Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 738/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant : starszy referent sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2023 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Rektora Politechniki Krakowskiej im. T.. K. w K. z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: R.081.135.2.2023 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Rektora Politechniki Krakowskiej im. T.. K. w K. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 lutego 2023 r., znak: R.081.135.2023, działając na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1, w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902) Rektor Politechniki Krakowskiej odmówił J. S. dostępu do informacji publicznej dotyczącej postanowień umowy zawartej przez Politechnikę Krakowską im. Tadeusza Kościuszki, Politechnikę Białostocką oraz Uniwersytet Tianjin Chengjian dotyczącej utworzenia Międzynarodowej Szkoły Inżynierskiej przy Tianjin Chengijan Univeristy.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że na konto poczty elektronicznej Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki wpłynął wniosek J. S.

o udostępnienie informacji publicznej o umowach zawartych przez Politechnikę Krakowską im. Tadeusza Kościuszki z Tianjin Chengijan Univeristy.

Organ wskazał, że jedną z umów zawartych przez wymienione podmioty jest umowa dotycząca utworzenia Międzynarodowej Szkoły Inżynierskiej przy Tinajin Chengijan Univeristy. W umowie zawarto zapis zobowiązujący strony umowy do dochowania tajemnicy związanej z treścią umowy oraz informacjami dotyczącymi stron w związku z procesem realizacji postanowień umowy. Zgodnie z tym zapisem żadna ze stron nie może ujawnić ww. informacji na zewnątrz, pod rygorem konieczności zrekompensowania strat poniesionych przez stronę spowodowanych ujawnieniem informacji. Obowiązek zachowania poufności jest bezterminowy i nie wygasa wraz z rozwiązaniem umowy.

Strony umowy objęły poufnością informacje mające wartość gospodarczą, których ujawnienie mogłoby zagrozić lub naruszyć interesy stron. W związku z powyższym zdaniem organu zasadnym było udzielenie odmowy udostępnienie wnioskowanej informacji. Jednocześnie udzielono informacji publicznej dotyczącej innej umowy.

W wiadomości mailowej z 20 marca 2023 r. J. S. zwrócił się o ponowne rozpatrzenia sprawy udostępnienia umowy. Podniósł, że umowy zawierane Chińska Republiką Ludową – państwem totalitarnym, ze względów bezpieczeństwa powinny być transparentne na terytorium Unii Europejskiej.

Decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r. znak: R.081.135.2.2023, działając na podstawie art. art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1, w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej Rektor Politechniki Krakowskiej utrzymał w mocy decyzję z dnia 22 lutego 2023 r., znak: R.081.135.2023 w sprawie odmowy dostępu do informacji publicznej dotyczącej postanowień umowy zawartej przez Politechnikę Krakowską im. Tadeusza Kościuszki, Politechnikę Białostocką oraz uniwersytet Tianjin Chengjian dotyczącej utworzenia Międzynarodowej Szkoły Inżynierskiej przy Tianjin Chengjian University.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie odnosi się do przyczyn, które stanowiły podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, tj. ochrony tajemnicy przedsiębiorcy,

o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W umowie zawarto zapis zobowiązujący strony umowy do dochowania tajemnicy związanej z treścią umowy oraz informacjami dotyczącymi stron w związku z procesem realizacji postanowień umowy. Zgodnie z zapisem żadna ze stron nie może ujawnić ww. informacji na zewnątrz, pod rygorem konieczności zrekompensowania strat poniesionych przez stronę spowodowanych ujawnieniem informacji. Obowiązek zachowania poufności jest bezterminowy i nie wygasa wraz

z rozwiązaniem umowy.

Na powyższą decyzję J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim

z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP;

- art. 5 ust. 2 UDIP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu,

że udostępnienie żądanych informacji, naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu Instancji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że wskazanie tzw. przesłanki formalnej (działań podjętych przez przedsiębiorcę w celu zachowania poufności informacji) nie jest wystarczające do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na art. 5 ust. 2 UDIP. Konieczne jest bowiem również wykazanie, że określone informacje przejawiają wartość gospodarczą. Na podstawie lakonicznego przywołania zapisów umowy, nie sposób przyjąć, że żądane informacje przejawiają istotną wartość gospodarczą.

Nie sposób wywnioskować z treści wydanej decyzji, dlaczego ujawnienie treści objętych zakresem przesłanki formalnej (regulacji umownej) w istocie doprowadziłoby do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy, w tym zwłaszcza nie wykazano, że informacje te mają rzeczywistą wartość gospodarczą.

Co więcej, instytucja z Chińskiej Republiki Ludowej podejmująca współpracę

z podmiotem, który wykonuje zadania publiczne i dysponuje środkami publicznymi, ma (lub powinna mieć) świadomość, że jego działalność podlega zasadzie jawności. Nie powinno więc budzić sprzeciwu i wątpliwości zainteresowanie społeczeństwa informacjami związanymi z powyższym, o ile mają one związek ze sprawami publicznymi, czyli o ile odnoszą się do publicznej sfery jej działalności, a nie sfery osobistej czy intymnej.

W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Organ podał, że zgodnie z postanowieniami art. 61 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji

o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nadto, ust. 3 w/w art. wskazuje, iż ograniczenie prawa o którym mowa, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy

o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Tajemnicę przedsiębiorstwa definiuje art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z tym przepisem przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tym samym, określona informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny przedsiębiorstwa lub posiada wartość gospodarczą, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności.

Powyższe zostało potwierdzone wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2000 r. (I CKN 304/00). Powszechnie przyjmuje się zdaniem SN, że informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł chemicznych, wzorów i metod działania. Informacja handlowa obejmuje, najogólniej ujmując, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, nie związanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Informacja "nie ujawniona do wiadomości publicznej" to informacja nieznana ogółowi lub osobom, które ze względu na prowadzoną działalność są zainteresowane jej posiadaniem. Taka informacja staje się "tajemnicą przedsiębiorstwa", kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów i wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Bez takiej woli, choćby tylko dorozumianej, informacja może być nieznana, ale nie będzie tajemnicą. Informacja nie ujawniona do wiadomości publicznej traci ochronę prawną, gdy inny przedsiębiorca dowiedzieć się o niej może drogą zwykłą i dozwoloną, a więc np. gdy pewna wiadomość jest przedstawiana w pismach fachowych lub, gdy z towaru wystawionego na widok publiczny każdy fachowiec poznać może, jaką metodę produkcji zastosowano. Jednocześnie "tajemnica" nie traci zaś swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, którym przedsiębiorca powierza informację. Podjęcie niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji powinno prowadzić do sytuacji, w której chroniona informacja nie może dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony.

W przedmiotowej umowie zawarto zapis zobowiązujący strony do dochowania tajemnicy związanej z treścią umowy. Zgodnie z zapisem żadna ze stron nie może ujawniać ww. informacji na zewnątrz, pod rygorem konieczności zrekompensowania strat poniesionych przez stronę spowodowanych ujawnieniem informacji. Obowiązek zachowania poufności jest bezterminowy i nie wygasa wraz z rozwiązaniem umowy. W związku z tym, że strony podjęły szereg niezbędnych działań mających na celu zachowania poufności informacji mających dla nich wartość gospodarczą, których ujawnienie mogłoby zagrozić lub naruszyć ich interes, jak i narazić na utratę dobrych relacji zarówno z Politechniką Białostocką jak i Uniwersytetem w Chinach oraz w związku z tym, że treść umowy nie została dotąd ujawniona orzeczono o odmowie udostępnienia umowy. Przedmiotowa umowa, zawiera szereg zapisów dot. wspólnie prowadzonej szkoły inżynierskiej, zakresu współpracy, trybu kształcenia i programu studiów, jak również zapisy dot. metod nauczania, kadry akademickiej i zarządzeń organizacyjnych oraz informacji mających wartość gospodarczą dla każdej ze stron podpisujących umowę.

Organ dodał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że "aby tajemnica podlegała ochronie na podstawie art. 11 ust. 4 u.z.n.k. musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna jak i materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. Biorąc zatem fakt, iż Spółka zawierając poszczególne umowy kontrahentami obejmowała je klauzulą poufności, należy stwierdzić, iż przesłanka formalna została przez Spółkę zachowana. Ponadto jak wspomniano wyżej, musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa" (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2112/13, z dnia 04 sierpnia 2015 r., I OSK 1639/14, z dnia 27 lutego 2015 r., I OSK 876/14). Organ rozpoznający wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a w przypadku skargi sąd administracyjny, winny ocenić, czy istnieją przesłanki formalne i materialne dla uznania, że dana informacji stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i czy możliwe jest zastosowanie art. 11 ust. 4 u.z.n.k. dla odmowy jej udostępnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Rektora Politechniki Krakowskiej wydana – jak wskazano w jej treści – wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, Sąd stwierdził, że zachodzi przesłanka do stwierdzenia jej nieważności, opisana w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.).

Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych, skarżący J. S. zwrócił się na adres poczty elektronicznej Politechniki Krakowskiej mailem z 26 lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej (k. 24). Decyzją z dnia 13 lutego 2023 r. Rektor Politechniki Krakowskiej odmówił udostępnienia informacji publicznej (k. 24 in verso – k. 25). Następnie mailem z 20 marca 2023 r. skarżący J. S. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy udostępnienia informacji publicznej (k. 25 in verso), po czym Rektor Politechniki Krakowskiej decyzją z 12 kwietnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję z 22 lutego 2023 r. W tym miejscu Sąd zauważa, że decyzja z 12 kwietnia 2023 r. obarczona była omyłką polegającą na wpisaniu błędnej daty decyzji utrzymanej w mocy: 22 lutego 2023 r. zamiast 13 lutego 2023 r. Uchybienie to – jako nieistotne – nie miało wpływu na wynik sprawy. Na wynik sprawy miało jednak wpływ to, że organ nie dostrzegł nieskuteczności złożonego żądania ponownego rozpatrzenia sprawy, które wniesione zostało pocztą elektroniczną (mailem).

Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że warunkiem wszczęcia postępowania odwoławczego jest skuteczne wniesienie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Brak takiego odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) powoduje, że nie uruchamia się kompetencja organu odwoławczego do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Wydanie decyzji w takim przypadku, pomimo braku skutecznie złożonego odwołania, jest czynnością obarczoną wadą, którą uważa się za wadę kwalifikowaną.

A zatem organ, do którego wpływa odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), na wstępnym etapie postępowania zobowiązany jest przede wszystkim do zbadania, czy odwołanie spełnia wszystkie formalne wymagania określone przez przepisy prawa. Niewątpliwie odwołanie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a. Zgodnie z przywołanym przepisem podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania.

W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł podanie na adres poczty elektronicznej, z czym przywołany art. 63 § 1 zd. 3 k.p.a. wiąże skutek w postaci pozostawienia bez rozpoznania, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

Wobec tego, że przedmiotowa sprawa dotyczy dostępu do informacji publicznej, należało przeanalizować, czy ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.). nie zawiera przepisów odrębnych, które przewidywałyby inny skutek w sytuacji wniesienia podania na adres poczty elektronicznej.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Ustawa nie określa szczególnych wymagań odnośnie do wniosku o udzielenie informacji publicznej. W orzecznictwie przyjmuje się dopuszczalność przesłania go zwykłą pocztą elektroniczną. Takie odformalizowanie postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej dotyczy jednak tylko sytuacji, w której nie zachodzi konieczność wydania decyzji administracyjnej. Jak wynika z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie do art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Dodatkowo należy przywołać art. 17 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej (a takim jest rektor uczelni), o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, a nadto art. 17 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że przepisy u.d.i.p. nie zawierają przepisów odrębnych, z których wynikałoby, że dopuszczalne jest wniesienie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) na adres poczty elektronicznej. Wobec tego podanie złożone w wiadomości mailowej skarżącego J. S. z 20 marca 2023 r. należało uznać za podlegające pozostawieniu bez rozpoznania, bez uprzedniego wzywania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Oznacza to, że decyzja Rektora z 12 kwietnia 2023 r. wydana została pomimo braku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W tej sytuacji Sąd nie wypowiada się co do merytorycznej podstawy zaskarżonej decyzji, w szczególności co do tego, czy zachodziła podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Sąd zauważa natomiast, że ewentualne dalsze działania Rektora są uzależnione od tego, czy organ skutecznie doręczył skarżącemu decyzję z 13 lutego 2023 r. W przekazanych Sądowi aktach administracyjnych brak jest stosownego dowodu na tę okoliczność. Sąd zauważa również, że w decyzji tej zostało zamieszczone błędne pouczenie, o którym mowa w art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. Rektor pouczył bowiem o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy należało pouczyć także o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego bez skorzystania z prawa zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 zw . z art. 205 § 1 p.p.s.a.