Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 270/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 36 pkt 1 ppkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art. 183 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 par. 2 pkt 1, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7 w zw. z art. 77 par. 1 w zw. z art. 107
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 825/14 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 825/14 oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Wójt Gminy W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko inwestycji polegającej na budowie magazynu logistycznego w G. przy ulicy [...], na działce o nr ew. [...].

Odwołanie od tej decyzji wniósł M. S.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało m.in., że obowiązujące przepisy nie zakazują realizacji takiego rodzaju inwestycji, o ile spełniają one przewidziane prawem wymogi. Planowana inwestycja obejmuje budowę magazynu o łącznej powierzchni ok. 1300 m2 w którego skład wchodzą 2 komory przechowalnicze oraz ciągi komunikacyjne. Magazyn zostanie połączony z istniejącym budynkiem produkcyjnym przygotowującym warzywa i owoce do dalszego magazynowania lub zamrażania. Ładowność projektowanego magazynu wynosi 600 Mg. Przedsięwzięcie to jest zaliczone, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa z infrastrukturą towarzyszącą o pow. zabudowy nie mniej niż 1 ha).

Kolegium zauważyło, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., w trybie art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) wyrazili stanowisko odnośnie braku podstaw co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zatem Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ inwestycja będzie realizowana poza obszarem objętym ochroną konserwatorską. Inwestycja nie jest realizowana na terenie objętym ochroną ujęć wodnych, Natura 2000 ani obszarów na których przekroczone są standardy środowiska, nie ma transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Kolegium stwierdziło, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu na terenie chronionym akustycznie, dotrzymane będą standardy jakości powietrza atmosferycznego, co wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia, odpady będą gromadzone w specjalnych pomieszczeniach, z pojemnikami selektywnego zbierania odpadów, a następnie wywożone przez specjalistyczną firmę.

Ponadto, decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z [...] lipca 2010 r. wpisującą do rejestru zabytków układ ruralistyczny powstały w latach 20 tych XX wieku została orzeczeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak; [...] uchylona do ponownego rozpoznania.

Istniejące sąsiedztwo planowanej inwestycji z zespołem pałacowo parkowym oraz w obszarze układu ruralistycznego będzie rozważane na etapie wydawania pozwoleń budowlanych i na obecnym etapie brak jest podstaw do uzgadniania inwestycji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 15, art. 80, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie wniosków płynących z objęcia terenu wpisem do gminnej ewidencji zabytków a w związku z tym brakiem ustaleń z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i przeprowadzenia wizji lokalnej lub zlecenia wykonania analizy stwierdzającej, że budowa magazynu nie będzie realizowana w bezpośrednim sąsiedztwie budynku wielorodzinnego – co skutkowało poczynieniem ustaleń faktycznych sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę przedstawił zasady związane z podejmowaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zwrócił uwagę, że Wójt Gminy W., na podstawie art. 78 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wystąpił do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wydanie opinii. Obie opinie wskazywały na brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Pomimo, że nie mają one charakteru wiążącego, jednakże biorąc pod uwagę fakt, że pochodzą od organów wyspecjalizowanych w zakresie przyznanych im kompetencji, stanowią element stanu faktycznego i jego oceny.

Analizując treść decyzji organu I instancji Sąd wskazał, że uwzględnia ona fakt usytuowania inwestycji w sąsiedztwie zespołu pałacowo-parkowego objętego ochroną Konserwatora Zabytków, zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości G., który objęty jest wpisem do rejestru zabytków [...] zespołu pałacowo-parkowego na mocy decyzji z [...] marca 1962 r., nr [...]. Zawiera nadto informację o toczącym się postępowaniu administracyjnym o wpisie do rejestru zabytków układu ruralistycznego powstałego w latach 20-tych XX w. Planowana budowa, jak wywodzą obie decyzje, niesie za sobą możliwość szkodliwego oddziaływania na ten zabytek /układ ruralistyczny/ i w związku z tym inwestor, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będzie miał obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, po uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, jako że znajduje się on na liście obiektów planowanych do włączenia do wojewódzkiej ewidencji zabytków (art. 39 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1974 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), co wynika z przepisu art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647). Daje to zatem gwarancję, że Wojewódzki Konserwator Zabytków będzie uzgadniał projekt decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w świetle zapisów ustawy o ocenach brak jest podstaw do jego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o środowisko uwarunkowaniach.

Ustosunkowując się do zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego, tj. położenia najbliższego budynku wielorodzinnego (nie 74 m ale w bezpośredniej granicy z planowaną inwestycją) oraz kwestii bezpośredniego oddziaływania na zdrowie ludzi mieszkających w tym budynku Sąd I instancji stanął na stanowisku, że twierdzenia skarżącego nie zostały poparte żadnymi dowodami. Odwołując się do karty informacyjnej przedsięwzięcia Sąd podał, że najbliższe tereny chronione akustyczne znajdują się w odległości 74 m od budynku planowanej chłodni (od strony południowej) oraz w odległości 100 m (od strony zachodniej). Emisja hałasu na etapie realizacji oraz użytkowania nie będzie przekraczać dopuszczalnych norm dziennych i nocnych, tj. 50 db dla pory dziennej i 40 db dla pory nocnej. Hałas będzie przede wszystkim powodowany ruchem pojazdów a w drugim rzędzie wentylatorami mechanicznymi istniejącego budynku produkcyjnego z maszynownią. Dzięki nowemu magazynowi ilość pojazdów samochodowych na terenie zakładu zmniejszy się, zostaną zredukowane transporty produktów do magazynów zewnętrznych, zostanie ograniczony ruch wózków widłowych po terenie zakładu. Dokonując analizy ruchu samochodowego i hałasu z urządzeń wentylacyjnych ustalono też, że hałas emitowany z terenu zakładu nie ulegnie pogorszeniu a tym samym nie będzie oddziaływał na tereny chronione akustycznie w najbliższym otoczeniu. Poza tym nie zwiększą się ilości źródeł emisji zanieczyszczeń do powietrza a wręcz przeciwnie ilość pojazdów zmniejszy się a co za tym idzie nie dojdzie do pogorszenia się stanu jakości powietrza atmosferycznego na terenie zakładu i w jego otoczeniu.

Twierdzenia skarżącego w zakresie hipotetycznego wpływu planowanej inwestycji na zdrowie ludzi również nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Za niezasadne Sąd I instancji uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Z tych względów Sąd skargę oddalił.

M. S., działając poprzez pełnomocnika, zaskarżył opisany wyżej wyrok

- na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 153, poz. 270 ze zm.), dalej określanej jako "p.p.s.a." zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkującego oddaleniem skargi i polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. wyrażające się w zaniechaniu wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędnego uznania, iż w sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzenia dodatkowej ekspertyzy w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na park w G. wpisany wraz z pomnikami przyrody do rejestru zabytków;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonych decyzji pomimo naruszenia prawa materialnego, które polegało na błędnym przyjęciu, iż brak jest podstaw do udziału Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy magazynu logistycznego w G.

- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w zw. z art. 36 pkt. 1 ppkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568) poprzez błędne uznanie, iż w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy magazynu logistycznego w G., nie jest konieczny udział Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 176 p.p.s.a. oraz art. 185 § 1 i 2 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania oraz na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej strona wskazała, że budowa magazynu logistycznego w tak bliskiej odległości od zabytkowego zespołu pałacowo-parkowego w G. wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] marca 1962 r. nr [...] wskazuję niezbicie na ogromną uciążliwość w postaci zanieczyszczeń spalin samochodowych, które wiązać się będą bezpośrednio z dostawami do planowanego magazynu oraz innych wyziewów związanych z funkcjonowaniem tego magazynu w postaci na przykład wentylacji mechanicznej. Tym samym planowana inwestycja może negatywnie wpłynąć na wiele cennych gatunków drzew a także może spowodować osuszenie terenu poprzez zanikanie wód gruntowych czy też obumieranie drzew, które już obecnie, znajdując się w bezpośredniej granicy z działką [...], na której funkcjonuje chłodnia, są w coraz gorszej kondycji z racji wyziewów amoniaku używanego jako płyn chłodzący. Wydanie zatem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy magazynu w G. przy ul. [...], na działce nr ew. [...], bez uzyskania fachowej ekspertyzy wykazującej, iż obszar mający być zabudowanym magazynem, zarówno swoimi gabarytami, jak i ubocznymi skutkami jego eksploatacji nie będzie wpływał na park w G. wpisany wraz z pomnikami przyrody do rejestru zabytków, stanowi istotne uchybienie organu, które powinno skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Samo oparcie się przez Wójta Gminy W. na ustaleniach nie popartych żadną specjalistyczną dokumentacją, a jedynie na zapewnieniach inwestora, które, jak przyznał sam Sąd I instancji, nie mają charakteru wiążącego i nie są obiektywne, jest niewystarczające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgony na realizację przedsięwzięcia.

Odwołując się do brzmienia art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 36 pkt 1 ppkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568) i do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2011 r. (sygn. II SA/Wr 751/11), w którym podano, że "W art. 36 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ustawodawca określił w sposób enumeratywny te wszystkie przypadki, dla których wymagane jest uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, co też oznacza, że tylko w sytuacjach tam określonych występuje obowiązek uzyskania owego pozwolenia", skarżący kasacyjnie stwierdził, że Sąd I Instancji błędnie uznał za zbędny zarówno udział, jak i wyrażenie zgody przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację przedsięwzięcia na terenie położonym na obszarze wpisanym do Gminnej ewidencji zabytków będącym integralną częścią kompleksu pałacowo-parkowego ujętego w rejestrze zabytków, co skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi. Przepisy ww. ustaw wyraźnie mówią o konieczności uzyskania zgody konserwatora zabytku przy wydaniu pozwolenia na budowę. Wskazane zaś przez Sąd I instancji na konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i uzgodnienia tych warunków z konserwatorem zabytków, stanowi kolejne postępowanie, niezależnie od postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny bezzasadne oddalił skargę. Skarżący kasacyjnie na poparcie swej argumentacji przywołał również fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2010 r., sygn. VII SA/Wa 66/10, w którym podano, że "W przypadku, gdy inwestor nie uzyskał stosownego pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, a organ administracji architektoniczno-budowlanej pomimo to zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, to decyzja pozwalająca na budową jest obarczona tak istotną wadą prawną, iż uzasadnia to jej wyeliminowanie z obrotu prawnego gdyż jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa z przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.

Podkreślenia przy tym wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, przez co należy rozumieć, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W związku z tym, że w skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzut naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego, w pierwszej kolejności jej rozpoznawanie należy rozpocząć od oceny zarzutu naruszenia prawa procesowego..

Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. ma polegać na niewłaściwej kontroli postępowania administracyjnego, w ramach którego niewłaściwie zastosowano art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w sprawie zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i uzyskania dodatkowej ekspertyzy w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na park w G., wpisany wraz z pomnikami przyrody do rejestru zabytków.

Oceniając trafność tego zarzutu należy stwierdzić, że nie został on uzasadniony argumentacją, która potwierdzałaby wystąpienie uchybień Sądu I instancji przy ocenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący kasacyjnie zwraca uwagę na ogromną uciążliwość w postaci zanieczyszczeń będących spalinami samochodowymi, które wiązać się mają bezpośrednio z dostawami do planowanego magazynu oraz na inne wyziewy związane z funkcjonowaniem magazynu w postaci np. wentylacji mechanicznej. Skarżący kasacyjnie wyraził obawy, że planowana inwestycja może negatywnie wpłynąć na środowisko (drzewa) i może spowodować osuszenie terenu poprzez zanikanie wód gruntowych, czy też obumieranie drzew, z racji wyziewów amoniaku. Sąd I instancji trafnie uznał jednak, że obawy te nie zostały uprawdopodobnione przez skarżącego a tym samym, że w okolicznościach sprawy istniała potrzeba dokonania dodatkowych ustaleń. W uzasadnieniu kwestionowanego wyroku Sąd, odwołując się do karty informacyjnej przedsięwzięcia, wyjaśnił, że dzięki nowemu magazynowi ilość pojazdów samochodowych na terenie zakładu zmniejszy się, zostaną zredukowane transporty produktów do magazynów zewnętrznych, zostanie ograniczony ruch wózków widłowych po terenie zakładu. Nie zwiększą się ilości źródeł emisji zanieczyszczeń do powietrza a wręcz przeciwnie, ilość pojazdów zimniejszy się a co za tym idzie nie dojdzie do pogorszenia stanu jakości powietrza atmosferycznego na terenie zakładu i w jego otoczeniu.

Stwierdzić należy, że uwzględnienie przez Sąd I instancji wskazanych okoliczności, a więc zmniejszenia się ruchu pojazdów według założeń przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (pkt 8.4), nie stanowiło podstawy do uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji celem zlecenia wykonania dodatkowych ekspertyz.

Skarżący kasacyjnie nie skonkretyzował na jakiej podstawie uznał, że realizacja inwestycji wiązać się będzie ze zwiększeniem wyziewów związanych z funkcjonowaniem magazynu poprzez działanie wentylacji mechanicznej, która miałaby negatywnie wpływać na środowisko, a które to kwestie nie zostały rozważone w trakcie postępowania administracyjnego, co z kolei uzasadnionym mogłoby czynić zarzut wobec Sądu I instancji nie zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia (pkt 6) ilość wykorzystywanego amoniaku nie ulegnie zwiększeniu a jedynie zapotrzebowanie na energię elektryczną o maksymalnie 30 kW.

Jeżeli chodzi podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 36 pkt 1 ppkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568), mający polegać na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie jest konieczny udział Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, również on okazał się bezpodstawny.

Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

W myśl art. 36 ust. 1 pkt 2 (niewłaściwe wskazanego przez kasatora jako art. 36 pkt 1 ppkt 2) ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku.

Obie te normy jednoznacznie określają w ramach jakiego postępowania winno uwzględnić się udział Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, tj. w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Tymczasem decyzja, która została poddana przez Sąd I instancji ocenie pod względem jej zgodności z prawem, nie została wydana w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę lecz w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Także powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej orzeczenia sądów dotyczą prowadzenia robót budowlanych i konieczności uzyskania pozwolenia na ich prowadzenie z uwzględnieniem przez organy architektoniczno-budowlane udziału właściwego konserwatora zabytków. Trafnie zatem uznał Sąd I instancji, że brak jest podstaw do udziału Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie posiadają usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art.184 p.p.s.a.