Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 338/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak) Asesor WSA Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 21 lutego 2022 r. nr SKO.4100.177.21 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 6 kwietnia 2022 r. S. M. wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 21 lutego 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Sieradza z 25 marca 2021 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2017.

Z akt sprawy wynika, że podatnik zwrócił się do Prezydenta Miasta Sieradza z wnioskiem o weryfikację wysokości podatku od nieruchomości od gruntów położonych w S. przy ul. [...] za lata 2016-2021. W uzasadnieniu wniosku podatnik wskazał, że ww. grunty zostały zakupione przez osobę fizyczną i w roku 2016 i 2017 były to grunty orne. Od 2018 r. zaczęto budowę, prace budowlane były prowadzone na powierzchni 1000 m2 i tylko ta powierzchnia stanowi powierzchnię wystawową. Pozostałe grunty orne stanowią własność prywatną S. M.. Nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych od kwietnia 2021 r. W poprzednich latach działalność była prowadzona na wskazanej w deklaracji powierzchni, tj. 1000 m2. Podatnik wniósł również o uznanie korekt informacji z 7 kwietnia 2021 r. (złożonej 12 kwietnia 2021 r.) za nieaktualne, podnosząc jednocześnie, że nie wskazano mu odpowiednich druków do wykazania powierzchni gruntów rolnych, przez co został wprowadzony w błąd przy składaniu deklaracji i korekt.

W złożonych korektach podatnik dokonał zmian w zakresie przedmiotu opodatkowania - powierzchni gruntów z pierwotnie wskazanych w złożonych 23 lutego 2021 r. i 3 marca 2021 r. informacjach (IN-1) jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 5.300 m2 - cała powierzchnia działki nr [...], obręb [...], arkusz 142, w następujący sposób za 2016 r. i 2017 r.

• 1.000 m2 - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

• 0,4300 ha - grunty klasy VI - ujęte w informacji w sprawie podatku rolnego, -za 2018 r" 2019 r. i 2020 r.

• 1.000 m2 - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

• 4.300 m2 - grunty pozostałe, -za 2021 r.

• 3.370 m2 - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

• 1.930 m2 - grunty pozostałe.

Postanowieniem z 11 maja 2021 r. Prezydent Miasta Sieradza wznowił na żądanie strony postępowanie podatkowe i decyzją z 25 listopada 2021 r., na podstawie art. 13 § 1 pkt 1 i § 3, art. 207, art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej "O.p.") odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 25 marca 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 4.346 zł.

Organ wyjaśnił, że podatnik jest właścicielem nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] - działka nr [...] w obrębie 23 miasta S., o pow. 0,5300 ha. Nieruchomość podatnik nabył 10 października 2012 r. aktem notarialnym repertorium [...]. W § 7 przedmiotowego aktu wskazano: "S. M. oświadczył że: a) prowadzi działalność gospodarczą pod firmą - S. z siedzibą w R. przy ulicy [...], kod ..-... R., REGON [...], NIP [...], b) przedmiotową działkę nabył w związku i na potrzeby powyżej opisanej działalności gospodarczej."

Ponadto organ wskazał, że wymiar podatku od nieruchomości za lata 2013- 2015 ustalił decyzjami z 17 listopada 2017 r. za okres od listopada do grudnia 2013 r. w kwocie 707,00 zł, - za 2014 r. w kwocie 4.346,00 zł, - za 2015 r. w kwocie 4.346,00 zł.

Wysokość podatku za ww. lata ustalono przyjmując jako przedmiot opodatkowania grunt o pow. 5.300,00 m2 - jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Od ww. decyzji Prezydenta Miasta Sieradza strona wniosła odwołania do SKO w Sieradzu. Decyzjami z dnia 21 lutego 2018 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W wyniku rozpoznania wniesionych przez podatnika skarg WSA w Łodzi wyrokami z 9 listopada 2018 r. sygn. akt. I SA/Łd 307/18, I SA/Łd 308/18 i I SA/Łd 309/18, aprobując ustalenia i stanowiska organu podatkowego i organu odwoławczego oddalił skargi.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiot sporu w sprawie stanowi powierzchnia gruntów działki nr [...] o pow. 0.5300 ha opodatkowanych stawką podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, skorygowana przez podatnika w odniesieniu do roku 2017. W ocenie organu z ustaleń faktycznych wynika bezspornie, iż na przedmiotowej działce położonej w S. przy ul. [...] prowadzona jest przez podatnika działalność gospodarcza. Organ podatkowy przyjął, że całość działki nr [...] o pow. 5.300 m2, jako grunt związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez S. M. - S., w roku 2017 podlega opodatkowaniu podwyższoną stawką podatku od nieruchomości, właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z powyższym dane zawarte w pierwotnej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, złożonej przez S. M. stanowiące podstawę wydania w dniu 25 marca 2021 r. decyzji w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 4.346 zł organ uznał za prawidłowe.

Podsumowując organ I instancji stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego, jego analizy i oceny prawnej dokonanej także z uwzględnieniem stanowiska przedstawionego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 lutego 2021 r., sygn. 39/19 oraz najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie, w sprawie nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, która umożliwiałaby uwzględnienie żądania strony w zakresie zmiany decyzji ostatecznej.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez S. M. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z 21 lutego 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości z uwagi na niestwierdzenie istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało jako przedmiot sporu w niniejszej sprawie ustalenie, czy grunty działki nr [...] opodatkowane w roku 2017 w całości stawką podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w części wskazywanej przez podatnika o pow. 4.300 m2 winny być opodatkowane podatkiem rolnym.

Odwołując się do stanu faktycznego sprawy Kolegium uznało, że co najmniej od końca roku 2013 sporna działka gruntu była w całości zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co wywiedziono z wielu okoliczności, m.in.: faktu ogrodzenia działki przez skarżącego ogrodzeniem w 2013 r., a następnie wprowadzenia na tę działkę pawilonu wystawowego, co nastąpiło w roku 2014, które to działania świadczą o zamiarze prowadzenia przez skarżącego na danym gruncie działalności gospodarczej, przy czym zamiar ten został poparty faktyczną ingerencją w grunt. Reasumując, organ stwierdził, że ww. grunt został w istocie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej już w 2013 r. i wobec kontynuowania jej prowadzenia w 2017 r. sytuacja nie uległa zmianie.

Organ podkreślił ponadto, że podatnik nie wskazał żadnego dowodu, z którego można byłoby wysnuć wniosek, iż część działki o pow. 4.300 m2 nie była w 2017 r. zajęta na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że żadne nowe okoliczności faktyczne ani dowody nie istniały w dniu wydania przez organ decyzji ostatecznej. W ocenie Kolegium słusznie zatem organ podatkowy I instancji, w oparciu o art. 245 § 1 pkt 2 O.p. wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, wskutek niestwierdzenia przez organ przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Ponadto SKO w Sieradzu uznało, że powołany w uzupełnieniu odwołania zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 8 O.p. również nie mógł zostać uwzględniony. Podatnik upatruje podstawy wznowienia wynikającej z tego przepisu jako wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt SK 39/19. Wyrok ten wszedł w życie 3 marca 2021 r., a zatem w ocenie Kolegium wniosek strony w tym zakresie należy uznać za spóźniony, a ponadto w decyzji z 25 listopada 2021 r. organ I instancji uwzględniając stanowisko wyrażone w tym wyroku stwierdził, że brak jest podstaw, które umożliwiałyby uwzględnienie żądanie strony w zakresie zmiany decyzji ostatecznej.

W skardze do sądu administracyjnego S. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 127 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. - poprzez zaniechanie rozpoznania sprawy w sposób merytoryczny podczas gdy przepisy Ordynacji podatkowej nakładają obowiązek całościowego przeanalizowania i merytorycznego rozpoznania sprawy, w tym przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego;

- art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 124 O.p. podatkowej poprzez brak pełnego i wyczerpującego uzasadnienia decyzji;

- art. 207 i art. 208 O.p. poprzez brak odniesienia się do okoliczności że wskazywanych przez skarżącego w odwołaniu oraz przedstawionych w sprawie oraz

brak ustalenia w sprawie stanu faktycznego oraz poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i dowodowego w sprawie;

- art. 130 § 1 pkt. 6 O.p. poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie urzędników którzy brali udział przy wydaniu decyzji pierwotnej i zaskarżonej w tym postępowaniu;

- art. 187 O.p. poprzez brak przeprowadzenia i zgromadzenia w sprawie jakiegokolwiek materiału dowodowego,

- art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 O. p. w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1 oraz art. 120, art. 121 O.p., poprzez zakwestionowanie deklaracji podatkowych skarżącego bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie, w szczególności: bez obiektywnej weryfikacji oświadczeń i dowodów przedstawionych przez skarżącego, bez faktycznego zweryfikowania, czy skarżący w sposób faktyczny korzysta z całej nieruchomości do celów prowadzenia działalności gospodarczej, bez przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i oględzin celem sprawdzenia złożonej deklaracji i oświadczeń co do nie prowadzenia działalności gospodarczej na całej powierzchni nieruchomości, co doprowadziło do błędnego przyjęcia że cała działka gruntu należąca do skarżącego jest nieruchomością służącą do prowadzenia działalności;

Dodatkowo skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na: błędnym przyjęciu zarówno okresów podjęcia na nieruchomości działalności gospodarczej, jak błędnym przyjęciu powierzchni nieruchomości, która miałaby być opodatkowana w związku działalnością, a w rezultacie opodatkowaniu powierzchni nieruchomości nie związanych z prowadzoną działalnością.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie jest uzasadniona.

W pierwszym rzędzie podnieść wypada, że myli się organ odwoławczy stwierdzając, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, "czy grunty działki nr [...] opodatkowane w roku 2017 w całości stawką podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w części wskazywanej przez podatnika o pow. 4.300 m2 winny być opodatkowane podatkiem rolnym". Jak wskazano organ myli się, gdyż rozstrzygnięcie tej kwestii nastąpiło w decyzji wymiarowej z dnia 25 marca 2021 r. Prezydenta miasta Sieradza w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2017. Na skutek braku zaskarżenia decyzja ta stała się ostateczna, wobec czego w myśl art. 128 O.p. nie istnieje możliwość jej wzruszenia w trybie postępowania zwyczajnego. Zgodnie z art. 128 O.p. zdanie drugie uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.

Jednak opisane powyżej uchybienie organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze dlatego, że organ prawidłowo uznał, że wniosek skarżącego z 20 kwietnia 2021r. o weryfikację wysokości podatku od nieruchomości za lata 2016-2021 stanowi żądanie wznowienia postępowania.

Po wtóre powołując się na art. 241, art. 243 w związku z art. 240 § 1 punkt 5 O.p. wznowił postępowanie między innymi w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2017. Skarżący został powiadomiony o powyższym fakcie i nie zgłaszał sprzeciwu, co należy traktować jako zgodę na potraktowanie jego żądania jako wniosku o wznowienie postępowania opartego na wskazanej wyżej podstawie prawnej.

W tak zarysowanych ramach rację należy przyznać organowi, że strona skarżąca nie przedstawiła danych, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2017. W myśl art. 240 § 1 punkt 5 O.p. wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie jedyną nową okolicznością przedstawioną przez stronę skarżącą była ponowna informacja w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2017, z której wynikała odmienna od pierwotnej wielkość powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i twierdzenie skarżącego zawarte we wniosku wszczynającym postępowanie, że grunty zostały zakupione przez osobę fizyczną jako grunty rolne i dopiero od roku 2018 trwają prace budowlane na powierzchni 1000 m2.

W tych warunkach organ działając w ramach postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe był uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy bez poszukiwania dowodów, w oparciu jedynie o materiał przedstawiony przez stronę. Taka jest bowiem specyfika postępowania nadzwyczajnego regulowanego przez obowiązującą Ordynację podatkową. W ramach postępowania o wznowienie nie przeprowadza się ponownego rozpoznania sprawy, jak w postepowaniu podatkowym, lecz bada się, czy ziściła się określona przesłanka wznowienia, jedna z enumeratywnie wymienionych w art. 240 § 1 O.p. W przypadku wszczęcia postępowania o wznowienie na wniosek podatnika oparty na przesłance z punktu 5 cytowanego art. 240 § 1 badanie dotyczy tego, czy ujawnione zostały istotne dla sprawy nowe okoliczności, faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z braku takich dowodów lub okoliczności przedstawionych przez stronę organ nie ma obowiązku ich poszukiwania we własnym zakresie. Stąd też przeprowadzenie przez organ z własnej inicjatywy wnikliwego postępowania dowodowego, wyjednanie dowodów w postaci aktu notarialnego umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z zaznaczonym przeznaczeniem nabywanego gruntu w związku i na potrzeby prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, operatu szacunkowego dotyczącego wartości rynkowej budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez skarżącego, decyzji dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z adaptacją budynku pawilonu wystawowego z dnia 19 marca 2014r. należy uznać jedynie za chwalebny przejaw budowania i realizacji zasady zaufania podatnika do organów administracji oraz pogłębionego postępowania dowodowego. W ocenie sądu I instancji wyniki powyższego postępowania dowodowego uprawniały organ do wydania decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia 25 marca 2021r.

Jedynie na marginesie należy w tym miejscu zaznaczyć, że stanowisko tożsame z przedstawionym w zaskarżonej decyzji, jak i kwestionowanej decyzji wymiarowej zajęły sądy administracyjne rozpoznające skargi podatnika na decyzje wymiarowe za lata 2013 i 2014 zapadłe w analogicznym stanie faktycznym i prawnym (wyroki WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 307/18 i I SA/Łd 308/18 oraz wyroki NSA sygn. akt III FSK 668/21 i III FSK 669/21 oddalające skargi i skargi kasacyjne podatnika na decyzje za lata 2013 i 2014).

Nie mógł być także uznany za skuteczny argument dotyczący oddziaływania na treść rozstrzygnięcia w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19.

Wyrok ten wszedł w życie 3 marca 2021 r., zaś strona powołała się na to orzeczenie w odwołaniu od decyzji organu I instancji datowanym na 7 grudnia 2021 r., uzupełnionym 26 stycznia 2022 r. W świetle art. 240 § 2 punkt 2 O.p. owo powołanie się na przesłankę z art. 240 § 1 punkt 8 O.p. należy uznać za spóźnione, gdyż zgodnie z przywołanym przepisem wznowienie postępowania następuje w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Ustosunkowując się do treści skargi podnieść należy, że nie mogą być uznane za zasadne zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych. I tak organ nie mógł naruszyć art. 233 § 1 punkt 1 O.p., gdyż nie znajduje on zastosowania w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania. Zarzut naruszenia art. 127 O.p. jest o tyle bezprzedmiotowy, że w postępowaniu nadzwyczajnym, jak wyżej wskazano, nie dochodzi do ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy, zaś badaniu podlega jedynie spełnienie konkretnej przesłanki z art. 240 § 1 O.p. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 187 O.p. przy czym, wbrew stanowisku strony skarżącej organ, jak wskazano wyżej, przeprowadził z własnej inicjatywy stosunkowo szeroko zakrojone postępowanie wyjaśniające.

Z kolei zarzuty naruszenia art. 207 i 208 O.p. podobnie jak w przypadku zarzutu naruszenia art. 187 O.p nie wskazują, która jednostka redakcyjna miała zostać naruszona, a co najważniejsze są niezrozumiałe, gdyż z ich treści nie można wywnioskować, które okoliczności wskazane przez stronę skarżącą zostały zignorowane przez organ oraz których istotnych elementów stanu faktycznego organ nie ustalił.

Wbrew zarzutom skargi sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 120 i 121 O.p. Z kolei art. 21 § 3 O.p. w związku z art. 6 ust. 9 punkt 1 upol nie były stosowane przez organy w rozpoznawanej sprawie.

Wreszcie jako niezasadny potraktować należy zarzut naruszenia art. 130 § 1 punkt 6 O.p. Wbrew stanowisku strony skarżącej z akt sprawy wynika, że w wydawaniu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji nie brali udziału "pracownicy UM Sieradza, którzy brali udział także w wydaniu poprzednio zaskarżonej decyzji". Decyzja ta została podjęta przez uprawniony organ odwoławczy, to jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak w sentencji.

mko