Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 486/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji

SENTENCJA

Dnia 14 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 roku na rozprawie sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni [...]" w C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 24 stycznia 2023 roku, znak: WS-VI.7570.1.119.2022.MK w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej Gminnej Spółdzielni [...] w C. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 24 stycznia 2023 roku, znak: WS-VI.7570.1.119.2022.MK, uchylająca decyzję Starosty Krakowskiego z 7 października 2022 r. znak: GN.III.683.3.299a.2022.MA i umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za rozbiórkę budynku handlowo-usługowego znajdującego się na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0100 ha, obr. D. S., jedn. ewid. C. wskutek wydania przez Starostę Krakowskiego decyzji nr 10.2019 z 10 września 2019 r. znak: AB.V.6740.7.3.2019.MMR o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 2182K klasy Z w miejscowościach: D. S. i W., gmina C. " ("ZRID").

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

Decyzją nr 10.2019 z 10 września 2019 r. znak: AB.V.6740.7.3.2019.MMR Starosta Krakowski zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 2182K klasy Z w miejscowościach: D. S. i W., gmina C. " – dalej też jako "ZRID".

Orzekając w ww. sposób organ I instancji wskazał, że postępowanie w ww. sprawie zostało wszczęte z urzędu - w związku z ww. decyzją ZRID, która przewiduje m.in., obowiązek rozbiórki budynku handlowo-usługowego znajdującego na terenie nieruchomości należącej do ww. Spółdzielni, orzeczony w oparciu o regulację art. 11f ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ("specustawa drogowa" ).

Z poczynionych w sprawie ustaleń (pismo Zarządu Dróg Powiatu Krakowskiego z 22 sierpnia 2022 r.) wynika, że inwestycja objęta decyzją Starosty Krakowskiego nr 10.2019 z 10 września 2019 r. nie została zrealizowana, a budynek handlowo-usługowy znajdujący się na działce nr [...] nie został rozebrany.

W związku z powyższym, skoro z treści znajdującego w tego rodzaju sprawach odpowiednie zastosowanie art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n.") wynika, że roszczenie odszkodowawcze powstaje w momencie, gdy nastąpiła określona czynność (tu: rozbiórka budynku handlowo-usługowego), to obecnie nie ma możliwości ustalenia odszkodowania za szkody powstałe wskutek wydania decyzji ZRID.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła G. S. "S. C." z siedzibą w C., reprezentowana przez radcę prawnego J. P., zarzucając jej naruszenie: art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która nie uwzględnia słusznego interesu strony i w żaden sposób nie odnosi się do wniosku strony o przejęcie nieruchomości i wypłatę odszkodowania na podstawie specustawy drogowej; art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; art. 7 i 8 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i niewzięcie pod uwagę, że żaden przepis prawa nie upoważnia do zajęcia nieruchomości bez wypłaty odszkodowania; art. 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności i faktyczne wywłaszczenie bez ustalenia słusznego wynagrodzenia; art. 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji RP poprzez potraktowanie Spółdzielni w sposób znacznie mniej korzystny w stosunku do innych obywateli, którzy zapewne otrzymali już odszkodowanie z tytułu zajęcia ich nieruchomości pod drogę, co zaś stoi w sprzeczności z zasadami praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz równego traktowania; art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 pkt 6 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji logicznych argumentów, będących odpowiedzią na wniosek strony o 0 przejęcie nieruchomości i wypłatę słusznego odszkodowania; art. 12 ust. 4g specustawy drogowej poprzez niewydanie w terminie 60 dni decyzji ustalającej wysokość odszkodowania należnego Spółdzielni; art. 12 ust. 5a specustawy drogowej poprzez niewypłacenie zaliczki w wysokości 70 % odszkodowania pomimo wniosku złożonego przez Spółdzielnię.

W oparciu o powyższe zarzuty odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przejęcie nieruchomości oraz ustalenie i wypłatę słusznego odszkodowania.

Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 24 stycznia 2023 roku, znak: WS-VI.7570.1.119.2022.MK uchylił decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 7 października 2022 r. w całości i umorzył w całości postępowanie przed organem pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Decyzją nr 10.2019 z 10 września 2019 r. znak: AB.V.6740.7.3.2019.MMR Starosta Krakowski zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 2182K klasy Z w miejscowościach: D. S. i W., gmina C. ".

Podkreślić w tym miejscu należy, że ww. decyzja, jakkolwiek obejmuje m.in. nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0100 ha, poł. w obr. D. , jedn. ewid. C. , stanowiącej własność odwołującej się, Spółdzielnia S. w C. to jednak powyższa działka nie znalazła się w obszarze przeznaczonym pod samą drogę, lecz w treści ww. decyzji ustalono ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości polegające na obowiązku rozbiórki znajdującego na jej terenie budynku handlowo-usługowego.

Podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. c), lit. i) oraz lit. j) specustawy drogowej, które stanowią, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, określa ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h, jak również zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h.

Zgodnie z art. 11 f ust. 2 specustawy drogowej, do ograniczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. i, przepisy art. 124 ust. 4-7 i art. 124a u.g.n. stosuje się odpowiednio.

Natomiast stosownie do treści art. 124 ust. 4-7 u.g.n., na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 (ust. 4). Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości (ust. 5). Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio (ust. 6). Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki (ust. 7).

Zgodnie zaś z art. 128 ust. 4 u.g.n., odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.

Ponadto zgodnie z art. 129 ust. 5 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: 1) w przypadkach, o których mowa wart. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126; 2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości; 3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie (ust. 3).

Z ustaleń organu I instancji wynika, że prace związane z realizacją inwestycji wskazanej w decyzji nr 10.2019 Starosty Krakowskiego z 10 września 2019 r. znak: AB.V.6740.7.3.2019.MMR nie zostały przeprowadzone.

Mając powyższe na uwadze zwrócić należy uwagę na stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1644/14, w którym wskazano, że: "Zgodnie z art. 128 ust. 4, do którego przepis art. 124 ust. 4 odsyła, odszkodowanie przysługuje (również) za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Przewidziane tym przepisem odszkodowanie ma rekompensować realne szkody powstałe wskutek realizacji nadanego decyzją uprawnienie do ingerencji w cudzą własność. Z natury rzeczy więc odszkodowanie to nie może być ustalone już w decyzji nadającej takie uprawnienie. Decyzja o ustaleniu odszkodowania w tym wypadku wydawana jest odrębnie, po ziszczeniu się przesłanek określonych przepisem art. 124 ust. 4 ugn (wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r. I OSK 1389/06)".

W kontekście zarzutów odwołania należy zatem podkreślić, że w omawianej sytuacji nie znajduje zastosowania regulacja art. 12 ust. 4g specustawy drogowej, nakazującego wydanie decyzji odszkodowawczej w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. W przedmiotowej sprawie Wojewoda Małopolski nie dopatrzył się także naruszenia przez organ I instancji zasad równości wobec prawa, praworządności, czy też pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Nie sposób bowiem porównywać sytuacji podmiotów pozbawionych własności nieruchomości przeznaczonych pod realizację inwestycji drogowej oraz osób, których prawo zostało ograniczone (abstrahując od faktu, że omawiany zarzut ma charakter przypuszczenia strony).

W związku z powyższym, wobec faktu, iż ww. inwestycja nie została zrealizowana na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0100 ha, obr. D. jedn. ewid. C. stwierdzić należy brak podstaw do wydania rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie odszkodowania z ww. tytułu w trybie art. 128 ust. 4 u.g.n. w związku z art. 11f ust. 2 specustawy drogowej.

Ponadto organ wskazał, że roszczenie o odszkodowanie za ewentualne straty oraz zmniejszenie się wartości przedmiotowej nieruchomości z tytułu faktycznego jej zajęcia i realizacji obowiązków wynikających z decyzji ZRID, przysługiwać będzie dopiero w następstwie wykonania inwestycji objętej zezwoleniem. Tym samym stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji uznać należy za co do zasady prawidłowe, niemniej w omawianej sprawie nie dawało to podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie (na marginesie należy zauważyć, że w sentencji zaskarżonej decyzji nie wskazano adresata rozstrzygnięcia, co najprawdopodobniej było skutkiem wszczęcia postępowania w tej sprawie z urzędu, pomimo że w aktach sprawy znajduje się wniosek Spółdzielni o ustalenie odszkodowania).

Z powyższych względów postępowanie wszczęte przez organ I instancji było bezprzedmiotowe.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego zachodzi w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 11 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1483).

W sytuacji, gdy roszczenie o odszkodowanie jeszcze nie powstało (nie jest możliwe określenie jego rzeczywistego zakresu), zachodzi oczywisty brak podstawy prawnej i faktycznej do merytorycznego załatwienia sprawy, bowiem stan ten nie odpowiada hipotezie normy wynikającej z regulacji art. 11f ust. 2 specustawy drogowej w związku art. 124 ust. 4 u.g.n.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania należy wyjaśnić, że Starosta Krakowski ani Wojewoda Małopolski nie są uprawnieni do orzekania w przedmiocie "przejęcia" nieruchomości, bowiem jest to kwestia związana z realizacją uprawnień i obowiązków określonych decyzją ZRID (realizacji inwestycji drogowej), a zatem pozostaje poza zakresem sprawy odszkodowawczej.

Podobnie poza zakresem omawianej sprawy pozostają podniesione przez odwołującą się kwestie braku możliwości wynajmowania nieruchomości osobom trzecim (ewentualne straty z tym związane można rozpatrywać na gruncie prawa cywilnego), opłacania podatku od nieruchomości, jak również wypłacenia zaliczki, o której mowa w art. 12 ust. 5a specustawy drogowej, która następuje w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie decyzji organu I instancji ustalającej wysokość odszkodowania.

Skargę na powyższą decyzję wniosła G. S. S. C. w C. reprezentowana przez radcę prawnego J. P., podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która nie uwzględnia słusznego interesu Strony i w żaden sposób nie odnosi się do wniosku Strony o przejęcie nieruchomości i wypłatę odszkodowania oraz błędne przypisanie kwalifikacji prawnej do wniosku strony, a także z uwagi na błędne stwierdzenie, że roszczenie o odszkodowanie jest przedwczesne i niemożliwe do wyliczenie a także nie uwzględnienie szkody powstałej wskutek nieprzejęcia nieruchomości celem wykonania decyzji zezwalającej na budowę drogi.

2. art. 124 ust. 4-7 i art. 124a ugn, art. 128 ust. 4 ugn oraz art. 11 f ust. 2 specustawy drogowej poprzez nieprawidłowe zastosowanie w stosunku do przedmiotowej sprawy

3. art. 12 ust. 4g specustawy drogowej poprzez stwierdzenie, że nie znajduje zastosowania

4. art. 12 ust. 5a specustawy drogowej poprzez niezastosowanie

5. art. 105 § 1 kpa poprzez uznanie braku podstaw merytorycznych załatwienia sprawy i umorzenie postępowania w całości

Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Skarga podlega uwzględnieniu.

Przedmiotem skargi jest decyzja umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za rozbiórkę budynku handlowo-usługowego wskutek wydania przez Starostę Krakowskiego decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w oparciu o zapisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 162 – dalej jako "uZRID").

W myśl ogólnych zasad postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." Organ administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - art. 77 § 1 K.p.a. - i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona - art. 80 K.p.a.

Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że została wydana decyzją nr 10.2019 z 10 września 2019 r. znak: AB.V.6740.7.3.2019.MMR Starosty Krakowskiego, którą zezwolono na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 2182K klasy Z w miejscowościach: D. S. i W., gmina C. ".

Jak wynika dalej w ustaleń faktycznych organów inwestycja objęta wskazaną decyzją nie została zrealizowana.

Ponadto – jak wskazał Wojewoda – wskazana decyzja, jakkolwiek obejmuje m.in. nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0100 ha, poł. w obr. D. , jedn. ewid. C. , stanowiącej własność odwołującej się, G. S. "S. C." z siedzibą w C., to jednak powyższa działka nie znalazła się w obszarze przeznaczonym pod samą drogę, lecz w treści ww. decyzji ustalono ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości polegające na obowiązku rozbiórki znajdującego na jej terenie budynku handlowo-usługowego.

To z konsekwencji oznacza, że zgodnie z art. 11f ust. 2 uZRID, do ograniczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 8 lit. i) uZRID, przepisy art. 124 ust. 4-7 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899 ze zm. – dalej jako "u.g.n.") stosuje się odpowiednio.

Jednocześnie nie ma zastosowania na gruncie niniejszej sprawy art. 12 ust. 4g uZRID, zgodnie z którym jeżeli decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Powyższe stanowisko Wojewody nie jest uzasadnione.

Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że jakkolwiek trafnie Wojewoda wskazał, że nieruchomość gruntowa oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,0100 ha, poł. w obr. D. , jedn. ewid. C. , stanowiąca własność Skarżacej G. S. "S. C." z siedzibą w C., nie znalazła się w obszarze przeznaczonym pod samą drogę, to jednak wbrew stanowisku organu w obszarze przeznaczonym pod samą drogę, znalazł się budynek handlowo-usługowy.

Analiza mapy ewidencji gruntów (por. k. 49 a.a.) oraz fragmentu mapy do celów projektowych (por. k. 19 a.a.) pozwala na ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że budynek handlowo-usługowy, jakkolwiek w zasadniczej części jest zlokalizowany na działce nr [...], która nie znalazła się w obszarze przeznaczonym pod samą drogę, to jednakże w pewnej części budynek ten wykracza poza obręb działki nr [...] i częściowo zajmuje działkę nr [...] – to jest działkę drogową.

W związku z tym wadliwe są ustalenia faktyczne organów, które przyjmowały, że zarówno cała działka nr [...] jak i budynek handlowo-usługowy zlokalizowany na tej działce nie znajdują się w obszarze przeznaczonym pod samą drogę.

To z kolei oznacza, że dalsze ustalenia organów oraz analiza przepisów zostały odniesione do wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Owo naruszenie miało przy tym podstawowe znaczenie, albowiem całkowicie zdeterminowało kierunek ostatecznego załatwienia sprawy.

Powyższe wadliwe ustalenie zasadniczych i istotnych okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W związku z tym na tym etapie, jako przedwczesne należy potraktować dalsze podniesione w skardze zarzuty.

Ponownie rozpatrując sprawę organy wezmą pod uwagę powyższe okoliczności i przyjmą, że budynek handlowo-usługowy, jakkolwiek w zasadniczej części jest zlokalizowany na działce nr [...], która nie znalazła się w obszarze przeznaczonym pod samą drogę, to jednakże w pewnej części budynek ten wykracza poza obręb działki nr [...] i częściowo zajmuje działkę nr [...] – to jest działkę drogową (por. decyzję Starosty Krakowskiego nr 10.2019 z dnia 10 września 2019 r. znak: AB.V.6740.7.3.2019.MMR). Z tej perspektywy organy ocenią zasadność złożonego wniosku i wydadzą stosowną decyzję.

Ze względu na powyższe zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. podlega uchyleniu.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Na zasądzone koszty postępowania w wysokości 697 zł składa się uiszczony przez Skarżącą wpis w wysokości 200 zł, ponadto kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2) w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2146 ze zm.).