Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 695/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 123, art. 127, art. 14k par 1, 14m par 1, art. 120, art. 121 par 1, art. 180 par 1, art. 197 par 1, art. 122, art. 187 par 1, art. 180mpar 1, art. 191, art. 210 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi "Megawind Polska" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W.

z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2017 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.); dalej: "Ordynacja podatkowa" oraz art. 2 i 17 ustawy z dnia 12 października

1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 poz. 1659).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wójt Gminy W. stwierdził wobec M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "spółka", "podatnik" "skarżąca") nadpłatę w podatku od nieruchomości na 2017 r. w kwocie [...]zł, która zostanie zaliczona na poczet zobowiązania podatkowego podatku od nieruchomości za 2019 r.

Organ podatkowy I instancji wskazał, że 20 lutego 2018 r. otrzymał wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. Organ wyjaśnił też, że wcześniej tj. 6 lutego 2017 r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2017 r. na kwotę [...]zł (wartość budowli wyniosła [...] zł). Organ I instancji wskazał, że w nawiązaniu do decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] (którą uchylono poprzednią decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r. odmawiającą stronie stwierdzenia nadpłaty) oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w tym sporządzenia opinii przez zespół biegłych, ustalono zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2017 r. w łącznej kwocie [...]zł, w związku z czym organ I instancji uznał że powstała nadpłata w wysokości [...] zł.

Pełnomocnik spółki złożył odwołanie od decyzji.

Organ podatkowy I instancji, przekazując odwołanie, podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji przed upływem terminu wypowiedzenia się przez stronę co do zebranego w sprawie materiału dowodowego wyjaśnił, że niezależnie od argumentów skarżącej, organ i tak decydował na podstawie wniosków biegłych. Uchybienie nie miało więc istotnego wpływu na wynik sprawy tym bardziej, że podatnik już postanowieniem

z 15 stycznia 2019 r. był zobowiązany do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, w tym złożonego do akt sprawy operatu biegłych, a następnie - pismem z 22 lutego 2019 r. - organ przekazał podatnikowi kserokopię opinii biegłych.

Według Kolegium organ I instancji prawidłowo określił wymiar podatku od nieruchomości za 2017 r. i w konsekwencji prawidłowo wyliczył nadpłatę w tym podatku na kwotę [...]zł.

Kolegium uznało, że spór w sprawie dotyczy prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej za 2017 r. Według spółki (w jej wniosku o stwierdzenie nadpłatę), od 1 stycznia 2017 r. na potrzeby obliczenia podatku od nieruchomości od budowli elektrowni wiatrowych należy uwzględniać jedynie elementy budowlane elektrowni wiatrowej (wieża i fundament) oraz enumeratywnie wymienione w ustawie elementy techniczne: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, czego dotychczas spółka nie czyniła, a przez to przyjmowała do podstawy opodatkowania dodatkowo inne elementy techniczne elektrowni, licząc podatek od ich wartości rynkowej. Natomiast organ podatkowy I instancji uznał to stanowisko za nieprawidłowe. Kolegium wskazało, że chociaż organ podatkowy I instancji w interpretacji podatkowej z [...] września 2017 r. przyjął, że podatek od nieruchomości od elektrowni wiatrowych liczyć należy od jej wartości rynkowej (stanowisko podatnika uznano za prawidłowe), to aktualnie interpretacja ta została z dniem [...] marca 2018 r. zmieniona i w ocenie organu podatkowego I instancji nieprawidłowe jest stanowisko spółki, iż podatek od nieruchomości od elektrowni wiatrowych liczyć należy od jej wartości rynkowej.

Kolegium poddało analizie pojęcie budowli i stwierdziło, że w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2017 r.); dalej: "i.e.w.", która w art. 9 wprowadziła zmiany do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2017 r.); dalej: "Prawo budowlane", ustawodawca wprowadził definicję elektrowni wiatrowej, która jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacii w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 925), zaś przez jej elementy techniczne należy rozumieć wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (art. 2 pkt 2 i.e.w.). W ocenie Kolegium ustawodawca zdawał sobie sprawę ze skutków podatkowych wprowadzonej zmiany, czego wyrazem jest art. 17 i.e.w., w którym wyraźnie wskazał, że od dnia wejścia w życie ustawy (tj. od 16 lipca 2016 r.) do 31 grudnia 2016 r. podatek od nieruchomości dotyczący elektrowni wiatrowej ustala się i pobiera zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem wejścia w życie ustawy. Powyższe oznacza, że od 1 stycznia 2017 r. nastąpiła zmiana reguł opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych oznaczająca powrót do opodatkowania całej elektrowni wiatrowej jako budowli.

Według Kolegium opodatkowaniu spornej elektrowni jako całości nie sprzeciwia się również sposób wyliczenia przez organ I instancji podstawy opodatkowania tej budowli, na który wskazał w zmienionej interpretacji z [...] marca 2018 r. Okoliczność,

że w ewidencji środków trwałych spółki nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej, nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, gdyż istotne jest dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które łącznie składają się na przedmiot opodatkowania. Jeżeli podatnik nie ewidencjonuje budowli jako jeden środek trwały, lecz jako kilka środków trwałych odpowiadających częściom takiej budowli, które tworzą całość odpowiadającą budowli, to nie ma przeszkód faktycznych i prawnych, aby opodatkować tę budowlę, w istocie przez opodatkowanie części tej budowli, w odniesieniu do wartości początkowych środków trwałych stanowiących tak rozumiane części budowli. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r. II FSK 2243/15. Z kolei w wydanym przez Naczelny Sad Administracyjny w składzie siedmiu sędziów wyroku z 22 października 2018 r. II FSK 2983/17 jednoznacznie ustalono, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały elektrownie wiatrowe, a przedmiotem opodatkowania tym podatkiem objęte były wyłącznie fundament i wieża oraz elementy techniczne elektrowni wiatrowych wymienione w art. 2 pkt 2 i.e.w.

Kolegium za prawidłowe uznało, że w oparciu o opinię biegłych za przedmiot opodatkowania przyjęto fundamenty wiatraków, wiatraki + montaż, linie kablowe energetyczne, telefoniczne i kanalizację światłowodową oraz drogę dojazdową i place. Biegli wytłumaczyli, skąd znalazły się w sprawie wartości rynkowe poszczególnych elementów elektrowni wiatrowej, w jakim zakresie zostały wykorzystane i z jakiej przyczyny. Biegli wyraźnie wskazali, że z uwagi na brak odpisów amortyzacyjnych od turbin, tylko do nich zasadnym jest ustalenie ich wartości rynkowej. Zarzuty spółki do opinii biegłych mają charakter jedynie polemiczny.

Według Kolegium organ I instancji w odpowiedzi na odwołanie odniósł się do zachowania spółki, która niejako przyczyniła się do naruszenia (zresztą nieistotnego) przepisów postępowania.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.); dalej: "p.o.l.", jest właściwa dla opodatkowania wszystkich elementów elektrowni wiatrowej oprócz turbin, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Wartość początkowa, o której mowa w tym przepisie, ustalana jest tylko i wyłącznie w oparciu o przepisy podatkowe w zakresie podatku dochodowego. Zatem dokonywanie odpisów amortyzacyjnych na podstawie przepisów podatkowych wyklucza ustalanie wartości budowli na podstawie ustalonej wartości rynkowej. Określenie podstawy opodatkowania dla podmiotu w sytuacji czynienia odpisów amortyzacyjnych w oparciu o art. 4 ust. 5 p.o.l. spowodowałoby nieuprawnioną podwójną korzyść w postaci uzyskania pomniejszenia należnego podatku dochodowego przez odliczenie kosztu, jakim są odpisy amortyzacyjne, w sytuacji gdy podmiot dokonuje również odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz określenia przez ten sam podmiot wartości rynkowej budowli elektrowni wiatrowej w oderwaniu od wartości odpisów amortyzacyjnych.

Strona reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła decyzję Kolegium w części nieuwzględniającej stwierdzenia nadpłaty zgodnie z wnioskiem spółki, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 200 oraz art. 123 w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez brak uchylenia decyzji I instancji pomimo wydania przez Wójta decyzji w toku trwania

7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, w trakcie którego spółka przedłożyła nowe dowody mające istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i naruszenie tym samym zasady dwuinstancyjności;

- art. 14k § 1 i art. 14m § 1 w zw. z art, 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wydanej wobec spółki interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, do której zastosowanie się nie może szkodzić wnioskodawcy i naruszenie tym samym zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 180 § 1 w zw. z art. 197 § 1, art. 120 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie jako dowodu opinii biegłych, która w żadnym stopniu nie odnosi się do prawidłowego ustalenia wartości rynkowej przedmiotu opodatkowania, tj. elektrowni wiatrowej i naruszenie zasady legalizmu oraz zasady przekonywania strony w toku postępowania podatkowego;

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 180 § 1 w zw. z art. 181, oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie decyzji I instancji pomimo nierozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz nieuwzględnienia przez Wójta dowodów przedstawionych przez Spółkę i tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady dwuinstancyjności;

- art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji niezawierającej pełnego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego.

Ponadto spółka zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 4 ust. 5 p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą ujęciem w podstawie opodatkowania podatkiem do nieruchomości wartości obiektów, które nie stanowią przedmiotu opodatkowania tym podatkiem oraz przyjęcie jako podstawy opodatkowania w stosunku do niektórych obiektów innej wartości, niż wartość rynkowa ustalona na moment powstania obowiązku podatkowego, tj. na 1 stycznia 2017 r.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji I instancji; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi,

że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z treści zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", wynika, że sąd uwzględniając skargę

na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając sprawę w tak oznaczonych granicach Sąd uznał skargę za zasadną. Sąd za słuszny uznał bowiem przede wszystkim zarzut nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji (jak i w decyzji organu I instancji) wydanej wobec spółki interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia [...] września 2017 r., do której zastosowanie się nie może szkodzić wnioskodawcy i naruszenie tym samym zasady legalizmu oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W zaskarżonej decyzji Kolegium jako podstawę czynionych rozważań wskazało, że chociaż organ podatkowy I instancji w interpretacji podatkowej z [...] września 2017 r. wydanej na rzecz skarżącej przyjął, że podatek od nieruchomości od elektrowni wiatrowych liczyć należy od jej wartości rynkowej (stanowisko podatnika uznano za prawidłowe), to aktualnie interpretacja ta została z dniem [...] marca 2018 r. zmieniona i w ocenie organu podatkowego nieprawidłowe jest stanowisko spółki, iż podatek od nieruchomości od elektrowni wiatrowych liczyć należy od jej wartości rynkowej. Również w dalszej części decyzji Kolegium stwierdziło, że zarzuty strony odnośnie do opinii biegłych mają charakter jedynie polemiczny, ponieważ opierają się na dążeniu spółki do ustalenia jej podatku od nieruchomości za 2017 r. - w części dotyczącej elektrowni wiatrowej – na podstawie wartości rynkowej, powołując się na nieaktualną interpretację z [...] września 2017 r.

Sąd tymczasem zauważa, że powyższe stanowisko pomija okoliczność, zresztą wyraźnie wskazaną w odwołaniu strony z dnia 2 kwietnia 2019 r., że prawomocnym wyrokiem z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 377/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił interpretację indywidualną Wójta Gminy W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego.

Jak wskazał w powyższym wyroku sąd, zmiana wydanej interpretacji powinna następować wyjątkowo, gdyż narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. Podstawą zmiany interpretacji przepisów prawa podatkowego jest stwierdzenie nieprawidłowości przeprowadzonej i przedstawionej w niej oceny możliwości stosowania i wykładni prawa podatkowego, nie zaś zmiana interpretowanych regulacji prawnych lub orzecznictwa sądów i trybunałów w ich przedmiocie. W przypadku uwzględnienia, w szczególności zmienionego w danym zakresie, orzecznictwa sądów i trybunałów, o którym mowa w art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, okoliczność ta może stanowić przyczynę i uzasadnienie zmiany wydanej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a nie normatywnie wskazaną podstawę tej zmiany. Zdaniem sądu powołanie się przez organ interpretacyjny tylko na jeden nieprawomocny wyrok w ocenie sądu nie spełniało przesłanki z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej umożliwiającej zmianę wydanej interpretacji, a słusznie spółka wskazywała, że orzeczenia sądów administracyjnych w zakresie amortyzacji budowli elektrowni wiatrowej są rozbieżne.

Zatem w konsekwencji uchylenia prawomocnym wyrokiem sądu interpretacji

z [...] marca 2018 r. uznać należy, że interpretacja indywidualna z [...] września 2017 r., w której organ podatkowy uznał stanowisko podatnika że podatek od nieruchomości od elektrowni wiatrowych liczyć należy od jej wartości rynkowej za prawidłowe, nie uległa zmianie i pozostawała w obrocie w momencie wydania decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2019 jak i utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r.

Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium pozostaje w tym względzie w mylnym i odmiennym przekonaniu (bądź celowo pomija ten fakt) powołując się na istnienie interpretacji z dnia [...] marca 2018 r. która została prawomocnym orzeczeniem sądu wyeliminowana z obrotu.

Wskazać zatem należy, że w orzecznictwie akcentuje się, że instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje:

1) informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości, co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz

2) gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej

w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści.

Zgodnie z art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Jak wskazał NSA w tezie wyroku z dnia 28 stycznia 2019 r. sygn. akt

I FSK 293/17 wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać nie tylko,

że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, ale również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska

w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. W badanej sprawie nie podważano ustalonego stanu faktycznego w stosunku do stanu faktycznego opisanego we wniosku o udzielenie interpretacji z dnia [...] września 2017 r., natomiast całkowicie pominięto fakt uchylenia interpretacji ją zmieniającej z dnia [...] marca 2018 r.

Jak wskazał NSA w wymienionym wyżej wyroku, wyrażona w art. 14k § 1 O.p. zasada nieszkodzenia, jako mająca swoje źródło w konstytucyjnej zasadzie zaufania do organu, realizuje gwarancyjny charakter interpretacji podatkowych. Odstępstwo od zasady z art. 14k § 1 O.p. powinno być zatem wyjątkiem a nie regułą. W każdym innym przypadku narusza to zasadę pewności co do stosowania prawa.

Podobnie wskazał NSA w wyroku z dnia 21 marca 2019 r. I FSK 2082/18 wyjaśniając, że "określona w art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej tzw. zasada nieszkodzenia, uwzględniając treść art. 14p w zw. z art. 14m § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, skutkuje uwolnieniem podatnika od wszelkich negatywnych skutków związanych z zastosowaniem się przez niego do wydanej przez organy podatkowe interpretacji".

Tymczasem organy obu instancji całkowicie zignorowały fakt uchylenia przez WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 lipca 2018 r. I SA/Sz 377/18 interpretacji z dnia [...] marca 2018 r. co wprost wynika z treści zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Co więcej decyzja organu I instancji w swoim szczątkowym uzasadnieniu w ogóle nie wspomina o wydaniu jakiejkolwiek interpretacji w niniejszej sprawie.

Sąd zauważa nadto, że uzasadniony był też w efekcie zarzut nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie dość, że pominięto w jej treści fakt uchylenia interpretacji z dnia [...] marca 2018 r. to wskazać należy, że organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy wskazał, że "popiera stanowisko prawne organu I instancji" oraz, że "organ I instancji prawidłowo przyjął, iż wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.) jest właściwa dla opodatkowania wszystkich elementów elektrowni wiatrowej oprócz turbin, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych". Tymczasem wbrew powyższym stwierdzeniom, w istocie organ I instancji w żadnym miejscu uzasadnienia swojej decyzji nie wskazał ani jednego przepisu p.o.l. który miałby stanowić element uzasadnienia prawnego decyzji. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję która nie zawiera żadnych rozważań na temat podstawy prawnej opodatkowania elektrowni tj. czy jest to art. 4 ust. 1 pkt 3 czy też art. 4 ust. 5 p.o.l.

Trafny był też w przekonaniu Sądu zarzut naruszenia art. 200 O.p. Nie ma wątpliwości iż organ pismem z dnia 4 marca 2019 r. zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia w zakresie zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni. Postanowienie to doręczono dnia 11 marca 2019 r. Decyzję wydano w dniu [...] marca 2019 r. a zatem przed upływem terminu. Tymczasem już po jej wydaniu, a przed upływem 7 dniowego terminu, spółka nadała w dniu 18 marca 2019 r. pismo w którym wskazywała między innymi na istotny w sprawie fakt wydania na jej rzecz interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2017 r. którą organ I instancji w wydanej decyzji zupełnie pominął. Tym samym już z tego samego faktu nie można uznać, że niezachowanie wskazanego 7 dniowego terminu nie mogło mieć wpływu na wynik postępowania.

Zdaniem Sądu wskazane wyżej procesowe przyczyny uchylenia decyzji spowodowały, iż przedwczesne było odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe rozważania i wyda

w tym względzie po przeprowadzeniu postępowania stosowne rozstrzygnięcie, mając na uwadze, iż dopóki w obrocie pozostaje interpretacja indywidualna Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2017 r. a nie ma nowej interpretacji zmieniającej, musi mieć ją na uwadze przy wydawaniu rozstrzygnięcia, rozważając skutki wynikające z przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, a mających na celu ochronę podatnika któremu interpretacja została udzielona. Rozważania te winny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

Sąd zasądził na rzecz skarżącej od organu koszty postępowania sądowego

w kwocie [...]zł, na którą składa się: uiszczony wpis w wysokości [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 16 sierpnia 2018 r.

(Dz.U. z 2018 r. poz. 1687)

Wszystkie przywołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.