Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 399/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 136 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi B. Spółki z o.o. z siedzibą w K.-J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2023 r., znak: WS-VI.7534.3.101.2023.BK w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz B. Spółki z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. sp. z o.o. w K. (dawniej "[...]" S.A. z siedzibą w K. ) jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2023 roku, znak: WS-VI.75343.101.2023.BK utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 30 czerwca 2023 r., znak: [...], którą orzeczono o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako części działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. [...] w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...], b. gm. kat. B. , na rzecz spółki B. sp. z o.o. w K. (dawniej "[...]" S.A. z siedzibą w K. ).

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

Pismem (wnioskiem) z dnia 7 lipca 2020 roku radca prawny W. B. pełnomocnik Spółki B. sp. z o.o. w K. (dawniej "[...]" S.A. z siedzibą w K. ), zwrócił się o zwrot wszystkich wywłaszczonych, a dotychczas niezwróconych nieruchomości "B. " spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dawniej "[...]" S.A. z siedzibą w K. ), w tym w szczególności będących przedmiotem następujących decyzji i orzeczeń decyzji Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 2 kwietnia 1971 r. nr [...] (...).

Pismem z dnia 15 lipca 2021 roku nr [...] Prezydent Miasta Krakowa powołując się na przepis art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przekazał do Wojewody Małopolskiego akta sprawy dotyczącej zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. , w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...], b. gm. kat. B. z prośbą o podjęcie działań zmierzających do wyznaczenia innego organu do załatwienia przedmiotowej sprawy.

Wyłączenie się przez Prezydenta [...] - miasta na prawach powiatu od załatwienia sprawy zwrotu nieruchomości stanowiącej własność Gminy K. jest zgodne z przepisem art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który stanowi: " W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego ".

W tym stanie rzeczy Wojewoda Małopolski po potwierdzeniu na podstawie odpisu z księgi wieczystej nr [...] zgodnie z którym nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. , stanowi własność Gminy K., postanowieniem nr [...] 11 sierpnia2021 roku wyznaczył Starostę Krakowskiego do załatwienia przedmiotowej sprawy.

W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ ustalił, że Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych Miasta Krakowa z dnia 2 kwietnia 1971 roku nr USW [...] wywłaszczona została na rzecz Skarbu Państwa m.in. parcela I. kat. [...] o pow. 280 m2 b. gm. kat. B. na cele budowy drogi dojazdowej oraz korekt terenowych dla Pawilonu [...] w B. .

Powołana wyżej decyzja została wydana w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 18, poz. 94 z 1961 r.).

Parcela l. kat. [...], b. gm. kat. B. stanowiła w dacie wywłaszczenia własność Fabryki [...] "[...] S.A." w K. .

Jak wynika ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji geodezyjnej, planem sytuacyjnym podziału parcel nr [...] z dnia 14 sierpnia 1963 roku parcela 1. kat. [...] o pow. 3737 m2 b. gm. kat. B. obj. lwh 687 podzieliła się na parcele: 1. kat. [...] o pow. 2036 m2 i 1. kat. [...] o pow. 1586 m2 b. gm. kat. B. .

Kolejno planem sytuacyjnym podziału parcel nr [...] z dnia 20 sierpnia 1970 roku parcela 1. kat. [...] o pow. 2036 m2 podzieliła się na parcele: 1. kat. [...] o pow. 1742 m2, 1. kat. [...] o pow. 280 m2 i 1. kat. [...] o pow. 14 m2. Z kolei parcela 1. kat. [...] o pow. 1586 m2 b. gm. kat. B. podzieliła się na parcele: 1. kat. [...] o pow. 1549 m2 i 1. kat. [...] o pow. 37 m2 b. gm. kat. B. .

Na podstawie sporządzonego przez geodetę uprawnionego mgr inż. A. G. opracowania pn. "Mapa stanu prawnego nieruchomości, parcela 1. kat. [...] b. gm. kat. B. " nr ks. rob. [...] z dnia 2 czerwca 2021 roku ustalono, iż w obszar m.in. działki ewidencyjnej nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. wchodzi parcela 1. kat. [...] b. gm. kat. B. o pow. 0,0280 ha.

Organ ustalił, że zgodnie z Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych Miasta Krakowa z dnia 2 kwietnia 1971 roku nr USW [...] m.in. parcela 1. kat. [...] o pow. 280 m2 b. gm. kat. B. została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy drogi dojazdowej oraz korekt terenowych dla Pawilonu [...] w B. . Jak wynika z załącznika graficznego - planu sytuacyjnego podziału parcel nr [...] z dnia 20 sierpnia 1970 roku, parcela l. kat. [...] b. gm. kat. B. usytuowana była od północnej strony Pawilonu [...] w B. . Na podstawie powyższego Organ prowadzący niniejsze postępowanie określił cel Wywłaszczenia parceli 1. kat. [...] b. gm. kat. B. , którym były korekty terenowe dla Pawilonu [...] w B. polegające na budowie alejki stanowiącej łącznik (dojście) do Pawilonu od strony pętli tramwajowej w B. . Należy zaznaczyć, iż powyższym Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej wywłaszczono również parcelę 1. kat. [...], która planem sytuacyjnym podziału parcel nr [...] z dnia 9 kwietnia 1966 roku podzieliła się na parcele: l. kat. [...] pod drogę dojazdową oraz 1. kat. [...], 1. kat. [...] i 1. kat. [...] b. gm. kat. B. pozostające przy właścicielu. Analiza załącznika graficznego do powyższego planu wskazuje, iż parcela 1. kat. [...] b. gm. kat. B. wywłaszczona była pod budowę drogi dojazdowej od ul. [...] do Pawilonu [...]. Tak więc będąca przedmiotem niniejszego postępowania parcela 1. kat. [...] b. gm. kat. B. z racji swojego położenia nie mogła być wywłaszczona pod drogę dojazdową, lecz w ramach tzw. "korekt terenowych" dla Pawilonu [...] znalazła się w obszarze służącym skomunikowaniu obiektów handlowych ze środkami komunikacji miejskiej.

Starosta [...] dokonał czynności, mających na celu pozyskanie akt wywłaszczeniowych Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa nr USW [...] w których mogłaby się znajdować decyzja o lokalizacji szczegółowej Nr [...] z dnia 18 kwietnia 1970 roku Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa powołana w orzeczeniu O wywłaszczeniu oraz plan realizacyjny ww. inwestycji, jednakże nie przyniosły one skutku, co potwierdzają odpowiedzi uzyskane z Archiwum Narodowego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2022 roku i 7 czerwca 2023 roku, Archiwum Zakładowego Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 31 marca 2022 roku, Archiwum Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego z dnia 24 marca 2022 roku, Archiwum Urzędu Miasta Krakowa z dnia 16 marca 2022 roku.

Z analizy rastru archiwalnej mapy sytuacyjno - wysokościowej sporządzonej według stanu na 2010 rok, wynika iż teren przedmiotowej działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił chodnik betonowy stanowiący łącznik pomiędzy pętlą tramwajową a pawilonem [...].

W oparci natomiast o pozyskane zdjęcia lotnicze ustalono, że w 1970 roku, tj. rok przed wywłaszczeniem, c ren działki nr [...], obr. 4. jedn. ewid. P. m. K. w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił plac budowy wokół pawilonu [...] "[...]".

Na zdjęciu wykonanym w 1975 roku teren działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił ubity teren służący jako łącznik pomiędzy pętlą tramwajową, pawilonem [...] a pętlą autobusową.

Na zdjęciach wykonanych: w 1982 i 1993 roku zagospodarowanie działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. było takie samo jak na zdjęciu z 1975 roku.

Na zdjęciu wykonanym w 1997 roku teren działki nr [...], obr. A I jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił alejkę asfaltową służącą jako dojście od pętli tramwajowej do pawilonu [...].

Na zdjęciu wykonanym w 1998 roku teren działki nr [...], obr. A 1 jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił alejkę asfaltową służącą jako dojście od pętli tramwajowej do pawilonu [...] oraz położonych w tym rejonie budynków handlowo – usługowych.

Na zdjęciu wykonanym w 2003 roku zagospodarowanie działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. było takie samo jak na zdjęciu z 1998 roku.

Powołane zdjęcia lotnicze pokazują, iż przedmiotowa nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot stanowiła alejkę asfaltową służącą mieszkańcom jako łącznik pomiędzy pętlą tramwajową, pawilonem handlowo-gastronomicznym, pętlą autobusową, straganami oraz budynkami handlowo-usługowymi.

Dodatkowo organ prowadzący niniejsze postępowanie dokonał analizy ortofotomap obszaru nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot z lat: 2004, 2013, 2017, 2018, 2019, 2020 oraz 2021 dostępnych pod adresem internetowym: http://obserwatorium.um.krakow.pl. Analiza wskazanych ortofotomap wykazała, że stan zagospodarowania nieruchomości na przestrzeni kolejnych lat po 2004 r., aż do 2021 r. nie uległ istotnej zmianie, tj. teren stanowi element kompleksu handlowo-usługowego służącego mieszkańcom.

W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego w dniu 19 stycznia 2023 roku przeprowadzono rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot.

Podczas oględzin stwierdzono, że północna granica działki nr [...], obr. [...] [...] w granicach wywłaszczonej parceli [...]. kat. [...] b. gm. kat. B. biegnie w niewielkiej odległości wzdłuż ściany budynku usługowego. Wzdłuż budynku od ok. 1,5 m jest pas pokryty w częściach zniszczonym asfaltem, płytek z kostki betonowej wydzielony niskim krawężnikiem, znajduje się słup oświetleniowy (betonowy).Pozostała część działki między straganami a budynkiem usługowym stanowi alejkę asfaltową. Południowa granica działki biegnie wzdłuż straganów. Powyższy teren stanowi w części alejki asfaltowe, a od strony wschodniej fragment alejki z kostki betonowej.

Przedstawiciel Gminy K. podniósł w trakcie rozprawy, że wyżej wymienione alejki stanowią połączenie pętli tramwajowej w B. z pętlą autobusową oraz stanowią dojście do położonych w tym terenie budynków handlowo-usługowych. Z kolei przedstawiciel wnioskodawcy wnosi do protokołu, że wyżej opisana alejka nie łączy pętli tramwajowej z pętlą autobusową. Organ prowadzący niniejsze postępowanie stwierdza w tym kontekście, iż istniejące alejki stanowią łącznik pomiędzy pętlą tramwajową w B. a pętlą autobusową służącą mieszkańcom oraz ułatwiają dojście do znajdujących się w tamtym obszarze budynków handlowo-usługowych.

W przedmiotowej sprawie zbadano również kwestię ewentualnego posiadania przez przedsiębiorstwa przesyłowe sieci bądź urządzeń na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot.

Ponadto dla potrzeb prowadzonego postępowania pozyskano ponadto informacje na temat obciążeń przedmiotowej działki prawami obligacyjnymi bądź rzeczowymi na rzecz osób trzecich.

Wydział Skarbu Miasta Urzędu Miasta Krakowa, pismem z dnia 2 grudnia 2021 roku znak: [...] poinformował, iż odnośnie działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. została zawarta umowa dzierżawy z dnia 30 września 1997 roku nr [...] na czas nieoznaczony z osobą fizyczną, obejmująca część działki nr [...], obr. [...] [...], zagospodarowanej pawilonem handlowym oraz betonowymi schodkami stanowiącymi wejście do budynku, z przeznaczeniem do użytkowania na cel: handel i wejście do lokalu, wraz z aneksem nr [...] z dnia 9 marca 2016 roku.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia w ocenie tut. organu na nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. , w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...] b.gm. kat. B. cel wywłaszczenia, tj. korekta terenowa dla Pawilonu [...] w B. został zrealizowany.

W przedmiotowej sprawie na uwagę zasługuje fakt, iż alejka stanowiąca łącznik pomiędzy pętlą tramwajową i pawilonem handlowo-usługowym istniała już w 1975 roku. Na początku była to ubita ścieżka ale na przestrzeni kolejny cli lat w trakcie rozbudowy w tamtym rejonie kompleksu handlowo-usługowego została pokryta w części asfaltem, a w części kostką betonową dla wygodniejszego użytkowania przez mieszkańców Krakowa i innych podróżujących, którzy korzystali z tej alejki w celu przemieszczania się od pętli tramwajowej do pawilonu [...], czy to w kierunku przystanków autobusowych, czy też innych punktów handlowo-usługowych. Również obecnie przedmiotowa nieruchomość pełni tożsame funkcje.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia nie można uznać objętej wnioskiem o zwrot nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...], b. gm. kat. B. za zbędną na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ponieważ przedmiotowy teren stanowił i stanowi nadal część infrastruktury komunikacyjnej związanej z funkcjonowali i cm pawilonu [...] oraz znajdującego się w jego sąsiedztwie kompleksu handlowo - usługowego.

Tym samym nie można orzec o zwrocie przedmiotowej nieruchomości na rzecz wnioskodawcy z uwagi na okoliczność, że cel wywłaszczenia w ocenie tut. organu został na rzeczonym terenie zrealizowany.

W związku z tym Starosta [...] decyzją z dnia 30 czerwca 2023 r., znak: [...], orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako części działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...], b. gm. kat. B. , na rzecz spółki B. sp. z o.o. w K. (dawniej "[...]" S.A. z siedzibą w K. ).

Odwołanie od ww. decyzji złożyła spółka B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. , reprezentowana przez radcę prawnego W. B..

Rozpoznając sprawę wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 grudnia 2023 roku, znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 30 czerwca 2023 r.

W uzasadnieniu do wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko Starosty, iż cel wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, tj. realizacja pawilonu [...] wraz z infrastrukturą w B. , został zrealizowany. Na uwagę zasługuje fakt, iż alejka stanowiąca łącznik pomiędzy pętlą tramwajową i pawilonem handlowo-usługowym istniała już w 1975 r. Na początku była to ubita ścieżka ale na przestrzeni kolejnych lat, w trakcie rozbudowy w tamtym rejonie kompleksu handlowo-usługowego została pokryta w części asfaltem, a w części kostką betonową dla wygodniejszego użytkowania przez mieszkańców Krakowa i innych podróżujących, którzy korzystali z tej alejki w celu przemieszczania się od pętli tramwajowej do pawilonu [...], czy to w kierunku przystanków autobusowych, czy też innych punktów handlowo-usługowych.

Również obecnie przedmiotowa nieruchomość pełni tożsame funkcje. Obszar objętej wnioskiem o zwrot nieruchomości związany jest zatem ściśle z funkcjonowaniem pawilonu [...].

W tym miejscu wyjaśnić również należy, iż za fakty powszechnie znane w myśl art. 77 § 4 k.p.a. uznaje się okoliczności, zdarzenia, czynności lub stany, które powinny być znane każdemu rozsądnemu i posiadającemu doświadczenie życiowe mieszkańcowi miejscowości, w której jest siedziba organu administracji publicznej. Za fakt powszechnie znany może być uznany tylko taki fakt, który odpowiada rzeczywistości i którego istnienia nie można obalić dowodem przeciwnym. Za fakt notoryjny nie może być uznany fakt nieznany stronom, bowiem fakt taki jest sporny między stronami. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy i zarzutu odwołania wskazać należy, iż trudno sobie wyobrazić sytuację, kiedy wybudowany pawilon handlowy nie posiada ciągu pieszego do niego prowadzącego nie tylko od strony wejścia do budynku, ale również z każdej innej strony, naokoło budynku.

Wojewoda zgodził się przy tym ze stwierdzeniem odwołującej, iż w języku polskim cel określony jako "korekty terenowe dla Pawilonu [...] w B. " prowadzą raczej do wniosku, że celem tym było pozyskanie terenu potrzebnego pod budowę wskazanego pawilonu, a który to cel został zrealizowany (ciąg pieszy wokół budynku).

W świetle powyższego stwierdził, iż decyzja Starosty [...] z 30 czerwca 2023 r. znak: [...], była prawidłowa, a więc zasadnym było utrzymanie jej w mocy, wobec czego orzeczono jak w sentencji.

Skargę na powyższą decyzję złożyła B. sp. z o.o. w K. (dawniej "[...]" S.A. z siedzibą w K. ) reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego W. B., podnosząc zarzuty:

1. naruszenia art. art. 7, 77 § 1 art. 80 k.p.a. oraz z art. 136 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i zasady ścisłej interpretacji celu wywłaszczenia poprzez błędne i sprzeczne z treścią decyzji wywłaszczeniowej oraz ustaleniami zawartymi w decyzji Starosty [...] z dnia 30 czerwca 2023 r. znak: [...] LWA uznanie przez Wojewodę Małopolskiego, iż celem wywłaszczenia była rzekomo "realizacja pawilonu [...] wraz z infrastrukturą", podczas, gdy cel taki nie został wskazany w decyzji wywłaszczeniowej a Starosta [...] uznał, że celem decyzji wywłaszczeniowej w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej obecnie część działki [...] obr. [...] jedn. ew. [...] były "korekty terenowe dla Pawilonu [...] w B. ",

2. naruszenie art. art. 7, 77 § 1 art. 80 k.p.a. oraz z art. 136 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i zasady ścisłej interpretacji celu wywłaszczenia poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia 30 czerwca 2023 r. znak: [...], który błędnie uznał, iż cel wywłaszczenia określony jako korekty terenowe dla Pawilonu [...] w B. obejmował "budowę alejki asfaltowej stanowiącej łącznik (dojście) do Pawilonu od strony pętli tramwajowej w B. ",

3. naruszenie art. 136 ust.3 i 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne uznanie, iż nieruchomość będąca przedmiotem decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta Krakowa z 2 kwietnia 1971 r. Nr USW [...] o wywłaszczeniu i odszkodowaniu rzekomo wykorzystana została na cel wywłaszczenia,

4. naruszenie art. art. 136 ust. 1, 2 i 3 oraz 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez odmówienie zwrotu nieruchomości pomimo zaistnienia przesłanek jej zwrotu i nie zaistnienia negatywnych przesłanek zwrotu.

Powołując się na powyższe Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2023 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 30 czerwca 2023 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm powszechnie obowiązującego prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako części działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...], b. gm. kat. B. , na rzecz spółki B. sp. z o.o. w K. (dawniej "[...]" S.A. z siedzibą w K. ).

Zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 344) – dalej jako "u.g.n., poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ gospodarujący zasobem nieruchomości. Warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140.

Stosownie do art. 137 u.g.n.:

1. Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

2. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

Z kolei przepis art. 216 u.g.n. stanowi, iż przepisy ustawy o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 oraz z 1982 r. Nr 11, poz. 79).

Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. - w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu - jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skutkiem powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego - jak wskazuje się w orzecznictwie - jest to, że przepisów art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. - w zakresie wskazanych tam terminów - nie powinno stosować się do spraw o zwrot nieruchomości wywłaszczonych przed wejściem w życie - odpowiednio - ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. przed 1 stycznia 1998 r. - art. 137 ust. 1 pkt 1) oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (tj. przed 22 września 2004 r. - art. 137 ust. 1 pkt 2) (por. np. wyroki: NSA w Warszawie z 8 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2205/11, z 12 lutego 2014r., sygn. akt I OSK 1663/12; z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2391/12 i z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2876/12 oraz wyroki WSA w Krakowie z 11 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 923/14, z 9 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1048/14, z 12 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1066/14 i z 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1067/14).

Zarówno art. 136 u.g.n. jak i art. 137 u.g.n., posługując się pojęciem celu wywłaszczenia, utożsamiają go z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu będącej aktem administracyjnym wydanym w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Z tego właśnie względu podstawowym źródłem określenia celu wywłaszczenia w konkretnej sprawie jest decyzja wywłaszczeniowa (umowa sprzedaży) i to właśnie w tym dokumencie należy poszukiwać celu wywłaszczenia.

Podstawową kwestią wymagającą ustalenia w przedmiotowej sprawie była ocena zasadności roszczenia o zwrot nieruchomości, co sprowadzała się do oceny czy wywłaszczona nieruchomość była zbędna na cel, na jaki została wywłaszczona.

Ustalając, czy doszło do realizacji celu wywłaszczenia, szczególnie w perspektywie art. 216 u.g.n. (wywłaszczeń dokonywanych na podstawie aktów prawnych, które już nie obowiązują), trzeba w pierwszej kolejności określić jaki był cel wywłaszczenia, a dopiero następnie czy doszło do zrealizowania tego celu.

Cel wywłaszczenia może wynikać już z samej treści decyzji wywłaszczeniowej, jak i również może wynikać z innych aktów poprzedzających proces wywłaszczenia, czy też mu towarzyszących (np. zezwolenia na nabycie nieruchomości, decyzji lokalizacyjnej, decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego).

W sytuacji, gdy na podstawie wskazanych wyżej dowodów nie da się ustalić celu wywłaszczenia należy sięgnąć do innych środków dowodowych, w szczególności dokumentacji poprzedzającej proces inwestycyjny i tej zgromadzonej w postępowaniu wywłaszczeniowym, planu zagospodarowania przestrzennego, i na podstawie całokształtu okoliczności sprawy cel ten zrekonstruować. (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 października 1994 r., sygn. akt IV SA 1153/93, publ. ONSA 1995/2/99, oraz z dnia 12 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1484/97, LEX nr 48653, z dnia 21 kwietnia 2016 roku, sygn. I OSK 1622/14).

Realizacja celu wywłaszczenia musi być przy tym rozumiana, jako zaplanowane działanie organów lub innych uprawnionych podmiotów, mających realizować zamierzenia, dla których wywłaszczenia dokonano. Brak jakiegokolwiek zagospodarowania terenu lub zagospodarowanie go sprzecznie z choćby ogólnie nawet określonym celem wywłaszczenia, nie może być uznane za realizację celu wywłaszczenia i nie może stanowić podstawy do odmowy zwrotu nieruchomości, o ile spełnione zostaną pozostałe przesłanki, o których mowa w art. 136 u.g.n.

W niniejszej sprawie wnioskowana do zwrotu nieruchomość została wywłaszczona orzeczeniem z dnia 2 kwietnia 1971 roku na podstawie art. 1 – 5, art. 7, art. 8 ust. 6 pkt. 3), art. 12 – 14, art. 20 – 23, art. 26, art. 30 i art. 31 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1961 roku, Nr 18, poz. 94 ze zm.) – dalej jako "uWywł".

Odnosząc się do odkodowania celu wywłaszczenia trzeba mieć na uwadze, podnoszone w orzecznictwie stanowisko, a które Sąd na gruncie niniejszej sprawy w pełni podziela, że "na tle art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (...) wymagania odnośnie szczegółowości celu wywłaszczenia wskazywanego w decyzji wywłaszczeniowej powinny być oceniane (...) proporcjonalne do standardu prawnego i funkcjonalnego z chwili wydania decyzji wywłaszczeniowej, a nie z daty dokonywania rzeczonej kontroli. Innymi słowy, w im dalszej przeszłości był określany cel wywłaszczenia, tym ogólniej mógł być on ujęty w decyzji wywłaszczeniowej, a nawet mógł wynikać z kontekstu sprawy i całokształtu jej okoliczności. Należy bowiem zaznaczyć, że inne (wyższe) wymagania dotyczące określoności celu wywłaszczenia będą istnieć na tle aktów wywłaszczeniowych dokonywanych pod rządami obowiązującej Konstytucji RP, zwłaszcza w świetle procesu stałego jej rozwoju i precyzowania norm przez Trybunał Konstytucyjny, a inne (niższe) wymagania należy odnosić do celu wywłaszczenia określanego w aktach z wcześniejszego okresu. Następuje bowiem zasadniczo stały wzrost standardu prawnego i wymagań prawnych - fakt ten musi być uwzględniony przy stosowaniu art. 136 ust. 3 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż regulacja zawarta w tych przepisach wiąże się z zasady z kwestiami natury historycznej" (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 1417/13; NSA z dnia 17 marca 2016 r., sygn. I OSK 1454/14; NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. I OSK 1928/16).

Trzeba też podkreślić, że organ rozpoznając sprawę, w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji.

Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) - dalej jako "K.p.a.", organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).

Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału powinna zostać przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji.

W ocenie Sądu organy naruszyły art. 7 K.p.a., który stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli a także przepis art. 77 § 1 K.p.a., stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Jak wynika przy tym z ustaleń organów poczynionych na gruncie niniejszej sprawy, teren przedmiotowej działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił chodnik betonowy stanowiący łącznik pomiędzy pętlą tramwajową a pawilonem [...]. Ponadto w oparciu natomiast o pozyskane zdjęcia lotnicze ustalono, że w 1970 roku, tj. rok przed wywłaszczeniem, c ren działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił plac budowy wokół pawilonu [...] "[...]".

Na zdjęciu wykonanym w 1975 roku teren działki nr [...], obr. A 1 jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił ubity teren służący jako łącznik pomiędzy pętlą tramwajową, pawilonem [...] a pętlą autobusową.

Na zdjęciach wykonanych: w 1982 i 1993 roku zagospodarowanie działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. było takie samo jak na zdjęciu z 1975 roku.

Na zdjęciu wykonanym w 1997 roku teren działki nr [...], obr. A I jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił alejkę asfaltową służącą jako dojście od pętli tramwajowej do pawilonu [...].

Na zdjęciu wykonanym w 1998 roku teren działki nr [...], obr. A 1 jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowił alejkę asfaltową służącą jako dojście od pętli tramwajowej do pawilonu [...] oraz położonych w tym rejonie budynków handlowo – usługowych.

Na zdjęciu wykonanym w 2003 roku zagospodarowanie działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. było takie samo jak na zdjęciu z 1998 roku.

W oparciu o te dokumenty organy ustaliły, że przedmiotowa nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot stanowiła alejkę asfaltową służącą mieszkańcom jako łącznik pomiędzy pętlą tramwajową, pawilonem handlowo-gastronomicznym, pętlą autobusową, straganami oraz budynkami handlowo-usługowymi.

Ponadto organy ustaliły, w oparciu o ortofotomapy obszaru nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot z lat: 2004, 2013, 2017, 2018, 2019, 2020 oraz 2021 dostępnych pod adresem internetowym: [...], że stan zagospodarowania nieruchomości na przestrzeni kolejnych lat po 2004 r., aż do 2021 r. nie uległ istotnej zmianie, tj. teren stanowi element kompleksu handlowo-usługowego służącego mieszkańcom.

Z kolei podczas oględzin stwierdzono, że północna granica działki nr [...], obr. [...] [...] w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...] b. gm. kat. B. biegnie w niewielkiej odległości wzdłuż ściany budynku usługowego. Wzdłuż budynku od ok. 1,5 m jest pas pokryty w częściach zniszczonym asfaltem, płytek z kostki betonowej wydzielony niskim krawężnikiem, znajduje się słup oświetleniowy (betonowy). Pozostała część działki między straganami a budynkiem usługowym stanowi alejkę asfaltową. Południowa granica działki biegnie wzdłuż straganów. Powyższy teren stanowi w części alejki asfaltowe, a od strony wschodniej fragment alejki z kostki betonowej.

Powyższe ustalenia faktyczne w ocenie Sądu są prawidłowe i ustalone w oparciu do rzetelnie zgromadzony materiał dowodowy.

W istocie alejka stanowiąca łącznik pomiędzy pętlą tramwajową i pawilonem handlowo-usługowym istniała już w 1975 roku. Na początku była to ubita ścieżka ale na przestrzeni kolejny cli lat w trakcie rozbudowy w tamtym rejonie kompleksu handlowo-usługowego została pokryta w części asfaltem, a w części kostką betonową dla wygodniejszego użytkowania przez mieszkańców Krakowa i innych podróżujących, którzy korzystali z tej alejki w celu przemieszczania się od pętli tramwajowej do pawilonu [...], czy to w kierunku przystanków autobusowych, czy też innych punktów handlowo-usługowych. Również obecnie przedmiotowa nieruchomość pełni tożsame funkcje.

Z treści uzasadnienia do decyzji o wywłaszczeniu (orzeczenie z dnia 2 kwietnia 1971 roku) wynika, że wskazane w decyzji nieruchomości, w tym m.in. parcela l. kat. [...], b. gm. kat. B. , są niezbędne na cele budowy drogi dojazdowej oraz korekt terenowych dla Pawilonu [...] w B. zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia 18 kwietnia 1970 roku.

W tym kontekście Wojewoda Małopolski w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji z dnia 29 grudnia 2023 roku, wskazał, że "Starosta [...] słusznie uznał, iż cel wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, tj. realizacja pawilonu [...] wraz z infrastrukturą w B. , został zrealizowany." (str. 5 uzasadnienia do decyzji Wojewody). Ponadto Wojewoda zaznaczył, że "Zgodzić się zatem należy ze stwierdzeniem odwołującej, iż w języku polskim cel określony jako "korekty terenowe dla Pawilonu [...] w B. " prowadzą raczej do wniosku, że celem tym było pozyskanie terenu potrzebnego pod budowę wskazanego pawilonu, a który to cel został zrealizowany (ciąg pieszy wokół budynku)." (str. 6 uzasadnienia do decyzji Wojewody).

Trzeba jednak wskazać, że o ile zawnioskowany do zwrotu teren stanowił i stanowi nadal część infrastruktury komunikacyjnej związanej z funkcjonowaniem pawilonu [...] oraz znajdującego się w jego sąsiedztwie kompleksu handlowo - usługowego "[...]", to jednakże w świetle zgromadzonego w sprawie materiału nie sposób uznać, że doszło do realizacji celu wywłaszczenia.

Cel wywłaszczenia w decyzji wywłaszczeniowej został określony jako "niezbędne na cele budowy drogi dojazdowej oraz korekt terenowych dla Pawilonu [...] w B. zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia 18 kwietnia 1970 roku."

Nie budzi wątpliwości, że na wywłaszczonej nieruchomości nie została wybudowana droga dojazdowa. Odnosząc się natomiast do wskazanych w decyzji wywłaszczeniowej korekt terenowych dla Pawilonu [...] w B. , to trzeba wskazać, że wskazany w decyzji o wywłaszczeniu cel wywłaszczenia ("korekty terenowe") jest bardzo precyzyjny oraz skonkretyzowany i odnosi się nie to jakichkolwiek korekt terenowych dla dowolnego obiektu, lecz wyłącznie do korekt terenowych dla Pawilonu [...] w B. . Oznacza to, że stosownie do treści decyzji wywłaszczeniowej wywłaszczona nieruchomość nie mogła być wykorzystana na inny cel.

Organy z kolei przyjmując, że cel wywłaszczenia został zrealizowany uznały jednocześnie – nieprawidłowo – że tym celem jest "realizacja pawilonu [...] wraz z infrastrukturą w B. " (por. s. 5 uzasadnienia do decyzji Wojewody).

Ocena organów o tyle jednak jest nieuzasadniona, że nie została ona odniesiona do celu wskazanego w decyzji. Wojewoda dokonały swoistej interpretacji celu czy też jego odkodowania z punktu widzenia, jak można przypuszczać, nie tylko decyzji wywłaszczeniowej, ale i również późniejszych czynności które były podejmowane.

O ile przyjmuje się, że wymagania odnośnie szczegółowości celu wywłaszczenia wskazywanego w decyzji wywłaszczeniowej powinny być oceniane (...) proporcjonalne do standardu prawnego i funkcjonalnego z chwili wydania decyzji wywłaszczeniowej, a cel wywłaszczenia powinien być niejednokrotnie odkodowywany z kontekstu sprawy i całokształtu jej okoliczności (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 1417/13; NSA z dnia 17 marca 2016 r., sygn. I OSK 1454/14; NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. I OSK 1928/16), to jednakże taki sposób postępowania organu musi być uzasadniony treścią decyzji wywłaszczeniowej (względnie jej brakiem lub niezachowaniem się jej). Jeżeli natomiast – tak jak ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy – decyzja wywłaszczeniowa istnieje, a cel wywłaszczenia jest w niej określony i w sposób bardzo precyzyjny, to z ostrożnością i na zasadzie szczególnego wyjątku należy poszukiwać celu wywłaszczenia jeszcze poza samą decyzją wywłaszczeniową.

W świetle realiów niniejszej sprawy, a przede wszystkim treści decyzji wywłaszczeniowej możliwe jest ustalenie w sposób jasny i precyzyjny celu wywłaszczenia. Tym celem była "budowy drogi dojazdowej oraz korekt terenowych dla Pawilonu [...] w B. ".

Z ustaleń organów wynika przy tym, że nie doszło na terenie wywłaszczonej nieruchomości ani do budowy drogi dojazdowej, ani też nieruchomość ta nie została wykorzystana na cele korekt terenowych dla Pawilonu [...] w B. . Nie może być natomiast uznane za korekty terenowe dla Pawilonu [...] wybudowanie na nieruchomości "infrastruktury w B. w postaci ciągu pieszego wokół budynku" (str. 6 uzasadnienia do decyzji Wojewody).

Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, że ustalenia organów, iż na nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. , w granicach wywłaszczonej parceli L. kat. [...] b.gm. kat. B. cel wywłaszczenia został zrealizowany nie są trafne.

Ponownie rozpoznając sprawę organy dokonają oceny realizacji celu wywłaszczenia, odnosząc go precyzyjnie do treści decyzji wywłaszczeniowej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.