Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 752/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. T. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

P. T. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2023 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Wnioskiem personalnym Komendant Rejonowy Policji [...] wystąpił do Komendanta Stołecznego Policji o zwolnienie P. T. - wówczas referenta Referatu do walki z Przestępczością Komputerową Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Rejonowej Policji [...], pełniącego obowiązki służbowe na stanowisku referenta Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komisariatu Policji [...] Komendy Rejonowej Policji [...], ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.). Jak uzasadnił, przyczyną tego wystąpienia jest długotrwała nieobecność policjanta w służbie. Wskazał, że w latach 2019-2022 absencja tego policjanta w służbie z powodu przebywania na zwolnieniach lekarskich wyniosła 394 dni. W związku z długotrwałą nieobecnością policjant ten, w ocenie wnioskodawcy, nie realizuje podstawowych zadań i obowiązków przewidzianych na jego stanowisku służbowym. Sytuacja ta powoduje, iż zadania stawiane przed komórką organizacyjną, w której wymieniony miał pełnić służbę, zmuszeni są realizować inni policjanci, co negatywnie wpływa na organizację pracy tej komórki.

Do akt postępowania administracyjnego dołączono m.in. zwolnienia lekarskie wystawione dla skarżącego, a także notatkę urzędową z dnia [...] września 2022 r. Zastępcy Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Rejonowej Policji [...], z której wynika, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 14 października 2022 r. P. T. przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie przez 1166 dni.

Pismem z dnia [...] października 2022 r. Komendant Stołeczny Policji poinformował skarżącego, iż wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stronę postępowania pouczono o przysługujących uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a., w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego pisma. Jednocześnie, na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, stronę wezwano do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia tego pisma, jak również pouczono o skutkach braku takiego wskazania. Wymienione pismo zostało doręczone stronie w dniu 27 października 2022 r.

W dniu [...] października 2022 r. strona zapoznała się z materiałami postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także wykonała fotokopię dokumentów z tych akt. Nie sformułowała w tym dniu żadnych zarzutów. Skarżący w trakcie tej czynności wskazał Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów [...] Policji jako organizację związkową, która ma go reprezentować w tym postępowaniu.

Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia 31 października 2022 r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Stołecznej Policji z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia P. T. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. Pismo to zostało doręczone stronie związkowej w dniu 2 listopada 2022 r. Organizacja związkowa nie zajęła, w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 5 ustawy o Policji, stanowiska w przedmiocie zasadności zwolnienia skarżącego ze służby Policji.

Pismem z dnia [...] listopada 2022 r., zatytułowanym "Pismo strony po zapoznaniu z aktami postępowania zawierające ustosunkowanie się do zebranego materiału i wnioski dowodowe", strona zajęła stanowisko w tej sprawie, wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych tym pismem dowodów, a także o zawieszenie postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - do czasu wydania wobec niej ostatecznego orzeczenia przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Po uwzględnieniu zebranego w postępowaniu materiału dowodowego rozkazem personalnym nr 9071 z dnia 22 grudnia 2022 r. Komendant Stołeczny Policji zwolnił P. T. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem 31 grudnia 2022 r. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Od tego rozkazu personalnego skarżący odwołała się.

Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2023 r. Komendant Główny Policji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] stycznia 2023 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymuję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się, zdaniem organu, do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie P. T. w służbie narusza jej ważny interes. Okoliczności faktyczne muszą natomiast odnosić się do art. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej podstawowych zadań należą w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2).

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować (...).

Komendant Główny Policji wskazał, że bezspornym niniejszej sprawie jest, że skarżący w latach 2019-2022 przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do pełnienia służby, a jego absencja w służbie w tym okresie wynosiła łącznie ponad 470 dni, więc w przedmiotowym okresie P. T. był nieobecny w służbie łącznie przez ponad 1 rok i prawie 4 miesiące.

Organ podkreślił, że w żaden sposób nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich. Badanie zasadności wystawionych zwolnień lekarskich lub co więcej podważanie doniosłości skutków prawnych tych zwolnień, byłoby bowiem w niniejszym postępowaniu działaniem nieuprawnionym. Organ nie podważa również tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie.

Rozpoznając przedmiotową sprawę organ administracji bada jednak wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby.

W ocenie organu odwoławczego niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja skarżącego wpływała negatywnie na organizację służby w jednostkach Policji, w których zobowiązany był do pełnienia służby, tj. w Komendzie Rejonowej Policji [...] oraz w Komisariacie Policji [...]. Skarżący winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem w latach 2019-2022 przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie przez ponad 1 rok i prawie 4 miesiące. Powyższa sytuacja rzutowała więc ujemnie na ważny interes służby w jednostce Policji, w której pełnił on służbę, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów tej jednostki. Omawiana sytuacja niewątpliwie dezorganizowała tok służby.

Absencja skarżącego w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Charakter służby policjanta służby śledczej zobowiązuje do zapewnienia ciągłości służby. Nie do zaakceptowania jest to, iż możliwa jest prawidłowa organizacja służby komórki organizacyjnej Policji, w której strona zobowiązana była do pełnienia służby, uwzględniająca jej permanentną absencję. Pełnienie przez skarżącego służby w określonej komórce organizacyjnej jednostki Policji uprawniało jej kierownika do uwzględniania go w sporządzanych przez niego grafikach służb, pomimo tego, że w okresie poprzedzającym okres objęty tym grafikiem policjant był nieobecny w służbie. Jeśli natomiast funkcjonariusz, permanentnie jest nieobecny w służbie, bo przedkłada kolejne zwolnienia lekarskie, wymagane jest dokonanie stosownych zmian grafiku służb i wyznaczenie innych policjantów, którzy zobowiązani będą do wykonywania jego obowiązków. Przejęcie tych zadań przez innych funkcjonariuszy nie może być w sposób oczywisty ani skuteczne ani efektywne, bowiem są oni obciążeni dodatkowymi obowiązkami, które muszą wypełnić w trakcie pełnionej służby. Zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się także na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości ich własnych zadań, jak również generuje służbę w wymiarze ponadnormatywnym. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem społecznym, a tym samym z "ważnym interesem służby", bowiem częste absencje danego funkcjonariusza w służbie, tj. jego pobyty na zwolnieniach lekarskich, mają bezpośredni wpływ na stopień realizowanych przez niego obowiązków.

Sytuacja taka może ponadto rodzić napięcia i konflikty oraz skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, a zatem nie tylko tej, ale i innych komórek organizacyjnych tej jednostki Policji, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem przez kierownika jednostki Policji dyscypliny służbowej w całej jednostce. Nie chodzi przy tym jednak o to, aby dowodzić, że sytuacje takie miały lub też mają miejsce, ale że w ocenie przełożonego istnieją symptomy wskazujące na możliwość ich powstania.

Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której nieobecnego w służbie policjanta w równym stopniu zastąpią inni policjanci wykonujący nie tylko swoje, ale również zadania przebywającego na zwolnieniu lekarskim policjanta. Absencja funkcjonariusza w służbie, trwająca ponad 1 rok i prawie 4 miesiące, wobec podniesionych argumentów, utrudnia lub wręcz uniemożliwia prawidłową realizację zadań przewidzianych dla tej formacji, których egzemplifikacja znajduje się w treści art. 1 ustawy o Policji. Zadania, o których mowa, wytyczają cele, do których osiągnięcia zobowiązana jest Policja. Możliwość wcielania w życie określonych założeń wymaga zatem wyznaczenia rzeczywistych wykonawców. Takimi są między innymi funkcjonariusze pełniący służbę w pionie śledczym.

Nie można także przyjąć, zdaniem organu, że nieświadczenie przez P. T. służby nie miało wpływu na funkcjonowanie komórek organizacyjnych, w których skarżący zobowiązany był do pełnienia służby. Jak wskazał wprost Komendant Rejonowy Policji [...], w swoim wniosku, absencja tego funkcjonariusza wpływa negatywnie na morale funkcjonariuszy oraz organizację i efektywność działania Komendy Rejonowej Policji [...]. Zadania postawione przed skarżącym, z uwagi na jego nieobecność, są zobowiązani wykonać inni funkcjonariusze. Brak dyspozycyjności, niezależnie od jej przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Jednoznaczne jest więc, że za godzące w ważny interes służby należy uznać, iż P. T. w latach 2019-2022 przebywając na zwolnieniach lekarskich łącznie przez ponad 1 rok i prawie 4 miesiące nie realizował w tym czasie obowiązków służbowych.

Dalej Komendant podniósł, że nie można przyjąć, aby konieczne było wykazywanie, iż nieobecność ta mogła powodować konkretnie wskazane trudności w funkcjonowaniu komórki organizacyjnej jednostki Policji, w której strona pełniła służbę. Okoliczność ta nie jest istotna dla przedmiotu tej sprawy administracyjnej. Istotą jest wyłącznie to, iż zadania nieobecnego policjanta musiały być przydzielone innym funkcjonariuszom, a to w sposób oczywisty miało swoje odzwierciedlenie w jakości ich realizacji. Przyjęcie odmiennego stanowiska skutkowałoby wnioskiem, iż skarżący nie posiadał żadnych obowiązków służbowych i tym samym zastępstwo w trakcie jego absencji nie było niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania komórki organizacyjnej, w której zobowiązany był do pełnienia służby. Stanowiłoby to jednak również argument, który uzasadniałby zwolnienie skarżącego ze służby ze względu na jej ważny interes. Zatrudnianie funkcjonariusza, który nie jest niezbędny dla danej komórki czy jednostki Policji w oczywisty sposób godzi w dobro służby, a tym samym sprzeczne jest z ważnym interesem służby. Niecelowym byłoby również mianowanie takiego policjanta na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej tej jednostki Policji, a także przeniesienie do innej jednostki Policji, w której, ze względu na dobro służby, konieczna byłaby realizacja określonych czynności służbowych, bowiem tam również nie świadczyłby służby z uwagi na absencję będącą konsekwencją przedkładanych zwolnień lekarskich.

Organ zwrócił także uwagę, że służba w policji nie jest zwykłą pracą najemną, a policjant nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy. Nie otrzymuje on również wynagrodzenia, a uposażenie. Ma ono stanowić ekwiwalent za czas poświęcony służbie oraz rekompensować permanentną dyspozycyjność i gotowość do podjęcia działań nawet z narażeniem własnego życia czy zdrowia. Służba nie miała nigdy i nie ma wyłącznie waloru socjalnego. Policja nie może pozostawiać zatrudnionych w służbie funkcjonariuszy, którzy nawet bez swojej winy nie mogą przez dłuższy czas świadczyć służby. Stanowisko przeciwne sprowadzałoby tę formację do organizacji, która została utworzona dla policjantów, w celu ich zatrudnienia. W rzeczywistości jest na odwrót. To zatrudnienie policjantów ma umożliwić realizację zadań Policji przez jednostki tworzące jej szeregi. Zatem w postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie kwestionowano prawa do korzystania przez stronę z ustawowo zagwarantowanych praw do zabezpieczenia społecznego na wypadek niezdolności do służby ze względu na chorobę, ale wskazano, że zakres ochrony funkcjonariusza przed zwolnieniem jest ograniczony. Granicę trwałości stosunku służbowego wytycza zatem "ważny interes służby", który zobowiązuje do kształtowania kadr tej formacji w taki sposób, aby można było sprawnie i właściwie realizować jej zadania.

Komendant wskazał, że sprawę rozstrzygnięto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności sprawy uzasadniają jednak przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony.

Organ wyjaśnił także, że żądania przeprowadzenia czynności oraz dopuszczenia dowodów, o które wnosił skarżący, a także jego pełnomocnik, nie były relewantne z punktu widzenia przedmiotu tego postępowania. Istotna, w tym przypadku, była bowiem wyłącznie długotrwała, bo trwająca ponad 1 rok i prawie 4 miesiące absencja policjanta w służbie w łatach 2019-2022. Okoliczność ta determinowała do przyjęcia, że zostało naruszone dobro jakim jest ważny interes służby. Skala natomiast absencji policjanta w służbie w latach 2014-2022, w wymiarze 1166 dni, jedynie potwierdziła słuszność podjętej wobec tego policjanta decyzji kadrowej. Wszelkie zatem dalsze rozważania na ten temat nie są istotne dla przedmiotowej sprawy administracyjnej. Wobec tego jakiekolwiek wnioski dowodowe strony lub jej pełnomocnika nie mogły być przeszkodą do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, bowiem zgromadzony materiał pozwalał i nadal pozwala na dokonanie oceny w zakresie zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, uzasadniającej zwolnienie P. T. ze służby w Policji. Nie miały one wobec tego wpływu na końcową ocenę przyjętą w rozstrzygnięciu merytorycznym.

Komendant uznał także, że spełniony został wymóg wskazany w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, a organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

Komendant uznał za bezzasadny wniosek skarżącego o zawieszenie postepowania. Zdaniem organu ewentualnie trwające (bo niezakończone) postępowanie przed komisją lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie stanowi, jak chciałby tego skarżący, zagadnienia prejudycjalnego dla tego postępowania. Stąd też nie może budzić wątpliwości, że organ nie może uwzględnić wniosku strony o zawieszenie tego postępowania.

Organ wyjaśnił ponadto, że zgodnie z art. 110 K.p.a., organ, który wydał decyzję jest nią związany od dnia jej doręczenia. Stosownie natomiast do art. 130 § 1 K.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 K.p.a.). Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 K.p.a.) lub decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 K.p.a.). Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2022 r., któremu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, został doręczony stronie w dniu 3 stycznia 2023 r. Z uwagi na powyższe należało uchylić decyzję w części dotyczącej terminu zwolnienia policjanta ze służby w Policji i określić datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 3 stycznia 2023 r.

Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie rozkazów personalnych obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postepowania.

Zaskarżonemu rozkazowi personalnego zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie pozwalającym na skonkretyzowanie ustawowej przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zakresie użytego w nim pojęcia "ważnego interesu służby";

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak jasnego, jednoznacznego ustalenia okresów absencji chorobowej skarżącego;

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie błędnego ustalenia faktycznego, że "Komendant Rejonowy Policji [...] podjął szereg czynności mających na celu uregulowanie sytuacji kadrowej sierż. szt. P. T. i zapewnienie mu możliwości pełnienia służby na stanowisku służbowym uwzględniającym ograniczenia wskazane przez komisję lekarską. W tym celu zwolnił policjanta ze stanowiska policjanta Ogniwa Patrolowego [...] Wydziału Wywiadowczo- Patrolowego Komendy Rejonowej [...] i od dnia [...] listopada 2016 roku mianował na stanowisko policjanta Zespołu Ochronnego Wydziału Organizacji Służby Komendy Rejonowej Policji [...] (rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2016 roku).", podczas gdy orzeczenia komisji lekarskich w sprawie Odwołującego się noszą daty: [...] lutego 2018 r., [...] lipca 2019 r., [...] października 2019 r., [...] stycznia 2020 r., [...] stycznia 2022 r. (okoliczność podnoszona w odwołaniu i niewyjaśniona przez organ odwoławczy);

4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie błędnego ustalenia faktycznego, że w okresie od [...] do [...] lipca 2022 r. nieobecność skarżącego była spowodowana względami innymi, niż COVID-19. Wadliwość działania dowodowego organu polegała w szczególności na dokonaniu (błędnie) ustaleń faktycznych na podstawie analizy katalogu kodów absencyjnych używanych dla ewidencji czasu pracy, podczas gdy właściwe w tej sprawie powinny być dane z systemów NFZ, w szczególności zwolnienie lekarskie. Skoro zatem skarżący w stanowisku pisemnym zwracał na tę okoliczność uwagę, organ miał obowiązek szczególnej staranności w ustaleniu tej okoliczności na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (okoliczność podnoszona w odwołaniu i niewyjaśniona w postępowaniu odwoławczym);

5. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że badanie realnego wpływu absencji chorobowej skarżącego nie jest w tej sprawie okolicznością, wymagającą zbadania i oceny, inaczej mówiąc, że wpływ tej nieobecności jest okolicznością nieistotną w sprawie;

6. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 108 § 1 K.p.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, bez spełnienia obligatoryjnych przesłanek ustawowych - w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania przepisu w postaci interesu społecznego, a już w szczególności przesłanki niezbędności - organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji przesłanek tych nie wskazał.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2023 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci orzeczenia Nr [...] Mazowieckiej Rejonowej Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...]. Nadto uznał, że ww. dokument powoduje, że mamy do czynienia w tej sprawie z przesłanką wznowieniową, wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Z tego względu skarżący zmodyfikował podstawę prawną żądania uchylenia zaskarżonych decyzji i wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.).

Na rozprawie w dniu 16 lutego 2024 r. Sąd postanowił dopuścić ww. dowód z dokumentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz, czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., I OSK 301/11).

Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia policjanta ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie nie jest możliwe.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana. Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego.

Jak wynika z akt sprawy skarżący w latach 2019-2022 przedstawił kilkadziesiąt zwolnień lekarskich, a jego absencja w służbie wyniosła ponad 470 dni. Przy czym komisje lekarskie orzekające w sprawie skarżącego (orzeczenia z dnia: [...] lipca 2019 r., [...] stycznia 2020 r., [...] stycznia 2022 r., [...] sierpnia 2022 r.) wskazywały, że skarżący zdolny jest do służby z ograniczeniami i zdolny jest do służby na zajmowanym stanowisku.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować.

Zgodzić należy się z organem Policji, że okres pozostawania skarżącego na zwolnieniach lekarskich jest znaczący i niewątpliwie nie pozostawał bez wpływu na organizację pracy i efektywność działania ww. komórki organizacyjnej, w której pełnił służbę. W wymienionym okresie czynności skarżącego musieli bowiem wykonywać pozostali funkcjonariusze ww. jednostki organizacyjnej, co skutkowało obciążeniem ich dodatkowymi zadaniami. Przy powszechnie znanej, trudnej sytuacji kadrowej oraz specyfice zadań Policji, przedłużanie takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby.

W takiej sytuacji można uznać, że zachodziła potrzeba skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1033/12). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 733/12, absencja funkcjonariusza trwająca ponad 570 dni w sposób oczywisty musiała dezorganizować pracę komórki organizacyjnej, w której pełnił on służbę i w takiej sytuacji nie istniała potrzeba wykazywania w szczególny sposób tego faktu. Z kolei w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 588/21 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowe wykonywanie zadań oraz sprawne funkcjonowanie całej Policji i poszczególnych jej komórek organizacyjnych utrudnia każda długotrwała nieobecność funkcjonariuszy w służbie. Skutki przedłużającej się absencji chorobowej policjanta dla funkcjonowania Policji i dla interesu społecznego, tożsamego z dobrem formacji, są oczywiste i nie wymagają dowodzenia. Faktem powszechnie znanym jest to, że etaty i środki, którymi dysponuje Policja, są niewystarczające. Zatem muszą być one wykorzystane jak najbardziej efektywnie, gdyż wymaga tego konieczność skutecznej realizacji zadań formacji. Oczywistym również jest, że zadania, które mają być wykonywane przez nieobecnego funkcjonariusza, muszą być przydzielane pozostałym funkcjonariuszom. Zwiększa to ich obciążenie, a w konsekwencji może negatywnie wpływać na jakość oraz terminowość realizowanych zadań. Taki stan rzeczy wymusza również konieczność podejmowania określonych działań przez przełożonych, którzy zmuszeni są do dokonywania między innymi stałych zmian grafików służby pełnionej przez podwładnych oraz innych czynności kadrowo-organizacyjnych. Organy Policji nie mogą być zatem pozbawione możliwości takiego doboru kadry, by służbę w omawianej formacji pełniły osoby o określonych predyspozycjach, a także zdolne fizycznie i psychicznie oraz wykazujące niezbędną dyspozycyjność do wykonywania obowiązków służbowych w czasie i rozmiarze adekwatnym do potrzeb Policji. Tymczasem skarżący z uwagi na stan zdrowia wykazuje zupełny brak dyspozycyjności. Taka sytuacja, niezależnie od jej przyczyny, w sposób oczywisty dezorganizowała pracę macierzystej jednostki Policji, co niewątpliwie kolidowało z ważnym interesem formacji.

Należy także podkreślić, że funkcjonariusz, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, a w świetle orzeczenia komisji lekarskiej wykazuje zdolność do pełnienia służby (choćby z ograniczeniem), nie może skutecznie powoływać się na swój słuszny interes w rozumieniu art. 7 K.p.a. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby, której dobro oceniane jest przez pryzmat zadań formacji. Nie bez znaczenia są tu względy wynikające właśnie z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jednostki, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej.

W świetle powyższego uznać należy, że organ Policji miał podstawy do tego aby zwolnić skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tym samym nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, rozstrzygnięcie o zwolnieniu ze służby zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ w sposób adekwatny przedstawił stan faktyczny sprawy i należycie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia. Powołał się m.in. na okres absencji skarżącego w służbie wynikający z materiału dowodowego. Wskazał również na konieczność realizacji obowiązków przypisanych do stanowiska skarżącego przez innych funkcjonariuszy Komendy Rejonowej Policji [...] oraz w Komisariacie Policji [...]. Zwrócił uwagę na charakter służby śledczej, która zobowiązuje do zapewnienia ciągłości służby. Nie budzi przecież wątpliwości, że obsada każdego stanowiska wymaga zapewnienia ciągłości dotychczasowych przedsięwzięć oraz bieżącego planowania działań w zwalczaniu przestępczości. Organ wskazywał, że przedstawianie przez skarżącego kolejnych zwolnień lekarski powodowało ciągłe zmiany grafiku pracy policjantów, konieczność przejmowania zadań przypisanych skarżącemu przez innych funkcjonariuszy, co wiązało się z ciągłym zwiększaniem zadań służbowych obecnych w pracy policjantów, co z kolei może rodzić napięcia i konflikty, obniżać poziom motywacji i zaangażowania. W konsekwencji taka sytuacja może przyczyniać się do trudności z utrzymaniem przez przełożonego dyscypliny służbowej w całej jednostce. Prawidłowo też organy wyjaśniały, że wyłączną przyczyną zwolnienia skarżącego ze służby była długotrwała absencja, która utrudniała czy wręcz uniemożliwiała prawidłową realizację zadań przewidzianych dla formacji skarżącego. Natomiast poza oceną organu pozostawały kwestie związane z przyczyną zwolnień lekarskich. Z resztą organy nie kwestionowały faktu, że nieobecność skarżącego w służbie, związana ze stanem jego zdrowia, jest usprawiedliwiona. Organ był jednak uprawniony do oceny wpływu tejże nieobecności na organizację ww. komórek organizacyjnych, a w konsekwencji na interes służby.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, uzasadnienia rozkazów personalnych organu I i II instancji nie są gołosłowne i nie noszą cech dowolności.

Wyjaśnić także należy, iż zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W myśl art. 78 § 2 K.p.a. organ może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że okoliczności, które miałyby zostać ustalone za pomocą wnioskowanych dowodów (tj. wszystkich protokołów powypadkowych) pozostają irrelewantne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ wyjaśnił, że istotna w tym przypadku była wyłącznie długotrwała absencja policjanta w służbie w latach 2019-2022, i ta okoliczność determinowała przyjęcie, że naruszone zostało dobro jakim jest ważny interes służby.

Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela także podgląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1607/16, że żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. W konsekwencji nie doszło w tym zakresie do naruszenia art. 78 K.p.a., który odnosi się do żądań strony w zakresie przeprowadzenia dowodu.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z wnioskiem strony złożonym ustnie do protokołu z zapoznania z aktami sprawy, organ poinformował Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządu Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby, zwracając się o wyrażenie w tej sprawie opinii. Do dnia wydania decyzji opinii taka, w formie uchwały, nie została wyrażona. Wobec tego zwolnienie strony ze służby w Policji mogło nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej.

W ocenie Sądu uzasadnione było też nadanie rozkazowi personalnemu o zwolnieniu skarżącej ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 K.p.a. stanowi, że decyzji "może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności", a wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 K.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524).

W przedmiotowej sprawie, nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes służby przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i sprawnego działania. Te właśnie przesłanki uczyniły zasadnym niezwłoczne rozwiązanie ze skarżącą stosunku służbowego.

Zasadnie również Komendant Główny Policj, wydając zaskarżony rozkaz personalny, uchylił rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby, ustalając jednocześnie nową datę zwolnienia na dzień [...] stycznia 2023 r. Jeżeli bowiem uznano, że decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji została skutecznie doręczona w dniu [...] stycznia 2023 r. to termin zwolnienia ze służby nie może przypadać przed tą datą.

W kontekście tej ostatniej kwestii oraz wniosku dowodowego zawartego w piśmie z dnia [...] maja 2023 r. wyjaśnić trzeba, że po pierwsze wadliwe jest stanowisko skarżącego, iż wydanie orzeczenia w dniu [...] kwietnia 2023 r. przez [...] Rejonową Komisję Lekarską podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], stwierdzającego, iż skarżący trwale niezdolny jest do służby i orzekającego czasowe inwalidztwo od dnia [...] grudnia 2022 r. stanowi przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przepis ten wskazuje, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymczasem orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2023 r. nie istniało w dniu wydania zaskarżonej decyzji, a zatem nie zachodzi okoliczność wynikająca z ww. przepisu prawa. Nadto trwała niezdolność do służby w Policji została orzeczona dopiero w dniu [...] kwietnia 2023 r., a zatem już po zwolnieniu skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, co nastąpiło z dniem [...] stycznia 2023 r. Z kolei orzeczenie inwalidztwa od dnia [...] grudnia 2022 r. (skarżący jest zdolny do pracy, inwalidztwo ma charakter czasowy - termin badania kontrolnego – kwiecień 2026 r.; inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, nie powstało wskutek wypadku pozostającymi w związku z pełnieniem służby/choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby) pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ wszczął w dniu [...] października 2022 r. postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W dniu [...] grudnia 2022 r. wydał decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, a ostatecznie zakończył postępowanie zaskarżoną decyzją w dniu [...] lutego 2023 r. Orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2023 r. nie niweczy ustaleń poczynionych przez organ, iż wystąpiły przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby z uwagi na jej ważny interes. Brak było przeszkód prawnych do prowadzenia postępowania i jego zakończenia w stosunku do skarżącego na podstawie fakultatywnej podstawy zwolnienia.

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organy Policji zachowały warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącej (art. 7 K.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego. Dostrzec trzeba, że niewątpliwie ustawodawca poprzez art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji daje przełożonemu policjanta możliwość - w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych na tę formację przepisami prawa - podjęcia takich działań w zakresie doboru kadry, aby mogła ona efektywnie te zadania realizować. Zatem organ Policji, będąc odpowiedzialnym za prawidłowe funkcjonowanie jednostki, miał podstawy do zajęcia stanowiska w przedmiocie dalszej przydatności skarżącego w służbie. Miał również prawo uznać, że słuszny interes skarżącego musi ustąpić przez interesem służby. Relewantne okoliczności faktyczne zostały zatem ustalone w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 K.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 K.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także w zgodzie z art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Podsumowując stwierdzić należy, iż zaskarżony akt odpowiada prawu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.