Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 165/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Stwierdzono, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 4, art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2023 poz 1964
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j.)
article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy Parchowo w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy Parchowo do rozpoznania wniosku skarżącego M. P. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 marca 2022 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Wójt Gminy Parchowo dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy Parchowo na rzecz skarżącego M. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 21 marca 2022 r. M. P. (zwany dalej także "wnioskodawcą", "skarżącym" lub "stroną"), powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1634 ze zm. – dalej w skrócie zwaną "u.d.i.p."), wystąpił do Wójta Gminy Parchowo o udostępnienie mu na wskazany adres e-mail dokumentów zawierających informacje o:

1/ powierzchni gruntów leśnych stanowiących własność gminy i/lub będących w jej zarządzie w latach 2015-2020;

2/ objętości pozyskania drewna z lasów gminnych w latach 2015-2020;

3/ areale zalesień na terenach gminnych w latach 2015-2020;

4/ areale powierzchni gruntów przeznaczonych do zalesienia w gminie w latach 2015-2020;

5/ areale zalesienia gruntów nieleśnych w gminie w latach 2015-2020;

6/ powierzchni produkcyjnej gminnych szkółek leśnych w latach 2015-2020.

W złożonej pismem z dnia 13 czerwca 2024 r. do tutejszego Sądu skardze na bezczynność Wójta Gminy Parchowo, M. P. - reprezentowany przez adwokata - wniósł o: zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 21 marca 2022 r.; przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w przedmiotowej skardze; zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania na rozprawie.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1/ art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 21 marca 2022 r.;

2/ art. 10 ust. 1 w zw. z art 13 ust 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi, a jednocześnie braku: 1/ wydania decyzji odmownej oraz 2/ powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.

Uzasadniając wniesioną skargę pełnomocnik skarżącego wskazał, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął - zgodnie z art 13 ust 1 u.d.i.p. - po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo przekroczenia tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Ponadto pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ nie skorzystał z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji, co zgodnie z art.13 ust. 2 u.d.i.p. jest dopuszczalne pod rygorem powiadomienia wnioskodawcy (w terminie 14 dni od złożenia wniosku), informując o powodach tegoż opóźnienia wraz ze wskazaniem terminu przekazania informacji (nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku). Pełnomocnik podkreślił, że Wójt Gminy Parchowo: nie zawiadomił wnioskodawcy o braku możliwości udostępniania informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi; nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych z udostępnieniem informacji (związanych z przekształceniem w formę wskazaną we wniosku lub też wynikających z wnioskowanego sposobu przekazania) oraz nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej, przez co należy twierdzić, iż te okoliczności nie wystąpiły. Pełnomocnik podkreślił, że do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił wnioskodawcy jakiejkolwiek odpowiedzi.

W następstwie i nawiązaniu do złożonej skargi na bezczynność organu, pismem z dnia 24 czerwca 2024 r. (wysłanym za pośrednictwem e-mail) Wójt Gminy Parchowo poinformował stronę, że w przedmiotowej sprawie wystosowano do niej w dniu 24 marca 2022 r. odpowiedź kierując ją na adres email: [...]. Po otrzymaniu skargi dokonano sprawdzenia akt sprawy i stwierdzono że adres wysyłki elektronicznej został wpisany błędnie (omyłkowo), gdyż właściwy adres powinien być: [...]. Organ poinformował, że niezwłocznie skontaktował się z pełnomocnikiem skarżącego, który zaakceptował wycofanie skargi pod warunkiem uzyskania zgody od swojego mocodawcy. Jednocześnie w załączeniu organ przekazał informację publiczną wysłaną w dniu 24 marca 2022 r., prosząc wnioskodawcę o wycofanie skargi. Z załączonego jako odpowiedź na ww. wniosek pisma z dnia 24 marca 2022 r. wynikało, że "(...) powierzchnia gruntów leśnych stanowiących mienie Gminy Parchowo wynosi 3.2469 ha. Objętość pozyskanego drewna z lasów gminnych w latach 2015-2020 wynosi 0³. Gmina Parchowo nie zalesiała gruntów nie leśnych".

W odpowiedzi natomiast na skargę skierowanej do tutejszego Sądu, Wójt Gminy Parchowo wniósł o:

1/ przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym w szczególności pisma z dnia 24 marca 2022 r., e-maila z dnia 24 marca 2022 r. oraz print screena skrzynki nadawczej oraz e-maila z dnia 24 czerwca 2024 r.,

2/ odstąpienie przez Sąd od przeprowadzania rozprawy;

3/ umorzenie postępowania w związku z zastosowaniem przez organ administracji normy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.");

4/ nie zasądzanie od organu administracji kosztów postępowania w związku z brakiem umyślności w działaniu organu administracji oraz wykonaniem niezwłocznie powodującej bezczynność czynności.

Organ wyjaśnił, że po zapoznaniu się z rzeczoną skargą wykonał wgląd w skrzynkę e-mail, przy pomocy której odpowiedź miała być skarżącemu udzielona oraz wezwał pracownika merytorycznego do złożenia wyjaśnień. W toku wewnętrznego postępowania wyjaśniającego ustalono, że: 1/ dnia 21 marca 2022 r. do Urzędu Gminy Parchowo wpłynął wniosek o udzielenie informacji publicznej; 2/ dnia 24 marca 2022 r. pracownik merytoryczny przygotował odpowiedź na wniosek i przekazał go do podpisu organowi administracji; 3/ dnia 24 marca 2022 r. pracownik merytoryczny wysłał informację publiczną na adres e-mail [...]; 4/ w skrzynce pocztowej Urzędu Gminy Parchowo nie znajduje się e-mail zwrotny z informacją, że adres e-mail [...] nie istniał albo że wysłana wiadomość elektroniczna nie została doręczona; nie ma również e-maila zwrotnego od ewentualnego właściciela e-mail, z której wynikałoby, że wiadomość została przesłana do osoby innej niż skarżący. W oparciu o powyższe ustalenia organ niezwłocznie nakazał pracownikowi merytorycznemu naprawić błąd i udzielić wnioskowanej informacji. Informacja została przesłana dnia 24 czerwca 2024 r. na adres [...]. W e-mailu pracownik udzielił również informacji, jak doszło do bezczynności, tj. nie udzielenia informacji w terminie ustawowym.

W związku z powyższym organ wyjaśnił, że nie jest już w stanie bezczynności, zaś zaistniała bezczynność nie była spowodowana świadomym czy zamierzonym działaniem, lecz jedynie poprzez nieuwagę. Pracownik Urzędu Gminy Parchowo niezwłocznie przygotował informację publiczną i przesłał ją, jak mu się wydawało, na adres wskazany przez wnioskodawcę, przy czym nie miał podstaw, by przypuszczać, że informacja nie dotarła do adresata, gdyż nie otrzymał żadnej informacji o błędnym adresie czy niewłaściwym adresacie.

Na marginesie organ zauważył, że skarga na bezczynność została złożona prawie 2 lata po złożeniu wniosku o udzielenie informacji i przez ten czas skarżący ani razu nie kontaktował się z organem administracji czy Urzędem Gminy Parchowo, by ustalić co się stało z jego wnioskiem. Skarżący nie składał również ponownie wniosku o udzielenie informacji.

Zdaniem organu nie można zatem w niniejszej sprawie uznać, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ przygotował odpowiedź na złożony wniosek, a jedynie przez błąd w adresie odpowiedzi nie dostarczył - nie było w tym działaniu złej woli organu. Gdyby przesyłka była dostarczona drogą tradycyjną, to zostałaby zwrócona ze względu na nieprawidłowy adres i doręczona ponownie, co nie miało w przedmiotowej sprawie miejsca. Jednocześnie takie działanie organu, jako nie zakończone skutkiem w postaci otrzymania informacji publicznej przez wnioskodawcę, należy uznać za nie mające podstawy prawnej.

Końcowo organ zaznaczył, że wniosek o przeprowadzenie rozprawy jest niezasadny, gdyż pomiędzy stronami nie ma sporu ani co do okoliczności sprawy, ani co do braku należytego działania organu , gdyż organ przyznał się do bezczynności.

Jednocześnie też Wójt Gminy Parchowo wniósł o nie obciążanie go kosztami postępowania, gdyż wykazał chęć działania i podjął kroki do realizacji obowiązku ustawowego, o czym świadczą załączone do akt dokumenty sprawy.

Pismem procesowym z dnia 14 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1/ zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

2/ zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych w łącznej kwocie 617,00 zł (opłata sądowa od skargi -100,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa -17,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w sprawie skargi - 480,00 zł, koszt korespondencji w sprawie skargi - 20,00 zł);

3/ stwierdzenie, iż działanie organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4/ wskazanie, jakie działania organ podjął po ujawnieniu naruszenia art. 33 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r. (2016/679) (dalej "RODO") oraz art. 34 ust. 1 RODO, tj. Gmina jako administrator nie dochowała obowiązków związanych z jednej strony ze zgłoszeniem naruszenia ochrony danych osobowych na warunkach i w terminie określonym w art. 33 ust.1 RODO, a z drugiej - zaniedbała obowiązek zawiadomienia osób, których dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych osobowych.

W piśmie wskazano, że M. P. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie "udostępnienia dokumentów" zawierających wnioskowane informacje. Przyznano, że organ podjął próbę udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego dopiero po złożeniu skargi, jednocześnie jednak zamiast przesłać dokumenty potwierdzające żądane informacje - przesłał prosty dokument tekstowy, który w żaden sposób nie jest weryfikowalny. Wobec powyższego należy uznać, że organ nadal pozostaje w bezczynności w zakresie odpowiedzi na wniosek skarżącego i zasadne jest dalsze procedowanie skargi.

Jednocześnie wskazano, że brak doręczenia odpowiedzi na wniosek na wskazany przez skarżącego adres poczty elektronicznej spowodował bezczynność w przedmiotowej sprawie. Nie można bowiem uznać, że skierowanie odpowiedzi na adres poczty nie należący do adresata jest prawidłowe i zgodne z przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej na złożony przez skarżącego w dniu 21 marca 2022 r. wniosek.

Skarga taka nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.

Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust.1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie złożony w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej wniosek skarżącego zawierał żądanie udostępnienia w formie dokumentów odpowiedzi na 6 pytań dotyczących konkretnych zagadnień związanych z prowadzoną przez Gminę Parchowo w latach 2015-2020 polityką i gospodarką leśną.

Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są organy władzy publicznej, a tymi są niewątpliwie organy samorządowe (zob. pkt 21 komentarza do art. 4 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WKP 2023). Właściwym zatem podmiotem do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. pozostaje odpowiedni organ władzy publicznej, w tym organ samorządu terytorialnego, a zatem w niniejszej sprawie Wójt Gminy Parchowo. W niniejszej sprawie spełniony pozostawał zatem podmiotowy zakres zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem dysponentem żądanej przez skarżącego informacji publicznej niewątpliwie był Wójt Gminy Parchowo. Wniosek skarżącego dotyczył bowiem konkretnych zagadnień związanych z działalnością i wykonywaniem przez organ zadań publicznych, z określonego rodzaju mieniem Gminy i gospodarowania tym mieniem oraz z przedstawieniem w powyższym zakresie danych publicznych, a więc zagadnień przedmiotowo mieszczących się w prawie do ich udostepnienia w trybie dostępu do informacji publicznej, wskazanych w przepisach art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c/, pkt 2 lit. f/, pkt 3 lit. b/ czy pkt 4 lit. a/ u.d.i.p.

W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przedmiotowy wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej złożony został w marcu 2022 r., natomiast skierowana do skarżącego odpowiedź na ten wniosek – abstrahując od powodów zaistnienia takiego stanu rzeczy - została udzielona przez organ dopiero w czerwcu 2024 r. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że poza sporem pozostaje, iż udzielona przez organ skarżącemu odpowiedź na jego wniosek z dnia 21 marca 2022 r. została dokonana z przekroczeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W tej sytuacji obiektywnie rzecz biorąc należało stwierdzić, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie w bezczynności.

Jednocześnie, zważywszy na treść udzielonej odpowiedzi w odniesieniu do sformułowanego przez skarżącego we wniosku z dnia 21 marca 2022 r. żądania udostępnienia mu informacji (wniosek zawierał 6 punktów – szczegółowo opisanych powyżej – dotyczących żądanych informacji), należało stwierdzić, że ww. odpowiedź organu nie była pełna. W tym kontekście, w pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że wnioskodawca (skarżący) – co podkreślone zostało też w piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2024 r. sporządzonym przez pełnomocnika skarżącego – żądał udzielenia mu wnioskowanej informacji publicznej poprzez udostępnienie dokumentów zawierających wnioskowane informacje, jednakże odpowiedź organu nie została w ten sposób wnioskodawcy udzielona. Jednocześnie też organ w żaden sposób nie wyjaśnił i nie uzasadnił powodów takiego właśnie załatwienia wniosku skarżącego i wyboru formy udzielanej odpowiedzi. Co więcej, w przywoływanym przez organ piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącego organ udzielił informacji w zakresie: powierzchni gruntów leśnych stanowiących mienie Gminy Parchowo, objętości pozyskanego drewna z lasów gminnych w latach 2015-2020 oraz wyjaśnił, że Gmina Parchowo nie zalesiała gruntów nieleśnych. W ocenie Sądu treść odpowiedzi – abstrahując od wnioskowanej formy jej udzielenia – nie stanowi pełnej odpowiedzi na wnioskowane pytania. Jakkolwiek można by przyjąć, że zakres udzielonej odpowiedzi stanowi wyczerpującą odpowiedź na pytania zadane w punkcie 1. i 2. przedmiotowego wniosku (przy założeniu – w odniesieniu do pytania nr 1 - że powierzchnia gruntów leśnych, o którą pytał wnioskodawca nie ulegała zmianom w latach 2015-2020), to jednak nie można już dojść do takiej konkluzji wobec treści udzielonej odpowiedzi w kontekście informacji wnioskowanych w punktach 3-6 wniosku. Stwierdzenie, że "Gmina Parchowo nie zalesiała gruntów nie leśnych" nie stanowi bynajmniej jednoznacznej odpowiedzi w zakresie zapytania o "areał zalesienia gruntów nieleśnych w gminie w latach 2015-2020" (pkt 5.), bowiem pytanie o informację kładzie nacisk na to, jaki był areał zalesienia gruntów nieleśnych w Gminie Parchowo w określonym przedziale czasowym a nie na to, czy Gmina dokonywała zalesienia gruntów nieleśnych czy też nie. W oczywisty też sposób nie można przyjąć, że z treści przekazanego pisma wynika, iż udzielona została skarżącemu odpowiedź na pytania odnośnie "areału zalesień na terenach gminnych w latach 2015-2020" (pkt 3.), "areału powierzchni gruntów przeznaczonych do zalesienia w gminie w latach 2015-2020" (pkt 4.) oraz "powierzchni produkcyjnej gminnych szkółek leśnych w latach 2015-2020" (pkt 6.). Raz jeszcze należy podkreślić, że stwierdzenie przez organ braku zalesiania w gminie gruntów nieleśnych nie stanowi odpowiedzi o areał zalesień w Gminie i przeznaczenie gruntów do zalesień (wnioskodawca nie różnicuje gruntów jakich to dotyczy) we wskazanym okresie, a także o powierzchnię produkcyjną gminnych szkółek leśnych. Nawet bowiem, jeżeli organ określonych informacji nie posiada (bo np. odnoszą się do nieistniejących stanów faktycznych), to winien temu dać jasny wyraz w udzielanej wnioskodawcy odpowiedzi na złożony wniosek.

Sąd pragnie podkreślić, że właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/10).

Mając to na uwadze Sąd zobowiązał Wójta Gminy Parchowo do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 marca 2022 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie 1. sentencji wyroku.

Przechodząc z kolei do oceny zaistniałych w sprawie okoliczności dotyczących opisanej powyżej bezczynności organu zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1a p.p.s.a., w ocenie Sądu stwierdzona w przedstawionych okolicznościach sprawy bezczynność Wójta Gminy Parchowo miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym można stwierdzić, iż naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący jest zatem oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19). W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Jakkolwiek Sąd ma świadomość, że zwłoka w odpowiedzi organu na wniosek skarżącego spowodowana została omyłką pracownika organu, a więc nie była zasadniczo wyrazem lekceważenia przez organ wnioskującego czy braku woli załatwienia tej sprawy, to jednak zważywszy na ponad dwuletni okres pozostawania w zwłoce, jak też dodatkowo – co zostało powyżej wykazane – w dalszym ciągu de facto nie rozpoznanie całości żądania strony i udostępnienia mu wnioskowanej informacji, w ocenie Sądu okoliczności te wskazują na konieczność zaklasyfikowania istniejącej bezczynności jako kwalifikowanej. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania - punkt 3. sentencji wyroku - Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W powyższej kwocie Sąd nie uwzględnił wnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego kosztów korespondencji w sprawie skargi (20 zł), wobec faktu nie wykazania ich poniesienia we wskazanej wysokości. Na zasądzone natomiast w niniejszej sprawie koszty składają się: uiszczony wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego skarżącego w niniejszej sprawie adwokata (480 zł), ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).

W odniesieniu do wniosku zawartego w punkcie 4. pisma skarżącego z dnia 14 lipca 2024 r., Sąd pragnie zaznaczyć, że przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym była sprawa dotycząca bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej, nie zaś naruszenia ochrony danych osobowych.

W niniejszej sprawie Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).