Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 402/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta O. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący A. B. pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Miejski Ośrodek Pomocy w O. w sprawie ustalenia prawa do zasiłku opiekuńczego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 8 i art 12 Kpa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego.

Z uwagi na powyższe wniósł o:

1. zobowiązanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie do ukarania dyscyplinarnego winnego niezałatwienia sprawy w terminie ;

2. stwierdzenie, że przewlekłość prowadzonego postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący wniósł zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. nie uwzględniło zażalenia A B. Ponadto organ wskazał, że w sprawie przeprowadzono szereg czynności sprawdzających oraz gromadzono i analizowano zgromadzony materiał dowodowy. Ponadto organ podniósł, ze sprawy ustalania uprawnień do świadczeń opiekuńczych są sprawami skomplikowanymi ze względu na zmieniające się przepisy prawa i ich interpretacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przechodząc do meritum sprawy podkreślić należy, że podstawowym celem skargi na bezczynność, czy przewlekłość organu w prowadzeniu postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu administracyjnego

w prowadzonej przez organ sprawie administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takiej sytuacji jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sytuacji zatem kiedy skarga zostanie wniesiona już po wydaniu przez organ aktu administracyjnego kończącego merytorycznie sprawę, nie jest możliwe jej uwzględnienie. Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W orzecznictwie utrwalił się przy tym pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższy pogląd, nie może być jednak stosowany również do diametralnie innej sytuacji, jaką jest wniesienie skargi już po wydaniu aktu administracyjnego, kończącego merytorycznie postępowanie.

Wyłącznym celem wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie może być jedynie stwierdzenie przewlekłości zakończonego przed wniesieniem skargi postępowania, w celu dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych. Podobne uregulowanie zawiera ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2004 nr 179 poz. 1843 ze zm.). W artykule art. 5 ust. 1 tej ww. przewidziano możliwość wniesienia skargi o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, jedynie w toku postępowania w sprawie.

Przechodząc do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy podkreślić należy, że skarżący złożył 27 kwietnia 2015 r. skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta O. w sprawie ustalenia prawa do zasiłku opiekuńczego. Decyzja administracyjna, kończąca merytorycznie sprawę

prowadzoną przez Prezydenta Miasta O. pod nr [...], została wydana blisko 5 miesięcy przed wniesieniem skargi. Z chwilą jej wydania tj. w dniu [...] grudnia 2014 roku przestała istnieć możliwość zobowiązania organu do wydania aktu, a zatem wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po tym dniu, nie może zostać uwzględnione.

Abstrahując nawet od powyższego stanowiska przyjmującego brak możliwości uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesionej po wydaniu decyzji przez organem i rozpoznając skargę merytorycznie, biorąc pod uwagę materiał wynikający z akt sprawy, w ocenie Sądu skarga również nie jest zasadna. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczególnej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa, 1998 r., s. 808-812). Przy czym stan faktyczny i prawny winien być niewątpliwy (por. Wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt: I OSK 1204/13). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad T. S. wpłynął do organu 16 lipca 2014 r. W dniu [...] września 2014 r. została wydana pierwsza decyzja Prezydenta Miasta O. o odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. SKO uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu [...] listopada 2014 r. W dniu [...] października 2014 r. akta zostały zwrócone wraz z decyzją SKO do organu I instancji. W dniach 7 listopada 2014, 8 grudnia 2014 r. orgaan podejmuje czynności w sprawie związane z ustaleniem prawa do wnioskowanego świadczenia oraz analizuje złożone przez skarżącego dokumenty , żądając również złożenia dodatkowych wyjaśnień. Ostatnim dowodem w sprawie jest oświadczenie z dnia [...] grudnia 2014 r. złożone przez skarżącego, a dotyczące jego umowy zawartej z [...]. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] grudnia 2014 r. Decyzja została zatem wydana w terminie ustawowym , określonym w art. 35§3 kpa. W tym miejscu wymaga również podkreślenia fakt, że sąd w żaden sposób nie jest związany ustaleniami poczynionym w czasie kontroli przeprowadzonej w dniach 1-2 kwietnia 2015 r. przez Wydział Polityki Społecznej Oddział w Delegaturze – Placówce Zamiejscowej w O. Urzędu Wojewódzkiego w O. Z powyższych względów Sąd uznał dodatkowo, iż nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie z przewlekłością postępowania.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.