Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1253/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1 i ust. 10, poz. 1.1. i 2.11. załącznika nr 3, poz. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 698/20 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 maja 2020 r. nr BP.501.1174.2019.0161.BD2.4225 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od S. G. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 ( tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 698/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 26 maja 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 czerwca 2019 r. (pkt 1) oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego (pkt 2).

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

W dniu 9 stycznia 2019 r. w B. został zatrzymany do kontroli pojazd marki F. o nr rej. [...]. W toku kontroli ustalono, że kontrolowanym pojazdem kierował S.G. (dalej: skarżący, strona). W chwili kontroli skarżący dokonywał przewozu jednego pasażera. Przewóz był dokonywany przy pomocy aplikacji elektronicznej działającej ówcześnie pod nazwą T., obecnie B. Skarżący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz ani licencji wydanej na rzecz podmiotu trzeciego. Ponadto nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Podczas kontroli ustalono również, że kontrolowany pojazd nie był wyposażony ani oznakowany jako taksówka. Kontrola została udokumentowana protokołem.

Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 18 czerwca 2019 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł po 1000 zł za każde naruszenie z tytułu naruszenia lp. 4.2 oraz lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; dalej: u.t.d.), to jest za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (lp. 4.2. zał. nr 4 - 1000 zł) oraz za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (lp. 4.3. zał. nr 4 - 1000 zł).

Jednocześnie, w odrębnym postępowaniu, organ wydał decyzję nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenie objęte lp.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia lub wymaganej licencji) i karę w wys. 8000 zł z tytułu lp. 2.11. zał. nr 3 do u.t.d. (wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego), przy czym kara pieniężna została ograniczona do wysokości 12.000 zł, zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 26 maja 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 18 czerwca 2019 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2000 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 9 stycznia 2019 r., a następnie w toku uzupełniania materiału dowodowego w sprawie ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie przedstawili organowi I instancji wymaganych orzeczeń, tj. orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego, ważnych na dzień kontroli drogowej. Tymczasem według art. 39 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, m.in. jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przepisy art. 39j jak i art. 39k u.t.d. wprost wskazują, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-39I, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

W ocenie GITD przewóz wykonywany w dniu kontroli był transportem drogowym w rozumieniu u.t.d., przy czym nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego. Natomiast strona była jednocześnie kierującym, podmiotem wykonującym przewóz oraz osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, wobec czego nie była w żaden sposób wyłączona z obowiązku posiadania stosownych uprawnień. Skarżący korzystając z aplikacji T. przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób oraz uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz, a więc wykonywał usługi w zakresie transportu drogowego we własnym imieniu i na swoją rzecz. Niewskazanie przez skarżącego dowodów na potwierdzenie tego, że wykonywał on przewóz osób w imieniu i na rzecz innego podmiotu powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie tej usługi.

Zdaniem GITD, skoro skarżący był wykonawcą czynności związanych z przewozem drogowym, tj. osobą, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., to jednocześnie był zobowiązany w chwili kontroli do przestrzegania przepisów i posiadania odpowiednich dokumentów, które wymagane są stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w związku z art. 39m u.t.d.

Uwzględniając skargę strony Sąd I instancji stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny.

WSA za niezasadne uznał zarzuty skargi dotyczące braku ustalenia przez organ, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli posiadały cechy wykonywania działalności gospodarczej, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy oraz czy w ogóle doszło do wykonywania przez skarżącego transportu drogowego. Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skoro skarżący był wykonawcą czynności związanych z przewozem drogowym to zobowiązany był do posiadania dokumentów wymaganych przez art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w związku z art. 39m u.t.d., tj. posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W tej sytuacji organy zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez wyżej wskazanych orzeczeń. Wobec powyższego prawidłowo w sprawie ustalono, że zachowanie skarżącego wyczerpywało znamiona naruszeń określonych w lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. i art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d.

Jednocześnie jednak WSA uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organy istotnej reguły normatywnej wyrażonej w art. 92a ust. 10 u.t.d., kształtującej zasady wymiaru kary podmiotowi, który narusza przepisy u.t.d. jednocześnie jako podmiot wykonujący przewóz drogowy (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organu w tym zakresie, tj. o braku podstaw do zastosowania art. 92a ust. 10 u.t.d. jest nietrafne i wynika z błędnej wykładni tego przepisu.

WSA wyjaśnił, że jak wynika z treści art. 92a ust. 10 u.t.d. - jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2 - nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Ustawodawca stanął tym samym na stanowisku, że w takim skonfigurowaniu, w którym ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4 do u.t.d., karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Poprzez ten sam czyn w kontekście przepisu art. 92a ust. 10 u.t.d. należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Tak ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 u.t.d. protokołu kontroli.

W ocenie Sądu I instancji, jeżeli tak rozumiany czyn wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym (art. 92a ust. 2 u.t.d.), to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 i ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy, a wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 2, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Sąd I instancji wskazał, że bezsporne jest, iż w wyniku kontroli odrębnie wszczęto postępowanie w odniesieniu do skarżącego jako podmiotu wykonującego transport drogowy bez wymaganej licencji i decyzją nr WITD.DI.0152.II0831/40/19 na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. wymierzono karę administracyjną w wysokości 12.000 zł., tj. za naruszenie opisane w l.p. 1.1. załącznika nr 3. W postępowaniu tym skarżącemu przypisano status podmiotu wykonującego przewóz drogowy. W uzasadnieniu decyzji objętej kontrolowaną skargą organ przyjął zaś, że skarżący został zakwalifikowany jako inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, do której z mocy art. 39m u.t.d. znajdują zastosowanie wymogi ustawy określone w przepisach art. 39j i 39k u.t.d.

W tym stanie rzeczy WSA zauważył, że za ten sam czyn, szczegółowo opisany w protokole kontroli z dnia 9 stycznia 2019 r. tj. przewóz pasażera wymierzono skarżącemu karę zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. za delikty określone w załączniku nr 3 do u.t.d., jak i na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. - za delikty określone w załączniku nr 4 do u.t.d. W sprawach przypisano skarżącemu odpowiednio status podmiotu wykonującego transport drogowy oraz innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Zatem zastosowanie powinien znaleźć art. 92a ust. 10 u.t.d., co umknęło uwadze organów.

II

GITD złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) polegające na uchyleniu decyzji GITD i poprzedzającej ją decyzji w wyniku niepełnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez mylne przyjęcie, że organy nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego spraw a zarazem kwestii związanych z możliwością zastosowania art. 92a ust. 10 u.t.d., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy podczas gdy organ już podczas kontroli drogowej prawidłowo ustalił stan faktyczny w szczególności jakie naruszenia odpowiednio z zał. 3 i 4 do u.t.d. zostały popełnione i z opisu tych naruszeń wynika, iż nie są to czyny będące naruszeniami tożsamymi i nie mogą być objęte wyjątkiem określonym w art. 92a ust. 10 u.t.d. - co zostało wyjaśnione na str. 13-14 zaskarżonej decyzji, ponadto dopuszczalna suma kar pieniężnych nałożona za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej na podmiot wskazany w art. 92a ust. 1 u.t.d. i na podmiot wskazany w art. 92a ust. 2 u.t.d. jest niezależna dla każdego z tych podmiotów;

2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 10 w zw. z art. 92a ust. 1,2,3,4 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie organy błędnie nie zastosowały art. 92a ust. 10 u.t.d. i powinny nałożyć na skarżącego karę wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., podczas gdy wbrew ocenie Sądu I instancji, nie było podstaw do uznania, że zachowania skarżącego stanowiące naruszenia, o których mowa w Ip. 1.1 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., stanowiły jednocześnie naruszenie określone w Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., tym samym mając na uwadze literalne brzmienie przepisu jak również jego wykładnię systemową prawidłowo wymierzono skarżącemu będącemu podmiotem określonym w art. 92a ust. 1 u.t.d. i jednocześnie podmiotem określonym w art, 92a ust. 2 u.t.d. karę pieniężną zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za czyny będące naruszeniami określonymi w załączniku nr 3 do ustawy, jak i na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., za czyny będące naruszeniami określonymi w załączniku nr 4 do u.t.d., a w konsekwencji trafnie nie zastosowano art. 92a ust. 10 u.t.d. w niniejszej sprawie; ponadto Sąd I instancji błędnie interpretuje brzmienie art. 92a ust. 2 u.t.d. uznając, że skarżącego nie można uznać za inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, bowiem został on już uznany za podmiot wykonujący przewóz i był jednocześnie kierowcą, podczas gdy w myśl art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-391 u.t.d., stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy, tym samym na skarżącym jako osobie wykonującej czynności związane z przewozem drogowym (skarżący nie posiadał zarządzającego ani osoby o której mowa w art. 7c) ciążył obowiązek osobistego zadbania o wykonywanie przewozu przez kierowcę, który posiada odpowiednie badania Ip. 4.2 i Ip. 4.3 do zał. nr 4 u.t.d. (w tym wypadku posiadania badań dotyczących jego osoby bowiem wykonywał on osobiście przewóz).

Argumentację na poparcie zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., a komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia łączne ich rozpoznanie.

Istota tych zarzutów sprowadza się bowiem do wykazania, że Sąd I instancji orzekając o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji dokonał wadliwej oceny prawnej na tle wykładni i stosowania prawa materialnego w zakresie art. 92a ust. 10 oraz art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. w związku z treścią poz. 1.1 i 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz poz. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ma rację autor skargi kasacyjnej, że ocena prawna Sądu I instancji - dokonana w przedmiotowej sprawie na tle art. 92a ust. 10 u.t.d. w związku z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. i w związku z treścią załączników nr 3 i 4 do u.t.d. w zakresie naruszeń opisanych pod poz. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 oraz poz. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 - jest wadliwa.

Zatem za usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, zawarty w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 92a ust 10 w związku z art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w związku lp. 1.1. i lp. 2.11. załącznika nr 3 oraz lp. 4.2. i lp. 4.3. załącznika nr 4 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji wadliwe ich zastosowanie, jako wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Nawiązując do już ukształtowanego orzecznictwa NSA na tle wykładni art. 92a ust. 10 u.t.d. w związku z treścią załączników nr 3 i 4 do u.t.d. (zob. np. wyroki z dnia: 11 września 2024 r., sygn. akt II GSK 707/21; 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 121/21; 5 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 327/21; 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1310/20; 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1206/20; 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 819/20; 12 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 588/22), należy przyjąć, że przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. znajduje zastosowanie tylko do sytuacji, w których to samo zachowanie deliktowe wyczerpuje jednocześnie tożsame znamiona opisowe typów czynów określonych w załącznikach nr 3 i nr 4 ustawy o transporcie drogowym.

Z przepisu art. 92a ust 10 u.t.d. wynika – co najistotniejsze z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii – że jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1.

Zatem konieczną przesłanką jego stosowania, a w konsekwencji warunkiem nałożenia kary pieniężnej tylko na podstawie 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest to, aby ujawniony czyn (działanie, zaniechanie) "będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowił jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy", a więc innymi słowy, aby ujawniony czyn wyczerpując znamiona naruszenia określonego w załączniku nr 3 do ustawy, jednocześnie wyczerpywał znamiona naruszenia określonego w jej załączniku nr 4.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie delikty opisane pod poz. 1.1. i 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy) nie wykazują choćby częściowej tożsamości w zakresie znamion z deliktami opisanymi pod poz. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. (nieposiadanie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nieposiadanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy), dlatego zastosowanie art. 92a ust. 10 u.t.d. nie mogło mieć miejsca. Jak zestawi się bowiem opisy wymienionych naruszeń, a co za tym idzie opisy ich znamion – których realizacja, co przy tym nie mniej istotne, stanowiła konsekwencję różnych od siebie zachowań podjętych przez skarżącego - to należy stwierdzić, że naruszenia, o których jest mowa pod lp. 1.1. i lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie stanowiły równocześnie naruszeń wymienionych pod lp. 4.4. oraz lp. 4.3. załącznika nr 4 do wymienionej ustawy, a tylko w takiej sytuacji – jak podniesiono i wyjaśniono powyżej – aktualizują się przesłanki stosowania przepisu art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

W związku z tym więc, że skarga kasacyjnie w pełni zasadnie, a co za tym idzie skutecznie podważyła zgodność z prawem zaskarżonego wyroku – za usprawiedliwiony należało bowiem uznać zarzut naruszenia art. 92a ust 10 w związku z art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w związku lp. 1.1. i lp. 2.11. załącznika nr 3 oraz lp. 4.2. i lp. 4.3. załącznika nr 4 do tej ustawy – wyrok ten podlegał uchyleniu. W związku z tym również, że zaskarżony wyrok nie odpowiada prawu i podlegał uchyleniu, zaś istota sprawy oraz spornej w niej kwestii – jak wynika to z okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy – jest dostatecznie wyjaśniona, należało stwierdzić, że zaktualizowały się określone przepisem art. 188 p.p.s.a. przesłanki rozpoznania skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle wszystkich przedstawionych argumentów skarga ta, jako niezasadna, podlegała oddaleniu.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).