Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1652/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 33 yst. 3a
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 21 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 665/21 w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku izolacji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 665/21, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi P. C. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku poddania się izolacji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytomiu z dnia [...] maja 2020 r.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytomiu pismem z dnia [...] maja 2020 r. zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie niezastosowania się do obowiązku poddania się kwarantannie oraz o odstąpieniu od obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, o którym mowa w art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. dalej jako: "k.p.a."), stwierdzając, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. Następnie, organ ten, decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nałożył na stronę administracyjną karę pieniężną w kwocie 15000 zł za naruszenie w nocy z dnia 18 maja 2020 r. na 19 maja 2020 r. obowiązku izolacji, której strona podlegała w okresie od [...] maja 2020 r. do 6 czerwca 2020 r. w związku z dodatnim wynikiem testu w kierunku SARS-CoV-2 stwierdzonym w dniu [...] maja 2020 r. oraz nadał temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek odwołania skarżącego Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzją w całości i nałożył na stronę administracyjną karę pieniężną w wysokości 7500 zł za naruszenie obowiązku izolacji.

Skargę na powyższą decyzję organu złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytomiu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w aktach brak jest decyzji o nałożeniu na skarżącego obowiązku izolacji w warunkach domowych. Nie wiadomo zatem kto, kiedy i w jakiej formie, w jakim miejscu i do kiedy nałożył na skarżącego obowiązek izolacji. Można jedynie domniemywać, że taki obowiązek został nałożony w terminie od [...] maja 2020 r. do czasu stwierdzenia braku zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego. Pominięcie jednak w aktach sprawy wydanej decyzji uniemożliwiał sądowi kontrolę, czy rzeczywiście i na jakiej podstawie, skarżący został objęty obowiązkiem izolacji domowej. Bez takiego dowodu w sprawie nie można skutecznie twierdzić, że na skarżącego został nałożony prawny obowiązek w postaci poddania się izolacji w warunkach domowych, który następnie został przezeń naruszony, co przecież jest warunkiem sine qua non wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Co więcej, organ drugiej instancji powoływał się w sprawie na naruszenie przez skarżącego obowiązku kwarantanny, a nie izolacji. Organy podawały także różne podstawy nałożenia kary pieniężnej na skarżącego. Ponadto, przy założeniu, że skarżący został objęty obowiązkiem izolacji domowej, należało stwierdzić, że organ w ogóle nie ustalił, w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego istotnych dla sprawy okoliczności. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 59 ze zm.) w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu stwierdzenie, że w sprawie doszło do popełnienia deliktu administracyjnego zagrożonego administracyjną karą pieniężną, otwierało dalszy etap postępowania wyjaśniającego, w ramach którego organ prowadzący postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zobowiązany jest rozważyć, czy nie zachodzą podstawy do odstąpienia od ukarania w trybie art. 189f k.p.a. lub miarkowania wysokości kary ze względu na dyrektywy określone w art. 189d od pkt 1) do 7) k.p.a. Oznacza to, że w sprawach nakładania lub wymierzania kary administracyjnej organ powinien zastosować reguły postępowania dowodowego wyznaczone tą ustawą. W omawianej sprawie jest oczywiste, że badaniu podlegała waga naruszenia prawa zachowaniem skarżącego w celu ustalenia, czy można jej przypisać cechę znikomości. Organ poprzestał na stwierdzeniu, że skarżący swoim zachowaniem stworzył ryzyko zakażenia innych osób, a w przypadku konieczności ochrony życia i zdrowia ludzkiego nie można mówić o znikomej wadze naruszenia zagrożenia rozprzestrzeniania się choroby COVID-19. Organ pominął fakt, że naruszenie było jednorazowym i krótkotrwałym incydentem, który miał miejsce w środku nocy i w wyniku którego nie doszło do narażenia i zarażenia innych osób. Sąd wyjaśnił, że organ drugiej instancji nie uzasadnił w sprawie braku podstaw do zastosowania art. 189 f k.p.a., uznając stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe. Nie znaleziono podstaw do zastosowania art. 189 f § 1 k.p.a., stwierdzając, że sam fakt naruszenia prawa stanowi wystarczającą przesłankę odpowiedzialności, która nie jest wyłączona nawet w sytuacji braku zawinienia.

Ponadto, odnosząc się do wysokości wymierzonej kary Sąd stwierdził, że organ określił ją w sposób dowolny. W ocenie organu drugiej instancji karą adekwatną do stwierdzonego naruszenia jest kara 7 500 zł. Organ stwierdził przy tym, że wziął pod uwagę warunki osobiste strony czyli przesłanki z art. 189 d pkt 7) k.p.a., a to wobec okoliczności ujawnionych przez stronę w odwołaniu, które nie były znane organowi pierwszej instancji. Zdaniem organu sytuacja rodzinna, zdrowotna przemawiała za obniżeniem wysokości kary. Organ nie przedstawił jednak żadnych ustaleń w tym zakresie ograniczając się do ogólnikowego stwierdzenia. Organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia sytuacji finansowej, zdrowotnej i osobistej skarżącego.

Sad wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie organy uzupełnią akta sprawy o decyzję nakładającą na skarżącego obowiązek izolacji lub kwarantanny, a ponadto obowiązane będą ponownie ocenić, czy popełnionemu przez skarżącego deliktowi można przypisać wagę inną niż znikoma. W razie wykluczenia znikomości naruszenia, Sąd wskazał, że organ przeprowadzi postępowanie wyjaśniające celem ustalenia sytuacji osobistej, dochodów i zobowiązań skarżącego, następnie dokona oceny zebranych dowodów i dopiero na tej podstawie wyda w sprawie decyzję.

II

Od przedmiotowego wyroku skarżący kasacyjnie organ złożył skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości. W oparciu o art 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy i a mianowicie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie spowodowane przyjęciem, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji naruszyły normy art. 7, 77 § 7, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., podczas gdy postępowanie przed organami obu instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem i zastosowaniem reguł określonych w przywołanych powyżej przepisach;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy i nieoddalenie skargi podczas gdy okoliczności sprawy przemawiały za oddaleniem skargi w całości gdyż w przedmiotowej sprawie bark było podstaw do uchylenia decyzji organów inspekcji sanitarnej gdyż nie doszło do wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem prawa;

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a to: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że brak jest możliwości oceny odnośnie objęcia strony izolacją, a dalej możliwości ustalenia, ze strona objęta została obowiązkiem izolacji, podczas gdy dokumenty zgromadzone w aktach sprawy' w szcze1olności postanowienie o oddaniu pod dozór Policji, postanowienie o umorzeniu dochodzenia, wyniki testów w kierunku COVID-19, pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytomiu z dnia 11 sierpnia 2020 r. wskazują na to, ze strona pozostawała objęta izolacją od dnia 1I maja 2020 r.;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 zzzn ustawy z dnia 2 marca 2019 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej jako: "ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych") poprzez jego nie zastosowanie spowodowane błędnym przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej w związku z naruszeniem obowiązku poddania się izolacji;

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 ze zm.; dalej jako: "ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi") poprzez jego niezastosowanie co spowodowało błędne przyjęcie, że brak decyzji o nałożeniu izolacji w aktach sprawy przy uwzględnieniu treści pozostałych dokumentów w nich zawartych uzasadnia przekonanie o braku możliwości skutecznego powoływania się na objęcie strony izolacją;

6. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 3a pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz § 2 ust 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izoIacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 7 kwietnia 2020 r. do dnia 26 lutego 2021 r.) poprzez ich błędną wykładnię spowodowaną przyjęciem, że brak decyzji o nałożeniu izolacji w aktach sprawy przy uwzględnieniu treści pozostałych dokumentów w nich zawartych oraz obowiązującej w tym względzie regulacji, uzasadnia przekonanie o braku możliwości skutecznego powoływania się na objęcie strony izolacją;

z ostrożności dodatkowo organ zarzucił:

7. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z urzędu na okoliczność wydania decyzji o izolacji jako niezbędnego do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jednocześnie nie powodującego nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co miałoby wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz organu administracji od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Dodatkowo na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.. organ wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, a to: wydruku z systemu EWP, karty z wywiadu oraz maila z dnia 7 czerwca 2020 r., na okoliczność ich treści w szczególności na fakt objęcia strony obowiązkową izolacją od dnia [...] maja 2020 r.

Organ wskazał, że powyższe jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jednocześnie z uwagi na charakter ww. dowodów nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednocześnie organ oświadczył, że zrzeka się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

III

Pismo procesowe złożył skarżący wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W skardze kasacyjne sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego-art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

W ocenie NSA niezasadne są zarzuty procesowe podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie, przy czym pośród nich zarzutem najdalej idącym jest naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten, odnosząc się do wad formalnych uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podważa poprawność uzasadnienia, a to oznacza, że w przypadku jego skuteczności pozostałe zarzuty nie mogłyby podlegać ocenie w postępowaniu kasacyjnym, bowiem wyrok sądu pierwszej instancji nie dawałby podstawy do oceny ich trafności. Sąd drugiej instancji wskazuje, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku, a więc wskazuje z jakich elementów uzasadnienie musi się składać. Naruszenie tego przepisu może polegać na tym, że uzasadnienie wyroku nie ma tych elementów albo posiada te składowe, jednak odnosi się ono do zupełnie innego stanu faktycznego niż ten, który jest podstawą wyrokowania. Przepis art. 141 § 4 nie może być podstawą kwestionowania oceny lub wniosków prezentowanych przez sąd pierwszej instancji, jeżeli strona postrzega te kwestie w sposób odmienny. Dla takich sytuacji ocena wyroku musi być odnoszona do przepisów merytorycznych, a więc naruszeń prawa materialnego lub procesowego i opierać się na właściwej podstawie z art. 174 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 182/20; wyrok NSA z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 2133/22).

W orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak powołany w skardze kasacyjne art. 151 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy). Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z tych przepisów, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym jej zdaniem Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2592/20; wyrok NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1142/18).

W ocenie NSA nie jest również zasadny zarzut skargi kasacyjnej opisany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowody nie dawał podstaw do jednoznacznego ustalenia kiedy i w jaki sposób skarżący został poinformowany o decyzji organu sanitarnego dotyczącej obowiązku poddania izolacji w warunkach domowych. Brak jest w aktach sprawy dowodów wskazujących, że organ w sposób przewidziany w przepisach prawa wyraził wolę nałożenia na skarżącego obowiązku poddania się izolacji w warunkach domowych. Pozytywny wynik testu w kierunku stwierdzenia zakażenia wirusem SARS-CoV-2 uzyskany w dniu [...] maja 2020 roku bez wykazania w sposób określony w ustawie okoliczności związanych z nałożeniem obowiązku izolacji w warunkach domowych nie może stanowić wystarczającej podstawy do jednoznacznego ustalenia okoliczności wskazujących na naruszenie tegoż obowiązku.

Uwzględniając konstrukcję zarzutu opisanego w punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej należy należy przypomnieć, że na autorze skargi kasacyjnej spoczywa obowiązek wskazania, który konkretnie przepis prawa został naruszony oraz przedstawić argumentację uzasadniająca twierdzenia autora skargi kasacyjnej. Przepis art.15zzzn ustawy zawiera trzy jednostki redakcyjne. Skarga kasacyjna nie wskazuje żadnej z tych jednostek redakcyjnych, a Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej.

Wskazując na konstrukcję zarzutów opisanych w punkcie 5 i 6 petitum skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że zarzut błędnej wykładni przepisu prawa materialnego wymaga wywodu w czym przejawia się wadliwa interpretacja Sądu i jak prawidłowo przepis powinien być rozumiany. Sposób sformułowania omawianych podstaw kasacyjnych oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawierają argumentacji, która pozwoliłaby na rozważenie zasadności tak postawionych zarzutów. Jeżeli zaś skarżący kasacyjnie organ w istocie zmierza do podważenia stanowiska Sądu, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 15zzzn ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - stanowiący materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej - to trzeba przypomnieć, że ocena zasadności zastosowania prawa materialnego może być przedmiotem rozważań tylko gdy stan faktyczny ustalono prawidłowo - tzn. z poszanowaniem zasad dotyczących postępowania dowodowego. W rozpoznawanej sprawie zaś - jak wyjaśniono w poczynionych wyżej rozważaniach - zasadom tym uchybiono.

W tym miejscu podkreślić należy, że art. 33 ust. 3a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zawiera odesłanie do decyzji, o których mowa w ust. 1, a mianowicie do decyzji, którymi Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny może nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1, to jednak prawidłowa rekonstrukcja rzeczywistego zakresu tego odesłania odnosi się wyłącznie do decyzji wydawanych w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób, a więc do decyzji o nałożeniu obowiązku izolacji, a nie do wszystkich decyzji podejmowanych na podstawie art. 33 ust. 1 wskazanej ustawy, w tym decyzji o nałożeniu obowiązku kwarantanny (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f). Mając na uwadze także treść art.2 pkt 11 definiującego izolację, jako odosobnienie osoby lub grupy osób chorych na chorobę zakaźną albo osoby lub grupy osób podejrzanych o chorobę zakaźną, w celu uniemożliwienia przeniesienia biologicznego czynnika chorobotwórczego na inne osoby wydaje się oczywistym, że wskazany w art. 33 ust. 3a przywołanej ustawy sposób oraz tryb przedstawienia, wyrażonej w drodze decyzji, woli organu administracji publicznej, odnosi się do decyzji o nałożeniu izolacji. W okolicznościach faktycznych tej sprawy nie jest możliwe zrekonstruowanie okoliczności, ustawowo określonych w przywołanym wyżej przepisie prawa, stanowiących podstawę wnioskowania, że w sprawie została wydana decyzja o nałożeniu na stronę obowiązku izolacji w warunkach domowych.

Za prawidłowy należy uznać pogląd WSA, że - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - organ prowadzący postępowanie powinien jednak rozważyć, czy nie zachodzą podstawy do odstąpienia od ukarania w trybie art. 189f k.p.a.

Z tych wszystkich względów - według Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sądowi pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić, że uchylając decyzje organów obu instancji wadliwie stwierdził naruszenie w toku postępowania administracyjnego zasad określonych w art.7, art. 77 § 1, art.80 oraz art.107 § 3 k.p.a. a w konsekwencji zasadne jest też przyjęcie (bez przesądzania wyniku sprawy), że nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku izolacji, na tym etapie postępowania, było przedwczesne.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.