Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3721/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Sprawy jakości, certyfikacja, dozór
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133  par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 30 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 883
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Protokolant asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2531/16 w sprawie ze skarg Spółki A oraz Spółki B na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu wyrobu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2531/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: "WSA"), działając na podstawie art. 151

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "ppsa"), oddalił skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz B. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego") z dnia [...] października 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu wyrobu

budowlanego.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu 13 kwietnia 2016 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę wyrobów budowlanych u sprzedawcy: "B." R. W, T. P., J. G., A. P. Sp. j. z siedzibą w S. (dalej

jako: "B" Sp. j."). Ustalenia kontroli zawarte zostały w protokole kontroli oraz

protokołach oględzin produktów. Przedmiotowej kontroli podlegał m. in. wyrób budowlany

o nazwie: "zawór kulowy SENA VA30½ z półśrubunkiem". W trakcie kontroli stwierdzono,

iż wyrób nie był oznakowany znakiem budowlanym zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (obecnie

tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 883 ze zm.; dalej jako: "uwb"), a na dołączonej do

wyrobu etykiecie brak było m.in. określenia siedziby i adresu producenta oraz adresu

zakładu produkującego wyrób budowlany. Wobec tego, że nie umieszczono adresu producenta i zakładu produkcyjnego na informacji dołączonej do kontrolowanego wyrobu budowlanego "B" Sp. j. została poproszona o udzielenie informacji o producencie. Sprzedawca tj. "B" Sp. j. wyjaśnił, że producentem jest firma A. Sp. z o.o.

z siedzibą w K. (dalej jako: "A. Sp. z o.o.").

Firma A. Sp. z o.o. zwróciła się do Wojewódzkiego Inspektoratu

Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r., w którym zakwestionowała, by towar zalegający w magazynie "B" Sp. j. stanowił produkt firmy: C. nabyty od [...] producenta. Jednocześnie wskazano, że A. Sp. z o.o. jest upoważnionym przedstawicielem

[...] producenta w Polsce i dokonuje oznakowania wyrobów budowlanych

zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie pismem z dnia 5 maja 2016 r. zwrócił się do "B" Sp. j. o ponowne ustalenie adresu producenta i zakładu produkującego kwestionowany wyrób budowlany. W odpowiedzi,

przy piśmie z dnia 9 maja 2016 r. z "B" Sp. j. przesłała organowi I instancji

wydrukowane etykiety wyrobu budowlanego, na których wskazano, że producentem jest C., [...], [...], [...] W., H., a zakład produkcyjny

to [...], [...] C. Z., C.. W kolejnym piśmie

z dnia 11 maja 2016 r. wyjaśniła zaś, że kupuje kontrolowany wyrób budowlany od firmy: C, [...], [...], [...] W., H. i od firmy: D.

z siedzibą w K. (L.), nie określając przy tym nazwy i adresu producenta. W dniu

18 maja 2016 r. "B" Sp. j. przesłała organowi I instancji także oświadczenie D. z siedzibą w K. (L.), iż od chwili rozpoczęcia współpracy z [...]

spółką C. nabywa i sprzedaje wyłącznie oryginalne produkty tej firmy pod ich zastrzeżonymi nazwami handlowymi.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor

Nadzoru Budowlanego nakazał sprzedawcy "B" Sp. j. wycofanie z obrotu [...]

sztuk wyrobu budowlanego o nazwie: "zawór kulowy SENA VA 30 ½ z półśrubunkiem".

W uzasadnieniu decyzji stwierdził w szczególności, że wyrób nie jest oznakowany

znakiem budowlanym, ponadto nieprawidłowa była informacja dołączona do

przedmiotowego wyrobu. Organ podniósł, że powyższe nieprawidłowości naruszały

przepisy ustawy o wyrobach budowlanych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie sposobów deklarowania zgodności wyrobów budowlanych oraz sposobu znakowania ich znakiem budowlanym (Dz. U. Nr

198, poz. 2041 ze zm.). Organ I instancji stwierdził, wskazując na zaistniałe rozbieżności odnośnie do adresu zakładu produkcyjnego i wątpliwości firmy A. Sp. z o. o.

co do pochodzenia kontrolowanego wyrobu budowlanego oraz fakt, że sprzedawca wprowadza do obrotu wyrób budowlany zakupiony od firmy D. z siedzibą w

K. (L.), która to firma nie ma ustanowionego upoważnionego przedstawiciela producenta na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, że przedmiotowy wyrób nie jest

prawidłowo wprowadzany do obrotu tj. niezgodnie z uwb i nakazał jego wycofanie z

obrotu.

"B" Sp. j. złożyła odwołanie od tej decyzji.

Decyzją z [...] października 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23; dalej jako: "kpa") uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Stwierdził w szczególności, że podstawowym obowiązkiem każdego

organu jest prawidłowe ustalenie kręgu stron danego postępowania administracyjnego,

a niedochowanie tego obowiązku może skutkować skierowaniem decyzji do osoby

niebędącej stroną w sprawie, a więc wydaniem decyzji obarczonej wadą kwalifikowaną, prowadzącą do stwierdzenia jej nieważności. Natomiast strona, która bez własnej winy

nie brała udziału w postępowaniu może żądać jego wznowienia. Organ wyjaśnił, że

zgodnie z uwb (art. 33 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 6), stronami postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących wyrobów budowlanych są producent lub jego upoważniony przedstawiciel, importer lub kontrolowany sprzedawca wyrobu

budowlanego albo jego określonej partii. Kontrolowany sprzedawca tj. "B" Sp. j. od początku postępowania wskazywał - co potwierdza zebrany w sprawie materiał

dowodowy – C., [...],[...] F. (W.) jako

producenta kontrolowanego wyrobu. Nie ma zatem wątpliwości, że kontrolowany wyrób budowlany został wyprodukowany przez w/w producenta. Kwestia zakładu

produkcyjnego kontrolowanego wyrobu pozostaje natomiast bez znaczenia, bowiem sprzedawca wyrobu nie jest uprawniony (o ile nie posiada w tym zakresie stosownego pełnomocnictwa) do oznakowania wyrobu ani dołączania do wyrobu budowlanego wymaganych przepisami prawa informacji. Organ odwoławczy ustalił także, że A. z o.o. posiada status upoważnionego przedstawiciela producenta C., [...], [...] F. (W.). Nie ma przy tym znaczenia, czy

wyroby budowlane wyprodukowane przez producenta (t.j. C. [...], [...] F.; W.) zostały dostarczone na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez A. Sp. z o.o., bezpośrednio przez producenta (tj., C., [...], F.; W.), czy też przez podmiot trzeci.

Ponadto, organ odwoławczy dodał, że Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie wydając decyzję, w sytuacji gdy producent

ustanowił swojego przedstawiciela na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uchybił też dyspozycji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych. Nie wydał także rozstrzygnięcia w zakresie całego przedmiotu postępowania administracyjnego.

Postępowanie administracyjne zostało bowiem wszczęte w sprawie wyrobu

budowlanego: "zawór kulowy SENA VA30½ z póśrubunkiem", który nie spełnia wymagań określonych w ustawie o wyrobach budowlanych. Natomiast przedmiotem

rozstrzygnięcia jest wyłącznie wyrób budowlany: "zawór kulowy SENA VA30½ z półśrubunkiem w ilości [...] sztuk".

A. Sp. z o.o. oraz "B" Sp. j. złożyli do WSA skargi na decyzję

Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

A. Sp. z o.o. zarzuciła m.in. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego,

nieprecyzyjność i alternatywność ustaleń faktycznych oraz rażące naruszenie art. 138 §

2 kpa, poprzez uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wbrew dyspozycji tego przepisu, z powołaniem się

na to, że mimo, że w przedmiotowej sprawie został zebrany materiał dowodowy

wystarczający do wydania stosownego rozstrzygnięcia, to jednak wydanie

merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy mogłoby pozbawić stronę

prawa odwołania, stanowiłoby też naruszenie zasady dwuinstacyjności wynikającej z art.

15 kpa - podczas, gdy wyłączną podstawą wydania decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 kpa

jest spełnienie wszystkich warunków określonych tym przepisem i niedopuszczalna jest

jego wykładania rozszerzająca. Ponadto, A. Sp. z o.o. zarzuciła również naruszenie prawa materialnego tj. art. 31 uwb, przez powoływanie także tego przepisu,

jako podstawy prawnej dla oceny sprawy, który to przepis w ogóle nie może znaleźć zastosowania w analizowanym postępowaniu administracyjnym. Wobec przytoczonych zarzutów A. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego i zasądzenie kosztów postępowania. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI

SA/Wa 2531/16.

"B." Sp. j. zarzuciła natomiast naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa

poprzez zaniechanie załatwienia sprawy pomimo istnienia przesłanek do wydania decyzji

o charakterze merytorycznym i w związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

i nakazanie merytorycznego załatwienia sprawy. Sprawa została zarejestrowana pod

sygn. akt VI SA/Wa 2589/16.

W trakcie postępowania sądowego, w świetle nadesłanych dokumentów

rejestrowych, ustalono, że jedna ze stron skarżących - "B" R. W. , T.

P., J. G., A. P. Spółka Jawna z siedzibą w S. – zmieniła

nazwę i formę działalności na B Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. (dalej jako:

B. Sp. z o.o. Sp. k.).

WSA postanowił połączyć sprawy o sygnaturach VI SA/Wa 2531/16 oraz VI

SA/Wa 2589/16 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej

pod wspólną sygnaturą VI SA/Wa 2531/16.

WSA oddalił skargi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 kpa, stwierdził, że okoliczności sprawy pozwalają na uznanie za zasadne uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia celem

wydania poprawnego rozstrzygnięcia.

WSA podkreślił, że organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że zgodnie z art. 33

ust. 1 w związku z art. 2 pkt 6 uwb, stronami postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących wyrobów budowlanych są: producent lub jego upoważniony przedstawiciel, importer lub kontrolowany sprzedawca wyrobu budowlanego albo jego określonej partii.

Sąd I instancji nie miał wątpliwości, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że wyrób budowlany został wyprodukowany przez C. [...], [...] F. (W.). Potwierdza to materiał dowodowy zabrany w sprawie (m.in. faktury,

wytłoczone na wyrobie logo C. oraz dokumentacja fotograficzna sporządzona

podczas oględzin produktu - logo C. na opakowaniu kartonowym produktu). Ponadto, kontrolowany sprzedawca od początku postępowania wskazywał C., [...], [...] F. (W.) jako producenta kontrolowanego wyrobu. Co prawda A. Sp. z o.o. w toku postępowania wskazała, że nie zna pochodzenia kontrolowanych produktów oraz, że nie prowadziła sprzedaży na rzecz kontrolowanego sprzedawcy, jednakże B. Sp. z o.o. Sp. k wskazała, że kontrolowane wyroby zostały zakupione bezpośrednio od C., [...], [...] F.

(W.) oraz od D. z siedzibą w K. (L.). Oświadczenie D. z siedzibą w K. (L.) przedłożone w toku sprawy, także wskazywało na to, że B.

Sp. z o.o. Sp. k. nabywa i sprzedaje wyłącznie oryginalne produkty C. [...], [...] F. (W.) pod ich zastrzeżonymi nazwami handlowymi.

WSA dodał także, że podnoszona przez organ I instancji kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu pozostaje bez znaczenia. Wskazanie zaś przez B. Sp. z o.o

Sp. k na etykiecie innego zakładu produkcyjnego niż wynikający z deklaracji zgodności

nr PLN 20A z dnia 1 sierpnia 2015 r., nie mogło mieć wpływu na ustalenie producenta

wyrobu.

WSA stwierdził również, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że A.

Sp. z o.o. posiada status upoważnionego przedstawiciela producenta C.,

[...], [...] F. (W.). Nie ma przy tym znaczenia, czy wyroby budowlane wyprodukowane przez producenta zostały dostarczone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez A. Sp. z o.o., bezpośrednio przez

producenta, czy też przez podmiot trzeci. W decyzji I instancji nie stwierdzono natomiast jednoznacznie, kto jest producentem kontrolowanego wyrobu budowlanego, dlatego Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że powyższe skutkuje stwierdzeniem

naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa przez organ I instancji przy wydawaniu uchylonej

decyzji.

Ponadto, decyzja organu I instancji - na co wskazał WSA - wydana została na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 uwb, w myśl którego właściwy organ, w wyniku kontroli u sprzedawcy, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w ustawie, wydaje decyzję nakazującą wycofanie z obrotu wyrobu

budowlanego przez sprzedawcę, jeżeli producent (upoważniony przedstawiciel

producenta) lub importer ma siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. WSA podzielił pogląd organu odwoławczego, że biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w sytuacji gdy producent ustanowił swojego przedstawiciela na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ I instancji uchybił też dyspozycji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 uwb.

WSA pokreślił, że słusznie wskazuje A. Sp. z o.o., że przepis art. 31

uwb jest stosowany przez właściwy organ w wyniku kontroli u producenta (jego upoważnionego przedstawiciela) albo importera, zaś w przedmiotowej sprawie sytuacja

taka nie miała miejsca, ponieważ kontroli dokonano u sprzedawcy wyrobu (tj. B. Sp. z

o.o. Sp. k.). Zdaniem WSA, organ I instancji zasadnie zastosował jednak art. 30 uwb,

gdyż rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane wyniku kontroli u sprzedawcy.

Organ odwoławczy zakwestionował zaś jedynie zasadność wydania decyzji na podstawie ust. 1 pkt 3 w/w przepisu. WSA podkreślił także, że ponownie rozpoznając sprawę, organ

I instancji powinien rozważyć zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 2, w myśl którego właściwy organ, w wyniku kontroli u sprzedawcy, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany

nie spełnia wymagań określonych w ustawie, wydaje decyzję zakazująca dalszego udostępniania wyrobu budowlanego przez sprzedawcę oraz decyzję nakazującą

wycofanie z obrotu wyrobu budowlanego przez producenta (upoważnionego

przedstawiciela producenta) lub importera.

W ocenie WSA, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził także, że organ I instancji

nie wydał rozstrzygnięcia w zakresie całego przedmiotu postępowania

administracyjnego, bowiem postępowanie administracyjne zostało wszczęte w sprawie wyrobu budowlanego: zawór kulowy SENA VA30½ z półśrubunkiem, który nie spełnia wymagań określonych w ustawie o wyrobach budowlanych. Natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia jest wyłącznie wyrób budowlany: "zawór kulowy SENA VA30½ z półśrubunkiem w ilości [...] sztuk".

Ponadto, odnosząc się do zarzutów A. Sp. z o.o. dotyczących

naruszenia (tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa) Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zważył nie tylko argumenty i dowody przedłożone przez kontrolowanego sprzedawcę, ale także odniósł się do pisma A. Sp. z o.o. z dnia 25 kwietnia 2016 r. Zwrócił również uwagę, że A. Sp. z

o.o. na żadnym etapie postępowania nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzeń w kwestii negowania pochodzenia kontrolowanych wyrobów.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. Sp. z o.o. (dalej

jako: Skarżąca lub A. Sp. z o.o.). Skarżąca zaskarżając orzeczenie w całości, wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także o zasądzenie

kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa, A. Sp. z o.o. zaskarżonemu

wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 ust. 2 lit. c) ppsa w związku z art. 7 i art. 77 kpa , a także art. 133 § 1 zdanie 1 ppsa, polegające na zaakceptowaniu dowolnej, bo nielogicznej i wewnętrznie sprzecznej oceny dowodów dokonanej przez organ odwoławczy i jej powieleniu – nawet wbrew przytoczonym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dokumentom z akt sprawy – a to przez przyjęcie,

że cyt. "W ocenie Sądu powyższe bezsprzecznie wskazuje, że wyrób budowlany objęty niniejszym postępowaniem został wyprodukowany przez C., [...], [...] F. (W.). Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że

podnoszona przez organ I instancji kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego

wyrobu pozostaje bez znaczenia, bowiem sprzedawca wyrobu budowlanego nie jest uprawniony (o ile nie posiada w tym zakresie stosownego pełnomocnictwa) do

oznakowania wyrobu ani dołączania do wyrobu budowlanego wymaganych przepisami

prawa informacji. Tym samym wskazanie przez sprzedawcę na etykiecie innego zakładu produkcyjnego niż wynikający z deklaracji zgodności nr PLN 20A z dnia 1 sierpnia 2015 r., zamieszczonej na stronie internetowej [...] producenta, nie może mieć

wpływu na ustalenie producenta wyrobu." (vide: s. 10 uzasadnienia zaskarżonego

wyroku) które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

III

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

IV

B. Sp. z o.o. Sp. k. - uczestnik postępowania – w odpowiedzi na skargę

kasacyjną wniosła o jej oddalenie. Oświadczyła również, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy.

V

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 30 stycznia

2020 r. pełnomocnik Skarżącej sprostował omyłkę zawartą w skardze kasacyjnej, wskazując, że zarzut w niej zawarty odnosi się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), a nie art. 145

ust. 2 lit. c) ppsa.

VI

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach

kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod

rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 ppsa, a które w niniejszej sprawie nie występują.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy

też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Konieczne jest zatem prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych przez powołanie konkretnego przepisu prawa, formy jego naruszenia, wyjaśnienie na czym to naruszenie miałoby polegać - w sposób pozwalający na poznanie toku rozumowania strony

wnoszącej skargę kasacyjną i umożliwiający odniesienie się do stanowiska

prezentowanego w zaskarżonym wyroku.

Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela jednak pogląd, że

w sytuacji, gdy - mimo pewnych nieścisłości w sformułowaniu podstaw kasacyjnych -

treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia wskazanych w środku zaskarżenia przepisów strona wnosząca skargę

kasacyjną chciała zarzucić, możliwe jest przeprowadzenie kontroli instancyjnej bez

naruszenia wskazanej na wstępie zasady związania Naczelnego Sądu

Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej ustanowionej w art. 183 § 1 ppsa (por.

wyrok NSA z 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2271/16).

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) (po sprostowaniu na

rozprawie) w związku z art. 7 i art. 77 kpa, a także art. 133 § 1 zdanie 1 ppsa. Wobec

tego w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii prawidłowości skonstruowania

przez profesjonalnego pełnomocnika tych zarzutów. Należy zauważyć, że zarówno w

petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu Skarżąca nie wskazała szczegółowej jednostki redakcyjnej art. 77 kpa (przepis ten zawiera cztery paragrafy), która w opinii Skarżącej została naruszona. Mając jednakże na uwadze treść poszczególnych

jednostek redakcyjnych art. 77 kpa, zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż chodzi o paragraf 1 tego przepisu, odnoszący

się do obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przez organ administracji.

Ustosunkowując się do tego zagadnienia należy zauważyć, iż art. 7 oraz art. 77 §

1 kpa dotyczą obowiązków organów administracji publicznej w zakresie zbierania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w celu pełnego ustalenia i uzasadnienia stanu faktycznego przyjętego przez organy za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Stawiając

zarzut naruszenia w/w przepisów, Skarżąca w istocie stara się podważyć sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz jego ocenę.

W tym stanie rzeczy przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 7 kpa organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie czynności niezbędne

do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w

sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest zaś jego wszechstronne rozpatrzenie. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast między innymi ustalenie,

czy prawidłowo został zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy

administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa, Sąd I instancji

prawidłowo ocenił, że organ administracji wywiązał się z ciążących na nim obowiązków i

nie naruszył omawianych przepisów prawa.

Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa, ponieważ

organ II instancji uchylając decyzję organu I instancji prawidłowo rozpatrzył zebrany w

sprawie materiał dowodowy i słusznie zakwestionował zasadność wydania decyzji na postawie art. 30 ust. 1 pkt 3 uwb.

Trafnie, w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy uznano, że objęty niniejszym postępowaniem wyrób budowlany został wyprodukowany przez C., [...], [...] F. (W.). Potwierdzają to wymienione dokumenty, tj.:

faktury przedstawione przez B. z o.o. Sp. k. w trakcie kontroli oraz wraz z

odwołaniem; dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin produktu, z

której wynika, że na kartonowym opakowaniu znajduje się logo C. wraz z

informacjami o wyrobie, zaś na wyrobie wytłoczone jest logo C. wraz z dotyczącymi

go danymi. Ponadto, należy zauważyć, że B. Sp. z o.o. Sp. k. od początku

postępowania wskazywała C. , [...], [...] F.

(W.) jako producenta kontrolowanego wyrobu. Potwierdzają to wyjaśnienia s

przedawcy tj. B. Sp. z o.o. Sp. k. w trakcie kontroli w dniu 13 kwietnia 2016 r.; pismo

z dnia 11 maja 2016 r., w którym sprzedawca wskazał, że kontrolowane wyroby zostały zakupione bezpośrednio od C. [...], [...] F. (W.) oraz od D. z siedzibą w K., L.; jak również pismo z dnia 18

maja 2016 r., w którym sprzedawca przedłożył oświadczenie D. z siedzibą w

K., L., z którego wynika, że Spółka nabywa i sprzedaje wyłącznie oryginalne

produkty C. [...], [...] F. (W.) pod ich zastrzeżonymi nazwami handlowymi.

Sąd I instancji w uzasadnieniu podkreślił także, że organ odwoławczy nie odnosił

się tylko do argumentów i dowodów przedłożonych przez kontrolowanego sprzedawcę.

Organ w uzasadnieniu decyzji wziął pod uwagę także pismo A. Sp. z o.o. w K. z dnia 25 kwietnia 2016 r., w którym Skarżąca wskazała, że nie zna

pochodzenia kontrolowanych produktów oraz, że nie prowadziła sprzedaży na rzecz kontrolowanego sprzedawcy tj. B. Sp. z o.o. Sp. k.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy prawidłowo więc uznał, że sprzedawca kupował m.in. bezpośrednio od producenta

wyroby budowlane do jesieni 2015 r., natomiast samo, gołosłowne stwierdzenie

Skarżącej, iż nie jest prawdopodobne, aby wyroby zakupione jesienią 2015 r. znajdowały

się nadal u sprzedawcy w 2016r. nie może mieć wpływu na ustalenie pochodzenia wyrobów.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z oceną Sądu I instancji, że zarówno w czasie postępowania administracyjnego przed organami I i II instancji, jak i sądowego Skarżąca, poza w/w pismem nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń w kwestii negowania pochodzenia kontrolowanych wyrobów.

Odnosząc się do kwestii zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu

wspomnieć należy, że sprzedawca tj. B. Sp. z o.o. Sp. k. w toku postępowania administracyjnego w przesłanych dokumentach wskazał producenta firmę: C., [...], [...], W., H., zakład produkcyjny w [...]., [...] C. Z., C., zaś upoważnionego

przedstawiciela producenta firmę A. Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie. Z

deklaracji zgodności PLN 20A (umieszczonej na wydrukowanej przez sprzedawcę

etykiecie) wydanej 1 sierpnia 2015 r. przez A. Sp. z o.o., zamieszczonej na

stronie [...] wynika natomiast, że zakład produkcyjny znajduje się w C. [...], [...] W., H.

Naczelny Sąd Administracyjny, podziela stanowisko Sądu I instancji przyjęte za organem odwoławczym, że kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu

pozostaje bez znaczenia, bowiem sprzedawca wyrobu budowlanego nie jest uprawniony

(o ile nie posiada w tym zakresie stosownego pełnomocnictwa) do oznakowania wyrobu

ani dołączania do wyrobu budowlanego wymaganych przepisami prawa informacji. Tym samym wskazanie przez sprzedawcę tj. B. Sp. z o.o. Sp. k. na etykiecie innego zakładu produkcyjnego niż wynikający z deklaracji zgodności nr PLN 20A z dnia 1 sierpnia 2015 r., zamieszczonej na stronie internetowej [...] producenta, nie może mieć

wpływu na ustalenie producenta wyrobu.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sad Administracyjny uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z

art. 7 oraz art. 77 § kpa.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 133 § 1 zdanie 1 ppsa. Podkreślenia wymaga, iż podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest co do

zasady materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Art. 133 § 1 ppsa mógłby stanowić podstawę skutecznego zarzutu kasacyjnego, gdyby sąd administracyjny przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego

aktu administracyjnego, która prowadziłaby do przedstawienia przez sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń

dokonanych w skarżonym akcie administracyjnym (por. wyrok NSA z 20 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2647/17). W ramach zarzutu art. 133 § 1 ppsa nie można natomiast skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis ten nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w

sprawie stanu faktycznego, dokonanych przez Sąd I instancji (por. wyrok NSA 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 263/19).

Wobec powyższego, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za bezpodstawne,

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.