Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1391/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107, art. 138
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. M. (M.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 czerwca 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1746//2023/13230/ w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 24 maja 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącej 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 21 czerwca 2023 r. znak: SKO.PSŚ/41.5/1746/2023/13230/ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej "Burmistrz" lub "organ pierwszej instancji") z 24 maja 2023 r. znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Burmistrz odmówił A. M. (dalej "skarżąca") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Podstawę prawną decyzji stanowiły w szczególności przepisy art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity przywołany w podstawie prawnej decyzji: Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.; dalej "u.ś.r.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej "k.p.a.").

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zakres opieki jakiej wymaga ojciec skarżącej nie jest tego rodzaju, aby wykluczał podjęcie przez skarżącą zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Ojciec skarżącej nie jest osobą leżącą, porusza się w obrębie budynku przy pomocy balkonika, a w obrębie posesji za pomocą wózka inwalidzkiego. Ojciec skarżącej nie jest podpięty pod specjalistyczną aparaturę medyczną, nie wymaga codziennych specjalistycznych zabiegów medycznych podtrzymujących przy życiu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że co najmniej od 2018 r. skarżąca nie podejmowała legalnego zatrudnienia. Takie czynności jak przygotowanie posiłków i ich podawanie, sprzątanie, pranie, umawianie wizyt lekarskich, robienie zakupów, w tym realizacja recept nie są czynnościami, które wymagają całodobowej dyspozycji skarżącej. Natomiast czynności związane z opieką polegające na pomocy w utrzymaniu higieny, ubieraniu, podawaniu leków czy posiłków nie są czynnościami oznaczającymi stałą i długotrwałą opiekę innej osoby nad chorym.

W odwołaniu od decyzji skarżąca wyjaśniła, że 30 czerwca 2021 r. Kolegium wydało decyzję przyznającą jej świadczenie pielęgnacyjne na okres od 8 maja 2021 r. do 30 kwietnia 2023 r. w związku z opieką nad ojcem. Wówczas nie stwierdzono żadnych przesłanek negatywnych, a wszystkie przesłanki ustawowe do otrzymania świadczenia skarżąca spełniała. Nowe orzeczenie lekarza orzecznika ZUS ojciec skarżącej otrzymał [...] r. i tym samym dotychczasowa decyzja przyznająca skarżącej świadczenie pielęgnacyjne wygasła. Z obecnego orzeczenia wynika, że sytuacja się nie zmieniła, a już na pewno nie uległa poprawie. Ojciec skarżącej nadal jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Orzeczenie wydane jest na okres do [...] r.

Skarżąca podkreśliła, że stan zdrowia jej ojca uniemożliwia mu samodzielne funkcjonowanie i pozostawienie go samego w domu. Ojciec skarżącej ma [...]. Skarżąca musi pomagać ojcu przy wstaniu z łóżka oraz asekurować go podczas chodzenia o balkoniku. Skarżąca sprawuje opiekę trwałą i stałą nad ojcem oraz pozostaje w jego stałej dyspozycji.

Kolegium decyzją z 21 czerwca 2023 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przywołał przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza, że zakres opieki jakiej wymaga ojciec skarżącej nie jest tego rodzaju, żeby wykluczał podjęcie przez skarżącą zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Czynności wykonywane przez skarżącą ograniczają się jedynie do robienia zakupów, przygotowywania posiłków, pomocy w czynnościach higienicznych, załatwianiu spraw urzędowych, sprzątania mieszkania, prania, umawiania wizyt lekarskich oraz zakupu lekarstw. Czynności tego rodzaju należą do czynności związanych z prawidłowym funkcjonowaniem rodziny i nie wymagają rezygnacji z zatrudnienia.

W skardze na decyzję Kolegium skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, a tym samym uznanie, że nie spełnia ustawowych przesłanek otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że sprawuje stałą opiekę nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem, co uniemożliwia jej podejmowanie pracy zawodowej. Zdaniem skarżącej naruszenie art. 17 ust. 1 u.ś.r. miało również miejsce poprzez bezpodstawną ocenę przydatności i adekwatności wykonywanych czynności pielęgnacyjnych, podczas gdy z treści tego przepisu nie wynika, aby organ był do dokonywania takiej oceny uprawniony i aby stanowiła ona przesłankę do wydania decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze sformułowano zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie w ocenie zebranego materiału dowodowego dokumentu urzędowego wskazującego, że ojciec skarżącej jest niezdolny do samodzielnej egzystencji i tym samym nie może pozostawać bez stałej opieki. Skarżąca wskazała także na naruszenie art. 80 k.p.a. i zasady swobodnej oceny dowodów, a także na naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmownej pomimo istnienia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca podkreśliła, że w związku z posiadanym schorzeniem wykonywanie przez ojca skarżącej czynności życia codziennego jest znacznie utrudnione lub niemożliwe dlatego też skarżąca od wielu już lat sprawuje stałą i długotrwałą opiekę nad ojcem. Ojciec skarżącej nie jest w stanie samodzielnie korzystać z usług komunikacji publicznej, a wsiadanie lub wysiadanie z auta wymaga stałej pomocy innej osoby. Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości. Z dokumentu tego wynika bezspornie, że ojciec skarżącej wymaga stałej opieki bowiem jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wnosząc o oddalenie skargi Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).

Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że organ odwoławczy wniósł o zastosowanie tego trybu postępowania, a pełnomocnik skarżącej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Kontrolując zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd doszedł do przekonania, że naruszają one prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Przesłanki pozytywne uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną określone zostały w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w przypadku: 1) istnienia obowiązku alimentacyjnego opiekuna względem podopiecznego; 2) niepodejmowania lub rezygnacji przez opiekuna z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki; 3) legitymowania się przez podopiecznego orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przesłanki te muszą zostać spełnione łącznie, co oznacza, że brak zaistnienia którejkolwiek z nich powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane.

W rozpoznawanej sprawie uznano, że skarżąca nie spełniła drugiej z wymienionych przesłanek, tj. niepodejmowanie przez skarżącą zatrudnienia nie pozostaje w związku przyczynowym ze sprawowaniem opieki nad ojcem.

Zdaniem organów obu instancji czynności opiekuńcze wykonywane przez skarżącą nie są na tyle angażujące, aby skarżąca nie mogła podjąć zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Są to głównie czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego i z prawidłowym funkcjonowaniem rodziny. Z kolei zakres opieki jakiej wymaga ojciec skarżącej nie jest tego rodzaju, aby wykluczał podjęcie przez skarżącą pracy. Ojciec skarżącej nie jest osobą leżącą, nie jest podpięty pod specjalistyczną aparaturę, nie wymaga codziennych specjalistycznych zabiegów medycznych podtrzymujących przy życiu. W obrębie budynku ojciec skarżącej porusza się przy pomocy balkonika, a w obrębie posesji za pomocą wózka inwalidzkiego. Organy podkreśliły, że skarżąca co najmniej od 2018 r. nie podejmowała legalnego zatrudnienia.

Natomiast skarżąca podnosi konsekwentnie, że wymiar opieki jaką sprawuje nad ojcem skutkuje brakiem możliwości pogodzenia jej wykonywania i jednoczesnego świadczenia czynności zarobkowych. Skarżąca neguje ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organy obu instancji podkreślając, że okoliczności związane z opieką nad ojcem nie uległy zmianie w stosunku do czasu, za który przyznano skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Wskazać należy, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie precyzuje ani zakresu ani charakteru opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z uwagi na cel i istotę świadczenia pielęgnacyjnego przyjmuje się, że opieka powinna być osobista, stała bądź długotrwała i odnosić się do wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych osoby pozostającej pod opieką, których z uwagi na niepełnosprawność nie jest w stanie sama sobie zapewnić. Rozmiar świadczonej opieki musi być stały i na tyle duży, aby uniemożliwiał podjęcie lub wykonywanie pracy. Zaś sposób sprawowania opieki jest w każdym przypadku uzależniony od rodzaju schorzeń osoby niepełnosprawnej i związanych z tym jej indywidualnych potrzeb. Konieczność opieki nad osobą niepełnosprawną musi stanowić wyłączną przyczynę niepodejmowania zatrudnienia lub rezygnacji z niego (por. wyroki NSA z 7 sierpnia 2019 r., I OSK 4023/18 oraz z 28 sierpnia 2019 r., I OSK 940/19; wyrok WSA w Krakowie z 26 maja 2020 r., III SA/Kr 346/20 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Obowiązkiem organów administracji w postępowaniu dotyczącym przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest prawidłowe ustalenie istotnych okoliczności faktycznych i dokonanie ich oceny m. in. pod kątem tego, czy wnioskujący o świadczenie nie podejmuje zatrudnienia lub rezygnuje z niego z powodu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Niewątpliwie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności bądź o niezdolności do samodzielnej egzystencji w sposób wiążący określa zakres niezbędnej pomocy osobie niepełnosprawnej. Jednakże wynikające z tego rodzaju orzeczeń stwierdzenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji lub o konieczności pomocy lub opieki nie oznaczają automatycznego przyznania opiekunowi takiej osoby świadczenia pielęgnacyjnego. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki stosownym orzeczeniem nie wyklucza możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego z zakresem faktycznie sprawowanej opieki nad tą osobą. W każdej indywidualnej sprawie konieczne jest więc ustalenie, czy opiekun sprawuje nad osobą niepełnosprawną opiekę w zakresie określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności. Wobec tego zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 76 § 1 k.p.a. nie jest zasadny.

Następnie należy wskazać, że uprawnienie do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje zarówno wówczas, gdy osoba ubiegająca się o świadczenie faktycznie rezygnuje z wykonywanej dotychczas pracy, jak i gdy nie podejmuje ona zatrudnienia. Przy czym przepis art. 17 ust.1 u.ś.r. nie wymaga posiadania przez opiekuna zatrudnienia w okresie bezpośrednio poprzedzającym wystąpienie o przyznanie świadczenia ani nie warunkuje przyznania świadczenia od okresu niepodejmowania pracy. Wobec tego fakt, że skarżąca co najmniej od 2018 r. nie podejmowała legalnego zatrudnienia nie może być sam w sobie przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest przede wszystkim to, czy aktualnie, tj. w dacie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, skarżąca nie podejmuje zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2023 r., I OSK 1468/22, opubl. w CBOSA).

Podkreślić trzeba, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie zawiera żadnych szczególnych wymogów co do treści sprawowanej opieki. Wobec tego opieka w rozumieniu tego przepisu może polegać również na udzielaniu osobie niepełnosprawnej pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego. Istotne jest jedynie, czy wykonywanie tych czynności uniemożliwia opiekunowi podjęcie pracy zarobkowej, co każdorazowo podlega ustaleniu w postępowaniu. Ponadto pod pojęciem opieki w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy rozumieć także stałą pieczę nad osobą wymagającą opieki, stałą gotowość i możliwość udzielenia pomocy w sytuacji, gdy tylko taka potrzeba w danym momencie zaistnieje.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji oparły swoją ocenę w zakresie braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania przez skarżącą opieki nad ojcem na ustaleniach wywiadu środowiskowego. Jednakże przeprowadzony ze skarżącą wywiad środowiskowy nie pozwala na ustalenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. W jego toku nie zbadano czy schorzenia i dolegliwości ojca skarżącej uniemożliwiają mu samodzielne funkcjonowanie w domu podczas potencjalnego pobytu w pracy skarżącej, czy też stan zdrowia ojca skarżącej wyklucza możliwość pozostawiania go samego w domu. Z wywiadu wynika jedynie, że ojciec skarżącej bez pomocy innej osoby nie może wyjść na zewnątrz domu z uwagi na wysokie schody zewnętrzne. Nie zostało ustalone które z czynności dnia codziennego i związane z utrzymaniem stanu zdrowia ojciec skarżącej jest w stanie wykonywać samodzielnie. Tym samym nie wiadomo czy skarżąca jedynie wspomaga ojca w prowadzeniu gospodarstwa domowego i czynnościach życia codziennego czy też zapewnia i zabezpiecza ojcu warunki codziennego, normalnego funkcjonowania. Kwestionariusz wywiadu środowiskowego zawiera pobieżne ustalenia dotyczące tego, czy opieka sprawowana nad ojcem skarżącej rozłożona jest również na inne podmioty (męża, dzieci skarżącej, inne osoby), co ma znaczenie dla ustalenia czy zakres sprawowanej opieki uniemożliwia podjęcie przez skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia. Brak jest ustaleń czy skarżąca pozostaje w ciągłej dyspozycji swojego ojca, przez co należy rozumieć nie tylko samo faktyczne sprawowanie opieki, ale również gotowość niesienia mu pomocy w dzień i w nocy. Nie bez znaczenia jest także wymiar czasu, jakiego wymaga wykonywanie czynności opiekuńczych przez skarżącą (dokładny rozkład dnia codziennego), pory dnia bądź nocy w jakich opieka jest sprawowana oraz wysiłek związany z poszczególnymi czynnościami.

Wskazane wyżej okoliczności jako istotne w sprawie powinny być prawidłowo wyjaśnione i nie budzić wątpliwości. Organy są zobowiązane do podjęcia wszelkich czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), do całościowej oceny wszystkich zebranych dowodów (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) i do wyczerpującego przedstawienia w uzasadnieniu decyzji podstawy faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). W postępowaniu odwoławczym obowiązują te same zasady co w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w zakresie zebrania całego materiału dowodowego i jego pełnej prawidłowej oceny. W rozpoznawanej sprawie organy nie podjęły z urzędu koniecznych czynności wyjaśniających, zmierzających do ustalenia kluczowych dla sprawy okoliczności, tj. związku przyczynowego między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaniem opieki nad ojcem.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy dokonały także wybiórczej oceny materiału dowodowego, wskazując w treści wydanych decyzji wyłącznie na niektóre okoliczności wynikające z wywiadu środowiskowego (m. in. że ojciec skarżącej nie jest osobą leżącą, nie jest podłączony do specjalistycznej aparatury i nie wymaga specjalistycznych zabiegów medycznych) i wywodząc na ich podstawie wniosek o braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a koniecznością sprawowania opieki nad ojcem. Jednocześnie pominięte zostały istotne dla sprawy okoliczności, na które wskazywała skarżąca już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a potem w odwołaniu. W szczególności organy nie wzięły pod uwagę wyjaśnień skarżącej dotyczących rodzaju schorzeń, na które cierpi jej ojciec oraz podejmowanych przez skarżącą czynności mających na celu zapewnienie i zabezpieczenie ojcu warunków codziennego funkcjonowania (wyjaśnienia skarżącej m. in. w piśmie z 21 maja 2023 r., wykaz czynności wykonywanych podczas opieki).

Ponadto należało rozważyć okoliczność, że skarżącej co najmniej od 1 marca 2021 r. przysługiwało nieprzerwanie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem (decyzje Kolegium z 12 maja 2021 r. oraz z 30 czerwca 2021 r.). Skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w kwietniu 2023 r. w związku z uzyskaniem przez ojca nowego orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, a zatem w celu kontynuacji uprawnienia do świadczenia.

Zdaniem Sądu odmienna ocena prawna spełniania przez skarżącą przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do oceny sformułowanej w poprzednich postępowaniach stanowi naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 i 2 k.p.a.). W uzasadnieniach decyzji organy nie wskazały jakie przyczyny spowodowały odmienną ocenę stanu faktycznego w niniejszej sprawie w stosunku do wcześniejszych spraw dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego. Odmawiając skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego organy powinny były odnieść się do swojego stanowiska wyrażanego we wcześniejszych decyzjach, w szczególności wskazać jakie okoliczności stanu faktycznego uległy zmianie i jaki miały wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania świadczenia. W konsekwencji doszło także do naruszenia przez organy wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania i powiązanego z tą zasadą przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Powyższe okoliczności świadczą o tym, że postępowanie dowodowe w rozpatrywanej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni uzasadnione w tym zakresie zarzuty skargi. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest pełny i nie został prawidłowo oceniony. Doszło także do naruszenia przez organy wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania i powiązanego z tą regułą normy art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy dodatkowo dopuścił się naruszenia w sposób istotny art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji ustali stan faktyczny sprawy związany z zakresem sprawowanej przez skarżącą opieki, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku. Następnie dokona jego oceny w kontekście spełnienia przesłanek ustawowych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z wymogami procedury administracyjnej i podejmie stosowną decyzję, którą należycie, z uwzględnieniem treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadni.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Do kosztów zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł).