Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1976/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 i ust. 1b
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. M. (M.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 listopada 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/3038/2023/21790 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 2 października 2023 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 listopada 2023 r. M. M. (dalej jako: "skarżąca" lub "strona") złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej jako: "Kolegium" lub "organ II instancji"), opisaną w rubrum niniejszego wyroku. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia 2 października 2023 r. nr [...], Prezydent Miasta R.(dalej jako: "organ I instancji"), działając w oparciu o art. 20 ust. 3 i 4 w zw. z art. 3 pkt 11, art. 17 ust. 1b oraz art. 23 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.ś.r.", odmówił przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w myśl art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Podkreślił, że co prawda w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r., w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jednak zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej wyrok ten nie oznacza usunięcia kryterium, o którym mowa powyżej z ustawy o świadczeniach rodzinnych i nie kreuje nowego prawa do żądania świadczenia przez opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność ich podopiecznych powstała już po okresie dzieciństwa. Organ I instancji podkreślił, że wykonanie wyroku wymaga podjęcia niezbędnych oraz niezwłocznych działań ustawodawczych prowadzących do przywrócenia równego traktowania opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Dopóki nie zostaną ukończone prace legislacyjne nad tymi przepisami Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej zobowiązuje organy administracji publicznej do stosowania przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Jako że organ I instancji ustalił, że niepełnosprawność matki skarżącej nie powstała w wieku do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25.roku życia, na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wskazała, że wobec spełnienia wszystkich przesłanek przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego oraz w związku z treścią przywołanego przez organ I instancji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, organ I instancji nie mógł odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia na podstawie art.17 ust. 1b u.ś.r.

Decyzją z dnia 10 listopada 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/3038/2023/21790, organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazał w pierwszej kolejności na wadliwość zastosowania przez organ I instancji art. 17 ust. 1b u.ś.r. podkreślając, że w tezach licznych wyroków wydanych przez sądy administracyjne ugruntowała się linia orzecznicza, według której po wejściu w życie przywołanego wyroku TK nie można odmówić przyznania przedmiotowego świadczenia ze względu na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.

Jednocześnie Kolegium podniosło, że system świadczeń rodzinnych został tak pomyślany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Wnioskujący musi zatem sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest wynagrodzeniem za sprawowanie faktycznej opieki, ale rekompensatą za utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny, wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia.

Kolegium podniosło, że z oświadczenia strony z dnia 12 września 2023 r. wynika, że sprawuje ona opiekę nad matką przez 7 dni w tygodniu przez całą dobę, w zakresie załatwianie spraw urzędowych, lekarskich, dowozi mamę na wizyty kardiologiczne, wykupuje lekarstwa, robi zakupy, przygotowuje posiłki, sprząta, pomaga w czasie kąpieli oraz przy ubieraniu. Strona zaznaczyła, że sprawowanie opieki nad mamą uniemożliwia jej wykonywanie pracy.

Z wywiadu środowiskowego wynika, że matka strony ma znacznie ograniczoną ruchomość rąk, nie może dźwigać. Trudności sprawia jej wykonywanie wszystkich czynności z użyciem rąk. Sama nie wychodzi z domu, zaś samodzielnie porusza się wyłącznie w obrębie własnego mieszkania.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Kolegium uznało, że pomiędzy niepodejmowaniem obecnie przez stronę zatrudnienia, a koniecznością opieki nad matką nie występuje związek przyczynowy. Zdaniem organu odwoławczego zakres opieki sprawowanej przez stronę nad matką oraz poszczególne czynności wykonywane przez nią nie są na tyle angażujące, aby nie mogła podjąć pracy choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, przy odpowiednim zorganizowaniu zakresu niezbędnej opieki nad matką do godzin rannych czy wieczornych.

W skardze sądowej od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie:

a) art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", poprzez naruszenie zasady praworządności, prowadzenie postępowania bez niezbędnego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej;

b) art. 15 k.p.a. poprzez pozbawienie strony możliwości ustosunkowania się do twierdzeń organu odwoławczego i oparcie decyzji drugoinstancyjnej na zupełnie innych przesłankach, przy jednoczesnym odrzuceniu jedynej przesłanki, na której swoją decyzję oparł organ I instancji;

c) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

d) art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i ocenę materiału dowodowego niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego wnioskowania, skutkującą wyprowadzeniem błędnych logicznie wniosków z ustalonych w sprawie okoliczności;

e) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji przesłanek odstąpienia od zakazu orzekania na niekorzyść strony;

f) art. 136 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji;

g) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji;

h) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;

i) art. 139 k.p.a. poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius w związku z poczynieniem przez organ II instancji, na mocy zaskarżonej decyzji, mniej korzystnych ustaleń faktycznych oraz ich oceny aniżeli te poczynione przez Organ I instancji;

j) art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że sprawowana opieka nie nosi cech opieki stałej, uniemożliwiającej podjęcie zatrudnienia, a tym samym niezasadną odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego pomimo spełnienia wszystkich przesłanek przyznania tego świadczenia określonych w tym przepisie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie również poprzedzającej ją decyzji odmawiającej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Uzasadniając zarzuty skarżąca podkreśliła w szczególności, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem, iż zakres sprawowanej opieki umożliwia jej podjęcie zatrudnienia. Jej zdaniem przeczy temu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a ocena tego materiału przez Kolegium, naruszająca zasadę swobodnej oceny dowodów, jest dla skarżącej niezwykle krzywdząca. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a podejmując się jego oceny, materiał ten ocenił niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego wnioskowania. Podkreśliła ona, że zdaniem pracownika socjalnego, przeprowadzającego wywiad środowiskowy, zakres opieki uniemożliwia jej podjęcie pracy.

W dalszej kolejności skarżąca podkreśliła, że sformułowana przez Kolegium przyczyna odmowy przyznania świadczenia wymagała przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego, co do którego skarżąca powinna mieć możliwość ustosunkowania się. Taki sposób prowadzenia postępowania wbrew zasadzie praworządności, bez niezbędnego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie budzi zaufania do organów władzy publicznej i stanowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a.

W ocenie skarżącej Kolegium, wobec powziętych wątpliwości co do zakresu sprawowanej opieki, mogło przed wydaniem tej decyzji przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić ich przeprowadzenie organowi I instancji, czego jednak zaniechał.

Odnosząc się natomiast do argumentacji organu II instancji w zakresie kwestii stałości sprawowanej opieki oraz bezpośredniości związku między rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaną opieką skarżąca argumentowała, że z orzeczenia o niepełnosprawności jej mamy wynika konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zdaniem skarżącej kwestia czasochłonności opieki sprawowanej nad mamą nie powinna być przedmiotem ustaleń i ocen własnych organu odwoławczego, albowiem to treść orzeczenia o niepełnosprawności determinuje charakter i zakres opieki, jakiej wymaga osoba niepełnosprawna.

Skarżąca podkreśliła również, że zakres sprawowanej opieki nad mamą stanowią czynności oznaczające stałą i długotrwałą opiekę w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., gdyż obejmują m.in. takie czynności usługowe jak: udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, pielęgnację, opiekę higieniczną, opiekę medyczną, niezbędną pomoc w załatwianiu spraw osobistych, zapewnienie kontaktów z otoczeniem, utrzymanie czystości oraz przygotowywanie posiłków. Artykuł 17 ust. 1 u.ś.r. w żaden sposób nie precyzuje pojęcia opieki ani jakich wykonywanych czynności ona dotyczy. Ustawodawca nie posłużył się bowiem jakimkolwiek twierdzeniem konkretyzującym zakres lub charakter sprawowanej opieki. Co istotne, nie określił też, aby opieka musiała być stała, rozumiana pod pojęciem opieki całodobowej. Sprawując opiekę nad mamą (z uwagi na jej stan zdrowia, również związany z poważnymi problemami natury kardiologicznej, osłabiającymi samopoczucie fizyczne mamy), skarżąca poza wykonywanymi w ramach tej opieki czynnościami wskazanymi we wniosku, pozostaje także do dyspozycji matki. Opieka ta uniemożliwia jej podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w treści zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 poz. 2492 ze zm.) wykazała, że decyzja ta narusza wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 17 u.ś.r. Zgodnie z jego ust. 1 świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W rozpatrywanej sprawie organy administracji publicznej orzekające w sprawie odmówiły przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Wyjaśniając przyczynę odmowy organ I instancji wskazał na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 1b u.ś.r.) Oceniając prawidłowość wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia, organ odwoławczy zakwestionował przyczynę odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej podstawie. Przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt 38/13 i stwierdził, że w tezach licznych wyroków wydanych przez WSA w Gliwicach jak również NSA stwierdza się, iż obecnie ugruntowała się linia orzecznicza, według której po wejściu w życie tego wyroku nie można odmówić przyznania przedmiotowego świadczenia ze względu na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Kolegium podziela to stanowisko.

Organ odwoławczy dokonując własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że pomiędzy niepodejmowaniem obecnie przez skarżącą zatrudnienia, a koniecznością opieki nad matką nie występuje związek przyczynowy. Jego zdaniem zakres opieki sprawowanej przez skarżącą nad matką oraz poszczególne czynności wykonywane przez nią nie są na tyle angażujące, aby nie mogła podjąć pracy choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, przy odpowiednim zorganizowaniu zakresu niezbędnej opieki nad matką do godzin rannych czy wieczornych.

W ocenie Sądu taka ocena stanu faktycznego sprawy nie może uzyskać akceptacji. Z materiału dowodowego sprawy wynika bezspornie, że skarżąca mieszka w jednym domu z rodzicami, którzy są osobami niepełnosprawnymi w stopniu znacznym. Skarżąca nie wskazała, że skoro jej ojciec jako osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym nie może opiekować się matką to ona musi de facto opiekować się zarówno matką jak i ojcem. Strona wystąpiła o świadczenie na matkę, ale fakt wspólnego zamieszkiwania z rodzicami w jednym domu wskazuje, że na jej barkach spoczywa opieka również w jakimś zakresie nad niepełnosprawnym ojcem. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie uczyniły tej kwestii przedmiotem pogłębionych ustaleń poza stwierdzeniem, że ojciec skarżącej choruje na demencję starczą. Sąd stwierdza na podstawie wywiadu środowiskowego jak i oświadczenia skarżącej, że matka skarżącej jest osobą wiekową (83 lata), choruje na serce i posiada ograniczoną możliwość poruszania się z uwagi na chorobę zwyrodnieniową stawów. Z tego powodu nie może się ubrać, umyć czy przygotować posiłku. Sama nie wychodzi z mieszkania. W części wywiadu środowiskowego dotyczącego wniosków pracownika socjalnego stwierdza on, że sprawowanie opieki nad matką uniemożliwia skarżącej wykonywanie pracy. Ponadto stwierdza, że nie ma żadnej innej osoby, która mogłaby zapewnić matce skarżącej opiekę jakiej wymaga, ponieważ jej syn (brat skarżącej) mieszka w Niemczech.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia jest nieuzasadniona.

Analiza przedłożonych do sprawy akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a koniecznością podjęcia opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką istnieje bezpośredni związek przyczynowy. W ocenie Sądu stan zdrowia matki skarżącej, rodzaj schorzeń, ograniczenia nimi spowodowane, rodzaj i zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką, ustalenia pracownika socjalnego zawarte w wywiadzie środowiskowych powodują, że ocenę stanu faktycznego sprawy dokonaną przez Kolegium należy uznać za błędną i nieuzasadnioną.

Sąd zauważa, że prawidłowe rozumienie art. 17 ust. 1 u.ś.r. musi uwzględniać przede wszystkim cel świadczenia pielęgnacyjnego, którym jest rekompensata za sprawowanie faktycznej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, powodującej w konsekwencji niemożność wykonywania jakiejkolwiek pracy zarobkowej przez opiekuna (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. II SA/Ol 1038/21). Natomiast organ odwoławczy odmawiając skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia zastosował zupełnie dowolną i niepopartą innymi ustaleniami ocenę materiału dowodowego sprawy. Kolegium przyjęło na podstawie lektury ich treści, że rodzaj i zakres sprawowanej opieki umożliwia stronie podjęcie zatrudnienia.

Sąd zwraca uwagę na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż sprawowanie opieki nie oznacza, aby była ona sprawowana przez siedem dni w tygodniu i przez 24 godziny na dobę (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. III SA/Gd 482/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. III SA/Kr 840/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Bd 989/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. II SA/Gl 951/21). Konieczne jest w tym zakresie uwzględnienie chociażby odpoczynku dobowego. Zgodzić należy się, że niektóre z wymienionych w wynikach wywiadu, a także wskazanych przez samą skarżącą czynności wykonywanych w ramach opieki, takich jak przykładowo robienie zakupów, umawianie wizyt lekarskich, porządki domowe, zasadniczo nie wymagają rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Odmiennie powinny jednak zostać ocenione, jeśli pozostają w kumulacji z innymi czynnościami wykonywanymi w ramach sprawowanej opieki. Czynności pielęgnacyjne wykonywane wobec matki, tj. pomoc w codziennej higienie osobistej, rehabilitacji, pomoc w podawaniu leków, tym bardziej w sygnalizowanej trudności w poruszaniu się osoby wymagającej opieki, oznaczają z reguły konieczność rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej celem sprawowania tej opieki. Sąd podziela stanowisko, że opieka nad osobą niepełnosprawną i wymagająca opieki z mocy orzeczenia wyspecjalizowanego organu tylko w wyjątkowych sytuacjach dotyczących stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej, jej samodzielności ruchowej, sprawności intelektualnej nie musi być wykonywana w takim zakresie, że umożliwia to podjęcie lub kontynuację zatrudnienia przez potencjalnego opiekuna bez uszczerbku dla wymaganych czynności opiekuńczych. W przypadku osób tak zaawansowanych wiekowo oraz poważnie chorych oprócz koniecznych czynności opiekuńczych związanych np. z utrzymaniem higieny osobistej czy karmieniem niezwykle istotna jest sama obecność opiekuna w domu i możliwość służenia pomocą osobie chorej w każdej potrzebie. Twierdzenie organu odwoławczego o możliwym podjęciu zatrudnienia przez skarżącą z uwagi na zakres sprawowanej opieki nie koresponduje w żaden sposób z ustaleniami wynikającymi z wywiadu środowiskowego oraz oświadczeniem skarżącej, które nie zostały w żaden sposób podważone. W ocenie Sądu wyjaśnienia skarżącej dotyczące przyczyn niepodejmowania pracy i złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zasługują na pełną akceptację.

Uwzględniając powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za uzasadnione w zakresie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w relacji do treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności art. 80 k.p.a., które miały istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji dokona, mając na uwadze wskazania zawarte w niniejszym wyroku, oceny czy spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że z dniem 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz.1429). Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji uwzględni art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, z którego wynika zdaniem Sądu, możliwość stosowania w sprawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r.