Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 139/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151a § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu H. C. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 grudnia 2023 r. nr SKO.4111/1115/2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r. nr SKO.4111/1115/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania H. C. (dalej także: "Skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [....] z dnia 17 listopada 2023 r. nr MGOPS/R/EBM/5222/29/23 w przedmiocie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a."

Burmistrz [...], powołaną decyzją z dnia 17 listopada 2023 r., odmówił przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem J. C., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ ustalił, że niepełnosprawny posiada schorzenia, które naruszają sprawność Jego organizmu, powodują znaczne ograniczenia możliwości samodzielnego poruszania się i skutkują koniecznością opieki osób drugich w zaspokajaniu potrzeby leczenia i rehabilitacji. Wymieniony ma bowiem duże problemy ze wzrokiem, stawami i kręgosłupem i nie jest w stanie sam prawidłowo funkcjonować, wymagając codziennej, ciągłej pomocy drugiej osoby. Opiekę tę zapewnia żona, pomagając w takich czynnościach, jak: higiena osobista, ubieranie, sprzątanie, przygotowywanie i podawanie posiłków, pomoc w rozruszaniu stawów, asystowanie podczas wyjścia z domu, utrzymywanie czystości otoczenia i podstawowe sprawy domowe (palenie w piecu, opłacanie rachunków, zakupy, realizacja recept, odśnieżanie itp.). Organ podkreślił, że przede wszystkim problemy ze wzrokiem bardzo utrudniają codzienne funkcjonowanie niepełnosprawnego, czyniąc go zależnym od osoby drugiej. Pomoc Skarżącej jest zaś kompleksowa, codzienna, systematyczna.

Nie przychylając się do wniosku Burmistrz podniósł, że wedle art. 17 ust. 1b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Tymczasem, z orzeczenia wydanego w stosunku do J. C. wynika, że nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności. Organ zauważył, że wprawdzie przepis ten został zakwestionowany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jednak ustawodawca nie dokonał wymaganej zmiany.

Ponadto, Organ zwrócił uwagę na zachodzenie w warunkach sprawy przeszkody, o której mowa w art. 17 ust. 5 u.ś.r., który wskazuje, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Skarżąca złożyła od powyższej decyzji odwołanie, w którym podniosła, że Jej mąż wymaga stałej opieki w każdej czynności dnia codziennego, którą mu zapewnia i nie ma nikogo innego, który pomocy takiej mógłby udzielać.

SKO w Rzeszowie, decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r., uchyliło zakwestionowaną odwołaniem decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W pierwszej kolejności Organ nie zgodził się z zaprezentowaną przez Burmistrza przyczyną odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, wynikającą z art. 17 ust. 1b u.ś.r. Wskazał, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r. K 38/13, w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, art. 17 ust.1b u.ś.r. jest zgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego należy pominąć. Kolegium podkreśliło, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, co oznacza, że wiążą one wszystkich adresatów bez wyjątku, a zatem także organy administracji i winny być przez nie respektowane.

Kolegium zakwestionowało także przyjętą przez Burmistrza drugą negatywną przesłankę przyznania wnioskowanego świadczenia, a mianowicie fakt, że J. C. pozostaje w związku małżeńskim, a żona – Skarżąca nie jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zaprezentowało odmienne w tym zakresie stanowisko, a mianowicie, że również małżonek należy do kręgu osób obciążonych powinnością o cechach obowiązku alimentacyjnego, co łączy się z prawem ubiegania się przez niego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a która to kwestia nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Małżonek wykonujący opiekę nad drugim małżonkiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności jest więc "inną osobą, na której zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności", w rozumieniu art.17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Uchylając decyzję Burmistrza Kolegium zwróciło uwagę, że Organ I instancji nie zweryfikował - a przynajmniej nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - istnienia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją/niepodejmowaniem zatrudnienia przez Skarżącą a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem. Nie ustalił więc w sposób jednoznaczny i nie budzący zastrzeżeń, czy sprawowanie opieki nad J. C. faktycznie wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia przez Skarżącą. Zdaniem SKO, czynności, takie jak przygotowanie posiłków i ich podawanie, sprzątanie, umawianie wizyt lekarskich, czyli szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego są czynnościami, które nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności osoby opiekującej się niepełnosprawnym członkiem rodziny, gdyż są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu.

Kolegium wskazało, że o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki przesądza w istocie to, jaki jest rzeczywisty zakres tej opieki, jakie są potrzeby danej osoby niepełnosprawnej, wynikające z posiadanych przez nią konkretnych schorzeń. W jego ocenie, ustalenia przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego w powyższym zakresie są lakoniczne i niewystarczające. Z wywiadu tego nie wynika w szczególności, czy niepełnosprawny jest osobą leżącą, czy porusza się samodzielnie w obrębie mieszkania (przy pomocy sprzętu rehabilitacyjnego lub bez), jakie konkretnie czynności jest w stanie wykonywać sam, a przy jakich czynnościach potrzebuje pomocy (np. czy jest w stanie spożywać przygotowane posiłki samodzielnie, czy samodzielnie korzysta z toalety, czy czynności fizjologiczne załatwia z użyciem pieluchomajtek itd.), ile razy w ciągu dnia wymaga wykonywania ćwiczeń, celem "rozruszania stawów", na czym polegają owe ćwiczenia i czy jest w stanie wykonywać je samodzielnie itd.). Z ustaleń wywiadu wynika, że znaczna część opisanych w nim czynności nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia - albo nie są one wykonywane codziennie albo niewątpliwie mogą być wykonywane bez konieczności rezygnacji z zatrudnienia (trudno uznać że rezygnacji takiej wymaga np. zawożenie do lekarza, realizacja recept i załatwianie sprawy urzędowych). Inne zaś czynności, takie jak robienie zakupów, sprzątanie, pranie czy przygotowywanie posiłków, czy ubrań nie zaliczają się do czynności ściśle opiekuńczych. Są to czynności tzw. porządku dziennego, które mogą być wykonywanie w czasie wolnym od pracy, w tym także przed udaniem się do pracy lub po powrocie z niej

Istotne, w ocenie Kolegium, jest ustalenie zakresu czynności typowo opiekuńczych wykonywanych przez Skarżącą wobec męża, czego w sprawie zabrakło. Ustalenia w powyższym zakresie niewątpliwie determinują zakres niezbędnej opieki i dopiero poprzez ich pryzmat można ustalić czy taki stan rzeczy wyłącza możliwość podjęcia przez Wnioskodawczynię jakiegokolwiek zatrudnienia. W szczególności w sprawie nie ustalono zakresu czasowego, w jakim opieka nad niepełnosprawnym mężem musi być realizowana. Samo oświadczenie Wnioskodawczyni, iż sprawuje ona "całodobową opiekę w sposób stały i ciągły" jest w tym zakresie niewystarczające, zwłaszcza jeśli pod tym pojęciem strona rozumie takie czynności jak: "załatwianie spraw urzędowych, pranie, sprzątanie, robienie zakupów, gotowanie, przygotowywanie ubrań, podawanie leków,", które nie są zasadniczo czynnościami opiekuńczymi.

H. C. złożyła sprzeciw od wskazanej decyzji SKO wskazując, że w sprawie zebrano już wystarczający materiał dowodowy, aby Kolegium mogło samodzielnie rozpoznać sprawę.

W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując argumentację uzasadnienia zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 64a P.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie natomiast z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. W świetle brzmienia tego ostatniego przepisu P.p.s.a., kontrola sądowa w przypadku wniesionego sprzeciwu ma węższy zakres niż ta sprawowana w sytuacji złożenia skargi, jednak zawsze kryterium kontroli stanowi zgodność z prawem, o czym przesądza art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.).

W świetle art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten przesądza o tym, że zasadniczo rolą organu wyższej instancji jest merytoryczne rozpoznanie sprawy i utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji pierwszoinstancyjnej bądź też jej zmiana, ewentualnie umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji czy też umorzenie postępowania odwoławczego. Dopiero wówczas, kiedy wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia nie jest możliwe, a to ze względu na istotne braki postępowania przed organem niższego rzędu, istnieje możliwość podjęcia kasatoryjnej decyzji. Przy czym, podkreślenia wymaga, że prawo do wydania takiej decyzji pojawia się dopiero wtedy, kiedy Organ odwoławczy nie może skorzystać z uprawnienia, jakie daje mu art. 136 K.p.a., czyli przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W razie więc zaistnienia braków postępowania pierwszoinstancyjnego, pierwszeństwo ma usunięcie tych braków przez organ odwoławczy, który – jak wyżej powiedziano – ma obowiązek rozpoznania sprawy co do jej meritum. Oczywiście, ważne w tym przedmiocie jest to, ile jest tych niedociągnięć i jaki mają charakter tzn. na ile są istotne dla rozpoznania sprawy. Postępowanie drugoinstancyjne nie może bowiem przekształcić się w postępowanie, w którym konieczne jest ustalenie wielu ważnych dla sprawy okoliczności. W takiej sytuacji doszłoby do naruszenia wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania, bo de facto sprawa zostałaby rozstrzygnięta tylko w jednej instancji.

Dlatego też organ, do którego trafiło odwołanie winien dokonać analizy pod kątem tego, czy wszystkie okoliczności - determinowane brzmieniem mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego - zostały dostatecznie wyjaśnione, a jeśli nie, to jaki charakter i wymiar miałoby postępowanie uzupełniające w tym przedmiocie. Jeśli więc chodzi o ustalenie niewielkiej liczby faktów czy też takich, które mają w sprawie mniejsze znaczenie, to organ odwoławczy nie jest uprawniony do podjęcia decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., a jego obowiązkiem jest skorzystanie z możliwości wskazanej w art. 136 K.p.a. Innymi słowy, konieczność przeprowadzenia jakichś dowodów, uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania jak najbardziej mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, co jednocześnie wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji.

Sąd zaś dokonując kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. ocenia, czy organ odwoławczy winien był merytorycznie załatwić sprawę, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania oraz obowiązek wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, przy czym w postępowaniu przed organem I instancji doszło do istotnych uchybień natury proceduralnej.

Mając to na uwadze, Sąd oceniając zaskarżoną decyzję stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wydania przez SKO decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji był art. 17 u.ś.r., który przewiduje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osobie będącej matką lub ojcem, opiekunem faktycznym dziecka, będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, bądź innej osobie, na której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Dla przyznania przedmiotowego świadczenia konieczne jest więc ustalenie, czy osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, względnie orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami, o których mowa w powołanym art. 17 ust. 1 u.ś.r. i czy jest osoba, która pieczę tę sprawuje adekwatnie do stanu zdrowia niepełnosprawnego przez co musiała zrezygnować z zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) bądź też nie mogła go (jej) podjąć. Nadto, nie mogą zachodzić także przesłanki negatywne, wymienione w innych ustępach art. 17 u.ś.r.

Uchylając w rozpoznawanej sprawie decyzję Burmistrza [...] SKO w Rzeszowie stwierdziło brak weryfikacji istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją (niepodejmowaniem) zatrudnienia przez Skarżącą a sprawowaniem przez Nią opieki nad niepełnosprawnym mężem. Zdaniem Kolegium, ustalenia w tym zakresie są lakoniczne i niewystarczające. Nie ustalono więc zakresu czynności typowo opiekuńczych i ich rozmiaru w kontekście możliwości wykonywania przez Skarżącą jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że czynności typu załatwianie spraw urzędowych, pranie, sprzątanie, robienie zakupów, gotowanie, przygotowywanie ubrań czy podawanie leków nie są zasadniczo czynnościami opiekuńczymi. Organ wskazał, że nie wyjaśniono np. czy J. C. jest osobą leżącą, czy porusza się samodzielnie w obrębie mieszkania, czy czyni to przy pomocy sprzętu rehabilitacyjnego i jakie czynności jest w stanie wykonywać sam.

Odnosząc się do powyższego Sąd wskazuje, że nie podziela stanowiska Kolegium. Przede wszystkim zauważenia wymaga, że rozstrzygając w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego należy mieć na względzie wydane względem podopiecznego orzeczenie i okoliczności z tego wynikające. Wydane na stałe orzeczenie Powiatowego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 27 sierpniu 2019 r. wskazuje, że J. C. jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, przy czym nie da się ustalić daty powstania tej niepełnosprawności. Jest on niezdolny do zatrudnienia, wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne. Wymaga też korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, jak też konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Ze znajdującego się w aktach sprawy, a podpisanego przez Skarżącą oświadczenia opisującego czynności wykonywane w ramach opieki wynika, że J. C. nie wymaga prowadzenia do toalety, zmiany pieluchomajtek czy działania przeciw odleżynom, odwracania z boku na bok, z czego można wyprowadzić wniosek, że nie jest osobą cały czas leżącą. Przy czym podkreślić trzeba, że powyższe nie oznacza, iż piecza nad nim nie jest stała i nie angażuje znacznie sprawującej opieki. Oczywistym jest bowiem, że w konkretnych okolicznościach bardziej wymagająca czasowo będzie opieka nad osobą generalnie chodzącą, która jednak wymaga pomocy przy wielu czynnościach (a tego rodzaju okoliczność wynika z akt niniejszej sprawy) niż przy osobie cały czas leżącej, którą łatwiej czasem pozostawić na jakiś czas bez nadzoru. Oświadczenie to wskazuje też, że w przypadku J. C. konieczne są ćwiczenia fizyczne np. rozruszanie stawów, co ma miejsce trzy razy w tygodniu. Okoliczności te nie wynikają wprawdzie z przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego, jednak przedmiotowe oświadczenie też stanowi jeden z możliwych do przeprowadzenia dowodów, z którego Organ może skorzystać i ocenić go łącznie z innymi. W aktach jest też inne oświadczenie, w którym składająca go stwierdziła, że Jej mąż potrzebuje pomocy "w każdych czynnościach dnia codziennego". W wywiadzie środowiskowym zwraca się zaś uwagę, że schorzenia, na które cierpi J. C. naruszają sprawność jego organizmu i powodują znaczne ograniczenie w zakresie możliwości samodzielnego poruszania się, co skutkuje koniecznością pomocy innej osoby w zaspokajaniu codziennych potrzeb. Podopieczny ma mianowicie duże problemy ze stawami, kręgosłupem i wzrokiem, co sprawia, że nie jest w stanie sam prawidłowo funkcjonować. Z wywiadu wynika też, że pomoc Skarżącej dotyczy higieny osobistej, ubierania, sprzątania, przygotowania i podawania posiłków, rozruszania stawów, poruszania się na zewnątrz. Do zadań Skarżącej należą także utrzymywanie czystości otoczenia, palenie w piecu, płacenie rachunków, dokonywanie zakupów, realizacja recept, odśnieżanie i inne.

W ocenie Sądu, fakty powyższe są wystarczające do rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Można na ich podstawie ocenić, czy sprawowana przez Skarżącą opieka nad mężem ma charakter stały, systematyczny i czy jest adekwatna do stanu zdrowia niepełnosprawnego. Przy czym, Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium co do tego, że czynności nie związane stricte z opieką nad niepełnosprawnym nie wymagają rezygnacji z zatrudnienia czy tej jego niepodejmowania. Chodzi bowiem o to, że ich zsumowanie z tymi ostatnimi może skutkować tym, że w istocie przez większą część dnia, a czasem także i nocy opiekun jest zaangażowany w pieczę nad niepełnosprawnym. Poza tym, podopieczny bez czynności polegających na utrzymaniu czystości w domu czy załatwiania spraw urzędowych, realizacji recept itp. nie jest w stanie funkcjonować, a jego stan zdrowia nie pozwala na to by wykonał je sam. Czynności te razem więc z tymi, które dotyczą już bezpośrednio osoby chorej składają się na pieczę nad nią. Nie można się przy tym zgodzić z Kolegium, że podawanie leków to nie czynność typowo opiekuńcza. Ponadto, przygotowanie ubrań czy posiłków wprawdzie nie łączy się ściśle z opieką nad niepełnosprawnym, lecz już pomoc przy ubieraniu czy podawaniu tych przyrządzonych wcześniej posiłków jak najbardziej należy uznać za tego rodzaju czynność.

Nawet jednak jeśliby przyjąć, że postępowanie przez Burmistrzem [...] miało pewne niedostatki w zakresie ustalenia potrzebnych w sprawie faktów, to zdaniem Sądu, nic nie stało na przeszkodzie, aby uzupełnienia w niezbędnym -w ocenie Kolegium - zakresie dokonał właśnie ten organ w trybie powołanego wyżej art. 136 K.p.a.

Dlatego też Sąd uznał, że złożony sprzeciw winien zostać uwzględniony i na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. uchylił w całości skarżoną decyzję. SKO w Rzeszowie nie miało bowiem podstaw do stosowania art. 138 § 2 K.p.a. i wydania przewidzianej tym przepisem decyzji.