Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 472/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2025-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art.2 ust.1, art.1a ust.1pkt.2
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art.3
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art.146 par.1 w zw. z art.145 par.1 pkt 1 lit.a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Protokolant referent - stażysta Anna Koester po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 23 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącej A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A. W. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Spółka", "Strona", "Skarżąca") złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości.

Opisując we wniosku zdarzenie przyszłe, Wnioskodawczyni wskazała, że posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski i jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce. Główny zakres prowadzonej przez Spółkę działalności obejmuje obszar hurtowej sprzedaży oraz dystrybucji paliw. Spółka zarządza także siecią stacji paliw.

Wnioskodawczyni w przyszłości zamierza rozszerzyć zakres prowadzonej działalności poprzez działalność związaną ze stacjami ładowania pojazdów elektrycznych, o których mowa w art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia

2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2022, poz. 1083; dalej: "u.e.p.a."). Przede wszystkim Spółka występując jako właściciel i operator stacji ładowania, planuje umożliwiać ładowanie pojazdów elektrycznych zarówno klientom biznesowym (przedsiębiorstwa, głównie podatnicy VAT) oraz konsumentom (osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej).

Stacje ładowania pojazdów Spółka planuje lokalizować zarówno na gruntach stanowiących jej własność jak również na gruntach stanowiących własność partnerów biznesowych, które to grunty będą przedmiotem umów dzierżawy. Zgodnie z przyjętym modelem biznesowym, Wnioskodawczyni planuje rozszerzyć zakres prowadzonej działalności wyłącznie o stacje ładowania pojazdów:

a) posadowione na fundamencie prefabrykowanym, dedykowanym do konkretnego modelu stacji;

b) przymocowane do powierzchni w postaci betonowej czy żelbetowej płyty parkingowej, jak również do fundamentowej lub stropowej płyty garażu wielostanowiskowego.

Stacje ładowania będą mocowane do ww. fundamentu/powierzchni szpilkami fundamentowymi, na które po posadowieniu (wstawieniu w otwory montażowe stacji) zostaną nałożone nakrętki.

Stacja ładowania pojazdów będzie spełniać warunki techniczne określone

w ww. ustawie oraz rozporządzeniu Ministra Energi z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie wymagań technicznych dla stacji ładowania i punktów ładowania stanowiących element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego (Dz.U. z 2019 r., poz. 1316). Stacja ładowania pojazdów składać się będzie przede wszystkim z urządzenia technicznego, przewodów do ładowania pojazdów i ewentualnego fundamentu prefabrykowanego. W skład stacji wchodzić będą przede wszystkim następujące elementy techniczne:

- gniazdo ładowania AC,

- dotykowy wyświetlacz,

- przewody,

- czytnik RFID (RFID to technologia, która wykorzystuje fale radiowe do przesyłania danych oraz zasilania elektronicznego układu stanowiącego etykietę obiektu przez czytnik, w celu identyfikacji obiektu),

- obudowa ładowarki z blachy (ściany osłonowe, drzwi, dach urządzenia),

- w środku urządzenia - część energoelektroniki i rozdzielczo-zabezpieczeniowa,

- celem zapewnienia zasilania w stacji ładowania - przewody zasilające, przechodzące poprzez fundament / powierzchnię pod stacją ładowania.

Moc przyłączeniowa stacji wynosić będzie odpowiednio 60 kW / 120 kW / 180 kW. W zależności od wybranej konfiguracji konkretna stacja ładowania może być przeznaczona do ładowania pojazdów elektrycznych wyposażonych w złącze ładowania [...] ([...]), [...] [...] ([...]), [...], gniazdo

[...]). Planowany przez Spółkę model stacji ładowania umożliwi

w dowolnym momencie przeniesienie jej do innej lokalizacji bez uszkodzenia płyty fundamentowej/powierzchni (np. z wykorzystaniem wózka widłowego).

W związku z tak przedstawionym zdarzeniem przyszłym, Spółka zadała następujące pytanie: Czy stacja ładowania pojazdów elektrycznych będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?

Zdaniem Wnioskodawczyni stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (z wyłączeniem ewentualnego fundamentu bądź podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym). Uzasadniając swoje stanowisko, Spółka powołała się na art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), art. 3 pkt 1 - pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

(Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.; dalej: "u.p.b"). W ocenie Wnioskodawczyni różnica pomiędzy definicją budowli zawartą w prawie budowlanym a definicją zawartą

w regulacjach podatkowych jest taka, że w u.p.b. ustawodawca wskazał przykładowy katalog obiektów klasyfikowanych obligatoryjnie jako budowla.

Zgodnie z przytoczoną definicją budowli zawartą w ustawie, za budowlę uznaje

się również urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które związane jest z obiektem budowlanym i zapewnia możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Art. 3 pkt 9 u.p.b. wskazuje, że przez urządzenie budowlane rozumie się urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,

jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Ciężar ponoszenia podatku spoczywa na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych, w tym spółkach nieposiadających osobowości prawnej, które są m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3

ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). W przypadku u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi odpowiednio:

1) dla gruntów - powierzchnia,

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa,

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- wartość tych budowli określona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych.

Z powyższych przepisów wynika, że na potrzeby u.p.o.l. jeden obiekt może być zaklasyfikowany wyłącznie do jednego przedmiotu opodatkowania, tj. albo jako grunt albo jak budynek albo jako budowla.

Mając na uwadze zarówno treść przytoczonych przepisów u.p.o.l. oraz u.p.b,

za budowlę objętą u.p.o.l. uznaje się taki obiekt budowlany, który:

- jest obiektem budowlanym wzniesionym z użyciem wyrobów budowlanych oraz nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury, albo

- jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów u.p.b. oraz zapewnia możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Odnosząc się do przedstawionego przez Spółkę zdarzenia przyszłego oraz opisu urządzenia technicznego w postaci stacji ładowania pojazdów elektrycznych, wskazano, że będzie to obiekt, który zostanie wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, a tym samym stanowić będzie obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b. Podatkowa definicja budowli odwołuje się bowiem do definicji obiektu budowlanego

w rozumieniu u.p.b., która to ustawa definiuje obiekt budowlany jako m.in. budowlę wzniesioną z użyciem wyrobów budowlanych. Tym samym pierwsza przesłanka podatkowej definicji budowli zostanie spełniona, tj. obiekt będzie wzniesiony

z użyciem wyrobów budowlanych poprzez przymocowanie urządzenia technicznego

do fundamentu. W ocenie Wnioskodawczyni opisane we wniosku urządzenie techniczne nie będzie spełniać przesłanek zarówno budynku jak również obiektu małej architektury.

Skoro opisane przez Spółkę urządzenie techniczne zostanie wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych, a także nie będzie spełniało definicji budynku jak i obiektu małej architektury, to należy przeprowadzić ocenę czy faktycznie urządzenie to stanowi budowlę.

W u.p.b. wskazano rodzaje przykładowych obiektów, które stanowią budowlę

- jednak nie jest to katalog zamknięty, a jedynie przykładowe wyliczenie. Mając jednak na uwadze treść art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 poz. 483) Spółka stwierdziła, że element konstrukcyjny podatku jakim jest przedmiot opodatkowania, nie może być ustalany na podstawie domniemania istnienia budowli. Tym samym, wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 ustawy u.p.b. należy uznać za zamknięte dla potrzeb kwalifikacji prawno-podatkowej.

Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawczyni powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., P 33/09 oraz na orzecznictwo sądów administracyjnych (uchwałę NSA z 29 września 2021 r., III FPS 1/21; wyrok WSA

w Gliwicach z 11 kwietnia 2023 r., I SA/GI1542/22). Wskazała, że również w ocenie przedstawicieli doktryny prawa podatkowego wskazuje się, że ocena tego, czy dany obiekt stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu powinna być dokonywana wyłącznie na podstawie u.p.o.l. oraz ustawy u.p.b (R. Dowgier i in., Podatki i opłaty lokalne. Komentarz. 2020).

Wnioskodawczyni w pierwszej kolejności podkreśliła, że w art. 3 pkt 3 u.p.b. ustawodawca nie wymienił wprost stacji ładowania pojazdów elektrycznych, co istotne również w pozostałych przepisach tej ustawy, jak również w załącznikach taki rodzaj obiektu nie został wskazany jako budowla. Tym samym mając na względzie standardy interpretacyjne wyznaczone przez wyrok TK w wyroku o sygn. P 33/09, stwierdziła,

że stacje ładowania nie zostały uznane za budowle, a tym samym nie objęto ich zakresem przedmiotowym u.p.o.l.

Faktem jest, iż ustawodawca w art. 3 pkt 3 u.p.b. jako budowle wymienił wolno stojące urządzenia techniczne. Tym niemniej w ocenie Spółki opisane we wniosku stacje ładowania pojazdów elektrycznych, nie będą stanowiły takiego rodzaju obiektu budowlanego. Przez wolno stojące urządzenie techniczne rozumie się takie urządzenie, które nie jest połączone przestrzennie z żadnym obiektem budowlanym, zarówno

z budynkiem jak i budowlą np. fundamentem (W. Morawski w: W. Morawski (red.),

T. Brzezicki, K. Lasiński—Sułecki, P. Majka, W. Morawski, Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych - komentarz, Gdańsk 2016, s. 101-102). W opisanym zdarzeniu przyszłym wyraźnie podkreślono, że stacje ładowania, które w praktyce stanowią urządzenie techniczne będą połączone z fundamentem, a zatem z budowlą w rozumieniu u.p.b.

i u.p.o.l. lub podobną powierzchnią stanowiącą budowlę.

Wnioskodawczyni wskazała również, że za budowlę ustawodawca uważa części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)

czy też fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W opisie zdarzenia przyszłego Spółka podała, że stacja ładowania pojazdów elektrycznych stanowiąca urządzenie techniczne, będzie przymocowana do fundamentu, a w niektórych przypadkach

np. do betonowej płyty parkingowej bądź stropowej płyty garażu wielostanowiskowego. Spółka stoi zatem na stanowisku, że w tak opisanym zdarzeniu przyszłym budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem będzie wyłącznie fundament bądź część budowlana (np. betonowa płyta parkingowa).

Wnioskodawczyni wskazała, że przyjęte przez nią stanowisko, znalazło potwierdzenie w wydanych na jej rzecz indywidualnych interpretacjach. Dodatkowo Spółka podkreśliła, że tak zaprezentowany pogląd posiada również odzwierciedlenie

w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Z uwagi na fakt, że ustawodawca na gruncie u.p.o.l. za budowlę uznaje również urządzenie budowlane zdefiniowane przez u.p.b., Spółka przytoczyła wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., P 33/09, w którym to podkreślono, że u.p.o.l. mogą być objęte tylko takie urządzenia budowlane które:

- zostały wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 9 u.p.b., a zatem "przyłącza

i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki", również

- inne urządzenia techniczne, które nie są wymienione w treści art. 3 pkt 9 u.p.b., pod warunkiem, że zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego będącego budowla zgodnie z jego przeznaczeniem.

Mając na uwadze wyżej przytoczone orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które cytowane jest w najnowszych orzeczeniach sądów administracyjnych (m.in. wyrok NSA z 22 listopada 2022 r., III FSK 257/22 czy Uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2022 r., III FPS 2/22) Wnioskodawczyni stwierdziła, że opisana

we wniosku stacja nie spełnia przesłanek uznania jej za urządzenie budowlane.

Po pierwsze: stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie zostały wprost wskazane

w art. 3 pkt 9 u.p.b. Po drugie: nie spełnia ona funkcji służebnej w stosunku do obiektu budowlanego. Nie sposób przyjąć, aby to stacja ładowania składająca

się z poszczególnych elementów technicznych zapewniała możliwość użytkowania fundamentu lub podobnej powierzchni (w przedstawionym zdarzeniu przyszłym występujących jako obiekt budowlany) zgodnie z jego przeznaczeniem. Przeciwnie,

to ten fundament będzie zapewniał, aby urządzenie techniczne w postaci stacji ładowania pojazdów mogło być używane zgodnie z przeznaczeniem.

Okoliczność, że opisana przez Spółkę stacja ładowania nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu u.p.b., został potwierdzony w otrzymanych przez Spółkę interpretacjach. Przykładowo, w tym zakresie Burmistrz Gminy B. w interpretacji indywidualnej z [...] października 2023 r. znak [...] stwierdził, że "Opisana

we wniosku przez wnioskodawcę stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie została wprost wskazana jako urządzenie budowlane w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nie sposób przyjąć, aby stację ładowania zakwalifikować jako urządzenie budowlane,

a tym samym jako budowlę na gruncie ustawy o podatkach i lokalnych". Argumentacja przedstawiona przez Spółkę znajduje również potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie.

Podsumowując, zdaniem Spółki w tak opisanym zdarzeniu przyszłym za budowlę w rozumieniu u.p.o.l. powinien zostać uznany wyłącznie fundament bądź podobna powierzchnia opisana w zdarzeniu przyszłym (np. betonowa płyta parkingowa, do której stacja będzie przymocowana). Stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie zostały wymienione zarówno w art. 3 pkt 3 u.p.b., w innych przepisach tej ustawy jak również

w załącznikach do niej - a tym samym, nie mogą być uznane za budowlę. Mając

na uwadze, że urządzenia te będą posadowione na fundamencie bądź elemencie budowlanym (np. betonowej płycie parkingowej), bezsprzeczne jest, że w zależności

od okoliczności to ten fundament bądź podobna powierzchnia będzie podlegać wyłącznie opodatkowaniu. Nie sposób również przyjąć, aby stacje ładowania zakwalifikować jako urządzenie budowlane, a tym samym jako budowlę na gruncie u.p.o.l. Brak jest wskazania w art. 3 pkt 9 u.p.b. stacji ładowania pojazdów elektrycznych. Urządzenia

te nie będą również występowały w roli służebnej do obiektu budowlanego, ponieważ

to fundament bądź podobna powierzchnia np. betonowa płyta parkingowa (stanowiące budowlę w opisanym stanie faktycznym) będą zapewniały możliwość ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Burmistrz Miasta i Gminy [...] maja 2024 r. wydał interpretację indywidualną

nr [...], w której stwierdził, że stanowisko Wnioskodawczyni

jest nieprawidłowe.

Uzasadniając swój pogląd, organ powołując treść przepisów art. 14b § 1, art. 14c oraz art. 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., wskazał,

że w celu ustalenia czy stacje ładowania pojazdów elektrycznych, o których mowa

we wniosku, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, należy ustalić,

czy mieszczą się w pojęciu obiektu budowlanego w rozumieniu u.p.b.

Z art. 3 pkt 1 u.p.b. wynika, że obiektem budowlanym jest budynek, budowla

lub obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Prawo budowlane w art. 3 pkt 3 definiuje budowlę jako każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne

i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Jak wynika z doktryny w zakresie art. 3 pkt 3 u.p.b. "Wyliczenie w tym artykule obiektów uznawanych za budowle ma charakter przykładowy, ale nie oznacza to,

że ten sam obiekt jest tam wymieniony wielokrotnie, pod odmiennymi nazwami. Należy przyjąć, że są tam wymienione przykłady różnych budowli". Regulację tę można bowiem zaliczyć do przepisów, określonych przez Trybunał Konstytucyjny w przywołanym wyżej wyroku mianem "przepisów rangi ustawowej, uzupełniających, modyfikujących

czy doprecyzowujących prawo budowlane", które mogą "współdecydować o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń". Bezpośrednią konsekwencją tej regulacji jest to, że z punktu widzenia prawnego stacja ładowania, w zależności od jej konstrukcji,

jest albo urządzeniem budowlanym albo obiektem budowlanym. Zatem z całą pewnością nie może być traktowana jako maszyna lub urządzenie stanowiące odrębne

pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Brak jest wobec tego podstaw, aby w przypadku stacji ładowania pojazdów opodatkowaniu podlegały jedynie fundamenty.

Następnie organ przytoczył treść art. 3 pkt 9 u.p.b. oraz art. 2 pkt 27 u.e.p.a. Według organu z przytoczonej wyżej definicji wynikają konkretne wnioski dla potrzeb podatku od nieruchomości.

Zgodnie z przedstawionym we wniosku opisem stacji ładowania pojazdów oraz

w oparciu o przytoczone przepisy ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych organ stwierdził, że stacje ładowania pojazdów elektrycznych należy zakwalifikować

do kategorii wolnostojących obiektów budowlanych (art. 2 pkt 27 lit. b u.e.p.a.).

Z przywołanych definicji wynika, że stacja ładowania jest pojęciem szerszym i obejmuje co najmniej jeden punkt ładowania, oprogramowanie wykorzystywane do świadczenia usługi ładowania oraz stanowisko postojowe. Stacja ładowania jest więc urządzeniem budowlanym lub wolnostojącym obiektem budowlanym. W przypadku stacji ładowania stanowiących w rozumieniu ww. przepisu urządzenie budowlane, zdaniem organu podatkowego, wyraźne zaliczenie tych stacji do kategorii urządzeń budowlanych sprawia, że z punktu widzenia podatkowego należy traktować je na równi z urządzeniami technicznymi wymienionymi expressis verbis w art. 3 pkt 9 u.p.b., które mogą zostać uznane za budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W praktyce, ładowarki posadowione na fundamentach realizowane są w ramach stacji ładowania, spełniając kryteria wolnostojącego obiektu budowlanego. Wówczas fundamenty, na których została posadowiona ładowarka, nie są traktowane jako odrębne obiekty budowlane i obejmują jedno przedsięwzięcie budowlane. Na gruncie przepisów u.p.b. stacja ładowania wymaga zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 25 u.p.b.). Z uwagi na wcześniej przytoczone wyjaśnienia obiektu budowlanego, który zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b. jest budynkiem, budowlą

lub obiektem małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem oraz na podstawie przedstawionego we wniosku opisu stacji ładowania pojazdów, organ stwierdził, że przedmiotowa stacja nie jest ani budynkiem ani obiektem małej architektury, zatem należy zaliczyć

ją do budowli. Wobec tego będzie podlegała opodatkowaniu jako budowla związana

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem w rozumieniu ustawy u.p.o.l. lub obiektem małej architektury (prawo budowlane) jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l (tak wskazuje R.Dowgier, L. Etel,

G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, Warszawa 2020, art. 1a).

W przedstawionym przez Wnioskodawczynię zdarzeniu przyszłym, że stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości (z wyłączeniem ewentualnego fundamentu bądź podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym) jest niewłaściwe. Jeśli stacja ładowania pojazdów będzie spełniać warunki techniczne określone w u.e.p.a., to będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i nie ma tu znaczenia czy będzie lokalizowana na gruntach własnych, czy też dzierżawionych.

Podsumowując, organ podatkowy stwierdził, że przedstawiona we wniosku

o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości stacja ładowania pojazdów elektrycznych:

- stanowi wolnostojący obiekt budowlany (art. 2 pkt 27 u.e.p.a.),

- stanowi obiekt budowlany (art. 3 pkt 1 u.p.b.),

- stanowi budowlę wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jej przeznaczeniem, wzniesioną z użyciem wyrobów budowlanych,

- wolnostojące urządzenie techniczne w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b., wymienioną z nazwy w 29 ust. 1 pkt 25 u.p.b.

Warunkiem kwalifikowania takich urządzeń technicznych do budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest ich związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ podatkowy nie znalazł podstaw ani prawnych, ani faktycznych do uznania

za prawidłowe przedstawionego we wniosku stanowiska Wnioskodawczyni, że stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości (z wyłączeniem ewentualnego fundamentu bądź podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym).

Wobec obowiązującego stanu prawnego, stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, w ocenie organu, jest nieprawidłowe.

W skardze Skarżąca kwestionując stanowisko organu, zarzuciła wydanie

zaskarżonej interpretacji z naruszeniem przepisów:

I. Prawa materialnego polegające na:

1) niewłaściwej ocenie co do zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że wskazana we wniosku o wydanie interpretacji stacja ładowania pojazdów może stanowić w całości budowlę w rozumieniu tych przepisów, podczas gdy:

a) stacja ładowania jako całość nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu u.p.b.,

b) stacja ładowania nie stanowi wolnostojącego urządzenia technicznego wskazanego w art. 3 pkt 3 u.p.b.,

c) stacja ładowania nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu przepisów u.p.b.,

d) stacja ładowania nie spełnia wskazanej w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przestanki zapewnienia możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem,

i konsekwentnie, z uwagi na powyższe, stacja ładowania nie spełnia jako całość przesłanek definicji budowli opodatkowanej podatkiem od nieruchomości;

2) błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że pojęcie budowli jako przedmiotu opodatkowania u.p.o.l. w kontekście stacji ładowania pojazdów należy interpretować w oparciu o przepisy u.e.p.a., podczas gdy u.p.o.l. zawiera autonomiczne definicje przedmiotów opodatkowania, w których odwołuje

się wyłącznie do u.p.b., co doprowadziło do nieprawidłowego uznania przez organ, że stacja ładowania stanowi jako całość budowlę, podlegającą opodatkowaniu u.p.o.l.

Z uwagi na powyższe naruszenia, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "P.p.s.a.") podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego

z [...] maja 2024 r., w której Organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko Skarżącej

w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku

od nieruchomości jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny

jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza że Sąd

nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat,

M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).

Podkreślenia również wymaga, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego polega na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną (art. 14b § 3 O.p.). Zakres oceny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznaczony jest przez treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Sąd szczególnie podkreśla, że organ dokonujący interpretacji nie może więc wykraczać poza granice, które wyznaczają: treść zadanego pytania i okoliczności stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przytoczone we wniosku.

Zarzuty skargi dotyczył naruszenia przez Organ przepisów prawa materialnego,

tj. art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia,

czy stacja ładowania pojazdów elektrycznych będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Organu stacja ładowania pojazdów elektrycznych będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolnostojące urządzenie techniczne

w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Z kolei w ocenie Skarżącej stacja taka nie będzie polegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z wyłączeniem ewentualnego fundamentu bądź podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym wniosku.

Sąd wskazuje, że zagadnienie, którego dotyczy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej było już przedmiotem analizy sądów administracyjnych, które uchylały interpretacje indywidualne wydane w odniesieniu do Skarżącej w oparciu o analogiczne zarzuty skarg jak postawione w rozpoznawanej skardze (por. m.in. wyroki: WSA

w Gliwicach z 21 listopada 2024 r., I SA/Gl 475/24 i z 4 grudnia 2024 r., I SA/Gl 795/24; WSA w Gorzowie Wlkp. z 30 października 2024 r., I SA/Go 231/24 i 29 lutego 2024 r.,

I SA/Go 392/23; WSA w Białymstoku z 29 maja 2024 r., I SA/Bk 134/24; WSA w Krakowie z 24 lipca 2024 r., I SA/Kr 463/24).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone

w uzasadnieniach tych wyroków stąd w poniższej części przedmiotowego uzasadnienia odniesienia do argumentacji w nich zawartej.

Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędącym budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związanym z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ustawodawca na gruncie powyższego przepisu wyodrębnił zatem dwie kategorie budowli zaliczane dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości:

1) obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b., niebędący budynkiem

lub obiektem małej architektury;

2) urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.b. związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że przez obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z uwagi na fakt, że prawodawca w treści art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wyraźnie wyeliminował budynki

i obiekty małej architektury, należy przytoczyć definicję budowli uregulowaną przez ustawę Prawo budowlane.

Jak z kolei wynika z art. 3 pkt 3 u.p.b. budowla to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Przechodząc do ostatniej z definicji, tj. urządzenia budowlanego – należy przez

to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza

i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 u.p.b.).

Analiza powyższych przepisów pozwala na stwierdzenie, że urządzenie budowlane w świetle przepisów prawa budowlanego jest odrębną od budowli kategorią obiektów. Spełnienie przez urządzenie kryteriów urządzenia budowlanego nie jest również uzależnione od wypełnienia kryterium obiektu budowlanego w rozumieniu

art. 3 pkt 1 u.p.b. Z kolei odnosząc się do definicji budowli zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wskazuje się, że jest nią obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Jednakże dla celów podatkowych ustawodawca rozszerzył w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w porównaniu

z przepisami prawa budowlanego, pojęcie budowli, obejmując tą kategorią zarówno budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, jak i urządzenia budowlane wymienione w art. 3 pkt 9 u.p.b.

W celu ustalenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości niezbędne jest przytoczenie treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc ustalenie, że dany obiekt jest budowlą lub urządzeniem budowlanym wymienionym w art. 3 pkt 9 u.p.b. wymaga potwierdzenia, że jest obiektem budowlanym zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b. oraz wykluczenia możliwości jego identyfikowania jako budynku (w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) albo obiektu małej architektury. Jednocześnie stosując reguły wykładni językowej należy dojść do wniosku, że urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 u.p.b., jeżeli nie spełniają kryteriów określonych w art. 3 pkt 1 u.p.b., nie są objęte zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości.

Dokonując oceny które obiekty podlegają opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości, należy mieć na uwadze również wyrok Trybunału Konstytucyjnego

z 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził,

że za budowle dla celów podatkowych mogą zostać uznane jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku

do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową, mając zarazem na uwadze, iż nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane.

Przy czym odwołanie się w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do przepisów prawa budowlanego należy interpretować jako odesłanie do przepisów ustawy Prawo budowlane, a nie jako odesłanie do wszelkich przepisów regulujących zagadnienia związane z procesem budowlanym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że Skarżąca planuje rozszerzyć zakres prowadzonej działalności o stacje ładowania pojazdów, które będą posadowione na fundamencie prefabrykowanym, dedykowanym do konkretnego modelu stacji oraz przymocowane do powierzchni

w postaci betonowej czy żelbetowej płyty parkingowej, jak również do fundamentowej

lub stropowej płyty garażu wielostanowiskowego. Stacje ładowania będą mocowane

do ww. fundamentu/powierzchni szpilkami fundamentowymi, na które po posadowieniu (wstawieniu w otwory montażowe stacji) zostaną nałożone nakrętki. Stacja ładowania składać się będzie przede wszystkim z urządzenia technicznego, przewodów

do ładowania pojazdów i ewentualnego fundamentu prefabrykowanego. Ponadto planowany przez Skarżącą model stacji umożliwi w dowolnym momencie przeniesienie jej do innej lokalizacji bez uszkodzenia płyty fundamentowej/powierzchni

(np. z wykorzystaniem wózka widłowego).

Oceniając czy stacja ładowania stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu

w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. należy stwierdzić, że stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie zostały wymienione w treści art. 3 pkt 3 u.p.b. Nie zostały również zdefiniowane jako budowla w pozostałych przepisach tej ustawy, czy w jej załącznikach. W ocenie organu podatkowego o konieczności zaliczenia stacji ładowania pojazdów

do kategorii budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jako urządzenie budowlane świadczą przepisy ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 pkt 27 u.e.p.a. stacja ładowania to:

a) urządzenie budowlane obejmujące co najmniej jeden punkt ładowania

o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub

b) wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy wyposażone

w oprogramowanie wykorzystywane do świadczenia usługi ładowania,

wraz ze stanowiskami postojowymi, których liczba odpowiada liczbie punktów ładowania umożliwiających jednoczesne świadczenie tej usługi, oraz, w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy

z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego.

Wobec zatem zakwalifikowania wprost w ustawie o elektromobilności i paliwach alternatywnych stacji ładowania jako urządzenia budowlanego, Organ interpretacyjny uznał, że podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Sądu z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Z zacytowanego bowiem wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jak również z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2022 r., III FPS 2/22, wynika wprost,

że za budowlę uznaje się jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3

pkt 9 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej. Jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis w ustawie, koniecznym jest wykazanie, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem z wyłączeniem jednak: urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych oraz urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu ustawy Prawo budowlane nie są instalacje. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż zarówno w ustawie Prawo budowlane, jak i w załącznikach do niej

nie znajduje się żadne odwołanie do ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Tym samym, zasadny jest zarzut Skarżącej, że przy definiowaniu budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie należy odwoływać się do innych niepodatkowych ustaw, które nie zostały objęte odesłaniem

z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji definiowanie przez Organ podatkowy stacji ładowania poprzez odwołanie się do przepisów ustawy

o elektromobilności i paliwach alternatywnych było nieuzasadnione.

Powyższe ustalenia oznaczają, że kwestią decydującą dla rozstrzygnięcia podatkowego statusu stacji ładowania pojazdów jest interpretacja zwrotu: "związane

z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2024 r.,

III FSK 3953/21 przesądził, że przez urządzenie budowlane, niewymienione wprost

w art. 3 pkt 9 u.p.b. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., należy rozumieć urządzenia techniczne:

1) niebędące instalacjami, o których mowa w art. 3 pkt 1 u.p.b., jak też budynkiem, budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b., załącznika do tej ustawy lub innej ustawy zawierającej przepisy prawa budowlanego, a także obiektem małej architektury;

2) funkcjonalnie powiązane z budynkiem lub budowlą w znaczeniu wymienionym

w pkt 1;

3) pełniące funkcję służebną wobec budynku lub budowli wymienionej w pkt 1;

4) zapewniające możliwość użytkowania budynku lub budowli wymienionej

w pkt 1 zgodnie z ich przeznaczeniem i tylko wówczas, gdy związek użytkowy urządzenia technicznego z takim obiektem budowlanym jest konieczny dla realizacji funkcji tegoż obiektu oraz bezpośredni (nie będą urządzeniem budowlanym urządzenia techniczne jedynie usprawniające eksploatację obiektu identyfikowanego, jako oddzielna budowla, poprawiające warunki pracy, np. taśmociągi, suwnice, terminale komputerowe, kasy fiskalne itp.);

5) wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych;

6) użytkowo/funkcjonalnie powiązane z konkretnym budynkiem lub konkretną budowlą w znaczeniu opisanym w pkt 1, tj. skonkretyzowanym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W świetle tej definicji Sąd uznał, że stacja ładowania pojazdów nie stanowi urządzenia budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 9 u.p.b., a w konsekwencji budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Nie można jej bowiem zaliczyć do urządzeń, które zostały wymienione w art. 3 pkt 9 u.p.b. Nie można również uznać, aby stacja ładowania pojazdów pełniła funkcję służebną w stosunku do obiektu budowlanego

w postaci fundamentu/podobnej powierzchni.

Ponadto Sąd aprobuje ugruntowane stanowisko judykatury, zgodnie z którym

w stanie prawnym obowiązującym po 28 czerwca 2015 r. nie można zaakceptować stanowiska organów podatkowych, które uznają, że rozmaite urządzenia związane

z przepływem energii elektrycznej, takie jak m.in.: rozdzielnia wnętrzowa, automatyka, sterownia, aparatura wysokiego napięcia, transformator itp. stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b. i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., będące w związku techniczno-użytkowym i funkcjonalnym z siecią elektroenergetyczną stanowiącą budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, wymienioną w kategorii XXVI obiektów budowlanych załącznika do ustawy Prawo budowlane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2022 r., III FSK 740/22 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 lutego 2023 r., I SA/Po 636/22).

Uwzględniając zatem powyższe ustalenia Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko Skarżącej, w myśl którego stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (z wyłączeniem ewentualnego fundamentu lub podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym). Przedstawiona ocena prawna przesądza zatem o uznaniu za zasadne podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię jak i "niewłaściwą ocenę co do zastosowania".

Ponownie rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji Organ interpretacyjny zobowiązany będzie do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a. zasądzając od Organu na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi [...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł), określone w § 2 ust. 1

pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1687), oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.

Wszystkie powołane wyżej orzeczenia dostępne na stronie [...]