Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 852/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.112 ust.1 pkt 1 ust.3., art.115 ust.1 pkt 4, art.94 a, art.129 b ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2211
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jedn.
article: art.145 par 1 pkt 1 lit.a, art.200 i art.205 par 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej W. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 2217 (dwa dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej "organ II instancji" lub "GIF") powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej "kpa") oraz art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust.1 pkt 4, art. 94a ust. 1 i art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. nr 45 poz. 27 ze zm.), zwanej dalej także "Pf" po rozpatrzeniu odwołania spółki – A. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej "spółka" lub "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej "WIF" lub "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r., którą WIF:

I. umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia przez przedsiębiorcę – A. Sp. z o. o. z siedzibą w G., nr wpisu do KRS: [...] niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "G." zlokalizowanej przy ul. J.w S. (dalej "Apteka") polegającej na promowaniu w/w placówki ochrony zdrowia za pośrednictwem reklamy wielkoformatowej (baneru) usytuowanej na nośniku przeznaczonym dla reklam wielkoformatowych zawierającej nazwę, logotyp, informację o lokalizacji oraz kierunek i orientacyjną odległość w jakiej znajduje się placówka, usytuowanym na terenie S. ze względu na zaprzestanie prowadzenia przez stronę reklamy aptek przed wydaniem decyzji;

II. nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10 000 zł (dziesięć tysięcy złotych) za prowadzenie w marcu 2018 r. reklamy wskazanej wyżej placówki ochrony zdrowia;

- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym .

W dniu 23 marca 2018 r., do Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w Poznaniu wpłynęło zawiadomienie o podejrzeniu prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "G." zlokalizowanej w S. przy ul. J.. Do zawiadomienia dołączono dokumentację fotograficzną przedstawiającą baner zawierający nazwę, logotyp, informację o lokalizacji oraz kierunek i orientacyjną odległość w jakiej znajduje się ww. apteka.

Pismem z dnia 09 kwietnia 2018 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisu art. 94a ust. 1 pf tj. stosowanie niedozwolonej reklamy Apteki oraz w sprawie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie przedmiotowej reklamy. Spółka została poinformowana o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu.

Jednocześnie WIF wezwał stronę postępowania do złożenia pisemnych wyjaśnień na okoliczność prowadzenia reklamy ww. apteki, a w szczególności o wyjaśnienie:

1) Kto i na czyje zlecenie wykonał reklamę wielkoformatową (baner) usytuowaną na nośniku przeznaczonym dla reklam wielkoformatowych zlokalizowanym w S. zawierającą nazwę, logotyp, informację o lokalizacji oraz kierunek i orientacyjną odległość w jakiej znajduje się Apteka;

2) Czy podobne reklamy lub banery promujące Aptekę zostały rozmieszczone również w innych lokalizacjach na terenie S. lub województwa [...];

3) Czy ww. baner znajduje się nadal w wyżej określonej lokalizacji?

4) Czy Apteka jest promowana w jakikolwiek inny sposób, a jeśli tak, proszono o wskazanie jakie to działania i przekazanie do WIF przykładowych materiałów na ww. okoliczność.

W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 18 kwietnia 2018 r., skarżąca wyjaśniła, że materiał, o którym mowa w wezwaniu został wykonany przez Agencję Reklamy M. z siedzibą w O. na zlecenie strony postępowania. Ponadto wskazano że baner został zdemontowany w dniu 28 marca 2018 r. oraz, że w aptece nie są podejmowane działania mające na celu jej promowanie. Strona przedstawiła również swoje stanowisko w sprawie i wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r., WIF wezwał Agencję Reklamy M. do złożenia pisemnych wyjaśnień na okoliczność prowadzenia reklamy Apteki w szczególności o wyjaśnienie:

1) Na czyje zlecenie Agencja Reklamy M. wykonała reklamę wielkoformatową (baner) usytuowaną na nośniku przeznaczonym dla reklam wielkoformatowych, zlokalizowanym w S., zawierającą nazwę, logotyp, informację o lokalizacji oraz kierunek i orientacyjną odległość w jakiej znajduje się Apteka;

2) Wykonanie jakiej ilości banerów dotyczących prowadzenia apteki zlecił zamawiający, o którym mowa w punkcie 1;

3) Czy ww. przedsiębiorca zlecał wykonanie jakichkolwiek innych banerów lub materiałów promocyjnych, a jeśli tak, proszono o wskazanie jakie to materiały, jakich placówek dotyczyły. Ponadto poproszono również o przekazanie do WIF przykładowych materiałów na ww. okoliczność.

W dniu 18 maja 2018 r. do WIF w P. wpłynęło pismo Agencji Reklamy M., w którym wyjaśniono, że zleceniodawcą kampanii informacyjnej znajdującej się na nośniku w S. był przedsiębiorca A. sp. z o.o. Poinformowano również, że zostało zamówionych 5 plakatów informacyjnych wraz z montażem. Innych materiałów nie zlecano.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2018 r., organ I instancji zawiadomił stronę, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone. Jednocześnie spółka została poinformowana o prawie do czynnego udziału w postępowaniu, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zapoznania się z aktami sprawy.

Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, nie złożyła dodatkowych wyjaśnień, ani nie zgłosiła żadnych nowych wniosków dowodowych i żądań.

[...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny zakończył prowadzone postępowanie administracyjne decyzją z [...] października 2018 r., znak: [...]:

I. umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia przez skarżącą niedozwolonej reklamy Apteki polegającej na promowaniu w/w placówki ochrony zdrowia za pośrednictwem reklamy wielkoformatowej (baneru) usytuowanej na nośniku przeznaczonym dla reklam wielkoformatowych zawierającej nazwę, logotyp: informację o lokalizacji oraz kierunek i orientacyjną odległość w jakiej znajduje się placówka, usytuowanym na terenie S. ze względu na zaprzestanie prowadzenia przez stronę reklamy apteki przed wydaniem decyzji;

II. nałożył na spółkę karę pieniężną w kwocie 10 000 zł (dziesięć tysięcy złotych) za prowadzenie w marcu 2018 r. reklamy wskazanej wyżej placówki ochrony zdrowia.

Od powyższej decyzji Strona pismem z 5 listopada 2018 r, wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego za pośrednictwem organu pierwszej instancji.

Strona zaskarżyła decyzję w całości, zarzucając organowi I instancji:

a) Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. pf poprzez błędną wykładnią tego przepisu i uznanie, wbrew jego treści, że informacja o lokalizacji apteki stanowi reklamę, podczas gdy ustawodawca w ww. przepisie jednoznacznie wskazał, że taka informacja nie stanowi reklamy apteki.

b) Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia a mianowicie art. 107 KPA w zw. z art. 8 KPA polegające na wymierzeniu Spółce kary pomimo że WIF nie stwierdził naruszenia art. 94a ust. 1 PF.

c) Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 6 KPA poprzez działanie organu sprzeczne z zasadą legalizmu, która wymaga, by organ administracji działał na podstawie przepisów prawa, podczas gdy w niniejszej sprawie organ zastosował rozstrzygnięcie wprost sprzeczne z literalnym brzmieniem przepisu, stanowiącym, że informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki nie stanowi jej reklamy.

d) Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art 42 Konstytucji RP statuującego zasadę nullum crimen sine lege, poprzez zastosowanie niedozwolonej w stosunku do przepisów o charakterze karnym i nakładających obowiązek przepisów administracyjnych, rozszerzającej wykładni normy prawnej.

e) Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 2, 8, 10 § 1, 11 § 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646) (dalej: "PP") w zw. z art. 22 Konstytucji RP oraz art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 26 października 2012 r. (Wersja skonsolidowana Dz.Urz.UE.C Nr 326, str. 47) (dalej: "TFUE"), poprzez ich niezastosowanie i ograniczanie swobody działalności gospodarczej i wolności przepływu usług przez uznanie podawanej przez Spółkę informacji o lokalizacji apteki za niezgodną z prawem, podczas gdy zastosowanie powołanych norm nakazuje uznać, że jest to działanie zgodne z zagwarantowaną przez Konstytucję i prawodawstwo Unii Europejskiej swobodą działalności gospodarczej i swobodą świadczenia usług, więc legalne.

f) Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7a kpa, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść Spółki i nałożenie na nią obowiązku zapłaty kary.

g) Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 129b PF poprzez wymierzenie Spółce kary w wysokości 10 000 zł, która jest karą nadmierną w świetle przesłanek wymiaru kary, którymi organ powinien kierować się wymierzając karę na podstawie tego przepisu.

Mając na uwadze powyżej wymienione zarzuty, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Pismem z dnia 11 grudnia 2018 r., Główny Inspektor Farmaceutyczny powiadomił Stronę o zamiarze zakończenia postępowania i wydania decyzji, umożliwiając wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

Główny inspektor Farmaceutyczny po zapoznaniu się z zebraną w niniejszej sprawie dokumentacją, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] października 2018 r.

W ocenie organu II instancji działanie polegające na wykorzystaniu baneru zawierającego nazwę, logotyp oraz informację o lokalizacji apteki oraz kierunek i orientacyjną odległość w jakiej znajduje się placówka stanowi naruszenie zakazu reklamy aptek zawartego w art. 94a ust. 1 PF. Zdaniem Głównego Inspektora Farmaceutycznego charakter podejmowanych przez skarżącą działań jednoznacznie wskazuje, na ich reklamowy charakter. Istotne jest bowiem to, że przeciętny konsument, z daleka widzi informację o lokalizacji apteki, i nawet jeśli nie zawiera ona jak w przedmiotowej sprawie, elementów ocennych ani zachęty do zakupu, może odebrać ją jako zachętę do skorzystania z usług apteki.

Ponadto GIF stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie, skarżąca zaprzestała prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki do dnia wydania decyzji. W związku z czym wydanie decyzji nakazującej zaprzestanie prowadzenia reklamy apteki, stało się bezprzedmiotowe. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Organ I instancji umorzył postępowanie w związku z zaprzestaniem prowadzenia reklamy apteki przez spółkę. Powyższe nie świadczy jednak, że organ nie miał prawa nałożyć kary pieniężnej. Fakt, iż skarżąca zaprzestała prowadzenia reklamy, nie zwalnia organu I instancji z obowiązku nałożenia kary pieniężnej, gdyż nie ulega wątpliwości, że do naruszenia przepisu dotyczącego zakazu reklamy aptek doszło. Okoliczność ta może jedynie mieć wpływ na wymiar kary, W konsekwencji, organ ma jedynie możliwość miarkowania kary (maksymalnie 50 000,00 zł) z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 129b ust. 2 u.p.f., w szczególności okresu, stopnia i okoliczności naruszenia, uprzedniego naruszenia przepisów. W decyzji będącej przedmiotem odwołania nałożono karę w wysokości 10 000 zł, a więc w jej ustawowych granicach, przy uwzględnieniu wskazanych wyżej okoliczności. Nie można więc zarzucić, że kara została nałożona arbitralnie, w oderwaniu od stanu faktycznego, czy też nieadekwatnie do niego.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 94a ust. 1 Pf poprzez dokonanie błędnej wykładni rzeczonego przepisu i uznanie, wbrew jego treści, że informacja o lokalizacji apteki stanowi reklamę, podczas gdy ww. przepis w sposób jednoznaczny rozstrzyga, że "(...) Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego".

2. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 6 kpa poprzez działanie organu sprzeczne z zasadą legalizmu, która wymaga, by organ administracji działał na podstawie przepisów prawa, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia sprzecznego z literalnym brzmieniem art. 94a ust. 1 PF przesądzającym, że informacja o lokalizacji apteki nie stanowi reklamy.

3. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa polegające na dokonaniu przez Organ dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, prowadzącej do błędnych ustaleń faktycznych, iż rozpowszechnianie przez Skarżącą treści dotyczących nazwy i lokalizacji apteki "stanowi działanie podjęte w celu zwiększenia poziomu sprzedaży w aptece prowadzonej przez Spółkę", podczas gdy w toku postępowania administracyjnego Skarżąca wielokrotnie podkreślała, że treść przekazu zamieszczonego na kwestionowanych przez WIF i GIF banerach była ograniczona do informacji o nazwie i lokalizacji apteki, a celem Spółki było wyłącznie poinformowanie pacjentów o położeniu apteki i umożliwienie im zaspokojenia zapotrzebowania na leki bliżej domu;

4. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7a kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony.

5. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 2, 8, 10 § 1, 11 § 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646, dalej "PP") w zw. z art. 22 Konstytucji RP oraz art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 26 października 2012 r. (Wersja skonsolidowana Dz.Urz.UE.C Nr 326, str. 47) (dalej: "TFUE"), poprzez ich niezastosowanie i ograniczanie swobody działalności gospodarczej i wolności przepływu usług przez uznanie podawanej przez Spółkę informacji o lokalizacji apteki za niezgodną z prawem, podczas gdy zastosowanie powołanych norm nakazuje uznać, że jest to działanie zgodne z zagwarantowaną przez Konstytucję i prawodawstwo Unii Europejskiej swobodą działalności gospodarczej i swobodą świadczenia usług, więc legalne.

6. Naruszenie art. 129b PF poprzez wymierzenie Spółce kary w wysokości 10 000 zł, która jest karą nadmierną w świetle przesłanek wymiaru kary, którymi organ powinien kierować się wymierzając karę na podstawie tego przepisu.

7. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie tj. nie uchylenie decyzji WIF z dnia [...] października 2018 r. znak [...] i nieumorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż nie wszystkie podniesione zarzuty okazały się zasadne.

Przedmiotem skargi jest decyzja GIF z dnia [...] lutego 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2018 r. Przedmiotem postępowania administracyjnego było prowadzenie niedozwolonej reklamy działalności apteki ogólnodostępnej o nazwie "G.", zlokalizowanej w S. przy ul. J.. W ocenie organu działania polegające na wykorzystaniu baneru zawierającego nazwę logotyp oraz informację o lokalizacji apteki praz kierunek i orientacyjną odległość w jakiej znajduje się placówka stanowi naruszenie zakazu reklamy aptek zawartego w art.94 a ust.1 Pf.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "ppsa"), Sąd dopatrzył się w działaniu organu administracji nieprawidłowości, mających wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 94a ust. 1 P.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi natomiast reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Przepis ten w powyższym brzmieniu zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r. na mocy art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). Nowelizacja ustawy wprowadziła całkowity zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz zakazu reklamy placówek obrotu pozaaptecznego odnoszącej się do produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Z zakresu pojęcia reklamy apteki wyłączono jedynie informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki. Takie ograniczenia miały na celu zwiększenie ochrony pacjentów oraz finansów publicznych przed negatywnymi skutkami reklamy aptek, wskazując, że: "cele przedsiębiorców prowadzących apteki, w tym dążenie do maksymalizacji zysku, muszą być podporządkowane wymogom wynikającym z konieczności ochrony zdrowia pacjentów".

Sposób pojmowania reklamy w obszerny sposób przedstawił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289,07, LEX nr 341805, w którym wyjaśnił, iż: "reklama oznacza każde przedstawienie (wypowiedź) w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów, dokonane w celu wspierania zbytu towarów lub usług. Uznaje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. Wskazuje na to m.in. także art. 16 ust 1 pkt 4 u.z.n.k., uznający za czyn nieuczciwej konkurencji wypowiedź, która zachęcając w istocie do nabycia towarów lub usług, sprawia wrażenie neutralnej informacji. Taka reklama wprowadza klienta w błąd, sugerując mu, że nie jest reklamą, a jedynie neutralną, rzetelną informacją.

W ocenie Sądu intencją ustawodawcy było wyłącznie spod zakazu prowadzenia reklamy aptek jedynie takich treści, które z względu na zakres informacji oraz formę ich podania - są dla pacjenta neutralne, co oznacza, że nie wpływają na podejmowane przez niego decyzje dotyczące zakupu leków.

W niniejszej sprawie baner usytuowany na nośniku przeznaczonym dla reklam wielkoformatowych zawierał wyłącznie informację o nazwie Apteki, jej lokalizacji, kierunek i orientacyjną odległość. Nawet przyjmując, że informacja o nazwie i adresie Apteki została podana w bardzo ekspansywny i agresywny sposób, typowy dla działań reklamowych, to w ocenie Sądu przy wyborze takiej metody przekazania informacji działania skarżącej, prezentujące taką informację w ruchu ulicznym, mogło mieścić się w granicach, w których przeważa warstwa informacyjna nad innymi warstwami przekazu. W ocenie Sądu, bez dogłębnej analizy jaka treść w tym przypadku przeważa i dlaczego tak organ uznaje, jest niezbędna dla pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na obecnym etapie daleko idące jest bowiem jedynie twierdzenie organu, że celem tak usytuowanej informacji było wzbudzenie zainteresowania i wyróżnienie apteki o nazwie G. na tle konkurencji. Zdaniem Sądu, celem tak przeprowadzonej kampanii informacyjnej mogło być także przekazanie dozwolonej prawem informacji o położeniu i godzinach otwarcia apteki.

Ponownie rozpoznając sprawę organ po przeprowadzeniu postępowania musi zatem wskazać istotne powody do uznania, że informacja o lokalizacji i godzinach otwarcia ww. apteki (nie jej produktach) stanowi w tym przypadku zachętę do skorzystania z usług apteki i stanowi jednocześnie formę niedozwolonej reklamy. W ocenie Sądu organ nie zbadał wyczerpująco tych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, które należało uznać za istotne. Ponadto stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ nie uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Przytoczone wyżej okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto Sąd za uzasadniony ocenił zarzut dotyczący nadmiernej wysokości kary finansowej nałożonej na stronę skarżącą.

Podkreślić trzeba, że ustawodawca jako istotne przesłanki, którymi przede wszystkim ma się kierować organ Inspekcji Farmaceutycznej, w zakresie nakładanych kar pieniężnych, wskazał:

1) ilość rodzajów naruszeń art. 94a ust. 1 w/w ustawy - w omawianej sprawie stwierdzono jedno, omówione powyżej naruszenie;

2) forma zakazanej reklamy —promowanie apteki za pośrednictwem reklamy wielkoformatowej (baneru) usytuowanej na terenie S.. na nośniku przeznaczonym dla reklam wielkoformatowych zawierającej nazwę, logotyp oraz wskazanie niepełnej lokalizacji;

3) strona - jako przedsiębiorca jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu prawnego, co szczególnie zobowiązuje ją do przestrzegania przepisów regulujących prowadzenie danej działalności (w tym również art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego w aktualnie obowiązującym brzmieniu);

4) okres naruszenia zakazu reklamy - prowadzenie reklamy nastąpiło w marcu 2018 r. i zostało usunięte;

5) niniejsze postępowanie dotyczyło naruszenia zakazu co do jednej placówki prowadzonej przez stronę;

6) kara musi być dotkliwa, ponieważ ma zapobiec ponownemu naruszaniu przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę apteki oraz punktu aptecznego i ich działalności.

W kontekście www. kryteriów analizowany przypadek nie został uznany przez organ za szczególnie naganny, podczas gdy wysokość nałożonej kary niewątpliwie na to wskazuje.

W ocenie Sądu organ nie wskazał w tym przypadku dodatkowych istotnych przesłanek, którymi kierował się przy nakładaniu kary uzasadniającej jej wysokość. Zauważyć należy przy tym dotychczasową praktykę organów w zakresie orzekanych kar pieniężnych, których wysokość oscyluje najczęściej poniżej 10 000 zł, zaś tej wielkości kary znajdują zastosowanie dla kwalifikowanych przypadków naruszeń art. 129b ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne.

Tymczasem analizowany przypadek naruszenia zakazu reklamy aptek nie jest typowy, w związku z czym wymaga wszechstronnej (indywidualnej) oceny w ramach realizacji zasady uznaniowości orzekania organów Inspekcji Farmaceutycznej w przedmiocie wysokości nakładanych kar pieniężnych, które to uznanie administracyjne nie może nosić znamion dowolności lecz musi wynikać z jednoznacznie wskazanych przesłanek uzasadniających wysokość nakładanych kar.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) i c) ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 ppsa i art. 205 § 2 ppsa oraz § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).