesji na wydobywanie piaskowca istebniańskiego ze złoża "[...]", poprzez ustanowienie nowego obszaru i terenu górniczego [...].

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) w piśmie z dnia 19 października 2012 r., nr [...], wyraził opinię, że planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym sporządzenia raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Następnie Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., nr [...] nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po rozpatrzeniu zażalenia T. B., SKO postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku kasacyjnej decyzji SKO, Wójt Gminy [...] kolejnym postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego do realizacji opisanego na wstępie przedsięwzięcia. Organ w wymienionym postanowieniu określił także zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jego zdaniem planowana do realizacji inwestycja zalicza się do grupy przedsięwzięć, dla których obowiązek przeprowadzenia raportu oddziaływania na środowisko może zostać stwierdzony w trybie art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.; zwana dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Podkreślono, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt zwrócił się po raz kolejny o opinię do RDOŚ, który w piśmie z dnia 6 lutego 2013 r., nr [...], wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, w tym sporządzenia raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Biorąc pod uwagę stanowisko organu opiniującego, po przeanalizowaniu charakteru przedsięwzięcia w szczególności: rodzaju przedsięwzięcia oraz lokalizację w granicach obszaru chronionego, tj. [...] Parku Krajobrazowego i ustanowione w nim cele ochrony przyrody Wójt stwierdził, że w sprawie zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Lokalizacja inwestycji w parku krajobrazowym i określone w rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia 16 czerwca 2005 r. cele ochrony tego parku, przemawiają za tym, aby inwestor wskazał w raporcie na poszczególne elementy przyrodnicze zlokalizowane w obszarze prawnie chronionym oraz wskazał zagrożenia i sposoby minimalizacji tego oddziaływania.

Zażalenie na postanowienie Wójta wniósł do SKO T. B. Strona domagała się od SKO uchylenia postanowienia Wójta oraz o zobowiązanie tego organu do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zgodnie z obowiązującym prawem.

SKO po rozpoznaniu sprawy w trybie zażaleniowym utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], wyjaśnił, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem wbrew twierdzeniom T. B. nie polega jedynie na pomniejszeniu obszaru działalności w ramach posiadanej koncesji ale jest przedsięwzięciem nowym i wymaga wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym zasadne jest dokonanie analizy, czy realizacja w/w przedsięwzięcia wymaga uprzedniej oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium podniosło, że żalący się ma rację, iż wyrażenie opinii przez organy współdziałające nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. To organ w sposób ostateczny przesądza o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć i o zakresie raportu. W przedmiotowej sprawie nie można uznać, że Wójt poprzestał na opinii RDOŚ, gdyż z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ dokonał też analizy uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Reasumując SKO stwierdziło, że Wójt ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie T. B. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia SKO oraz postanowienia organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 6, 7, 8 i 9 oraz art. 77, 104 lub 105 k.p.a., art. 63, 64 i 72 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także swobodną interpretację zapisów przedmiotowej ustawy. Skarżący podniósł, że przedsięwzięciem nie było ustanowienie nowego obszaru i terenu górniczego "[...]" tylko zmiana koncesji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. W tym też względzie Wójt powinien umorzyć postępowanie administracyjne jeżeli stwierdził brak możliwości zwolnienia z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia obejmującego zmianę koncesji, gdyż nie dysponował kartą informacyjną dla przedsięwzięcia obejmującego ustanowienie nowego obszaru i terenu górniczego "[...]". Podniósł także, że organ zmodyfikował wniosek i dostosował go do własnego załączonego planu, zaś organ odwoławczy usankcjonował bezprawne działanie Wójta. W analizowanym przypadku zarówno powierzchnia punktów załamania obszaru górniczego [...] jak i powierzchnia udokumentowanego złoża piaskowca ulegają zmniejszeniu w ramach wnioskowanej zmiany koncesji. Z treści art. 72 ust. 2 pkt 2a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że jeżeli zmiana koncesji związana jest ze zmniejszeniem powierzchni w granicach, której ma być prowadzona działalność, to nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie można utożsamiać zmniejszenia powierzchni w granicach, w których ma być prowadzona działalność ze zmniejszeniem granic obszaru górniczego. Świadczą o tym definicje legalne pojęcia obszar górniczy. Precyzyjniejszym według skarżącego jest utożsamianie zmniejszenia powierzchni ze zmniejszeniem powierzchni udokumentowanego złoża kopaliny, które jest bezpośrednim przedmiotem prowadzonej działalności. Ponadto organ opiniujący rażąco naruszył art. 64 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Organ odwoławczy usankcjonował absurdalny zakres raportu, który przewiduje ekstremalny zakres 17 plus 21 punktów dla przedsięwzięcia obejmującego zmianę koncesji na eksploatacje kopaliny na obszarze 0,61 ha, który jest przekształcony dotychczasowymi robotami górniczymi.

SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga T. B. jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu.

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli natomiast wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Stosownie to tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności wymaga uwypuklenia wstępny przebieg postępowania organu pierwszej instancji zmierzający do określenia granic sprawy wyznaczonej treścią żądania T. B. Od tego ustalenia zależy bowiem ocena dokonanej przez organy subsumpcji przepisów prawa materialnego. Należy przypomnieć, iż według wniosku strony skarżącej z dnia 23 lipca 2012 r. przedmiotem jej żądania było wydanie przez Wójta Gminy [...] decyzji stwierdzającej brak konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla planowanego przedsięwzięcia obejmującego zmianę decyzji koncesyjnej Starosty [...] z dnia [...] maja 2003 r. nr [...]. W odpowiedzi na ten wniosek Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia 20 sierpnia 2012 r. znak [...], poinformował wnoszącego o tym, że w przedmiotowej sprawie należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. O tym stanowisku organu zaważyła analiza załączonej do wniosku dokumentacji, z której wynika niezbicie, iż działalność górnicza objęta zmianą koncesji ma być prowadzona w ramach nowego obszaru i terenu górniczego [...]. Jego lokalizacja nie pokrywa się z granicami dotychczas prowadzonej działalności w ramach obszaru i terenu górniczego [...]. W odpowiedzi na to pismo Wójta, strona w podaniu z dnia 6 września 2012 r. wniosła o wydanie decyzji środowiskowej dla realizacji przedsięwzięcia w granicach obszaru i terenu górniczego [...] wg. załączonych dokumentów. Treść tego podania oznacza, że T. B. zmodyfikował swój wcześniejszy wniosek wnosząc o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie zaś o wydanie decyzji stwierdzającej brak obowiązku jej wydania. Sąd zauważa, że według pisma z dnia 20 września 2012 r. podpisanego przez T. B., wnioskodawca określił nazwę przedsięwzięcia słowami: zmiana koncesji na wydobywanie piaskowca istebniańskiego ze złoża "[...]" poprzez ustanowienie nowego obszaru i terenu górniczego "[...]". Do tego pisma przedłożono dodatkowy wypis z rejestru gruntów na działki nr 489 i 484, które obejmują planowany obszar i teren górniczy "[...]". Inwestor jednoznacznie w powyższym piśmie sprecyzował nazwę swego przedsięwzięcia, i dlatego nie może skutecznie zarzucać organom, że swobodnie i dowolnie zmieniły rodzaj wnioskowanego przedsięwzięcia w treści kontrolowanych rozstrzygnięć. O nazwie przedsięwzięcia w rozpatrywanym przypadku zadecydował wnioskodawca a organy prowadzące postępowanie jego wolę uwzględniły. Zdaniem Sądu Wójt Gminy [...] opierając się na treści przedstawionego wniosku, załączonych do niego dokumentów a także pism wyjaśniających składanych w toku postępowania prawidłowo ustaliły treść żądania T. B., dając temu wyraz w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania oraz w treści wydawanych w sprawie rozstrzygnięć. Z uwagi na to, że T. B. doprecyzował swe żądanie, to okoliczność, iż tytuł karty informacyjnej nie odpowiada literalnie zmodyfikowanemu żądaniu T. B. nie wpływa na prawidłowość czynności organu, gdyż jej treść opisuje dokładnie zamiary inwestycyjne wnioskodawcy, a te znajdują odzwierciedlenie w ustalonym przez organu przedmiocie sprawy.

Sąd odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi dotyczącego braku obowiązku uzyskiwania przez koncesjonariusza decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym obowiązku przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ocenia go jako niezasadny. Zdaniem WSA organy w sposób właściwy dokonały interpretacji art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Należy przypomnieć, iż stosownie do treści art. 72 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem : 1) koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, wydobywanie kopalin ze złóż, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz podziemne składowanie odpadów - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2011 r. Nr 163, poz. 981 ze zm.; zwana dalej ustawą - Prawo geologiczne i górnicze); 2) decyzji określającej szczegółowe warunki wydobywania kopaliny - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. Natomiast powoływany przez skarżącego art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stwierdza, iż wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadku zmiany: decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, polegających na: a) zmniejszeniu powierzchni, w granicach której ma być prowadzona działalność, b) przeniesieniu decyzji na inny podmiot.

Przytoczone przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku posługując się wyrażeniem powierzchni, w granicach której ma być prowadzona działalność nawiązują do innego ustawowego pojęcia jakim jest obszar górniczy. Obszar górniczy w świetle ustawy - Prawo geologiczne i górnicze jest przestrzenią, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny. Z treści art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze wynika, że poza obszarem górniczym wyznaczonym mocą decyzji koncesyjnej przedsiębiorca koncesjonariusz- nie jest uprawniony do wydobywania kopalin. Zdaniem Sądu, art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie może traktować o powierzchni innej niż ta, na której koncesjonariusz może legalnie prowadzić swą aktywność wydobywczą. Zmniejszenie powierzchni w znaczeniu tej regulacji może odnosić się tylko do ustalonego koncesją obszaru górniczego. Inna interpretacja naruszałaby cele systemu prawa ochrony środowiska, której ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku jest istotną częścią.

Ustawodawca zwalnia z obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej jeżeli zmiana koncesji polega na pomniejszeniu dotychczasowego obszaru górniczego w ramach granic aktualnego obszaru górniczego. Innymi słowy, nie chodzi tu o przypadek gdy obszar górniczy ulega pomniejszeniu a jego granice nie pokrywają się z granicami zmienianego obszaru górniczego. Projektowane przesunięcie obszaru jest nowym (podkreślenie Sądu) a więc dotąd nierozpoznanym zagrożeniem dla środowiska, którego nie jest w stanie zniwelować pomniejszenie powierzchni obszaru górniczego. Nie można stwierdzić braku konieczności uzyskania decyzji środowiskowej przed zmianą koncesji, albowiem zasięg działalności oddziaływującej na środowisko co prawda nie ulega zwiększeniu a pomniejszeniu w stosunku do aktualnego, lecz jednocześnie następuje przesunięciu w obrębie udokumentowanego złoża kopaliny. Reasumując, jeżeli zmiana koncesji polega na pomniejszeniu obszaru górniczego czyli obszaru, na którym przedsiębiorca może prowadzić działalność lecz granice tego obszaru nie pokrywają się z dotychczasowym (np. koncesjonariusz przesuwa obszar wydobycia kopaliny), to z uwagi na brak pokrycia obszaru "starego" i obszaru "nowego", należy uzyskać przed zmianą koncesji decyzję środowiskową skoro istotnie zmienia się miejsce eksploatacji złoża kopaliny.

Nie można jak chce tego skarżący utożsamiać zmniejszenia powierzchni z powierzchnią udokumentowanego złoża. Przedsiębiorca może prowadzić działalność górniczą wyłącznie w obszarze górniczym, czyli tym jaki został wyznaczony treścią decyzji koncesyjnej. W przepisie art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie może chodzić o powierzchnię udokumentowanego złoża albowiem zmniejszenie powierzchni odnosi się do tej powierzchni, o której rozstrzygnął organ w koncesji pozwalając na wydobywanie kopaliny. Wyjaśnić należy skarżącemu, że organy interpretując przepisy powinny kierować się interesem strony, o ile jest to interes słuszny a więc taki który znajduje pokrycie w przepisach prawa. W rozpatrywanym przypadku, organy nie mogły uwzględnić potrzeb gospodarczych koncesjonariusza gdyż ta interpretacja nie byłaby spójna z celami regulacji tworzących system prawa ochrony środowiska.

Z załączonych do wniosku inwestora dokumentów wynika, że jego zamiary polegają na zmniejszeniu powierzchni obszaru górniczego w stosunku do obszaru wyznaczonego w koncesji Starosty [...] z [...] maja 2003 r. Dla stosowanych unormowań nie jest obojętne to, że jednocześnie koncesjonariusz planuje rozpocząć działalność koncesjonowaną częściowo w innym miejscu niż obszar górniczy [...]. Mówiąc inaczej, dotychczasowy obszar górniczy i nowy projektowany obszar górniczy nie pokrywają się w całości. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obszar górniczy [...] różni się położeniem z planowanym przez skarżącego obszarem górniczym [...]. Obrazuje to załączona do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mapa sytuacyjno - wysokościowa przedstawiająca granice obu tych obszarów. Powyższej okoliczności nie zaprzecza wnioskujący o wydanie decyzji albowiem w treści zażalenia od postanowienia Wójta [...] stwierdza, iż obszar górniczy ulega przesunięciu na nowy obszar złoża. Dalej żalący pisze, że przesunięty obszar górniczy i teren górniczy zamyka się w granicach obszaru i terenu górniczego "[...]" ustanowionego jeszcze decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 1992 r. znak [...] i zmienioną decyzją tego Organu z dnia [...] stycznia 1996 r. nr [...]. Zamknięcie, o którym pisze strona nie odgrywa jednak znaczenia skoro podstawą działalności Przedsiębiorcy na tym obszarze jest aktualnie decyzja koncesyjna Starosty [...] z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], a więc decyzja której zmiana wywołuje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organy były obowiązane kierować się położeniem i granicami obszaru górniczego określonego decyzją Starosty a nie decyzją Wojewody [...].

Odnosząc się do podstawowego dla skargi zarzutu o braku obowiązku przeprowadzania względem przedsięwzięcia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, nie można pominąć skutków zakazu wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 62; zwana dalej ustawą o ochronie przyrody). Na mocy tej regulacji w parku krajobrazowym może zostać wprowadzony m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.). Zmiana obszaru górniczego i zmiana terenu górniczego jest planowana przez Skarżącego w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. [...] Nr 82, poz. [...]), w treści § 3 ust. 1 pkt 1 wyraźnie zabrania realizacji takich przedsięwzięć jakie planuje Strona skarżąca skoro zabrania realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W rozpatrywanym przypadku o obowiązku przeprowadzenia postępowania w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przesądza w istocie treść art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. W myśl tego przepisu zakaz, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Zdaniem WSA, przez przedsięwzięcia "mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe", należy rozumieć kategorię przedsięwzięć, o jakich mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a więc m.in. polegających na wydobywaniu kopalin ze złóż na obszarze parku krajobrazowego. O tej kwalifikacji stanowi § 3 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Spod zakresu zakazu realizacji przedsięwzięć, art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wyłącza przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, jeżeli procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Ponieważ obowiązujące prawo uznaje zamiary strony skarżącej jako potencjalnie negatywnie oddziaływujące na przyrodę parku krajobrazowego, to aby stwierdzić nieobowiązywanie zakazu realizacji z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter tego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Z tego względu, a także z powodu przesunięcia planowanego obszaru górniczego, nie istnieje możliwość zwolnienia skarżącego od obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W aktualnym stanie prawnym, realizowanie planowanego przez niego przedsięwzięcia na obszarze parku krajobrazowego zależy od wyników postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania jego zamiaru na środowisko, o czym przesądza treść art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody.

Sąd rozpatrując pozostałe zarzuty skargi nie dopatrzył się w działaniach Organów naruszeń prawa mogących skutkować skasowaniem wydanych postanowień. Wójt Gminy [...] nakładając obowiązek przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględnił uwarunkowania wynikające z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Postanowienie o którym mowa zostało też poprzedzone opinią wydaną przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, czym zrealizowano obowiązek współdziałania wynikających z art. 64 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Nie można zaprzeczyć, iż treść postanowienia Wójta uwzględnia warunki wyrażone w opinii Dyrektora, co pozwala mówić o tym, że nałożony na stronę obowiązek znajduje pokrycie w stanowisku wyspecjaIizowanego w ochronie środowiska organu administracji publicznej. Zakres raportu organ prawidłowo określił na podstawie art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz właściwie uzasadnił.

Z przytoczonych względów orzeczono o oddaleniu skargi T. B. na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a.