Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 325/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 , art. 149 § 1a, art. 200 i art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz - Kremis, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Przewodniczącego Okręgowego Sądu Lekarskiego Dolnośląskiej Izby Lekarskiej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 6 lipca 2023 r. I. stwierdza bezczynność Przewodniczącego Okręgowego Sądu Lekarskiego Dolnośląskiej Izby Lekarskiej we Wrocławiu w rozpoznaniu wniosku skarżącego J. P. z dnia 6 lipca 2023 r., uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Przewodniczącego Okręgowego Sądu Lekarskiego Dolnośląskiej Izby Lekarskiej do załatwienia wniosku skarżącego J. P. z dnia 6 lipca 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; III. zasądza od Przewodniczącego Okręgowego Sądu Lekarskiego Dolnośląskiej Izby Lekarskiej na rzecz skarżącego J. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 6 lipca 2023 r. za pośrednictwem ePUAP J. P. (dalej: Skarżący, Strona) złożył do Okręgowego Sądu Lekarskiego Dolnośląskiej Izby Lekarskiej we Wrocławiu (dalej jako organ lub podmiot zobowiązany) wniosek o udostępnienie wszystkich orzeczeń wraz z uzasadnieniem (bez załączników) wydanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. w następujących sprawach:

1. wniosku Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Naczelnej Izby . Lekarskiej w przedmiocie wydania postanowienia dotyczącego dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej, określenie kwalifikacji prawnej czynów według prawa polskiego oraz kary podlegającej wykonaniu;

2. protestu wyborczego.

Skarżący wniósł o udostępnienie informacji w formie pliku pdf i wysłanie na adres e-mail lub adres ePUAP.

Pismem z dnia 12 lipca 2023 r., nadanym do Skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego, w odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącego o udostępnienie postanowień podjętych przez OSL DIL w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2023 r. w przedmiocie rozpoznania protestów wyborczych, organ przekazał Skarżącemu zanonimizowane postanowienie OSL DIL z dnia 9 marca 2022 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniesionego protestu wyborczego, które zostało podjęte, mając na względzie przedmiot orzekania, w inkryminowanym okresie.

Decyzją z dnia 17 lipca 2023 r. nr 3/2023 organ działając na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.) odmówił Skarżącemu udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia wszystkich orzeczeń wraz z uzasadnieniami (bez załączników) wydanych w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. w sprawie wniosku NRPZ NiL w przedmiocie wydania postanowienia dotyczącego dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej, określenie kwalifikacji prawnej czynów według prawa polskiego oraz kary podlegającej wykonaniu.

Organ wskazał, że postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy reguluje ustawa z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, która określa tryb prowadzenia postępowań w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, reguły w oparciu o które organy dyscyplinarne prowadzą postępowania, a nadto zapewniła gwarancje procesowe wszystkim stronom postępowania. W ww. ustawie określono jednoznacznie zamknięty katalog osób będących stronami postępowania, którym przyznano uprawnienia procesowe, zapewniając im tym samym, czynny udział w prowadzonym postępowaniu, na równych prawach stron. Wśród przyznanych gwarancji procesowych znajduje się m.in. prawo do ustanawiania pełnomocników procesowych, zaskarżania decyzji procesowych, ale również uprawnienie dotyczące wglądu w akta prowadzonego postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej i tworzenia z nich odpisów oraz kopii. Jednocześnie organ wskazał, że w sytuacji kiedy dane zagadnienie nie znajduje swojego rozstrzygnięcia w ustawie z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 112 pkt 1 ww. ustawy odpowiednio stosowane są przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, który w art. 156 reguluje kwestię dostępu do akt prowadzonego postępowania, kwestię czynienia z nich odpisów i kserokopii, określając w jakim trybie akta te są udostępnienia, na jakich zasadach, a także precyzując katalog osób legitymowanych do ich przeglądania i wykonywania odpisów i kserokopii.

W świetle powyższego organ uznał, że dostęp do akt postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy i czynienia z nich odpisów i kserokopii jest uregulowany odrębnymi przepisami i nie podlega udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na względzie regulacje specjalne odnoszące się do postępowań w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, znajdujące się, czy to w ustawie z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, czy też uzupełniane odpowiednim stosowaniem ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, organ wskazał, że uwzględnienia wymaga okoliczność, że Skarżący nie znajduje się w katalogu stron postępowania, które pozostają w toku i w których zapadły przedmiotowe postanowienia rozstrzygające wnioski NROZ NIL o wydanie postanowienia dotyczącego dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej, określenia kwalifikacji prawnej czynów według prawa polskiego oraz kary podlegającej wykonaniu. Postępowania w tym przedmiocie nie zostały zakończone, stąd też nieuprawnione pozostaje wydanie Skarżącemu tych decyzji procesowych, co czyni uzasadnionym odmówienie Stronie udostępnienia rzeczonych dokumentów w ramach informacji publicznej.

Powyższa decyzja została wysłana do Skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego.

Skarżący w dniu 26 lipca 2023 r. za pośrednictwem organu złożył skargę na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 lipca 2023 r. i wniósł o zobowiązanie organu do prawidłowego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 6 lipca 2023 r. wysłał do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, udostępniając wszystkie swoje dane i kanały komunikacyjne aby umożliwić sprawną realizację wniosku. Organ w odpowiedzi na wniosek wysłał jednak informację w formie korespondencji papierowej, odpowiadając jedynie na punkt nr 2 wniosku i pozostawiając bez odpowiedzi punkt nr 1 wniosku. Skarżący podkreślił, że organ notorycznie bez uzasadnienia wybiera formę udostępnienia informacji inną niźli wskazaną we wniosku, choć inna forma udostępnienia informacji musi mieć uzasadnienie i wymaga odrębnego wezwania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie w całości oraz o zasądzenie od Skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że w terminie 7 dni od wpływu wniosku udzielił Skarżącemu żądanej informacji udostępniając postanowienie w przedmiocie protestu wyborczego. Co do dalszej części wniosku w dniu 17 lipca 2023 r. wydał decyzję odmawiającą udostępnienia Skarżącemu informacji. Skarżący mimo to złożył skargę na bezczynność organu. Zatem nie pozostawał i nie pozostaje w bezczynności, wszelkie czynności podejmując w zakreślonych przez przepisy prawa terminach. Organ podkreślił, że dotychczas nie była przez Skarżącego kwestionowana forma udostępniania informacji publicznych, bowiem Skarżącemu wielokrotnie udzielano odpowiedzi na jego liczne pisma i wnioski za pośrednictwem operatora pocztowego i co do tej formy Skarżący nie kierował zastrzeżeń. W związku z tym, zdaniem organu, przedmiotowa skarga jest bezpodstawna i powinna zostać odrzucona. Z ostrożności, organ wskazał, że w sytuacji gdyby Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, to niewątpliwie przedstawione wyżej argumenty przemawiają za oddaleniem skargi jako bezzasadnej.

W piśmie z dnia 14 listopada 2023 r. Skarżący wskazał, że w dniu 14 listopada 2023 r. otrzymał od organu decyzję stwierdzającą nieważność wcześniej wydanej decyzji w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie organ przesłał mu pismo o przyczynach nieudzielenia informacji. Do pisma Skarżący dołączył decyzję z dnia 10 listopada 2023 r., nr 7/2023 oraz pismo organu z 14 listopada 2023 r. (k 55, 59-62 akt sprawy sądowej)

Okręgowy Sąd Lekarski Dolnośląskiej Izby Lekarskiej decyzją z dnia 10 listopada 2023 r., nr 7/2023, działając na podstawie art 156 § 1 pkt 2, art. 157 i art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego przez Skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Okręgowego Sądu Lekarskiego z dnia 17 lipca 2023 r., nr 3/2023 którą odmówiono Stronie udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia wszystkich orzeczeń wraz z uzasadnieniami (bez załączników) wydanych w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r, do dnia 30 czerwca 2023 r. w sprawie wniosku NROZ NIL w przedmiocie wydania postanowienia dotyczącego dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej, określenia kwalifikacji prawnej czynów według prawa polskiego oraz kary podlegającej wykonaniu - stwierdził nieważność wyżej wymienionej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Skoro zaś organ stwierdził, że wnioskowane przez Stronę nformacje nie mogą zostać udostępnione w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, to organ powinien dokonać jedynie czynności materialno-technicznej 1 udzielić Wnioskodawcy odpowiedzi zwykłym pismem. W obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu uprawniającego organ do rozstrzygnięcia ww. kwestii w drodze decyzji administracyjnej, zatem decyzja z dnia 17 lipca 2023 r., nr 3/2023 została wydana bez podstawy prawnej.

Pismem z dnia 14 listopada 2023 r. organ w odpowiedzi na wniosek Skarżącego z dnia 6 lipca 2023 r. w przedmiocie udostępnienia wszystkich orzeczeń wraz z uzasadnieniami (bez załączników) wydanych w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. w sprawie wniosku NROZ NIL w przedmiocie wydania postanowienia dotyczącego dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej, określenia kwalifikacji prawnej czynów według prawa polskiego oraz kary podlegającej wykonaniu, wskazał, że Przewodniczący Okręgowego Sądu Lekarskiego DIL we Wrocławiu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego w zw. z przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich odmawia udostępnienia ww. wnioskowanych dokumentów z uwagi na brak przymiotu prawomocności postępowań dotyczących wnioskowanych przez Stronę informacji.

Podkreślono, że na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej sąd lekarski generalnie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej. Jednakże tak jak każdy podmiot zobowiązany, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p. może udostępnić informację publiczną, po pierwsze gdy jest w jej posiadaniu, po drugie gdy żądana informacja stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na mocy cytowanej ustawy. W realiach sprawy organ wskazał, że postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy reguluje ustawa z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, która zdefiniowała tryb prowadzenia postępowań w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, określiła reguły w oparciu, o które organy dyscyplinarne prowadzą postępowania, a nadto zapewniła gwarancje procesowe wszystkim stronom tego postępowania. W ww. akcie normatywnym, określono jednoznacznie zamknięty katalog osób będących stronami postępowania, którym przyznano uprawnienia procesowe, zapewniając im tym samym, czynny udział w prowadzonym postępowaniu, na równych prawach stron. Wśród przyznanych gwarancji procesowych znajduje się m.in. prawo do ustanawiania pełnomocników procesowych, zaskarżania decyzji procesowych, ale również uprawnienie dotyczące wglądu w akta prowadzonego postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej i tworzenia z nich odpisów oraz kopii. Jednocześnie wskazał, że w sytuacji kiedy dane zagadnienie nie znajduje swojego rozstrzygnięcia w ustawie z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 112 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy odpowiednio stosowane są przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, który również w art. 156 reguluje kwestię dostępu do akt prowadzonego postępowania, czynienia z nich odpisów i kserokopii, określając w jakim trybie akta te są udostępniane, na jakich zasadach, a także precyzując katalog osób legitymowanych do ich przeglądania i wykonywania odpisów i kserokopii. W świetle powyższego organ uznał, że dostęp do akt postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy i czynienia z nich odpisów i kserokopii jest uregulowany odrębnymi przepisami i nie podlega udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Mając na względzie natomiast regulacje specjalne odnoszące się do postępowań w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, ujęte czy to w ustawie z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, czy też uzupełniane odpowiednim stosowaniem ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, organ wskazał, że uwzględnienia wymaga okoliczność, że Skarżący nie znajduje się w katalogu stron postępowania, które pozostają w toku i w których to zapadły przedmiotowe postanowienia rozstrzygające wnioski NROZ NIL o wydanie postanowienia dotyczącego dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej, określenia kwalifikacji prawnej czynów według prawa polskiego oraz kary podlegającej wykonaniu. Postępowania w tym przedmiocie nie zostały zakończone, stąd też nieuprawnione pozostaje wydanie Wnioskodawcy tych decyzji procesowej, co czyni uzasadnionym odmówienie Skarżącemu udostępnienia rzeczonych dokumentów w ramach informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i 4 oraz art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.).

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepis sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepis ten stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu.

Mając na uwadze przedmiot wniesionej skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i dlatego jej udostępnienie następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.. Mając na uwadze powyższe regulacje przyjąć należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, nie podejmuje w terminie - wskazanym w art. 13 u.d.i.p. - odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia.

Oceniając zasadność przedmiotowej skargi należało przede wszystkim wyjaśnić czy informacja, o której udostępnienie wnosił Skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. oraz czy organ do którego skarżący zwrócił się o udzielenie informacji jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia.

Nie budzi wątpliwości orzekającego Sądu, że Przewodniczący Okręgowego Sądu Lekarskiego jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji są organy samorządu zawodowego. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 u.i.l. jednostkami organizacyjnymi samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów są okręgowe izby lekarskie, Wojskowa Izba Lekarska i Naczelna Izba Lekarska, które działają przez organy określone w ustawie. Natomiast organami okręgowej izby lekarskiej – zgodnie z art. 21 u.i.l. – są okręgowy zjazd lekarzy, okręgowa rada lekarska, okręgowa komisja rewizyjna, okręgowy sąd lekarski, okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej. Z powyższego wynika więc, że Okręgowy Sąd Lekarski Dolnośląskiej Izby Lekarskiej jest organem izby lekarskiej będącej jednostką organizacyjną samorządu zawodowego lekarzy. Reprezentowanie sądu na zewnątrz i kierowanie jego pracą powierzone jest zaś Przewodniczącemu (vide art. 30 ust. 1 u.i.l. W świetle powyższego Przewodniczący Okręgowego Sądu Lekarskiego jako reprezentant organu samorządu zawodowego lekarzy jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej.

Przechodząc do analizy aspektu przedmiotowego rozpoznawanej sprawy, tj. do oceny, czy informacje żądane przez Skarżącego w punkcie 1 wniosku z dnia 6 lipca 2023 r. stanowią informację publiczną, wskazać należy na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym przez "informację publiczną" rozumie się "każdą informację o sprawach publicznych". Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu zawiera art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 u.d.i.p dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Orzeczenia dyscyplinarne podejmowane przez organy samorządów zawodowych mają charakter informacji publicznej, podejmowane są bowiem przez podmioty wykonujące zadania (uprawnienia) publiczne wobec członków korporacji zawodowej (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r., I OSK 315/14, CBOSA). Sankcje dyscyplinarne należą do grupy środków przymusu państwowego, które mają charakter kary. Jest to więc odpowiedzialność typu karnego, ponieważ jest odpowiedzialnością za popełnienie czynu zabronionego pod groźbą kary. Jeżeli tak, to sprawowanie władzy dyscyplinarnej przez organy uczelni jest formą wykonywania władzy publicznej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 196/13, LEX 1336347).

W ocenie Sądu, w kontekście powyższych ustaleń przyjdzie stwierdzić, iż orzeczenia dyscyplinarne okręgowego sądu lekarskiego, wydawane w ramach wykonywania uprawnień publicznych przez organ samorządu zawodowego, mają charakter informacji publicznej. Odnosząc się zaś do powołanego przez organ przepisu art. 156 k.p.k. wyjaśnić należy, że przepis ten ustanawia zasady udostępniania akt sprawy sądowej oraz akt postępowania przygotowawczego, sporządzania z nich odpisów, w tym wydawania kserokopii z dokumentów i uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Regulacją tego przepisu objęto kwestię dostępu do akt sprawy, jako zbioru określonych dokumentów, a nie – czego domagał się w niniejszej sprawie Skarżący – udostępnienia elementu tego zbioru.

W judykaturze wskazuje się, że przepisy k.p.k., które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w trakcie postępowania sądowego oraz postępowania przygotowawczego, wyłączają w tym zakresie uregulowania u.d.i.p. Chodzi jednak o udostępnienie określonego zbioru różnorodnych materiałów i dokumentów, które tworzą akta sprawy, a nie o dostęp do zawartej w tym zbiorze informacji publicznej, czy też konkretnie oznaczonego dokumentu (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2078/16, CBOSA). Dokumenty te są więc pewną częścią swoistych akt administracyjnych a także akt sądowych w jednym, sądowego organu samorządu zawodowego lekarzy (zob. wyrok WSA w Warszawie 29 października 2018 r., sygn. akt: II SAB/Wa 451/18, CBOSA). Żądanie Skarżącego w zakresie punktu 1 wniosku odnosiło się do udostępnienia konkretnych dokumentów - orzeczeń, a nie całości akt sprawy, a więc powoływanie się przez organ na art. 156 k.p.k. było nieuzasadnione. Jeżeli zatem przedmiotowe dokumenty stanowią informację publiczną a w sprawie nie zachodzą ograniczenia określone w art. 5 u.d.i.p., to podlegają one udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p. oraz w terminie – co do zasady – nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Uzależnienie udostępnienia informacji od prawomocnego zakończenia postępowań pozbawione jest podstaw prawnych.

W zakresie pytania nr 2 nie ma sporu, że dotyczyło ono informacji publicznej. Udzielona przez organ odpowiedź z dnia 12 lipca 2023 r. realizuje żądanie Strony o udostępnienie postanowień podjętych przez OSL DIL w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2023 r. w przedmiocie rozpoznania protestów wyborczych. Pomimo tego koniecznym stało się stwierdzenie bezczynności organu także w tym zakresie.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 14 ust. 1 u.d.i.p. obowiązkiem organu jest udostępnienie informacji w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, zatem to wnioskodawca wskazuje te dwa elementy – sposób i formę udostępnienia informacji. Sposób udostępnienia należy odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, chodzi o tryb przekazania informacji, np. doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy e-PUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w siedzibie organu. Z kolei przez formę udzielenia informacji publicznej należy rozumieć postać, w jakiej wnioskodawca oczekuje jej pozyskania (por. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. wyd. III, Lex/el, art. 14). Skoro decyduje wola wnioskodawcy nie jest możliwe narzucenie mu przez adresata wniosku ani formy ani sposobu udostępnienia informacji, chyba, że zachodzą okoliczności wskazane w przepisie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., polegające na braku środków technicznych umożliwiających postępowanie zgodne z wolą wnioskującego.

W realiach rozpoznawanego sporu organ dokonał samodzielnego wyboru sposobu udostępnienia informacji publicznej, sprzecznie z wolą Skarżącego – dotyczy to zarówno odpowiedzi na pytanie nr 1 oraz nr 2 wniosku - przy czym nie wskazał na istnienie jakichkolwiek przeszkód, o których mowa w art. 14 ust. 1 ud.i.p. uniemożliwiających postulowany przez Stronę sposób udostępnienia informacji publicznej. W judykaturze konsekwentnie wyraźny jest pogląd negujący przyjęcie, że odpowiedź podmiotu zobowiązanego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wysłana na inny adres niż wskazany przez podmiot informacyjnie zainteresowany wywołuje określony skutek prawny i tym samym uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności. Każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zostać załatwiony w odpowiedni sposób - bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź odmowę ich udzielenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2018 r. sygn. I OSK 2634/17, z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 67/19 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Bd 73/22 orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Pomijając żądanie Strony zawarte we wniosku z dnia 6 lipca 2023 r. o doręczenie w formie elektronicznej na podany adres e-mail lub adres ePUAP organ udzielił odpowiedzi wyłącznie za pośrednictwem operatora pocztowego, co sam potwierdza - a zatem niezgodnie ze wskazanym przez Stronę sposobem. Tym samym rzeczony wniosek Skarżącego nie został załatwiony w sposób i formie zgodnej z wnioskiem, do czego organ zobowiązuje art. 14 u.d.i.p. Jednocześnie organ nie wykazał, aby nie dysponował narzędziami pozwalającymi na udzielenie odpowiedzi w sposób i formie zgodnej z wnioskiem. Okoliczność ta, w powiązaniu ze wskazanymi wcześniej nieprawidłowościami skutkuje stwierdzeniem bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z dnia 6 lipca 2023 r., o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Stąd też należało zobowiązać organ do rozpoznania wniosku Skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji wyroku). Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważącego traktowania Strony. Organ zareagował na wniosek z dnia 6 lipca 2023 r. Jednakże stanowisko organu - z powodów, o których była już mowa wyżej - nie zasługuje na aprobatę Sądu .

O kosztach w postaci uiszczonego przez Stronę wpisu w wysokości 100,00 zł orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.