Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 137/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1,  art. 61  ust. 1 pkt 3-6,  ust. 3, ust. 5a
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 18 grudnia 2023 r., nr SKO/Ma/420/3220/23, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej powoływane jako: Kolegium lub organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania J. S. i R. S. (dalej: Skarżący), orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza D. z 10 lipca 2023 r. Nr 12/2023 znak: GP.6730.9.2023 w przedmiocie ustalenia z wniosku E. Sp. z o.o. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 10 MW, zlokalizowanej na działce nr [...] obręb B., gmina D..

Jak wyjaśniło Kolegium, w odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji Burmistrza D. z dnia 10 lipca 2023 r. odwołujący zarzucali w szczególności naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dopuszczenie, wbrew zasadzie dobrego sąsiedztwa, zagospodarowania terenu dużym powierzchniowo obiektem oraz nieuwzględnienia wymagań ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych, art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez uznanie, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. polegające na mylnym uznaniu, że analiza funkcji została sporządzona prawidło. Zarzucono także naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów postępowania.

Rozpatrując powyższe odwołanie Kolegium, po przywołaniu art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśniło, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Organ jest zobowiązany do wydania wnioskowanych warunków zabudowy, jeśli projektowana inwestycja odpowiada wszystkim wynikającym z prawa warunkom. Decyzja taka powinna odpowiadać na pytanie czy zamierzona inwestycja na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest dopuszczalna, jak również, czy inwestycja spełniać będzie warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazano, iż ustawodawca w art. 61 ust. 2. ust. 3 i ust. 4 ustawy o planowaniu wprowadził jednak wyjątek od spełnienia przesłanek z ust. 1. Na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu przepisu ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się bowiem do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dr 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Tym samym objęte wyjątkiem inwestycje nie muszą spełniać tzw. wymogu dobrego sąsiedztwa. Nadmieniono, iż zasada dobrego sąsiedztwa nie jest jedyną przesłanką limitującą dopuszczalność lokalizacji inwestycji w określonym miejscu. Taką rolę pełnią bowiem również przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Niemożliwe będzie wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji w postaci urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii w przypadku niewystarczalności uzbrojenia, braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, znajdowania się terenu w strefie wyłączonej spod zabudowy oraz niezgodności z przepisami szczególnymi. Mając na uwadze specyfikę inwestycji dotyczących instalacji odnawialnego źródła energii, będących przedsięwzięciami z pogranicza infrastruktury technicznej i produkcji, nie można uznać, że rezygnacja przez ustawodawcę z przesłanki dobrego sąsiedztwa stanowi zabieg kolidujący z założeniem racjonalności prawodawcy. W większości przypadków trudno byłoby zdefiniować, na czym polegać ma dobre sąsiedztwo. Są to bowiem w większości inwestycje polegające na montażu (instalacji) urządzeń lub ich zespołów, dla których trudno szukać wzorca w zabudowie sąsiedniej.

W ocenie Kolegium zaskarżona odwołaniem decyzja nie narusza przepisów odrębnych (np. środowiskowych, czy przepisów właściwych dla organów uzgadniających) oraz zawiera niezbędne uzgodnienia innych organów. W tym stanie rzeczy brak było przesłanek uzasadniających odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało dodatkowo, iż brak było wymogu dokonania oceny spełnienia przesłanek dobrego sąsiedztwa ze względu na wyłączenie w tym względzie, które wyraźnie wynika z przepisów prawa wskazanych i omówionych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W przedmiotowej sprawie nie była wymagana także żadna analiza, a zatem jej ewentualne wady nie mają żadnego znaczenia dla dopuszczalności i realizacji wnioskowanej inwestycji. W tym kontekście pozostają także bezpodstawnymi zarzuty dotyczące naruszenia przepisów wymienionego przez pełnomocnika Skarżących rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Nie mają one bowiem zastosowania do sporządzanej analizy. Okoliczność, że w treści decyzji określono pewne parametry zabudowy podyktowana była racjonalnością zachowania ładu przestrzennego realizowaną w oparciu o art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu, choć przepis ten w żadnym przypadku nie może stanowić przesłanki do samodzielnej odmowy wydania pozytywnej decyzji lokalizacyjnej. Zdaniem organu odwoławczego, w toku postępowania o warunki zabudowy przed organem I instancji nie naruszono także żadnych zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Powyższe dotyczy także zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. przed organami uzgadniającymi i braku doręczenia Skarżącym postanowień uzgadniających. Nadmieniono, że w odniesieniu do przedmiotowych postanowień zażalenie przysługuje jedynie inwestorowi, choć nie zwalnia to organu uzgadniającego od stosowania art. 10 k.p.a. i doręczenia rozstrzygnięć innym stronom niż inwestor. Okoliczność ta nie ma jednak żadnego wpływu na tok i byt prawny prowadzonego postępowania dotyczącego warunków zabudowy. Może być jedynie skutecznie podnoszona przed organem uzgadniającym.

Pismem z 1 lutego 2024 r. pełnomocnik Skarżących wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza D. 10 lipca 2023 r.,

2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo wystąpienia ustawowych przesłanek do jej uchylenia,

3) art. 104 i 107 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nie pozwalający na ustalenie czym kierowały się organy wydając decyzję w sprawie, a wskazując jedynie, iż dowody zebrane w sprawie uzasadniają stanowisko organu,

4) art. 7, art. 77§ 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak całościowego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie okoliczności istotnych w sprawie, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim poprzez brak wyjaśnienia kwestii dopuszczenia znacznego odstąpienia od średniego wskaźnika zabudowy, szerokości i wysokości frontu planowanego budynku oraz poprzez bezpodstawne zastosowanie wyższego od średniego wskaźnika w terenie analizowanym;

5) art. 6 k.p.a., albowiem organ zobowiązany jest do działania na podstawie przepisów prawa a w niniejszej sprawie organ dopuścił się szeregu uchybień w prowadzonym postępowaniu,

6) art. 7 k.p.a. in fine poprzez naruszenie zasady uwzględniania przez organy administracji publicznej interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz innych stron w rozumieniu art. 28 k.p.a.;

7) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa mających zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez min. przyjęcie dużo większej dowolności w zabudowaniu terenu przeznaczonego pod inwestycje niż tereny bezpośrednio sąsiednie;

8) art. 10 k.p.a., ponieważ Skarżący nie zostali poinformowani o toczącym się postępowaniu w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy z Zarządem Dróg Powiatowych w S. oraz nie zostali poinformowani o uzgodnieniach z Państwowym Gospodarstwem Wodnym, Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Starostą Powiatu w S. , ENEA Operator Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji w S., Zarządcą dróg gminnych.

9) ponadto, Skarżący nie otrzymali postanowienia w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy z Państwowym Gospodarstwem Wodnym, Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Starostą Powiatu w S. , ENEA Operator Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji w S., Zarządcą dróg gminnych,

10) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy:

a) poprzez dopuszczenie, wbrew zasadzie dobrego sąsiedztwa, zagospodarowania terenu, dużym powierzchniowo obiektem, kiedy taki sposób zagospodarowania istotnie ingeruje w nieruchomości sąsiednie i stanowi dla nich zagrożenie, a także jest sprzeczny z przyjętą w obszarze oddziaływania inwestycji formą zabudowy;

b) nieuwzględnienie wymagań ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych unormowanych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p.;

11) § 5 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 u.p.z.p. mające wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie błędnego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy na poziomie znacznie odbiegającym od średniego wskaźnika, jak również ustalenie zbyt małej powierzchni biologicznie czynnej dla planowanej Inwestycji;

12) § 4 Rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 u.p.z.p. mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędne i niejasne ustalenie linii zabudowy, w tym ustalenie linii zabudowy zbyt blisko działki Skarżących;

13) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

14) § 6 ust 1 i ust. 2 Rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 u.p.z.p. mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie szerokości elewacji frontowej i dla planowanej Inwestycji, na poziomie znacznie odbiegającym od średniego wskaźnika;

15) § 7 ust. 4 Rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 u.p.z.p. mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji, na poziomie znacznie odbiegającym od średniego wskaźnika;

16) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 3 ust. 1 Rozporządzenia, jak i przepisów art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez mylne przyjęcie, że dopuszczalne jest określenie warunków zabudowy nie na podstawie średnich wielkości;

17) art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 i art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 w związku z § 2 pkt 3 Rozporządzenia, polegające na mylnym uznaniu, że analiza funkcji oraz cech zabudowy ustalająca wymagania dla nowej zabudowy, będąca załącznikiem do zaskarżonej Decyzji, została sporządzona prawidłowo, w tym poprzez nie zauważanie błędów, jakimi dotknięta była przedmiotowa analiza i podjęta na jej podstawie decyzja o warunkach zabudowy, ustalająca w sposób niejednoznaczny bo w postaci wartości maksymalnych parametry nowej zabudowy w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki,

18) naruszenie uzasadnionego interesu osób trzecich, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz w art. 54 pkt 2 lit d w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p., poprzez uznanie w pkt 7 decyzji, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu, powinna być zapewniona jedynie w fazie projektowania i budowy, kiedy taka ochrona powinna być zapewniona także w fazie wybudowania i użytkowania zamierzenia inwestycyjnego.

Wskazując na powyższe pełnomocnik Skarżących wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powyższej skargi rozwinięto zarzuty podkreślając, iż organ ustalił wskaźnik zabudowy terenu przeznaczonego na inwestycje w sposób naruszający interesy Skarżących, którzy są właścicielami działki sąsiedniej, bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. Co więcej przedmiotowy teren znajduje się w miejscu, z którego w celach rekreacyjnych korzystają wszyscy mieszkańcy miejscowości B.. Z racji faktu, iż planowana inwestycja w sposób zdecydowany wpłynie na funkcjonowanie całej lokalnej społeczności koniecznym wydają się odpowiednie konsultacje społeczne. Teren inwestycji położony jest z jednej strony przy terenie wartościowym ze względów krajobrazowych a z drugiej strony przy strefie domków jednorodzinnych. Autorka analizy ani organ nie odważyli się odpowiedzieć na pytanie czy postawienie farmy fotowoltaicznej w strefie, gdzie mieszkańcy przechadzają się w ramach relaksu i odprężenia po pagórkach i lesie, gdzie mieszkańcy uprawiają ekologiczne warzywa i pielęgnują rośliny jest doprawdy stworzeniem harmonijnej całości i uwzględnieniem wymagań, społeczno-gospodarczych środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetycznych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy z dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 10 MW.

Materialnoprawną podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 60 ust.1 i ust. 3, ustawy marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) zgodnie z którym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku, do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Jak wynika z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów pkt 1-2 nie stosuje się do:

1) linii kolejowych, dróg i lotnisk;

2) obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej;

3) instalacji odnawialnego źródła energii;

4) urządzeń wodnych;

5) stacji paliw;

6) ogólnodostępnych stacji ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i 1681);

7) obiektów gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki rolnej w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego;

8) zalesienia terenu;

9) obiektów budowlanych przeznaczonych na cele gospodarki leśnej;

10) pól biwakowych, wież widokowych, kładek, szlaków turystycznych, w tym ścieżek dydaktycznych, miejsc widokowych oraz parkingów służących obsłudze turystyki.

Z uwagi na charakter planowanej inwestycji organy administracji trafnie uznały, iż podlega ona ocenie jako instalacja odnawialnego źródła energii, przy czym aktualnie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, iż nie ma znaczenia moc takiej instalacji.

Prawidłowo zatem przyjęto, iż lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa) oraz dostępu do drogi publicznej. Stanowisko to jest dominujące w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych w tym także tutejszego Sądu (zob. przykładowo: wyroki NSA: z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22; z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21, z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22, z 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22, z 11 stycznia 2023 r., II OSK 2619/22, z 1 marca 2023 r., II OSK 159/23, z 2 marca 2023 r., II OSK 202/23;).

W konsekwencji, wniosek inwestora o wydanie warunków zabudowy dla spornej inwestycji podlegał ocenie jedynie pod kątem warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., tj. pod kątem tego, czy: (1) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (2) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; (3) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; (4) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych ([...]), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

W świetle powyższego zarzuty skargi koncentrujące się na wywodzonym naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Skoro owe zasady nie miały zastosowania w postępowaniu przed organem I instancji nie może być też mowy o ich naruszeniu.

Jeśli chodzi natomiast o stanowisko Kolegium dotyczące znaczenia analizy warto nadmienić, że zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji stanowił on, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1.

W świetle art. 61 ust. 5a u.p.z.p., obszar analizowany wokół terenu inwestycji jest wyznaczany w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Ten cel determinuje sposób wykładni i zastosowania analizowanego przepisu. Obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i analizy urbanistycznej będzie miał zupełnie inny zakres w przypadku inwestycji, dla których obligatoryjne jest spełnienie wszystkich warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym w szczególności zasady dobrego sąsiedztwa, a zupełnie inny – dla inwestycji, dla których warunek ten został zniesiony przez ustawodawcę. Nie ulega wątpliwości, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu służy przede wszystkim ustaleniu tego, czy planowana inwestycja znajdzie w obszarze analizowanym odniesienia w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Związek wyznaczenia obszaru analizowanego z treścią wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest aż nadto widoczny.

Kierując się wykładnią celowościową nie można jednak całkowicie odrywać się od wykładni językowej i pomijać faktu, że w treści art. 61 ust. 1 pkt 5a u.p.z.p. ustawodawca odwołał się do "warunków, o których mowa w ust. 1", a nie tylko w pkt 1 tego ustępu. W związku z tym nie można jednak pomijać całkowicie obowiązku przeprowadzenia analizy wymaganej przepisem art. 61 ust. 1 pkt 5a u.p.z.p. w przypadku inwestycji, do których nie ma zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa.

W związku z tym, w ocenie Sądu, art. 61 ust. 1 pkt 5a w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinien być interpretowany w taki sposób, iż owa analiza jest przeprowadzana jedynie w zakresie koniecznym do weryfikacji tych przesłanek ustalenia warunków zabudowy, które w danym przypadku są obligatoryjne do spełnienia. Tym samym w przypadku inwestycji w zakresie instalacji odnawialnego źródła energii (w tym farm fotowoltaicznych) przeprowadzana przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu odnosi się wyłącznie do warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p.

Sąd nie dopatrzył się w powyższym opracowaniu urbanistycznym takich wad, które dawałyby podstawy do jego zakwestionowania i jakkolwiek analiza dołączona do decyzji nie jest opatrzona podpisem, to jednak nie można tracić z pola widzenia, że jej oryginał dołączony do projektu decyzji o warunkach zabudowy, został opatrzony podpisem urbanisty. Powyższe nie daje zatem podstaw do uchylenia skarżonej decyzji o warunkach zabudowy.

W zakresie zarzutu dotyczącego braku "wyjaśnienia kwestii dopuszczenia znacznego odstąpienia od średniego wskaźnika zabudowy, szerokości i wysokości frontu planowanego budynku oraz poprzez bezpodstawne zastosowanie wyższego od średniego wskaźnika w terenie analizowanym" nie sposób nie dostrzegać, iż inwestycja nie ma za przedmiot budynku i jak dostrzeżono w analizie w ramach inwestycji nie przewidziano lokalizacji obiektów kubaturowych oprócz stacji transformatorowych i magazynów energii. Z analogicznej przyczyny nie mogły zostać uwzględnione zarzuty dotyczące analizy a także oparte na jej treści zapisy decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, w której urbanista - a dalej organ - byli zobowiązani do uwzględnienia specyfiki projektowanej inwestycji.

Z akt sprawy nie wynika też, aby projektowane uzbrojenie terenu nie było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Powyższy aspekt był też weryfikowany przez organy administracji, co wynika z decyzji. Przy czym nie sposób do takiego zarzutu odnieść się bardziej szczegółowo, skoro nie jest jasne braku jakiego elementu wymaganej infrastruktury zarzuca strona skarżąca.

Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. z uwagi na brak poinformowania Skarżących "o toczącym się postępowaniu w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy" z właściwymi organami oraz braku doręczenia postanowień tychże organów. Z akt sprawy wynika, że pismem z 15 czerwca 2023 r. organ I instancji zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz ewentualnego wniesienia uwag. Nadto, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, rozstrzygnięcia organów uzgadniających mogły być zaskarżone jedynie przez inwestora a brak ich doręczenia stronie skarżącej nie sposób rozpatrywać jako uchybienie organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy. Nadto, nawet jeśli strony nie otrzymały powyższych postanowień od organów uzgadniających to mogły zapoznać się z nimi przed wydaniem decyzji czego nie uczyniły. Ponadto uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do takich wniosków.

Natomiast niezrozumiałym jest zarzut "naruszenia przez organ administracji uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz w art. 54 pkt 2 lit d w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p., poprzez uznanie w pkt 7 Decyzji, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu, powinna być zapewniona jedynie w fazie projektowania i budowy, kiedy taka ochrona powinna być zapewniona także w fazie wybudowania i użytkowania zamierzenia inwestycyjnego". Skarżona decyzja nie zawiera takiego zapisu.

Jeśli chodzi natomiast o zarzuty dotyczące konieczności czy też potrzeby prowadzenia konsultacji społecznych w zakresie wydanej decyzji, to taki wymóg nie wynika z obowiązujących przepisów. Jak trafnie dostrzegło Kolegium decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, zatem organ bez względu na wynik ewentualnych konsultacji nie byłby uprawniony do wydania decyzji odmownej, jeżeli projektowana inwestycja odpowiadałaby wszystkim wynikającym z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunkom - jak w badanej sprawie.

Sąd nie dopatrzył się także innych wskazanych w skardze naruszeń prawa w tym w szczególności prawa procesowego. Kolegium należycie i adekwatnie do okoliczności sprawy oraz treści zarzutów odwołania uzasadniło swoje rozstrzygnięcie.

Wobec powyższego, nie dopatrzywszy się naruszeń przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy względnie innych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Cytowane powyżej orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl