Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 961/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2024 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej: "Szef SKW", "organ") postanowieniem z dnia [...] marca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm.; dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. W. (dalej: "strona", "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w rozkazie personalnym Szefa SKW z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...].

Jak wynika z ustaleń w sprawie, rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] Szef SKW przyznał W. W., na podstawie art. 75 i art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1328), § 3 ust. 1, ust. 4a oraz § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 474), od dnia [...] sierpnia 2022 r. dodatek służbowy w wysokości 35% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień oraz dodatek służbowy w wysokości 11% na czas określony, tj. na czas pełnienia służby na stanowisku służbowym [...], Wydział [...], Zarząd [...] SKW, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r. Rozkaz ten nie został przez funkcjonariusza zaskarżony i jest prawomocny. Tym samym na podstawie ww. rozkazu personalnego w okresie od dnia [...] sierpnia 2022 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. funkcjonariusz otrzymywał dodatek służbowy w wysokości łącznej 46%. Jako, że dodatek służbowy w wysokości 11% był przyznany na czas określony, od dnia [...] stycznia 2023 r. funkcjonariusz nie był już uprawniony do otrzymywania dodatku w wysokości 46%, ale był uprawniony do otrzymywania dodatku służbowego jedynie w wysokości 35%.

W dniu [...] listopada 2022 r. W. W. wystąpił z raportem do Szefa SKW o zwolnienie ze służby w SKW z dniem [...] lutego 2023 r. Szef SKW, uwzględniając raport, rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] zwolnił funkcjonariusza ze służby w SKW. Rozkaz personalny zawierał ww. informacje dotyczące zaszeregowania funkcjonariusza:

Stopień etatowy - [...],

Grupa uposażenia - [...],

Wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat - 30%,

Dodatek za stopień służbowy - 1.180,00 zł,

Dodatek służbowy w wysokości 46% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień.

Organ określił także, iż ww. parametry zaszeregowania funkcjonariusza zostały podane na dzień zwolnienia ze służby, tj. na dzień [...] lutego 2023 r.

Tym samym organ omyłkowo zamieścił w ww. rozkazie personalnym wysokość dodatku do uposażenia poprzez wskazanie dodatku służbowego

w wysokości 46% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień, zamiast wynikającego z rozkazu personalnego Szefa SKW z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] dodatku służbowego w wysokości 35%.

Rozkaz Szefa SKW nr [...] o zwolnieniu ze służby w SKW nie został przez funkcjonariusza zaskarżony i jest prawomocny.

W dniu [...] grudnia 2022 r., na podstawie art. 123 w związku z art. 113 § 1 k.p.a., zostało wydane postanowienie nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w rozkazie personalnym Szefa SKW z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...], która polegała na usunięciu popełnionej przez organ oczywistej omyłki pisarskiej.

Szef SKW, utrzymując w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie z dnia [...] grudnia 2022 r. wskazał, że organ administracji publicznej w sytuacji stwierdzenia wystąpienia oczywistej omyłki pisarskiej w wydanej przez siebie decyzji obowiązany jest dokonać jej sprostowania bez względu na fakt, czy decyzja ta jest ostateczna, czy nieostateczna. Istotą sprostowania jest bowiem przywrócenie treści dokumentu zgodnej z rzeczywistą wolą organu i stanem faktycznym sprawy.

W niniejszej sprawie, w ocenie organu, rozkaz personalny Szefa SKW nr [...] o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby zawierał oczywistą omyłkę pisarską polegającą na zamieszczeniu w nim nieprawidłowej wysokości dodatku służbowego, tj. 46% zamiast 35%, w sytuacji gdy rozkazem personalnym Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] dodatek służbowy w wysokości 11% został przyznany funkcjonariuszowi na okres do dnia [...] grudnia 2022 r.

Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem, że sprostowana oczywista omyłka pisarska ma charakter merytoryczny. Organ bowiem nie zmienił merytorycznego rozstrzygnięcia całej sprawy, a jedynie sprostował oczywistą omyłkę pisarską, która

w sposób bezsprzeczny i niepodważalny wynikała z zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Podkreślił, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, nie były przez organ rozpatrywane kwestie merytoryczne będące zasadniczym przedmiotem rozkazu personalnego Szefa SKW z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w SKW. Organ nie rozpatrywał więc kwestii ustaleń faktycznych, ani prawidłowości zastosowanych w ww. rozkazie personalnym przepisów prawa, a sprostowana oczywista omyłka pisarska nie dotyczyła obowiązującego prawa, stanu faktycznego, jego kwalifikacji prawnej czy konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Zatem zaskarżone postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej nie doprowadziło do merytorycznej zmiany ww. rozkazu personalnego, a sprostowanie rozkazu nie rozstrzygało ponownie sprawy ani nie zastępowało trybów nadzwyczajnych określonych w kodeksie postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bardzo lakoniczne uzasadnienie postanowienia organ wskazał, iż mając na uwadze rozstrzygnięcie zawarte

w zaskarżonym postanowieniu, jego uzasadnienie zawierało wszystkie niezbędne elementy istotne dla tegoż rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że rozstrzygając ponownie sprawę szczegółowo odniósł się do wszystkich kwestii faktycznych

i prawnych, wyjaśniając zasadność wydanego postanowienia.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2023 r. skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa SKW z dnia [...] marca 2023 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w rozkazie personalnym Szefa SKW z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...].

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię dotyczącą oceny istotności stwierdzonej wady wydanego rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] rozstrzygającego o zwolnieniu ze służby oraz o dniu zwolnienia ze służby, a także o parametrach zaszeregowania na dzień zwolnienia ze służby

w SKW i w konsekwencji zastosowanie trybu sprostowania do takiego zapisu rozkazu personalnego, który nie jest oczywistą omyłką pisarską, a także przekroczenie zakresu przedmiotowego przepisu polegające na merytorycznej zmianie treści rozkazu personalnego,

b) art. 16 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wprowadzenie zmian w prawomocnym

i ostatecznym rozkazie personalnym,

c) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz niepodjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

d) art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.

i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkowało bowiem utrzymaniem w mocy postanowienia z dnia [...] grudnia 2022 r. i wprowadzeniem nieuprawnionych zmian do rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) § 3 ust. 1 pkt 10 i ust. 2 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2006 r. Nr 175, poz. 1294), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że zmiana wysokości dodatku do uposażenia nie wymaga wydania przez organ rozkazu personalnego, skutkujące nieprawidłowym zastosowaniem powołanych przepisów i uznaniem, że zmiana wysokości dodatku do uposażenia nie wymaga wydania rozkazu personalnego

w przedmiotowym zakresie,

b) § 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 oraz § 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2006 r. Nr 175, poz. 1294), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że rozkaz personalny, dotyczący zwolnienia ze służby (w którym określono m. in. wysokość dodatku do uposażenia) w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie parametrów zaszeregowania na dzień zwolnienia ze służby, nie ma charakteru konstytutywnego, a jedynie informacyjny i nie wymaga wydania rozkazu personalnego, skutkujące nieprawidłowym zastosowaniem powołanych przepisów

i uznaniem, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, w przedmiocie parametrów zaszeregowania na dzień zwolnienia ze służby nie ma charakteru konstytutywnego,

a jedynie informacyjny i nie wymaga wydania rozkazu personalnego.

Wnoszący skargę, wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia utrzymanego nim

w mocy, a także zasądzenie kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę stwierdził, że nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się

w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Z tego względu w postępowaniu

o sprostowanie błędu pisarskiego na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, w której dokonano sprostowania.

Instytucja sprostowania błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innej oczywistej omyłki nie może być wykorzystywana przez organ administracji publicznej jako instrument służący konwalidacji popełnionego przez organ błędu proceduralnego, szczególnie, gdy taki błąd organu wpływa na sferę praw chronionych strony postępowania administracyjnego.

Organ w przedmiotowej sprawie niezasadnie przyjął, że możliwe jest skorygowanie rozkazu personalnego w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. oraz że wprowadzone zmiany stanowią oczywistą omyłkę pisarską, o której mowa w ww. przepisie. Wprowadzona przez organ zmiana rozkazu personalnego przekracza granice oczywistej omyłki pisarskiej. Zmiana ta stanowi bowiem istotną modyfikację treści merytorycznej rozkazu personalnego.

Sprostowanie dokonane w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. nie może zatem prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Organ błędnie twierdzi, jakoby skarżący zarzucał, iż organ zmienił merytoryczne rozstrzygnięcie całej sprawy. Organ bowiem dokonał wybiórczej zmiany rozstrzygnięcia decyzji w przedmiocie zakresu przyznanych skarżącemu uprawnień, tj. przysługującego mu dodatku służbowego.

Nie znajdują uzasadnienia twierdzenia organu, sprowadzające się do wniosku, że rozkaz personalny nie jest aktem woli organu. Bezsprzecznie w aktach osobowych skarżącego znajduje się rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, w którym organ określił wysokość dodatku służbowego jako 46% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Jednocześnie nie został wydany żaden inny rozkaz personalny w zakresie zmiany parametrów określonych rozkazem personalnym (obniżenia przedmiotowego dodatku).

Z tego względu podjęte przez organ korekty postanowień prawomocnego

i ostatecznego rozkazu są nieuprawnione i nieskuteczne, nie rodzą bowiem żadnych skutków prawnych w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uznał za oczywiście bezzasadne zarzuty naruszenia art. 113 k.p.a., gdyż wbrew stanowisku skarżącego organ administracyjny dokonał właściwej interpretacji tego przepisu.

W ocenie organu, przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie (osnowa) zawarte

w decyzji, ale także inne jej elementy. W niniejszej sprawie ten właśnie inny element rozkazu personalnego stał się przedmiotem postanowienia Szefa SKW

w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

W odniesieniu do rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy SKW wskazane zostały przez prawodawcę jego dodatkowe elementy, które zamieszcza się w tym rozkazie, zgodnie z jego pkt 7, tj. grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i wysokość dodatków do uposażenia przysługujących funkcjonariuszowi na dzień zwolnienia ze służby. Z tych względów nie może budzić wątpliwości, iż również w tym zakresie, w razie wystąpienia oczywistej omyłki pisarskiej w tym elemencie rozkazu personalnego, organ miał podstawy do zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. i wydania postanowienia w tym przedmiocie.

Organ administracji publicznej w sytuacji stwierdzenia wystąpienia oczywistej omyłki pisarskiej w wydanej przez siebie decyzji obowiązany jest dokonać jej sprostowania bez względu na fakt, czy decyzja ta jest ostateczna, czy nieostateczna. Istotą sprostowania jest bowiem przywrócenie treści dokumentu zgodnej

z rzeczywistą wolą organu i stanem faktycznym sprawy. Sprostowanie oczywistej omyłki tym samym nie może stanowić podstawy do twierdzenia o naruszeniu zasady trwałości decyzji, tym bardziej, że w niniejszej sprawie przedmiotem sprostowania nie było rozstrzygnięcie organu zawarte w tej decyzji.

Nie może być uznany za skuteczny również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., albowiem w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego i prawnego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. Wbrew stanowisku skarżącego organ administracyjny w toku niniejszego postępowania, podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że jest ono zgodnie z prawem, a zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku. Stosownie do treści art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji państwowej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki wydane przez ten organ w decyzjach.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że organ w zaskarżonym postanowieniu dokonał merytorycznej zmiany rozkazu personalnego Szefa SKW

z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...].

Według ugruntowanego już orzecznictwa i poglądów doktryny, nie podlegają sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się

w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Również zgodnie z wypracowanym już stanowiskiem, błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski – to widoczne – wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi

i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki, zaś oczywistość owa oznacza, że jest ona łatwa do stwierdzenia, np. przez porównanie treści prostowanego aktu prawnego w kontekście całościowym, bądź też z innymi dokumentami zawartymi

w aktach administracyjnych sprawy.

W rozpoznawanej sprawy Szef SKW w rozkazie personalnym z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...], zwalniającym skarżącego ze służby z dniem [...] lutego 2023 r., wymieniając parametry zaszeregowania funkcjonariusza na dzień zwolnienia ze służby, omyłkowo wskazał dodatek służbowy w wysokości 46% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień, a nie - jak w rozkazie personalnym

z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] Szefa SKW, którym przyznano mu na podstawie art. 75 i art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, § 3 ust. 1, ust. 4a oraz § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego od dnia [...] sierpnia 2022 r. - dodatek służbowy w wysokości 35% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień oraz dodatek służbowy w wysokości 11% na czas określony, tj. na czas pełnienia służby na stanowisku służbowym [...], Wydział [...], Zarząd [...] SKW, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r. Żaden inny rozkaz, przedmiotowo tożsamy, przyznający skarżącemu na dzień zwolnienia ze służby dodatek służbowy

w wysokości 46% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień, nie istnieje

w obrocie prawnym.

Skoro zatem w niniejszej sprawie wysokość dodatku służbowego, w wysokości 35% uposażenia zasadniczego na dzień zwolnienia ze służby, wynika w sposób jednoznaczny z rozkazu personalnego Szefa SKW z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...], przyznającego ten dodatek, to wskazanie w rozkazie personalnym

z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby

z dniem [...] lutego 2023 r., wysokości tego dodatku, jako jednego z elementów zaszeregowania na dzień zwolnienia ze służby parametru, jest jedynie konsekwencją wcześniej wydanego rozkazu z dnia [...] lipca 2022 r. Tak więc oczywistym jest dla Sądu, że sprostowanie w niczym nie zmienia merytorycznego charakteru rozstrzygnięcia w przedmiocie dodatku służbowego. Wskazują na to bowiem zasady logiki i doświadczenia życiowego.

Reasumując, sprostowana w zaskarżonym postanowieniu omyłka pisarska, nie ma charakteru omyłki istotnej i mogła być, zdaniem Sądu, sprostowana

w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak

w sentencji wyroku.