Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 593/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi H. Spółka z o.o. z siedzibą w S. na uchwałę Nr XXXIX/311/14 Rady Gminy Lanckorona z dnia 30 września 2014 r. w sprawie Zmiany Nr 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej H. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r. H. Spółka z o.o. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XXXIX/311/14 Rady Gminy Lanckorona w sprawie Zmiany nr 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona, żądając stwierdzenia nieważności uchwały w całości.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1/ art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku – Prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na braku ujawnienia udokumentowanego złoża kopalin "Skawinki" w treści przedmiotowej uchwały pomimo obowiązku ujawnienia udokumentowanych złóż kopalin w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2/ art. 72 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 28 ust. 1 u.o.p.z.p. polegające na braku uwzględnienia obszaru występowania złoża kopalin "Skawinki" oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tego złoża w treści przedmiotowej uchwały, czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

3/ art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 1 u.o.p.z.p. polegające na niewprowadzeniu w treści uchwały zakazu zabudowy na udokumentowanym złożu piaskowców krośnieńskich "Skawinki", co też narusza ochronę złoża i czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że jest właścicielem nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...], [...], 2763, [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], położonych w S. , gmina Lanckorona, powiat wadowicki, województwo małopolskie. Skarżąca spółka jest podmiotem zainteresowanym wykupem bądź wydzierżawieniem pozostałej części udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki" kat. C1, po otrzymaniu koncesji. Nadmieniono przy tym, że powierzchnia złoża stanowi obszar powyżej 2 ha.

Spółka jest podmiotem, który chce prowadzić działalność reglamentacyjną na podstawie koncesji udzielanej na podstawie art. 22 ust. 4 p.g.g. Przedmiotem przeważającym działalności gospodarczej skarżącej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, od dnia powstania Spółki jest 08.11.Z – "Wydobywanie kamieni ozdobnych oraz kamienia dla potrzeb budownictwa, skał wapiennych, gipsu, kredy i łupków". Przedmiotowe nieruchomości są objęte zakresem zaskarżonego planu i są częścią udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki" w kat. C1. Spółka na przestrzeni lat 2010-2013 podjęła nakazane przez prawo działania zmierzające do sporządzenia i zatwierdzenia dokumentacji złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki" kat. C1 przez właściwy organ nadzoru geologicznego. Skarżąca otrzymała zgodę wszystkich właścicieli nieruchomości, które stanowią pozostałą część ww. złoża, celem sporządzenia i zatwierdzenia dokumentacji geologicznej. Spółka otrzymała zalecenia konserwatorskie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 27 grudnia 2011 roku. Skarżąca podpisała również umowy z innymi właścicielami działek, na których nieruchomości zostało udokumentowane złoże piaskowców krośnieńskich "Skawinki".

Następnie na zlecenie Spółki sporządzono projekt robót geologicznych, który to został przesłany do Marszałka Województwa Małopolskiego, celem jego zatwierdzenia. Przed zatwierdzeniem Marszałek przesłał projekt robot geologicznych do Wójta Gminy Lanckorona celem wyrażenia opinii. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2012 roku Wójt zaopiniował projekt pozytywnie. Marszałek Województwa Małopolskiego decyzją z dnia 28 marca 2012 r., znak: SR-IX.7427.5.2012.RŁ, zatwierdził przedmiotową dokumentację.

Dalej wskazano, że w dniu 10 czerwca 2013 r. Spółka skierowała do Wójta Gminy Lanckorona pismo o ujawnienie złoża w studium gminy Lanckorona. We wrześniu 2013 roku, Spółka skierowała ponowny wniosek do Wójta, którego przedmiotem było zapytanie, kiedy upływa termin ujawnienia złoża. Wójt pismem z dnia 7 października 2013 roku, znak:IR.6724.4.187 odpowiedział, iż ostateczny termin na ujawnienie przedmiotowego złoża w studium upływa w dniu 11 kwietnia 2015 roku. Następnie Rada Gminy Lanckorona uchwaliła przedmiotową uchwałę stanowiącą plan zagospodarowania miejscowego. Przedmiotem uchwały Rady Gminy Lanckorona numer XXXXIX/311/14 z dnia 30 września 2014 roku była modyfikacja obowiązującego planu, wprowadzająca m.in. w § 10 zakaz lokalizacji masztów i wież telefonii komórkowych oraz elektrowni wiatrowych, jednocześnie w treści zaskarżonego planu nie zostało ujawnione złoże kopalin "Skawinki" mimo wyraźnego obowiązku ciążącego w tym zakresie na organach gminy Lanckorona.

Skarżąca podkreśliła dalej, że Wojewoda Małopolski działając na podstawie wniosku Spółki na podstawie art. 96 p.g.g., wydał zarządzenie zastępcze z dnia 2 lutego 2016, numerWN-ll.4131.1.3.2016/ZZ, w którym ujawnił w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona udokumentowane złoże piaskowca Skawinki kat.C1 położonego w miejscowości Skawinki (z uwagi na nieujawnienie ww. złoża w Studium przez organy gminy w terminie 2 lat od zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez Marszałka Województwa Małopolskiego). Podkreślenia w tym miejscu wymaga fakt, iż udokumentowanie złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki" nastąpiło w dniu 28 marca 2013 roku.

W ocenie Skarżącej zaskarżony akt prawa miejscowego w postaci przedmiotowej uchwały Rady Gminy Lanckorona, narusza interes prawny Spółki zarówno jako właściciela nieruchomości, jak również jako przedsiębiorcy zamierzającego prowadzić działalność wydobywczą, z uwagi na brak ujawnienia w treści przedmiotowej uchwały, udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki" pomimo ciążącego na organach gminy Lanckorona obowiązku. Z tych też względów, złożenie niniejszej skargi jest uzasadnione i konieczne.

Wyjaśniono następnie, że Spółka w dniu 20 lutego 2023 roku skierowała do Rady Gminy Lanckorona wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a pismo Rady z 9 marca 2023 r., doręczone skarżącej w dniu 15 marca 2023 r. powinno być traktowane jako odpowiedź na wezwanie. Od tego pisma, zdaniem skarżącej, w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017 roku, należy liczyć termin do wniesienia skargi. Wskazano również, że skarżąca od lat prowadzi spory z organami gminy Lanckorona, związane z naruszeniami obowiązujących przepisów w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Przykładem powyższego jest m.in. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydany w dniu 5 listopada 2019 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 738/19 stwierdzający nieważność w części uchwały nr V/29/2019 Rady Gminy Lanckorona z dnia 28 lutego 2019 roku w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona, jak również postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2023 roku w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 247/22.

W piśmie z dnia 20 czerwca 2023 r. skarżąca rozszerzyła zarzuty dotyczące kwestionowanej uchwały o naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 104 ust. 1 p.g.g. w zw. z art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 Prawo ochrony środowiska, art. 15 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

W kolejnym uzupełnieniu skargi zawartym w piśmie z 27 czerwca 2023 r. skarżąca zmodyfikowała skargę, ograniczając ją do części dotyczącej własności Spółki, w zakresie § 1 ust. 1 uchwały, który ma następujące brzmienie: "Stwierdza się zgodność zmiany nr 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr XII/112/2000 Rady Gminy Lanckorona z dnia 30 czerwca 2000 r., do której Rada Gminy Lanckorona przystąpiła Uchwałą nr XXXVL/290/14 z dnia 28 marca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Lanckorona wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że Gmina Lanckorona posiada plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr VII/62/2003 Rady Gminy Lanckorona z 15 maja 2003 r. Plan obejmuje całą gminę Lanckorona, tj. miejscowości Izdebnik, Jastrzębia, Lanckorona, Skawinki, Podchybie. Uchwała jest aktem prawa miejscowego i została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2003 r., Nr 164, poz. 2113. Uchwała nr XXXIX/311/14 Rady Gminy Lanckorona z dnia 30 września 2014 r. dotyczy uzupełnienia zapisów w uchwale nr VII/62/2003 z dnia 15 maja 2003 r. przez dodanie w § 10 st. 1 litery e oraz § 18 a. Do wyłożonej do publicznego wglądu zmiany planu nie wpłynęły uwagi. Podkreślono, że powyższe zmiany dotyczą wyłącznie miejscowości Lanckorona, Izdebnik i Jastrzębia, a nie dotyczą miejscowości S. , działek stanowiących własność skarżącego, tym samym nie ingerują w sferę własnych praw lub obowiązków skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2023, poz. 40, dalej: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także – zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego.

Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 kwietnia 2021 r., II SA/Kr 1146/20 (orzeczenia.nsa.gov.pl), na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania aktualnego w dacie wnoszenia skargi naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia: "Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, LEX nr 173736)." Sąd ten wskazał dalej, że: "O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, LEX nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05, CBOSA). Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., II SA/2637/02, LEX nr 80699)."

Następnie podkreślić należy, za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2022 r. II OSK 2336/19, że podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są przede wszystkim właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c. Przywołać też można stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2019 r. II OSK 467/17, w którym wskazano, że prawo do zaskarżenia uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Przyjmowane więc w planie ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c.

Konsekwencją braku legitymacji skargowej, w przypadku skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), jest odrzucenie skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Przedmiot skargi H. Spółka z o.o. z siedzibą w S. stanowi uchwała nr XXXIX/311/14 Rady Gminy Lanckorona z dnia 30 września 2014 roku w sprawie ZMIANY Nr 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona. Zakres tej zmiany wynika z treści § 3 uchwały, który stanowi następująco: "W Uchwale Nr VII/62/2003 Rady Gminy Lanckorona z dnia 15 maja 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 164, poz. 2113 wraz ze zm.) wprowadza się następujące zmiany

1. W § 10 ust. 1 dodaje się lit. "e" w brzmieniu: " W granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Lanckorona" wprowadza się zakaz lokalizacji masztów i wież telefonii komórkowych oraz elektrowni wiatrowych".

2. dodaje się § 18a w brzmieniu: "W strefie ścisłej i pośredniej ochrony konserwatorskiej, w granicach zabytku kultury wpisanego na listę światowego dziedzictwa, w strefie buforowej zabytku kultury wpisanego na listę światowego dziedzictwa wprowadza się zakaz lokalizacji masztów i wież telefonii komórkowych oraz elektrowni wiatrowych".

Skarżąca wskazała, że jest właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], położonych w S. . Działki te, jak wynika z treści uchwały oraz odpowiedzi na skargę, a nie jest kwestionowane przez skarżącą, nie znajdują się w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Lanckorona", ani też w strefie ścisłej i pośredniej ochrony konserwatorskiej, w granicach zabytku kultury wpisanego na listę światowego dziedzictwa, w strefie buforowej zabytku kultury wpisanego na listę światowego dziedzictwa, których to obszarów dotyczy zmiana nr 4 miejscowego planu gminy Lanckorona. Oznacza to, że przedmiotowa uchwała nie dotyczy interesu prawnego skarżącej, a tym bardziej go nie narusza.

W ocenie Sądu, ani dokonana modyfikacja skargi, ani podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące prowadzonej na terenie gminy Lanckorona działalności polegającej na wydobywaniu kopalin oraz działań zmierzających do ujawnienia w miejscowym planie złoża kopalin "Skawinki", nie uzasadniają legitymacji do wniesienia skargi, a tym samym nie świadczą o istnieniu po stronie skarżącej spółki interesu prawnego w odniesieniu do przedmiotowej uchwały. Nie ma również znaczenia fakt, że zaskarżona uchwała zmienia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 15 maja 2003 r. uchwalony dla całej gminy Lanckorona (w tym obejmuje działki skarżącej w S. ), skoro ta konkretna zmiana miejscowego planu, dokonana uchwałą z 30 września 2014 r., nieruchomości skarżącej nie obejmuje.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w punkcie I sentencji.