Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1248/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 § 1 pkt 2, art. 139, art. 145 § 1, art. 151 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8 art. 4 ust. 8
law: Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 2 lit. c
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 586/19 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 23 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. M. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 586/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (dalej: Dyrektor ARiMR lub organ) z dnia 23 maja 2019 r. w przedmiocie płatności bezpośrednich na 2013 rok.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącej, zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę mimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia w postaci naruszeń przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, których to dopuścił się organ, a mianowicie:

Na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a, w związku z naruszeniem niżej wskazanych przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji orzekającej o odmowie przyznania płatności bezpośrednich zgodnie z żądaniem wniosku, w sytuacji, gdy w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, a dowody istniejące w dniu wydania decyzji lub nieznane organowi w dniu wydania decyzji, w szczególności nie stanowi takiej okoliczności powołana w decyzji informacja o sposobie prowadzenia uprawy i tego kto na zlecenie skarżącej wykonywał zabiegi agrotechniczne i czyim sprzętem, co czyniło niezasadnym wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR;

b) naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ i utrzymanie w mocy decyzji Kierownika pomimo, że postępowanie toczy się po wznowieniu postępowania i fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia jej ma ustalenie czy istniała przesłanka wznowienia postępowania po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu i wydaniu decyzji - poprzez wskazanie jakie dowody były dla organu nowymi nie znanymi i istniejącymi w dniu wydania decyzji poprzez dokonanie wglądu do akt postępowań, z których treść protokołu przesłuchań była załączona do sprawy oraz jak okoliczność była nową;

c) art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z dnia 28 stycznia 2011 r., s. 8 ze zm.; dalej: rozporządzenie 65/2011), oraz art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r., s. 16 ze zm.; dalej: rozporządzenie 73/2009), poprzez uznanie, iż w przypadku skarżącej cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego sprawy wynika, iż skarżąca posiadała na dzień 31 maja 2013 r. działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczpospolitej Polski w załączniku nr VII do rozporządzenia 1121/2009; wszystkie grunty rolne były utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; skarżąca przestrzegała wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności oraz skarżącemu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (a zatem spełnił warunki wymagane przepisami art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 73/2009), a z zebranego materiału dowodowego nie sposób wysnuć wniosku do jakiego doszedł sąd, że działanie i prowadzenie produkcji nie wiązało się z ryzykiem gospodarczym dla skarżącej oraz brak odniesienia jaki materiał dowodowy zdaniem sądu pozwolił organowi na wyciągnięcie wniosku o jej niesamodzielności; a zatem sąd niewłaściwie uznał, iż skarżąca uzyskała korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia, które to działanie miałoby być uznane za wypełnienie dyspozycji art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 i na tej podstawie skargę skarżącej oddalił;

d) art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w przypadku skarżącej doszło do stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, celem uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia z uwagi na wskazanie, iż to nie skarżący prowadził działalność rolniczą, podczas gdy zebrane dowody w sprawie wskazują wyłącznie na skarżącego jako wykonującego działalność rolniczą (zeznania skarżącego, zeznania świadków, rachunki za usługi wspomagające działalność rolniczą, tj. koszt pomiarów geodezyjnych, koszt usług doradczych, koszt czynszu dzierżawy, koszt usług jednostki certyfikującej gospodarstwo ekologiczne, koszt w postaci niesprzedanych płodów rolnych, które stanowiły zapłatę za wykonane usługi zleceniobiorców prac polowych) oraz zebrane dowody nie wskazują innych osób, które miałyby zarządzać gospodarstwem rolnym skarżącej oraz ponosić ryzyko gospodarcze związane z wyborem i rodzajem produkcji rolnej na jej gospodarstwie (profil gospodarstwa rodzaj spodziewanych plonów), tj. miałyby podejmować decyzję o wielkości;

e) art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe) poprzez uznanie przez sąd, iż organ nie dopuścił się naruszenia przepisów szczególnych, nie dokonując żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których organ miałby ustalić, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia, podczas gdy organ w toku postępowania, a następnie Sąd I instancji podążając za tezami stawianymi przez organ uznał, iż w przypadku skarżącej nie został spełniony konieczny warunek uzyskania płatności, tj. posiadanie gruntów i ich użytkowanie w ramach podjętych zobowiązań lub programów, co nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, a teza taka stanowi podstawę wydanego wyroku;

f) art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 poprzez uznanie, iż skarżąca dopuściła się stworzenia sztucznych warunków wskazanych we wspomnianym przepisie z uwagi na fakt dzierżawienia gruntów rolnych od jednego podmiotu oraz korzystania z usług zleceniobiorcy prac polowych takiego samego, jak w przypadku innych osób wymienionych w wyroku, jako mogących tworzyć sztuczne warunki gospodarowania, podczas gdy zarzut ten zmierza do bezprawnego ograniczenia swobody rynkowej korzystania z usług podmiotów, które świadczą usługi (dzierżawę, pracę maszyn rolniczych) znacznej i dowolnej liczbie osób i podmiotów w danym regionie lub na terenie całego kraju. W tym względzie nie sposób uznać za zasadną tezę, jakoby swoistym łącznikiem scalającym wszystkich dostawców usług wobec skarżącego jest okoliczność taka, iż wspólnikiem B. K. (usługodawca prac polowych) jest B. S.A., której akcjonariuszem jest W. G. (wydzierżawiający grunty), podczas gdy w odniesieniu do spółek kapitałowych rola wspólnika spółki jest znacznie ograniczona na rzecz zarządu spółki, a zatem nie sposób w tym względzie uznać, jakoby jeden podmiot - W. G., miał mieć wpływ na działania B. K., co też Sąd I instancji sugeruje, jako wyznacznik uznania, iż skarżący wraz z W. G. stworzyli sztuczne warunki gospodarowania;

g) art. 2 lit. c) rozporządzenia 73/2009 poprzez uznanie, iż skarżąca nie prowadziła działalności rolniczej z uwagi na fakt, iż nie prowadziła sprzedaży pozyskanych plonów, podczas gdy sprzedaż taka nie jest wymagana dla uzyskania wsparcia działalności rolniczej ze środków unijnych i krajowych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich i nie stanowi celu takiego wsparcia; należy przy tym podkreślić, iż same przepisy prawa zarówno krajowe jak i unijne odnoszące się do poszczególnych systemów wsparcia rozwoju obszarów wiejskich zakładają, iż beneficjenci tychże płatności mogą prowadzić działalność rolną, która de facto nie przynosi innych zysków finansowych poza dopłatami ze środków unijnych (za przykład czego mogą posłużyć takie programy, jak program rolnośrodowiskowy Pakiet 8. Strefy buforowe, czy też Pakiet 4 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami NATURA 2000 oraz dla Pakietu 5 na obszarach NATURA 2000). Celem Pakietu 4 i Pakietu 5 jest zachowanie lub przywrócenie walorów przyrodniczych użytków zielonych oraz ochrona cennych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych. Natomiast zarzut tzw. stworzenia sztucznych warunków gospodarowania łączy się nierozerwalnie z działaniem sprzecznym z celami wsparcia, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie bezpodstawnie dokonał rozszerzenia znaczenia pojęcia "działalność rolnicza" o cechy, które nie zostały wskazane w żadnym przepisie prawa unijnego, ani krajowego, czym przepis ten naruszył;

h) art. 21 ust. 1 pkt 116 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 poz. 361), poprzez uznanie, iż "część płatności [z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013] nie mogło również stanowić dochodu dla skarżącej wobec czego Sąd I instancji bezzasadnie odmówił wiarygodności twierdzeniom strony o tym, iż płatności takie po odliczeniu od nich kosztów dzierżawy oraz innych kosztów uzyskania płatności (obsługi przez jednostkę certyfikującą, doradcę rolnośrodowiskowego, itp.) stanowiło faktyczny dochód i zysk skarżącej z prowadzonej działalności rolniczej;

i) art. 21 ust. 3 zd. ostatnie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 173; dalej: ustawa o wspieraniu), poprzez uznanie za organem, że ustalenia dotyczące stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżącego, podczas gdy w odniesieniu do niniejszej sprawy zastosowanie ma zasada spoczywania ciężaru dowodu na osobie, która z udowadnianego faktu wywodzi skutki prawne, a co za tym idzie, skoro organ zamierzał postawić skarżącej zarzut stworzenia sztucznych warunków, to organ powinien okoliczność tą udowodnić ponad wszelką wątpliwość oraz poprzez uznania, że organ odwoławczy miał podstawy do oddalenia wniosków dowodowych o słuchanie świadków, których protokoły przesłuchań były przez organ związany z innej sprawy, gdy sam dowód ze świadka był prowadzony na inną okoliczność, a poza tym bez udziału stron w niniejszym postępowaniu;

j) art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu poprzez uznanie, iż organ ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy był uprawniony do postawienia skarżącemu zarzutu stworzenia sztucznych warunków gospodarowania, podczas gdy żaden dowodów nie wskazywał wprost, jakoby działania skarżącego miały na celu uzyskanie przez skarżącego korzyści sprzecznych z systemami danego wsparcia;

k) naruszeniu art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie za organem wykładni, która wyłącza stosowanie zasady reformationis in peius do decyzji o charakterze kasatoryjnym i uznanie konieczności prowadzenia wyjaśnień w zakresie co do którego odwołująca się od decyzji organu skarżąca, nie złożyła odwołania ani zastrzeżeń, gdy ku takiej wykładni rozszerzającej nie ma rzeczywistych przesłanek, przy zastosowaniu wykładni językowej ani systemowej w związku ze zdaniem drugim art. 139 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sąd utrzymał rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który de facto wydał decyzję na niekorzyść strony odwołującej się przez uchylenie w całości uprzednio zaskarżonej decyzji Kierownika i nie orzekł co do istoty w oparciu o prawidłową podstawę prawną w zw. z art. 15 k.p.a., przy czym jednocześnie organ nie wskazał, w jaki sposób zaskarżona decyzja rażąco naruszyła prawo lub narusza interes społeczny przy braku wskazania w jaki sposób.

Wyżej wyszczególnione naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wydany wyrok, bowiem stanowiły one bezpośrednią podstawę faktyczną i prawną dla oddalenia skargi skarżącej na decyzję organu administracji.

Wskazując na powyższe, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz przyznanie stronie skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie na podstawie 176 § 2 p.p.s.a. wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że zgodnie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).

Przystępując z kolei do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy ją poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a.).

Wypada przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne lub też ich uzasadnienie. Należy przy tym raz jeszcze podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08; wszystkie orzeczenia dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia (vide: wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., sygn. akt I GSK 495/18).

Przytoczenie powyższych argumentów natury ogólnej było konieczne wobec dostrzeżonych wad skargi kasacyjnej, tak w zakresie sformułowania niektórych z zarzutów, jak i ich uzasadnienia.

W pierwszej kolejności ocenie zostały poddane zarzuty wskazane pod lit. a) i b) petitum skargi kasacyjnej. Wynika z nich, że skarżąca kwestionuje prawidłowość przeprowadzenia postępowania przez organ I jak i II instancji - których nie dostrzegł Sąd I instancji - poprzez brak wykazania w sposób jednoznaczny łącznego spełnienia wszystkich przesłanek koniecznych do wznowienia postępowania, zmiany decyzji ostatecznej i odmowy płatności, co skutkowało tym, że doszło do naruszenia art. 138 § 1 ust. 1 i art. 138 § 2 k.p.a., w zw. z 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zarzuty te w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są zasadne.

Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte wadą określoną w art. 145 § 1 k.p.a. lub w sytuacji przewidzianej w art. 145a k.p.a. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia będącego aktem procesowym wskazującym przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności i dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: są nowe (1), istniały w dniu wydania decyzji (2), są istotne dla sprawy (3), nie były znane organowi, który wydał decyzję (4). W przypadku braku choćby jednej z wymienionych przesłanek, nie można uznać, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania określona we wskazanym przepisie.

Z kolei dwuetapowość wznowienia postępowania polega na tym, iż w pierwszej jego fazie bada się kwestie formalnej dopuszczalności takiego działania np. możliwość wznowienia z urzędu, podane przez stronę przesłanki wznowienia, dopiero zaś w drugiej fazie, potwierdza się rzeczywiste występowanie tych przesłanek i ocenia wpływ wad postępowania na wydaną decyzję. Należy przy tym dodać, że ewentualna decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) musi być połączona z rozstrzygnięciem o istocie sprawy.

Podkreślić również należy, iż istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, a więc gdy wydano by w sprawie decyzję odmienną od dotychczasowej. Tak więc nie każdy nowy dowód, czy nowy fakt będzie miał wpływ na treść rozstrzygnięcia (patrz wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 marca 2013, sygn. akt II SA/Łd 1120/12, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Nadto, przyczyną wznowienia postępowania mogą być tylko okoliczności faktyczne i dowody nieznane organowi, który wydał decyzję.

Nie ma przy tym znaczenia, iż "okoliczności istotne" nie były znane organowi badającemu sprawę w postępowaniu "głównym" na skutek błędów organu lub w wyniku jego zaniedbań. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2024 r., sygn. I GSK 158/20, Sąd stanął na stanowisku, że przy wznowieniu postępowania w okolicznościach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę stanowisko to podziela.

Przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy, która wyszła na jaw po zakończeniu postępowania dotyczącego przyznania płatności - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (patrz wyroki NSA: z 26 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1631/16; z 18 listopada 2022 r. sygn. I GSK 874/19; z 20 kwietnia 2023 r. sygn. II OSK 1344/20). Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (zaistnienia) przesłanki wznowienia otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli mówiąc inaczej - stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie może prowadzić rozważań materialnoprawnych. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, niż stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 768/09).

Organ administracji państwowej, wznawiając postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zobowiązany jest wykazać, że będące przesłanką wznowienia postępowania nowe okoliczności i dowody są rzeczywiście nowe i istotne dla sprawy, a nadto te nowe dowody i okoliczności istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi.

W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę wyrażoną przez organ, a zaakceptowaną przez Sąd I instancji, że dopuszczalne było wznowienie przez organ postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd I instancji słusznie zgodził się ze stanowiskiem organów rozpoznających sprawę, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności, w szczególności dokumenty i oświadczenia przedstawione przez skarżącą oraz okoliczności dotyczące sposobu użytkowania działek rolnych i wykorzystywania maszyn rolniczych zarówno przez skarżącą jak i inne osoby, tj. M. M., C. F., W. T., Z. Ł., które to okoliczności uzyskane przez inny organ (Podlaski Oddział Regionalny ARiMR) w dniu 25 września 2014 r., nie były znane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej (21.07.2014 r.) i istniały przed wydaniem tej decyzji bowiem dotyczyły roku 2013. Sąd I instancji słusznie podkreślił również, że organ wydając decyzję ostateczną nie znał istotnych okoliczności, które umożliwiły powiązanie prowadzonej działalności skarżącej z innymi osobami i poprzez to z W. G., zostały ujawnione w rozpatrywanym przypadku dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. Wszystkie te nowe okoliczności pozwoliły organowi na stwierdzenie, że decyzja ostateczna z dnia 21 lipca 2014 r. dotycząca przyznania płatności z wniosku skarżącej była wydana niezgodnie z obowiązującym prawem. Po ujawnieniu nowych okoliczności organ uznał, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia ze stworzeniem sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia, skutkujące odmową przyznania płatności.

Reasumując, oceniając zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 2 k.p.a. wskazać należy, że zaskarżone decyzje organów ARiMR wydano w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd I instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organów, które prawidłowo wykazały, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności nieznane organowi, a istniejące w momencie wydania pierwotnej decyzji co do tworzenia sztucznych warunków uzyskania płatności. Trzeba bowiem podkreślić, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej o przyznaniu płatności na 2013 r. organ wydając decyzję ostateczną z wniosku skarżącej uznał, że prowadzi ona samodzielnie działalność rolniczą a sztuczne warunki do otrzymania większej kwoty płatności nie zachodzą w sprawie. Natomiast w postanowieniu o wznowieniu postępowania, organ podniósł, że po wydaniu decyzji przyznającej płatność wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne "dotyczące sposobu użytkowania działek rolnych". Ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej okoliczności wynikające z uzyskanych przez organ informacji i dokumentów były nie tylko nowe, ale także istotne z punktu widzenia sprawy dotyczącej przyznania płatności na 2013 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy w wydanych decyzjach zawarły uzasadnienie przesłanek, na podstawie których wznowiono postępowanie zakończone decyzją ostateczną oraz w sposób precyzyjny i jednoznaczny wskazały dlaczego nowe okoliczności ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej miały istotny wpływ na to ostateczne rozstrzygnięcie, a tym samym uzasadniały wydania decyzji będących przedmiotem skargi.

Wobec powyższego, niezasadny okazał się postawiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zaszły okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego. Niezasadny tym samym jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 ust. 1 i art. 138 § 2 k.p.a. bowiem organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i w prawidłowy sposób przeprowadziły jego analizę w świetle przepisów regulujących wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co zasadnie zaakceptował Sąd I instancji. Z opisanych wyżej względów omawiane zarzuty należy uznać za bezzasadne.

Z dalszych sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że w sprawie strona skarżąca kasacyjnie twierdzi, że wyrok sądu pierwszej instancji jest wadliwy, bo narusza prawo formalne, a więc art. 172 pkt 2 p.p.s.a., ale w podniesionych zarzutach wskazuje w zdecydowanej większości przepisy niebędące przepisami postępowania. Taka konstrukcja skargi kasacyjnej jest wadliwa, a Naczelny Sąd Administracyjny, będąc na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. związany stanowiskiem strony, nie może dokonać pełnej oceny trafności zarzutów z wadliwej perspektywy.

Za nietrafne należało uznać przede wszystkim zarzuty naruszenia art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, które zostały ujęte w kilku wariantach (pod lit. c - f petitum skargi kasacyjnej), bowiem wszystkie je oparto na treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej powiązał go dodatkowo z art. 30 rozporządzenia 73/2009 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez uznanie, że osiągnięte przez skarżącą korzyści były sprzeczne z celami systemu wsparcia oraz poprzez przyjęcie, że w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków uzyskania pomocy a tym samym nie został spełniony konieczny warunek uzyskania płatności, tj. posiadania gruntów i ich użytkowania w ramach podjętych zobowiązań lub programów. Podkreślić należy, że art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, jak i art. 30 rozporządzenia 73/2009 stanowią, że bez naruszenia przepisów szczególnych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami określonego systemu wsparcia.

Z treści wskazanych przepisów w żaden sposób nie da się wyprowadzić wniosku, że regulują one postępowanie, bowiem kształtują one uprawnienie podmiotu do otrzymania płatności. Tak jak właściwe przepisy dla danej płatności określają warunki jej uzyskania (przesłanki pozytywne), tak – odpowiednio - art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 oraz art. 30 rozporządzenia 73/2009 kształtuje przesłankę negatywną, więc reguluje sytuację, w której pomimo spełnienia warunków do otrzymania płatności, taka płatność nie może być wypłacona (ze względu na stworzenie sztucznych warunków). Z całą pewnością tak ujęty przepis jest normą prawa materialnego, zatem wady w jego stosowaniu skarga kasacyjna powinna podnosić w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i dopuszczalnych sposobów naruszenia, czy to przez błędną wykładnię czy przez błędne zastosowanie. Analizując argumentację towarzyszącą temu zarzutowi, skarżąca kasacyjnie kwestionuje zarówno ustalenia faktyczne, jak też ich ocenę. Tymczasem zarzutowi kasacyjnemu naruszenia wskazanych przepisów unijnych nie towarzyszy żaden zarzut naruszenia prawa procesowego, a tylko poprzez powiązanie naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego z przepisem postępowania skarżąca kasacyjnie może kwestionować ocenę Sądu I instancji we wskazanym zakresie. Taka wada musi prowadzić do stwierdzenia, że zarzuty kasacyjne odnoszące się do treści wskazanych przepisów, a objęte dyspozycją art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy uznać za niezasadne, co oznacza, że w tym zakresie wyrok Sądu I instancji nie mógł być uchylony. Skądinąd w rozpoznawanej sprawie wskazywany przepis rozporządzenia 65/2011 nie mógł być naruszony także z uwagi na to, że nie był w niej stosowany ani przez organ ani przez Sad I instancji.

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 2 lit. c) rozporządzenia 73/2009 (lit. g petitum skargi kasacyjnej) należy wskazać, że zdaniem strony skarżącej kasacyjnie przepis ten został naruszony, ponieważ organy i Sąd I instancji wadliwie przyjęły, że nie prowadzi ona działalności rolniczej, gdyż nie prowadziła sprzedaży pozyskanych plonów, podczas gdy sprzedaż taka nie jest wymagana dla uzyskania wsparcia działalności rolniczej ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich i nie stanowi celu takiego wsparcia. W tym zakresie również wskazać należy, że art. 2 lit. c) rozporządzenia 73/2009, definiujący działalność rolniczą stanowi normę prawa materialnego, dlatego nie może być kwestionowany w ramach naruszenia prawa procesowego. Tym niemniej, abstrahując od powyższego mankamentu postawionego zarzutu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza treści uzasadnienia wyroku i stanowiska organów nie daje podstaw do przyjęcia trafności tak sformułowanego poglądu. Zarówno WSA jak i organy ARiMR trafnie przyjęły, że dokonane ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że skarżąca kasacyjnie, prowadząc produkcję rolną polegającą na uprawie roślin, bez jednoznacznego wykazania z jej strony, że uzyskane w ten sposób pożytki naturalne zużyła we własnym zakresie jako paszę dla zwierząt lub sprzedała je osobom trzecim, nie udowodniła, iż jej działalność rolnicza nie miała na celu stworzenia sztucznych warunków dla uzyskania korzystniejszych płatności. Zatem tak stawiany zarzut nie odnosi się do stosowania prawa materialnego, ale oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Oznacza to, że strona wadliwie uzasadniła naruszenie tego przepisu, bo nie kwestionowała błędnej wykładni, a więc rozumienia pojęć, którymi posłużył się ustawodawca, ani też nie wykazała wadliwego stosowania dyspozycji ustalonej normy prawnej na podstawie tego przepisu, do sytuacji faktycznej, do której to norma nie powinna być stosowana. Skarżąca kasacyjnie błędnie założyła, że Sąd I instancji inaczej rozumie działalność rolniczą, niż to określono w art. 2 lit. c) rozporządzenia 73/2009, co nie wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji nie twierdził, że działalność rolnicza nie może polegać tylko na produkcji roślin, twierdzi natomiast, że każdy z przejawów działalności musi być odnoszony do konkretnej sytuacji, w przypadku gdy należy ocenić tworzenie sztucznych warunków do otrzymania płatności.

Bezprzedmiotowe są zarzuty wyartykułowane pod lit. h), i) oraz j) petitum skargi kasacyjnej.

WSA nie mógł naruszyć ani art. 21 ust. 1 pkt 116 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani art. 21 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o wspieraniu, ponieważ wskazywane przepisy w sprawie rozpatrywanej przez organy i kontrolowanej przez Sąd I instancji nie były stosowane. Nie można naruszyć przepisów, które nie były stosowane i co do których nie było prawnej możliwości ich stosowania w sprawie. Na marginesie podnieść należy, że w stosunku do płatności, której dotyczy niniejsza sprawa zastosowanie znajdowała ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (a nie ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich).

Za zupełnie bezprzedmiotowy należało uznać wyartykułowany pod lit. k) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie wydał decyzji kasacyjnej i nie orzekł merytorycznie. Zaskarżona do WSA decyzja organu odwoławczego była decyzją, na mocy której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji (a nie decyzją uchylającą zaskarżoną decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Była to zatem decyzja, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W związku z tym nie mogło dojść w sprawie do naruszenia art. 139 k.p.a. formułującego zasadę reformationis in peius. Zasada ta odnosi się bowiem do obiektywnego pogorszenia sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. O tym, czy pogorszenie takie nastąpiło, przesądza zestawienie osnowy decyzji organu pierwszej instancji z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, a nie treści podniesionych w odwołaniu zarzutów. Tym samym trudno jest mówić, aby w niniejszej sprawie, decyzja organu odwoławczego była wydana na niekorzyść skarżącej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 480 zł obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego organ w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).