Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 219/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 35 i art. 217
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant asystent sędziego Jakub Rozenfeld po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt I SAB/Wa 54/20 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Starosty P. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 5 marca 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 54/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na bezczynność Starosty P. (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym.

W skardze kasacyjnej od przywołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 217 § 3 kpa, w zakresie terminu w zw. z art. 24 ust. 3 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990) - dalej: Prawo geodezyjne i kartograficzne, polegające na jego wadliwej wykładni i tym samym na jego niezastosowaniu w aspekcie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: ppsa; naruszenie art. 35 § 3 kpa w zw. z art. 24 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne polegające na jego wadliwej wykładni i tym samym na jego zastosowaniu w aspekcie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa oraz naruszenie art. 35 § 2 kpa przez jego niezastosowanie i art. 35 § 3 kpa przez jego wadliwe zastosowanie, tj. naruszenie przepisów polegające na nie załatwieniu sprawy do tej pory, tj. w okresie dłuższym niż okres, w którym sprawa winna była być załatwiona (niezwłocznie zamiast w ciągu 30 dni, a nawet 7 miesięcy) – według skarżącej, WSA w Warszawie popełnił błąd subsumpcji uznając, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 35 § 3 kpa.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, § 1a, § 2 ppsa oraz art. 151 ppsa, polegające na oddaleniu skargi zamiast na jej uwzględnieniu oraz art. 3 § 2 pkt 8 ppsa i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) – dalej: pusa, polegające na niewłaściwym zbadaniu i dokonaniu oceny działania organu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację, mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Oznacza to, związanie tego Sądu przytoczonymi w skardze kasacyjnej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia ziszczenia się przesłanek nieważności postępowania, poddano ocenie wyrok Sądu I instancji, pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, które okazały się nieskuteczne.

Wnioskiem z 14 stycznia 2020 r., który wpłynął do organu 15 stycznia 2020 r., skarżąca wystąpiła o wydanie wypisu z rejestru gruntów, rejestru budynków, kartoteki budynków oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej działki nr [...], zlokalizowanej w K., przy ul. [...]. Skarżąca nie jest jednak właścicielem tej nieruchomości.

Zdaniem skarżącej, istota działań, podejmowanych w związku z udostępnieniem informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, odpowiada istocie zaświadczeń, co oznacza konieczność załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, stosownie do art. 217 § 3 kpa.

Zgodnie z art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie:

1) wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu;

2) wyrysów z mapy ewidencyjnej;

3) kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego;

4) plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych;

5) usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej.

Ustawa nie określa terminu, w jakim organ ma udostępnić wskazane dane. Rozstrzygnięcie tej kwestii uwarunkowane jest ustaleniem charakteru działań starosty, podejmowanych na podstawie przywołanego art. 24 ust. 3. Wypisy z rejestrów, kartotek i wykazów operatu, jak i wyrysy z mapy ewidencyjnej - o które w niniejszej sprawie wnioskowała skarżąca – jakkolwiek są oświadczeniami wiedzy organu administracji publicznej, to nie stanowią zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 i 2 kpa. Udostępnienie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym stanowi czynność materialno-techniczną, kwalifikowaną – obok m.in. zaświadczeń – do działań faktycznych administracji publicznej. Skoro wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów i budynków nie stanowią zaświadczeń, to w konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że ich wydanie przez starostę powinno nastąpić w terminie przewidzianym dla wydawania zaświadczeń, a więc na podstawie art. 217 § 3 kpa, czyli bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu siedmiu dni. W tym przypadku znajduje zastosowanie art. 35 kpa. Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3).

Mając powyższe na uwadze, co do zasady, udostępnienie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, na podstawie art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, powinno nastąpić niezwłocznie, o ile przedstawione przez stronę dowody, jak też fakty i dowody znane organowi, czy dostępne na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ, są wystarczające do załatwienia sprawy. Jeżeli jednak dowody te okażą się niewystarczające i konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, wówczas organ jest obowiązany załatwić sprawę w terminie miesiąca od daty wszczęcia postępowania. Ta ostatnia sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w rozpatrywanym przypadku pojawiły się wątpliwości co do tego, czy skarżącej przysługuje interes prawny do uzyskania, wnioskowanych przez nią, danych z operatu ewidencyjnego. Wobec tego, załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od daty wszczęcia postępowania.

Tym samym, skoro wniosek strony o wydanie wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego wpłynął do starosty 15 stycznia 2020 r., to sprawa powinna zostać załatwiona do 15 lutego 2020 r. Skarżąca wniosła zaś skargę na bezczynność organu 8 lutego 2020 r., a więc przed upływem terminu załatwienia sprawy. Wobec tego, Sąd I instancji trafnie przyjął, że nie można zarzucić organowi bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa.

Sąd I instancji nie zastosował - powołanego w zarzucie skargi kasacyjnej - art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, § 1a, § 2 ppsa, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Sąd ten nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w sposób wskazany w skardze kasacyjnej.

Przepis art. 151 ppsa określa treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji, będącą efektem jego ustaleń i ocen dokonanych w toku rozpatrywania sprawy. Naruszenie tego przepisu mogłoby zatem nastąpić, jako efekt naruszenia przez Sąd przepisów traktujących o zakresie ustaleń i ocen prawnych dokonywanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, albo ocen w zakresie zastosowanego prawa materialnego. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie wystąpiły.

Za chybiony należało uznać także ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej. Przywołane przez skarżącą art. 3 § 2 pkt 8 ppsa oraz art. 1 § 1 i § 2 pusa, stanowią o kompetencji sądów administracyjnych, dlatego ich naruszenie mogłoby nastąpić tylko w razie wykazania, że sąd zaniechał działań określonych w tych przepisach. Tymczasem, w niniejszej sprawie Sąd I instancji wywiązał się z obowiązku kontroli działania organu administracji publicznej. W skardze kasacyjnej de facto kwestionowano niewłaściwe przeprowadzenie przez sąd kontroli zaskarżonej decyzji, co nie jest jednak równoznaczne z zaniechaniem działań w tym zakresie. Sama negatywna ocena działań sądu nie podważa bowiem jego kompetencji do ich podejmowania.

Z tych względów, na podstawie art. 184 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.