Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 115/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 33, art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na bezczynność Wójta Gminy K. w sprawie [...] w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej Telefonii Komórkowej [...] I. zobowiązuje Wójta Gminy K. do wydania w terminie jednego miesiąca aktu administracyjnego stwierdzając jednocześnie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w W. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

"A" sp. z o.o. z siedzibą w W. 30 listopada 2009 r. wystąpiła do Wójta Gminy K. z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w miejscowości K. na działce nr [...] w gminie K..

Pismem z 25 stycznia 2010 r. organ wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych pisma, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W zakreślonym terminie inwestor uzupełnił wniosek.

Wójt Gminy K. pismem z 19 marca 2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania.

W dniu 9 grudnia 2010 r. organ wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji.

Na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 9 lutego 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi l instancji. Organ II instancji wskazał między innymi, iż "...decyzja powinna zawierać określenie oddziaływania inwestycji na środowisko, w szczególności negatywnego, skoro niewątpliwie planowane przedsięwzięcie należy do inwestycji emitujących pola elektromagnetyczne oddziaływujące na środowisko, w tym na zdrowie ludzi i jego realizacja przewidziana jest w sąsiedztwie m.in. z działką nr [...] stanowiącą własność Odwołujących się. Co ważne, Strony wskazują na pobliskie względem terenu inwestycji i zabudowy mieszkaniowej usytuowanie dwóch innych inwestycji tego samego rodzaju, zatem po weryfikacji tych okoliczności wyjaśnieniu powinna podlegać kwestia wzajemnej zależności i stopnia oddziaływania istniejących i nowoprojektowanego obiektu na otoczenie."

Skarga na ww. decyzję została prawomocnie oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 20 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 759/11.

Ponownie prowadząc postępowanie organ pismem z 24 listopada 2011 r. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez m. in. "przedłożenie odpowiedniej aktualnej dokumentacji kwalifikacji przedsięwzięcia wpływu planowanej inwestycji na środowisko w tym negatywnego oddziaływania inwestycji emitujących pola elektromagnetyczne oddziaływujące na środowisko oraz na zdrowie ludzi w związku z tym, że planowana inwestycja znajduje się w sąsiedztwie dwóch innych inwestycji tego samego rodzaju, celem właściwego ustalenia i określenia stron postępowania".

Następnie, Wójt Gminy K. 15 grudnia 2011 r., wskazując na nie uzupełnienie w całości braków wniosku, gdyż strona nie przedłożyła kwalifikacji przedsięwzięcia wpływu planowanej inwestycji na środowisko zawierającej "zależności i stopnia oddziaływania istniejących i nowoprojektowanego obiektu na otoczenie", wydał zawiadomienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji

"A" sp. z o.o. w W. złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie. Organ uznał je za nieuzasadnione.

Pismem z 13 czerwca 2012 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w opisanej wyżej sprawie. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie :

* art. 64 § 2 kpa poprzez zastosowanie, w sytuacji, gdy nie zaistniały w stanie faktycznym sprawy przesłanki zastosowania wspomnianej normy prawnej, a także poprzez zastosowanie go w sytuacji skutecznego wszczęcia postępowania na etapie uzupełniania materiału dowodowego w sprawie, w fazie merytorycznego rozpoznania wniosku;

* art. 12 kpa poprzez nie działanie w sprawie wnikliwie i szybko;

* art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 8 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a co za tym idzie nie rozpatrzenie i nie ocenienie sprawy na podstawie całego materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego jej wyjaśnienia, zwłaszcza nie wyjaśnienie na mocy jakiego przepisu postawiono Inwestorowi wymóg dostarczenia kwalifikacji przedsięwzięcia obejmującej kwestię wzajemnej zależności i stopnia oddziaływania istniejących i nowoprojektowanej inwestycji oraz nie uwzględnienie wyjaśnień skarżącej popartej obowiązującymi przepisami i orzecznictwem sądów, a tym samym działanie niemogące się w żaden sposób przyczyniać do pogłębiania zaufania do władzy publicznej;

* art. 107 § 3 kpa poprzez nie wskazanie w przedmiotowej sprawie właściwej podstawy prawnej oraz stosownych dowodów na poparcie słuszności postawionego wymogu dostarczenia kwalifikacji przedsięwzięcia obejmującej kwestię wzajemnej zależności i stopnia oddziaływania istniejących i nowoprojektowanego obiektu, a jedynie wskazując pobieżnie, że skoro planowany obiekt będzie znajdował się w sąsiedztwie dwóch istniejących tego samego rodzaju

- art. 6 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez nie działanie w postępowaniu administracyjnym przez organ l instancji na podstawie i w granicach prawa;

- normy art. 35 § 1 i 3 kpa poprzez nie załatwienie sprawy, w sytuacji, gdy od momentu doręczenia Wójtowi Gminy K. wniosku w tym względzie upłynęło prawie 2 lata i 7 miesięcy;

* art. 72 ust. 1 pkt. 3) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz.U. Z 2008 r. Nr 199 póz. 1227 ze zm.), poprzez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, iż wzmiankowany przepis jest wystarczający do postawienia wymogu skarżącej dostarczenia kwalifikacji przedsięwzięcia obejmującej kwestię wzajemnej zależności i stopnia oddziaływania istniejących i nowoprojektowanego obiektu, podczas gdy nie pozostawia on miejsca na dowolność interpretacji, w jakich przypadkach powinien on znaleźć zastosowanie,

* § 2 ust. 1 pkt. 7) oraz § 3 ust. 1 pkt. 8) w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), z uwagi na błędną wykładnię tych norm i wadliwą subsumcję skutkującą m.in. przyjęciem, iż należy dokonać oceny kumulowania się pól elektromagnetycznych, podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym nie ma podstawy prawnej ku temu.

Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Wójta Gminy K. do niezwłocznego, nie później niż w terminie 30 dni, podjęcia czynności w sprawie wszczętej wnioskiem "A" sp. z o.o. z 30 listopada 2009 roku prowadzonej pod znakiem: [...] w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]; stwierdzenie, że bezczynność w prowadzeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zwrot od Wójta Gminy K. kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż powołanie się przez organ administracyjny na treść art. 64 § 2 kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Nie może też być stosowany na etapie uzupełniania materiału dowodowego w sprawie, gdyż ten etap wkracza już w fazę merytoryczną rozpoznania wniosku. Ponadto nawet gdyby przyjąć czysto hipotetycznie, iż 64 § 2 kpa mógłby mieć zastosowanie w stanie faktycznym sprawy trzeba zauważyć, iż brak podstaw do stosowania trybu wynikającego z art. 64 § 2 kpa wynika z faktu, iż wniosek "A" nie zawierał braków, o których mowa w omawianej normie prawnej. Co powinno zawierać podanie, w tym wypadku w postaci wniosku wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oprócz określenia żądania, podpisu, oraz adresu strony, wskazuje treść art. 52 ust. 2 pkt. 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek Spółki w tym zakresie czynił zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, w tym dokumenty przedłożone przez Spółkę zawierały dane charakteryzujące wpływ planowanej do realizacji inwestycji na środowisko a wezwania kierowane do Spółki zawierało w swej treści żądania uzupełnienia o przedłożenie dokumentu nieprzewidzianego prze przepisy prawa, gdyż przytoczony przepis nie wymaga, aby wnioskodawca przedkładał kwalifikację przedsięwzięcia w zakresie wpływu planowanej inwestycji na środowisko zawierającej "zależności i stopień oddziaływania istniejących i nowoprojektowanego obiektu na otoczenie" tylko wymaga przedłożenia danych charakteryzujące wpływ planowanej do realizacji inwestycji na środowisko a takie dane Spółka organowi l instancji przedłożyła. Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż Wójt Gminy K. pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku skarżącej, gdyż nawet jakby uznać niniejszą sprawę za szczególnie skomplikowaną winna być ona załatwiona nie później niż wciągu 32 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

W ocenie strony skarżącej, wezwanie Spółki do przedłożenia opracowania w takim kształcie, a następnie pozostawienie przedmiotowej sprawy bez rozpoznania pozbawione było podstaw prawnych. Na gruncie aktualnie obowiązującego rozporządzenia nie ma podstaw prawnych do dokonywania badania wzajemnego oddziaływania inwestycji będących ze sobą w sąsiedztwie czyli inaczej rzecz ujmując sumowania się oddziaływań projektowanej stacji bazowej w związku z istniejącymi już w jej sąsiedztwie innych stacji bazowych.

Strona skarżąca wskazała, iż zgodnie bowiem z treścią § 2 ust. 1 pkt. 7) lub § 3 ust. 1 pkt. 8) rozporządzenia przesądzająca jest w tym względzie "równoważna moc promieniowania izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny" - a nie "zespołu anten". Parametry, które determinują kwestię zakwalifikowania danej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, do których zalicza się stacje bazowe telefonii komórkowej tj. równoważna moc promieniowana izotropowo oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania określane są wyłącznie dla danej, pojedynczej anteny, przy czym ustawodawca w wyraźnie doprecyzował, iż równoważną moc promieniowaną izotropowa wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Powyższe oznacza, iż nie ma uzasadnienia dokonywanie sumowania czy kumulacji stopnia oddziaływania pola elektromagnetycznego kilku anten danej stacji bazowej czy też anten planowanej stacji z antenami innych znajdujących się w pobliżu stacji bazowych (nawet gdyby znajdowały się na obszarze tego samego zakładu lub obiektu), gdyż takowe parametry zostały normatywnie określone wyłącznie dla pojedynczej anteny i brak jest analogicznych parametrów dla łącznie większej ilości anten.

Ponadto nawet gdyby czysto hipotetycznie, wbrew wskazanym przepisom rozporządzenia przyjąć, iż miałby w sprawie zastosowanie § 3 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie, z którym: "Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia (...) 3) nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z, parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1", to, aby móc zastosować omawianą normę prawną muszą zostać spełnione łącznie dodatkowe warunki, tj.: występują przedsięwzięcia tego samego rodzaju i przedsięwzięcia te położone są na terenie jednego zakładu lub obiektu.

Odnosząc treść powyższych uregulowań prawnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy strona skarżąca zauważyła, iż nie zostały w nim spełnione przesłanki warunkujące zastosowanie normy § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia, gdyż w niniejszej sprawie w ogóle nic mamy do czynienia z sytuacją występowania przedsięwzięć tego samego rodzaju na terenie jednego zakładu czy obiektu. Poza tym, jak wskazano powyżej w odniesieniu do instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, do których zalicza się przedmiotowa inwestycja, równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się wyłącznie dla pojedynczej anteny, a tym samym przy tego rodzaju przedsięwzięciach i tak nie byłoby prawnej możliwości stosowania normy § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia, a tym samym dokonywania oceny ewentualnej kumulacji pól elektromagnetycznych.

Analogiczna sytuacja miała miejsce na gruncie poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 roku nr 257 póz. 2573 ze zm.), zgodnie, z którym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznaczało się wyłącznie dla pojedynczej anteny a ewentualne kumulowanie dotyczyło tylko przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych (§ 4 ww. rozporządzenia). Kwestii, czy wymagane jest dla realizacji danego przedsięwzięcia uzyskanie decyzji środowiskowej nie normuje art. 72 ust. 1 pkt. 3) ustawy, a art. 71 ust. 2 tej ustawy stosowany w związku z przepisami rozporządzenia. Z samej mocy treści normy art. 72 ust. 1 pkt. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie wynika każdorazowy obowiązek inwestora o aplikowanie o wydanie decyzji środowiskowej przed aplikacją o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Strona skarżąca podkreśliła, iż dokument pn.: Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z, 2010 roku, Nr 213, póz. 1397), znajdujący się w materiale dowodowym niniejszej sprawy poświadcza, iż parametry anten planowanego przedsięwzięcia "A" Sp. o.o. nie będą spełniać wymogów określonych w § 2 ust. 1 pkt. 7) rozporządzenia, jak również wyartykułowanych w § 3 ust. 1 pkt. 8) rozporządzenia, a przesądzających o konieczności lub potencjalnej możliwości wymagania sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym decydujących o konieczności czy też możliwości nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro parametry planowanej inwestycji w ogóle nie kwalifikują jej do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nie jest w ogóle wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, a następnie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem tylko dla w/w przedsięwzięć ustawodawca przewidział konieczność czy też możliwość przeprowadzenie ich procedury. Z przedłożonej kwalifikacji przedsięwzięcia wynika również, że w zakresie przewidywanego oddziaływania na środowisko planowana inwestycja nie będzie przyczyną zanieczyszczenia powietrza, zużycia wody, odprowadzania ścieków, a więc zanieczyszczenia gleby w obszarze jej lokalizacji. Stacja nie będzie wpływać ujemnie na świat roślinny i zwierzęcy z uwagi na niewielką powierzchnie inwestycji oraz lokalny zasięg występowania pola elektromagnetycznego.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy w K. wniosło o oddalenie skargi, wskazując, że wzywając inwestora do uzupełnienia braków skargi wypełniał zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i wyroku WSA z dnia 30 czerwca 2011 r., znak: II SA/Kr 759/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sady obejmuje także orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w sprawach decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służyły zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wyżej wymienione alty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego (art. 3 §1 i 2 pkt. 1 - 4 i 8 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związanym granicami skargi.

Skarga jest zasadna.

Przepis art. 12 kpa ustanawia ogólną zasadę szybkości i prostoty postępowania administracyjnego, z której wynika obowiązek szybkiego, a zarazem wnikliwego działania w sprawie oraz działania zgodnego z ekonomiką procesową (Robert Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.K. Beck 2005, s. 60). Zasadę tę powtarza i precyzuje przepis art. 35 kpa. W paragrafie 1 tego przepisu unormowana jest generalna reguła dla załatwiania spraw administracyjnych bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z § 2 ab initio niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania. Zgodnie z § 3 załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś sprawy w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie natomiast z § 5 do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 10 4 a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że terminy te zostały wielokrotnie przekroczone przez organ l instancji, skoro wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w miejscowości K. na działce nr [...] w gminie K. wpłynął do organu 30 listopada 2009 r. a pismo Wójta Gm. K. o uzupełnienie braków formalnych wniosku pochodzi z 25 stycznia 2010 r., co oznacza, że organ zareagował po raz pierwszy niemal po upływie 2 miesięcy.

Należy przy tym zauważyć - uwzględniając cały przebieg postępowania w sprawie, w tym postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta G. K. z 9. 12. 2010 r., zainicjowane odwołaniem wniesionym przez D. W., K. W. i A. W. oraz postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane skargą inwestora od decyzji SKO w [...] z 9. 02. 2011 r. uchylającej ww. decyzję Wójta z 9. 12. 2010 r. - zakończone wyrokiem WSA w Krakowie z 30 czerwca 2011 sygn. akt II SA/Kr 759/11 oddalającym skargę - że kluczowy dla oceny czy w sprawie doszło do bezczynności organu jest fakt, iż po ponownym wpłynięciu akt przedmiotowej sprawy do organu l instancji tj. w dniu 17 listopada 2011 r. przedmiotowe postępowanie było prowadzone z naruszeniem terminów wymaganych ww. przepisem art. 35 § 3 kpa.

Jak wynika z przedłożonych akt sprawy organ l instancji po otrzymaniu akt administracyjnych w dniu 17 listopada 2011 r. prowadził postępowanie i nie zakończył do dnia niniejszej rozprawy postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął czynności wymaganej przez prawo.

Przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służyły stronie skarżącej przed organem właściwym w sprawie. W razie skargi na niewydajnie decyzji w ustawowo określonym terminie, służy stronie w postępowaniu administracyjnym, zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zgodnie z art. 37 § 1 kpa.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w niniejszej sprawie po otrzymaniu akt administracyjnych sprawy Wójt Gminy K. w dniu 17 listopada 2011 r. wezwał pismem z 24 listopada 2011 inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni, natomiast po upływie tego terminu pismem z 15 grudnia 2011 r. zawiadomił go o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania ze względu na niewykonanie w pełni nałożonego w trybie art. 64 § 2 obowiązku, w szczególności poprzez niewyjaśnienie kwestii wzajemnej zależności i wzajemnego oddziaływania planowanej i już istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej w terenie planowanej inwestycji.

Strona skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność organu l instancji złożyła w dniu 9 stycznia 2012 r. wymagane dyspozycją art. 37 § 1 kpa zażalenie do SKO w [...] na niezałatwienie sprawy w terminie, poprzez co wypełniła wymagania art. 37 § 1 kpa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, iż są one zasadne w szczególności w zakresie kwestionowania zastosowanego przez organ l instancji trybu z art.64 § 1 kpa, który odnosi się do braków formalnych, uzupełnianych przed wszczęciem postępowania. Przede wszystkim jednak trzeba zauważyć, że w sytuacji gdy inwestor w ocenie organu nie przedstawił wymaganych dokumentów , w tym żądanych opinii lub ich uzupełnień, organ l instancji powinien podjąć rozstrzygnięcie merytoryczne, a nie podejmując takiego rozstrzygnięcia w terminie z art. 35 §1 i nie stosując dyspozycji z art. 36 kpa pozostawał w bezczynności. Nie można bowiem pozostawić bez rozpoznania postępowania, które zostało już prawidłowo wszczęte. Należy dodać, że Sąd nie oceniał zasadności wezwania inwestora tj. "A’ sp. z o.o. z siedzibą w W. z 24 listopada 2011 r. do usunięcie braków formalnych wniosku złożonego w dniu 30 listopada 2009 r.

Na koniec należy wskazać, że w ocenie Sądu bezczynność Wójta Gminy K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ze względu na skomplikowany charakter sprawy w zakresie jej uregulowania przepisami prawa ochrony środowiska.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.