Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 986/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi ,,E" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 września 2023 r. nr 2201-IEE.7192.1.5.2023.EW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Organ egzekucyjny - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku prowadził postępowanie zabezpieczające do majątku zobowiązanej - K. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w G., przy ul. [...], na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 19 września 2022 roku o numerach: 2205-SEW-2.4253.418.2022 i 2205-SEW-2.4253.419.2022. Podstawą wystawienia ww. zarządzeń zabezpieczenia była decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEW-2.4253.417.2022 z 19 września 2022 r. określająca K. Sp. z o.o. w likwidacji przybliżoną kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług z tytułu wystawionych i wprowadzonych do obrotu prawnego faktur VAT za czerwiec 2019 r. oraz za marzec 2020 r. w łącznej wysokości 314.484,00 zł.

W toku postępowania zabezpieczającego prowadzonego do majątku K. Sp. z o.o. w likwidacji, organ egzekucyjny sporządził 19 września 2022 roku zawiadomienie nr 2205-SEE2.712.59391758.2022.1.FDZR o zajęciu u skarżącej E. Sp. z siedzibą w Gdańsku wierzytelności pieniężnej należnej K. Sp. z o.o. w likwidacji z tytułu zbycia nieruchomości. W zawiadomieniu o zajęciu wskazano ww. zarządzenia zabezpieczenia o numerach: 2205-SEW-2.4253.418.2022 i 2205-SEW-2.4253.419.2022 obejmujące łącznie kwotę 314.484,00 zł. Zawiadomienie doręczono skarżącej 3 października 2022 roku.

Pismem z 5 października 2022 r. skarżąca poinformowała Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku, że K. Sp. z o.o. w likwidacji nie przysługuje żadna wierzytelność, żadne zobowiązanie ani żadna płatność, spółki są ze sobą całkowicie rozliczone, a tym samym - skarżąca nie uznaje zajętej wierzytelności zobowiązanej. Do oświadczenia skarżąca dołączyła akt notarialny z 10 czerwca 2019r. sprzedaży nieruchomości o numerze księgi wieczystej [...], protokół przekazania nieruchomości sporządzony 12 czerwca 2019 r. oraz fakturę nr [...] z 17 czerwca 2019r. dokumentującą sprzedaż Skarżącej ww. nieruchomości przez K. Sp. z o.o..

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku, opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, postanowieniem nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r. określił wysokość nieprzekazanej przez skarżącą jako dłużnika zajętej wierzytelności kwoty 314.484,00 zł. Postanowienie doręczono skarżącej 31 października 2022 r..

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie, pismem z 7 listopada 2022 r. z zachowaniem ustawowego terminu, skarżąca wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów art. 7 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie dokumentów świadczących o całkowitym rozliczeniu transakcji zakupu nieruchomości oraz art. 71a u.p.e.a., poprzez wydanie postanowienia bez uprzedniego przeprowadzenia kontroli. Ponadto, zarzucono wydanie postanowienia pomimo przedawnienia roszczenia zajętej wierzytelności z tytułu zakupu nieruchomości, które nastąpiło w dniu 31 grudnia 2021 roku oraz określenie w postanowieniu zbyt dużej kwoty, która przewyższała kwotę zabezpieczenia. Do złożonego zażalenia skarżąca dołączyła oświadczenie z 7 maja 2022 roku o całkowitym rozliczeniu stron z tytułu transakcji kupna-sprzedaży ww. nieruchomości, kopię faktury nr [...] z 17 czerwca oraz kopię umowy pożyczki z 1 czerwca 2019 roku zawartej pomiędzy M.D. a B.D. - na potwierdzenie posiadania przez E. Sp. z o.o. środków umożliwiających zapłatę należności wynikającej z ww. faktury.

Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem nr 2201-IEE.711.91.324.2022.AR z 14 grudnia 2022 roku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Na postanowienie Dyrektora Izby nie wniesiono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Pismem z 30 maja 2023 roku (sprostowanym 31 maja 2023 roku) spółka wystąpiła do organu z żądaniem stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 roku, określającego - jako dłużnikowi zajętej wierzytelności - wysokość nieprzekazanej kwoty na 314.484,00 zł. Zdaniem, strony wyżej wymienione postanowienie powinno być wycofane z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności z uwagi na zaistnienie przesłanek przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 2, 3, 4, 6 i 7 K.p.a..

Postanowieniem nr 2201-IEE.7191.1.9.2023.DW z 7 czerwca 2023 roku organ wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 roku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr 2201-IEE.7191.1.9.2023.DW z 10 lipca 2023 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 roku.

Na powyższe postanowienie pismem z 3 sierpnia 2023 r. wniesiono zażalenie, wnosząc o rozpatrzenie powołanych w zażaleniu okoliczności naruszenia przepisów prawa oraz zmianę ww. postanowienia z 10 lipca 2023 r. poprzez stwierdzenie jego nieważności.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 7 września 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu zażaleniowym jest wyłącznie prawidłowość postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańska nr 2201-IEE.7191.1.9.2023.DW z 10 lipca 2023 r. Po przeanalizowaniu sprawy wskazano, że stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe. W ocenie organu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie ma podstaw do stwierdzenia, że postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty przysługującej K. Sp. z o.o. na 314.484,00 zł, jest dotknięte wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2,3,4,6 czy pkt 7 ustawy - Kodeksu postępowania administracyjnego.

Nie zgodzono się z twierdzeniem, że organ w zaskarżonym postanowieniu nie rozpoznał zarzutu uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy w umorzonym postępowaniu egzekucyjnym, tzn.: określenia spółki dłużnikiem zajętej wierzytelności z tytułu zakupu nieruchomości w roku 2019.

W zaskarżonym postanowieniu z 10 lipca 2023 r. organ wskazał, że wobec K. Sp. z o.o. w likwidacji toczyło się postępowanie egzekucyjne i toczy się postępowanie zabezpieczające. W toku tych dwóch postępowań Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wydał dwa postanowienia w sprawie określenia skarżącej wysokości nieprzekazanej kwoty: postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.74.2022.2 z 3 czerwca 2022 r. w przedmiocie określenia nieprzekazanej kwoty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec K. Sp. z o.o. w likwidacji oraz postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r. określające wysokość nieprzekazanej kwoty w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym wobec K. Sp. z o.o. w likwidacji. W związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku K. Sp. z o.o. w likwidacji (postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE.2.711.12.74.2022.30 z 5 grudnia 2022 r., wskutek uznania zarzutu ww. Spółki) postępowanie egzekucyjne prowadzone do skarżącej jako dłużnika zajętej wierzytelności (na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w związku z ww. postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.74.2022.2 z 3 czerwca 2022 r. wydanym w sprawie określenia nieprzekazanej kwoty) również zostało umorzone postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.9.46.2022.10 z 16 stycznia 2023 r. (na skutek złożonych przez stronę zarzutów). Nie jest zatem prawdą, że ta sama sprawa była już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia. Fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec K. Sp. z o.o. w likwidacji, a następnie umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej, (którego podstawą było postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.74.2022.2 z 3 czerwca 2022 r.), pozostaje bez wpływu na postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., które z kolei było wydane wobec skarżącej w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym wobec zobowiązanej. Biorąc pod uwagę powyższe, uznano za bezpodstawne twierdzenie o wydaniu postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nr 2201-IEE.711.91.324.2022.AR z 14 grudnia 2022 r. w okolicznościach, o których mowa art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a..

Nie można również uznać twierdzeń skarżącej, że zlekceważono wszystkie dowody, opisane sytuacje oraz argumenty świadczące, że postanowienie wydano z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Wskazano, że skarżony organ - mając na uwadze, że w toku postępowania nieważnościowego brak jest możliwości ponownego rozpoznania sprawy - zasadnie oparł się na ustaleniach dokonanych przez organ egzekucyjny w toku prowadzonego przez niego postępowania dowodowego. Sankcji nieważności nie można bowiem wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. Zgodzono się z twierdzeniem zawartym w skarżonym postanowieniu, że oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnych. Organ pierwszej instancji słusznie wskazał, że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Mając na uwadze powyższe, prawidłowo wskazano w postanowieniu z 10 lipca 2023 r., że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wydanego rozstrzygnięcia - nie można ponownie rozpoznawać sprawy co do jej istoty. Podnoszone przez stronę argumenty i dowody świadczące w jej ocenie, o całkowitym rozliczeniu transakcji zakupu nieruchomości i nieposiadaniu z tego tytułu długów podlegały rozpatrzeniu nie tylko przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku w postanowieniu nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., ale również przez organ odwoławczy w postanowieniu nr 2201-IEE.711.91.324.2022.AR z 14 grudnia 2022 r.. Zauważono, że nie skorzystała skarżąca z przysługującego prawa i nie wniosła na ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Z powyższych powodów nie uznano podnoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia przepisów: art. 7, 8, 75, 77, 80 i 81a k.p.a. (w pkt d zażalenia) a także art. 1a ust. 3 u.p.e.a. (w pkt g zażalenia). Z kolei powołane przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w sprawie. Tym samym również w mojej ocenie nie zaszła przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a..

Odnosząc się do zarzutu braku rozpoznania bezskuteczności doręczenia decyzji zabezpieczającej K. Sp. z o.o. w likwidacji, organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że w toku postępowania zabezpieczającego prowadzonego do majątku K. Sp. z o.o. w likwidacji, organ egzekucyjny zawiadomieniem nr 2205-SEE2.712.59391758.2022.1.FDZR z 19 września 2022 r. dokonał u strony zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu rozliczeń z zobowiązaną za kupno nieruchomości. Odpis ww. zawiadomienia wraz z decyzją zabezpieczającą doręczono K. Sp. z o.o. w likwidacji - 3 października 2022 r. Ww. Spółkę w likwidacji wykreślono nieprawomocnym dotąd wpisem z KRS dopiero 5 października 2022 r. Wobec faktu, że strona nie jesteście stroną postępowania, w której okoliczność doręczenia decyzji zabezpieczającej K. Sp. z o.o. w likwidacji mogłaby być podnoszona, to kwestia ta nie może być przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności postanowienia określającego skarżącej - jako dłużnikowi zajętej wierzytelności - nieprzekazanej kwoty. Dlatego nie można uznać, że postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r. jest dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a..

Odnosząc się do zarzutu braku rozpoznania naruszenia przepisu art. 160 § 1 u.p.e.a. wskazano, że w stosunku do skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 10 stycznia 2023 r. wystawiony na podstawie postanowienia nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., określającego na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a., kwotę nieprzekazaną organowi egzekucyjnemu. Dlatego też wskazany art. 160 § 1 u.p.e.a. nie miał w skarżącej sprawie zastosowania. Pomimo, że ww. postanowienie dotyczy nieprzekazanej przez skarżącą kwoty w trakcie prowadzonego postępowania zabezpieczającego w stosunku do K. Sp. z o.o. w likwidacji, to postępowanie egzekucyjne prowadzone do skarżącej majątku jest postępowaniem odrębnym i nie ma przy tym znaczenia fakt, że w postępowaniu prowadzonym do majątku K. Sp. z o.o. w likwidacji na dzień wydania postanowienia nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., nie wydano jeszcze decyzji wymiarowej, w której zostałaby określona kwota wymagalnego zobowiązania podatkowego. Postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., nie dotyczy bowiem odpowiedzialności za zobowiązania K. Sp. z o.o. w likwidacji jako osoby trzeciej, ale bezpodstawnego uchylania się od przekazania zajętej w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym do majątku zobowiązanej, przysługującej jej wierzytelności.

Niezrozumiały jest zarzut braku rozpoznania sprawy pod kątem art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.. W zaskarżonym postanowieniu z 10 lipca 2023 r. wprost wskazano, że nie zaistniały przesłanki nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 6 i 7 K.p.a. Jednocześnie poinformowano, że przesłanka z art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. w istocie rzeczy obejmuje szczególną postać niewykonalności prawnej decyzji i dotyczy takich sytuacji, gdy karą jest zagrożony nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, ale przystąpienie do jego realizacji. Do zakresu pojęcia "czyn zagrożony karą" zaliczyć należy przede wszystkim te czyny, które są zagrożone sankcją karną przewidzianą w Kodeksie karnym, Kodeksie karnym skarbowym, Kodeksie wykroczeń oraz w innych karnych przepisach pozakodeksowych. Również czyny zagrożone jedynie karami administracyjnymi, wymierzanymi przez organy administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej, mieszczą się w tej grupie (np. kary pieniężne wymierzane na mocy przepisów ustawowych). A contrario, pojęcie czynu zagrożonego karą nie obejmuje przypadków czynów niedozwolonych, stanowiących podstawę roszczeń odszkodowawczych. Przepis art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. jest sformułowany z użyciem trybu warunkowego, a jego celem jest stwierdzenie skutku prawnego, który powstanie w przypadku podjęcia działań. Podstawą stwierdzenia nieważności w świetle art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. będą czynności konieczne do wykonania decyzji, a nie jakiekolwiek podejmowane w związku z jej wykonaniem. Sam fakt uznania, że wydano z naruszeniem prawa postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., które jest podstawą wystawionego tytułu wykonawczego, będącego następnie podstawą do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie stanowi przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a..

Zgodzono się również ze stanowiskiem zajętym w postanowieniu z 10 lipca 2023 r. odnośnie braku wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a..

W ocenie organu, niezrozumiałe są zastrzeżenia wobec Zastępcy Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku. Nie przedstawiono żadnych dowodów, ani argumentów świadczących o braku bezstronności i braku równego traktowania w sprawie. Sam fakt wydania niekorzystnego postanowienia nie może świadczyć o naruszeniu art. 8 k.p.a..

Wbrew stanowisku strony, organ w zaskarżonym postanowieniu przeanalizował argumenty przedstawione we wniosku z 30 maja 2023 r. w zakresie zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności postanowienia nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r. z art. 156 § 1 pkt 2,3,4,6 i 7 k.p.a.. Niemniej jednak zauważono, nowych dowodów czy argumentów. Wszystkie bowiem te kwestie były już poruszane w innych postępowaniach m.in. w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r.. Jak już wskazano , w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, o stwierdzenie nieważności, organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 K.p.a., to znaczy - nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Końcowo wskazano, że podzielono stanowisko Dyrektora Izby zajęte w zaskarżonym postanowieniu z 10 lipca 2023 r. odnośnie zarzutu naruszenia art. 554 kc, czy też kwestii niewystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a..

W konsekwencji powyższego uznano, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w skarżonym postanowieniu prawidłowo przyjął, że wydane przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r. określające skarżącej - jako dłużnikowi zajętej wierzytelności - wysokość nieprzekazanej kwoty, nie jest obarczone żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2, 3, 4, 6 i 7 K.p.a..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonemu w całości postanowieniu zarzucono:

a) błąd co do zobowiązanego - bezprawnego skierowania postępowania zabezpieczającego, na skarżącą nie posiadającą żadnych długów z tytułu zakupu nieruchomości w roku 2019. Ponadto, bez podstawy prawnej (decyzji wymiarowej) wszczęcie postępowania egzekucyjnego w postępowaniu zabezpieczającym. Art. 156 § 1 ust. 2 i 4 k.p.a.,

b) brak rzetelnego rozpoznania zarzutu udziału przy wydawaniu przedmiotowego postanowienia w pierwszej instancji osoby skonfliktowanej z właścicielką i Prezes Zarządu skarżącej spółki, tj.: II zast. Naczelnika PUS w Gdańsku – M.Z. Spowodowało to ukierunkowanie nastawienia i wydawania negatywnych dla skarżącej decyzji/postanowień również w organie podatkowym drugiej instancji. Mogło to doprowadzić do calowej manipulacji dowodami oraz ich negatywnej oceny. Przez to zmierzać do pozbawienia spółki majątku (nieruchomości) powodowanej chęcią zemsty.

Art. 156 § 1 ust. 2 kp.a., naruszenie przepisu ort. 8 k.p.a (bezstronność, równe traktowanie),

c) nierozpoznanie naruszenia przepisu art. 1a ust. 3 u.p.e.a. odnośnie przesłanek określania dłużnika zajętej wierzytelności. Organ ma obowiązek przedstawić bezsprzeczne dowody na istnienie wierzytelności, którą zajmuje, aby podmiot stał się dłużnikiem zajętej wierzytelności. W danej sprawie mamy do czynienie jedynie z domniemaniem niedokonania zapłaty za nieruchomość zakupioną w roku 2019 i brakiem dowodów na potwierdzenie tego faktu. Stoją one w całkowitej sprzeczności z przedstawionymi przez skarżącą dowodami świadczącymi o całkowitym rozliczeniu transakcji zakupu nieruchomości i nieposiadaniu z tego tytułu długów oraz z samym oświadczeniem skarżącej jako d.z.w. o nieuznaniu długu z dnia 5 października 2022 r. Art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a.,

d) brak rozpoznania zarzutu skarżącej dotyczącego niewykonania kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, a powołania się na art. 71a § 9 u.p.e.a. oraz art. 71 b u.p.e.a. jako podstawę prawną wydania: Postanowienia z dnia 25.10.2022 r. określającego d.z.w. nieprzekazaną kwotę oraz Tytułu wykonawczego nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z dnia 10 stycznia 2023 r. przez NPUS w Gdańsku. Przepisy te wyraźnie wskazują na fakt: "Jeśli w wyniku kontroli..." oraz "...Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa w art. 71a kontrola prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego § 9".

Organ nie przeprowadził takiej kontroli, zatem bezpodstawnie wystawił ww. dokumenty, naruszając tym samym przepisy art. 71a § 9 u.p.e.a i art. 71b u.p.e.a. Ponadto, nie doszło do bezpodstawnego uchylania się d.z.w., gdyż dług nie został przez skarżącą uznany z powodu nieistnienia. Dodatkowo roszczenie zapłaty za nieruchomość zakupioną w roku 2019 jest przedawnione na podstawie Art. 554 k.c.,

e) brak rozpoznania bezskuteczności doręczenia Decyzji zabezpieczającej nr 2205-SEE.712.59391758.2022.1.FDZR z dnia 19 września 2022 r. w stosunku do K. Sp. z o.o. w likwidacji - pierwotnego zobowiązanego oraz nieskutecznego doręczenia zastępczego (postępowanie można było podjąć z urzędu w celu wyjaśnienia sprawy). K. Sp. z o.o. w likwidacji nie posiada adresu od dnia 12 maja 2022 r. tj. od ok. czterech miesięcy przed wydaniem przez NPUS w Gdańsku Decyzji zabezpieczającej. Spółka zamknęła księgi handlowe i zlikwidowała firmę oraz nie posiadała od tego momentu adresu. Nieskuteczne doręczenie skutkuje niemożnością wydawania dalszych tytułów w oparciu o ten dokument, w tym Postanowień o uznaniu skarżącej dłużnikiem zajętej wierzytelności oraz tytułów wykonawczych. W zw. z powyższym postanowienie określające d.z.w. wysokość nieprzekazanej kwoty i dalsze w sprawie, zostały wydane bez podstawy prawnej. Art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a.,

f) brak rozpoznania naruszenia przepisu art. 160 § 1 u.p.e.a., w tym błąd co do rodzaju prowadzonego postępowania. "Zabezpieczenie nie może zmierzać do tego, aby stanowiło wykonanie obowiązku". Przepis ten kłuci się ze stanowiskiem organu, który to uważa, że każdego kogo bezpodstawnie nazwie d.z.w. może obarczyć zobowiązaniami innego podmiotu i prowadzić postępowanie egzekucyjne z jego majątku w postępowaniu zabezpieczającym skierowanym do pierwotnego zobowiązanego na podstawie Decyzji zabezpieczającej. Art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a.,

g) nierozpoznanie istotnego naruszenia wyraźnie powołanego przez skarżącą przepisu prawa Kodeksu Cywilnego jako podstawy do określenia terminu przedawnienia roszczenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku przy wydawaniu postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie pierwszej instancji o określeniu d.z.w. kwoty. Skarżąca wskazała na art. 554 k.c. traktujący o skróconym, dwuletnim terminie przedawnienia roszczenia zapłaty za zakupioną nieruchomość, która przypada na 31 grudzień 2021 r. Według tego przepisu roszczenie wierzyciela zastępczego - NPUS w Gdańsku, wystosowane Zawiadomieniem z dnia 19 września 2022 r. jest nieskuteczne i bezzasadne. Dokonano błędnej interpretacji tegoż przepisu, który to dodatkowo przeanalizowano na podstawie materiałów dowodowych innego podmiotu gospodarczego. Nie danie wiary wszystkim argumentom podatnika, przy jednoczesnym odniesieniu się do każdej treści i manipulowaniu przepisami prawa jest jawnym działaniem organów na niekorzyść podatnika, przy tym działaniem niezgodnym z prawem oraz etyką urzędnika państwowego. Art. 156 § 1 ust. 2 i 7 k.p.a., naruszenie przepisu art. 554 kc. i art. 120 kc. oraz przepisów o postępowaniu dowodowym,

h) nieuznanie zarzutu uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy w umorzonym już postępowaniu egzekucyjnym z uwagi na nieistnienie obowiązku, tzn.: określenia spółki dłużnikiem zajętej wierzytelności z tytułu zakupu nieruchomości w roku 2019. Twierdzenie, że sprawa postępowania egzekucyjnego i postępowania zabezpieczającego to dwie odrębne sprawy w sytuacji, gdy dotyczą tych samych zobowiązań podatku VAT od sprzedaży za miesiące: czerwiec 2019 r. i marzec 2020 r. pierwotnego zobowiązanego, tj.: spółki K. Sp. z o.o. w likwidacji oraz dotyczą tej samej nieistniejącej wierzytelności, czyli żądania zapłaty z tytułu zakupu nieruchomości w roku 2019.

Powyższe oznacza, że spełnione są przesłanki art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a., co daje bezsporną podstawę do uznania owego postanowienia jako nieważnego w świetle prawa,

i) zlekceważenie wszystkich przedstawionych przez skarżącą dowodów i wyjaśnień, przez bezpodstawne nie danie im wiary, w tym argumentów skarżącej mogących świadczyć na jej korzyść i udowadniać, że owe Postanowienie wydano z rażącym naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Brak rzetelnej i obiektywnej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych. Przez to dokonanie błędnej kwalifikacji spółki jako dłużnika w stosunku do firmy K. Sp. z o.o. w likwidacji i uznanie jej przez o.e. dłużnikiem zajętej wierzytelności na podstawie art. 1a ust. 3 u.p.e.a., w całkowitej sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym świadczącym o dokonaniu zapłaty za zakupioną nieruchomość i nieistnieniu długu.

Naruszenie przepisów prawa: art. 7 i 8 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 a k.p.a. oraz przepisy art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p.,

j) skarżąca, jako strona, która zakupiła towary w dwóch jedynych transakcjach będących podstawą do wydania przez NPUS w Gdańsku Decyzji zabezpieczającej nr 2205-SEW-2.4253.417.2022 z dnia 19 września 2022 r. określającej K. Sp. z o.o. w likwidacji przybliżoną kwotę podatku VAT na podst. art 108 ustawy o VAT; ma pełne prawo twierdzić, iż zabezpieczając kwotę 314.484,00 zł zamiast kwoty wynikającej z rzeczonych Faktur VAT sprzedaży łącznie na wartość podatku VAT należnego 110.300 zł. Organ podatkowy nadużył swojego uprawnienia i naruszył przepisy prawa dotyczące chociażby ustalania przybliżonego zobowiązania podatkowego na podstawie deklaracji podatkowych i Faktur VAT. Od wydania Decyzji zabezpieczającej minął już rok i nadal celowo nie wydano Decyzji wymiarowej, gdyż znacznie obniżyła by się kwota żądania, a organowi zależało na zlicytowaniu nieruchomości będącej własnością skarżącej spółki i obarczeniu możliwe największymi zobowiązaniami. Rażące naruszenie przez O.p. przepisów o terminach załatwienia sprawy: w 1 miesiąc lub 2 miesiące w trudnej sprawie - art. 139 Ordynacji podatkowej,

k) wszystkie ww. błędy organów wydających postanowienia jednoznacznie oznaczają, iż zawierają one wadę powodującą ich nieważność na mocy wyraźnie powołanych przepisów prawa. Utwierdza to jedynie w przekonaniu, że w razie wykonania Postanowienia i prowadzenia dalszych czynności egzekucyjnych, w tym licytacji nieruchomości, doszłoby do pobrania nienależnej wierzycielowi kwoty, a czyn taki zagrożony jest karą. Brak rozpoznania sprawy pod kątem powołanego art. 156 § 1 ust. 6 k.p.a. Wnioskujący nie musi powoływać konkretnych przepisów ustaw karnych. To na organie ciąży obowiązek rozpoznania sprawy: czy w momencie doprowadzenia do bezprawnej egzekucji z mienia spółki na podstawie wydanego Postanowienia naruszającego prawo nie dojdzie do konsekwencji karnej i odpowiedzialności materialnej pracowników urzędu. Art. 156 § 1 ust. 6 i 7 k.p.a..

Wniesiono o:

1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku o odmowie stwierdzenia nieważności w całości na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. oraz na podst. art. 135 p.p.s.a. uchylenie również postanowienia w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego w pierwszej instancji, w całości;

oraz

zmianę na orzeczenie stwierdzające nieważność postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nr 2201-IEE.711.91.324.2022.AR z dnia 14 grudnia 2022 r. utrzymującego w mocy postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z dnia 25 października 2022 r. wydane przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku, ustalające skarżącej jako dłużnikowi zajętej wierzytelności nieprzekazaną kwotę 314.484,00 zł, w całości na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Przy tym stwierdzenie nieważności ww. Postanowienia pierwszej instancji, w całości na podstawie art. 135 p.p.s.a..

2. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia przedmiotowej skargi Zawieszenie wszelkich czynności egzekucyjnych wszczętych przez NPUS w Gdańsku jest istotne z racji prowadzenia czynności przez organ egzekucyjny zmierzających do wyegzekwowania zobowiązania z mienia spółki w postaci egzekucji z nieruchomości, której sprzedaż w licytacji miałaby nieodwracalne skutki prawne oraz negatywne konsekwencje finansowe dla spółki. Postanowieniem Naczelnika PUS w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2023 r. nr 2205-SEE-2.7113.242.2023.11 w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, zostało ono wznowione i zgodnie z przepisami prawa organ egzekucyjny prowadzi dalsze czynności nie zważając na zaskarżenia. Tytułami wykonawczymi dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki oraz dokonano wpisu do księgi wieczystej nieruchomości [...] w dziale III, ostrzeżenia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Powyższy wpis do KW nieruchomości daje skuteczne zabezpieczenie organu egzekucyjnego. W sytuacji uwzględnienia przedmiotowej skargi wcześniejsze przeprowadzenie egzekucji z nieruchomości mogłoby mieć negatywne, nieodwracalne konsekwencje prawne i finansowe dla obu stron.

3. Zasądzenie kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4. Przeprowadzenie rozprawy w trybie normalnym, z rozprawą sądową.

Ewentualnie:

5. Przekazanie do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy co do jej istoty ze względu na rażące naruszenie przepisów prawa przy wydawaniu obu Postanowień podlegających wnioskowi o stwierdzenie nieważności. Poczynione w nich błędy przy określaniu kwoty zabezpieczenia, zlekceważeniu materiału dowodowego, błędnej interpretacji przepisów prawa i ich zastosowania przez oba organy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku - odnosząc się do zarzutów skargi podtrzymał swoje stanowisko, zawarte w zaskarżonym postanowieniu nr 2201-IEE.7192.1.5.2023.EW z 7 września 2023 r. i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie podkreślić należy, że prawidłowy jest pogląd , iż stwierdzenie nieważności decyzji/postanowienia, uregulowane w art. 156-160 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, jest instytucją procesową stwarzającą możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętej jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalony został pogląd, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 w/w ustawy i może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek nie powinna mieć charakteru rozszerzającego.

Mając to na uwadze przypomnieć należy, że organ odwoławczy, rozpatrujący odwołanie od decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności aktu wydanego w pierwszej instancji, może rozstrzygać jedynie w przedmiocie prawidłowości zaskarżonej decyzji/postanowienia w sprawie stwierdzenia nieważności. Jeżeli organ pierwszej instancji nie rozpatrywał sprawy w zakresie merytorycznym - co do istoty - lecz wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z tym był uprawniony do wydania decyzji o charakterze wyłącznie kasacyjnym, to organ odwoławczy, w ramach sprawowanej kontroli instancyjnej, również nie jest władny wydać decyzji reformatoryjnej, orzekającej co do istoty sprawy.

Organ administracji publicznej w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której orzeka - nie co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kontrolowanym akcie - lecz wyłącznie jako organ kasacyjny.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem oceny jest prawidłowość postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańska, w którym uznano, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że postanowienie w przedmiocie określenia skarżącej wysokości nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności wskazanej kwoty przysługującej K. Sp. z o.o, jest dotknięte wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2,3,4,6 czy pkt 7 ustawy - Kodeksu postępowania administracyjnego.

Kwestionując powyższe strona skarżąca wskazuje, że postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., którym określono skarżącej - jako dłużnikowi zajętej wierzytelności - wysokość nieprzekazanej kwoty, zajętej przez organ egzekucyjny z tytułu zawartej przez skarżącą z zobowiązaną – K. Sp. z o.o. w likwidacji - transakcji kupna-sprzedaży nieruchomości, zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na dokonaną przez organ pierwszej instancji błędną interpretację art. 554 K.C. i w konsekwencji uznanie, że wierzytelność przysługująca K. Sp. z o.o. z tytułu zbycia skarżącej nieruchomości na dzień dokonania zajęcia zawiadomieniem nr 2205-SEE2.712.59391758.2022.1.FDZR z 19 września 2022 r., istnieje i nie uległa przedawnieniu, co w konsekwencji doprowadziło w ocenie skarżącej, do bezprawnego skierowania postępowania zabezpieczającego do Spółki nie posiadającej żadnych długów z tytułu zakupu nieruchomości.

Odnosząc się do powyższego należy przypomnieć, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, o stwierdzenie nieważności, organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 K.p.a., to znaczy - nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym.

W tej sytuacji jest istotne, że ocena przedawnienia wierzytelności zajętej zawiadomieniem nr 2205-SEE2.712.59391758.2022.1.FDZR z 19 września 2022 r. w świetle art. 554 K.C. była już przedmiotem rozpoznania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w postanowieniu nr 2201-IEE.711.91.324.2022.AR z 14 grudnia 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r.. Organ nadzoru oceniając prawidłowość postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku, nie podzielił zarzutu skarżącej przedawnienia zajętej wierzytelności uznając, że powoływany przepis art. 554 K.C. nie ma zastosowania do transakcji udokumentowanej fakturą nr [...] z 17 czerwca 2019 r., z której wynikała wierzytelność zajęta zawiadomieniem nr 2205-SEE2.712.59391758.2022.1.FDZR z 19 września 2022 r.. Podobnie w kwestii braku kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Zarzuty te były już przedmiotem rozpatrzenia w ww. postanowieniu nr 2201-IEE.711.91.324.2022.AR z 14 grudnia 2022 r.. W konsekwencji powyższe nie mogło być przedmiotem ponownej merytorycznej oceny przez organ. Zauważyć należy, że skarżąca nie skorzystała z przysługującego prawa i nie wniosła na wskzane rozstrzygnięcie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W tej sytuacji uznać należy , że podnoszone w postępowaniu nieważnościowym zarzuty nie mogą odnieść skutku.

Podobnie ocenić należy zarzut skarżącej, że zlekceważono wszystkie dowody, opisane sytuacje oraz argumenty świadczące, że postanowienie wydano z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Mając na uwadze, że w toku postępowania nieważnościowego brak jest możliwości ponownego rozpoznania sprawy organ, w ocenie Sądu - zasadnie oparł się na ustaleniach dokonanych przez organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania dowodowego. Sankcji nieważności nie można bowiem wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby bowiem sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnych. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z powyższych powodów nie są zasadne podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów: art. 7, 8, 75, 77, 80 i 81a k.p.a., a także art. 1a ust. 3 u.p.e.a.. Z kolei powołane przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w sprawie. Tym samym prawidłowo uznano w sprawie , że nie zaszła przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a..

Odnosząc się do zarzutu braku rozpoznania bezskuteczności doręczenia decyzji zabezpieczającej K. Sp. z o.o. w likwidacji, wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że w toku postępowania zabezpieczającego prowadzonego do majątku K. Sp. z o.o. w likwidacji, organ egzekucyjny zawiadomieniem nr 2205-SEE2.712.59391758.2022.1.FDZR z 19 września 2022 r. dokonał u skarżącej zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu rozliczeń z zobowiązaną za kupno nieruchomości. Odpis ww. zawiadomienia wraz z decyzją zabezpieczającą doręczono K. Sp. z o.o. w likwidacji - 3 października 2022 r.. Ww. Spółkę w likwidacji wykreślono nieprawomocnym dotąd wpisem z KRS dopiero 5 października 2022 r.. Wobec faktu, że skarżąca nie jest stroną postępowania, w której okoliczność doręczenia decyzji zabezpieczającej K. Sp. z o.o. w likwidacji mogłaby być podnoszona, to kwestia ta nie może być przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności postanowienia określającego skarżącej - jako dłużnikowi zajętej wierzytelności - nieprzekazanej kwoty. Dlatego zasadnie nie uznano, że postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r. jest dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a..

Sąd także podziela ocenę w zakresie nieuznania zarzutu uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy w umorzonym postępowaniu egzekucyjnym z uwagi na nieistnienie obowiązku, tzn.: określenia spółki dłużnikiem zajętej wierzytelności z tytułu zakupu nieruchomości w roku 2019. Sąd wskazuje, że wobec K. Sp. z o.o. w likwidacji toczyło się postępowanie egzekucyjne i toczy się postępowanie zabezpieczające. W toku tych dwóch postępowań Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wydał dwa postanowienia w sprawie określenia Skarżącej wysokości nieprzekazanej kwoty: postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.74.2022.2 z 3 czerwca 2022 r. w przedmiocie określenia skarżącej nieprzekazanej kwoty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec K. Sp. z o.o. w likwidacji oraz postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r. określające skarżącej wysokość nieprzekazanej kwoty w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym wobec K. Sp. z o.o. w likwidacji. W związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku K. Sp. z o.o. w likwidacji (postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE.2.711.12.74.2022.30 z 5 grudnia 2022 r. wskutek uznania zarzutu ww. Spółki za zasadny) postępowanie egzekucyjne prowadzone do skarżącej jako dłużnika zajętej wierzytelności (na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w związku z ww. postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.12.74.2022.2 z 3 czerwca 2022 r. wydanym w sprawie określenia nieprzekazanej kwoty) również zostało umorzone postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nr 2205-SEE-2.711.9.46.2022.10 z 16 stycznia 2023 r. na skutek złożonych przez skarżącą zarzutów. Nie jest zatem prawdą, że ta sama sprawa była już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia. Fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec K. Sp. z o.o. w likwidacji, a następnie umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej, (którego podstawą było postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.74.2022.2 z 3 czerwca 2022 r.) pozostaje bez wpływu na postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., które z kolei było wydane wobec skarżącej w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym wobec zobowiązanej. Biorąc pod uwagę powyższe, trafnie uznano za bezpodstawne twierdzenie skarżącej o wydaniu postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nr 2201-IEE.711.91.324.2022.AR z 14 grudnia 2022 r. w okolicznościach, o których mowa art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a..

W ocenie Sądu, niezasadny jest także zarzut braku rozpoznania naruszenia przepisu art. 160 § 1 u.p.e.a.. W stosunku do skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 10 stycznia 2023 r. wystawiony na podstawie postanowienia nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r. określającego skarżącej, na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a., kwotę nieprzekazaną organowi egzekucyjnemu. Dlatego też wskazany przez skarżącą przepis art. 160 § 1 u.p.e.a. nie miał w sprawie zastosowania. Pomimo, że ww. postanowienie dotyczy nieprzekazanej przez skarżącej kwoty w trakcie prowadzonego postępowania zabezpieczającego w stosunku do K. Sp. z o.o. w likwidacji, to postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku skarżącej (E. Sp. z o.o.) jest postępowaniem odrębnym i nie ma przy tym znaczenia fakt, że w postępowaniu prowadzonym do majątku K. Sp. z o.o. w likwidacji na dzień wydania postanowienia nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., nie wydano jeszcze decyzji wymiarowej, w której zostałaby określona kwota wymagalnego zobowiązania podatkowego. Postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., nie dotyczy bowiem odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania K. Sp. z o.o. w likwidacji jako osoby trzeciej, ale uchylania się od przekazania zajętej w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym do majątku zobowiązanej, przysługującej jej od skarżącej wierzytelności.

Podobnie należy ocenić pozostałe zarzuty skargi, gdyż nie mogą być rozpatrzone w kontrolowanym obecnie postępowaniu, bowiem nie dotyczą one niniejszego postępowania.

Oceniając z kolei podnoszoną przez stronę przesłankę stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., czyli skierowania decyzji (postanowienia) do osoby niebędącej stroną w sprawie, wskazać należy, że przesłanka ta dotyczyć może jedynie skierowania decyzji (postanowienia) do osoby, co prawda niebędącej stroną, ale mylnie traktowanej jako strona postępowania.

Argumentowanie tego przez stronę tym, że skarżąca nie posiadała żadnych zobowiązań, które podlegałyby zajęciu w postępowaniu zabezpieczającym, prowadzonym przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku, nie stanowi kwestii, która podlega ocenie w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 157 § 2 K.p.a.. Jak już wskazano , w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wydanego rozstrzygnięcia - nie można ponownie rozpoznawać sprawy co do jej istoty, a do tego sprowadzałaby się ocena podnoszonych przez skarżącą w tym zakresie argumentów.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej ,w sprawie nie zaistniały również przesłanki nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 6 i 7 K.p.a.. Przesłanka z art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. w istocie rzeczy obejmuje szczególną postać niewykonalności prawnej decyzji i dotyczy takich sytuacji, gdy karą jest zagrożony nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, ale przystąpienie do jego realizacji. Prawidłowy jest pogląd, że co zakresu pojęcia "czyn zagrożony karą" zaliczyć należy przede wszystkim te czyny, które są zagrożone sankcją karną przewidzianą w Kodeksie karnym, Kodeksie karnym skarbowym, Kodeksie wykroczeń oraz w innych karnych przepisach pozakodeksowych. Również czyny zagrożone jedynie karami administracyjnymi, wymierzanymi przez organy administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej, mieszczą się w tej grupie (np. kary pieniężne wymierzane na mocy przepisów ustawowych). A contrario, pojęcie czynu zagrożonego karą nie obejmuje przypadków czynów niedozwolonych, stanowiących podstawę roszczeń odszkodowawczych. Przepis art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. jest sformułowany z użyciem trybu warunkowego, a jego celem jest stwierdzenie skutku prawnego, który powstanie w przypadku podjęcia działań. Podstawą stwierdzenia nieważności w świetle art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. będą zatem czynności konieczne do wykonania decyzji, a nie jakiekolwiek podejmowane w związku z jej wykonaniem.

Sam fakt uznania przez stronę, że wydano z naruszeniem prawa postanowienie nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., które jest podstawą wystawionego tytułu wykonawczego, będącego następnie podstawą do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie stanowi więc przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a..

Jak twierdzi strona skarżąca, wszystkie przytoczone argumenty mające potwierdzać nieprawidłowość postanowienia nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., świadczą również o wystąpieniu przesłanki jego nieważności wskazanej art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., która mówi o wadzie powodującej jej nieważność z mocy prawa. Wskazać w tym miejscu należy, że wada nieważności decyzji z mocy prawa musi wynikać z treści przepisu szczególnego. Tylko jeżeli istnieje przepis przewidujący nieważność z mocy prawa, możliwe jest wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Tym samym - musi istnieć przepis materialny w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej. Skarżąca takiego przepisu materialnego nie wskazała, a nie można ww. przesłanki oprzeć na twierdzeniu o nieprawidłowym zastosowaniu i interpretacji przepisów będących podstawą do określenia nieprzekazanej kwoty na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. Powyższe bowiem sprowadza się do merytorycznej oceny postanowienia nr 2205-SEE-2.711.12.154.2022.2 z 25 października 2022 r., której - jak już wskazano - nie można dokonać ponownie w postępowaniu nieważnościowym.

W ocenie Sądu, trafnie w zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, że skarżąca nie przedstawiła dowodów ani argumentów świadczących o braku bezstronności i braku równego traktowania w sprawie. Dlatego i ten zarzut jest niezasadny.

Mając to na uwadze Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).