Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 468/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 33 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 735
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2024 r. znak: [...] Wojewoda K.-P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie utraty przez M. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2022 r.

Decyzją z dnia [...].04.2021 r. uznano M. K. za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2021 r. Na podstawie raportu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych powzięto informację, że od dnia [...] sierpnia 2022 r. strona jest zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu renty (renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy).

W tych okolicznościach organ pozbawił M. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2022 r. na podstawie art. 33 ust 4 ustawy z dnia [...].04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2023 r. poz. 775 ze zm.), a organ odwoławczy podzielił ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ

I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył M. K., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez niemożliwość zapoznania się z aktami sprawy, co wynikało z powodów zdrowotnych.

Ponadto zaznaczył, że uzyskał rentę po wniesieniu sprawy do Sądu Okręgowego w B.. Strona zakwestionowała jej wysokość i sprawa nadal toczy się przed Sądem. W tych okolicznościach, pozbawienie statusu bezrobotnego jest w jego ocenie przedwczesne i nie można stwierdzić, że stan faktyczny jest ustalony prawidłowo. Podkreślił też, że od [...] marca 2021 r. do [...] grudnia 2023 r. był osobą bezrobotną i otrzymał tylko spłatę renty, stąd wydane przez PUP zaświadczenie jest nieprawidłowe i wymaga sprostowania.

Mając na uwadze powyższe, strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda K.-P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd bada, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody K.-P., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. To ostatnie rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2023 r. poz. 775 ze zm., zwanej dalej ustawą).

Na mocy decyzji z dnia [...].04.2021 r. M. K. został uznany za osobę bezrobotną.

Z akt administracyjnych wynika, że od dnia [...] sierpnia 2021 r. do dnia 30 września

2024 r. (k. 102) skarżącemu przyznano rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Ten fakt powoduje, że nie spełnia on kryteriów właściwych dla statusu osoby bezrobotnej.

Status osoby bezrobotnej określa art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zawiera on definicję bezrobotnego, enumeratywnie wyliczając przesłanki potrzebne do przyznania takiego statusu. Regulacja art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c wyklucza jednoznacznie możliwość uznawania za osobę bezrobotną osoby, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. W konsekwencji, nabycie prawa do tego świadczenia stanowi przesłankę negatywną do korzystania ze statusu bezrobotnego, jak również do prawa do zasiłku dla bezrobotnych, o ile podmiot z takiego prawa korzysta. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Tym samym, w przypadku utraty jednej z kumulatywnych przesłanek spośród wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c powołanej ustawy, możliwe jest podjęcie rozstrzygnięcia o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Przedmiotem sprawy jest właśnie wyłącznie utrata statusu bezrobotnego. Przyznanie skarżącemu jako bezrobotnemu renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia

[...] sierpnia 2022 r. do dnia [...] września 2024 r. skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej na okres, na który przyznano to świadczenie. W przypadku skarżącego, który został uznany za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2021 r., zaistniała zatem potrzeba wyeliminowania skutków wydanej wobec skarżącego decyzji o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej.

W świetle powyższego, organy obu instancji prawidłowo uznały, że istnieją podstawy do rozstrzygnięcia o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] sierpnia 2022 r.

Skarżący kwestionuje fakt pozbawienia statusu osoby bezrobotnej od dnia

[...] sierpnia 2022 r., gdyż od dnia [...] sierpnia 2022 r. był osobą bezrobotną, a rentę uzyskał w ramach spłaty za okres od tej daty. Nie otrzymywał jej okresowo od [...] sierpnia 2022 r .

Zdaniem Sądu, ta okoliczność nie może skutecznie wpłynąć na zakwestionowanie przesłanki określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż przepis ten stanowi o nabyciu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy a nie faktycznej realizacji tego prawa przez okresowe spełnienie świadczenia, a więc faktyczne wykonanie decyzji. Zarzut zatem w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, także wobec treści wydanego zaświadczenia.

Skarżący zwraca też uwagę, że orzeczono wobec niego rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, natomiast przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy stanowi o rencie z tytułu niezdolności do pracy.

W tym przedmiocie należy zwrócić uwagę, że ustalając treść określonego przepisu, stosuje się adekwatne sposoby wykładni przepisów i zasady rozumowania prawniczego. Jeśli ustawodawca formułuje jako przeszkodę do uzyskania statusu osoby bezrobotnej nabycie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, to w wymiarze funkcjonalnym tej regulacji mieści się również częściowa niezdolność do pracy. W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1251) w art. 12 ust. 2 i 3 ustawodawca wprost określa, że całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Natomiast częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Oznacza to tożsamy skutek w postaci niezdolności do pracy a elementem różnicującym się wyłącznie okresy niezdolności. W tych warunkach prawidłowe jest stanowisko organu o wystąpieniu przeszkody do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a posiadającej ten status, do pozbawienia go związku z nabyciem prawa do renty z tytułu również częściowej niezdolności do pracy.

Nie ma też podstaw do formułowania zarzutów wobec braku kazuistycznych rozwiązań ustawowych. Doprecyzowując zarzuty na rozprawie, w istocie skarżący kwestionuje reguły stanowienia prawa i przyjęte rozwiązania ustawowe, oczekując regulacji o kazuistycznym charakterze.

Zarzuty w tym zakresie wykraczają poza treść rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, a ponadto legislacja w przedstawionej formie nie narusza żadnych regulacji, w tym reguł konstytucyjnych

W odniesieniu do zarzutu braku udziału w postępowaniu, skarżący nie wskazuje jakie negatywne konsekwencje z tego faktu wynikają. Formułuje jedynie wniosek, że teoretycznie mógłby złożyć jakieś wnioski procesowe ale ich nie określa. Tym samym, postawiony zarzut nie wpływa na wynik postępowania. Naruszenie przepisów postępowania na jakie wskazuje skarżący miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia o ile miałyby one istotny charakter.

Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, w prowadzonym postępowaniu zostały podjęte wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy, zapewniając zarazem realizację zasad określonych w art. 8 i 10 K.p.a.

Nie ma wpływu na wynik postępowania spór skarżącego o wysokość renty, gdyż zgodnie z zasadą zakazu reformationis in peius, odwołanie od decyzji nie może powodować negatywnych skutków dla odwołującego się. Natomiast gdyby na skutek wydanego orzeczenia zaistniały podstawy do weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia, przewidziane są nadzwyczajne środki do weryfikacji wydanej decyzji.

Mając na uwadze, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesłanek utraty statusu osoby bezrobotnej, brak jest podstaw by przyjąć, że proces decyzyjny stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.