Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1342/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 12, § 13, § 40, § 60,
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr I-III.7721.1.13.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. Sp. z o.o. w R. (dalej także jako: "skarżąca Spółka") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2022 r. nr I-III.7721.1.13.2022 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 9 marca 2022 r. nr 518/2020 (znak: AR.6740.53.30.2020.WR53) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r . Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 735 - zwana dalej w skrócie "k.p.a.").

Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu 28 maja 2020 r. (data wpływu) H. z o.o. w R. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. W wyniku jego rozpoznania decyzją z 10 sierpnia 2020 r. nr 518/2020 (AR.6740.53.30.2020.WR53) Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę Podkarpackiego a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją z 30 listopada 2020 r. nr I-III.7721.2.18.2020. W dalszej kolejności Prezydent Miasta [...] decyzją z 20 maja 2021 r nr 518/2020 (AR.6740.53.30.2020.WR53) ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Również i ta decyzja w administracyjnym toku instancji została mocą decyzji Wojewody Podkarpackiego z 29 października 2021 r. nr I-III.7721.2.16.2021 uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Organ wskazał na konieczność poprawnego ustalenia kręgu stron postępowania, konieczność dokonania analizy projektu budowlanego i wezwania do jego uzupełnienia.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta [...] decyzją z 9 marca 2022 r. nr 518/2020 znak AR.6740.53.30.2020.WR53 zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. Sp. z o.o. w R. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budynki mieszkalne wielorodzinne z garażem podziemnym, przyłączem kanalizacji deszczowej, przebudową sieci kanalizacji deszczowej, zbiornikiem retencyjnym, przyłączem kanalizacji sanitarnej, przebudową sieci kanalizacji sanitarnej, przyłączem wodociągowym, przebudową sieci wodociągowej, hydrantami, przyłączem elektroenergetycznym kablowym, budową stacji transformatorowej, siecią elektroenergetyczną, oświetleniem terenu, kanalizacją teletechniczną, przyłączem ciepłowniczym oraz zagospodarowaniem terenu polegającym na urządzeniu terenów zabudowy, terenów utwardzonych, terenów biologicznie czynnych, placu zabaw, miejsca rekreacji, miejsc składowania odpadów, chodników, dróg, ciągów pieszo-jezdnych, zjazdów i dojazdów, miejsc postojowych, skarp, schodów terenowych, elementów małej architektury" przy ul. [...] w R. na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. ewid. [...].

Organ wskazał, że analiza przedłożonego projektu budowlanego (po uzupełnieniach) wykazała zgodność przedstawionych rozwiązań z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej: "MPZP") Nr [...]. Projekt został opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, co skutkowało orzeczeniem zgodnie z treścią złożonego przez inwestora wniosku.

Odwołania od tej decyzji złożyła R. Sp. z o.o. w R. oraz D.K.

Skarżąca Spółka w złożonym odwołaniu zawnioskowała o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 34 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. – zwana dalej "P.b.") poprzez zatwierdzenie projektu sprzecznego z zapisami MPZP oraz przepisami P.b. i innymi obowiązującymi przepisami prawa; art. 4 P.b. poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w stosunku do projektu, który został sporządzony z naruszeniem prawa oraz uniemożliwia skarżącemu korzystanie z przysługujących mu praw do nieruchomości; art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w obszarze odziaływania obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji; § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm. – zwane dalej "rozporządzeniem") poprzez pominięcie reguł przesłaniania oświetlenia budynków w przypadku wybudowania na działce sąsiedniej budynków o podobnej wysokości jak na działkach Wnioskodawcy i w związku z tym naruszenie reguły wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Spółka wskazała także na naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z przepisami prawa zarówno materialnego jak i procesowego; art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania obywateli do organów Państwa, w szczególności z pominięciem przepisów postępowania oraz wydanie decyzji, która jest sprzeczna z przepisami prawa materialnego; art. 11 k.p.a. bowiem z zaskarżonej decyzji nie wynika jakimi przesłankami kierował się organ wydając taką a nie inną decyzję; art. 86 i 89 k.p.a. poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie, bowiem organy mogły dokonać przesłuchania strony co pozwoliłoby na precyzyjne określenie jej żądania i podstawy prawnej oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie albowiem uzasadnienie decyzji należy uznać za co najmniej nie wystarczające, bowiem nie wskazano ani stron postępowania ani też przesłanek wydania zaskarżonej decyzji, w tym określenia jej wpływu na nieruchomości sąsiednie.

Spółka wskazała, że w niniejszej sprawie zgodnie z MPZP dopuszczalne jest wybudowanie 2 wieżowców z funkcją mieszkaniową wielorodzinną, hotelową i biurową, każdy do wysokości 90 m, tymczasem projekt budowlany wykorzystuje w pełni ten limit, uniemożliwiając realizację takiej inwestycji (chociażby w zakresie jednego wieżowca) na nieruchomościach sąsiednich. Powyższe w ocenie skarżącej Spółki uniemożliwia zagospodarowanie należącej do niej nieruchomości, zgodnie z MPZP i faworyzuje jednego z właścicieli nieruchomości posiadającego ok. ¼ jednostki planistycznej. Zarzuciła także, że nieprawidłowo ustalono i nie wzięto pod uwagę kwestii oddziaływania, zacieniania i przesłaniania nieruchomości sąsiedniej wskazując, że analiza przesłaniania dołączona do wniosku jest taka sama jak w pierwszym projekcie, podobnie jak analiza zacieniania. W ocenie Spółki powinno dojść do sprawiedliwego odsunięcia się stron od swoich granic, w sposób umożliwiający wykonanie na działce sąsiedniej podobnych inwestycji, natomiast w przypadku utrzymania decyzji w mocy powyższe będzie niemożliwe. Zarzuciła błędne liczenie intensywności zabudowy, bowiem jako dzielnik uwzględniana jest powierzchnia działek we władaniu inwestora, a nie powierzchnia znajdująca się w jednostce planistycznej u,uc/mw/up dla której powinno obliczać się intensywność zabudowy. Projekt wnioskodawcy jako powierzchnię w obliczeniach wykorzystuje powierzchnię inwestycji czyli obszary znajdujące się na dwóch odrębnych jednostkach planistycznych (kdz oraz u,uc/mw/up), co w ocenie Spółki jest nieprawidłowe. Wskazuje, że doszło do skonsumowania w ok. 92% powierzchni na dominantę, bowiem projekt wnioskodawcy konsumuje 91,9% powierzchni dopuszczonej do zagospodarowania jako dominanta; nadto zaprojektowano budynek o wysokości do 90 m nad poziomem posadowienia parteru zlokalizowany w południowej części terenu przy ul. [...], co w zasadzie uniemożliwia Skarżącej wybudowanie na swojej nieruchomości budynku wysokiego, zaś przy niskiej zabudowie ekonomicznie nieopłacalnym jest w ogóle zaczynanie inwestycji.

Wskazano na brak wystarczającej ilości miejsc postojowych. Projekt zakłada wykorzystanie podnośnika kolumnowego dwustanowiskowego oraz przewiduje wybudowanie 565 lokali mieszkalnych oraz lokale usługowe, które wymagają odpowiednio 678 miejsc postojowych oraz 33 miejsca postojowe, w sumie 711 miejsc postojowych. Zgodnie z bilansem miejsc postojowych zawartym w projekcie tylko 473 miejsca postojowe są niezależne (238 miejsc postojowych pierwszy poziom platform + 203 miejsca postojowe podziemne + 32 miejsca postojowe nadziemne), a 238 miejsc postojowych jest zależnych, co nie spełnia wymogów określonych w MPZP.

Nadto wskazano na sprzeczne z prawem uzgodnienie trzeciego zjazdu z ul. [...] (lewoskręt). Zastosowano nieprawidłowy sposób liczenia szkła na elewacji. Zgodnie z § 8 pkt 3 MPZP dla terenu oznaczonego w planie symbolem u,uc/mw/up nakazuje się przeszklenie min. 60% sumy powierzchni wszystkich elewacji, natomiast suma przeszkleń liczona jest w projekcie jako suma okien, fasad szklanych, przeszkleń logii oraz szklanych balustrad, co skutkuje zaliczaniem tej samej powierzchni dwukrotnie (okno-balustrada szklana). Według wyliczeń Skarżącej suma powierzchni wszystkich elewacji w obliczeniach zawartych w projekcie jest mniejsza niż powierzchnia wynikająca z wymiarów budynku, natomiast wg. wyliczeń dokonanych przez Skarżącą suma powierzchni elewacji wynosi 25580,9 co daje 54,42%, a więc mniej niż przewidziano w MPZP.

Natomiast D.K. w swoim odwołaniu zawnioskowała o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Podniosła te same co skarżąca Spółka zarzuty i tą samą argumentację na ich poparcie.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 30 sierpnia 2022 r. Wojewoda Podkarpacki, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Cytując treść art. 35 ust. 1 P.b. stwierdził, że inwestor spełnił ustawowe warunki niezbędne do uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę (uzupełnionego w dniach 16.07.2020 r., 17.02.2021 r., 2.03.2021 r., 8.04.2021 r., 5.01.2022 r. i 9.02.2022 r.) dołączył wszystkie dokumenty wymagane w art. 33 ust. 2 P.b., w tym m.in. 4 egzemplarze projektu budowlanego zamierzonej inwestycji, sporządzonego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz oświadczenia z dnia 28.05.2020 r. i 15.02.2021 r. o posiadanym prawie do dysponowania działkami objętymi projektowaną inwestycją na cele budowlane.

Analiza projektu budowlanego zamierzonej inwestycji wykazała, że jest on zgodny z ustaleniami zawartymi w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] przy [...] i ul. [...] w R. w części oznaczonej konturem od I do VII uchwalonym przez Radę Miasta [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] października 2008 r. (ustalenia dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U,UC/MW/Up. zawarte w § 8.). Wskazano w szczególności, że:

- zachowana została nieprzekraczalna linia zabudowy (zgodnie z rysunkiem planu);

- wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 5,37 (wymagany wskaźnik od 3 do 6); powierzchnia biologicznie czynna wynosi 25,41 % (wymagana powierzchnia nie mniejsza niż 10 % powierzchni terenu);

- wysokość zabudowy wynosi: budynek nr 1 od 19,47 m do 54,99 m, budynek nr 2 od 19,47 m do 54,99 m, liczba kondygnacji naziemnych ww. budynków wynosi od VI do XVIII (wymagana wysokość zabudowy nie mniejsza niż 3 kondygnacje naziemne, o wysokości nie mniejszej niż 18 m i nie większej niż 25 m nad poziom posadowienia parteru, z zastrzeżeniem pkt 5 i 6). Zgodnie z pkt 5 dopuszcza się zagospodarowanie do 10 % powierzchni terenu w obrębie linii zabudowy w formie dwóch wieżowców z funkcją mieszkaniową wielorodzinną, hotelową, biurową, każdy o wysokości do 90 m nad poziom posadowienia parteru, stanowiących dominantę wysokościową zespołu zabudowy zlokalizowaną w południowej części terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KDZ. Zgodnie z projektem budowlanym zagospodarowano 91,9 % powierzchni terenu w obrębie linii zabudowy w formie dwóch wieżowców o wysokości do 55 m każdy nad poziom posadowienia parteru stanowiących dominantę wysokościową;

- przekrycie budynków dachami płaskimi o kącie nachylenia do 2% tj. 1,15° (wymagane przekrycie budynków stropodachami lub dachami płaskimi o kącie nachylenia połaci do 10°);

- przeszklenie elewacji budynków 98,2% (wymagane min. 60% przeszklenie elewacji budynków).

Wojewoda wskazał ponadto, że w ramach przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 711 miejsc postojowych (679 miejsc postojowych podziemnych oraz 32 miejsca postojowe naziemne), w tym 678 miejsc dla zabudowy mieszkaniowej (min. 1.2 stanowiska na jedno mieszkanie) i 33 miejsca dla zabudowy usługowej (min. 1 stanowisko na każde 30 m powierzchni użytkowej podstawowej), co jest zgodne z wymaganiami ww. MPZP (wymagane min. 711 miejsc postojowych).

Stwierdzono również, że projektowana inwestycja jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. znak SR-II.6220.50.2019 stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia.

Wojewoda wskazał, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (str. 18 rys. nr PB-ZT-01) przedmiotowe budynki mieszkalne wielorodzinne zaprojektowane zostały zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu. Projektowane budynki mieszkalne wielorodzinne nr 1 i 2 sąsiadują od strony zachodniej, południowej i wschodniej z działkami drogowymi, budynek mieszkalny nr 1 zlokalizowany został w odległości 16,52-16,87 m od granicy niezabudowanej działki nr ewid. [...] (strona północna), natomiast budynek mieszkalny nr 2 usytuowany został w odległości 21,47 m od niezabudowanej działki nr ewid. [...] (strona północna), co spełnia wymagania zawarte w § 12 ww. rozporządzenia.

Analiza pzt wykazała, że na terenie inwestycji zaprojektowano 6 miejsc postojowych (strona północna) zlokalizowanych w odległości ok. 13 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz 13 miejsc postojowych (strona południowa) usytuowanych w odległości ok. 7,0 m od granicy działki nr ewid. [...] (pomiaru dokonano za pomocą przymiaru liniowego w oparciu o skalę rysunku), co spełnia wymagania zawarte w § 19 ww. warunków technicznych. Ponadto na działkach objętych inwestycją zaprojektowano plac zabaw dla dzieci oraz miejsce rekreacji dla osób niepełnosprawnych usytuowane w odległości 10,50 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 1 oraz w odległości 10 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 2, co jest zgodne z wymogami zawartymi w § 40 warunków technicznych.

Przedłożone przez inwestora dokumenty odpowiadają obowiązującym w tym zakresie przepisom, projekt budowlany jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane.

Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ww. ustawy, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda jako niezasadne ocenił zarzuty odwołań dotyczące zacieniania i przesłaniania sąsiednich nieruchomości przez projektowane budynki. Z projektu zagospodarowania terenu (str. 18 rys. nr PB-ZT-01) wynika, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny nr 1 zlokalizowany najbliżej działki nr ewid. [...] stanowiącej własność D.K. zaprojektowany został w odległości ok. 37 m (pomiaru dokonano za pomocą przymiaru liniowego w oparciu o skalę rysunku) od granicy tej nieruchomości. Wojewoda zaznaczył, że mając na względzie wskazaną w projekcie (str. 19 rys. nr PB-ZT-02 Analiza naturalnego oświetlenia projektowanych pomieszczeń oraz działek budowlanych) wysokość przesłaniania ww. budynku wynoszącą od 20,2 m do 35 m stwierdzić należy, że strefa przesłaniania projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 1 nie wejdzie w obszar działki nr ewid. [...].

Podobnie sytuacja ma się odnośnie projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 2 zlokalizowanego najbliżej działek nr ewid. [...] i [...], których wieczystym użytkownikiem jest R. Sp. z o.o. Przedmiotowy budynek zaprojektowany został w odległości 23,20 m (część budynku o wysokości VI kondygnacji), ok. 26 m (część budynku o wysokości VII kondygnacji) oraz ok. 42 m (część budynku o wysokości XVIII kondygnacji) od granicy działek nr ewid. [...] i [...]. Mając na względzie wskazaną w projekcie (str. 19 rys. nr PB-ZT-02 Analiza naturalnego oświetlenia projektowanych pomieszczeń oraz działek budowlanych) wysokość przesłaniania ww. budynku wynoszącą 20,2 m (dla części budynku o wysokości VI kondygnacji), 23,20 m (dla części budynku o wysokości VII kondygnacji) oraz 35 m (dla części budynku o wysokości XVIII kondygnacji) Wojewoda stwierdził, że strefa przesłaniania projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 2 nie wejdzie w obszar działek nr ewid. [...] i [...].

Nadto z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów § 60 rozporządzenia dot. nasłonecznienia pomieszczeń (spełniony jest warunek min. 3 godz. nasłonecznienia) w odniesieniu do sąsiednich nieruchomości.

Wojewoda uznał, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami MPZP Nr [...] przy [...] i ul. [...] w R., a zarzut dot. "faworyzowania" jednego z właścicieli nieruchomości, w związku z realizacją przez niego projektowanej inwestycji nie znajduje odniesienia w obowiązujących przepisach prawa w tym zwłaszcza w ustaleniach ww. planu. Nie można uzależniać pozwolenia na budowę od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Także pozostałym dysponentom terenu oznaczonego symbolem U,UC/MW/Up przyznane zostało w MPZP prawo wykorzystania dominanty wysokościowej, ale z uprawnienia tego nie skorzystano w stosownym czasie.

Odnosząc się do zarzutu błędnego wyliczenia intensywności zabudowy, organ wskazał na jego niezasadność. Jak wynika z ustaleń MPZP przez wskaźnik intensywności zabudowy należy rozumieć stosunek sumy powierzchni wszystkich kondygnacji mierzonej po obrysie budynku do powierzchni terenu, na którym budynek jest usytuowany (brak jest zastrzeżenia, że chodzi o teren w obrębie linii zabudowy jak to ma miejsce w § 8 ust. 3 pkt 5 MPZP). Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia terenu, na którym zaprojektowane zostały przedmiotowe budynki mieszkalne wielorodzinne wynosi 13 345 m2, natomiast powierzchnia wszystkich kondygnacji ww. budynków (podziemna i nadziemna) wynosi 71 615,34 m2, co daje wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący 5,37 (wymagany wskaźnik wynosi od 3 do 6). Dodatkowo przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy uwzględniono powierzchnię terenu zlokalizowaną tylko w obszarze oznaczonym w planie symbolem U,UC/MW/Up, a nie jak błędnie twierdzi Skarżąca Spółka powierzchnię terenu położoną w dwóch odrębnych jednostkach planistycznych tj. kdz oraz u,uc/mw/up.

Odnośnie zarzutu dotyczącego miejsc parkingowych organ wyjaśnił, że w § 8 ust. 3 pkt 9 MPZP mowa jest o wymaganej ilości miejsc postojowych. Organ zauważył, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, brak jest rozstrzygnięć, które kwestionowałyby co do zasady legalność urządzania miejsc postojowych w formie platform.

W kwestii zarzutu dot. błędnie liczonej powierzchni przeszklenia na elewacji budynków Wojewoda zauważył, że jak wynika z opisu do projektu zagospodarowania terenu (tom I str. 15 tabela) powierzchnia przeszkleń wszystkich elewacji budynków (okna, fasady szklane, przeszklenia logii, przeszklenia balustrad, płyty szklane) wynosi 98,2% co spełnia wymaganie zawarte w § 8 ust. 3 pkt 3 mpzp (wymagane minimalne przeszklenie 60% sumy powierzchni wszystkich elewacji).

Odnośnie zjazdu Wojewoda wyjaśnił, że jak wynika z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu (tom I str. 10 układ komunikacyjny - dojścia i dojazdy) dojazd do terenu inwestycji odbywa się wyłącznie z istniejącej drogi wewnętrznej (dz. nr [...]) poprzez dwa projektowane zjazdy oznaczone symbolem ZP-A i ZP-B, co jest zgodne z § 8 ust. 5 – Zasady obsługi komunikacyjnej terenu – MPZP.

Na powyższą decyzję skargę do WSA w Rzeszowie złożyła R. Sp. z o.o. w Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego postępowania, tj.:

1. art. 34 ust. 1, 2 i 4, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 P.b., poprzez zatwierdzenie projektu sprzecznego z zapisami MPZP oraz przepisami ustawy prawo budowlane i innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa,

2. art. 4 P.b. poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w stosunku do projektu, który został sporządzony z naruszeniem prawa oraz uniemożliwia skarżącemu korzystanie z przysługujących mu praw do nieruchomości,

3. art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez nie uwzględnienie przy wydawaniu decyzji interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji,

4. § 13 ust. 1 rozporządzenia poprzez pominięcie reguł przesłaniania oświetlenia budynków w przypadku wybudowania na działce sąsiedniej budynków o podobnej wysokości jak na działkach Wnioskodawcy i w związku z tym naruszenie reguły wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b..

Strona skarżąca zarzuciła nadto naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z przepisami prawa zarówno materialnego jak i procesowego;

2. art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób który nie budzi zaufania obywateli do organów Państwa, w szczególności z pominięciem przepisów postępowania oraz wydanie decyzji która jest sprzeczna z przepisami prawa materialnego;

3. art. 11 k.p.a. albowiem z zaskarżonej decyzji nie wynika de facto jakimi przesłankami kierował się organ wydając taką a nie inną decyzję.

4. art. 86 i 89 k.p.a. - poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie. W szczególności należy mieć na uwadze, że organy mogły dokonać przesłuchania strony co pozwoliłoby na precyzyjne określenie jej żądania i podstawy prawnej. Do tego samego skutku doprowadziłoby przeprowadzenie rozprawy administracyjnej.

5. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie albowiem uzasadnienie decyzji należy uznać za co najmniej niewystarczające, nie wskazano bowiem ani stron postępowania, ani też przesłanek wydania zaskarżonej decyzji, w tym określenia jej wpływu na nieruchomości sąsiednie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podtrzymała w całości zarzuty podniesione w odwołaniu. Podkreśliła, że Wojewoda w sposób szkodliwy działa na jej prawa uniemożliwiając realizację inwestycji na jej nieruchomości, a co najmniej istotnie ją utrudniając, że jakakolwiek inwestycja staje się ekonomicznie nieopłacalna. Podtrzymała zarzuty dotyczące sprzeczności projektu budowlanego z zapisami MPZP oraz przepisami powszechnie obowiązującymi.

W niniejszej sprawie zgodnie z MPZP dopuszczalne jest wybudowanie 2 wieżowców z funkcją mieszkaniową wielorodzinną, hotelową i biurową, każdy do wysokości 90 metrów. Projekt budowlany wykorzystuje w pełni ten limit, uniemożliwiając realizację takiej inwestycji (chociażby w zakresie jednego wieżowca) na nieruchomościach sąsiednich. Powyższe w ocenie skarżącego uniemożliwia mu zagospodarowanie należącej do niego nieruchomości, zgodnie z MPZP i faworyzuje jednego z właścicieli nieruchomości (posiadającego około ¼ jednostki planistycznej). W ocenie skarżącej akceptacja takiego rozwiązania jest sprzeczna z prawem.

Organ administracji wydający decyzję o pozwoleniu na budowę ma obowiązek badać zakres oddziaływania inwestycji na działkę sąsiednią, również przewidując możliwość zabudowy działki w przyszłości, przy uwzględnieniu wszelkich wymogów prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja została wydana bez uwzględnienia tych okoliczności. Inwestycja na działkach Wnioskodawcy ma znaczący wpływ na kwestie zacienienia jego nieruchomości i w znaczącym stopniu ogranicza go w zagospodarowaniu gruntu, a to z uwagi na fakt, że będzie mogła stanowić o konieczności znacznego odsunięcia się planowanego budynku lub budynków od granicy z nieruchomościami, na których zlokalizowana jest inwestycja, a zatem w sposób znaczny ograniczy prawo własności skarżącego do jego nieruchomości. Już z samej analizy przesłaniania znajdującej się w projekcie budowlanym wynika, że konieczne będzie wzniesienie znacznie niższego budynku niż na inwestycji wnioskodawcy.

Utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji spowoduje znaczne różnice w dysponowaniu własnością właściciela nieruchomości, na których zlokalizowana jest inwestycja i gruntu sąsiedniego, jakim jest działka skarżącego. Przede wszystkim zostanie ograniczone prawo własności do tej drugiej działki. Dojdzie do znacznej ingerencji w prawo własności skarżącego poprzez jego nadużycie przez właściciela działek, na których położona jest inwestycja. Twierdzenie organu, że inwestor był pierwszy, więc to jemu służy prawo dowolnej zabudowy działki jest sprzeczne z prawem.

Strona skarżąca zarzuciła nieprawidłowe ustalenie i brak uwzględnienia kwestii oddziaływania, zacieniania oraz przesłaniania nieruchomości sąsiedniej. Podtrzymała argumentację dotyczącą błędnego wyliczenia intensywności zabudowy. Wskazała, że doszło do skonsumowania w ok. 92% powierzchni na dominantę. Brak jest wystarczającej ilości miejsc postojowych. W sprzeczności z prawem doszło do uzgodnienia trzeciego zjazdu z ul. [...]. Trzeci zjazd z drogi publicznej zgodnie z zapisami MPZP jest niedopuszczalny. Doszło do zastosowania nieprawidłowego sposobu liczenia szkła na elewacji.

Skarżąca Spółka stwierdziła, że projekt jest niezgodny z przepisami prawa i MPZP. W sposób sprzeczny z prawem oddziałuje na jej sytuację, co powinno skutkować uchyleniem decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2023 r., sygn. II SA/Rz 1342/22 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na decyzje administracyjne. Sąd rozpoznający skargę na decyzję dokonuje jej oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny bada czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto bada czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji.

Dokonując kontroli w zaskarżonych granicach Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, to zaś skutkowało oddaleniem skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2022 r. wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego. Materialnoprawne podstawy zaskarżonej do Sądu decyzji wyraża art. 35 P.b. Organy obu instancji w oparciu o tę regulację, w szczególności po dokładnym zbadaniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, udzieliły H. Sp. z o.o. w R. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budynki mieszkalne wielorodzinne z garażem podziemnym, przyłączem kanalizacji deszczowej, przebudową sieci kanalizacji deszczowej, zbiornikiem retencyjnym, przyłączem kanalizacji sanitarnej, przebudową sieci kanalizacji sanitarnej, przyłączem wodociągowym, przebudową sieci wodociągowej, hydrantami, przyłączem elektroenergetycznym kablowym, budową stacji transformatorowej, siecią elektroenergetyczną, oświetleniem terenu, kanalizacją teletechniczną, przyłączem ciepłowniczym oraz zagospodarowaniem terenu polegającym na urządzeniu terenów zabudowy, terenów utwardzonych, terenów biologicznie czynnych, placu zabaw, miejsca rekreacji, miejsc składowania odpadów, chodników, dróg, ciągów pieszo-jezdnych, zjazdów i dojazdów, miejsc postojowych, skarp, schodów terenowych, elementów małej architektury" przy ul. [...] w R. na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. ewid. [...].

Działania podjęte w oparciu o tę regulację materialnoprawną nie wzbudziły zastrzeżeń Sądu, dokonane zaś ustalenia faktyczne są prawidłowe i pozwalają na ich subsumpcję do właściwie zinterpretowanych przepisów P.b.

Przechodząc do merytorycznej oceny kwestionowanej skargą decyzji, wskazać należy, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę oraz o zatwierdzenie projektu budowalnego wpłynął do organu w dniu 28 maja 2020 r. i dlatego stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) zastosowano przepisy P.b. w brzemieniu sprzed 19 września 2020 r.

Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę wydaje się temu, kto złoży w tym przedmiocie stosowny wniosek oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b.

Jeżeli inwestor spełnia wymagania określone przepisami P.b. organ nie może odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – art. 35 ust. 4 P.b.

W świetle powołanych wyżej przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ obowiązany jest ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań.

Na gruncie niniejszej sprawy organy dokonały weryfikacji wniosku inwestora oraz załączonych do niego dokumentów, a uzupełnionych w toku prowadzonego postępowania i stwierdziły, że wszystkie wymagane prawem warunki zostały spełnione. Sąd się z tą oceną zgadza.

Jak wyżej wskazano przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Należy zauważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego należy do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 87 ust. 2 zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości fakt, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są źródłem prawa na obszarze, którego dotyczą i determinują możliwość realizacji inwestycji na terenie planem tym objętym. Jak wcześniej wskazano, pierwszym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest badanie zgodności złożonego projektu z ustaleniami planu miejscowego. A zatem, gdy dla terenu objętego wnioskiem inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany poddać dokładnej analizie zapisy obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego. Postanowienia planów miejscowych mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzać ograniczenia prawa do zabudowy, stanowiącego istotny element prawa własności chronionej także normami konstytucyjnymi (art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP). Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. jednoznacznie wynika, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z obowiązującym planem miejscowym, albo decyzją o warunkach zabudowy, które to akty określają przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem, wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 października 2017 r., sygn. akt II SA/Go 814/17 ten i pozostałe przywołane orzeczenia dostępne w bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sąd podziela stanowisko Wojewody, że załączona do wniosku dokumentacja, następnie uzupełniona i poprawiona przez inwestora na wezwania organu w zakresie wskazanych nieprawidłowości, jest zgodna z ustaleniami zawartymi w obowiązującym na terenie objętym inwestycją Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego (dalej: "MPZP") nr [...] przy [...] i ul. [...] w R. w części oznaczonej konturem od I do VII - uchwalonym przez Radę Miasta [...] uchwałą z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] (Dz. Urz. Wojew. [...]. z [...].10.2008 r. Nr [...], poz. [...]). Przedłożony zaś projekt spełnia wymagane przepisami prawa wymogi. Zauważyć należy, że ocena kompletności projektu budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w świetle których zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności. Zawiera wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W rozpoznawanej sprawie zasadnicza kwestia sporna dotyczy zgodności przedmiotowej inwestycji z wyżej wskazanym miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego.

Dokonując analizy projektu budowlanego sporządzonego dla zamierzonej inwestycji Wojewoda wskazał, z czym tut. Sąd się w pełni zgadza, że jest on zgodny z zapisami § 8 MPZP zawierającego ustalenia dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U,UC/MW/Up.

Przede wszystkim wskazał, że inwestycja spełnia przewidziane w § 8 ust. 2 MPZP zasady zagospodarowania terenu. Zachowana została nieprzekraczalna linia zabudowy (zgodnie z rysunkiem planu). Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 5,37 (zgodnie z wymogami MPZP wskaźnik ten winien wynieść od 3 do 6). Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 25,41% (wymagana MPZP powierzchnia nie mniejsza niż 10 % powierzchni terenu).

Projektowana inwestycja realizuje także przewidziane w ust. 3 § 8 MPZP zasady zabudowy i kształtowania formy architektonicznej. Jak wyjaśnił Wojewoda wysokość zabudowy wynosi: dla budynku oznaczonego nr 1 od 19,47 m do 54,99 m, dla budynku nr 2 od 19,47 m do 54,99 m, liczba kondygnacji naziemnych ww. budynków wynosi od VI do XVIII. W pkt 4 ust. 3 § 8 MPZP przewidziano, że wymagana wysokość zabudowy nie mniejsza niż 3 kondygnacje naziemne, o wysokości nie mniejszej niż 18 m i nie większej niż 25 m nad poziom posadowienia parteru, z zastrzeżeniem pkt 5 i 6. Ponadto pkt 5 ust. 3 § 8 MPZP dopuszcza zagospodarowanie do 10% powierzchni terenu w obrębie linii zabudowy w formie dwóch wieżowców z funkcją mieszkaniową wielorodzinną, hotelową, biurową, każdy o wysokości do 90 m nad poziom posadowienia parteru, stanowiących dominantę wysokościową zespołu zabudowy zlokalizowaną w południowej części terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KDZ. Jak wyjaśnił Wojewoda zgodnie z projektem budowlanym zagospodarowano 91,9% powierzchni terenu w obrębie linii zabudowy w formie dwóch wieżowców o wysokości do 55 m każdy nad poziom posadowienia parteru stanowiących dominantę wysokościową.

Nadto spełniony został przewidziany w pkt 3 ust. 3 § 8 MPZP nakaz przeszklenia nie mniej niż 60% sumy powierzchni wszystkich elewacji. Jak wskazał organ w projekcie przewidziano przeszklenie elewacji budynków na poziomie 98,2%. Spełniony także został wymóg z pkt 7 ust. 3 § 8 MPZP przekrycia budynków stropodachami lub dachami płaskimi o kącie nachylenia połaci do 10° - w projekcie przewidziano przekrycie budynków dachami płaskimi o kącie nachylenia do 2% tj. 1,15°.

Słusznie także uznał Wojewoda, że przyjęte w projekcie rozwiązania w zakresie miejsc parkingowych są prawidłowe i zgodne z ustaleniami planu miejscowego. W § 8 ust. 3 pkt 9 MPZP przewidziano miejsca postojowe: a) dla zabudowy mieszkaniowej nie mniej niż 1.2 stanowiska na jedno mieszkanie, b) dla zabudowy usługowej – nie mniej niż 1 stanowisko na każde 30m2 powierzchni użytkowej podstawowej. W przedłożonym projekcie zaprojektowano 565 lokali mieszkalnych, zatem wymaganych jest 678 miejsc dla zabudowy mieszkaniowej. Natomiast dla zabudowy usługowej wymagane jest 33 miejsca. Łącznie 711 miejsc postojowych. Zgodnie z projektem przewidziano miejsca postojowe podziemne (238 platform samochodowych podwójnych, tj. 476 miejsc + 203 miejsca postojowe – łącznie 679) oraz miejsca postojowe naziemne (32 miejsca postojowe, w tym 1 dla niepełnosprawnych). Łącznie zaprojektowano 711 miejsc postojowych dla inwestycji.

W piśmie z dnia 12 lipca 2022 r. (będącym odpowiedzią na wezwanie Wojewody do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym) Inwestor wyjaśnił, że bilans wymaganych 711 miejsc postojowych został zachowany. Jedno z 33 wymaganych miejsc dla powierzchni usługowej znajduje się w garażu podziemnym.

Wojewoda wskazał także, że projektowana inwestycja jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 stycznia 2020 r. znak SR-II.6220.50.2019 (wraz z postanowieniami o jej sprostowaniu) stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia.

Powyższe ustalenia Sąd w pełni podziela i w tym zakresie nie można czynić organowi zarzutu dokonania wadliwej czy niepełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Sąd nie stwierdził także zarzucanego przez skarżącą Spółkę naruszenia art. 34 ust. 1, 2 i 4, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia. Główne zarzuty strony skarżącej koncentrują się na błędnym uznaniu przez orzekające organy, że projekt zgodny jest z zapisami MPZP i innymi przepisami prawa, zatwierdzeniu projektu budowlanego, który uniemożliwia korzystanie z przysługujących jej praw do nieruchomości, uniemożliwia realizację na jej działce inwestycji (jak wskazała - będzie nieopłacalna ekonomicznie). Strona skarżąca podniosła także zarzut naruszenia interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oraz brak uwzględnienia kwestii zacieniania oraz przesłaniania nieruchomości sąsiedniej.

Odnosząc się do podnoszonego zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Sąd ocenił go jako niezasadny. Stosownie do treści tego przepisu obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Z treści ww. przepisu wynika zatem, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz uzasadnione normatywnie interesy osób trzecich. Jak podnosi się w orzecznictwie, pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób, można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy, bowiem ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie ma charakteru absolutnego. Należy mieć również na uwadze i to, że interes osób trzecich chroniony powyższym przepisem nie może naruszać prawa inwestora do zabudowy swojej nieruchomości, wynikającego z art. 4 P.b. (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2803/19; z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1332/19; z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3831/18, z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. II OSK 73/20).

Strona skarżąca podnosi zarzut braku możliwości zrealizowania w przyszłości inwestycji na swoich nieruchomościach z uwagi na ich zacienianie i przesłanianie przez planowaną inwestycję. Wskazała na konieczność "odsunięcia" projektowanej inwestycji od granic działek inwestycyjnych tak, aby sama w przyszłości mogła zrealizować inwestycję na swoich działkach. Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd zauważa, że powoływany przez stronę skarżąca § 13 rozporządzenia może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do pomieszczeń mieszkalnych zlokalizowanych w istniejących obiektach na działkach sąsiednich. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku". Zasadne jest twierdzenie, że wobec niezabudowania nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki zainwestowania nie jest możliwe zastosowanie ochrony jaką stwarza § 13 rozporządzenia w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Regulację tę stosować można wówczas, gdy jedna z nieruchomości sąsiadujących jest już zabudowana. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 P.b., czyli w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której nie inwestorzy, a osoby trzecie – właściciele nieruchomości innych, planujący dopiero w przyszłości realizowanie inwestycji, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami, a wynika to wprost z art. 35 ust. 4 P.b. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Wr 129/13).

Brak możliwości zastosowania w sprawie wskazanego § 13 rozporządzenia nie ma jednak wpływu na możliwość dokonania przez organ architektoniczno-budowlany oceny wpływu planowanej inwestycji na teren sąsiedniej nieruchomości pod kątem możliwego jej zagospodarowania z punktu widzenia treści art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w ramach "uzasadnionych interesów osób trzecich" (por. wyrok NSA z 30 maja 2014 r. II OSK 3105/12., wyrok z 20 października 2022 r., sygn. II OSK 841/21). Jak wyżej zauważono ochrona prawa własności wynikająca m.in. z art. 21 i 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, tak jak i inne prawa i wolności jednostki, nie jest prawem absolutnym. W związku z tym może podlegać ograniczeniom, jednak z zachowaniem warunków przewidzianych w art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Zarazem jednak ograniczenia te mogą być wprowadzane "tylko w drodze ustawy", lub jak powyżej zauważono postanowieniami miejscowych planów. W pewnego typu sytuacjach istnieć może konflikt interesów prawnych osób dysponujących prawem własności, którego efektem muszą być odstępstwa od zasady nieograniczonego korzystania z tych praw. Ustawodawca zobowiązany jest do wyważenia tychże interesów w taki sposób, aby dysponujący prawem własności właściciele sąsiednich nieruchomości mogli ze swoich praw optymalnie korzystać. Optymalne korzystanie z praw o jednakowym charakterze, przy konflikcie interesów prawnych właścicieli, wiąże się z reguły z wprowadzaniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości albo obu (zob. wyrok TK z 11 maja 1999 r., sygn. akt P 9/98). "Uwzględnienie uzasadnionego interesu osoby trzeciej" może polegać m. in. na przewidzeniu odstępstw od planowanych charakterystycznych parametrów zabudowy (np. poprzez obniżenie tych parametrów względem maksymalnych, jakie dałyby się zrealizować w zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa). Na skutek uwzględnienia tych interesów powinno dojść do "kompromisu inwestycyjnego" polegającego na swego rodzaju zrównoważeniu ograniczeń w maksymalnej możliwości zainwestowania na działkach sąsiednich (wyrok NSA z 24 sierpnia 2022 r. II OSK 2803/19). Pogląd ten potwierdza jedynie potrzebę dokładnego ważenia w procesie inwestycyjnym, tak jak w tej sprawie, sprzecznych interesów stron.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Wojewoda dokonując analizy przedłożonego projektu budowlanego wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu (str. 18 rys. nr PB-ZT-01) wynika, że budynek mieszkalny wielorodzinny nr 1 zlokalizowany najbliżej działki nr ewid. [...] stanowiącej własność D.K. zaprojektowany został w odległości ok. 37 m (pomiaru dokonano za pomocą przymiaru liniowego w oparciu o skalę rysunku) od granicy tej nieruchomości. Wojewoda zaznaczył, że mając na względzie wskazaną w projekcie (str. 19 rys. nr PB-ZT-02 Analiza naturalnego oświetlenia projektowanych pomieszczeń oraz działek budowlanych) wysokość przesłaniania ww. budynku wynoszącą od 20,2 m do 35 m, strefa przesłaniania projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 1 nie wejdzie w obszar działki nr ewid. [...]. Natomiast projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny nr 2, zlokalizowany najbliżej działek nr ewid. [...] i [...], których wieczystym użytkownikiem jest R. Sp. z o.o., zaprojektowany został w odległości 23,20 m (część budynku o wysokości VI kondygnacji), ok. 26 m (część budynku o wysokości VII kondygnacji) oraz ok. 42 m (część budynku o wysokości XVIII kondygnacji) od granicy działek nr ewid. [...] i [...]. Z uwagi na wskazaną w projekcie (str. 19 rys. nr PB-ZT-02 Analiza naturalnego oświetlenia projektowanych pomieszczeń oraz działek budowlanych) wysokość przesłaniania ww. budynku wynoszącą 20,2 m (dla części budynku o wysokości VI kondygnacji), 23,20 m (dla części budynku o wysokości VII kondygnacji) oraz 35 m (dla części budynku o wysokości XVIII kondygnacji), strefa przesłaniania projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 2 nie wejdzie w obszar działek nr ewid. [...] i [...]. Wojewoda wskazał także, że z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów § 60 rozporządzenia dot. nasłonecznienia pomieszczeń (spełniony jest warunek min. 3 godz. nasłonecznienia) w odniesieniu do sąsiednich nieruchomości.

Jak przyjmuje się w doktrynie wykazanie zgodności inwestycji w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń powinno być dokonane przez przedłożenie analizy uwzględniającej m. in. kwestie nasłonecznienia (§ 60 rozporządzenia). Projekt zagospodarowania terenu inwestycji ma zawierać dane pozwalające stwierdzić spełnienie tego wymogu, bez konieczności sporządzania dodatkowej dokumentacji przez pracowników organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ natomiast jest obowiązany ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), ze szczególnym uwzględnieniem m. in. przepisów dotyczących przesłaniania i zacieniania. Analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych powinna być zatem sporządzona przez projektanta i stanowić element opisu projektu zagospodarowania terenu. Do obowiązków projektanta budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 P.b., należy bowiem nie tylko opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ale również wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań.

W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zawiera kompletne opracowania dotyczące usytuowania projektowanego budynku, w tym obrazujące zachowanie wymogów naturalnego oświetlenia projektowanych pomieszczeń oraz analizę nasłonecznienia/zacieniania. Słuszne jest stanowisko organu, że powyższa dokumentacja wykazuje spełnienie przy projektowaniu planowanego budynku warunków określonych w § 60 rozporządzenia. Została ona sporządzona przez uprawnione osoby, zawiera też oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Co prawda okoliczność, że obowiązek sporządzenia analizy nasłonecznienia leży w gestii osoby uprawnionej, nie oznacza, że organ prowadzący postępowanie jest zwolniony z obowiązku dokonania wszechstronnej i obiektywnej oceny takiego dowodu. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie słuszne jest stanowisko Wojewody, że nie było podstaw do kwestionowania poprawności przedstawionej dokumentacji.

To właśnie na inwestorze spoczywa obowiązek przedstawienia, w ramach projektu budowlanego, dokumentów pozwalających na ocenę spełnienia warunków określonych w § 60 ww. rozporządzenia. Organ nie może – tylko z tego powodu, że pomiędzy stronami postępowania istnieje spór – przejmować obowiązków inwestora.

Sąd nie znajduje argumentów, by kwestionować poczynione przez organy ustalenia i oceny prawne. Treść skargi, nie zawiera żadnych konkretnych faktów, w oparciu o które można by taką argumentację sformułować. Poza stwierdzeniami ogólnymi o niezgodności planowanej inwestycji z przepisami nie wskazuje się, na czym polegałaby wadliwość poczynionych przez organu ustaleń i ich prawnych konsekwencji. Według projektantów posiadających fachową wiedzę, warunek dotyczący przesłaniania i nasłonecznienia został spełniony. Podważenie tego stanowiska wymagałoby przedstawienia rzeczowych argumentów, czego skarżąca nie uczyniła, poprzestając tylko na ogólnej negacji projektu budowlanego i polemice ze stanowiskiem organów. Natomiast w kwestii podnoszonego przez skarżącą Spółkę argumentu o przedłożonym do odwołania rysunku obrazującym, że "lokalizacja inwestycji 4m od granicy działki uniemożliwia wykorzystanie działki w sposób korzystny ekonomicznie przez skarżącego, a wręcz uniemożliwia jej wykorzystanie" oraz brak zastosowania się przez inwestora do zasady "sprawiedliwego odsunięcia się od swoich granic i nie ingerowania w prawo własności nieruchomości" Sąd zauważa, że nie jest wiadomym przez kogo i kiedy dokument ten został sporządzony. Brak na nim jakichkolwiek adnotacji wskazujących czy osoba go sporządzająca posiadała fachową wiedzę w tym zakresie, czy była uprawniona do sporządzenia takiej analizy.

Skarżąca Spółka wskazała także, że zgodnie z MPZP dopuszczalne jest wybudowanie 2 wieżowców z funkcją mieszkaniową wielorodzinną, hotelową i biurową, każdy do wysokości 90m. Projekt budowlany wykorzystuje w pełni ten limit i uniemożliwia realizację takiej inwestycji (chociażby w zakresie jednego wieżowca) na nieruchomościach sąsiednich. W jej ocenie powyższe czyni niemożliwym zagospodarowanie należącej do niej nieruchomości, zgodnie z MPZP i faworyzuje jednego z właścicieli nieruchomości posiadającego ok. ¼ jednostki planistycznej.

Wojewoda odnosząc się do ww. zarzutu wskazał, że nie znajduje on odniesienia w obowiązujących przepisach prawa, w tym w ustaleniach MPZP. Pozwolenia na budowę nie można uzależniać od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Także pozostałym dysponentom terenu oznaczonego symbolem U,UC/MW/Up przyznane zostało w MPZP prawo wykorzystania dominanty wysokościowej, ale z uprawnienia tego nie skorzystali.

Zdaniem Sądu słusznie strona Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy w sposób bardzo lakoniczny odniósł się do tej kwestii. Jednakże pomimo, że uzasadnienie decyzji nie zawiera szczegółowych wyjaśnień w tym zakresie, to jednak w ocenie Składu orzekającego, uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jak wynika z ustaleń MPZP dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U,UC/MW/Up w § 8 ust. 3 w kwestii zasad zabudowy i kształtowania formy architektonicznej w pkt 5) dopuszczono zagospodarowanie do 10% powierzchni terenu w obrębie linii zabudowy w formie dwóch wieżowców z funkcją mieszkaniową wielorodzinną, hotelową, biurową, każdy o wysokości do 90m nad poziom posadowienia parteru, stanowiących dominantę wysokościową zespołu zabudowy zlokalizowaną w południowej części terenu w sąsiedztwie terenu oznaczonego na rysunku planu KDZ. W pkt 6) dopuszczono zwiększenie wysokości, o której mowa w pkt 5, poprzez montaż urządzeń technicznych, np. masztów o wysokości do 20 m.

Z zapisów ww. planu wynika, że ustawodawca miejscowy przewidział możliwość realizacji na terenie oznaczonym symbolem U,UC/MW/Up jednej dominanty wysokościowej w postaci zespołu zabudowy, tj. dwóch wieżowców zlokalizowanej w południowej części terenu w sąsiedztwie terenu oznaczonego na rysunku planu KDZ i zagospodarowaniu do 10% powierzchni terenu w obrębie linii zabudowy.

Dokonując wykładni zapisów planu nie można tracić z pola widzenia, że zgodnie z konstytucyjną zasadą ochrony własności własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności. Niewątpliwie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego, może wprowadzać ograniczenia prawa własności. Skoro ustawodawca miejscowy dopuścił na wskazanym terenie możliwość zagospodarowania do 10% powierzchni terenu w obrębie linii zabudowy w formie dwóch wieżowców z funkcją mieszkaniową wielorodzinną, hotelową, biurową, każdy o wysokości do 90m nad poziom posadowienia parteru, a które stanowiłyby jedną dominantę wysokościową zespołu zabudowy zlokalizowaną w południowej części terenu w sąsiedztwie terenu oznaczonego na rysunku planu KDZ, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę projektowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami obowiązującego MPZP.

Sąd zauważa, że zapisy MPZP nie zawierają definicji "dominanty wysokościowej". Z zapisów planu miejscowego i załącznika graficznego do planu nie wynika dokładna lokalizacja jednej dominanty (wskazano jedynie jej rejon) oraz wskazano, że ma ona mieć postać zespołu zabudowy, tj. dwóch wieżowców z funkcją mieszkaniową wielorodzinną, hotelową, biurową, każdy o wysokości do 90m nad poziom posadowienia parteru, z dopuszczeniem zagospodarowania do 10% powierzchni terenu w obrębie linii zabudowy. Zatem lokalizacja, powierzchnia zabudowy dominanty powinny być w trakcie projektowania ustalone każdorazowo przy uwzględnieniu postanowień właściwych przepisów prawa (w szczególności innych postanowień planu miejscowego – w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej oraz przepisów techniczno-budowlanych), jak również uwarunkowań faktycznych, do których te przepisy się odnoszą (tj. m.in. odległość od działki, odległość od obiektów istniejących, itd.). występujących w dacie projektowania i składania wniosku o pozwolenie na budowę.

Jako niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącej Spółki w zakresie "faworyzowania", uprzywilejowania inwestora z tego tylko względu, że jako pierwszy wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 32 Konstytucji RP wynika, że inwestor korzystający z przysługującego mu prawa zabudowy, powinien mieć na względzie analogiczne uprawnienia innych podmiotów, co oznacza, że w przypadku rzeczywistego istnienia uzasadnionych interesów osób trzecich inwestor zobowiązany jest uwzględnić je na etapie projektowania, w celu zrównoważenia jego własnych zamierzeń z interesami sąsiada. Uwzględnienie uzasadnionego interesu osoby trzeciej może polegać m.in. na przewidzeniu odstępstw od planowanych charakterystycznych parametrów zabudowy (np. poprzez obniżenie tych parametrów względem maksymalnych, jakie dałyby się zrealizować w zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa). Na skutek uwzględnienia tych interesów powinno dojść do "kompromisu inwestycyjnego" polegającego na swego rodzaju zrównoważeniu ograniczeń w maksymalnej możliwości zainwestowania na działkach sąsiednich. Możliwość realizacji dominanty wysokościowej w maksymalnych parametrach nie może prowadzić do zakazu zabudowy na sąsiednich działkach. Należy mieć na uwadze, że zarówno działki strony skarżącej jak i działki inwestora są działkami budowlanymi, na których nie ma zakazu zabudowy. W tym przypadku należy ocenić czy poprzez możliwość realizacji dominanty wysokościowej nie dojdzie do naruszenia zasad równości i poszanowania interesów osób trzecich. W ocenie Sądu rozstrzygające w sprawie organy to uczyniły. Jak wynika z projektu budowlanego inwestycji inwestor wprowadził we własnym zakresie ograniczenia w stosunku do parametrów maksymalnych dopuszczonych w planie miejscowym. I tak wysokość zabudowy wynosi: dla budynku oznaczonego nr 1 od 19,47 m do 54,99 m, dla budynku nr 2 od 19,47 m do 54,99 m. Zatem zaprojektowano jedną dominantę wysokościową w formie dwóch wieżowców o wysokości do 55 m każdy nad poziom posadowienia parteru, przy dopuszczonej planem maksymalnej wysokości do 90 m nad poziom posadowienia parteru (§ 8 ust. 3 pkt 5 MPZP). Zagospodarowanie powierzchni terenu w obrębie linii zabudowy – 9,19%, przy dopuszczonej planem 10%. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 5,37 przy dopuszczonej planem maksymalnej intensywności zabudowy na poziomie 6 (§ 8 ust. 2 pkt 2 planu). Przyjęcie przez inwestora niższych parametrów niż dopuszczalne w świetle planu miejscowego wpływa w oczywisty sposób na możliwości zainwestowania na działkach sąsiednich. Wykazano także spełnienie wymogów § 60 rozporządzenia. W przedłożonym projekcie budowlanym w części dotyczącej zagospodarowania terenu dotyczącej obszaru oddziaływania wskazano, że budynki zlokalizowano od granicy działek budowlanych z zachowaniem odpowiednich odległości uwarunkowanych przepisami dotyczącymi m. in. zacieniania i nasłonecznienia – bez spowodowania ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, terenów sąsiednich. Po zrealizowaniu planowanej inwestycji, także na sąsiednich działkach będzie możliwa realizacja inwestycji, jaka w przyszłości może być planowana przez stronę skarżącą, zgodnie z MPZP.

Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie zapewniono poszanowanie uzasadnionych interesów prawnych osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Możliwość realizacji dominanty wysokościowej przez inwestora nie ograniczy przysługującej wolności zabudowy na sąsiednich nieruchomościach zgodnie z postanowieniami MPZP. Wbrew twierdzeniom strony Skarżącej nie spowoduje braku możliwości realizacji inwestycji na terenach sąsiednich objętych planem. Raz jeszcze trzeba podkreślić, że MPZP dopuszcza możliwość realizacji tylko i wyłącznie jednej dominanty wysokościowej w formie dwóch wieżowców.

Nie można zatem zarzucić organom architektoniczno-budowlanym naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. bowiem przedmiotowa inwestycja stanowi jedną dominantę wysokościową w formie dwóch wieżowców, zlokalizowaną w południowej części terenu w sąsiedztwie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KDZ i jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie ma również wątpliwości, że planowana inwestycja przewidziana jest w lokalizacji, która nie narusza postanowień § 12 rozporządzenia z 2002 r. Z projektu zagospodarowania terenu (str. 18 rys. nr PB-ZT-01) wynika, że projektowane budynki mieszkalne wielorodzinne nr 1 i 2 sąsiadują od strony zachodniej, południowej i wschodniej z działkami drogowymi, budynek mieszkalny nr 1 zlokalizowany został w odległości 16,52-16,87 m od granicy niezabudowanej działki nr ewid. [...] (strona północna), natomiast budynek mieszkalny nr 2 usytuowany został w odległości 21,47 m od niezabudowanej działki nr ewid. [...] (strona północna). Nadto na terenie inwestycji zaprojektowano 6 miejsc postojowych (strona północna) zlokalizowanych w odległości ok. 13 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz 13 miejsc postojowych (strona południowa) usytuowanych w odległości ok. 7,0 m od granicy działki nr ewid. [...] (organ wyjaśnił, że pomiaru dokonał za pomocą przymiaru liniowego w oparciu o skalę rysunku), co spełnia wymagania zawarte w § 19 ww. warunków technicznych. Na działkach objętych inwestycją zaprojektowano plac zabaw dla dzieci oraz miejsce rekreacji dla osób niepełnosprawnych usytuowane w odległości 10,50 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 1 oraz w odległości 10 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 2, co jest zgodne z wymogami zawartymi w § 40 rozporządzenia.

W złożonej skardze strona podniosła ponadto zarzut błędnego wyliczenia intensywności zabudowy. Odnosząc się do tego zarzutu, w ocenie Sądu słusznie Wojewoda wskazał na jego niezasadność. W § 5 pkt 4 MPZP wskazano, że ilekroć w uchwale jest mowa o wskaźniku intensywności zabudowy należy przez to rozumieć stosunek sumy powierzchni wszystkich kondygnacji mierzonej po obrysie budynku do powierzchni terenu, na którym budynek jest usytuowany. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia terenu, na którym zaprojektowane zostały przedmiotowe budynki mieszkalne wielorodzinne wynosi 13 345 m2, natomiast powierzchnia wszystkich kondygnacji ww. budynków (podziemna i nadziemna) wynosi 71 615,34 m2. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi zatem 5,37 (przy wymaganym wskaźniku od 3 do 6). Jak wyjaśniono, z czym Sąd się zgadza, przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy uwzględniono powierzchnię terenu zlokalizowaną tylko w obszarze oznaczonym w planie symbolem U,UC/MW/Up, a nie powierzchnię terenu położoną w dwóch odrębnych jednostkach planistycznych tj. KDZ oraz U,UC/MW/Up.

W kwestii wskazywanego przez stronę skarżącą niedopuszczalnego uzgodnienia trzeciego zjazdu z drogi publicznej, prawidłowo zdaniem Składu orzekającego Wojewoda wyjaśnił, że z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu (tom I str. 10 układ komunikacyjny - dojścia i dojazdy) wynika, że dojazd do terenu inwestycji odbywa się wyłącznie z istniejącej drogi wewnętrznej (dz. nr [...]) poprzez dwa projektowane zjazdy oznaczone symbolem ZP-A i ZP-B. Na zjeździe oznaczonym symbolem ZP-C zaprojektowano słupki drogowe (lokalizacja na działce nr [...]), których montaż ma na celu wyeliminowanie alternatywnego skomunikowania planowanej inwestycji. Ustanowiono komunikację wyłącznie od strony istniejącej drogi wewnętrznej (dz. nr [...]) projektowanymi połączeniami komunikacyjnymi "ZP-A" i "ZP-B", co jak słusznie zauważył Wojewoda jest zgodne z § 8 ust. 5 MPZP.

Zdaniem Sądu prawidłowo także Wojewoda odniósł się do zarzucanego przez skarżącą Spółkę błędnego obliczenia powierzchni przeszklenia na elewacji budynków. Zasadnie organ wskazał, że w § 8 ust. 3 pkt 3 MPZP nakazano by przeszklenie wyniosło nie mniej niż 60% sumy powierzchni wszystkich elewacji. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (TOM I str. 14 verte oraz str. 15) projektant wskazał, że łączna powierzchnia elewacji wynosi 23 567m2, natomiast łączna powierzchnia przeszkleń wszystkich elewacji budynków wynosi 23 147m2, co daje 98,2% i spełnia wymagania zawarte w MPZP. Do powierzchni przeszkleń zaliczono każdy z elementów, tj.: okna, balustrady szklane, przeszklenia fasadowe, szklane płyty elewacyjne. Strona skarżąca nie zgadza się z tymi wyliczeniami wskazując, że tę samą powierzchnię (okno-balustrada szklana) zaliczono dwukrotnie.

Zdaniem Sądu brak jest podstaw by kwestionować dokonane przez projektanta obliczenia. Jak już wyżej zauważono odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi przede wszystkim projektant, który dysponuje fachową wiedzą w tym zakresie, przez co organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do szczegółowego badania projektu, poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 P.b.

Sąd stwierdza zatem, że brak jest podstaw by zakwestionować postępowanie dowodowe prowadzone w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do każdej z kwestii podnoszonych przez Spółkę w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Jest to kolejna decyzja wydana w sprawie wniosku inwestora i przedłożona dokumentacja była wielokrotnie poddawana ocenom jak i uzupełnieniom wynikającym z wcześniej wydanych rozstrzygnięć. Nawet jeśli nie wszystkie zarzuty odwołania zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, w sposób jaki oczekuje strona skarżąca, to uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Organ stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany wraz z uzupełnieniami spełnia wymogi określone przepisami prawa i zgodny jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Sporządzony został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 6, art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 k.p.a. Nie doszło do naruszenia przepisów statuujących zasadę prawdy materialnej oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 k.p.a.), ponieważ zebrany materiał dowodowy został oceniony prawidłowo i należycie wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), rozpoznał sprawę w jej całokształcie po raz drugi; uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 8, i art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony (art. 86 k.p.a.) ani przeprowadzenia rozprawy (art. 89 k.p.a.).

Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.