Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1406/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. O. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 1071/22 w sprawie ze skargi A. O. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie objęcia obowiązkiem kwarantanny od dnia 28 listopada 2021 r. do 6 grudnia 2021 r. postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1071/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. O. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie objęcia kwarantanną od dnia 28 listopada 2021 r. do 6 grudnia 2021 r.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła skarżąca zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono:

1. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z par. 5 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. 2021 poz. 861 ze zm., dalej też: "rozporządzenie Rady Ministrów") oraz w zw. z art. 92 ust. 1 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, tj. brak odmowy zastosowania powołanego, sprzecznego z ustawą i niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bo doprowadziło do oddalenia skargi;

2. naruszenie par. 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów przez ocenę:

".. również dopuszczalne było przekazanie informacji o objęciu kwarantanną za pośrednictwem telefonu od bezpośredniego przełożonego – dyrektora szkoły, przy czym, jak wskazuje treść skargi, fakt dotarcia wiadomości do skarżącej nie jest przez nią kwestionowany" (vide: s. 13 u dołu i 14 u góry uzasadnienia)

- podczas, gdy powołany przepis upoważniał wyłącznie do przekazania wiadomości o objęciu kwarantanną w uproszczony sposób, lecz nie do delegowania tej czynności na osoby i podmioty, pozostające poza strukturami Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a Sąd I Instancji zobowiązany był zbadać wszystkie naruszenia prawa, w granicach skargi, z urzędu – niezależnie od szczegółowej argumentacji przedstawionej przez skarżącą;

tym samy brak przekazania skarżącej informacji o objęciu jej kwarantanną przez upoważnionego pracownika organu inspekcji sanitarnej, samo w sobie, uzasadnia stwierdzenie wadliwości nałożenia na nią kwarantanny;

Ponadto, w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono:

3. naruszenie art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz. U. 2020 poz. 1845 ze zm., dalej: "ustawa") przez błędną wykładnię, tj. uznanie za wyjątek wobec art. 33 ust. 1: "Porównanie zakresów norm ujętych w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy wskazuje, że drugi z wymienionych przepisów ma charakter regulacji szczególnej w stosunku do przepisu pierwszego (...) vide: s. 10 drugi akapit uzasadnienia,

a więc przepis nie wymagający wydania decyzji dla nałożenia kwarantanny, która powstaje ex lege, cyt.:

"Uznanie organu ogranicza się tylko do wyboru jednego z tych dwóch środków, natomiast sam obowiązek ukonstytuowany został wprost w ustawie, co oznacza że nie ma podstaw prawnych, aby go konkretyzować w formie decyzji administracyjnej." Vide: s. 10 uzasadnienia od dołu;

- co jest sprzeczne z jego brzmieniem (verba legis: "jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej"), a także wynikami wykładni systemowej (porównaj z normą z art. 35 ust. 1 ustawy), historycznej oraz ustalonym przez lata rozumieniem tych przepisów: w doktrynie, praktyce administracyjnej i orzecznictwie sądów, a także koniecznością wzięcia pod uwagę obowiązku prokonstytucyjnej wykładni prawa (por. art. 41 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 78 Konstytucji RP), a przy tym gwarancji art. 5 ust. 1 lit. e Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności;

4. naruszenie art. 46b pkt 5 w zw. z art. 46a pkt 2 ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, jako podstawy dla par. 5 ust. 1 zd. drugie rozporządzenia Rady Ministrów, tj. wyłączenia formy decyzji, cyt:

"Powołane wyżej rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 46a oraz art. 46b ust. 1-6 i 8-13 ustawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest brzmienie art. 46a pkt 2 oraz art. 46b pkt 5" vide: s. 11 uzasadnienia u dołu

- skoro art. 46b pkt 5 stanowi delegację do uregulowania: "obowiązku poddania się kwarantannie", a nie zmiany trybu jej nakładania, jak to czyni par. 5 ust. 1 zd. drugie rozporządzenia Rady Ministrów, stanowiąc: "Decyzji nie wydaje się" – nie jest to zatem podstawa dla regulacji z par. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, która to regulacja odwołuje się do przesłanek nałożenia kwarantanny z art. 34 ust. 2 ustawy,

5. naruszenie art. 34 ust. 2 ustawy, przez błędną wykładnię, tj. uznanie, że:

"Powołane przepisy przewidują automatyzm w liczbie dni nakładanej kwarantanny dlatego też organ nie miał możliwości zmniejszenia wymiaru kwarantanny, czy też rozważenia nałożenia innych form nadzoru epidemiologicznego", vide: s. 11 uzasadnienia wyroku, przedostatni akapit

- co jest contra legem brzmienia art. 34 ust. 2 ustawy, a nawet powołanych na s. 14 uzasadnienia wyroku przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 351 ze zm., dalej: "rozporządzenie Ministra Zdrowia"); a w rezultacie co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego nierozważenia i nieuwzględnienia zarzutu nr 3 skargi.

Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje zatem w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 360/23 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie, osób o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2020, poz. 1845 ze zm.), następuje w formie decyzji administracyjnej, czy też następuje w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 1634)?".

Mając na uwadze, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie pytania prawnego, zaszła podstawa do zawieszenia postępowania w tej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.