Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1035/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 1, art. 53 ust. 4: pkt 6 i pkt 9, art. 56
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1094
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 14 kwietnia 2023 r. nr SKO.415.55.1073.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. Ż. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: Kolegium, SKO, organ II instancji, organ odwoławczy) z 14 kwietnia 2023 r. nr SKO.415.55.1073.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy [...] decyzją z 22 lutego 2023 r. nr GP.6733.14.2022, działając na wniosek A. Sp. z o.o. w [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Stacja bazowa A. Sp. z o.o. nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą" na działce nr ewid. [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli: A. Ż., I. P., M. Z. i T. N., w którym zarzucili naruszenie:

1. art. 7 Konstytucji RP i art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie istniały należyte, faktyczne podstawy prawne do jej wydania oraz wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa;

2. art. 7 k.p.a., poprzez niestanie na straży praworządności i jej naruszenie, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i załatwienie sprawy w sposób naruszający interes społeczny i słuszny interes obywateli, niezałatwienie sprawy w sposób bezstronny, niezależny, zgodny z zasadą praworządności, zgodny z prawem i na podstawie prawa oraz załatwienie sprawy bez udziału prawidłowego kręgu stron;

3. art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, albowiem organ przy rozpatrywaniu sprawy nie był bezstronny, niezależny, podejmował czynności niemające faktycznej, należytej podstawy prawnej i niezgodne z prawem oraz bezpodstawnie wydał decyzję, bezkrytycznie przyjmując oświadczenia inwestora za prawdziwe, należyte i nie poddając ich stosownej analizie, weryfikacji, a ponadto nie wyznaczył nawet właściwego kręgu stron i wydał decyzję, na którą nie mogła mieć wpływu lokalna społeczność, która winna mieć charakter strony;

4. art. 12 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., poprzez niedziałanie w sprawie wnikliwie, albowiem organ nie rozpatrzył sprawy w sposób staranny, dokładny i nie był bezstronny, niezależny oraz nie stał na straży praworządności, lecz bezkrytycznie uznał za należyte i prawdziwe oświadczenia inwestora oraz załatwiając sprawę zgodnie z jego oczekiwaniami, nie wyznaczając w sprawie nawet właściwego kręgu stron i tym samym pozbawiając prawa udziału w postępowaniu wielu ludzi oraz nie analizując wszechstronnie i dokładnie całości materiału dowodowego;

5. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nierozpatrzenie sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, albowiem organ materiał dowodowy rozpatrzył w sposób niebezstronny, zależny i ewidentnie stronniczy na korzyść inwestora, uniemożliwiając wypowiedzenie się w sprawie lokalnej społeczności, która winna mieć w postępowaniu charakter strony i przyjmując za prawdziwe i należyte oświadczenia inwestora, bez kontroli ich prawdziwości; organ ponadto nie przeanalizował gruntownie materiału dowodowego sprawy i nie dostrzegł licznych braków w oświadczeniach inwestora, pobieżnie i stronniczo dla inwestora sprawdzając dokumentację, organ więc nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wydał decyzji na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a tylko dokumentacji inwestora, w rzeczywistości nie poddanej żadnej wyczerpującej kontroli i analizie;

6. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 107 § 3, 4, 5 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 2 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, albowiem organ nie był wnikliwy, dokładny, staranny, bezstronny, niezależny, nie stał na straży praworządności i prawa, nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nie rozpatrzył sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, lecz rozpatrzył sprawę w sposób stronniczy na korzyść inwestora, bezkrytycznie przyjmując za prawdziwe i słuszne jego oświadczenia, nie dokonując własnych sprawdzeń, kontroli, ustaleń w tym zakresie; w toku sprawy nie ustalono rzeczywistego stanu faktycznego oraz prawnego, gdyż przedłożona do akt dokumentacja inwestora A. sp. z o.o. jest sfałszowana, poprzez wielokrotne zaniżenie mocy EIRP anten oraz innych parametrów technicznych i środowiskowych anten, a także nie podanie wielu innych - kluczowych dla niniejszej sprawy - parametrów nadajników, nie zawarto stosownych opartych na prawdziwych danych obliczeń związanych z promieniowaniem, a ponadto w decyzji nie podano żadnych parametrów technicznych i środowiskowych anten wchodzących w skład przedmiotowej stacji bazowej; brak należytego uzasadnienia prawnego decyzji w dużej mierze z racji braku należytego ustalenia stanu faktycznego (parametry przedsięwzięcia);

7. art. 28 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i nieustalenie właściwego kręgu stron postępowania, przez co pozbawiono prawa udziału w postępowaniu szereg osób, które winny być stronami i uniemożliwiono tym osobom wypowiedzenie się w toku postępowania;

8. art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 poz. 503 ze zm.; dalej: u.p.z.p.), poprzez sporządzenie projektu decyzji przez osobę, wobec której nie potwierdzono poprzez stosowne dokumenty (np. dyplomy) posiadania kompetencji wynikających z normy prawnej zawartej w art. 50 ust. 4 u.p.z.p.;

9. art. 54 pkt 1 u.p.z.p., poprzez nieokreślenie rodzaju inwestycji, gdyż nie można za to uznać ogólnego sformułowania "Obiekty infrastruktury technicznej – telekomunikacja", nie określenie liczby, rodzajów anten i ich prawdziwych maksymalnych parametrów;

10. art. 54 pkt. 2 lit. a-d u.p.z.p., poprzez błędne określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, gdyż było to niemożliwym do dokonania poprawnie, albowiem w niniejszej sprawie brak pełnych i prawdziwych danych technicznych przedsięwzięcia, a obecne są jedynie okrojone i sfałszowane co do kluczowych parametrów jak np. moc EIRP dane; wszelkie wyliczenia przedstawione przez inwestora są tym samym nieważne, ponieważ są oparte na bezprzedmiotowych danych, bowiem przedmiotowa inwestycja będzie pracować na innych parametrach niż wskazano we wniosku z racji fałszu intelektualnego popełnionego w ramach wniosku inwestora oraz w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, poprzez nie sformułowanie odpowiednio warunków i szczegółowych zasad, lecz użycie bardzo ogólnych sformułowań, określeń typu "przepisy dotyczące projektowania i budowy stacji bazowych" czy "normy obowiązujące w tym zakresie", co nie wypełnia obowiązku określenia warunków i szczegółowych zasad; oraz w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, poprzez nie sformułowanie odpowiednio warunków i szczegółowych zasad, lecz użycie bardzo ogólnych sformułowań, określeń typu "zgodnie z warunkami podanymi przez Zakład" czy "zgodnie z wnioskiem", co nie wypełnia obowiązku określenia warunków i szczegółowych zasad; oraz w zakresie ochrony interesów osób trzecich, poprzez nie sformułowanie odpowiednio warunków i szczegółowych zasad, lecz użycie bardzo ogólnych sformułowań, określeń typu "chroniący przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie", co nie wypełnia obowiązku określenia warunków i szczegółowych zasad (nie wskazano np. o jakie promieniowanie chodzi, w jaki sposób ma się odbywać ochrona);

11. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji i merytoryczne rozpoznanie wniosku inwestora w sytuacji, gdy niemożliwym było merytoryczne rozpatrzenie wniosku, albowiem nie określono w nim zapotrzebowania inwestycji na energię elektryczną, jego rozmiaru, z wyszczególnieniem dla każdej anteny wchodzącej w skład inwestycji oraz z uwzględnieniem obciążenia telekomunikacyjnego nadajników (wówczas zużywają więcej energii);

12. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji i merytoryczne rozpoznanie wniosku inwestora w sytuacji, gdy niemożliwym było merytoryczne rozpatrzenie wniosku, albowiem nie określono w nim charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko;

13. art. 6 ust. 2 lit. a-e w zw. z art. 6 ust. 3, 4, 6, 7 i 8 konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, poprzez niepoinformowanie lokalnej społeczności na wczesnym etapie postępowania o inwestycji, treści wniosku inwestora, rodzaju możliwych decyzji mogących być podjętych przez organ, właściwym organie do rozpoznania sprawy, o całokształcie sprawy, jej stanie, prawach lokalnej społeczności, wszelkich procedurach i poprzez uniemożliwienie brania udziału w postępowaniu od początku jego biegu szerokiej liczbie ludzi, którzy winni być stroną w sprawie, wskutek czego strony nie miały wpływu na decyzję, nie mogły zapoznać się z wszelkimi informacjami o inwestycji, aktami sprawy, nie mogły brać czynnego udziału w postępowaniu.

Wobec tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z 14 kwietnia 2023 r. nr SKO.415.55.1073.2023, po rozpatrzeniu odwołania A. Ż., działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 52, art. 53, art. 54 oraz art. 56 u.p.z.p. w pkt 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej skład stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] określonej jako tiret trzecie i czwarte oraz w tym zakresie orzekło, że w skład wyżej wymienionej stacji bazowej wchodzi:

– zespól sześciu anten sektorowych zamontowanych na wysokości 47 m n.p.t., skierowanych na azymuty 20° (dwie anteny), 150° (dwie anteny) i 280° (dwie anteny) oraz pracujących w pasmach częstotliwości: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz;

– zespół pięciu anten parabolicznych zamontowanych na wysokości, skierowanych na azymut oraz pracujących w pasmach częstotliwości odpowiednio: 1) 44,4 m n.p.t., 58°, 23 GHz, 2) 45 m n.p.t., 172°, 80 GHz, 3) 44,4 m n.p.t., 263°, 23 GHz, 4) 45 m n.p.t., 309°, 32 GHz, 5) 45 m n.p.t., 356°, 80 GHz

w pkt 2 w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji, Kolegium wskazało, że jak wynika ze złożonego wniosku oraz dołączonych do niego załączników, planowana inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się z wieży stalowej o wysokości 49,95 m n.p.t., na której na wysokości 47 m n.p.t. ma być zainstalowanych 6 sztuk anten 7 sektorowych (po dwie na azymutach 20, 150 i 2800 stopni) oraz 5 sztuk anten radioliniowych na wysokości 44,4 oraz 45 m n.p.t. (na azymutach 58, 172, 263, 309 i 356 stopni). Zgodnie z załączoną do wniosku analizą występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) w odniesieniu do anten radioliniowych zasięg występowania pól elektromagnetycznych o poziomie gęstości mocy większej niż dopuszczalna ww. rozporządzeniem będzie wynosił maksymalnie do 8,422 m od anteny, natomiast w odniesieniu do anten sektorowych do 5,9 m od anten dla danego sektora.

Kolegium stwierdziło, że działka odwołującego A. Ż. o nr [...], bezpośrednio sąsiaduje z działką nr [...], na której planowana jest inwestycja. A. Ż. jest więc stroną przedmiotowego postępowania i jego odwołanie zasługuje na merytoryczne rozpatrzenie.

W dalszej kolejności organ II instancji wyjaśnił, że niniejsze postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z 22 listopada 2022 r. złożonym przez

A. Sp. z o.o. w [...] i wniosek ten spełnił wymogi określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., gdyż zawierał wszystkie wymienione w nim elementy. Do wniosku dołączone zostały również załączniki stanowiące analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół planowanej stacji bazowej, pełnomocnictwo, warunki przyłączenia do sieci dystrybucyjnej oraz mapę we właściwej skali z określeniem granic terenu objętego wnioskiem. W prowadzonym postępowaniu dokonano również stosownych analiz, których obowiązek przeprowadzenia wynika z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. W szczególności dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o czym świadczy nie tylko [pic]uzasadnienie samej decyzji, ale również znajdujący się w aktach sprawy dokument zatytułowany "Analiza", dotycząca sprawy znak: [...], w którym wskazano m.in. parametry planowanej inwestycji, opisano stan faktyczny i prawny terenu oraz dokonano oceny inwestycji [pic]z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium świadczy to, iż na gruncie przedmiotowej sprawy spełniono wymóg określony w art. 53 ust. 3 u.p.z.p.

Kolegium wyjaśniło również, że realizacja inwestycji celu publicznego może pozostawać bez związku z istniejącą zabudową, gdyż w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, projekt został uzgodniony pozytywnie z Zarządem Zlewni w [...], Starostą [...]. Zaskarżona decyzja zawiera również wszystkie elementy określone w art. 54 u.p.z.p.

Odnosząc się do powołanych w odwołaniu zarzutów określonych w pkt: 2, 3, 4, 5, 7 i 13, które akcentują fakt przeprowadzenia postępowania oraz wydania decyzji bez udziału stron postepowania, których krąg został błędnie określony i nieuwzględniający lokalnej społeczności co doprowadziło do uniemożliwienia stronom czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, Kolegium powołało się na art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W niniejszej sprawie obwieszczenia o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji były dokonywane na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] oraz na tablicach ogłoszeń w miejscowości [...], w dniach od 13 do 27 marca 2023 r. Dodatkowo stosowne obwieszczenie zostało zamieszczone na stronie internetowej Gminy [...] w zakładce "Obwieszczenia".

Wobec powyższego w ocenie SKO, wymogi dotyczące informowania stron odnośnie toczącego się postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej zostały w rozpatrywanym przypadku zachowane. Wobec powyższego zarzuty dotyczące pozbawienia możliwości udziału stron w postępowaniu wymienione w wyżej wskazanych punktach odwołania są zdaniem Kolegium nieuzasadnione.

Odnosząc się z kolei do kolejnej grupy zarzutów wyszczególnionych w pkt: 1, 2, 3, 4, 5 oraz 6 odwołania, Kolegium podkreśliło, że z przepisów u.p.z.p. wprost wynika, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3). Nie można również odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56). Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora.

SKO wskazało, że formułując zarzuty dotyczące niepełnego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego w odwołaniu wskazano na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym w aspekcie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko analizie należy poddać inwestycję jako całość oraz uwzględnić trzeba nakładanie się wiązek promieniowania elektromagnetycznego anten (kumulacji mocy EIRP anten na każdym sektorze) celem właściwej oceny oddziaływania stacji bazowej na środowisko. Jednak wskazane orzeczenia zapadły w odmiennym stanie prawnym. Aktualnie bowiem, zgodnie ze zmianą przepisów która weszła w życie od dnia 4 czerwca 2022 r., instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kolegium wskazało również, że spora część odwołania zawierała argumentację odnoszącą się do niewłaściwych, a w szczególności zaniżonych przez inwestora parametrów planowanej stacji, a także możliwości stosowania różnych kątów pochylenia anten, co w konsekwencji ma znaczenie z punktu widzenia oddziaływania pola elektromagnetycznego na otoczenie. Powołując się na uchwałę NSA z 7 listopada 2022 r. sygn. III OPS 1/22, SKO wyjaśniło, że w ww. uchwale wskazano, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu anten do gruntu niż wskazuje to inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Zatem zarzuty sformułowane w pkt 10 odwołanie nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Organ odwoławczy doszedł do wniosku, że wydana przez organ I instancji decyzja wymaga doprecyzowania w zakresie ilości anten, ich kierunku, wysokości zawieszenia oraz częstotliwości pracy, gdyż te elementy dostatecznie identyfikują planowane przedsięwzięcie. Jednocześnie Kolegium nie uznało za uzasadnione doprecyzowanie inwestycji w zakresie mocy anten sektorowych oraz ich pochyleń.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł A. Ż., który zarzucił naruszenie:

1. art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie istniały należyte, faktyczne podstawy prawne do jej wydania oraz wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa;

2. art. 7 k.p.a., poprzez niestanie na straży praworządności i jej naruszenie, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i załatwienie sprawy w sposób naruszający interes społeczny i słuszny interes obywateli, niezałatwienie sprawy w sposób bezstronny, niezależny, zgodny z zasadą praworządności, zgodny z prawem i na podstawie prawa;

3. art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, albowiem organ przy rozpatrywaniu sprawy nie był bezstronny, niezależny, podejmował czynności niemające faktycznej, należytej podstawy prawnej i niezgodne z prawem oraz bezpodstawnie wydał decyzję, bezkrytycznie przyjmując oświadczenia inwestora za prawdziwe, należyte i nie poddając ich stosownej analizie, weryfikacji, a ponadto nie wyznaczył nawet właściwego kręgu stron, kompletnie lekceważąc przy tym ich obszerne i merytoryczne uwagi w tym zakresie i opierając się na błędnych przesłankach i błędnym toku rozumowania, których błędność wprost wynika z ich uwag zawartych w odwołaniu; ponadto SKO argumentując swoje oczywiście błędne poglądy powołuje się na dobrane pod własną tezę orzecznictwo sądów administracyjnych, które jest nadinterpretowane i SKO specjalnie wykorzystuje je do wydania orzeczenia korzystnego dla inwestora;

4. art. 12 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niedziałanie w sprawie wnikliwie, albowiem organ nie rozpatrzył sprawy w sposób staranny, dokładny i nie był bezstronny, niezależny oraz nie stał na straży praworządności, lecz bezkrytycznie uznał za należyte i prawdziwe oświadczenia inwestora oraz nie ustalił prawdziwego obszaru oddziaływania inwestycji, nie wziął pod uwagę jego obszernych uwag w tym zakresie oraz nie przeanalizował wszechstronnie i dokładnie całości materiału dowodowego, a ponadto w dalszym ciągu nie ustalił jakichkolwiek (a co dopiero prawdziwych, maksymalnych) mocy EIRP anten i pozostałych maksymalnych parametrów anten, co jest niezbędne do scharakteryzowania inwestycji (jej określenia) i do wyznaczenia właściwego kręgu stron, a więc procedowania postępowania;

5. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nierozpatrzenie sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, albowiem organ materiał dowodowy rozpatrzył w sposób niebezstronny, zależny i ewidentnie stronniczy na korzyść inwestora, albowiem organ zupełnie zlekceważył jego obszerne uwagi w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji i kwestii statusu strony i nie podał przyczyny nie wzięcia pod uwagę jego uwag przy wydawaniu decyzji; organ oparł się jedynie na samoistnie wygenerowanych poglądach i sfałszowanej dokumentacji inwestora, co również zostało przytoczone i wykazane w odwołaniu, a pominięte przez SKO oraz na nadinterpretowanych przez siebie, specjalnie wybranych pod własną tezę orzeczeń sądów administracyjnych (brak bezstronności), które nie przedstawiają jednolitej linii orzeczniczej i nie są orzeczeniami wiążącymi każdy inny organ władzy publicznej w każdej sprawie;

6. art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3, 4, 5, art. 7, art. 8 § 2, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez wydanie bez należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, albowiem organ nie był wnikliwy, dokładny, staranny, bezstronny, niezależny, nie stał na straży praworządności i prawa, nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nie rozpatrzył sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, lecz organ rozpatrzył sprawę w sposób stronniczy na korzyść inwestora, bezkrytycznie przyjmując za prawdziwe i słuszne jego oświadczenia, nie dokonując własnych sprawdzeń, kontroli, ustaleń w tym zakresie; w toku sprawy nie ustalono rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego (kwestia statusu strony i obszaru oddziaływania), gdyż przedłożona do akt dokumentacja inwestora A. sp. z o.o. jest sfałszowana, poprzez wielokrotne zaniżenie mocy EIRP anten oraz innych parametrów technicznych i środowiskowych anten, a także nie podanie wielu innych - kluczowych dla niniejszej sprawy - parametrów nadajników, nie zawarto stosownych opartych na prawdziwych danych obliczeń związanych z promieniowaniem; w ramach decyzji SKO w żaden sposób nie ustaliło rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji, a ponadto w żaden sposób nie odniosło się do jego szerokich uwag przedstawionych w odwołaniu, z których wprost wynika, że powinni być stronami postępowania i że inwestycja obejmuje ich działki swoim oddziaływaniem; SKO nie oparło się na przedstawionych przez nich dowodach oraz nie podało przyczyn, z powodu których odmówiło im wiarygodności i mocy dowodowej, częściowo odpierając zarzuty odwołania stosowano niewystarczające uzasadnienie prawne i faktyczne (np. powołano się na urzędowy formularz wniosku o lokalizację inwestycji, zamiast na konkretne przepisy prawa);

7. art. 28 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że status strony przysługiwałby jedynie w przypadku wystąpienia "uciążliwości" związanych z inwestycją i przekroczenia dopuszczalnego prawnie poziomu emisji pól elektromagnetycznych, a nie już możliwym negatywnym oddziaływaniem i tym samym bezzasadne pozbawienie tego statutu I. P., M. Z. i T. N.;

8. art. 138 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie wspólnego odwołania jedną decyzją administracyjną ("wydaje decyzję"), lecz dwoma osobnymi decyzjami i tym samym rozdzielenie jednej sprawy administracyjnej na dwie osobne w sytuacji, gdy jest to tożsama sprawa i rozstrzygnięcie tej sprawy powinno zapaść w jednej decyzji administracyjnej;

9. § 1 pkt 1-2, tabeli 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448), poprzez uznanie, że wyłącznie przekroczenie dopuszczalnie prawnej wartości pól elektromagnetycznych 10 W/m² stanowi przesłankę do bycia stroną postępowania w niniejszej sprawie i ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji w oparciu o przekroczenie tej wartości 10 W/m² w sytuacji, gdy wartość ta jest zgodnie z rozporządzeniem obowiązująca wyłącznie dla częstotliwości 2 GHz - 300 GHz, a inwestycja wytwarza także częstotliwości mniejsze od 2 GHz, dla których dopuszczalna wartość jest znacznie mniejsza (np. dla 800 MHz (0,8 GHz) są to 4 W/m²) i gdy już z § 1 pkt 1-2 rozporządzenia wynika, że przy dotrzymaniu, jak i przekroczeniu prawnie dopuszczalnych poziomów występuje oddziaływanie elektromagnetyczne, co jest kwestią oczywistą i nie wymaga dowodu, gdyż każdy może to potwierdzić poprzez odbiór bardzo dobrego zasięgu telekomunikacyjnego w telefonie komórkowym przy braku przekroczenia dopuszczalnego prawnie poziomu emisji (gdyby oddziaływania nie było, to nie byłoby zasięgu telefonicznego - dopiero zwykle po przekroczeniu odległości ok. 2 km zasięg nie jest już odbierany przez telefon z racji braku oddziaływania lub takiej jego wartości, która jest w praktyce pomijalna;

10. art. 54 pkt 1 u.p.z.p., poprzez uznanie, że podanie ogólnego sformułowania "Obiekty infrastruktury technicznej - telekomunikacja" wraz z wysokością zawieszenia anten, azymutami, ich ilością i częstotliwościami spełnia wymóg precyzyjnego określenia rodzaju inwestycji w sytuacji, gdy dane te nie pozwalają odróżnić tego konkretnego przedsięwzięcia od innych i są zbyt ogólne, dopuszczając de facto użytkowanie inwestycji o dowolnych mocach EIRP, bowiem w treści decyzji Wójta, jak i SKO brak żadnych danych o mocach EIRP;

11. art. 54 pkt 2 lit. a-d u.p.z.p., poprzez uznanie, że Wójt w ramach decyzji prawidłowo zrealizował powinności z tych przepisów w sytuacji, gdy posłużył się jedynie lakonicznymi i ogólnikowymi sformułowaniami, nie przeanalizował dokładnie sprawy, a w zakresie określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi było to niemożliwym do dokonania poprawnie, albowiem w niniejszej sprawie brak pełnych i prawdziwych danych technicznych przedsięwzięcia, a obecne są jedynie okrojone i sfałszowane co do kluczowych parametrów jak np. moc EIRP dane; wszelkie wyliczenia przedstawione przez inwestora są tym samym nieważne, ponieważ są oparte na bezprzedmiotowych danych, bowiem przedmiotowa inwestycja będzie pracować na innych parametrach niż wskazano we wniosku z racji fałszu intelektualnego popełnionego w ramach wniosku inwestora; stąd więc konieczność ustalenia precyzyjnych i maksymalnych parametrów anten, aby scharakteryzować inwestycję i określić jej obszar oddziaływania oraz ustalić odpowiednie warunki i zasady w świetle przytoczonych w tym punkcie przepisów;

12. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p., poprzez uznanie, że możliwym było wydanie decyzji i merytoryczne rozpoznanie wniosku inwestora w sytuacji, gdy nie określono w nim zapotrzebowania inwestycji na energię elektryczną, jego rozmiaru, z wyszczególnieniem dla każdej anteny wchodzącej w skład inwestycji oraz z uwzględnieniem obciążenia telekomunikacyjnego nadajników (wówczas zużywają więcej energii) i w tej kwestii powołanie się przez SKO, że nie jest to wprost wymagane przez formularz wniosku o lokalizację inwestycji, nie powołując się na żadne przepisy prawa;

13. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., poprzez uznanie, że możliwym było wydanie decyzji i merytoryczne rozpoznanie wniosku inwestora w sytuacji, gdy niemożliwym było merytoryczne rozpatrzenie wniosku, albowiem nie określono w nim charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko i w tej kwestii powołanie się przez SKO, że wniosek inwestora spełnia wymogi art. 52 ust. 2 u.p.z.p., w żaden sposób tego nie dowodząc ani nie weryfikując, nie powołując się na żadne przepisy prawa i nie odniesienie się merytorycznie do kwestii braku charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko;

14. art. 6 ust. 2 lit. a-e w zw. z art. 6 ust. 3, 4, 6, 7 i 8 konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, poprzez uznanie, że wyłącznie wydanie obwieszczenia o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji spełnia wymogi przytoczonych w tym punkcie przepisów w sytuacji, gdy Wójt nie poinformował lokalnej społeczności o treści wniosku inwestora, rodzaju możliwych decyzji mogących być podjętych przez Wójta, o całokształcie sprawy, jej stanie, prawach lokalnej społeczności, wszelkich procedurach, lecz wyłącznie lakonicznie poinformował o samym fakcie wszczęcia i zakończenia decyzją postępowania, a ponadto Wójt uniemożliwił branie udziału w postępowaniu od samego początku jego trwania szerokiej liczbie ludzi, którzy winni być stroną w sprawie, poprzez nieuznanie ich za strony i uniemożliwienie wpływania na decyzję, zapoznania się z wszelkimi informacjami o inwestycji, aktami sprawy, a możliwym było wyłącznie złożenie przez ludzi odwołania od decyzji Wójta, która została już wydana po przeprowadzeniu postępowania bez udziału rzeczywistego, prawdziwego kręgu stron, co czyni postępowanie iluzorycznym i łamie wszelkie podstawowe zasady postępowania zapewnione w k.p.a. i konwencji z Aarhus.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia SKO oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 6 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1035/23 tut. Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania [...] Stowarzyszenie [...].

W piśmie procesowym z 28 listopada 2023 r. [...] Stowarzyszenie [...] wniosło o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie skarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych prawem. Zdaniem Stowarzyszenia skarga jest w pełni zasadna, za czym przemawia zarówno aktualny stan wiedzy naukowej, przepisy prawa krajowego i unijnego, jak i najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych. W ocenie Stowarzyszenia skarżący ma rację, że decyzja SKO i decyzja Wójta naruszają szereg przepisów prawa, a dokumentacja inwestora również jest niezgodna z prawem.

W bardzo obszernym uzasadnieniu pisma, Stowarzyszenie zwróciło uwagę, że sprawa dotyczy stacji bazowej telefonii komórkowej. Stowarzyszenie podniosło, że tego typu inwestycje – w świetle aktualnej wiedzy naukowej – są generalnie szkodliwe dla zdrowia ludzkiego, przed czym nie zapewnia mu wystarczającej ochrony obowiązujące prawo powszechne. Na poparcie swojego stanowiska, Stowarzyszenie powołało liczne badania oraz akty prawne m.in. rezolucję Rady Europy nr 1815 (2011) dot. pól elektromagnetycznych, rezolucję Parlamentu Europejskiego nr P6_TA(2009)0216 (2009) oraz wyroki sądów administracyjnych i powszechnych.

Stowarzyszenie podniosło również, że w ustawie Prawo ochrony środowiska istnieje dział VI pn.: "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi". Dział ten jest krótki i jedyna ochrona, zgodnie z nim, ma się opierać na [pic] utrzymywaniu poziomów pól elektromagnetycznych w Polsce na poziomach zgodnych z ww. [pic] rozporządzeniem Ministra Zdrowia, które w żaden sposób nie zapewnia bezpieczeństwa. Ponadto w dziale tym przewidziane są pomiary pola elektromagnetycznego, które również jakkolwiek nie są [pic]właściwe. Mianowicie, rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r. poz. 258) dopuszcza kilka różnych metod pomiaru, która każda może dać zupełnie inny wynik. Ponadto Minister Zdrowia wyszedł poza granice upoważnienia ustawowego i prócz dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, ustalił również sposób uśredniania wyników promieniowania, a do tych zapisów odsyła rozporządzenie Ministra Klimatu. Ponadto jeszcze przed 2020 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r. nr 192 poz. 1883), które wymagało wykonywania pomiarów w taki sposób, aby zmierzyć jak największe wartości oraz określało jasne i odpowiednie metody pomiarów - tak, że mierzono wartości rzeczywiście maksymalne. Obecnie jednak dopuszczone są różne metody pomiarów i tak np. można wynik uśrednić przez czas, wskutek czego wyjdzie on znacznie zaniżony, albo można mierzyć wartości średnie, a nie maksymalne pola elektromagnetycznego, wskutek czego wynik też wyjdzie zaniżony. Stąd obecnie występują powszechnie kuriozalne sytuacje, że dla stacji bazowych o podobnych konfiguracjach - w zależności od firmy wykonującej pomiary - wyniki są diametralnie różnie (różnice rzędu np. poniżej 1 V/m a 5 V/m).

Zdaniem Stowarzyszenia w Polsce nie ma w żaden sposób zapewnionej ochrony przed polami elektromagnetycznymi, gdyż dopuszczalny prawnie poziom jest zbyt duży, a ponadto nie ma żadnej kontroli nad tymi polami, gdyż pomiary nie są w żaden sposób wiarygodne. Stowarzyszenie podniosło również, że system zgłoszeń instalacji również jest bardzo wadliwy i tak np. organ ochrony środowiska w praktyce nie ma możliwości wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia operatora, gdyż musiałby udowodnić, że inwestycja przekraczałaby dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. Nawet błędne pomiary, czy też niejasna treść zgłoszenia nie mogą być podstawą do jego zakwestionowania. Stowarzyszenie wskazało, że zgłoszeń z licznymi błędami merytorycznymi jest mnóstwo.

W ocenie Stowarzyszenia powinno brać się pod uwagę liczne sprzeciwy społeczeństwa wobec szeroko zakrojonego bezmyślnego lokowania stacji bazowych telefonii komórkowych – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, szczególnie przez A. Sp. z o.o., która korzysta ze swoich stacji bazowych w taki sposób, że ich moce EIRP są największe i emitują one największe promieniowanie w zestawieniu do innych operatorów konkurencyjnych.

Stowarzyszenie podniosło, że inwestor dokonał wpisu w trybie art. 144c ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 r. nr 171 poz. 1800) do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Wpis ten jest dostępny na stronie internetowej. Wpisy przedstawione są w tabeli. Dla miejscowości N. istnieje 1 wpis i jest to wpis dla przedmiotowej stacji bazowej, jednak brak jest w nim mocy EIRP. Inwestor zgłasza tylko takie urządzenia, które będzie używał. Ponadto inwestor, świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, oświadczył, że podane przez niego dane są zgodne z prawdą. Tak więc inwestor chce użytkować stację bazową o właśnie takich parametrach, jakie podał do Prezesa UKE. Parametry te są oczywiście niezgodne z parametrami nawet podanymi w decyzji Wójta, a dopiero w dokumentacji inwestorskiej w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Stowarzyszenia doszło do oczywistego i rażącego oszustwa. Inwestor zamierza użytkować stację bazową o zupełnie innych parametrach niż podał we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przykładowo w decyzji Wójta wymienionych jest znacznie mniejsza ilość częstotliwości niż w wykazie UKE. Na dodatek, co jest kluczowe, liczba anten najprawdopodobniej również jest znacznie większa (6 w porównaniu do 27). Ponadto inwestor planuje nawet wytwarzać sygnał sieci 5G, która jest szczególnie szkodliwa dla zdrowia ludzkiego i wobec której naukowcy mają szczególne obawy, oprócz sieci 2G, 3G, 4G.

Stowarzyszenie zarzuciło, że inwestor zamierza uzyskać decyzję o ustaleniu lokalizacji i decyzję o pozwoleniu na budowę dla stacji o małych mocach EIRP, o małej liczbie anten i niewielkiej liczbie częstotliwości, żeby pominąć jak najwięcej stron postępowania (zaniżyć do minimum obszar oddziaływania, co organy bezkrytycznie przyjmą za prawdę) i bezproblemowo zrealizować inwestycję, a później inwestor znacznie zwiększy moce anten i inne parametry inwestycji, nie uzyskując już przy tym nowych decyzji.

W ocenie Stowarzyszenia decyzje organów obu instancji powinny być uchylone, albowiem zostały oparte na danych technicznych przedstawionych przez inwestora, które najprawdopodobniej są niepełne i niepoprawne i z całą pewnością moce EIRP, tilty zostały zaniżone, nie zostały dołączone karty katalogowe anten, nie dokonano analizy rozkładu promieniowania z uwzględnieniem okolicznych źródeł promieniowania oraz nachodzenia się wiązek anten (analiza w oparciu o maksymalne parametry anten), nie podano parametrów anten z uwzględnieniem wpływu na nie innych czynników (np. pogodowych). W dokumentacji operatora nie podano obliczeń mocy EIRP oraz wyliczonych mocy EIRP z uwzględnieniem współczynnika PAPR i parametrów urządzeń nadawczych, co ma kluczowe znaczenie dla końcowej mocy EIRP. Za uwzględnieniem współczynnika PAPR w obliczaniu mocy EIRP przemawia wiele najnowszych publikacji. Jest to konieczne biorąc pod uwagę szybki rozwój telekomunikacji, która wykorzystuje coraz bardziej impulsowe sygnały, wobec czego pojawia się konieczność uwzględniania współczynnika PAPR, który ma kolosalny wpływ na wielkość mocy EIRP.

W przypadku nieuwzględnienia współczynnika PAPR w impulsowych sygnałach typu 4G i SG, moce EIRP mogą być przykładowo nawet kilkadziesiąt razy mniejsze niż przy jego uwzględnieniu, co obrazuje wówczas rzeczywistą moc EIRP. Moc EIRP nie jest samodzielną wielkością, lecz składa się na nią wiele czynników, których ilość zwiększyła się w porównaniu np. technologii 2G a 5G z uwagi na znaczne zmiany charakteru sygnałów elektromagnetycznych w tych technologiach.

Inwestor z pewnością nie przedstawił dokładnych obliczeń mocy EIRP, wobec czego nie można ich uznać za wiarygodne wobec najnowszego stanu wiedzy powszechnej w zakresie telekomunikacji.

Na pewno brak także dokładnych parametrów urządzeń RRU i ODU oraz jumperów, fiderów i ewentualnie TMA (elementy torów antenowych), a to one właśnie są podstawą do funkcjonowania stacji bazowych i bez nich stacja nie mogłaby funkcjonować, dzięki nim może dojść do wytwarzania promieniowania przez elementy końcowe - anteny sektorowe i radioliniowe; mają one kluczowy (po współczynniku PAPR) wpływ na wielkość emisji promieniowania. Braków takich jest z pewnością bardzo wiele i winny być usunięte w drodze wezwania. Tym samym wydanie decyzji było zapewne niedopuszczalne i co najmniej przedwczesne, ponieważ dokumentacja przedstawiona przez inwestora nie odpowiada wymogom prawnym (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p.). Inwestor powinien dokładnie podać takie dane jak np. maksymalna moc urządzeń RRU, długość i typy jumperów.

Ponadto najprawdopodobniej również brakuje danych dokładnie charakteryzujących wpływ dla środowiska pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez stację bazową i analizy przedłożone przez inwestora są wadliwe bądź niepełne.

Stowarzyszenie wskazało, że naruszono również art. 54 ust. 2 pkt a-d u.p.z.p., poprzez błędne określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz ładu przestrzennego i jego kształtowania, gdyż było to niemożliwym do dokonania poprawnie, albowiem w niniejszej sprawie brak pełnych i prawdziwych danych technicznych przedsięwzięcia, a obecne są jedynie okrojone i sfałszowane co do kluczowych parametrów dane; wszelkie wyliczenia przedstawione przez inwestora są tym samym nieważne, ponieważ są oparte na bezprzedmiotowych danych, bowiem przedmiotowa inwestycja będzie pracować na innych parametrach niż wskazano we wniosku z racji podania niepełnych i zaniżonych danych (wskutek m.in. nieuwzględnienia współczynnika PAPR) w ramach wniosku inwestora, co jest faktem wobec ww. informacji z rejestru UKE, a ponadto w treści decyzji nie podano nawet mocy anten i ich typów, co pozwala inwestorowi stworzyć dowolną inwestycję, bowiem w decyzji brak jakichkolwiek charakterystycznych parametrów inwestycji pod względem promieniowania (prócz wyłącznie liczby anten sektorowych i ich częstotliwości); ponadto posłużono się tak ogólnikowymi sformułowaniami, że w żaden sposób nie określa to szczegółowo ww. warunków i zasad, które powinny być szczegółowo, konkretnie, precyzyjnie i dokładnie określone. Zdaniem Stowarzyszenia naruszono również art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji i merytoryczne rozpoznanie wniosku inwestora w sytuacji, gdy niemożliwym było merytoryczne rozpatrzenie wniosku, albowiem nie określono w nim pełnych i prawdziwych charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sąd ocenił prawidłowość zaskarżonej decyzji lokalizacyjnej mając na uwadze stan prawny obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji i stwierdził, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Należy więc w pierwszej kolejności wskazać, że wniosek inwestora zawierał obligatoryjne elementy, wymienione w art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.). tj.:

1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również o decyzjach kończących postępowania w I oraz w II instancji strony były zawiadamiane w drodze stosowych obwieszczeń, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. za wyjątkiem inwestora (A. sp. z o.o.) oraz właściciela nieruchomości, na których miała być lokalizowana inwestycje celu publicznego (E. G.), których zawiadamiano na piśmie.

W toku postępowania Organ uzyskał stosowne uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4: pkt 6 i pkt 9 – tj. ze Starostą Powiatowym w [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] w zakresie melioracji wodnych oraz z Powiatowym Zarządem Dróg w [...] w zakresie sąsiedztwa z pasem drogowym. Projekt decyzji został uzgodniony w trybie milczącym stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przed wydaniem przez Organ I instancji decyzji lokalizacyjnej. Wymóg dotyczący dokonania stosowych uzgodnień projektu decyzji lokalizacyjnej został więc zachowany. Organ I instancji przed wydaniem decyzji z 22 lutego 2023r. dokonał również stosownie do art. 53 ust. 3 u.p.z.p. analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

W ramach analizy Organ I instancji ustalił m.in., że działka inwestycyjna stanowi własność osób prywatnych i jest położona zgodnie z obowiązującym studium na terenie rozwoju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowo-usługowej. Na obszarze działki inwestycyjnej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie ma obowiązku jego sporządzenia.

Zaskarżoną decyzją Organ II instancji w sposób prawidłowy zreformował na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję lokalizacyjną Organu I instancji w zakresie dotyczącym opisu elementów wchodzących w skład stacji bazowej, objętej lokalizacją. W wyniku powyższego ostateczna decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera obligatoryjne elementy, wymienione w art. 54 u.p.z.p. W szczególności w decyzji w sposób precyzyjny i prawidłowy określono rodzaj inwestycji wskazując dokładnie z jakich elementów zabudowy będzie składać się stacja bazowa z podaniem ilości anten sektorowych i parabolicznych, wysokości zamontowania na wieży, określeniem azymutów i pasm częstotliwości. Określono także warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; wymagania dotyczące ochrony środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury; dotyczące infrastruktury technicznej i komunikacji; wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Poza spełnieniem wymogów co do treści decyzja posiada również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p.

Należy również pamiętać, że zgodnie art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz (w:) A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Inaczej mówiąc, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej (konkretnej) inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10; publ. CBOSA). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17, publ. CBOSA). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny czy ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 24 marca 2021 r. sygn. akt. II SA/Gd 774/20, publ. CBOSA, tak również wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2022 r., II SA/Ol 539/22, LEX nr 3431277, CBOSA)..

W tym przypadku kluczowe znaczenie ma fakt, że w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na mocy z § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), w § 2 w ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), od 4 czerwca 2022 r., uchylono odpowiednio pkt 7 § 2 i pkt 8 § 3. Wniosek inwestora wpłynął do organu pierwszej instancji 25 listopada 2022 r. W dacie wydania kwestionowanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a kwestia ewentualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie musiała być nawet przez organ wydający decyzje lokalizacyjną rozważana. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.), uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wskazać również należy, że rozporządzenie z 2022r. w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz.UE.L 26 z 28.01.2012, str. 1, Dz. Urz.UE.L 124 z 25.04.2014, str. 1, Dz. Urz.UE.L 174 z 03.07.2015, str. 44 oraz Dz. Urz.UE.L 245 z 25.09.2019, str. 10).

W uzasadnieniu Projektu wyjaśnione zostały potrzeby i cel wydania rozporządzenia (poprawa dostępu do Internetu i usług telekomunikacyjnych poprzez usprawnienie procesu inwestycyjnego, poprzez usunięcie zbędnych nadregulacji prawnych, przy jednoczesnym zagwarantowaniu bezpieczeństwa i kontroli nad instalacjami radiokomunikacyjnymi). Szczegółowo opisano gwarancje poszanowania praw obywateli w procesie inwestycyjnym oraz zapewnienie skutecznej kontroli inwestycji a także wskazano na brak wpływu na zdrowie inwestycji telekomunikacyjnych zgodnie z najbardziej aktualnym stanem wiedzy naukowej, ze wskazaniem zalecenia Rady 1999/519/EC w sprawie ograniczenia narażenia ogółu ludności na pole elektromagnetyczne (od 0 Hz do 300 GHz). W konkluzji stwierdzono, że "Zalecenie Rady oraz dopuszczalne poziomy PEM oparte są na aktualnej, dostępnej wiedzy o wpływie PEM na zdrowie ludności. Pokreślić należy także, że Zalecenie Rady jest popierane przez WHO, a wyznaczone na jego podstawie limity zostały potwierdzone jako bezpieczne dla zdrowia przez ICNIRP w 2009 r. oraz przez naukowe komitety doradcze Komisji w roku 1998, 2001, 2002, 2007 i 2009. W opinii projektodawcy brak w dyrektywie 2011/92/UE instalacji emitujących pole elektromagnetyczne może wynikać z zalecenia 1999/519/EC. Skoro zalecane są bezpieczne limity (progi) ekspozycji na PEM to nie powodują one negatywnych skutków dla środowiska." W wyjaśnieniach końcowych uzasadnienia Projektu rozporządzenia z 2022 r. zapisano, że regulacje zawarte w projekcie są zgodne z prawem Unii Europejskiej, w tym dyrektywą 2011/92/UE.

W zakresie procedowania projektu rozporządzenia z 2022 r. wskazać należy, że projekt został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej i przekazany do konsultacji publicznych w dniu 12 stycznia 2022 r. W ramach konsultacji publicznych i opiniowania projekt zaadresowano łącznie do 11 podmiotów: 1. Instytutu [...], 2. Instytutu [...], 3. Klubu [...], 4. O., 5. P., 6. P., 7. P., 8. Krajowej Komisji Ocen Oddziaływania na Środowisko, 9. Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji, 10. Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji, 11. Polskiej Izby Radiodyfuzji Cyfrowej. Nadto, projekt rozporządzenia został przesłany do opiniowania, z terminem 14 dni na zgłoszenie ewentualnych uwag, do wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska, Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (źródło: gov.pl - Serwis Rzeczypospolitej Polskiej).

Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia co do fałszowania danych przez Inwestora wskazać należy, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji (tak NSA w uchwale w składzie 7 sędziów z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, LEX nr 3429156).

Ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku znajdują zastosowanie albo w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albo w przypadku, gdy nie jest ona wymagana w toku innych dalszych postępowań zmierzających do realizacji inwestycji, tj. pozwoleniu na budowę. Dopiero w ich trakcie właściwy organ, na podstawie wymaganej w tych postępowaniach dokumentacji (ewentualnego raportu oddziaływania na środowisko, pozwolenia na budowę) dokonuje sprawdzenia, czy instalacja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Z kolei ochrona przed polami elektromagnetycznymi w przypadku rzeczywiście działających instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123) – zob. ww. uchwała NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Zatem kwestia dotycząca zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019r. nie jest przedmiotem oceny na etapie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ocena co do skuteczności przyjętych rozwiązań dotyczących ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym wykracza poza granice rozpoznania niniejszej sprawy.

Przywołując powyższą uchwałę NSA wskazać należy na art. 187 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. Uchwała taka ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i § 2 stosuje się odpowiednio." Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu.

Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.