Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 556/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz G. decyzją z [...] stycznia 2023 r. ustalił dla P. I. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie rowu melioracyjnego na terenie działki nr [...] obręb ewidencyjny W. .

Odwołania od ww. decyzji złożyli S. Ł. (tj. Skarżący) i J. B..

S. Ł. podniósł, że w toku postępowania nie udowodniono, iż planowana inwestycja stanowi cel publiczny. Inwestycją celu publicznego jest bowiem inwestycja, która nie tylko stanowi realizację celów o którym mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale także jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości). Skarżący podniósł, że we wniosku o lokalizację inwestycji jak też w wydanej decyzji brakuje określenia przeznaczenia rowu melioracyjnego. Skarżący zwrócił uwagę, że wszystkie grunty rolne sąsiadujące z działką nr [...] są zmeliorowane. Dowodami są Plany urządzeń melioracyjnych i gruntów rolnych należących do Gminnej Spółki Wodnej w G. oraz Dokumentacja Techniczna wykonana przez Terenowy Zespół Usług Projektowych na zlecenie Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych w B. w 1982 r. Urządzenie melioracyjne są pod opieką Gminnej Spółki Wodnej w G. , która pobiera składki melioracyjnej oraz wykonuje konserwacje urządzeń melioracyjnych. Nie ma więc potrzeby budowy nowego rowu.

Odwołujący zauważył, że działka nr [...] graniczy z hydrowęzłem służącym m.in. do oczyszczania ścieków z zakładu [...] S.A. Prawdopodobnym celem budowy rowu melioracyjnego jest odprowadzanie ścieków do państwowego cieku – [...] [...], ponieważ obecnie ścieki z wodami deszczowymi zalewają okoliczne pola wyrządzając szkody w uprawach jak też degradują ww. ciek. Skarżący podniósł, że właścicielem hydrowęzła jest prywatny podmiot, a więc inwestycja na jego rzecz nie może być realizowana jako cel publiczny.

Skarżący zarzucił także, że organ I instancji nie przeprowadził analizy oddziaływania inwestycji na środowisko.

Odwołujący J. B. wskazał, że kanał o szerokości dna powyżej 1,5 m zalicza się do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co dodatkowo potwierdza okoliczność, iż rów ma być połączony z hydrowęzłem spółki [...] S.A. i za jego pośrednictwem będą odprowadzane ścieki wytwarzane przez Spółkę. Poza tym treść decyzji nie potwierdza, że planowana inwestycja spełnia cele publiczne w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), na podstawie art. 50 ust. 1, art. 53 ust.3, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., zwanej w skrócie "u.p.z.p.") i art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344, zwanej w skrócie "u.g.n."), decyzją z [...] marca 2023 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza.

Kolegium stwierdziło, ze w rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że projektowane zamierzenie należy do kategorii inwestycji celu publicznego. Stosownie bowiem do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 4 u.g.n. budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego jest inwestycją celu publicznego. Dla tego rodzaju przedsięwzięć wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (art. 54 pkt 2 u.p.z.p.). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, organ przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.).

Kolegium oceniło, ze złożony przez inwestora wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego czyni wszystkim wymaganiom w tym zakresie.

Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił parametry techniczne inwestycji i krąg stron postępowania..

W opinii Kolegium zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy przewidziane przez ustawodawcę w art. 54 u.p.z.p. W związku z faktem, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, co zostało udowodnione przez organ I instancji, nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w przedstawionym zakresie.

Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), bowiem wniosek dotyczy rowu melioracyjnego, a nie kanału w rozumieniu art. 16 pkt 21 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r., Prawo wodne (Dz. U. Z 2022 r., poz. 2625). W myśl bowiem art. 16 pkt 65 lit. a ustawy - Prawo wodne, ustawodawca wskazał, iż ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach wodnych - rozumie się przez to urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym: (...) urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy. Ustawodawca odróżnia zatem urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpożarowe i regulacyjne, a także kanały i rowy.

Kolegium podniosło, że przedmiotem postępowania jest rów melioracyjny o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy jego ujściu i ujęciu. Maksymalna szerokość rowu wynosząca 3,6 m dotyczy odległości pomiędzy górnymi krawędziami skarpy rowu, a nie jego dna.

Tak więc planowane przedsięwzięcie polegające na wykonaniu rowu melioracyjnego o szerokości mniejszej niż 1,5 m przy jego ujściu i ujęciu, nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko.

Kolegium uznało za niezasadny zarzut Skarżącego dotyczący realizacji planowanej inwestycji w celu umożliwienia odprowadzania ścieków przez "[...]" S.A. Zdaniem Kolegium jest to jedynie opinia strony, niepoparta żadnymi dowodami.

Za niezasadny Kolegium uznało zarzut, że planowane przedsięwzięcie nie stanowi celu publicznego. W tym względzie Kolegium wskazało na swoje wcześniejsze rozważania. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, którego interes nie zawsze jest zbieżny z interesem osób trzecich, czy też okolicznych mieszkańców. Z reguły każda inwestycja prowadzona na terenie lub przy terenie zabudowanym powoduje pewne uciążliwości dla sąsiedztwa. W każdym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy/lokalizacji inwestycji celu publicznego organ prowadzący sprawę musi brać pod uwagę wymóg ochrony interesów osób trzecich. Wymóg ten zawarty jest w przepisie art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p., a uszczegółowienia dotyczące tej kwestii określone są § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego stwierdza jedynie dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądzając o możliwości realizacji inwestycji oraz o możliwości spełnienia określonych w niej warunków, w tym ochrony interesów osób trzecich. Organ administracji w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazuje jedynie warunki ochrony interesów osób trzecich, jednakże na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa się jak te warunki mają być spełnione.

W skardze do sądu administracyjnego na ww. decyzję Kolegium S. Ł. wniósł o jej uchylenie zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7 w zw. z art 77 w zw. z art 80 w zw. z art 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") poprzez rażące naruszenie zasady, że na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej) a organ ustala okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz przeprowadza potrzebne w tym celu dowody (art.7 k.p.a.), postępowanie zaś organ powinien prowadzić w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.),

b) rażące naruszenie zasad zgodnie z którymi organ ma obowiązek zgromadzić kompletny materiał dowodowy i to na nim spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący ( art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a.), w szczególności oceny charakteru ewentualnych ingerencji w stan gruntów rolnych i użytków zielonych, przez które ma przebiegać planowana inwestycja,

c) uznanie, że decyzja w całości odpowiada prawu, podczas gdy Skarżący w toku postępowania podniósł szereg zarzutów wskazujących na niezgodność projektu z normami prawnymi, w szczególności że rów melioracyjny na terenie działki nr [...] będzie wprowadzał do kanału [...] ścieki, co dyskwalifikuje decyzję w tym zakresie i obliguje organ do jej uchylenia,

d) niepoczynienie ustaleń umożliwiających stwierdzenie, czy wnioskowane zamierzenie, wymienione w art. 6 pkt 4 u.g.n., ma znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne (powiatowe/wojewódzkie/krajowe) umożliwiające traktowanie go jako cel publicznego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spraw - art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 4 u.g.n., poprzez błędną wykładnię albowiem przeprowadzone postępowanie nie pozwoliło na uznanie, że sporna inwestycja ma cechy inwestycji cel publicznego, albowiem samo zakwalifikowanie określonej inwestycji do celów o których mowa w artykule 6 pkt 4 u.g.n. nie pozwala na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, która urzeczywistnia potrzeby określonej wspólnoty na poziomie gminnym, powiatowym lub wojewódzkim.

W uzasadnieniu Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że organ nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego w celu ustalenia zasadności budowy rowu melioracyjnego na terenie działki [...] Skarżący ponownie podniósł że okoliczne grunty rolne zostały już zmeliorowane i nie ma potrzeby budowy dodatkowego rowu melioracyjnego.

Skarżący zarzucił że Kolegium nie przeprowadziło z urzędu postępowania celem wyjaśnienia motywacji wnioskodawcy do występowania z wnioskiem w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji w celu publicznego polegającego na budowie progu melioracyjnego. W ocenie Skarżącego prawdopodobnym celem inwestycji jest odprowadzanie ścieków z firmy [...] SA do państwowego cieku - [...] J. . Obecnie ścieki te z wodami deszczowymi zalewają okoliczne pola wyrządzając szkody w uprawach a także degradują ww. ciek.

Skarżący wskazał na opinię wykonaną na zlecenie K. - P. Izby Rolniczej zgodnie z którą występuje podtapianie gruntów w wyniku odcięcia, zablokowania odpływów z sieci melioracji odwadniającej te grunty elementami zbiorników osadnikowych na ścieki [...] S.A. Ścieki te są łączone z wodami deszczowymi z kanalizacji deszczowej z W.. Drugą przyczyną podtapiania i zalewania gruntów są niekontrolowane przesiąki przez wadliwe wykonane groble, jak również okresowe przelewanie ścieków przez koronę grobli, szczególnie podczas intensywnych opadów. Ścieki określone jako wody technologiczne itp są ściekami, tak w rozumieniu prawa wodnego jak również świadczą o tym wykonane analizy chemiczne.

Zdaniem Skarżącego brak wszechstronnego zbadania przez organ administracji zamierzenia inwestycyjnego oraz obszaru pod kątem istniejących już instalacji melioracyjnych czynią wydaną decyzję wadliwą.

Zdaniem Skarżącego sporna inwestycja nie urzeczywistnia interesu publicznego. Realizacja budowy rowu melioracyjnego nie służy zaspokojeniu najpotrzebniejszych spraw bieżących wspólnoty samorządowej, niezbędnych do jej funkcjonowania. Wnioskodawcą i inwestorem jest Powiat, ale podejmował on stosowne kroki na potrzeby działania prywatnego przedsiębiorstwa.

Skarżący wskazał, że zrealizowanie planowanej inwestycji na rzecz spółki [...] S.A. jest wynikiem odmówienia tej Spółce przez Dyrektora Zarządu Zlewni w T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...], decyzją z [...] lutego 2023 r. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych polegających m.in. na budowie rowu R – 3.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela w pełni stanowiska Skarżącego.

Zasadny jest zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 4 u.g.n. Słusznie podnosi Skarżący, że dla uznania, iż dana inwestycja jest inwestycją celu publicznego nie jest wystarczające, iż jest to jedna z inwestycji wymienionych w art. 6 u.g.n. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344). Z treści cytowanego przepisu wynika zatem, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego (gminnego) lub ponadlokalnego. Tak więc z treści art. 2 pkt 5 u.p.z. wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 u.g.n. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2020 r., II OSK 567/18, LEX nr 2775273 oraz wskazane tam orzecznictwo NSA).

"Inwestycja celu lokalnego" musi mieć znaczenie lokalne lub ponadlokalne, a zatem powinna realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa, a nawet obszar kilku państw. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na udowodnienie, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego) - por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2015, s. 398; wyrok NSA z 23 maja 2017 r. sygn. II OSK 2407/15, LEX nr 2468904.

W przedmiotowej sprawie Kolegium oceniając, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a więc tym samym, czy dla jej lokalizacji właściwe jest wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego (a nie decyzji o warunkach zabudowy) ograniczyło się do rozważań, czy inwestycja jest jedną z inwestycji wskazanych w art. 6 u.g.n. Zabrakło natomiast rozważenia przez organ, czy planowana inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne) ewentualnie ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe). Bez wykazania, że planowana inwestycja posiada także tą cechę, nie można twierdzić, że jest ona inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

Odnośnie kwestii potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko co do zasady słuszne jest stanowisko Kolegium, że ocena ta winna być przeprowadzona w przypadku gdyby inwestycja obejmowała wykonanie kanału, a nie rowu. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w tym planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy albo jeżeli o jej przeprowadzenie wystąpi podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia lokalizowanego na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Z treśći tego przepisu wynika zatem, że koniczne w pierwszym rzędzie jest ustalenie, czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w tym planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tego rodzaju przedsięwzięcia zostały wymienione we wskazanym przez Kolegium rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to w § 3 ust. 1 pkt 70 jako jedno z przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymieni kanał w rozumieniu art. 16 pkt 21 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Słusznie Kolegium podnosi, że zgodnie z definicją zawartą w art. 16 pkt 21 Prawa wodnego kanałami są sztuczne koryta prowadzące wody w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu. Jednakże uszło uwadze Kolegium, że inwestor we wniosku nie podał szerokości dna projektowanego sztucznego koryta. We wniosku inwestor wskazał jedynie że przedmiotem inwestycji jest urządzenie wodne o projektowanej szerokości minimalnej 1 m i projektowanej szerokości maksymalnej 3,6 m. Z wniosku nie wynika jaka część projektowanego obiektu ma osiągać takie rozmiary. W szczególności nie wiadomo, czy szerokość 3,6 m dotyczy odległości pomiędzy górnymi krawędziami skarpy rowu, czy też może zamiarem inwestora jest wykonania sztucznego koryta o zmiennej szerokości dna: od minimum 1 m do maksimum 3,6 m. W tym drugim przypadku, o ile szerokość 3,6 miałaby być osiągnięta przy ujściu, mielibyśmy już do czynienia z kanałem (art. 16 pkt 21 Prawa wodnego), a nie z rowem (art. 16 pkt 47 Prawa wodnego), co z kolei rzutowałoby na obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tak więc w tym zakresie, nie dokonując, wbrew wynikającemu z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi wyczerpującego zgromadzenia i rozważenia materiału dowodowego, ustaleń co do parametrów inwestycji (poprzez stosowne wezwanie inwestora do sprecyzowania wniosku), Kolegium dopuściło naruszenia wskazanych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Nie są natomiast zasadne zarzuty Skarżącego odnośnie wykorzystania inwestycji niezgodnie z planowanym jej przeznaczeniem tj. użyciem planowanego rowu melioracyjnego do usuwania ścieków z przedsiębiorstwa [...] S.A. Słusznie wskazuje organ, że w tym zakresie Skarżący opiera się jedynie na przypuszczeniach, niepopartych dowodami, wywodzonych jedynie z faktu konfliktu istniejącego pomiędzy Skarżącym a spółką [...] S.A.. Natomiast organ administracji, ani tym bardziej sąd administracyjny nie może przyjmować domniemania, że inwestor nie zastosuje się do treści decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i de facto zrealizuje inne przedsięwzięcie, niż określone w tej decyzji.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

W ponownym postępowaniu Kolegium powinno uzupełnić akta sprawy w zakresie wskazania parametrów planowanej inwestycji tj. szerokości planowanej inwestycji określanej we wniosku jako "rów melioracyjny", a przy ocenie, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego rozważyć czy inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne tj. czy realizuje konkretną potrzebę wspólnoty tworzącej lokalny lub ponadlokalny związek publicznoprawny.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu.