Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 301/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skarg P. L. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia 2 października 2020 r. nr SKO.415/209/2020, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia 21 maja 2020 r. nr GP.6733.5.2017, wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Wnioskiem z dnia 22 maja 2017 r. P z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości [...].

Decyzjami z dnia 8 sierpnia 2017 r., 15 stycznia 2018 r. i 6 grudnia 2018 r. Wójt Gminy [...] ustalał lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego jednakże rozstrzygnięcia te zostały uchylone wydanymi w postępowaniu odwoławczym decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie odpowiednio z dnia 12 października 2017 r., 6 lipca 2018 r. i 20 marca 2019 r., a sprawę przekazywano do pewnego rozpatrzenia organowi I instancji.

W sprawie orzekał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 18 czerwca 2019 r. II SA/Rz 481/19 oddalił sprzeciw wniesiony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2019 r.

Zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo stwierdziło, że organ I instancji dokonał jedynie uzgodnienia nowego projektu swej decyzji i w konsekwencji zakwestionowało dokonanie prawidłowej kwalifikacji inwestycji w kontekście jej lokalnego lub ponadlokalnego znaczenia (za niewystarczające uznał pismo inwestora z 30 lipca 2018 r. wskazujące lokalny charakter przedsięwzięcia, podpisane przez JK, którego umocowanie do działania w imieniu Spółki wygasło z dniem 31 grudnia 2017 r.), a także brak powołania biegłego działającego na zlecenie organu celem ustalenia potrzeby przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd zaznaczył przy tym, że w pełni podziela utrwalony w orzecznictwie sądowym pogląd, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pod tym względem należy oceniać zamierzenie, którego dotyczy rozpoznawana sprawa) niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. W takiej sytuacji dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Dla poczynienia prawidłowych i wiarygodnych ustaleń niezbędne jest zatem nie tylko określenie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania elektromagnetycznego emitowanych przez poszczególne anteny, co w okolicznościach sprawy ma szczególne znaczenie ze względu na już istniejący w niewielkiej odległości od planowanego nadajnik innego podmiotu. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie się tych wiązek spowoduje, iż moc promieniowania przekroczy dopuszczalne wielkości, co wymaga szczegółowej i fachowej analizy a także weryfikacji wobec już podnoszonych w toku postępowania niekorzystnych oddziaływań (zakłóceń) powodowanych przez istniejący nadajnik.

Sąd podniósł, że powołanie się w tym zakresie przez Wójta wyłącznie na informacje uzyskane od wnioskodawcy tak w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" jak i dodatkowo przedłożonej przed wydaniem decyzji z 6 grudnia 2018 r. "Analizie rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" wykluczającej wystąpienie kumulacji oddziaływań pola elektromagnetycznego emitowanego przez położoną w odległości około 150 m na działce nr [...] stację bazową operatora sieci– jakkolwiek wskazujące na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – nie zostały pod tym względem poddane jakiejkolwiek analizie własnej tego organu. Dodatkowo Sąd zauważył, że niezależnie od powyższego, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego - mimo załączenia stosownej mapy - nie zawiera określenia granic terenu nim objętego i obszaru na który inwestycja będzie oddziaływać. Nie dokonano także należytej weryfikacji potwierdzającej, że planowana inwestycja rzeczywiście nie dotyczy miejsc dostępnych dla ludności, przez które należy rozumieć zarówno takie, na których istnieje zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i tereny, na których taka zabudowa może być potencjalnie wzniesiona.

Decyzją z dnia 21 maja 2020 r. nr GP.6733.5.2017 Wójt Gminy [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w [...].

Organ I instancji podał, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.) – dalej: "u.g.n.", bowiem stanowi infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnienie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem ustalenie lokalizacji inwestycji odbywa się w drodze decyzji. Analizując dane techniczne inwestycji wskazane przez inwestora oraz wykonaną na zlecenie organu niezależną opinie biegłego ustalono, że parametry techniczne inwestycji wskazane przez Spółkę są poprawne. Tym samym planowana przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia, dla którego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2373 z późn. zm.). Inwestycja nie osiąga bowiem progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Mając na uwadze powyższe oraz wobec kompletności wniosku i zgodności inwestycji z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503) – dalej: "u.p.z.p.", obowiązkiem organu było uwzględnieni wniosku inwestora.

Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez szereg stron postępowania, decyzją z dnia 2 października 2020 r. nr SKO.415/209/2020, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie:

I. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a." w zw. z art. 50 ust. 1, art. 53, art. 54, art. 56 u.p.z.p. na skutek odwołania: [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...];

II. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., na skutek odwołania: [...] umorzyło postępowanie odwoławcze.

Podzielając stanowisko organu I instancji Kolegium podało, że teren inwestycji, stanowiący działkę nr [...], jest położony w obszarze gruntów rolnych, w dalszym sąsiedztwie występuje rozproszona zabudowa mieszkaniowa zagrodowa i jednorodzinna. Teren inwestycji nie leży w obszarze objętym ochroną przyrody i krajobrazu, stanowi grunt rolny, który nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze. Analiza ustaleń organu I instancji, w szczególności przedłożonej przez inwestora dokumentacji zawierającej opis przedsięwzięcia oraz sporządzonej dla potrzeb sprawy opinii biegłego, prowadzi do stwierdzenia, że planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, dla którego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także nie pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium, organ I instancji zapewnił przy tym wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie oraz w sposób właściwy zrealizował wymogi postawione w art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podało, że treść wydanej decyzji nie pozostawia wątpliwości, iż istotne parametry techniczne planowanego zamierzenia zostały należycie sprecyzowane. Z żadnego z przepisów prawa nie wynika natomiast, aby obligatoryjnym elementem takiej decyzji były również dane wskazywane przez odwołujących się, z których część została zresztą - wbrew zarzutom odwołania - w decyzji pierwszoinstancyjnej wskazana. Żaden przepis prawa nie obliguje też inwestora do przedłożenia oryginalnych kart katalogowych anten czy też szczegółowej specyfikacji technicznej pochodzącej od ich producenta, jak również jego danych. Wymogi formalne wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego określa art. 52 ust. 2 u.p.z.p. obligując do określenia przez inwestora charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Dane takie, w ocenie Kolegium, zostały w toku postępowania w sposób dostateczny wskazane. Maksymalna moc nadajników została wskazana i była znana biegłemu przy sporządzaniu opinii (tabela na str. 3 opinii), a kwalifikacja przedsięwzięcia w aspekcie wymogu uzyskania decyzji środowiskowej wymagała oceny innego parametru, tj. równoważnej mocy wypromieniowanej izotropowo przez pojedynczą antenę (EIRP), który determinuje - wraz z odległością od miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - kwalifikację przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Odnośnie umorzenia postępowania odwoławczego Kolegium wskazało, że osoby, wobec których umorzono postępowanie odwoławcze nie wykazały interesu prawnego w postępowaniu poprzez wskazanie na przysługujący im tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w zasięgu oddziaływania inwestycji. To z kolei, stosownie do art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. obligowało do umorzenia postawania odwoławczego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, [...], wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. nr 1973 z późn. zm.) – dalej: "P.o.ś." w związku z art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten;

2. art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ oraz powołany biegły nie analizował mocy maksymalnych tym bardziej, że wszystkie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść środowiska. Zdaniem skarżących, z decyzji winno wynikać, wprost jaka jest moc maksymalna dla anten oraz ile wynosi maksymalny tilt według ich danych katalogowych;

3. niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

4. nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

5. niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2021 r. II SA/Rz 301/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi [...].

Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2021 r. II SA/Rz 301/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił zażalenie ML i uchylił własne postanowienie z dnia 19 maja 2021 r. w części dotyczącej odrzucenia skargi ML.

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2022 r. II OZ 8/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia wniesione przez strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 maja 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W niniejszej sprawie zastopowanie znajduje również art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności i ewentualnie innych aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy (w związku z postanowieniami art. 135).

Poddawszy ocenie legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami, Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd stwierdza, że ustalenia dokonane w sprawie przez organ I instancji i zaaprobowane przez organ odwoławczy, są wystarczające i mogą stanowić podstawę do poddania kontroli prawidłowości stanowiska wyrażonego w wydanego postanowienia, w tym zastosowanych przepisów prawa. Ponadto w ocenie Sądu, organy wywiązały się ze wskazań wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2019 r. II SA/Rz 481/19. We wskazanym wyżej wyroku Sąd stwierdził, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pod tym względem należy oceniać zamierzenie, którego dotyczy rozpoznawana sprawa) niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Ponadto za niezbędne Sąd uznał poddanie analizie ze strony organu przedstawionych przez inwestora danych, w kontekście zakwalifikowania planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia, dla którego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W niniejszej sprawie organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę zlecił biegłemu sporządzenie opinii w przedmiocie oddziaływania inwestycji na środowisko. Z opinii JB sporządzonej w lutym 2020 r. (tom V, k. 100 akt administracyjnych organu I instancji) wynika, że przebieg osi głównych promieniowania anten sektorowych zawarty w dokumentacji przedstawionej przez inwestora jest wykonany zgodnie ze standardami dla tego typu rysunków. W ocenie biegłego weryfikacja obliczeń oraz uksztaltowania terenu wokół projektowanej stacji bazowej potwierdza poprawność wniosków zawartych w kwalifikacji przedsięwzięcia. Biegły wskazał również, że w Kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej na zlecenie inwestora nie uwzględniono oddziaływania łącznego poszczególnych anten sektorowych (sumowania mocy), niemniej obliczenia dokonane w opinii nie wskazują, aby w przypadku planowanej inwestycji występowało oddziaływanie łączne – skumulowane.

Mając powyższe na uwadze organy zasadnie przyjęły, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości [...] nie stanowi przedsięwzięcia, dla którego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestycja nie osiąga bowiem progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, obligujących organy do przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji, jak również decyzji organu odwoławczego wskazano dlaczego i w oparciu o jakie konkretnie przepisy prawa uznano inwestycję planowaną przez Spółkę za przedsięwzięcie, dla którego nie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wyjaśniono również sam charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zależność pomiędzy kompletnością wniosku a obowiązkiem uwzględnienia wniosku inwestora.

Prawidłowo wskazano ponadto, że z żadnego z przepisów prawa nie wynika, aby obligatoryjnym elementem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego były szczegółowe parametry techniczne urządzeń wchodzących w skąd planowanej inwestycji. Brak jest podstaw prawnych do żądania określenia w decyzji maksymalnej mocy dla anten, podania ile wynosi maksymalny tilt według ich danych katalogowych, podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta oraz określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej. Skoro inwestor zadeklarował we wniosku parametry planowanej inwestycji, to nie jest zasadne niejako automatyczne założenie, że korzystanie z tej inwestycji będzie polegało na maksymalnym wykorzystaniu jej mocy, z przekroczeniem limitów wskazanych przez samego inwestora, a wynikających z technologicznej możliwości urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej. Z kolei maksymalna moc nadajników została wskazana przez inwestora i była znana organowi. Ponadto kompletność danych przedstawionych przez Spółkę niezbędnych do oceny planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami oraz jej kwalifikacji jako inwestycji niewymagającej przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko potwierdził biegły powołany przez organ I instancji. Tym samym uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji odpowiadają wymogom stawianym art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Dodatkowo organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśnił dlaczego postępowanie odwoławcze zainicjowane przez osoby, które nie wykazały interesu prawnego w postępowaniu poprzez wskazanie na przysługujący im tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w zasięgu oddziaływania inwestycji, podlegało umorzeniu stosownie do art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.