Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 764/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant: Starszy Referent Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 kwietnia 2023 r. znak: WS-VI.7536.1.68.2022.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 19 kwietnia 2023 r. znak WS-VI.7536.L68.2022.PB, po rozpatrzeniu odwołania S. O., Wojewoda Małopolski uchylił w całości decyzję Starosty Miechowskiego z 12 lipca 2022 r. znak: GG.6852.10.2022.KC i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki ewidencyjne: nr [...] - obj. Księgą wieczystą nr [...] - i nr [...] - obj. księgą wieczystą nr [...], położonych w obrębie M., gmina M., stanowiących własność S. O., poprzez zezwolenie spółce P[...] S. A. z siedzibą w L., na posadowienie na części ww. działek ewidencyjnych doziemnego kabla elektroenergetycznego sieci niskiego napięcia 0,4 kV, w następujący sposób:

- na działce nr [...], obr. M., długość odcinka doziemnej sieci kablowej 0,4 kV wynosi: 33 m, szerokość pasa technologicznego: 1m - o powierzchni trwałego ograniczenia sposobu korzystania na ww. działce: 33 m2;

- na działce nr [...], obr. M., długość odcinka doziemnej sieci kablowej 0,4 kV wynosi: 144 m, szerokość pasa technologicznego: 1m - o powierzchni trwałego ograniczenia sposobu korzystania na ww. działce: 144 m2.

Wojewoda ponadto określił, że powierzchnia zajęcia na czas budowy kablowej doziemnej sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV wynosi na działce nr [...] obr. M.: 165 m2, a na działce nr [...], obr. M.: 730 m2. Wskazał też, że obszar trwałego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działki nr [...] i nr [...], obr. M., oraz przebieg projektowanej elektroenergetycznej sieci doziemnej niskiego napięcia 0,4 kV na ww. działkach oznaczono na załącznikach graficznych.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z 12 lipca 2022 r. znak: GG.6852.10.2022.KC Starosta Miechowski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonych jako działki nr: [...] i [...], stanowiących własność skarżącego. Celem ograniczenia prawa własności było umożliwienie wnioskodawcy wykonanie prac budowlano-montażowych, związanych z budową elektroenergetycznej sieci kablowej doziemnej niskiego napięcia 0,4 kV.

Odwołanie od ww. decyzji Starosty Miechowskiego złożył S. O., zarzucając m.in., że ww. decyzja w załączniku graficznym nie uwzględnia położenia linii kablowej oraz nie jest wyznaczona powierzchnia do czasowego zajęcia działki. Zarzucił też rażąco niską wysokość odszkodowania oraz fakt, że Starosta Miechowski w żaden sposób się nie odniósł do uwagi na wizji lokalnej o likwidacji linii napowietrznej. Skarżący obawiał się ponadto, że niemożliwe będzie przywrócenie działek do stanu pierwotnego po przeprowadzonych pracach budowlanych.

Wojewoda Małopolski w wyniku rozpoznania odwołania uchylił zaskarżoną decyzję, wydając merytoryczne rozstrzygnięcie o wskazanej na wstępie treści.

Wojewoda zgodził się z organem I instancji co do tego, że w sprawie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 124 ust. 1 i następne w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344, zwanej dalej "u.g.n."), warunkujące orzeczenie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

Wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana na wniosek złożony przez P[...] S.A. z siedzibą w L., w którym wskazano, że celem inwestycji, pod nazwą - Zadanie nr 1. "PBW na przebudowę i rozbudowę sieci średniego SN 15 kV i niskiego NN 0,4 kV napięcia ze stacji transformatorowej Miechów PKS w m. Miechów, gm. Miechów - RE Busko", jest zmniejszenie awaryjności sieci, poprawa niezawodności pracy sieci, ograniczenie strat sieciowych oraz zapewnienie właściwej ochrony przeciwporażeniowej. Projektowana sieć kablowa doziemna niskiego napięcia NN 0,4 kV, zastąpi istniejącą sieć napowietrzną NN, która jest mocno wyeksploatowana i przebiega przez działki w sposób utrudniający jej eksploatację.

Do wniosku załączono pisma z 9 listopada 2019 r., 29 lipca 2021 r., 21 października 2021 r. oraz 21 grudnia 2021 r. (k. 96 - 112), w których ww. spółka prowadziła rokowania z właścicielem przedmiotowej nieruchomości o wyrażenie zgody na przeprowadzenie doziemnej sieci kablowej, w szczególności o ustalenie finansowego odszkodowania za ustanowienie służebności przesyłu w związku z planowaną inwestycją. Propozycja finansowa spółki (8202 zł) nie została zaakceptowana przez właściciela działek, a na żądane przez niego wynagrodzenie w wysokości 21.600 zł wnioskodawca nie wyraził zgody.

Mając powyższe na uwadze, Wojewoda Małopolski stwierdził, że wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Następnie organ odwoławczy ocenił, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z ustaleniami miejscowego planu zatwierdzonego przez Radę Miejską w Miechowie uchwałą nr XXXI/481/2017 z dnia 7 lipca 2017 r., zmienionego uchwałą nr VII/75/2019 z dnia 18 kwietnia 2019 r. oraz uchwałą nr XXXI/517/2022 z dnia 10 lutego 2022 r. nieruchomość, stanowiąca działkę nr [...] obręb M., znajduje się w terenach oznaczonych w ww. planie jako: O.MN.2 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; KDG4 - teren dróg publicznych - drogi główne. Natomiast nieruchomość, stanowiąca działkę nr [...] obręb M. znajduje się w terenach oznaczonych symbolem: O.MN.2 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Powyższy plan miejscowy zgodnie z § 8 ust. 2 dla całego obszaru opracowania planu ustala możliwość budowy, przebudowy, rozbudowy sieci infrastruktury technicznej w obszarze opracowania planu, zaś § 8 ust. 3 ww. planu - dopuszcza zmiany przebiegu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.

Ponadto § 11 ust. 1 ustala, że w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną jako podstawowe źródło zaopatrzenia ustala się istniejące i projektowane sieci i urządzenia energetyczne oraz istniejącą stację GPZ na terenie miasta Miechów. Z kolei § 11 ust. 2 planu określa, iż - w przypadku braku możliwości dostawy energii elektrycznej z istniejących urządzeń elektroenergetycznych dopuszcza się budowę stacji transformatorowych SN/nN wraz z włączeniem ich do sieci SN i nN.

W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, że sporna inwestycja mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 u.g.n. przesądza o tym, iż: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym.

Z powyższego wynika więc, iż planowana inwestycja stanowi wypełnienie przesłanki zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n., tzn. "zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym".

Również wymóg zasięgu lokalnego dla budowanej doziemnej sieci kablowej niskiego napięcia 0,4 kV omawianego zamierzenia, jako inwestycji celu publicznego, został zdaniem organu odwoławczego spełniony.

Niemniej zaskarżoną decyzję organu I instancji uchylono z uwagi na zasadność zarzutu dot. niedostatecznego wskazania zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ I instancji faktycznie nie wskazał wymiarów ograniczenia dla poszczególnych działek ewidencyjnych w związku z planowaną inwestycją. Po doprecyzowaniu wniosku w tym zakresie, organ odwoławczy uściślił wielkość powierzchni podlegającej ograniczeniu wraz z określeniem długości i szerokości obszaru ograniczenia oraz wskazał wielkość powierzchni potrzebnej do prowadzenia prac budowlanych, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 124 ust. 7 zd. 1 u.g.n.

W odpowiedzi na zarzut odwołania, organ odwoławczy zadbał o czytelne załączniki graficzne do decyzji.

Za bezzasadny uznano z kolei zarzut braku odniesienia się do kwestii likwidacji linii napowietrznej, a także zarzut rażąco niskiej wartości odszkodowania. W tym zakresie organ wskazał, że kwestie odszkodowawcze mogą być rozpatrywane dopiero po zrealizowaniu inwestycji.

Od powyższej decyzji S. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił:

1) naruszenie art. 112 ust. 1 u.g.n. na skutek błędnego uznania, iż nieruchomość położona w Miechowie składająca się z działek nr [...] i [...] leży na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne, gdy w rzeczywistości nieruchomość ta znajduje się na obszarze terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych w palnie miejscowym jako O.MN.2, zatem niedopuszczalne jest stosowanie w odniesieniu do tej nieruchomości instytucji określonej w art. 124 u.g.n.

2) naruszenie art. 112 ust. 3 u.g.n. na skutek błędnego uznania, iż cel publiczny w postaci budowy linii niskiego napięcia nie może być zrealizowany w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, w sytuacji, gdy planowana linia energetyczna może być posadowiona w pasie dróg gminnych tj. ulicy Racławickiej od strony północnej granicy działki nr [...] oraz drogi na działce nr [...] od strony wschodniej działek nr [...] oraz [...], zwłaszcza, że w drogach zostały posadowione już inne instalacje i sieci, zatem uznać należ, iż istnieje inny wariant realizacji przedmiotowej linii energetycznej bez ograniczania własności prywatnej, w tym przypadku prawa własności skarżącego, a który to wariant nie był przedmiotem analizy P[...] S.A., jak można przypuszczać ze względu na koszt odtworzenia dróg po wybudowaniu linii przesyłowej niskiego napięcia, co jednak nie może stanowić przesłanki do graniczenia prawa własności skarżącego wyłącznie na podstawie interesu ekonomicznego P[...] S.A.,

3) naruszenia prawa materialnego a to art. 124 u.g.n. w zw. z art. 116 ust. 2 pkt. 3 u.g.n. na skutek nie dołączeni przez wnioskodawcę mapy, która miałaby charakter urzędowy (I OSK 213/16 NSA), do zaskarżonej zaś decyzji dołączono fragmenty bliżej

nieokreślonej mapy z naszkicowanym na niej przebiegiem linii niskiego napięcia (załączniki nr 1 i 2 do decyzji), na podstawie, których brak możliwości ścisłego (precyzyjnego) ustalenia zakresu ograniczenia korzystania z nieruchomości przez właściciela, powierzchni tego ograniczenia oraz dokładnej lokalizacji przedmiotowej linii niskiego napięcia, albowiem mapa nie ma waloru urzędowego zatem wynikającego z niej dane w tym dane metryczne (skala mapy, ustalenia odległości, wymiarów itp.) nie są wiarygodne,

4) naruszenie prawa materialnego a to art. 124 ust. 3 u.g.n. na skutek niezbadania z

wymaganą starannością przez organ II Instancji, czy w sprawie miały miejsce rokowania, albowiem w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż rokowania miały charakter pozorny ze względu na postawę wnioskodawcy (P[...] S.A.), który wskazywał toku tych rokowań, iż obszar trwałego zajęcia pod linie to pas szerokości 0,5 m gdy, we wniosku zażądał pasa o szerokości 1m, co jednoznacznie wskazuje na pozorność rokowań i ich wręcz podstępny charakter, nadto w toku tzw. rokowań wnioskodawca wskazywał cenę 1 zupełnie oderwaną od panujących realiów, przy czym wnioskodawca nie był skłonny do jakichkolwiek negocjacji w tym zakresie (OSK 2680/20 NSA),

5) błędy w ustaleniach faktycznych:

a) w drugim tiret tenoru sentencji decyzji błędne oznaczenie działki jako działki nr [...] (dla linii o długości 33 m, trwały sposób ograniczenia korzystania), która nie stanowi własności S. O., uchybienie to nie może być traktowane jako oczywista pomyłka pisarska, albowiem znajduje się w części rozstrzygnięcia decyzji i powoduje, iż przedmiotem rozstrzygnięcia jest nieruchomość oznaczona nr [...],

b) w trzecim tiret tenoru sentencji in fine decyzji ponownie błędne oznaczenie działki

jako działki nr [...]

c) w załączniku graficznym nr 2 w Legendzie (przy wskazaniu oznaczenia granic działki - zielona linia) błędne wskazanie działki jako nr [...], która to działka nie jest przedmiotem postępowania,

d) w załączniku graficznym nr 1 brak oznaczenia zieloną linią granic działki linią zieloną (wskazaną Legendzie załącznika nr 1)

6) nieuwzględnienie wniosku skarżącego, aby roboty związane z budową linii na wysokości wjazdu na działkę nr [...] były wykonane przewiertem kontrolowanym, co pozwoliłoby zachować obecny wjazd bez jego rozbiórki, mimo, że rozwiązanie takie tj. przewiert przewidywała decyzja organu I instancji.

W świetle powyższego wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a. stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjść należy od tego, że materialnoprawny kontekst sprawy, której dotyczy zaskarżona decyzja, określają przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899; dalej u.g.n.). Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Jak wynika z powyższego, ograniczenie we wskazanym trybie sposobu korzystania z nieruchomości zasadniczo jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: 1) przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, które nie doprowadziły do wyrażenia przez niego zgody na planowane ograniczenie 2) zgodności ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ze względu na charakter inwestycji w niniejszej sprawie trzeba jeszcze wskazać ponadto na ust. 1b art. 124 u.g.n., zgodnie z którym w zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana.

Analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości.

Projektowana inwestycja polega na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej doziemnej niskiego napięcia, m.in. na działkach będących własnością skarżącego. Inwestycja ta stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Zdaniem Sądu organy wykazały w przedmiotowej sprawie, że spełniona została przesłanka przeprowadzenia rokowań. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca prowadził rokowania z właścicielem przedmiotowej nieruchomości o wyrażenie zgody na przeprowadzenie doziemnej sieci kablowej. Rokowania te prowadzone były na przestrzeni lat 2019-2021 r. i mają wyraz w zawartej w aktach wzajemnej korespondencji, czy też przedłożonych przez wnioskodawcę gotowych do podpisania propozycjach umowy. Pomimo jednak deklarowanej przez skarżącego zgody na przeprowadzenie inwestycji na terenie jego działek, do zawarcia umowy jednak nie doszło z uwagi na nie zaakceptowaną przez skarżącego wysokość oferowanego mu odszkodowania.

O bezskutecznym przeprowadzeniu rokowań świadczy dołączona do akt kopia korespondencji, obejmująca wzór umowy oraz informację o inwestycji ze wskazaniem przebiegu uwidocznionego na mapce odzwierciedlającej granice nieruchomości (k. 96-112).

Sąd podziela stanowisko organów, zgodnie z którym wykazane czynności spełniają wymóg przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Podkreślić trzeba, że wymóg przeprowadzenia rokowań nie jest równoznaczny z osiągnięciem konsensusu. Oznacza natomiast, po stronie podmiotu zainteresowanego udostępnieniem nieruchomości, obowiązek wystąpienia do właściciela nieruchomości o jej udzielenie, a w przypadku braku takiej zgody, w celu skorzystania z określonej ww. regulacją drogi administracyjnej, wykazania tej okoliczności w tym postępowaniu. Oznacza to w istocie wymóg skontaktowania się z właścicielem nieruchomości, przedstawienia mu propozycji i zapewnienie możliwości przedstawienia stanowiska. Podzielając stanowiska wyrażane w orzecznictwie, Sąd przyjmuje, że za spełnienie omawianego warunku można uznać sytuację, gdy właściciel nieruchomości nie odpowiedział na propozycję wyrażenia zgody, wprost sprzeciwił się wyrażeniu takiej zgody, czy sytuację, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, które okazały się niemożliwe do przyjęcia dla każdej z nich (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 września 2021 r., I SA/Po 627/20).

Bezzasadny jest zarzut pozorności rokowań. W orzecznictwie wskazuje się, że rokowania można uznać za pozorne, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2023 r. II SA/Łd 295/23).

Żadna z opisanych powyżej sytuacji nie miała miejsca. Przede wszystkim nie jest zgodne z prawdą twierdzenie, że wnioskodawca zaniżał w toku rokowań szerokość pasa służebności do 0,5 m. W pismach kierowanych do skarżącego wyraźnie wskazywano, że przeprowadzenie prac wymaga ustanowienia służebności o szerokości 1m (pismo z 21 października 2021 r., k. 102). O pozorności nie świadczy również wysokość zaproponowanego odszkodowania. Zaproponowana kwota wynikała z operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości skarżącego, a fakt, że nie została zaakceptowana przez skarżącego nie przekreśla faktu, iż rokowania były przeprowadzone.

Również i co do drugiej przesłanki Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym ograniczenie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działki skarżącego znajdują się na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zatwierdzonego przez Radę Miejską w Miechowie uchwałą nr XXXI/481/2017 z dnia 7 lipca 2017 r., zmienionego uchwałą nr VII/75/2019 z dnia 18 kwietnia 2019 r. oraz uchwałą nr XXXI/517/2022 z dnia 10 lutego 2022 r. – w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (O.MN.2). Powyższy plan miejscowy zgodnie z § 8 ust. 2 dla całego obszaru opracowania ustala możliwość budowy, przebudowy, rozbudowy sieci infrastruktury technicznej w obszarze opracowania planu, zaś § 8 ust. 3 ww. planu - dopuszcza zmiany przebiegu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Wbrew zarzutom skarżącego, organy nie ustaliły, że działki skarżącego zostały przeznaczone w miejscowym planie na cele publiczne. W decyzjach obu instancji prawidłowo określono planistyczne przeznaczenie działek skarżącego (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna).

W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały dwie zasadnicze przesłanki ograniczenia korzystania z własności nieruchomości, o którym stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie Sądu spełniona została też ogólna przesłanka niezbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia (vide: art. 112 ust. 3 w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n.).

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut nieodpowiedniego umiejscowienia linii energetycznej. Podkreślić bowiem należy, że celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też którędy konkretnie będzie przebiegać. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo stoi na stanowisku, że kwestie te powinny być sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021 oraz powołane tam orzecznictwo). Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie – przy uwzględnieniu ustaleń planu miejscowego – umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości.

Rację miał natomiast skarżący, który wskazał na błędne oznaczenie jego działki w sentencji decyzji numerem [...], podczas gdy właściwy numer to [...], a także w załączniku graficznym nr 2 (działka nr [...], zamiast poprawnego nr [...]). Powyższe błędy nie mogą przesądzić jednak o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowią one bowiem omyłki pisarskie – które choć oczywiście nie powinny mieć miejsca – mogą zostać z łatwością wyeliminowane w drodze sprostowania, bez konieczności ponownego rozpatrywania meritum sprawy. Pomimo tych błędów w oznaczeniu, w przedmiotowej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, których nieruchomości dotyczy wynikające z decyzji ograniczenie. Kilkuletnie rokowania oraz decyzja organu I instancji wyraźnie dotyczyła bowiem działek o nr [...] oraz [...], a numery te poprawnie są powoływane w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Wszelkie wątpliwości rozstrzygają ponadto załączniki graficzne do zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.