Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 83/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. M. w I. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz.267 ze zm., dalej zwana K.p.a.) umorzył postępowanie w sprawie podejrzenia samowoli budowlanej polegającej na budowie wewnętrznej instalacji gazowej na gaz płynny z zastosowaniem butli 11 kg w mieszkaniu nr [...] w miejscowości D., gm. I.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku doniesienia Spółdzielni Mieszkaniowej (dalej zwana również spółdzielnią) o możliwości popełnienia samowoli przedstawiciele organu dokonali kontroli zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych polegających na wykonaniu wewnętrznej instalacji gazowej na gaz płynny z zastosowaniem butli 11 kg w mieszkaniach nr [...] w miejscowości D. W trakcie oględzin oraz przeprowadzonych czynności wyjaśniających ustalono, że na terenie działki nr [...] w miejscowości D. usytuowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny, dwuklatkowy, trzykondygnacyjny, którego współwłaścicielem i jednocześnie zarządcą jest spółdzielnia. W budynku znajduje się 18 lokali mieszkalnych, z czego (w ww. czasie) 15 to lokale wyodrębnione na własność. W budynku istnieje instalacja c.o. zasilana piecem na olej opałowy. W obiekcie brak jest jednolitego systemu grzewczego z uwagi na to, że wcześniej w dwóch mieszkaniach zainstalowano już ogrzewanie, tzw. etażowe zasilane gazem płynnym.

Właściciele lokali nr [...], które są własnością odrębną, uzyskali ostateczne pozwolenia na wykonanie "robót budowlanych polegających na wykonaniu wewnętrznej instalacji gazowej na gaz płynny z zastosowaniem butli 11 kg". W lokalu nr [...] ww. roboty wykonano na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] września 2014 r. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający pozwolenie na budowę nie uznał spółdzielni ani pozostałych współwłaścicieli budynku za strony w swoim postępowaniu. Ponadto, inwestorzy uzyskali pisemne zgody większości właścicieli lokali znajdujących się w budynku nr [...] na wykonanie instalacji.

Projekt budowlany, w oparciu o który zrealizowane zostały roboty budowlane, obejmował projekt wewnętrznej instalacji gazowej oraz instalację ciepłej wody użytkowej i centralnego ogrzewania. Stwierdzono, że roboty budowlane zrealizowane zostały zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę oraz projektem budowlanym i obowiązującymi przepisami. W trakcie ich wykonywania nie dokonano istotnych odstępstw od wydanego pozwolenia na budowę wynikających z art. 36a Prawa budowlanego. Ujawnione w trakcie kontroli braki związane z zapewnieniem nawiewu w pomieszczeniu kuchennym zostały przez inwestorów usunięte.

Inwestorzy złożyli wymagane zawiadomienia o terminie rozpoczęcia robót budowlanych w PINB. Roboty budowlane prowadzone były pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności i dokumentowane w dzienniku budowy. Kierownik robót złożył oświadczenie o wykonaniu robót zgodnie ze sztuką budowlaną, zatwierdzonym projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę i przepisami. Po zakończeniu robót dokonano badania szczelności wykonanej instalacji oraz prawidłowości podłączeń.

W toku postępowania spółdzielnia stwierdziła, że wiedzę o odłączeniu centralnego ogrzewania w mieszkaniach nr [...] powzięła dopiero wówczas, kiedy została o tym zawiadomiona przez użytkowników mieszkań. Zdaniem spółdzielni instalacja c.o. w budynku stanowi część wspólną nieruchomości. Jej naruszenie w jakiejkolwiek formie wymaga pisemnej zgody wszystkich współwłaścicieli. Warunek ten nigdy nie został dochowany. Dlatego w decyzji o pozwoleniu na budowę została umieszczona klauzula, że budowa instalacji gazowej nie może naruszać wspólnej instalacji c.o. Użytkownicy mieszkań nr [...] wiedzieli o tym, ponieważ uczestniczyli razem z pozostałymi mieszkańcami w zebraniach, w których spółdzielnia przedstawiała szczegóły sprawy. Dlatego uważa, że w tym przypadku doszło do samowoli budowlanej.

Organ stwierdził, że powyższe uwagi odnoszą się do postępowania leżącego w kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej, które to postępowanie zakończyło się decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę. Klauzula, na którą powołuje się spółdzielnia, została umieszczona w uzasadnieniu decyzji Starosty Powiatowego z [...].09.2014 r., a nie w jej sentencji.

Powyższe zarzuty stanowić mogą jedynie podstawę do ewentualnej próby podważenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z którą przeprowadzona została przedmiotowa inwestycja. Nie mogło to jednak być przedmiotem rozważań organu nadzoru budowlanego.

Ponieważ w wyżej wymienionej sprawie nie zaszły żadne okoliczności wymienione w art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej zwana P.b.), brak jest podstawy prawnej do prowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Natomiast egzekwowania ustaleń zawartych w przytoczonych przez wnioskodawcę regulaminach dotyczących obowiązków spółdzielni i użytkowników lokali oraz określających granice odpowiedzialności za instalacje można dochodzić na drodze postępowania cywilnego przed sądami powszechnymi, a nie w postępowaniu administracyjnym.

Z uwagi na to, że w przeprowadzonym postępowaniu nie stwierdzono popełnienia samowoli budowlanej, brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co uzasadnia zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu.

Na skutek odwołania wniesionego przez Spółdzielnię Mieszkaniową Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], na podstawie art. 104, art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 P.b. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestorzy wykonali wewnętrzną instalację gazową na podstawie ostatecznej decyzji Starosty nr [...] z dnia [...].02.2014 r. oraz [...] z [...].09.2014 r. Zgodnie z treścią ww. decyzji, projekt budowlany jest jej integralną częścią, a z opisu technicznego projektu wynika, że "instalacja stanowi niezależne źródło ciepła bez ingerencji w instalację wspólną będącą własnością SM, a lokalizację grzejników oraz ich wielkość wykonać wg załączonych obliczeń strat ciepła - nie ingerować w instalację wspólną".

Organ nadzoru budowlanego I instancji w trakcie oględzin lokalu stwierdził, że piony c.o. przechodzące przez lokal mieszkalny zostały zaizolowane, a inwestorzy przedłożyli m.in. oświadczenie kierownika robót o wykonaniu robót zgodnie ze sztuką budowlaną, zatwierdzonym projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę i przepisami.

Organ odwoławczy podkreślił, że PINB wszczął postępowanie w zakresie określonym w piśmie spółdzielni z dnia [...].10.2014 r. zawiadamiającego "o samowoli budowlanej, polegającej na odłączeniu grzejników w mieszkaniach nr [...] w D. od wspólnej instalacji grzewczej budynku". Z ustaleń organu nadzoru budowlanego I instancji wynika, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej.

Odnosząc się do treści odwołania wskazującej m.in. że "odłączenie pojedynczego lokalu od wspólnej instalacji centralnego ogrzewania budynku i zainstalowanie innego systemu ogrzewania narusza równowagę termiczną budynku i wymaga co najmniej opracowania i wdrożenia nowego projektu regulacji hydraulicznej", organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany przeprowadza analizę złożonej dokumentacji zgodnie z art. 35 ust. 1, w szczególności pkt 3 P.b., a więc kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia [...]. Ponadto, to ww. organ analizuje rozwiązania projektowe mające wpływ na całość funkcjonowania obiektu, w tym również prawidłowość przyjętych rozwiązań przez projektanta wydając odpowiednio: decyzję o pozwoleniu na budowę przy zgodności z przepisami, bądź odmawiając jej wydania w przypadku naruszenia przepisów. Organ nadzoru budowlanego działa w ramach określonych przepisach prawa kompetencji. Oznacza to, że w przypadku ujawnienia samowoli budowlanej ma obowiązek doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem. Jeśli zatem postępowanie wyjaśniające wykaże, że inwestycja została wykonana zgodnie z projektem, to wówczas organ stwierdza brak podstaw do nałożenia takich obowiązków, tak jak w przedmiotowej sprawie i umarza postępowanie na podstawie art. 105 K.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono jak w sentencji.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzucając je naruszenie:

art. 7, art. 77 i art. 105 § 1 K.p.a.,

art. 36a ust. 1 P.b.,

art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.,

art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b.,

§ 2 ust. 5, § 16 ust. 1, § 40, § 42 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych,

art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu wskazując, że analiza treści decyzji Starosty nr [...] z dnia [...].02.2014 r. pozwala na ocenę, że inwestorzy nie uzyskali zgody na jakąkolwiek ingerencję w instalację wspólną (grzewczą i ciepłej wody użytkowej). Przy realizacji inwestycji nastąpiła niewątpliwa ingerencja w instalację wspólną. Ingerencja ta polegała na usunięciu gałązek łączących piony grzewcze z kaloryferami oraz podłączeniu grzejników do nowopowstałego ogrzewania etażowego. Ingerencja ta wyczerpuje znamiona okoliczności, o jakich mowa w art. 36a ust. 1 i art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.

Organ administracji, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 7 i art. 77 K.p.a., nie przeprowadził stosownego postępowania dowodowego i nie wyjaśnił, czy inwestorzy zrealizowali inwestycję z naruszeniem udzielonego im pozwolenia na budowę.

Całkowicie błędne jest zignorowanie przez organ umieszczonej w uzasadnieniu decyzji Starosty Powiatowego z dnia [...].02.2014 r. klauzuli zobowiązującej inwestora do nieingerowania w instalację wspólną. Fakt, że klauzula ta umieszczona została w uzasadnieniu decyzji, a nie w jej sentencji, nie ma znaczenia dla oceny, czy w przedmiotowej sprawie nastąpiła samowola budowlana. Uzasadnienie decyzji stanowi bowiem jej integralną część.

Inwestorzy nie mają prawa do dysponowania na cele budowlane częściami wspólnymi nieruchomości budynkowej, do których należy instalacja centralnego ogrzewania. Prawo budowlane stanowi, że budynek to zarówno konstrukcja architektoniczno-budowlana, jak i wszystkie wspólne instalacje i urządzenia stanowiące jego normatywne wyposażenie, dzięki którym budynek taki może spełniać funkcje, dla których został zaprojektowany i wzniesiony. Tak więc wszelkie instalacje centralnego ogrzewania (służące do ogrzewania poszczególnych lokali jak i pomieszczeń wspólnych) i centralnej ciepłej wody - to konkretne techniczne rozwiązania projektowe stanowiące integralną część budynku. W tym znaczeniu należy mówić o integralności instalacji w budynku wielolokalowym. Naruszenie tej integralności w czasie użytkowania budynku i jego poszczególnych lokali w istotny sposób zakłóci funkcjonowanie poszczególnych instalacji.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych instalację centralnego ogrzewania definiuje jako: "układ przewodów centralnego ogrzewania w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodu z zaworem odcinającym tę instalację od węzła cieplnego lub przyłącza, a zakończenie na grzejnikach". Przepisy budowlane stanowią także, iż "sposób użytkowania instalacji i urządzeń stanowiących wyposażenie lokalu powinien być zgodny z założeniami projektu oraz z instrukcjami użytkowania tych instalacji i urządzeń." Ten sam przepis dopuszcza jednak możliwość odstępstwa od założeń projektu oraz instrukcji użytkowania instalacji i urządzeń stwierdzając, że "wprowadzenie jakichkolwiek zmian instalacji i urządzeń centralnego ogrzewania w lokalu wymaga wcześniejszego uzyskania zgody właściciela budynku."

Wydane na podstawie ustawy Prawo budowlane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie w § 132 ust. 1 stanowi, że budynek, który ze względu na swoje przeznaczenie wymaga ogrzewania, powinien być wyposażony w instalację ogrzewczą lub inne urządzenia ogrzewcze, nie będące piecami, trzonami kuchennymi lub kominkami. Należy podkreślić, że dotyczy to całego budynku, dla którego zaprojektowano i wykonano zgodnie z tym projektem system ogrzewania. Co do zasady nie projektuje się i nie wykonuje w jednym budynku mieszkalnym, wielolokalowym różnych systemów ogrzewania.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych i użytkowania budynków mieszkalnych w § 2 stanowi m.in. że "budynek, jego instalacje i urządzenia powinny zapewnić warunki zaopatrzenia w wodę, gaz, energię cieplną, energię elektryczną, ochronę przeciwpożarową, oraz odprowadzania ścieków i usuwania odpadów stałych". Dalej w ust. 5 przepis stanowi, że instalacja i urządzenia powinny zapewnić możliwość racjonalizacji zużycia wody i nośników energii zgodnie z wymaganiami użytkowników lokali, lecz w sposób nie naruszający interesów osób trzecich i nie powodujący pogorszenia właściwości użytkowych i technicznych budynku i związanych z nim urządzeń. W § 16 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia stwierdza się natomiast, że sposób użytkowania instalacji i urządzeń stanowiących wyposażenie lokalu powinien być zgodny z założeniami projektu oraz instrukcjami użytkowania tych instalacji i urządzeń. W § 42 stwierdza się, że wprowadzenie jakichkolwiek zmian instalacji i urządzeń centralnego ogrzewania w lokalu wymaga wcześniejszego uzyskania zgody właściciela budynku. W przedmiotowej sprawie inwestorzy takiej zgody nie uzyskali.

Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w art. 3 ust. 2 definiuje nieruchomość wspólną jako grunt oraz część budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. W rozumieniu tego przepisu instalacja centralnego ogrzewania jest częścią wspólną nieruchomości budynkowej. Z art. 13 tej ustawy wynika, że właściciel lokalu obowiązany jest korzystać z nieruchomości wspólnej w sposób nie utrudniający korzystania z niej przez innych współwłaścicieli.

W każdym przypadku odłączenie pojedynczego lokalu od wspólnej instalacji centralnego ogrzewania budynku i zainstalowanie innego systemu ogrzewania narusza równowagę termiczną budynku i wymaga co najmniej opracowania i wdrożenia nowego projektu regulacji hydraulicznej. Jeśli np. w budynku zainstalowany jest kocioł grzewczy, to przecież został on dobrany zgodnie z obliczeniowym zapotrzebowaniem na ciepło dla całego budynku, z uwzględnieniem także lokali, które zostały odłączone od instalacji centralnego ogrzewania, jego wydajność nie będzie więc racjonalnie wykorzystana.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

Problem w sprawie sprowadzał się do oceny, czy roboty budowlane wykonywane przez inwestorów były zgodne z uzyskanym pozwoleniem na budowę. Stosownie bowiem z art. 36a ust. 1 P.b., istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Aby dokonać prawidłowej oceny tej kwestii, należy w pierwszej kolejności dokonać szczegółowej analizy treści decyzji Starosty nr [...] z dnia v.09.2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych. Z jej treści wynika, że dotyczy ona robót budowlanych polegających na wykonaniu wewnętrznej instalacji gazowej na gaz płynny z zastosowaniem butli 11 kg. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że inwestycja "Została zaprojektowana w sposób nie wymagający likwidacji, naruszania oraz jakiejkolwiek ingerencji w instalację wspólną (grzewczą i ciepłej wody użytkowej)". Z kolei w projekcie budowlano-wykonawczym zawarto sformułowania, że przedmiotowa instalacja stanowi niezależne źródło ciepła bez ingerencji w instalację wspólną będącą własnością SM – wspólnoty. W tym celu piony prowadzone przez lokale mieszkalne, które stanowią własność wspólną zostaną winny być zabezpieczone termicznie otulinami z pianki poliuretanowej (...), aby nie powodowały dogrzewania pomieszczeń". Dodatkowo zawarto w niej zapis, że "Lokalizację grzejników oraz ich wielkość pozostaje bez zmian".

W ocenie Sądu szczegółowa analiza powyższych zapisów z uwzględnieniem racjonalności działania organów prowadzi do wniosku, że inwestorzy nie odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego ani nie dopuścili się samowoli budowlanej. Należy podkreślić, że decyzja z dnia [...].09.2014 r. w sposób mało precyzyjny określa przedmiot inwestycji. Nie ulega wątpliwości fakt, że zamiarem inwestorów było wybudowanie nowej instalacji c.o., a dokładnie samego jej źródła, a następnie wykorzystanie już istniejących grzejników i podłączenie jej do nich. Zupełnie nielogiczne, niezrozumiałe, nieopłacalne ekonomicznie byłoby budowanie samego źródła ogrzewania bez równoczesnego podłączenia go do istniejącej instalacji. W szczególności z projektu budowlanego nie wynika, aby obejmował on wykonanie dodatkowych, oprócz już istniejących, grzejników. Wprost wskazuje on, że ich lokalizacja i wielkość pozostają bez zmian. Należy wziąć pod uwagę to, że samo zakręcenie istniejących grzejników odnosi taki sam skutek jak ich fizyczne odłączenie od istniejącej instalacji. Jak wynika z cyt. wcześniej projektu budowlanego, obowiązkiem inwestorów było m.in. zabezpieczenie pionów prowadzących do grzejników otulinami, aby nie dogrzewały one pomieszczeń. Wynika z tego, że de facto grzejniki miały być wyłączone z użytkowania jeśli chodzi o zasilanie energią cieplną pochodzącą ze wspólnej instalacji.

Biorąc zatem pod uwagę to, że inwestorzy działali w zaufaniu do racjonalnego działania organu, nie można im zarzucić, że wykonując swój plan polegający na odłączeniu się od wspólnej instalacji c.o., istotnie odstąpili oni od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 1 P.b. Skoro nie można im zarzucić takiego działania, w takiej sytuacji zasadnie organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie podejrzenia samowoli budowlanej polegającej na budowie wewnętrznej instalacji gazowej. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Pewne wątpliwości może budzić treść sentencji ww. decyzji, ponieważ de facto, jak wynika z jej uzasadnienia, przedmiotem postępowania było odcięcie grzejników od wspólnej instalacji c.o., a nie budowa własnej instalacji gazowej, chociaż faktycznie skarżąca kwestionowała również tę okoliczność. Biorąc jednak pod uwagę decyzję jako całość, tj. jej sentencję i uzasadnienie, wynika z niej wprost, że organ odniósł się zarówno do kwestii odłączenia grzejników, jak i wykonania instalacji gazowej. Powyższe naruszenie prawa stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, jednak nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a. Podobnie nie stanowiło takiego naruszenia powołanie się w decyzji organu II instancji na decyzję Starosty z dnia [...].02.2014 r., ponieważ decyzja ta nie dotyczyła niniejszej sprawy, lecz była przedmiotem rozważań w innej, praktycznie identycznej jeśli chodzi o stan faktyczny, sprawie, która rozpoznawana była przez tutejszy Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 84/16. Wskazać należy, że również skarżąca powoływała się na powyższą decyzję.

Zarzuty skarżącej związane z naruszeniem przez organy rozporządzeń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836) oraz Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), a także art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. dotyczyć mogły jedynie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Podobnie organ prawidłowo ocenił, że kwestie regulowane przez ustawę o własności lokali mogą być rozpatrywane jedynie przez sąd powszechny.

Organy nie naruszyły również art. 7 i art. 77 K.p.a., ponieważ w prawidłowy sposób zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz ustaliły stan faktyczny.

Biorąc pod uwagę powyższe skarga podlegała na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddaleniu jako bezzasadna.