Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1536/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju~Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1916
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r o księgach wieczystych i hipotece - t.j.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dariusz Bociarski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1088/19 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 21 marca 2019 r. nr DO.1.4614.46.2018.KW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2019r. sygn. akt I SA/Wa 1088/19, oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 21 marca 2019 r nr DO.1.4614.46.2018.KW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W powyższym orzeczeniu Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo uznały, że nie została spełniona żadna z przesłanek art. 156 § 1 k.p.a. przy wydaniu przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji nr 114/DG/06 z 17 lutego 2006 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999r. prawa własności nieruchomości zajętych pod drogę publiczną – ul. [...] w Warszawie, oznaczonych jako działki nr [...] o pow. [...]ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] oraz działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...]ha, obręb [...], objętych księgą wieczystą nr [...], a w związku z tym także zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył Prezydent m. st. Warszawy zaskarżając wyrok w całości. Orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm., dalej zwana "ustawą przepisy wprowadzające") poprzez niewłaściwą wykładnię, nieuwzględniającą ani deklaratoryjnego charakteru decyzji stwierdzającej zaistnienie przejścia własności na podmiot publiczny z mocy samego prawa, ani skutku pozostawienia w obrocie decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 lutego 2006r. Nr 114/DG/06, a w konsekwencji przyjęcie, że:

a) w/w decyzja Wojewody Mazowieckiego nie naruszała prawa w sposób rażący, pomimo okoliczności, że potwierdzono nią nabycie przez Gminę - Warszawa [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r., prawa własności gruntu, który częściowo, zgodnie z zaświadczeniem Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 5 września 1995r. przeszedł na własność Skarbu Państwa z dniem 1 października 1985r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, a więc gruntu, który zgodnie z jasnym, niebudzącym wątpliwości brzmieniem przepisu nie mógł być przedmiotem tego rozstrzygnięcia,

b) przewidziane w art. 73 ustawy przepisy wprowadzające przesłanki zostały wypełnione, a Wojewoda Mazowiecki był uprawniony do stwierdzenia nabycia przez Gminę Warszawa - [...]nieruchomości przy ul. [...], podczas gdy zgodnie z w/w zaświadczeniem część tej nieruchomości stanowiła już własność publicznoprawną,

2. naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez przyznanie, że deklaratoryjna decyzja Wojewody Mazowieckiego nr 114/DG/06 wydana na podstawie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w odniesieniu do nieruchomości, której część, zgodnie z w/w zaświadczeniem, przeszła z mocy prawa na własność Skarbu Państwa z dniem 1 października 1985r. nie narusza prawa,

3. naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz.U.2018r., poz. 1916, zwanej dalej "u.k.w.i h.") poprzez przyjęcie, że wpis nie oddający stanu prawnego nieruchomości, pomimo wzruszalności wynikającego z tego przepisu domniemania, wiązał organy administracji publicznej, zarówno w postępowaniu administracyjnym zwykłym, jak też i nadzwyczajnym, pomimo, iż z treści dokumentu urzędowego stanowiącego podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej w postaci ww. zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 5 września 1995 r. wynika jego nieprawidłowość,

4. naruszenie art. 133 §1 p.p.s.a. poprzez oparcie wyroku na niepełnej analizie i nietrafnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającej się:

a) błędnym uznaniem zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 5 września 1995r. za mniej wiarygodne od pisma z dnia 15 lipca 2010 r. i za sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym,

b) błędnym uznaniem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał Ministrowi Inwestycji i Rozwoju na stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 lutego 2006r.nr 114/DG/06,

5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez:

a) dokonanie nieprawidłowej oceny prowadzonego przez Wojewodę Mazowieckiego postępowania dowodowego i niedostrzeżenie rażącego naruszenia postępowania przejawiającego się zaniechaniem przeprowadzenia postępowania dowodowego i brakiem przeprowadzenia dowodów zmierzających do ustalenia istoty sprawy, tj. stanu prawnego nieruchomości,

b) błędne uznanie, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie nadzwyczajnym Minister Inwestycji i Rozwoju wyjaśnił sprawę w sposób wyczerpujący i prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, pomimo dokumentu, z którego wynika, iż do zdarzenia prawnego potwierdzonego deklaratoryjną decyzją Wojewody Mazowieckiego nie mogło dojść z mocy prawa,

6. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieodniesienie się lub lakoniczne odniesienie się do wszystkich aspektów zarzutów podniesionych w skardze i uchylenie się od oceny pewnych zagadnień podniesionych przez skarżącego,

7. naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2016r. I SA/Wa 14/16 i niedostrzeżenie, że organ ponownie pominął przy rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, dowody dostarczone w toku postępowania o stwierdzenie nieważności w tym w szczególności zaniechał "skonfrontowania z pozostałymi dowodami' zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 5 września 1995r., w którym wskazano na okoliczność oddania i budowy drogi w ramach czynu społecznego, o którym mowa w art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych traktującego o przejściu nieruchomości z mocy prawa na własność Skarbu Państwa z dniem 1 października 1985r., co jak wyraźnie wskazał Sąd w sprawie I SA/Wa 14/16 nie jest sprzeczne z pozostałymi dowodami i dokonanie skrajnie odmiennej oceny w zaskarżonym wyroku przez przyjęcie, że zaświadczenie z dnia 5 września 1995r. jest sprzeczne z innymi dowodami w sprawie, w sytuacji, gdy orzeczenia sądowe powołane w decyzji jako dowody prawidłowości decyzji Wojewody dotyczyły stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości z datą wcześniejszą (tj. z dniem 1 stycznia 1985 r ), z czym nie kolidowało jej przejście na własność Skarbu Państwa w dacie późniejszej.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła uczestniczka postępowania A. I..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w ww. skardze.

Skarga kasacyjna oparta została na zarzutach dotyczących naruszenia zarówno prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji co do zasady rozpoznaniu w pierwszej kolejności podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania a następnie dopiero zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, jednakże mając na uwadze mieszany sposób ich sformułowania w skardze kasacyjnej, należało jej rozpoznać w sposób komplementarny, mający znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestię, która ujawniła się już po wydaniu zaskarżonego wyroku. Z adnotacji Poczty Polskiej znajdującej się na korespondencji sądowej (k. 185 akt sądowych), przesłanej do jednej z dawnych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości K. I. wynika, że adresatka korespondencji zmarła. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że K. I. zmarła 14 maja 2009 r., tj. przed wszczęciem postępowania nieważnościowego, które miało miejsce 27 grudnia 2011 r. Jej następcą prawnym jest M. D.. Osoba zmarła przed wszczęciem postępowania administracyjnego nie może mieć przymiotu strony, gdyż jej zdolność prawna wygasa z chwilą śmierci. Jak stanowi art. 30 § 1 k.p.a. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Według art. 8 kodeksu cywilnego z chwilą śmierci osoby fizycznej jej zdolność prawna wygasa. Jednak okoliczność wysłania decyzji do osoby, która już zmarła, powinna być analizowane na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w różnych uwarunkowaniach. Istotne jest bowiem dokonanie prawidłowej oceny tego niewątpliwego uchybienia procesowego. Skierowanie decyzji do osoby zmarłej może wywołać różnorakie skutki procesowe. W określonych sytuacjach może to stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, jeśli zostanie uznane za rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W innych, z uwagi na pominięcie następców prawnych strony, stanowić będzie podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie miał miejsce ostatni z wymienionych przypadków wadliwości procesowej, gdyż kontrolowana decyzja nadzorcza była kierowana nie tylko do zmarłej przed wszczęciem postępowania K. I., ale też do innych stron postępowania. Zatem w uwarunkowaniach przedmiotowej sprawy kwestia ewentualnego pominięcia w postępowaniu spadkobierców po zmarłej stronie należałoby rozpatrywać na gruncie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który przysługuje tylko spadkobiercom.

W dalszej kolejności należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie kluczowym zagadnieniem pozostawało udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy trafny był pogląd Sądu Wojewódzkiego, iż decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 lutego 2006 r. nie została wydana w warunkach nieważności określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten należy podzielić.

Przypomnieć na wstępie należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja wydana w jednym ze szczególnych trybów postępowania tj. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Postępowanie prowadzone w trybie art. 156 § 1 k.p.a. nie jest ponownym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, lecz przeprowadzeniem weryfikacji czy dana decyzja jest dotknięta kwalifikowanymi wadami wskazanymi w art. 156 § 1 – 7 k.p.a., w tym wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Pojęcie "rażącego naruszenia prawa", choć wprawdzie nie posiada definicji legalnej, tym niemniej zostało dostatecznie ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz administracyjnym a także w literaturze przedmiotu i w związku z tym nie może być utożsamiane z każdym naruszeniem prawa. Wady przesądzające o nieważności decyzji muszą mieć postać kwalifikowaną, to jest muszą to być wady o szczególnym ciężarze gatunkowym. Nie należy bowiem tracić z pola widzenia okoliczności, że ocena decyzji, dokonywana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, odnosi się do aktu już prawomocnego, funkcjonującego w obrocie prawnym i korzystającego z domniemania legalności.

Wobec tego, organ prowadzący postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma obowiązek ocenić, czy wskazane przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa wystąpiły na gruncie istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym – nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja a nie sprawa.

Trafnie w tej mierze wskazuje Sąd Wojewódzki, że z tego obowiązku, organ nadzorczy prowadzący przedmiotowe postępowanie, wywiązał się prawidłowo. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.), będącym materialnoprawną podstawą badanej w postępowaniu nadzorczym decyzji, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika bowiem, iż przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. spełniała wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji w trybie przepisów ww. art. 73. Fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. potwierdza wyrys z mapy ewidencyjnej, sporządzony w dniu 11 kwietnia 2000 r. przez geodetę uprawnionego Roberta Głuchowskiego. Z kolei władztwo publicznoprawne nad przedmiotową nieruchomością potwierdzają: protokół odbioru robót drogowych wykonanych na ul. T[...] przez [...]spisany w dniu 15 lipca 1997 r. oraz protokół odbioru robót z 22 listopada 1996 r. obejmujący urządzenie oświetlenia na ul. [...]. Nie ulega również wątpliwości, że na dzień 31 grudnia 1998 r. jako właściciele tej nieruchomości w księdze wieczystej figurowały osoby fizyczne. Prawidłowo więc w tych okolicznościach Sad wojewódzki stwierdził, że wobec zaistnienia powyższych przesłanek, Wojewoda Mazowiecki obowiązany był wydać decyzję stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Gminę Warszawa-[...] własności przedmiotowej nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. A tym samym kwestionowana decyzja Wojewody Mazowieckiego z 2006r. nie naruszała rażąco prawa.

Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 147 z poźń zm. dalej: "u.k.w.h."), zgodnie z którym domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Kwestia przeprowadzenia dowodu przeciwko domniemaniu, wynikającemu z treści wpisu ujawnionego w księdze wieczystej, jest zagadnieniem prawa cywilnego. Tym samym mające według skarżącego o kasacyjnie istotne znaczenie w postępowaniu nadzorczym zaświadczenie Kierownika Urzędu Rejonowego w Warszawie z 5 września 1995 r., z którego wynika, że ul [...] w Warszawie wybudowana została w ramach czynu społecznego, a nieruchomość położona przy ul. [...] określona w ewidencji gruntów jako część działki nr [...] i nr [...] w obrębie [...] oraz część działki nr [...] w obrębie [...] stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.). nie może stanowić dokumentu podważającego domniemanie wynikające z wpisu w księdze wieczystej. Przyjęcie poglądu odmiennego, polegającego na tym, że domniemanie, wynikające z art. 3 ust. 1 u.k.w.h., mogłoby być obalone także w postępowaniu administracyjnym, prowadziłoby do sytuacji, w której w istocie rzeczy organ administracji publicznej zastępowałby sąd powszechny bo wydawałby rozstrzygnięcie w kwestii zastrzeżonej dla postępowań cywilnych. Sytuacja taka nie jest zaś oczywiście prawnie dopuszczalna. Jak wyjaśnił to bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 1999 r. (sygn. akt IV SA 2338/98, LEX nr 47173), a który to pogląd podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie, zasada wyrażona w art. 3 ust. 1 ustawy z 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącą treści wpisów własności w tychże księgach.

Ponadto zauważyć należy, że wskazana przez wnioskodawcę wada decyzji z dnia 17 lutego 2006 r. polegająca na powołaniu się na nowy dowód w postaci w postaci zaświadczenie Kierownika Urzędu Rejonowego w Warszawie z 5 września 1995 r., w istocie stanowi podstawę do zainicjowania kolejnego ze szczególnych trybów postępowania jakim jest wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Ww. tryby nadzwyczajne nie są konkurencyjne. Poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Odrębności konstrukcji prawnych składających się na elementy instytucji procesowych tworzących nadzwyczajne postępowania administracyjne wypływają zarówno z odmienności celów, jak i różnic w ukształtowaniu właściwości organów, co powoduje, że między oboma omawianymi trybami nadzwyczajnymi postępowania administracyjnego nie występuje konkurencyjność, pojmowana jako możliwość wyboru drogi weryfikacji decyzji przez stronę albo przez organ administracji publicznej działający z urzędu. Każdy z tych trybów ma wprawdzie na celu weryfikację decyzji ostatecznej, ale zupełnie z innych przyczyn, które nie zachodzą wzajemnie na siebie.

Odpowiadając z kolei na zarzut naruszenia art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. trzeba stwierdzić, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia wymienionego przepisu prawa zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Zupełnie inną kwestią jest natomiast brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez WSA jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem WSA nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu odnośnie do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyroki NSA z: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13 publik CBOSA).

Wreszcie za chybiony należy ocenić też zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2016r. I SA/Wa 14/16. Powyższym wyrokiem WSA uchylił postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania z zaleceniem wyjaśnienia, jakie znaczenie prawne dla oceny legalności kwestionowanej decyzji z 2006 r. mają ujawnione w toku postępowania nieważnościowego zaświadczenie z 1995 r. i prawomocne orzeczenia sądowe z 2010 r. Zalecenia te dotyczyły zatem obowiązku oceny powyższych kwestii w prowadzonym postępowaniu nadzorczym, nie wskazywały natomiast sposobu jego rozstrzygnięcia. Analizując rozstrzygnięcia organów administracji, należy uznać, że organ nadzoru zastosował się do powyższych zaleceń, co czyni podniesiony zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. niezasadnym.

Reasumując, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji żaden z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się zasadny, a Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Warszawie, który trafnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił.

Końcowo należy wskazać, że w postępowaniu przed NSA ustawodawca wprowadził zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną jest obowiązana zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji oddalający skargę lub skarżącego - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę (art. 204 p.p.s.a.). Natomiast ustawodawca nie uregulował podstawy prawnej do zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestników postępowania kasacyjnego, stąd też przedmiotowy wniosek uczestnika postępowania nie mógł zostać uwzględniony.