Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1590/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1721/20 w sprawie ze skargi P. Ż. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2020 r. nr 681/2020 w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1721/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Ż. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2020 r., nr 681/2020 utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 21 kwietnia 2020 r., nr 37/2020, którą nakazano skarżącemu rozbiórkę wiaty nr 1 o wymiarach 6,50 m x 30 m, pełniącej funkcję budynku usługowego wraz z fundamentem pod linią tartaczną, zlokalizowanej na działce nr [...] w [...] przy ul. [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. Ż. zarzucając naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") polegające na pominięciu w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przedstawienia i oceny stanowiska skarżącego co do okoliczności, czy są prowadzone prace w zakresie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji nieodniesienie się do jego treści, a także uznanie, że nie istniały podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego wskutek tego doszło do błędnego oddalenia skargi na zasadzie art. 151 P.p.s.a.

Wskazując na powyższe P. Ż. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wystąpił też o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.) wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnienia wynikającego z zarzutu wyartykułowanego w podstawie skargi kasacyjnej.

Powyższa uwaga dotycząca związania Naczelnego Sądu Administracyjnemu granicami skargi kasacyjnej wymaga szczególnego zaakcentowania w niniejszej sprawie. Sąd zaznacza, że podstawa rozpoznawanego obecnie środka zaskarżenia została bardzo wąsko zakreślona. Z tych też przyczyn zakres merytorycznego badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny musiał być ograniczony.

Skarżący przedstawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 K.p.a. twierdzi, że Sąd pierwszej instancji w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie przedstawił i nie ocenił jego stanowiska (wyrażonego w skardze) co do okoliczności, czy są prowadzone dla jego działki prace w zakresie zmiany planu miejscowego. Miało to pozostawać w relacji do przedmiotu sprawy w tym sensie, że gdyby doszło do zmiany planu miejscowego dla działki 159/14 w [...], to inaczej mogłyby kształtować się perspektywy legalizacji spornego obiektu.

Powyższy zarzut nie jest usprawiedliwiony. Wprawdzie art. 141 § 4 P.p.s.a. niekiedy może stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, jednakże skuteczność takiego zarzutu zależy od wykazania poważnych braków uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39).

Zarzut przedstawiony przez P. Ż. dotyczący wadliwości uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiedziony został tymczasem na podstawie nieprawdziwej tezy o braku wskazania i oceny zagadnień podnoszonych przez skarżącego w skardze. Sąd pierwszej instancji na stronach 3, 4 i 6 uzasadnienia wyroku wyraźnie odnotował, że P. Ż. w toku postępowania administracyjnego żądał zawieszenia postępowania i zrelacjonował stanowisko organu w tym zakresie. Na stronie 7 i 8 uzasadnienia wyroku został przytoczony (wraz argumentacją na jego poparcie) zarzut skargi dotyczący koniecznej – w ocenie skarżącego – potrzeby zawieszenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego w związku z procedurą zmiany studium i planu miejscowego. Z kolei na stronie 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jednoznacznie odniósł się do powyższego i stwierdził, że organy zasadnie organy odmówiły zawieszenia postępowania administracyjnego. Stanowisko swe także wyjaśnił. Zaznaczył, że fakt złożenia do właściwego organu wniosku o zmianę obowiązujących przepisów planistycznych nie stanowił zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a."), natomiast ewentualne prace mające na celu zmianę przepisów planistycznych są dopiero planowane, a nie rzeczywiście prowadzone.

Mając na uwadze powyższe należy stanowczo podkreślić, że zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest dotknięty brakami, na które wskazał P. Ż. formułując zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Eksponowane w skardze kasacyjnej zagadnienie zostało w uzasadnieniu wyroku dostatecznie przedstawione i rozpoznane.

Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny nadmienia, że skarżący, choć domagał się od Sądu pierwszej instancji szerszej wypowiedzi o potrzebie zawieszenia postępowania administracyjnego przez organy, w skardze kasacyjnej nie przedstawił nawet zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Przez to Naczelny Sąd Administracyjny poprzestał na wyrażeniu stanowiska, jak w poprzednich akapitach.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach podstaw skargi kasacyjnej i uznając podniesiony w niej jedyny zarzut za nieusprawiedliwiony, oddalił wniesioną skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.