Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 127/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 180 par 1, art. 194 par 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 133 par 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka Sędzia del. WSA Alicja Polańska (spr.) Protokolant Dominika Kurek po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 178/21 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 178/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r.

Wskazany wyrok jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Skargą kasacyjną skarżąca zaskarżyła wyrok sądu pierwszej instancji w całości, podnosząc zarzut naruszenia art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", które miało wpływ na wynik sprawy poprzez nieprzeanalizowanie całego materiału dowodowego i niewzięcie pod uwagę dokumentu urzędowego z 29 stycznia 2020 r., w wyniku czego stwierdzono zaległość podatkową w 2015 r., która stanowiła podstawę do dokonania wszelkich obliczeń, podczas gdy żadna zaległość za 2015 r. nie wystąpiła, co skutkowało błędnymi konstatacjami w decyzji i błędnym obliczeniem nadpłaty za kolejne lata.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że dysponuje pismem z 29 stycznia 2020 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] skierowanym do niej, w którym organ w sposób szczegółowy wymienił wszystkie wpłaty, jakich dokonała na poczet zobowiązania podatkowego w 2015 r. Wszystkie wymienione tam 4 kwoty w całości zostały pominięte w decyzji organu. Wynika z tego niezbicie, że do kwoty wymienionej w decyzji należy dodać 4 kwoty wymienione w piśmie z 29 stycznia 2020 r. Dopiero po uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z uwzględnieniem czterech dokonanych wpłat można przystąpić do dokonania odliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ wyraźnie stwierdził, że w 2015 r. wystąpiła zaległość podatkowa i powołał się na tę zaległość podatkową i dlatego odmówił stwierdzenia nadpłaty oraz wypłaty tej nadpłaty. Tymczasem, w sprawie żadna zaległość w 2015 r. nie wystąpiła. Organ nie wziął pod uwagę wszystkich czterech kwot wymienionych w zaświadczeniu z 29 stycznia 2020 r. Dodatkowo, podatniczka poświadczyła, że dokonała tych wpłat i, że zaświadczenie jest w całości prawdziwe.

Podnosząc powyższy zarzut, podatniczka wniosła o: uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także pozostawienie sądowi pierwszej instancji prawa o rozstrzygnięciu o kosztach postępowania drugiej instancji.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw kasacyjnych podlega oddaleniu.

Sporna w sprawie jest kwestia prawidłowego rozliczenia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w związku ze złożeniem przez skarżącą korekt deklaracji za lata 2016-2018.

Jak wynika z prawidłowych ustaleń organów podatkowych i ich oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, które nie zostały podważone zarzutami skargi kasacyjnej, skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2015-2018. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że nadpłata podatku wystąpiła w związku ze zwrotem kwoty 204.000 zł tytułem nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększały dochód podlegający opodatkowaniu za 2015 r. i 2016 r. W związku z tym, w korekcie PIT-36 za 2016 r. rozliczono kwotę 148.521,36 zł, w korekcie PIT-37 za 2017 r. rozliczono kwotę 19.328,46 zł, a w korekcie PIT-37 za 2018 r. rozliczono kwotę 1.938.40 zł, tj. łącznie za trzy lata rozliczono kwotę 169.788,22 zł; do rozliczenia pozostała kwota 34.211.78 zł.

Zgodzić należy się z sądem pierwszej instancji, że nadpłata w wysokości 198 zł wykazana w zeznaniu PIT-37 za 2018 r., złożonym 30 kwietnia 2019 r., nie powstała, gdyż została już skarżącej zwrócona na rachunek bankowy 29 maja 2019 r.

Prawidłowo sąd pierwszej instancji ocenił, że organy podatkowe uwzględniły wszystkie istotne okoliczności sprawy. Nadpłata wykazana w zeznaniu PIT-37 za 2018 r., złożonym 30 kwietnia 2019 r., w wysokości 198 zł została prawidłowo zwrócona 29 maja 2019 r. na rachunek bankowy skarżącej. W ww. zeznaniu skarżąca wykazała dochód po odliczeniach w wysokości 1.938,40 zł, tj. w tzw. kwocie wolnej od podatku, co oznacza, że podatek należny z ww. zeznania wynosi 0,00 zł. Niezależnie od tego, czy od powyższego dochodu (tj. wykazanego w pierwotnym zeznaniu PIT-37 za 2018 r.) skarżąca dokonała w korekcie z 9 grudnia 2019 r. odliczenia zwróconych w 2016 r. nienależnie pobranych świadczeń, czy też nie, to i tak podatek należny nie ulega zamianie i wynosi 0,00 zł. Również nadpłata wykazana w zeznaniu z 30 kwietnia 2019 r., w wyniku złożenia korekty z 9 grudnia 2019 r., nie ulega zmianie, a tym bardziej zwiększeniu. Organy podatkowe zatem prawidłowo uznały, że brak było w tych okolicznościach podstaw do zwrotu kwoty 198 zł, którego dokonały już wcześniej (29 maja 2019 r.), tj. na podstawie pierwotnego zeznania z 30 kwietnia 2019 r. Zwrot nadpłaty, którego w tej sprawie domaga się skarżąca, byłby zwrotem ponownym.

Prawidłowo sąd pierwszej instancji podkreślił, że powodem odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 198 zł było dokonanie 29 maja 2019 r. zwrotu nadpłaty w tej właśnie kwocie, tj. 198 zł, wynikającej z pierwotnego zeznania PIT-37 za 2018 r., złożonego 30 kwietnia 2019 r., a nie zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Tym samym, powołany w odwołaniu oraz w skardze dowód w postaci pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 29 stycznia 2020 r. w sprawie dokonanych przez skarżącą wpłat na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r., pozostawał bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie.

Okoliczność zaś, że skarżąca posiadała zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych z a 2015 r. potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym z dnia 17 października 2024 r. sygn. akt II FSK 1126/22.

W tej sytuacji - wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej - organy podatkowe obu instancji oraz sąd pierwszej instancji wzięły pod uwagę wszystkie mające znaczenie dla sprawy dowody, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów podatkowych jak i uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Zatem, zarzut naruszenia art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. uznać należy za niezasadny.

Wobec tego - na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935); dalej: "p.p.s.a." - Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Zasadzony zwrot kosztów postępowania kasacyjnego obejmuje koszty zastępstwa radcy prawnego organu ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).

/-/A.Polańska /-/M.Wolf-Kalamala /-/A.Wrzesińska-Nowacka