Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 476/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Wach, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006r. przy udziale - sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A S.A. w K., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia za styczeń 2004 r. zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego w kwocie [...] zł oraz stwierdzenia nadpłaty w kwocie [...] zł (powstałą w dniu [...] r.) uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej podstawy prawnej stwierdzając, iż zamiast powołanych przepisów: art. 207, art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1ustawy – Ordynacja podatkowa, art. 35 ust. 2c, art. 36 ust. 3, art. 37 ust. 1a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 11 pkt 14 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269 ze zm.) winny być powołane przepisy: art. 207, art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 23 § 1, § 4 i § 5, art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 35 ust. 2c, art. 36 ust. 3, art. 37 ust. 1a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu celnego pierwszej instancji.

Przedstawiając stan faktyczny oraz argumentację prawną organ odwoławczy podał, że Spółka w dniu [...] r. złożyła deklarację AKC-2 za styczeń 2004 r. wykazując należny podatek akcyzowy w kwocie [...] zł, po czym pismem z dnia [...] r. wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w kwocie [...] zł na podstawie art. 75 § 1 w związku z art. 75 § 2 i 76 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wskazała, iż nadpłata powstała w wyniku błędu merytorycznego w wyliczeniu sprzedanej energii elektrycznej. Do wniosku dołączyła korektę deklaracji, w której wykazała podatek akcyzowy w kwocie [...] zł.

W związku z powyższym organ celny pierwszej instancji przeprowadził kontrolę i stwierdził, iż do podstawy opodatkowania nie została wliczona sprzedaż energii elektrycznej w ramach czynszu i umów najmu w wysokości [...] KWh i postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wszczął postępowanie w sprawie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego. Następnie wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] , którą określił za styczeń 2004 r. zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego w kwocie [...] zł oraz stwierdził nadpłatę w kwocie [...] zł.

W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie wymienionej wyżej decyzji i zarzuciła naruszenie art. 120-125, 187 § 1, 191, 207 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej wobec wydania decyzji z naruszeniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przy błędnej wykładni przepisów prawa materialnego oraz art. 35 ust. 2c, art. 36 ust. 3, art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez niewłaściwe zastosowanie, do doprowadziło do opodatkowania podatkiem akcyzowym usług najmu i dzierżawy pomieszczeń oraz pozbawienie zwolnienia na podstawie § 11 pkt 14 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego. Zdaniem Spółki spór dotyczy wyłącznie kwestii opodatkowania energii elektrycznej dostarczanej do pomieszczeń wydzierżawionych lub wynajmowanych jednostkom wchodzącym w skład Spółki. Strona akcentowała, że opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają wyłącznie czynności wymienione w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i jest to katalog zamknięty. Należało zatem wykazać, iż Spółka wykonywała jedną z tych czynności w stosunku do energii elektrycznej, a za taką nie można uznać najmu czy dzierżawy pomieszczeń, bowiem nie była to czynność mająca za przedmiot wyrób akcyzowy, a wysokość czynszu skalkulowano w większości przypadków niezależnie od faktycznego zużycia energii elektrycznej z potrzeb własnych Spółki. W tych przypadkach nie następowało rozliczanie zużytej energii elektrycznej w oparciu o wskazania liczników i nie dochodziło do zawarcia odrębnej umowy sprzedaży energii elektrycznej, ani innej umowy, której przedmiotem byłby ten wyrób. Nadto Spółka podniosła, że nie nastąpiło wydanie towaru, a zatem nie powstał obowiązek podatkowy na podstawie art. 35 ust. 2c ustawy podatkowej. Z kolei zgodnie z art. 36 ust. 3 podstawą opodatkowania jest ilość wyrobów akcyzowych, natomiast organ celny dokonał de facto szacowania ilości zużytej energii elektrycznej, co nie znajduje odzwierciedlenia w podstawie prawnej decyzji, ponieważ nie powołano art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie wydano także postanowienia o zaliczeniu nadpłaty na zaległe czy bieżące zobowiązania podatkowe (art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej).

Dyrektor Izby Celnej nie uznał argumentów odwołania i zaskarżoną decyzją zmienił podstawę prawną decyzji organu celnego pierwszej instancji, uzupełniając o art. 23 § 1, § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej, a merytoryczne rozstrzygnięcie uznał za prawidłowe. W uzasadnieniu zauważył, iż organ pierwszej instancji powołał również rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, które w przedmiotowej sprawie nie miało zastosowania, bowiem obowiązek podatkowy powstał w styczniu 2004 r., a więc pod rządami rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2003 r.. W konkluzji stwierdził, iż przepisy aktów wykonawczych nie mają odniesienia do stanu faktycznego sprawy, którą należy rozpatrywać przez pryzmat ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, iż same czynności opodatkowane podatkiem akcyzowym zostały określone w art. 2 powołanej wyżej ustawy, a obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 6 ust. 1, jednak art. 35 ust. 2c wprowadza odrębne rozwiązanie, bowiem stanowi, iż obowiązek podatkowy w przypadku energii elektrycznej powstaje w momencie wydania. Oznacza to, iż każde fizyczne wydanie energii elektrycznej innemu podmiotowi, w tym także w ramach wewnętrznej struktury organizacyjnej tego samego podmiotu, powoduje powstanie obowiązku podatkowego. Zaznaczył przy tym, iż jak wynika z akt sprawy w skład Spółki A S.A. wchodzą oddziały (jednostki): Elektrownia B, Elektrownia C, Elektrownia D, Elektrownia E, Elektrownia F, Elektrownia G, Elektrociepłownia H, Zespół Elektrociepłowni I, które dokonywały wynajmu lub dzierżawy pomieszczeń, a energia elektryczna zużyta przez najemców w ramach czynszu była rejestrowana w księgach handlowych w ramach sprzedaży pozostałych usług.

Następnie Dyrektor Izby Celnej przedstawił sposób rozliczania i ewidencjonowania zużycia energii elektrycznej w niektórych Elektrowniach oraz wykaz ilości energii sprzedanej w ramach czynszu do poszczególnych jednostek Koncernu. Wyjaśnił też, iż w deklaracji ujęto sprzedaż energii w ramach czynszu do Elektrowni D i Zespołu Elektrociepłowni I, natomiast pozostała sprzedaż w ramach czynszu tj. [...] KWh nie została wliczona do podstawy opodatkowania. W konkluzji stwierdził, iż podstawa opodatkowania została zaniżona, a zatem organ celny pierwszej instancji słusznie wszczął postępowanie w sprawie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego, a pod skutkującym powstaniem obowiązku podatkowego pojęciem "wydanie energii elektrycznej" należy rozumieć fizyczne wyprowadzenie energii elektrycznej z pomieszczeń, w których została wyprodukowana, niezależnie od tego czy odbiorcą będzie podmiot trzeci, czy też inna jednostka organizacyjna podmiotu dokonującego jej wydania. Końcowo organ odwoławczy odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych i uznał je za bezzasadne.

W skardze z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu celnego pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzucił przy tym naruszenie szeregu przepisów proceduralnych:

- art. 193 § 1-4 i 6 w związku z art. 23 § 1, 4 i 5 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie art. 23 tej ustawy pomimo braku zarzutu nierzetelności lub wadliwości ksiąg handlowych,

- art. 23 § 1, 4 i 5 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie uzasadnienia metod szacowania wymienionych w § 3,

- art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej , poprzez błędne uznanie, że dane wynikające z ewidencji, uzupełnione dowodami, nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania,

- art. 122, 124, 187 § 1, 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie wyjaśnień Spółki oraz art. 121, 123 i 200 tej ustawy, poprze z nie wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego,

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w części dotyczącej stwierdzenia nadpłaty bez podstawy prawnej (art. 247 § 1 pkt 2),

- art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 6 wobec braku wskazania w podstawie prawnej przepisów prawa materialnego,

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej przez uchylenie podstawy prawnej, co oznacza brak tożsamości spraw, a w konsekwencji prowadzi do naruszenia art. 127 tej ustawy.

W zakresie prawa materialnego podniósł zarzut naruszenia art. 35 ust. 2c, art. 36 ust. 3, art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego doszło do opodatkowania podatkiem akcyzowym usług najmu i dzierżawy pomieszczeń. W uzasadnieniu odwołał się do licznych orzeczeń sądowych potwierdzających tezę, iż szacowanie jest dopuszczalne dopiero po uznaniu ksiąg za nierzetelne, a nadto należy wskazać metodę szacowania. Podkreślił też, iż uchylenie decyzji w części dotyczącej podstawy prawnej nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć organu odwoławczego określonych w art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem nie jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Odnośnie kwestii opodatkowania zużytej energii elektrycznej powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu celnego pierwszej instancji oraz dodał, iż zużyta energia elektryczna została przedstawiona na potrzeby własne Spółki tj. do produkcji energii elektrycznej.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy oraz zarzuty zawarte w skardze. Następnie uznał zarzuty skargi za bezpodstawne, przy czym powtórzył uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił też, iż bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, bowiem w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia [...] r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, które zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu [...]r. za zwrotnym pokwitowaniem odbioru. Pozostałe zarzuty co do naruszenia przepisów proceduralnych uznał za bezzasadne.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej Spółki w swoim wystąpieniu zwracał uwagę na niepełny materiał dowodowy, ponieważ nie zostały dołączone do akt sprawy zawarte umowy najmu i dzierżawy. Z kolei skoro w ocenie organów celnych zebrano kompletny materiał dowodowy, to brak było podstaw do szacowania obrotu. Akcentował też, iż bezpodstawna była zmiana podstawy prawnej w decyzji organu odwoławczego, a takie orzeczenie świadczy o zmianie zakresu postępowania. Dodał, iż obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym związany jest z wydaniem towaru i wykonaniem umowy sprzedaży, a takie umowy nie zostały zawarte. Na pytanie Sądu, stwierdził, iż nie jest w stanie wyjaśnić, jaki jest status prawny oddziałów wchodzących w skład Spółki. Pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i wyjaśnił, iż podstawę stanowił również art. 2 ustawy, który mówi o przekazaniu towaru na potrzeby osobiste podatnika. Dodał, iż zmiana podstawy prawnej wynikała z faktu, iż organ pierwszej instancji nie uwzględnił przepisów dotyczących szacowania. Korzystając z prawa repliki pełnomocnik skarżącej Spółki wyjaśnił, iż Spółka nie ma potrzeb osobistych. Pełnomocnik organu celnego ponownie podkreślił, iż nie zgadza się ze stanowiskiem strony przeciwnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, ponieważ rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji narusza przepisy prawa materialnego oraz procesowego.

Przystępując zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji przypomnieć trzeba, iż kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zasadność opodatkowania podatkiem akcyzowym energii elektrycznej zużywanej przez jednostki wchodzące w skład A S.A. w K., przy czym rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało podjęte w ramach postępowania wszczętego wnioskiem Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za styczeń 2004 r..

W kwestii zasadności opodatkowania zużycia energii elektrycznej wskazać należy, iż przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym został uregulowany, analogicznie jak przedmiot opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), który stanowi, iż opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1), eksport i import towarów i usług (ust. 2) oraz inne czynności enumeratywnie wymienione w ust. 3 pkt 1 – 6. Równocześnie jednak ustawodawca w art. 34 ust. 1 określił, iż opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, zwanym dalej "akcyzą", podlegają czynności określone w art. 2, dotyczące towarów wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy, zwanych dalej "wyrobami akcyzowymi", z zastrzeżeniem art. 35 ust. 2a. W poz. 2 tego załącznika wymieniona została energia elektryczna (PKWiU 40.10.1) co oznacza, iż wyrób ten przy wykonywaniu czynności wymienionych w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Z kolei art. 35 ust. 1 stanowi, iż obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy, z zastrzeżeniem art. 37 ust. 7, ciąży na:

- producencie wyrobów akcyzowych (pkt 1),

- importerze wyrobów akcyzowych (pkt 2),

- sprzedawcy wyrobów akcyzowych (pkt 3),

- podmiocie świadczącym usługi w zakresie wyrobów akcyzowych (pkt 4),

- nabywcy wyrobów akcyzowych, od których nie pobrano podatku akcyzowego lub pobrano w kwocie niższej niż należna (pkt 5),

- podmiocie posiadającym importowany wyrób akcyzowy, od którego nie pobrano podatku akcyzowego lub pobrano w kwocie niższej niż należna (pkt 6),

- podmiocie, u którego stwierdzono nadmierne ubytki lub zawinione niedobory wyrobów akcyzowych, wymienionych w załączniku nr 6 poz. 13-15 i 17 (pkt 7),

- podmiocie zużywającym spirytus własnej produkcji lub nabyty po cenach niezawierających najwyższej stawki podatku akcyzowego (pkt 8).

Zgodnie z ust. 2 obowiązek, o którym mowa w ust. 1, powstaje niezależnie od obowiązku podatkowego określonego w rozdziale 2, z zastrzeżeniem ust. 2a, który stanowi, iż dla wyrobów określonych w załączniku nr 6 poz. 1, 13-15, 17 i 19 obowiązek podatkowy powstaje w momencie przemieszczenia tych wyrobów poza teren zakładu, w którym zostały wyprodukowane, również w przypadku, gdy nie wykonano czynności określonych w art. 2. Z kolei ust. 2c tego przepisu stanowi, iż w przypadku sprzedaży energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje w momencie wydania. Natomiast podstawa opodatkowania akcyzą została zdefiniowana w art. 36 w dwojaki sposób w zależności od podmiotu, na którym ciążył obowiązek podatkowy, określony w art. 35 ust. 1 tj. w zależności od tego czy podmiot obowiązany do uiszczania akcyzy był producentem krajowym, czy importerem. W odniesieniu do producentów krajowych podstawa opodatkowania została sformułowana jako obrót wyrobami akcyzowymi (art. 36 ust. 1).

Treść przedstawionych uregulowań prawnych wskazuje, iż co do zasady opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają czynności określone w art. 2 dotyczące towarów wymienionych w załączniku nr 6, a inne przypadki zostały szczegółowo określone w ustawie w art. 35 ust. 1 pkt 5-8 oraz ust. 2a, bowiem przepisy te nakładają obowiązek podatkowy na nabywców i posiadaczy wyrobów akcyzowych, podmioty, w których wystąpiły nadmierne ubytki i zawinione niedobory określonych wyrobów akcyzowych oraz zużywających spirytus własnej produkcji. Również specyficznie został określony obowiązek podatkowy w ust. 2a, którym objęto każde przemieszczenie wyrobu akcyzowego poza teren zakładu, również gdy nie wykonano czynności określonych w art. 2. W tym przypadku ustawodawca jednoznacznie dokonał rozszerzenia obowiązku podatkowego na każde przemieszczenie wyrobu akcyzowego nawet nie związanego z czynnościami z art. 2 ustawy.

Natomiast uregulowanie zawarte w art. 35 ust. 2c odnoszące się do energii elektrycznej dotyczy sprzedaży tego wyrobu, co wynika wprost z treści przepisu, a nadto norma ta określa moment powstania obowiązku podatkowego z chwilą wydania wyrobu. Przepis ten w żadnej mierze nie reguluje przedmiotu opodatkowania.

Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, iż zawarte w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym uregulowania dotyczące podatku akcyzowego nie wprowadzają żadnych odrębnych zasad opodatkowania podatkiem akcyzowym energii elektrycznej, poza określeniem momentu powstania obowiązku podatkowego, a zatem stosownie do art. 34 ust. 1 opodatkowaniu podlegają czynności wymienione w art. 2 dotyczące energii elektrycznej.

W tym stanie rzeczy za słuszne uznać trzeba zarzuty skargi w zakresie, w jakim pełnomocnik wskazuje, iż organy celne nie wykazały jaka czynność z art. 2 ustawy podatkowej stanowiła podstawę do objęcia podatkiem akcyzowym spornej ilości energii elektrycznej. Nie można przy tym zaaprobować poglądu zaprezentowanego na rozprawie, iż czynnością tą było przekazanie na potrzeby osobiste podatnika, bowiem – jak prawidłowo zauważył pełnomocnik strony skarżącej – Spółka Akcyjna nie ma potrzeb osobistych. Czynności tej nie należy również łączyć z zużyciem towaru na potrzeby produkcyjne, w tym do produkcji tego wyrobu. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż pogląd ten nie był formułowany w postępowaniu przed organami celnymi, jak również nie został uzasadniony, co uniemożliwia merytoryczną polemikę.

Nadto twierdzenie organu odwoławczego, iż pod pojęciem "wydanie energii elektrycznej" skutkującym powstaniem obowiązku podatkowego należy rozumieć fizyczne wyprowadzenie energii elektrycznej z pomieszczeń, w których została wyprodukowana, niezależnie od tego czy odbiorcą będzie podmiot trzeci, czy też inna jednostka organizacyjna podmiotu dokonującego jej wydania jest – w ocenie Sądu – pozbawione podstaw prawnych, a co więcej stanowi rozszerzającą interpretację przepisu odbiegającą od treści powołanego wyżej przepisu, tym bardziej iż – jak wyżej wskazano – ustawodawca wyłącznie taką regulację zawarł w ust. 2a, który odnosi się do wyrobów określonych w załączniku nr 6 poz. 1, 13-15, 17 i 19, a energia elektryczna została umieszczona jako wyrób akcyzowy pod poz. 2.

Niezależnie od powyższego krytycznie trzeba ocenić ustalenia w zakresie stanu faktycznego, w których zupełnie pominięto strukturę organizacyjną Koncernu. Nie poczyniono bowiem żadnych ustaleń co statusu prawnego oddziałów (jednostek) wchodzących w skład Spółki, jak również w materiale dowodowym pominięto zawarte umowy najmu i dzierżawy, co nie pozwala na dokonanie oceny prawidłowości i skutków zawartych umów. Z faktu zbiorczego rozliczania podatku akcyzowego przez Spółkę wnioskować trzeba, iż podatnikiem jest Koncern, który posiada osobowość prawną, a brak jakichkolwiek ustaleń co do wzajemnych relacji z oddziałami Spółki nasuwa podejrzenie, iż wskazane umowy zostały zawarte w ramach tego samego podmiotu, a zatem obarczone są błędem zawarcia "z samym sobą" bądź zostały zawarte przez stronę do tego nie uprawnioną. Tym samym organy celne naruszyły art. 187 § 1 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa, co bezspornie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadne są też zarzuty co do naruszenia art. 23 § 1, 4 i 5 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie tego przepisu pomimo braku zarzutu nierzetelności lub wadliwości ksiąg handlowych, pominięcie uzasadnienia metod szacowania oraz uznanie, że dane wynikające z ewidencji, uzupełnione dowodami, nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, bowiem organ celny pierwszej instancji w swojej decyzji w ogóle nie wspominał o szacowaniu podstawy opodatkowania. Stwierdził jedynie, iż: "Ilość oraz wartość energii elektrycznej wydanej w ramach czynszu (...) ustalono na podstawie wyników kontroli podatkowej oraz na podstawie pism wyjaśniających strony.". Natomiast organ odwoławczy uzupełnił podstawę prawną o art. 23 § 1, 4 i 5, jednak poza przytoczeniem treści tego przepisu oraz ogólnego komentarza, nie odniósł tej normy prawnej do stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza do ustaleń dotyczących ilości spornej energii elektrycznej wydanej w ramach czynszu i dzierżawy.

Działając zatem na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm.) Sąd zaskarżoną decyzję uchylił, stwierdzając jednocześnie na podstawie art.152 tej ustawy, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.