Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1278/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 6 listopada 2024 r. K. M. wniosła skargę w imieniu A. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Pełnomocnik strony skarżącej została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez: oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej; złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zawierającego oświadczenie, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi 19 grudnia 2024 r. (k. 9 akt sądowych). Wezwanie pozostało bezskuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W myśl art. 34 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnik jest zobowiązany (zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a.) złożyć przy pierwszej czynności procesowej (tj. w rozpoznawanej sprawie jednocześnie ze skargą) pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa oraz inne dokumenty wykazujące umocowanie pełnomocnika w sprawie.

Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z kolei zgodnie z art. 46 § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników.

Według art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

W okolicznościach sprawy skarga obarczona była brakami formalnymi. Stąd wystosowano do pełnomocnika strony skarżącej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zawierającego oświadczenie, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest; oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej. Wezwanie pozostało jednak bezskuteczne, a braki nie zostały usunięte.

Sąd podziela przy tym wyrażane w orzecznictwie stanowisko, według którego w sytuacji nieuzupełnienia przez pełnomocnika braku skargi w postaci niezałączenia lub załączenia niewłaściwego pełnomocnictwa, istnieją wystarczające podstawy do odrzucenia skargi (zob. np. postanowienie NSA z 21 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1971/15 – publ. CBOSA).

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.