Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4054/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.36 ust.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 960
law: Ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 17 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 3111/19 w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 30 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. O. na rzecz Ministra Infrastruktury kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3111/19, oddalił skargę J. O. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 30 września 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu 21 stycznia 2019 r. J. O. – prowadzący stadninę X (dalej jako: "skarżący"), zwrócił się o przedłużenie decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w G. - dalej: "DUM w G.", z dnia 6 sierpnia 2018 r., nr [...], która dotyczyła pozwolenia wjazdu konno na plażę na odcinku od wejścia nr [...] do wejścia nr [...], przy spełnieniu wskazanych w niej warunków. Pozwolenie to zostało wydane na okres do dnia 31 grudnia 2018 r. i wygasło po upływie tego terminu. Jednocześnie we wskazanym piśmie strona zawnioskowała o rozszerzenie możliwości wjazdu na plażę pomiędzy wejściami od nr [...] do nr [...].

W dniu 3 lipca 2019 r. DUM w G. wydał decyzję, w której nie wyraził zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne, tj. na przejazdy konne po plaży przez użytkowanie wejść nr [...] do nr [...] oraz zejść od nr [...] do nr [...] w miejscowości J.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Organ odwoławczy decyzją z dnia 30 września 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję DUM w G. z dnia 3 lipca 2019 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że plaża w miejscowości J. w całości znajduje się w obszarze pasa technicznego brzegu morskiego, a w odpowiedzi na zarzut w zakresie naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. przez niewskazanie, że naruszenia warunków korzystania z plaży są pochodną działalnością odwołującego się wskazał, że DUM w G. obiektywnie stwierdził fakt istnienia odchodów końskich na plaży oraz zniszczenia wydmy przez przejazdy konne. Potwierdzone to zostało również w wyniku oględzin terenowych w dniu 24 kwietnia 2019 r. Z protokołu z oględzin wynika, że zniszczenia wydmy nastąpiły bezpośrednio w wyniku przejazdów konnych. Wskazywany przez stronę fakt korzystania z przejść na plażę przez innych jeźdźców nie ma znaczenia dla sprawy, ponieważ DUM w G. uzasadnił swoją decyzję bezstronnie stwierdzonym faktem zanieczyszczania plaży odchodami końskimi oraz zniszczenia wydm przez przejazdy konne, co stanowi zagrożenie dla środowiska wydm oraz użytkowników plaży. Wydmy są naturalną ochroną brzegu morskiego przed powodzią od strony morza.

Pas techniczny stanowi strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu, jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Ocena DUM w G. odnosiła się również do tego, czy wniosek strony i realizacja wnioskowanych przez nią działalności nie jest w sprzeczności ze wskazaną powyżej funkcją pasa technicznego. Ocena ta została przeprowadzona przez DUM w G. na podstawie aktualnego stanu prawnego. Organ Il instancji, po przeanalizowaniu sprawy stwierdził, że DUM w G. taką ocenę przeprowadził.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że DUM w G. podjął decyzję obiektywnie, bez związku z działaniami innych podmiotów gospodarczych czy osób fizycznych. Brak wyrażenia zgody przez DUM w G. wynikał ze stwierdzenia zniszczenia wydmy przez przejazdy konne oraz istnienia odchodów końskich na plaży.

W odpowiedzi na zarzut strony w zakresie naruszenia art. 7 w związku z art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a. przez uwzględnienie przez organ wydający decyzję opinii Wójta Gminy S. dnia 8 lutego 2019 r. organ wskazał, że opinia ta była wzięta pod uwagę przy wydawaniu decyzji przez DUM w G. w zakresie problemów z wytyczeniem bezkolizyjnego przebiegu tras konnych poza obszarem poruszania się innych użytkowników, przebiegu tras rowerowych i innych ścieżek pieszych. Wskazane w tej opinii rzekome nieprawidłowości w zakresie wykonywania przez skarżącego decyzji DUM w G. z dnia 6 sierpnia 2018 r., nr [...] – nie znajdują potwierdzenia. Przekazana w opinii dokumentacja nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że skarżący dokonał naruszenia ww. decyzji DUM w G. Wskazane przez stronę okoliczności związane z opinią Wójta Gminy S. w związku z rzekomymi działaniami skarżącego nie były brane pod uwagę w prowadzonym przez DUM w G. postepowaniu. W wydanej decyzji organ I instancji nie wziął pod uwagę tych rzekomych nieprawidłowości. Ponadto opinia Wójta Gminy S. potwierdza istnienie niesprzątniętych odchodów końskich na plaży, co również potwierdzono podczas oględzin terenowych w dniu 24 kwietnia 2019 r. Wójt ten stwierdził również, że przejazdy konne narażają na niebezpieczeństwo innych użytkowników plaży. Opinia ta została wzięta pod uwagę wyłącznie w opisanym powyżej zakresie.

Z kolei w odpowiedzi na zarzut związany z naruszeniem art. 8 § 1 i 2 K.p.a. przez nierówne traktowanie skarżącego w wyniku decyzji odmownej, organ wskazał, że w dniu 3 września 2019 r. DUM w G. wydał decyzję w zakresie uchylenia decyzji nr [...] wydanej w dniu 18 czerwca 2019 r.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że decyzja DUM w G. z dnia 3 lipca 2019 r. nie wyklucza współpracy skarżącego z Uniwersyteckim Centrum [...] w G., jednak warunki takiej współpracy na terenie gminy S. powinny być ustalone w wyniku konsultacji zainteresowanych stron oraz władz samorządowych, przy spełnieniu określonych warunków wynikających z obowiązujących przepisów.

Z decyzją Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej nie zgodził się skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 7 w związku z art. 136 § 1 oraz art. 77 K.p.a., Sąd meriti wskazał, że organy uwzględniły opinię Wójta Gminy S. w zakresie problemów z wytyczeniem bezkolizyjnego przebiegu tras konnych poza obszarem poruszania się innych użytkowników, przebiegu tras rowerowych i innych ścieżek pieszych. Opinia ta zawiera stanowisko uczestnika postępowania w sprawie, a więc nie jest opinią jako taką. W zasadniczej części znajduje ona potwierdzenie w protokole oględzin i w złożonym przez sołtysa proteście 140 mieszkańców J., gdzie mowa jest o wszystkich stajniach, nie tylko należącej do skarżącego. Opinia Wójta nie jest więc dowodem, a stanowiskiem strony i potwierdza istnienie niesprzątniętych odchodów końskich na plaży, co również potwierdzono podczas oględzin w dniu 24 kwietnia 2019 r. Wójt Gminy S. stwierdził również, że przejazdy konne narażają na niebezpieczeństwo innych użytkowników plaży. Opinia ta została wzięta pod uwagę wyłącznie w opisanym powyżej zakresie. Z kolei to, że przejazdy konne zagrażają środowisku wydm i zaobserwowane zniszczenia wydmy nastąpiły bezpośrednio w wyniku przejazdów konnych, zostało przedstawione w decyzjach obu instancji. Organy obu instancji wskazały na zagrożenia dla środowiska wydm, jak i dla innych użytkowników plaży, wynikające z umożliwienia przejazdów konnych na plaży.

Dalej Sąd Wojewódzki wskazał, że pas techniczny stanowi strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu, jak wskazano wyżej jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Tak więc interesem publicznym jest w tym przypadku przeznaczenie pasa technicznego do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie potwierdzają, że wydma oraz zejścia na plażę zostały zniszczone w wyniku przejazdów konnych. Pas techniczny, na co wskazują przepisy ustawy o obszarach morskich, jest szczególnym obszarem ochronnym. Przejazdy konne generują zagrożenie dla środowiska wydm oraz użytkowników plaży. Skarżący zwrócił się w swoim wniosku o umożliwienie przejazdów konnych przez plażę. Z tych też względów wskazano, że przyszłe przejazdy konne przez wydmę na plażę będą się wiązały z degradacją wydmy. Dodatkowo wskazano na negatywne oddziaływanie na innych użytkowników pasa technicznego oraz zanieczyszczenie odchodami końskimi. Jak zaś wynika z art. 37 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (tekst jedn. Dz. U. 2018, poz. 2214, ze zm.) – dalej: "ustawa o obszarach morskich", na obszarze pasa technicznego zabrania się m.in. zanieczyszczania terenu.

Skarżący podniósł również naruszenie art. 81a w związku z art. 7 K.p.a. przez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść skarżącego i uczynienie z tych wątpliwości podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżący czynił zadość obowiązkom wynikającym z uprzednio wydanej w sprawie decyzji o wyrażeniu zgody na przejazdy konne na plaży. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że w dniu 21 stycznia 2019 r. zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie decyzji DUM w G. z dnia 6 sierpnia 2019 r., nr [...]. Pamiętać przy tym trzeba, że jej ważność upłynęła z dniem 31 grudnia 2018 r. Tak więc od dnia 1 stycznia 2019 r. skarżący nie miał uprawnień do przejazdów przez teren pasa technicznego. W związku z tym nie można mówić o przedłużeniu zezwolenia do konnych przejazdów na plaży, (ponieważ ważność tego zezwolenia upłynęła 31 grudnia 2018 r.), lecz o nowym zezwoleniu, bowiem skarżący nie posiadał żadnego uprawnienia do przejazdów przez wydmę i plażę w momencie składania wniosku w dniu 21 stycznia 2019 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 w związku z art. 7b, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że materiał zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania decyzji przez organy obu instancji. Stanowisko Wójta z dnia 8 lutego 2019 r. (nazwane opinią) nie pozwalała jednoznacznie określić, że skarżący naruszył decyzję DUM w G. z dnia 6 sierpnia 2018 r., znak: [...], jednak organy obu instancji wzięły pod uwagę informację przekazaną w ww. piśmie w zakresie odnoszącym się do sprawy. Został w nim wyrażony pogląd, że przejazdy konne narażają na niebezpieczeństwo innych użytkowników plaży. Sąd meriti nie zgodził się z twierdzeniem, że zarówno DUM w G., jak i organ Il instancji wykazali bierność w prowadzonym postępowaniu. DUM w G. przeprowadził oględziny terenowe, również w obecności skarżącego, które jednoznacznie potwierdziły zniszczenie wydmy przy zejściach na plażę oraz istnienie odchodów końskich. Jednocześnie sam skarżący przyznał, że wydma pomiędzy zejściami na plażę została zniszczona przez konie, choć stwierdził, że "w nieznacznym stopniu". Należy podkreślić, że zarówno stopień tego zniszczenia, jak też ilość stwierdzonych odchodów końskich – nie mają znaczenia dla kwestii wydania zezwolenia na wnioskowane przejazdy konne, gdyż istotny jest sam fakt ich wystąpienia, a okoliczności te potwierdzają, że wydanie wnioskowanego zezwolenia nie sprzyjałoby utrzymaniu brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska.

W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można również mówić o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 K.p.a. w sytuacji, w której organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ponadto, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, a także sporządził kompletne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne.

Nadto Sąd Wojewódzki wskazał, że we wznowionym postępowaniu z wniosku innej osoby prowadzącej stajnię, uchylono decyzję o wyrażeniu dla niej zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne, tj. do przejazdów konnych po plaży w miejscowości M., na odcinku między wejściami nr [...] a nr [...].

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. O. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 ust. 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7b, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na jego niezastosowaniu mimo, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mający wpływ na jego wynik, a to poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nieuzasadnione przyjęcie, iż organ należycie i w sposób wyczerpujący zbadał wszelkie okoliczności zaistniałe w przedmiotowej sprawie, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie został całościowo rozpatrzony, zaś jego ocena została dokonana w sposób dowolny.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał przede wszystkim, że nie ma racji Sąd pierwszej instancji twierdząc, iż okoliczności wymienione w art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o obszarach morskich zostały należycie zbadane przez organy wydające decyzje w sprawie. Decyzja o niewyrażeniu zgody na korzystanie z pasa technicznego przez skarżącego została wydana wobec stwierdzenia, że na plażach z których korzystał wystąpiły zanieczyszczenia powstałe na skutek przejazdów konnych. Przedmiotowa decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w którym zostało wskazane, że przedmiotowe naruszenia powstały na skutek działalności skarżącego. W odrębnym postępowaniu przed DUM w G., toczącym się na skutek zawiadomienia tych samych osób, których zeznania stanowiły podstawę do wydania pierwotnej decyzji w niniejszym postępowaniu, stanowiły także podstawę wydania przez organ decyzji z dnia 26 czerwca 2019 r. o nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej w związku z rzekomymi naruszeniami przez niego dokonanymi. Postępowanie to zostało umorzone na skutek stwierdzenia, iż nie można stwierdzić, że to skarżący dokonał naruszeń warunków określonych w decyzji o zezwoleniu mu na korzystanie z plaży w celu dokonywania przejazdów konnych po plaży. W ocenie autora skargi kasacyjnej, to pozytywne dla skarżącego rozstrzygnięcie, które w sposób ostateczny potwierdza jego stanowisko, że zanieczyszczenia i ewentualne zniszczenia wydm nie powstały na skutek jego działalności, powinno zostać przez Sąd pierwszej instancji uwzględnione w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W skardze kasacyjnej jej autor podniósł wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wskazać zatem należy, że dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. II FSK 3864/17, LEX nr 2744001).

Już na wstępie za chybione uznać należy powiazanie zarzutów naruszenia przepisów K.p.a. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. który to przepis nie był przez Sąd pierwszej instancji stosowany, gdyż podstawą prawną zaskarżonego wyroku oddalającego skargę był art. 151 P.p.s.a. Natomiast okoliczność oddalenia skargi nie może stanowić argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Co zaś się tyczy wspomnianych już przepisów K.p.a., które zostały podniesione w petitum skargi kasacyjnej to ich analiza łącznie z treścią uzasadnienia wskazuje, że istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do braku wzięcia pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji ustaleń poczynionych w postępowaniu o nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej w związku z naruszeniami przez niego dokonanymi. Postępowanie to zostało umorzone na skutek stwierdzenia, iż to nie skarżący dokonał naruszeń warunków określonych w decyzji o zezwoleniu mu na korzystanie z plaży w celu dokonywania przejazdów konnych po plaży i zdaniem skarżącego okoliczności te powinny być wzięte pod uwagę również w przedmiotowej sprawie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To jednak nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 1251/21, LEX nr 3725712). Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisom P.p.s.a. Oznacza to, że procedując, wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów K.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. Z obowiązku tego Sąd pierwszej instancji wywiązał się w sposób należyty, gdyż w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku dał wyraz swojej argumentacji, odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracji materiału dowodowego.

Odnosząc się zaś do podnoszonego przez skarżącego kasacyjnie braku wzięcia pod uwagę przez organ w niniejszym postępowaniu ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu o nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej to wskazać należy, że związek jaki występuje między tymi obydwoma postępowaniami sprowadza się wyłącznie do tego, że dotyczą one tej samej osoby skarżącego (tożsamość podmiotowa). Natomiast w sensie materialnym i procesowym pomiędzy decyzją w przedmiocie wyrażenia zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne, tj. przejazdu konnego, a decyzją o nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej, mamy do czynienia z dwiema zupełnie różnymi sprawami administracyjnymi, z wyodrębnieniem w każdej z nich podmiotu, przedmiotu i treści rozstrzygnięcia. To rozróżnienie powoduje także, że inne są okoliczności faktyczne i przepisy prawa stanowią podstawę do wydania decyzji w każdej z tych spraw. Rozróżnienie postępowań administracyjnych w ww. sprawach jest o tyle istotne, że każde z tych postępowań kończy się wydaniem innej decyzji administracyjnej. Oznacza to w konsekwencji, że ustalenie konkretnych okoliczności faktycznych w jednym z tych postępowań nie będzie skutkować automatycznie potwierdzeniem tych okoliczności w innym postępowaniu. Postępowanie w przedmiocie wyrażenia zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej i dokonując własnych ustaleń na podstawie zamkniętego materiału dowodowego organ w przedmiotowym postępowaniu nie był związany ustaleniami dokonanymi w innym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 26 czerwca 2019 r.

W przedmiotowym postępowaniu DUM w G. uwzględnił opinię Wójta Gminy S. w zakresie problemów z wytyczeniem bezkolizyjnego przebiegu tras konnych poza obszarem poruszania się innych użytkowników, przebiegu tras rowerowych i innych ścieżek pieszych. Opinia Wójta Gminy S. z dnia 8 lutego 2019 r znak: [...], potwierdza istnienie niesprzątniętych odchodów końskich na plaży, co również potwierdzono podczas oględzin terenowych w dniu 24 kwietnia 2019 r. Wójt Gminy S. stwierdził również, że przejazdy konne narażają na niebezpieczeństwo innych użytkowników plaży.

Mając powyższe na uwadze, wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, Sąd Wojewódzki kontrolując legalność wydanej przez organ administracji decyzji nie naruszył przepisów wskazanych w zarzutach kasacyjnych.

W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.