Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1902/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 3 par. 1, art. 122, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2059/18 w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r., nr 1401-IOV-3.4103.139.2017.DK w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu I instancji i przedstawiony przez ten sąd tok postępowania

1.1. Wyrokiem z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2059/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. O. (dalej: skarżący, strona, podatnik) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2014 r.

Stan sprawy był następujący.

1.2. Decyzją z 13 maja 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., na podstawie art. 99 ust. 1 i 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT), dokonał weryfikacji i zmiany rozliczeń skarżącego w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2014 r.

Powodem takiego orzeczenia było zakwestionowanie skarżącemu, prowadzącemu działalność pod nazwą "R." T. O., prawa do odliczenia z faktur dokumentujących leasing pracowników, wystawionych przez K. sp. z o.o. z/s w W.. Zdaniem NUS, K. pozorowała prowadzenie działalności gospodarczej, zaś wystawione przez tą spółkę faktury były wykorzystywane wyłącznie do obniżenia zobowiązań podatkowych. NUS podkreślił, że faktury nie dawały prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, gdyż nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, zaś skarżący nie mógł korzystać z domniemania działania w tzw. "dobrej wierze", albowiem nie wystąpił jako staranny nabywca usług.

Na tej podstawie NUS uznał, że skarżący dokonując obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez K. naruszył art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

1.3. Decyzją z 13 czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, ze zm., dalej: ustawa o VAT), utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.

2. Skarga do sądu I instancji

2.1. W skardze do WSA w Warszawie podatnik wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił organom naruszenie:

1. art. 122 O.p., poprzez brak wyjaśnienia zasadniczych okoliczności faktycznych sprawy, tj. tego, że:

a. liczne dowody przedstawione w toku postepowania podatkowego potwierdzały niemożność uznania faktur wystawionych przez K. za tzw. "puste faktury";

b. w dniu 17 grudnia 2013 r. notariusz A. C. sporządziła akt notarialny, w którego podpisaniu, na co wskazują obowiązujące w tamtym czasie wymogi prawne, prezes K. musiała uczestniczyć, choć organ kwestionuje w decyzji jej obecność w Polsce w grudniu 2013 r., pomimo że notariusz została przesłuchana w toku postępowania podatkowego;

2. art. 188 O.p., poprzez nieuwzględnienie przez organy obu instancji wniosków dowodowych, polegające na uznaniu, że:

a. dokumenty zostały rozpoznane, choć w uzasadnieniu decyzji nie wskazano powodów, dla których nie omówiono tez dowodowych, które te dokumenty miały potwierdzać;

b. należy odmówić przesłuchania świadków, którzy mogliby potwierdzić realizację przez K. sp. z o.o. usługi leasingu oraz sprawowanie przez A. D. nadzoru nad tymi pracownikami;

3. art. 191 O.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co polegało na:

a. bezzasadnym pominięciu w trakcie rozpoznawania sprawy następujących faktów:

- zawarcia umowy przez K. przy udziale osób trzecich i w renomowanym biurze księgowym;

- świadczenia przez pracowników K. pracy na rzecz skarżącego przez czas obowiązywania umowy leasingu;

- prawidłowego określenia ceny usługi świadczonej przez K.;

- bieżącego kontaktu, jaki posiadał skarżący i inne zainteresowane osoby z pełnomocnikiem K.;

- czynności nadzorczych wykonywanych przez A. D.;

b. błędnie ustalonym przez organ fakcie dotyczącym przeniesienia zakładu pracy na K., co polegało na tym, że w toku przesłuchania z 14 stycznia 2016 r. zadano skarżącemu pytanie wymagające znajomości numeracji poszczególnych artykułów Kodeksu pracy, nie wyjaśniono treści przepisu, a dodatkowo wprowadzono skarżącego w błąd powołując przepis Kodeksu pracy, który został uchylony 20 lat przed datą przesłuchania i dotyczył sposobu reprezentacji zakładu pracy;

4. art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT i art. 231 Kodeksu pracy, co polegało na:

a. uznaniu za nierzeczywiste zdarzenie gospodarcze transakcji z K., co było sprzeczne z faktami potwierdzającymi realizację tego zdarzenia gospodarczego przez strony;

b. bezpodstawnym twierdzeniu organu, że przejście zakładu pracy na nowego pracodawcę świadczącego na rzecz kontrahentów wyłącznie usługę leasingu pracowniczego wymagało przekazania mu nieruchomości, ruchomości lub klientów, choć podstawowym aktywem gospodarczym takiej firmy, świadczącej wyłącznie usługę leasingu pracowniczego, jest kadra pracownicza, która ma być udostępniana innym przedsiębiorcom;

5. art. 2 ust. 1 i art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy Rady nr 77/388/EWG oraz art. 167 i art. 168 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE, poprzez brak przedstawienia jakiegokolwiek dowodu, który potwierdzałby fakt, że skarżący wiedział lub mógł wiedzieć, że K. dokonuje nadużyć podatkowych.

2.2. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.

3. Wyrok sądu I instancji

3.1. Sąd zauważył, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynika, że choć pracownicy otrzymali informację, że ich pracodawcą jest K., to nigdy nie doszło do rzeczywistego objęcia pieczy nad nimi przez nowego pracodawcę. Co więcej, spółka K. nie decydowała o sposobie i warunkach świadczenia pracy przez "przejętych" pracowników. Nie byli przez nią kierowani ani nadzorowani w trakcie wykonywania pracy. Dla oceny okoliczności faktycznych analizowanej sprawy ma to istotne znaczenie. Gdyby bowiem rzeczywiście doszło do przejęcia pracowników przez inną spółkę, nie sposób przyjąć, że nowy pracodawca nie byłby zainteresowany jakimkolwiek kontaktem z przejętymi pracownikami, nie podejmowałby działań zmierzających do właściwej organizacji pracy, zapewnienia nadzoru itp.

Jak ustalono w sprawie na podstawie zgromadzonych dowodów, po zawarciu umowy pracownicy "przekazani" pracowali w tym samym miejscu i według tych samych zasad, które obowiązywały u dotychczasowego pracodawcy. Zajmowali również te same stanowiska, z takim samym zakresem obowiązków. Z pracy tych osób nadal i wyłącznie korzystał skarżący. Pracowników nadzorował w dalszym ciągu ten sam menadżer zatrudniony przez skarżącego.

Powyższe okoliczności w powiązaniu z innymi ustaleniami w zakresie: braku podobieństwa między działalnością prowadzoną przez firmę skarżącego i firmę K.; treści zawartej umowy, która dotyczy wyłącznie przejęcia pracowników, a nie kontynuacji prowadzonej przez skarżącego działalności przed dokonanym przejęciem; nieobjęcia przejęciem składników majątkowych służących realizacji zadań; tego, że przedmiotem działalności przejmującej spółki ma być wyłącznie wynajem przejętych na mocy porozumienia pracowników - oceniane łącznie - zasadnie stanowiły podstawę do uznania, że pomimo formalnie zawartej umowy na podstawie art. 23¹ Kodeksu pracy pracodawcą wskazanych w tym dokumencie osób był nadal skarżący.

O spełnieniu przesłanek z ww. przepisu nie mogą bowiem decydować tylko umowa zawarta przez skarżącego z K., ale okoliczności faktyczne identyfikujące normatywne pojęcie przejścia zakładu pracy.

Jedyną zmianą w związku z realizacją zawartych przez skarżącego umów było wypłacanie przejętym pracownikom wynagrodzenia przez nowy podmiot - ze środków przekazywanych wcześniej przez skarżącego.

Jak słusznie wskazuje w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, skarżący sam podał, że w następstwie wszczęcia kontroli wobec K. podjął próby kontaktu z prezesem tej spółki, a następnie rozwiązał z tym kontrahentem umowę leasingu. Gdyby doszło rzeczywiście do przejęcia pracowników przez K., to po rozwiązaniu umowy przez skarżącego, te osoby pozostawałyby nadal pracownikami wspomnianej spółki.

3.2. Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości to, że K. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Ze skarżącym zawarła umowę przejęcia pracowników, która miała charakter pozorny. W konsekwencji leasing tychże pracowników miał fikcyjny charakter. W tym kontekście nie mają decydującego znaczenia powołane w skardze okoliczności powstania spółki K.. Istotniejsze jest bowiem to, w jaki sposób ta spółka później funkcjonowała. Jedyną osobą do kontaktu był pełnomocnik nieposiadający elementarnej wiedzy o transakcjach z udziałem spółki. Zarząd przebywał za granicą i w toku postępowania nie było z nim kontaktu. Nie było również możliwe ustalenie, gdzie znajduje się dokumentacja spółki. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wykazał niezbicie, że K. działała według schematu właściwego dla podmiotów wykorzystywanych do wprowadzania do obrotu nierzetelnych faktur, które następnie znikają, nie regulując wygenerowanych zobowiązań podatkowych.

3.3. Słusznie organy wskazały, iż umowa z K. nie przynosiła skarżącemu żadnych wymiernych korzyści, poza podatkowymi - skarżący poniósł wyższe koszty wynikające z umów leasingu w porównaniu do okresów, gdy ponosił je wyłącznie w oparciu o umowy o pracę. Dodatkowo K. nie zapewniała żadnego wyposażenia, sprzętu, środków czystości, odzieży roboczej. Wszystkie te koszty pozostawały po stronie skarżącego. Skarżący nie podał przy tym żadnego innego racjonalnego wytłumaczenia. Jedynym wiarygodnym pozostaje więc to, które prawidłowo wywiodły organy.

3.4. Zdaniem sądu, organy nie naruszyły również art. 122 ani art. 188 O.p., gdyż wnioski dowodowe skarżącego zmierzały w istocie do potwierdzenia niekwestionowanych okoliczności. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 191 O.p., gdyż skarżący kwestionuje ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w oparciu o okoliczności niesporne oraz nieistotne. Umowa spółki K. mogła być zawarta przy udziale świadków i w renomowanym biurze księgowym. Pracownicy, których dotyczyła umowa przejęcia zakładu pracy świadczyli prace na rzecz skarżącego. Niesporna była cena usług oraz to, że skarżący kontaktował się z pełnomocnikiem kontrahenta. Jedynie w kwestii nadzoru A. D. sam zeznał, że K. takowego nie prowadziła wobec osób świadczących pracę na rzecz "R."

Faktem jest wprawdzie, że skarżącemu w toku przesłuchania podano wadliwą jednostkę redakcyjną przepisu normującego przejęcie zakładu pracy, lecz skarżący sam przyznał, iż pracownicy pozostali na swych stanowiskach i umowa dotyczyła wyłącznie tych pracowników. Uchybienie osoby prowadzącej przesłuchanie nie miało zatem istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż skarżący opisał okoliczności zawartej umowy oraz wskazał, czego ta umowa dotyczyła. Na tej podstawie możliwe było prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i dojście do przekonania, że przejęcie kadry pracowniczej było pozorne, zaś leasing pracowników fikcyjny.

3.5. W konsekwencji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego niezasadne okazały się także oba zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżący posłużył się fakturami dokumentującymi leasing pracowników do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, choć doskonale wiedział, że są to tzw. "puste faktury", gdyż czynność ich przejęcia przez K. była czynnością pozorną. Z tych względów oczywistym jest, że nie mógł zostać uznany za podmiot działający w tzw. "dobrej wierze", który nieświadomie pada ofiarą oszustwa.

4. Skarga kasacyjna

4.1. Wyrok ten został zaskarżony w całości skargą kasacyjną podatnika, który zarzucił sądowi:

1. naruszenie - na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w zw. z art. 122 O.p. - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co polegało na tym, że sąd nie dokonał kontroli czynności podjętych w sprawie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie i Naczelnika Urzędu Skarbowego W., które skutkowały uznaniem przez te organy, że faktury wystawione przez K. Sp. z o. o. to tzw. faktury puste, pomimo że skarżący w skardze do sądu podnosił, iż faktury wystawione przez K. nie stanowią tzw. "pustych faktur" zgodnie z kryteriami przedstawionymi w orzecznictwie sądów administracyjnych;

2. naruszenie - na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w zw. z art. z art. 188 O.p. i z art. 191 O.p. - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co polegało na tym, że sąd (i) dokonał na nowo oceny dowodów i poczynił własne ustalenia faktyczne w zakresie terminu "przeniesienie zakładu pracy w całości lub w części na nowego pracodawcę", a ponadto, (ii) działając w ten sposób sąd zaniechał kontroli tego, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w postępowaniu podatkowym, choć dowody, o które wnioskował skarżący miały na celu ustalenie rzeczywistego charakteru usług świadczonych przez K. na rzecz jego przedsiębiorstwa, ponadto m.in. sąd nie zweryfikował stanowiska organów podatkowych, jakoby wnioski dowodowe skarżącego zmierzały do przedłużenia postępowania;

3. naruszenie - na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co polegało na tym, że sąd nie wydał postanowienia w przedmiocie dopuszczenia (bądź odmowy dopuszczenia) uzupełniającego dowodu z dokumentów, choć wniosek o przeprowadzenie tego dowodu został zawarty w skardze, dokumenty znajdowały się w aktach sprawy, lecz nigdy nie zostały merytorycznie ocenione przez organy podatkowe, ponadto dotyczyły one faktu istotnego dla wyjaśnienia sprawy to jest tego, iż K. rzeczywiście świadczyła usługi na rzecz przedsiębiorstwa skarżącego;

4. naruszenie - na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. i w zw. z art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT w związku z art. 17 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Dz. U. UE z 1977 r. L 145/1) oraz w zw. art. 167 i 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - przepisów prawa materialnego poprzez zaniechanie przez sąd kontroli decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 maja 2018 r. i decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 13 maja 2017 r., w części dotyczącej zakwestionowania prawa skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony na podstawie faktur K., pomimo że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie i Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie wykazali, by skarżący wiedział lub mógł wiedzieć o tym, że realizowana przez K. dostawa usług jest skutkiem przestępstwa podatkowego.

4.2. Kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o przeprowadzenie rozprawy.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności odnieść się trzeba do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, możliwe jest zbadanie zasadności zarzutów prawa materialnego.

5.3. W opinii NSA żaden ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych nie jest uzasadniony.

5.3.1. Nie ma żadnych podstaw zarzut niedokonania przez sąd kontroli czynności podjętych w sprawie przez organy – niewątpliwie sąd I instancji wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), zgodnie z którym "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". To, że podatnik nie jest zadowolony z rezultatów tejże kontroli (a więc z tego, że sąd wojewódzki potwierdził, że umowa przejęcia pracowników miała charakter pozorny), nie znaczy, że nie miała ona miejsca czy też została niewłaściwie przeprowadzona.

Nie można też pominąć okoliczności, że sam sposób sformułowania skargi kasacyjnej jest wadliwy – ani w petitum skargi kasacyjnej ani w uzasadnieniu zarzutu nie wskazano, na czym konkretnie miało polegać naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w zw. z art. 122 O.p. (zasada prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym), ani jakie to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarga kasacyjna jest środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, a Naczelny Sąd Administracyjny – związany na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a. jej granicami – nie ma prawa ani obowiązku domyślać się intencji kasatora.

5.3.2. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i w zw. z art. z art. 188 O.p. i z art. 191 O.p.

Jak już wyjaśniono w pkt 5.3.1. niniejszego uzasadnienia, WSA dokonał kontroli, o której mówi art. 3 § 1 P.p.s.a. i dokonał jej w sposób prawidłowy. Zarzut niniejszy stanowi próbę polemiki z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która jednak – w opinii NSA – musiała doprowadzić sąd I instancji do wniosku, że skarżący posłużył się fakturami dokumentującymi leasing pracowników do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, choć wiedział, że są to tzw. "puste faktury".

Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, nie sposób przyjąć, aby sąd "na nowo dokonał ustaleń faktycznych, skupiając się na definiowaniu faktycznych składników majątkowych i osobowych K.", czy też "zaniechał kontroli tego, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego". Wnioski takie są zupełnie nieuprawnione. Sąd wojewódzki w sposób właściwy skontrolował prawidłowość postępowania organów podatkowych, nie wychodząc poza ramy określone w art. 134 § 1 P.p.s.a. Niezrozumiały jest w tym zakresie argument kasatora, że - zamiast kontrolować decyzje – sąd "interpretował niektóre fakty sprawy". Autor skargi kasacyjnej pisze też o "określonych dowodach" (s. 5); "przesłuchaniu świadków" (s. 6) – przy czym nie wiadomo, których; "dowodach z dokumentów" (s. 6) – nie wyjaśniono jednak, jakich konkretnie. Sformułowane w ten sposób zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego przez kasatora skutku, biorąc pod uwagę szczególne wymagania stawiane środkowi zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna.

5.3.3. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez to, że "sąd nie wydał postanowienia w przedmiocie dopuszczenia (bądź odmowy dopuszczenia) uzupełniającego dowodu z dokumentów, choć wniosek o przeprowadzenie tego dowodu został zawarty w skardze, a dokumenty znajdowały się w aktach sprawy". Twierdzeniu temu przeczy treść protokołu rozprawy z dnia 29 marca 2019 r. (k. 32 akt sądowych), z którego wynika, że "Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd uzupełniających dowodów z dokumentów wskazanych w skardze".

5.4. Przystępując do oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. i w zw. z art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT w związku z art. 17 ust. 2 VI dyrektywy oraz w zw. art. 167 i 168 dyrektywy 2006/112/WE) trzeba wskazać, że wobec wykazanej nieskuteczności zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował stan faktyczny uznany za prawidłowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Przyjąć bowiem w takiej sytuacji należy, że stan faktyczny sprawy, na tle którego wyrokował sąd I instancji został ustalony w sposób prawidłowy. Ustalenia faktyczne sprawy stanowiące podstawę jej rozstrzygnięcia, mogą zostać podważone jedynie zarzutami wskazującymi na naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Tymczasem z niepodważonego stanu faktycznego wynika, że skarżący posłużył się fakturami dokumentującymi leasing pracowników do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, choć doskonale wiedział, że są to tzw. "puste faktury", gdyż czynność ich przejęcia przez K. była czynnością pozorną. W takim stanie sprawy prawo materialne nie zostało naruszone.

5.5. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za bezzasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.

Elżbieta Olechniewicz Sylwester Golec Bartosz Wojciechowski (spr.)

Sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA