Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 635/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. ref. Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

| |

UZASADNIENIE

T.P. w dniu [...] zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. i otrzymał decyzję o uznaniu go z tym dniem za osobę bezrobotną.

Decyzją z dnia [...] nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P., Kierownik Działu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o utracie przez T.P. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, iż z posiadanych przez organ administracji dokumentów wynika, iż strona nie stawiła się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy i w ciągu 5 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jednocześnie poinformował, iż uzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa w wyniku ponownej rejestracji.

W odwołaniu od powyższej decyzji T.P. stwierdził, iż nieprawdą jest, że nie stawił się w Urzędzie w wyznaczonym terminie. Dodatkowo wyjaśnił, że w dniu [...] tj. dzień przed wyznaczonym terminem był osobiście w Powiatowym Urzędzie Pracy w P., celem potwierdzenia tego terminu i został wprowadzony w błąd przez urzędniczkę Urzędu, która poinformowała go o innym, późniejszym terminie niż ten, który wcześniej zapisał sobie na kartce. Nie mając powodu nie wierzyć urzędniczce w dniu [...] udał się do szpitala w J. na [...], gdzie został [...]. W związku z tym, nie może ponosić kary za nie stawienie się w Powiatowym Urzędzie Pracy w tym terminie i to z powodu błędu nie zawinionego prze siebie.

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji zaakcentował, iż w oparciu o powołaną podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia, to jest art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia statusu bezrobotnego takiego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, a następuje to na okres 90 dni. Odwołujący się podpisując się pod datą [...] i przyjął ją do wiadomości, jako termin kolejnego zgłoszenia w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Nadto, wiedział o wynikającym z ustawy obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach oraz o konsekwencjach związanych z niedopełnieniem tego obowiązku mimo to nie dołożył należytej staranności i nie stawił się w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy podniósł, że zarzut wprowadzenia w błąd przez urzędnika, co do daty zgłoszenia się, nie znajduje potwierdzenia w sprawie, bowiem pomimo prób ustalenia osoby przyjmującej odwołującego się w siedzibie Urzędu w dniu [...] nie wskazał on żadnej z urzędniczek stale przyjmujących bezrobotnych w wyznaczonych terminach. Natomiast nazwisko jednej z pracownic powołał dopiero w odwołaniu podczas, gdy wcześniej oświadczył, że nie była to osoba z którą rozmawiał. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w dokumentacji brak jest adnotacji o wizycie odwołującego się w Urzędzie w dniu [...], czy też jego oświadczenia o niemożności zgłoszenia się w wyznaczonym terminie, a na okoliczność [...] nie został złożony żaden dokument potwierdzający ten fakt.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wyraził niezadowolenie z otrzymanej decyzji, uznał ją za krzywdzącą i wniósł o jej uchylenie twierdząc, że stawiany mu zarzut niestawiennictwa jest bezpodstawny oraz powołał się na okoliczności podniesione już wcześniej w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaakcentował, że skarżący nie miał wyznaczonego terminu [...] na dzień [...], a zatem nic nie stało na przeszkodzie by stawił się w Urzędzie, a do szpitala pojechał w innym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa.

Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej w skrócie ustawa p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem.

Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...], to jest w czasie obowiązywania ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) i na podstawie przepisów tej ustawy przyznano mu od dnia rejestracji status osoby bezrobotnej.

Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jak również obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwana dalej w skrócie ustawa o promocji zatrudnienia, warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. Przepisy tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o zagadnieniach w niej zawartych.

Nie ulega również podważeniu okoliczność, że skarżący w dacie rejestracji został poinformowany o ciążących na nim obowiązkach, o czym świadczy złożony przez niego trzykrotnie podpis w karcie rejestracyjnej, karcie informacyjnej i oświadczeniu (akta administracyjne k -[...]).

Stosownie zatem do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia skarżący jako osoba bezrobotna był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, a zarazem zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Dodatkowo w oparciu o art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia był zobowiązany do stawiennictwa w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Przez "wyznaczony termin" w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć konkretną datę ustaloną przez powiatowy urząd pracy, w której bezrobotny obowiązany jest zgłosić się "w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia".

W przedmiotowej sprawie skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził wyznaczenie daty jego stawienia się na dzień [...], co jest udokumentowane w aktach administracyjnych (k- [...]).

Jednocześnie podstawą zarzutów skargi skarżący uczynił kwestię błędnego poinformowania go o innym terminie stawiennictwa oraz konieczność uzyskania w dniu [...] w szpitalu w J.

W tym miejscu odwołać się trzeba do dokonanych i nie budzących wątpliwości ustaleń stanu faktycznego organów zatrudnienia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji precyzyjne wykazano, że twierdzenia skarżącego, co do innego terminu stawiennictwa nie znajdują uzasadnienia w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożonych przez niego samego oświadczeń. Nadto, skarżący nie wykazał istnienia takich okoliczności, które uzasadniałyby brak jego winy w niestawieniu się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w P.

Podsumowując, opisanej w skardze wersji skarżącego nie potwierdziły wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, jak również nie znajdują one potwierdzenia w dokumentacji Powiatowego Urzędu Pracy w P., jak i szpitala w J.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, iż skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy i w ciągu 5 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, co dało temu organowi, w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, prawo do zastosowania określonej tym przepisem sankcji i znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.).

W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd z urzędu nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.).

Reasumując, podjęte w sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie, pomimo subiektywnych odczuć skarżącego należy uznać za prawidłowe, bowiem nie narusza prawa. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. należało ją oddalić, co orzeczono w sentencji.