Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2523/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 153, art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 par. 1 pkt 2, art. 183 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 48 ust. 1, 3 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7, art. 52
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2280/20 w sprawie ze skargi K. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 października 2020 r. znak: DON.7100.236.2020.BSI w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki nielegalnie rozbudowanej części zjazdu z drogi krajowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2280/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. Ż., dalej: "skarżący", na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "GINB", z dnia 28 października 2020 r., znak DOIN.7100.236.2020.BSI, w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki nielegalnie rozbudowanej części zjazdu z drogi krajowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zastępowany przez radcę prawnego, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "K.p.a.", polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 października 2020 r. utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 3 września 2020 r., znak WINB-WI.7740.300.2014.AG2, którą nałożono na J. Ż. obowiązek rozbiórki nielegalnie rozbudowanej części zjazdu z drogi krajowej DK – [...] w Z. do nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...], tj. rozbiórkę części zjazdu wykonanej z płyt żelbetowych z krawężnikiem najazdowym w sytuacji, gdy:

1) organ odwoławczy błędnie przyjął w ślad za organem pierwszej instancji, iż w sprawie występują jednoznaczne dowody świadczące o tym, kiedy przedmiotowy zjazd został rozbudowany, w sytuacji, gdy na karcie nr 12 swej decyzji organ odwoławczy powołał się na oświadczenia świadków: A. J., T. M., którzy jednoznacznie wskazują, że zjazd na drogę krajową nr [...] nie zmienił swojego kształtu od 1990 r.;

2) nie wykorzystanie wszystkich środków dowodowych w przypadku kwestionowania oświadczenia strony skarżącej, zezwalających na określenie, kiedy przedmiotowy zjazd został wybudowany tj. np. przesłuchanie świadków obecnych przy rozbudowie zjazdu np. wykonawcy, czy też zapytania zarządcy drogi, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad czy w latach 1990 – 2014 prowadził roboty budowlane związane z przebudową drogi krajowej na wysokości nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...] w Z., które mogły zmienić parametry przedmiotowego zjazdu lub udokumentować jego stan faktyczny w tych latach;

3) błędnym przyjęciu, iż strona skarżąca rozbudowała zjazd w sytuacji, gdy zarówno organ drugiej instancji, jak i organ pierwszej instancji ustaliły z całą pewnością, iż na przedmiotowym zjeździe wykonywane były jedynie roboty budowlane polegające na wymianie zużytej nawierzchni zjazdu na nową. Zjazd został jedynie zmodernizowany poprzez położenie krawężników i nawierzchni z płyt betonowych, co z całą pewnością nie jest rozbudową zjazdu.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu pierwszej instancji do uzupełnienia braków formalnych skarżący pismem procesowym z dnia 1 września 2021 r. złożył wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Na wstępie należy zauważyć, że skarga kasacyjna zawiera wady konstrukcyjne. Według art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacji zostały wskazane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno zatem określać rodzaj naruszenia, tzn. wskazywać, czy podnoszone jest naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1), czy naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2). Zarzucając naruszenie prawa materialnego należy określić formę naruszenia, czyli błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien być powiązany ze wskazaniem, czy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe wymogi, jakkolwiek mają charakter formalny, determinują zakres kontroli kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Wskazują precyzyjnie zakres w jakim wnoszący kasację kwestionuje zaskarżony wyrok. Domaganie się aby skarga kasacyjna spełniała warunki z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. jest usprawiedliwione tym, że sporządzenie tego środka odwoławczego obarczone jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 P.p.s.a.).

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie określono rodzaju naruszenia. Nie wskazano także formy naruszenia. Określając podstawę wniesienia skargi kasacyjnej powołano się na art. 173, art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 § 1 P.p.s.a. Przywołanie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a mogłoby oznaczać, że wnoszący kasacje sformułuje podstawę materialną (art. 174 pkt 1) oraz podstawę procesową (art. 174 pkt 2). Jednak w podstawie kasacji wskazano, jako naruszone, jedynie przepisy art. 7, art. 75, 77 i 107 § 3 K.p.a. Są to przepisy normujące postępowanie administracyjne. Niezależnie od wadliwości polegającej na niewskazaniu stosownych norm procedury sądowoadministracyjnej, pozostających w związku z tymi przepisami, zauważyć trzeba, że nieskuteczne, a nawet niezrozumiale jest, przy braku w sformułowanej podstawie kasacji zarzutów materialnych, czy chociażby jakichkolwiek norm materialnych, przywołanie art. 174 pkt 1 P.p.s.a.

Biorąc pod uwagę treść opisów naruszenia, a także uzasadnienie skargi kasacyjnej, możliwe jest odniesienie się do tych zagadnień sformułowanych w kasacji, które mimo wadliwej konstrukcji podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości interpretacyjnych ze skargi kasacyjnej wynikają.

Przed uwagami merytorycznymi konieczne jest jeszcze spostrzeżenie, że aprobata sądu administracyjnego, rozpoznającego skargę, dla zaskarżonego aktu, nie polega na "utrzymaniu w mocy", ale na oddaleniu skargi.

Zarzut "naruszenia art. 7, 75, 77 i 107 § 3 K.p.a. polegającego na utrzymaniu w mocy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 28 października 2020 r., znak DON.7100.236.2020.BSI, utrzymującą w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 3 września 2020 r., znak WINB-WI.7740.300.2014.AG2", jest bezzasadny (od razu odnotować można, że przepisy art. 75 i art. 77 K.p.a. powołane zostały wadliwie – składają się przecież kilku jednostek redakcyjnych, tj. paragrafów).

Naruszenie to zostało skonkretyzowane w trzech opisach zawartych w punktach 1-3 podstawy kasacji.

Po pierwsze, zdaniem skarżącego, organ odwoławczy błędnie przyjął w ślad za organem pierwszej instancji, iż w sprawie występują jednoznaczne dowody świadczące o tym, kiedy przedmiotowy zjazd został rozbudowany, w sytuacji, gdy na karcie nr 12 swej decyzji organ odwoławczy powołał się na oświadczenia świadków: A. J., T. M. (powinno być "T. M.2"), którzy jednoznacznie wskazują, że zjazd na drogę krajową nr [...] nie zmienił swojego kształtu od 1990 r.

Odnosząc się do tego zarzutu najpierw odnotować należy, że w części uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowiącej własne rozważania GINB (a nie przedstawienie stanu sprawy), organ odwoławczy stwierdził (strona 4), że po ponownym przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w sprawie, wynika bezspornie (powinno być "jest bezsporne"), że rozbudowa spornego zjazdu miała miejsce od 2008 r. do 2014 r. W lipcu 2014 r. wykonywane były roboty budowlane, polegające m.in. na wymianie płyt betonowych na nawierzchni zjazdu. GINB powołał się na dokumenty: książkę drogi wydaną przez Zarząd Miasta [...] nr ew. [...], z dnia [...] 2000 r., ustalenia postępowania prowadzonego w latach 2014-2017, tj. dokonane przez WINB oględziny (w dniach: 21 sierpnia 2014 r., 12 września 2014 r., 17 marca 2017 r., oględziny wykonane w terminie późniejszym, zdjęcia fotograficzne. Nadto wskazał na ortofotomapy wykonane w 2008 r. i porównał je z dokumentacją fotograficzną wykonana w 2014 r.

Dodać trzeba, że w części wstępnej uzasadnienia zaskarżonej decyzji GINB stwierdził, po rozpatrzeniu odwołania oraz po dokonaniu analizy akt sprawy, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i brak podstaw do jej uchylenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB z dnia 28 października 2020 r., znak DON.7100.236.2020.BSI, nie powołał się na oświadczenia świadków A. J. oraz T. M.2. Nadto, dokument decyzji składa się z tekstu zamieszczonego na sześciu stronach.

Zeznania świadka A. J., zamieszkałego od [...] r. w nieodległym od zjazdu budynku) zostały odnotowane w uzasadnieniu decyzji Nr 82/20 ŚWINB z dnia 3 września 2020 r. Zeznał on, że około 1990 r. Pan Ż. w tym miejscu wykładał płyty betonowe. Płyty zostały wyłożone w tym miejscu aby mieć swobodny dojazd do wagi samochodowej znajdującej się na działce, gdzie Państwo Ż. prowadza obecnie działalność gospodarczą. Świadek wskazał, że przedmiotowym zjazdem można było w 1990 r. zjechać do działki, na której obecnie znajduje się budynek spółki [...]. Jego zdaniem, od 1990 r. zjazd nie zmienił się, posiada nawierzchnię asfaltowa i z płyt betonowych.

Natomiast Świadek T. M.2, zamieszkały od [...] r. w nieodległym budynku, zeznał, że nie wie jakie parametry techniczne posiadał zjazd w 2007 r., ale od 2007 r. nie zauważył żadnych zmian tego zjazdu.

Organ pierwszej instancji szczegółowo opisał ustalenia wynikające z szeregu przeprowadzonych dowodów. Dokonał oceny zebranego materiału dowodowego. Podsumował, że dowody z oględzin, zeznań oraz dokumentów, w tym map i zdjęć, prowadzą do wniosku, że istniejący zjazd (wybudowany legalnie w latach 80. XX wieku lub wcześniej) do budynku Skarbu Państwa znajdującego się na działce nr [...], przy ul. [...], został poszerzony za pomocą kruszywa przez J. Ż. w 1995 r., a ostateczny kształt (tj. nawierzchnię z asfaltobetonu i płyt betonowych) uzyskał nie wcześniej, niż w lipcu 2014 r.

Ocena ta nie narusza sformułowanej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Odmienna od pozostałych dowodów treść zeznań świadków A. J. i T. M.2 nie oznacza zatem, że organy błędnie ustaliły stan faktyczny co do okresu rozbudowania zjazdu.

W konsekwencji, zarzut opisany w punkcie 1 nie jest skuteczny.

Po drugie, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, 75, 77 i 107 § 3 K.p.a. poprzez "niewykorzystanie środków dowodowych w przypadku kwestionowania oświadczenia strony skarżącej, zezwalających na określenie, kiedy przedmiotowy zjazd został wybudowany tj. np. przesłuchanie świadków obecnych przy rozbudowie zjazdu np. wykonawcy, czy też zapytania zarządcy drogi, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad czy w latach 1990 – 2014 prowadził roboty budowlane związane z przebudową drogi krajowej na wysokości nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...] w Z., które mogły zmienić parametry przedmiotowego zjazdu lub udokumentować jego stan faktyczny w tych latach".

W myśl art. 7 K.p.a., w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 3 grudnia 2010 r., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jeśli zatem organy ustaliły, na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego, że określona okoliczność faktyczna, w tym przypadku okres wykonania robót budowlanych polegających na poszerzeniu zjazdu za pomocą kruszywa w 1995 r., a następnie wykonaniu nawierzchni z płyt betonowych i asfaltobetonu w lipcu 2014 r. została wykazana za pomocą szeregu dowodów, to w braku aktywności dowodowej zainteresowanej strony, co do zasady, organy nie miały obowiązku z urzędu poszukiwania dalszych dowodów w tym zakresie.

Tymczasem skarżący w odwołaniu nie zgłosił wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania świadków obecnych przy rozbudowie zjazdu, np. wykonawcy, oraz złożenia zapytania zarządcy drogi, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, czy w latach 1990-2014 prowadził roboty budowlane związane z przebudową drogi krajowej na wysokości nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...] w Z., które mogły zmienić parametry przedmiotowego zjazdu lub udokumentować jego stan faktyczny w tych latach.

W skardze do WSA w Warszawie skarżący w omawianym zakresie stwierdził: "Ponadto, na podstawie informacji uzyskanych z GDDKiA ustalono, że w latach 1990-2016 kilkukrotnie były prowadzone roboty budowlane związane z remontem i przebudową drogi krajowej DK [...] na odcinku od ulicy [...] do węzła z autostradą [...]. Organy pierwszej jak i drugiej instancji nie podjęły działań zmierzających do wyjaśnienia tego faktu, pomimo przekazanych przez skarżącego informacji w powyższym zakresie".

Taka wypowiedź skarżącego nie stanowiła informacji o złożeniu przez skarżącego wniosku dowodowego do organów oraz odmowie uzupełnienia materiału dowodowego. Nie było podstaw do uznania, że istnieje potrzeba przeprowadzenia dowodu z dokumentu, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie złożył przecież stosownego dokumentu, którego znaczenie mógłby ocenić Sąd pierwszej instancji. Jest zaś niewątpliwe, że przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie zawiera dyspozycji przeprowadzenia przez sąd administracyjny rozpoznający skargę przeprowadzenia dochodzenia w celu uzyskania dowodu.

Natomiast konieczności przesłuchania dodatkowych świadków skarżący nie zgłosił ani w skardze, ani w odwołaniu. Podnosił jedynie, że dotychczas przeprowadzone dowody nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie okresu i zakresu wykonanych robót. Kwestionował także przydatność dowodów ze zdjęć z aplikacji google street view oraz wiarygodność niektórych świadków.

Podkreślić również można, że nawet w skardze kasacyjnej skarżący nie wskazał konkretnych danych, które umożliwiały by precyzyjne ustalenie osób mających być świadkami oraz ustalenie jakie roboty i kiedy jako wykonawcy przeprowadzili.

Podsumowując uwagi dotyczące zarzutu nr 2 stwierdzić należy, że nieprzeprowadzenie wskazanych w kasacji dowodów nie stanowiło naruszenia art. 7, 75, 77 i 107 § 3 K.p.a.

Zarzut nr 3 został sformułowany jako naruszenie art. 7, 75, 77 i 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż strona skarżąca rozbudowała zjazd w sytuacji, gdy zarówno organ drugiej instancji, jak i organ pierwszej instancji ustaliły z całą pewnością, iż na przedmiotowym zjeździe wykonywane były jedynie roboty budowlane polegające na wymianie zużytej nawierzchni zjazdu na nową. Zjazd został, zdaniem skarżącego, jedynie zmodernizowany poprzez położenie krawężników i nawierzchni z płyt betonowych, co z całą pewnością nie jest rozbudową zjazdu.

Najpierw konieczne jest spostrzeżenie, że nie można mylić faktów z ich oceną prawną. Fakty to zdarzenia, sytuacje, zjawiska, zaś ich ocena to proces stosowania prawa, subsumpcja stanu faktycznego (por. Bogusław Dauter, [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, teza 17 do art. 183).

W zakresie, w jakim w omawianej podstawie kasacji podjęto próbę zakwestionowania dokonanej przez organy kwalifikacji robót budowlanych, podniesienie zarzutu procesowego, tj. zarzutu naruszenia art. 7, 75, 77 i 107 § 3 K.p.a. jest wadliwe i nieskuteczne.

Niezależnie od tego, w skardze kasacyjnej nie podjęto nawet próby zakwestionowania stanowiska organów i Sadu pierwszej instancji, według którego, wykonane roboty stanowiły rozbudowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane".

Konieczne jest przypomnienie, że kwalifikacja robót jako rozbudowy, a nie przebudowy, została przesądzona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2153/17. Jest to ocena prawna wiążąca zgodnie z art. 153 P.p.s.a.

Charakteru wiążącego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a., nie mają zawarte w poprzednim wyroku, wypowiedzi odnoszące się do ustaleń faktycznych. Jednak nie można pomijać dokonanej wówczas oceny prawidłowości kontrolowanego postepowania administracyjnego z punktu widzenia przepisów regulujących postepowanie wyjaśniające. Opierając się na materiale dowodowym zebranym i ocenionym w poprzednim postepowaniu administracyjnym, WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2153/17, uznał, że iż "Zasadnicze poszerzenie zjazdu nastąpiło w latach 2008-2014 r. Najprawdopodobniej miało to miejsce w lipcu 2014 r. kiedy właściciele działki nr ewid. [...] prowadzili roboty budowlane przy zjeździe na całej jego szerokości". Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na zakończenie, że "W ponownym postępowaniu Śląski WINB dokona powtórnej analizy okoliczności faktycznych sprawy w celu ostatecznego rozstrzygnięcia o dacie rozbudowy przedmiotowego zjazdu. Przede wszystkim jednak, organ ustali prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy. W obu kwestiach organ weźmie wszakże pod uwagę ustalenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu".

Wskazanie to zostało przez organy nadzoru budowalnego wykonane prawidłowo.

Odnotować jeszcze należy, że w skardze kasacyjnej nie sprecyzowano na czym polegało naruszenie art. 107 § 3 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że J. Ż., czyli adresat decyzji, nie jest od 1 marca 2019 r. właścicielem nieruchomości, położonej przy ul. [...] w Z. O 1 marca 2019 r. nie jest także wspólnikiem spółki cywilnej F. K. Ż., G. Ż. Według wnoszącego kasację, na żadnym etapie postępowania nie wskazano także w sposób jednoznaczny, że inwestorem robot budowlanych wykonywanych na zjeździe jest J. Ż. Zdaniem wnoszącego kasację, jest to naruszenie art. 7, 75, 77 oraz art. 107 K.p.a.

Przypomnieć zatem należy, że w dotychczasowym postępowaniu, w tym także w postępowaniu zakończonym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia19 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2153/17, J. Ż. był traktowany jako inwestor do którego, jako adresata obowiązków, kierowano decyzje organy nadzoru budowlanego. W powołanym wyroku uchylono decyzję nakazująca wykonanie obowiązku opartego na art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego z uwagi na błędną kwalifikację robót. Zdaniem WSA, jeśli poszerzenie zjazdu (rozumiane potocznie) stanowiło rozbudowę, czyli budowę obiektu budowlanego, to do postępowania w przypadku samowoli budowlanej należałoby zastosować ar. 48 Prawa budowlanego, a nie art. 51 Prawa budowlanego.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, postanowieniem z dnia 9 października 2019 r., nr 94/19, ŚWINB zobowiązał J. Ż. do przedłożenia dokumentów w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Adresat nie zakwestionował swojej roli jako inwestora. Decyzja nakazująca rozbiórkę została zaś wydana na podstawie art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, z powodu niewykonania przez J. Ż. nałożonego obowiązku.

Nie ma zatem podstaw do formułowania zarzutu naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie ustalenia osoby inwestora. Natomiast, z uwagi na niepodniesienie zarzutu naruszenia art. 52 Prawa budowlanego, nie można w niniejszym postępowaniu kasacyjnym kwestionować skutecznie zastosowania tego przepisu w odniesieniu do osoby inwestora, tj. J. Ż.

Na zakończenie dodać można jedynie, że utrata przez inwestora tytułu prawnego do obiektu budowalnego stanowiącego przedmiot decyzji nakazującej rozbiórkę nie oznacza automatycznie wyłączenia możliwości skierowania do inwestora nakazu rozbiórki (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2345/21 oraz orzecznictwo tam powołane).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.