Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1810/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ SWSA Maria Mikolik Protokolant sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 17 sierpnia 2023 r. nr SKO.401.ZP.1780.174.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1810/23

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 listopada 2022 r. nr RGP.6733.31.2023 Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z/s w W., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej MIE3313A wraz z wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją kablową, na działce nr [...] w miejscowości R. gm. M.

Pismami z dnia 25 kwietnia oraz 26 kwietnia 2023 r. P.W. oraz Z.S. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisaną decyzją, wskazując na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej: "k.p.a.").

Po przeprowadzeniu postępowania i ustaleniu, że ww. wnioski złożone zostały w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia 23 maja 2023 r. nr RGP.6733.31.2022 wznowił postępowanie zakończone wyżej opisaną na wstępie ostateczną decyzją własną.

Następnie decyzją z dnia 18 lipca 2023 r. nr RGP.6733.31.2023 Wójt odmówił uchylenia decyzji źródłowej z dnia 23 listopada 2022 r. nr RGP.6733.31.2022 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ wyjaśnił, że główne zarzuty wnioskodawców dotyczą braku otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania, braku uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu, jak również braku otrzymania decyzji.

Odnosząc się do powyższego wskazał, że strony postępowania zakończonego decyzją z 23 listopada 2022 r. nr RGP.6733.31.2022 zostały zawiadomione zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Zgodnie z tym przepisem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

Wójt uznał, że strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją, zostały ustalone na podstawie zakresu inwestycji oraz obszaru jej oddziaływania załączonego do wniosku. Nadto zostały zawiadomione zgodnie z obowiązującymi przepisami zarówno poprzez stronę BIP urzędu oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w drodze obwieszczeń na terenie wsi R. przez sołtysa wsi. W aktach sprawy zalegają potwierdzenia zamieszczenia powyższych obwieszczeń. Organ wyjaśnił także, że nieruchomość P.W. nr [...] leży w sąsiedztwie realizowanej inwestycji. Natomiast nieruchomość Z.S. położona jest ok. 1140m w linii prostej. Zatem wymienieni słusznie nie brali udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Powyższe uzasadnia odmowę uchylenia, objętej wnioskiem o wznowienie, decyzji ostatecznej.

Odwołania od tej decyzji złożyli P.W. i Z.S.

P.W. zarzuciła, że nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji i z tej przyczyny wystąpiła o wznowienie postępowania. We wniosku wskazywała na okoliczność braku ogłoszenia o wydaniu decyzji wnosząc w tym zakresie o przesłuchanie świadków. Organ nie odniósł się do powyższego, a jedynie podał, że obwieszczenie nastąpiło. Twierdzenia tego nie poparł dowodami. Wyjaśniła także, że mieszkańcy R. złożyli do Wójta petycję, z której wynika, że nikt z podpisanych tam osób nie wiedział o wydaniu decyzji. W jej ocenie organ nie zbadał tych okoliczności, tylko odmówił uchylenia decyzji. W jej ocenie błędne jest stanowisko organu, że słusznie nie brała udziału w postępowaniu. Podkreśliła, że jest właścicielką nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Natomiast Z.S. zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że strony zostały ustalone na podstawie zakresu inwestycji oraz zakresu oddziaływania dołączonego do wniosku; naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez uznanie, że wnioskodawca słusznie nie brał udziału w postępowaniu, a brak wskazania przesłanki winy strony w tym zakresie; naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji w trybie wznowienia skoro z samego uzasadnienia decyzji wynika, że strony nie brały udziału w postępowaniu.

Decyzją z dnia 17 sierpnia 2023 r., SKO.401.ZP.1780.174.20236 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu (dalej: "SKO", "Kolegium"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Kolegium uznało, że nie są zasadne twierdzenia o błędnym wyznaczeniu kręgu stron postępowania planistycznego. Prawidłowo ustalono, że inwestycja objęta ostateczną decyzją planistyczną nie oddziałuje na nieruchomości odwołujących. Zamierzona inwestycja miała być realizowana na działce nr [...] a obszar jej oddziaływania nie obejmował działek odwołujących. Podnoszone przez nich zarzuty i okoliczności nie statuują interesu prawnego po ich stronie do bycia stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. SKO uznało, że skoro po stronie skarżących brak jest przymiotu strony, to zaskarżona decyzja nie była obarczona wadą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zasadna jest decyzja organu I instancji.

SKO uznało też, że wniosek o przesłuchanie świadków na okoliczność braku ogłoszenia o wydaniu decyzji, nie jest zasadny. W aktach sprawy zalegają niebudzące wątpliwości dowody w postaci dokumentów obwieszczeń, wraz ze wzmiankami o okresie ich wywieszenia do publicznego wglądu (urząd gminy oraz tablica w sołectwie) oraz zawiadomień kierowanych do inwestora oraz właściciela nieruchomości objętej planowaną inwestycją, co potwierdza poprawność postępowania organu I instancji. Organ zauważył, że bezspornie odwołujący mieli możliwość zapoznania się z obwieszczeniami kierowanymi na całym etapie postępowania, począwszy od wszczęcia postępowania planistycznego, a skończywszy na jego zakończeniu wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Równocześnie, skoro nie byli inwestorami, ani właścicielami nieruchomości, na której planowana była inwestycja, nie mogli oczekiwać korespondencji pisemnej w postaci imiennego zawiadomienia. SKO wyjaśniło, że odwołująca P.W. wychodzi z błędnego założenia, że skoro jej nieruchomość sąsiaduje z nieruchomością nr [...] w miejscowości R. (objętą planowaną inwestycją) to winna być zawiadomiona na piśmie i brać udział w postępowaniu.

SKO zgodziło się z odwołującymi, że stroną postępowania w sprawach o ustalenie inwestycji celu publicznego mogą być, w zależności od okoliczności, zarówno właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji, jak również właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Niemniej o interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości, nie zaś samo sąsiedztwo. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny.

W odniesieniu do zarzutów Z.S. Kolegium podtrzymało wyżej przestawioną argumentację, stwierdzając raz jeszcze, , że nie doszło do naruszenia art. 28 k.p.a. Nieruchomość odwołującego nr [...] w miejscowości R. bezspornie znajduje się poza zakresem oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem inwestora. Nie legitymuje się on interesem prawnym i nie jest stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją.

Kolegium podkreśliło, że działka nr [...] w R. (własności P.W.) oraz działka nr [...] w R. (własności Z.S.) nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Mapa zasadnicza stanowiąca załącznik do decyzji planistycznej oznacza wyłącznie działkę nr [...] jako teren inwestycji. Z treści dokumentu pn. "charakterystyka inwestycji" oraz wniosków z dokumentu pn. "analiza występowania pól" wyraźnie wynika, że zasięg oddziaływania danej inwestycji nie ma wpływu na nieruchomości sąsiednie. Zamyka się on wyłącznie na działce nr [...] wskazanej przez inwestora. Z woli ustawodawcy instalacje radiokomunikacyjne znalazły się poza zamkniętym katalogiem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto o prowadzonym postępowaniu odwołujący byli informowani zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.z.p. Przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. jest przepisem szczególnym o jakim mowa w art. 49 § 1 k.p.a.

W ocenie Kolegium organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania, na żadnym z jego etapów. Wyjaśniło, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, korzysta z preferencji proceduralnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził także wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że odwołującym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie. Zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie przekroczył granic działki nr [...] wskazanej przez inwestora.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyżej opisaną decyzję złożył Z.S., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w postępowaniu planistycznym zakończonym wydaniem decyzji lokalizacyjnej organ administracji nie jest uprawniony do analizowania, czy lokalizacja inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora jest zasadna czy też nie, podczas gdy właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji;

- art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że pomimo, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego winna chronić interesy osób trzecich, to ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę, podczas gdy oba postępowania mają zupełnie inny krąg stron postępowania i podstawy jego wyznaczania;

- art. 73 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegające na nieuwzględnieniu ograniczeń wynikających z ochrony krajobrazu w tym krajobrazu kulturowego i wprowadzenie obiektu stanowiącego element obcy w ukształtowanej historycznie panoramie wsi R.

Skarżący wskazał także na naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

- art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że strony zostały ustalone na podstawie zakresu inwestycji oraz zakresu oddziaływania załączonego do wniosku oraz, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy będącej przedmiotem wniosku o wznowienie, gdyż zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie przekraczał granic działki nr [...] wskazanej przez inwestora,

- art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżący słusznie nie brał udziału w postępowaniu, a brak wskazania przesłanki winy strony w tym zakresie, nie stanowi przesłanki uchylenia decyzji,

- art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu I instancji w trybie wznowienia, skoro z samego uzasadnienia decyzji wynika, że strony nie brały udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę SKO w Tarnobrzegu wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawowana przez Sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) ), kontrola działalności administracji obejmuje badanie legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Skarga dotyczy decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, który jest jednym z trybów nadzwyczajnych służących weryfikacji decyzji ostatecznej zapadłej w postępowaniu administracyjnym. Tryb ten wprowadza wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. Ze względu na wyjątkowość i specyfikę trybu wznowienia, kodeks postępowania administracyjnego przewiduje szczególne jego uregulowanie, zawarte w art. 145-152 k.p.a. Badanie przyczyn wznowienia, a więc zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a następuje w toku wznowionego postępowania, które kończy się wydaniem decyzji. Rodzaje rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu wymienia art. 151 § 1 k.p.a. Może to być :

1) odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchylenie decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Art. 151 § 2 k.p.a. reguluje kwestie braku możliwości uchylenia decyzji (upływ określonego w przepisach czasu, bądź sytuacja, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej), wówczas organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W wydanej w trybie wznowienia decyzji organ musi zatem odnieść się do przesłanek wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. , a dopiero w przypadku uznania, że zaistniała któraś z nich – do decyzji źródłowej zapadłej w postępowaniu podlegającym wznowieniu.

W rozpoznawanej sprawie kluczowe więc było ustalenie, czy zaistniała wskazana w postanowieniu Wójta Gminy [...] z dnia 23 maja 2023 r. jako podstawa wznowienia przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału skarżącego oraz P.W. w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy stacji bazowej telefonii komórkowej MIE3313A na działce nr [...] w R.) i w zależności od tych ustaleń wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 151 § 1 k.p.a.

Osoby te wywodziły, że jako właściciele działek leżących w pobliżu działki nr [...], a które znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, nie brali udziału w postępowaniu i nie doręczono im decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, chociaż w ich ocenie przysługiwał im status strony w postępowaniu. Wnioskodawcy spełnili także warunek formalny – złożyli wniosek o wznowienie w ciągu miesiąca od daty kiedy dowiedzieli się o wydaniu decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego (Z.S. – 11.04.2023r., P.W. – 1.04.2023r.).

Wnioskodawcy wznowienia postępowania zarzucali naruszenie przez organy obu instancji przepisu art. 10 k.p.a. nakładającego na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Na gruncie tej regulacji procesowej podnosi się w orzecznictwie, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r. o sygn. III OSK 6816/21, LEX).

Należy podkreślić, że w zaskarżonym postępowaniu, dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego, obowiązywał szczególny sposób informowania stron o istotnych dla niego zdarzeniach procesowych. Stanowi on wyjątek od ogólnych reguł obowiązujących na gruncie k.p.a. przewidujących doręczanie pism wszystkim stronom postępowania. Otóż w myśl art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Przepis ten został powołany w decyzji SKO oraz decyzji organu I instancji. Art. 53 ust. 1 u.p.z.p. jest przepisem szczególnym o jakim mowa w art. 49 § 1 k.p.a.:

"Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 49 § 2 k.p.a.).

W komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podkreśla się, że omawiana regulacja ma na celu uproszczenie procedury wydawania decyzji lokalizacyjnej. Powyższe odnosi się do stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. (ustalonych przy użyciu pojęcia interesu prawnego), nie odnosi się zaś do samych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego - w tym wypadku, z uwagi na konieczność zachowania szczególnych gwarancji procesowych wobec podmiotów w największym stopniu zainteresowanych postępowaniem i których prawnorzeczowe uprawnienie do korzystania z nieruchomości zostanie w największym stopniu naruszone, istnieje wymóg zawiadomienia na piśmie (zob. I. Zachariasz, R. Suwaj (w:) Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. H. Izdebski, Warszawa 2023, art. 53). Należy także zauważyć, że w odniesieniu do inwestora oraz właściciela (użytkowników wieczystych) nieruchomości, na których będą zlokalizowane inwestycje celu publicznego, art. 53 ust. 1 u.p.z.p. posługuje się jedynie pojęciem "zawiadamiania", a nie "doręczenia". Samo zawiadomienie nie musi więc polegać na fizycznym doręczeniu np. decyzji lub zapoznaniu się z jej treścią, lecz jest komunikatem o jej wydaniu (tak M. Kotulski, Glosa do wyroku WSA z dnia 14 sierpnia 2012 r., II SA/Kr 572/12, Samorząd Terytorialny 2013 r., nr 11, s. 88-92).

Lektura akt administracyjnych sprawy wskazuje, że orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy Wójt Gminy [...] prawidłowo zastosował art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 53 ust. 1 u.p.z.p. powiadomił strony postępowania o jego wszczęciu, przedmiocie i możliwości wypowiedzenia się , a obwieszczenie o tym fakcie było wywieszone na tablicy ogłoszeń w budynku Urzędu gminy [...] w dniach 29.08 – 12.09.2022 r. i na portalu BIP, a także za pośrednictwem sołtysa wsi R. na tablicy ogłoszeń w tej miejscowości. Kolejnego obwieszczenia informującego o możliwości zapoznania się z wydaną przez Wójta decyzją lokalizacyjną od dnia 24.11.2022 r do 8.12.2022 r. dokonano pismem z 23.11.2022 r., które wywieszono na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy, i na portalu BIP, a także na tablicy ogłoszeń we wsi R. od 25.11.2022 r. do 9.12 .2022 r. przez sołtysa wsi.

W konsekwencji Sąd przyjął, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów gwarantujących stronom postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego czynnego w nim udziału, skoro o wszczęciu postępowania, jak również o samej decyzji strony były informowane zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.z.p.

Odrębnie należy wskazać, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określają, co należy rozumieć pod pojęciem "zawiadamiania o wydaniu decyzji w sposób zwyczajowo przyjęty". Odwołują się do lokalnej praktyki zawiadamiania o czynnościach organu w sytuacji, gdy przepisy prawa nie precyzują, co należy rozumieć pod tym pojęciem w odróżnieniu do sytuacji, gdy regulacje takie wynikają wprost z przepisów dotyczących np. ochrony środowiska czy scalania gruntów. Każda gmina może zatem dowolnie ustalać na swoim terenie sposób zwyczajowego powiadamiania mieszkańców. Z tego też powodu poza oceną Sądu pozostaje czy sposób zwyczajowego zawiadamiania w Gminie [...] jest efektywny, czy też należałoby rozważyć umieszczanie ogłoszeń w innych, bardziej uczęszczanych miejscach, co sprzyjałoby skuteczniejszej realizacji uprawnień osób, które dowiadują się o czynnościach organu z publicznego obwieszczenia.

Istotne jest, że wobec jednoznacznie brzmiącego przepisu art. 53 ust. 1 u.p.z.p. skarżący nie mógł skutecznie wymagać, aby podobnie jak inwestorowi jak i dysponentom prawnym nieruchomości inwestowanej były doręczane na piśmie zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz decyzje.

Skoro zatem nie doszło do naruszenia praw strony, organy zasadnie przyjęły, że brak jest spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ta natomiast okoliczność, przy uwzględnieniu specyfiki postępowania wznowieniowego, które co należy przypomnieć jest trybem szczególnym, uniemożliwiła odniesienie się do zarzutów merytorycznych pod adresem decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 23 listopada 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i skutkowała odmową uchylenia tej decyzji we wznowionym postępowaniu.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że wydanym w sprawie decyzjom oraz przeprowadzonemu przez organy postępowaniu nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. i oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.