Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 101/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2 i 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par. 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1  art. 86
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Starosty Karkonoskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 listopada 2023 r. I. stwierdza bezczynność Starosty Karkonoskiego w załatwienia wniosku skarżącego z dnia 29 listopada 2023r.; II. stwierdza, że bezczynność , o której mowa w pkt I wyroku, nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Starostę Karkonoskiego do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 29 listopada 2023r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy; IV. zasądza od Starosty Karkonoskiego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 29 listopada 2023 r., adresowanym do Starosty Karkonoskiego (dalej: organ, Starosta), którym E. K. (dalej: wnioskodawca, skarżący) - powołując się na przepisy art. 21 ust. 9, 11 i 12 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1526), dalej u.s.p. oraz art. 1ust.1 i art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902.), dalej u.d.i.p .- domagał się informacji o wyroku jaki zapadł w II instancji sądu pracy w sprawie kary nałożonej przez Starostę na skarbnika powiatu,

W odpowiedzi na wniosek Starosta pismem z dnia 8 grudnia 2023 r. zawiadomił wnioskodawcę , że w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, bowiem dotyczy prywatnych spraw pracownika z zakresu prawa pracy oraz stosunków między pracodawcą a pracownikiem Starostwa Powiatowego w Jeleniej Górze. Dlatego nie ma możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji.

Pismem z dnia 17 stycznia 2024 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Starosty w załatwieniu wniosku z dnia 29 listopada 2023 r. , domagając zobowiązania organu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni oraz zwrotu kosztów postępowania. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia przepisów art. 1, art. 2; art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 4a ,art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudzielenie informacji publicznej we wnioskowanym zakresie.

W motywach skargi wskazano, że skarżący jako radny powiatu karkonoskiego i jego mieszkaniec zwrócił się z zapytaniem dotyczącym wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze Wydziału Pracy, który zapadł w sprawie kary dyscyplinarnej nałożonej na skarbnika powiatu przez Starostę. Według skarżącego , sprawa ma szczególny charakter, bowiem skarbnik powiatu jest powoływany i odwoływany przez radę powiatu. Ponadto jedną z przesłanek złożenia przez Starostę wniosku o odwołanie skarbnika były zarzuty utraty zaufania, spowodowane nieprawidłowościami w jego działaniu, które ostatecznie w zakresie nałożonej kary stały się przedmiotem badania sądu pracy. W tej sytuacji pomimo, że wyrok sądu pracy bezpośrednio dotyczy skarbnika to jednocześnie odnosi się także do oceny działania Starosty, który z kolei podlega kontroli rady powiatu. Stąd sprawę należy rozpatrywać w kontekście uprawnień radnego powiatu do podejmowania działań kontrolnych, a także prawa do wglądu w określone dokumenty. Dlatego wspomniany wyrok wraz z uzasadnieniem stanowi informację publiczną dotyczącą prawidłowości działania Starosty w zakresie stosowania prawa pracy, a przez to obejmuje informację, do której uprawniony jest radny powiatu, gdyż dotyczy osób pełniących funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem tych funkcji.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie , podtrzymując dotychczasowe stanowisko ,że wniosek skarżącego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej , na co wskazuje tryb jego wniesienia. Według organu, skarżący, będący radnym powiatu, w rzeczywistości domagał się odpowiedzi na zapytanie złożone w trybie art. 21 ust. 9, 11, i 12 u.s.p., skoro pismo zatytułowane "ZAPYTANIE" wniósł do starosty za pośrednictwem przewodniczącej rady powiatu, przytaczając w nim w pierwszej kolejności ww. regulację, a dopiero później przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że przedmiot skargi pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego, co powinno skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej : p.p.s.a.

Dodatkowo Starosta podniósł , że przynależność skarbnika powiatu do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, nie stanowi o tym, że wszystkie informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań, czy też kwestie dotyczące jego zatrudnienia - są informacją publiczną. Tym samym nie można przyjąć, że podlegają one bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony prywatności. W świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Informacją publiczną nie jest natomiast treść orzeczenia sądowego, która dotyczy indywidualnego stosunku pracy skarbnika. Według zaś art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do wglądu, ale jedynie do dokumentów urzędowych, a nie prywatnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz.2492 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta , o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu , sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej: p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów.

W literaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej , którego tryb udzielania reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej . Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. – stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko , wedle którego informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.

W analizowanej sprawie nie sporu między stronami co do tego , że adresat przedmiotowego wniosku tj. Starosta Karkonoski jest organem władzy publicznej , a zatem należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Natomiast sią sporu jest kwalifikacja informacji objętej wnioskiem skarżącego z dnia 29 listopada 2023 r., a mianowicie czy wnioskowana informacja ma walor informacji publicznej i czy tym samym rzeczonym wniosek powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej . W tym miejscu wymaga wyjaśnienia ,że charakter żądanej informacji publicznej nie tylko wpływa na prawo dostępu do niej, ale również determinuje sposób rozpoznania sprawy związanej z dostępem do informacji.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p. przewiduje udostępnienie danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności treść orzeczeń sądów powszechnych , Sądu Najwyższego , sądów administracyjnych , sadów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Wypada dodać ,że od początku obowiązywania ustawy dostępowej orzecznictwo sądowoadministarcyjne konsekwentnie prezentowało ten pogląd. Ustawodawca dopiero w jednej z przeprowadzonych zmian tej ustawy, wprowadzonych art.13 ustawy z 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz.U.2014. poz.1662) uzupełnił ( z dniem 1 stycznia 2015r. ) przykładowy katalog informacji i danych podlegających reżimowi ustawy dostępowej o treść orzeczeń sądowych i trybunalskich. A zatem nie ulega żadnej wątpliwości ,że wyroki oraz postanowienia wraz z uzasadnieniami jako integralną częścią tych orzeczeń stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Wymaga jednak podkreślenia , że wyrok po jego ogłoszeniu jako dokument urzędowy może być udostępniany na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z zachowaniem ograniczeń przewidzianych w art. 5 tej ustawy. Dotyczy to również wyroku wydanego przez sąd pracy.

Należy jednak w tym miejscu wskazać, że art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. stanowi o udostępnianiu nie tylko treści, lecz także postaci dokumentów urzędowych, co oznacza, że wnioskodawca może domagać się zapoznania nie tylko z merytoryczną treścią wydanego w sprawie pracowniczej wyroku, lecz także z jego postacią, czyli papierowym nośnikiem, na którym wyrok ten został sporządzony. Informacją publiczną jest bowiem nie tylko treść dokumentu urzędowego, w tym przypadku wyroku sądu, lecz także jego postać, a więc sam nośnik informacji. Należy bowiem odróżnić informację publiczną od nośnika, na którym informacja ta została utrwalona. Nośnikiem treści zawierającej informację publiczną może być karta papieru, na której sporządzony został dokument urzędowy. W przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii orzeczenia sądu nie wystarczy zatem poinformowanie wnioskodawcy o jej treści, gdy domaga się on w istocie informacji o treści i postaci dokumentu urzędowego (vide wyrok NSA z 16 kwietnia 2010 r., I OSK 83/10, LEX nr 595563).

Z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. wynika, że przedmiotem udostępnienia jest treść dokumentów urzędowych, nie zaś dokumenty urzędowe. Jeżeli zatem celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest wydawanie dokumentów urzędowych, ale umożliwienie udostępnienia informacji, to należy uznać, że wydanie wnioskodawcy kserokopii dokumentów wyczerpuje obowiązek organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej

Nie oznacza to wcale, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest bezwzględnie zobowiązany do umożliwienia zapoznania się z wyrokiem przez jego okazanie lub przekazanie jego kserokopii lub elektronicznych skanów. Zarówno bowiem osoba wskazana jako strona postępowania jak i jej dane osobowe chronione są przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119, s. 1), dalej – RODO i ustawą z dniu 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781).

Zatem dostęp do orzeczenia powinien być spełniony, pod warunkiem zachowania w tajemnicy danych identyfikujących osoby (fizyczne) uczestniczące w postępowaniu poprzez anonimizację (wybiałkowanie) tych danych. Przy czym wnioskodawca ma prawo wyboru adresata swojego wniosku. A mianowicie może zwrócić się do organu władzy publicznej, który wydał żądane orzeczenie, jak i do podmiotu, który takie orzeczenie posiada w celu realizacji zadań wynikających z przepisów ustawy. Przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nakłada m.in. na organ władzy publicznej, będący w posiadaniu takiej informacji, a nie podmiot, który informacje wytworzył (zob. wyrok WSA w Warszawie z 5 września 2013 r., II SAB/Wa 285/13, LEX nr 1381182).

Spajając tę część rozważań stwierdzić należy ,że w prawie krajowym orzeczenie sądu powszechnego , w tym sądu pracy stanowi informację publiczną, która podlega udostępnieniu w całości lub w części jedynie do granic kolizji z przepisami, które zawierają wyłączenie dostępności albo nie podlegają udostępnieniu właśnie z tych powodów, przy czym wyraźne wskazówki ograniczające można znaleźć w treści art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. . Dlatego organ orzekający o udostępnieniu takich dokumentów każdorazowo ustala granice kolizji i wydaje rozstrzygnięcia stosowne do tych ustaleń, przy czym ochrona prywatności i danych osobowych obejmuje zatarcie takich informacji zawartych w dokumentach, które bezpośrednio ich dotyczą. W takiej sytuacji organ powinien też rozważyć, czy taka operacja nie przekreśla istoty żądania, i ewentualnie odmówić wnioskowi z tego powodu (vide wyrok WSA w Gliwicach z 15 listopada 2004 r., IV SA/Gl 664/04, LEX nr 834636).

W związku z dotychczasowymi uwagami stwierdzić należy ,że w realiach niniejszej sprawie spełniony został zarówno podmiotowy , jak i przedmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przepis art. 13 u.d.i.p. stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki , nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.. Przy czym w odniesieniu do skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę, praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć należy, że badanie zasadności skargi na bezczynność organu dokonywana jest przez sąd na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy (art. 133 p.p.s.a.).

Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek został przez skarżącego wniesiony w dniu 29 listopada 2023 r., zaś rozpoznanie tego wniosku nastąpiło pismem organu z dnia 8 grudnia 2023 r. W ocenie Sądu pismo organu z dnia 8 grudnia 2023 r. będące odpowiedzią na wniosek strony jest nieprawidłowym odniesieniem się do żądanych przez stronę informacji, zawierało bowiem błędną kwalifikację żądania wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji o konkretnym orzeczeniu sądu . Natomiast o braku bezczynności w załatwieniu sprawy nie przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez organ, nie obejmująca swym zakresem żądania wniosku.

Z przedmiotowego wniosku jednoznacznie wynika, że skarżący domagał się udostępnienia konkretnej informacji o wyroku jaki zapadł w II instancji sądu pracy w sprawie kary nałożonej przez Starostę na skarbnika powiatu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, nie obowiązuje także wówczas, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa do ochrony. Przy czym użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych. To wyrażenie obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, choćby dopiero ubiegała się o ich wypełnianie ( vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 kwietnia 2023 r. sygn. II SAB/Rz 1/23) .

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 28 września 2000 r. sygn. V KKN 171/98 (OSNKW 2001, nr 3–4, poz. 31), stwierdził, że każdy, kto podejmuje działalność publiczną, poddaje się osądowi innych osób i musi się liczyć z tym, że przedmiotem ich legitymowanego zainteresowania są także i takie okoliczności ze sfery jego życia prywatnego, które mają wpływ na wykonywanie przyjętej roli społecznej. Z tego rodzaju usprawiedliwionym zainteresowaniem opinii publicznej musi również godzić się osoba kandydująca do pełnienia funkcji publicznej (zob. wyrok TK z 21 października 1998 r., K 24/98, OTK 1998, nr 6 poz. 97; wyrok WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2005 r. sygn. II SA/WA 1009/05, LEX nr 188310).

Kolejny ustęp tj. 3 art.5 u.d.i.p. ustanawia dodatkowe gwarancje jawności postępowań toczących się przed organami państwa, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne – w zakresie tych zadań lub funkcji. Jeżeli zatem postępowanie dotyczy wskazanych w tym przepisie podmiotów i ma związek z wykonywanymi przez nie zadaniami lub sprawowaną funkcją, nie można ograniczać dostępu do informacji o rozstrzyganych i dotyczących tych kwestii sprawach ze względu na interes strony. Należy dodać, że powołany przepis przywołuje zastrzeżenia zawarte w ust. 1 i 2 art. 5 u.d.i.p. , co oznacza, iż w dalszym ciągu ochronie podlegają tajemnice chronione innymi ustawami (ust. 1), a prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy uwzględnieniu warunku, o którym mowa w art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p.

Ochrona interesu strony, która jest w tym wypadku organem władzy, osobą pełniącą funkcję publiczną lub też podmiotem wykonującym zadania publiczne, nie może być przesłanką objęcia tajemnicą informacji o toczących się z jej udziałem postępowaniach. Nad interesem strony przeważa bowiem interes społeczeństwa, które ma prawo kontrolować tok postępowania i sposób załatwienia tego rodzaju spraw.

W kontrolowanej sprawie nie ma sporu między stronami co do statusu skarbnika powiatu jako osoby pełniącej funkcję publiczną. W ślad za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2023 r. sygn. II SAB/Łd 63/23 LEX nr 3607997 powtórzyć należy ,że osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest posiadanie prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji (nie tylko w sensie procesowych rozstrzygnięć) w tej materii.

A zatem pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" odnosi się do osoby, która w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne, z wyłączeniem stanowisk usługowych i technicznych ( vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych : w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. II SAB/Go 138/23 i we Wrocławiu z dnia 12 października 2023 r. sygn. IV SA/Wr 284/23) . Innymi słowy , pojęcie pełnienia funkcji publicznej związane jest z oddziaływaniem na sprawy publiczne . Wobec tego użytego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczną należy poszukiwać na gruncie obowiązującego systemu prawa, wśród osób formalnie znajdujących się w aparacie administracyjnym państwa.

W świetle przepisów art.12 ust.3 i 37 u.s.p. skarbnik powiatu, będący głównym księgowym budżetu powiatu, jest powoływany i odwoływany na wniosek starosty przez radę powiatu, uczestniczy on w pracach zarządu powiatu oraz może uczestniczyć w obradach rady powiatu i jej komisji z głosem doradczym. W art. 48 ust.3 u.s.p. ustawodawca wprost przewidział ,że jeżeli czynność prawna może spowodować powstanie zobowiązań majątkowych po stronie powiatu , do jej skuteczności potrzebna jest kontrasygnata skarbnika powiatu lub osoby przez niego upoważnionej. W świetle powyższych unormowań ustawy samorządowej , które wskazują na pozycję skarbnika powiatu , jego rolę , zadania i obowiązki ( w tym składanie oświadczenia majątkowego w trybie art.25 ust.1 u.s.p.) nie ulega żadnej wątpliwości ,że należy przypisać mu status osoby pełniącej funkcje publiczne .

Z kolei informacja o treści orzeczenia sądowego , dotyczącego umowy o pracę zawartej przez skarbnika ze Starostą jako przewodniczącym zarządu powiatu ( art. 26 ust.2 u.s.p.) może mieć związek z warunkami wykonywania funkcji publicznych przez skarbnika i zasadniczo należy do spraw publicznych, o stanie których obywatel ma prawo być poinformowany.

W świetle wskazanych wyżej regulacji zgodzić należy się ze skarżącym , że żądane przez niego informacje maja walor informacji publicznej . Odnoszą się one bowiem do zasad funkcjonowania podmiotów , o których mowa w art.4 ust. 1 u.d.i.p. , w tym o trybie działania władz publicznych ( art. 6 ust.1 pkt 3 lit.a u.d.i.p.). Należy bowiem przyjąć ,że dane związane z wykonywanymi czynnościami służbowymi przez osobę piastująca funkcję publiczną służą jawności życia publicznego i mogły zostać udostępnione każdemu zainteresowanemu. Sprawy związane ze wspólnotą publiczną są sprawami publicznymi . Wobec tego skarżący miał prawo oczekiwać, że otrzyma informację w tym zakresie.

W realiach niniejszej sprawy należało zatem uznać, że żądanie udostępnienia zawnioskowanych danych zostało skutecznie wniesione przez podmiot informacyjnie zainteresowany , obligując tym samym organ do podjęcia stosownych działań zmierzających do jego rozpoznania.

Spajając tę część rozważań , należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dopuszczalnej formie i odnosił się do danych mających charakter informacji publicznej . Organ zobowiązany był zatem do rozpatrzenia go w trybie uregulowanym ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Wypada w tym miejscu przypomnieć ,że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 od dnia doręczenia adresatowi wniosku ( art.13 ust.1 u.d.i.p.) , przy czym dzień , w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony nie jest wliczany do 14-dniowego terminu , przewidzianego dla udzielania informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art.13 ust.1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę , o której mowa w art.13 ust.2 u.d.i.p. . A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu , w którym udostępni informację , nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku.

Oceniając więc pod takim kątem udzieloną skarżącemu na przedmiotowy wniosek odpowiedź organu z dnia 8 grudnia 2023r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że stanowi ona niewłaściwy sposób załatwienia tegoż wniosku. Wbrew stanowisku organu , żądana przez wnioskodawcę informacja – z przyczyn , o których mowa wyżej - ma walor informacji publicznej. Zgodnie z art. 86 RODO przetwarzanie danych osobowych zawartych w informacji publicznej jest legalne, jeśli odbywa się w zgodzie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej .W związku z tym ocena w takim kontekście działania organu podjętego w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia pod jego adresem - na moment rozpoznania skargi – zarzut jego bezczynności , bowiem przyjęty przez organ tryb procedowania w zakresie udostępniania żądanej informacji publicznej ocenić należy jako wadliwy .

Natomiast nie może o braku bezczynności w załatwieniu sprawy o udostępnienie informacji publicznej przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Nie do zaakceptowania jest bowiem stanowisko, że niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udzielenia informacji publicznej wyklucza zarzut jego bezczynności. Z tych względów należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2023r. , bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej prawnej formie, tj. formie przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie: udzielił żądanych informacji (czynność materialno-techniczna) bądź uznając, że informacja – z uwagi na ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej nie może być udzielona – nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia.. Natomiast zasadność zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. może być zweryfikowana dopiero na etapie ewentualnej sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej , nie zaś w momencie badania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej

Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia września 2023 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku .

Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa , gdyż zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej . Przemawia za tym fakt, że organ w sprawie nie pozostawał bierny, albowiem niezwłocznie po wpłynięciu wniosku zareagował w ustawowym terminie 14 dni pismem z dnia 8 grudnia 2023r. Wprawdzie było to działanie nieprawidłowe, to wskazywało ono jednak na to , że celem organu nie było zlekceważenie wniesionego do niego podania, lecz jego rozpoznanie. W sytuacji sporu prawnego, który został rozstrzygnięty dopiero w toku postępowania sądowego nie można zatem uznać, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku) .

Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym wyżej , z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej.