Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 598/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 44, art. 140, art. 124 § 2, art. 8 § 1, art. 42 § , art. 7, art. 77 § 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 42 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 33 § 1 pkt 6, art. 19 § 4, art. 27, art. 17 § 1, art. 18
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 173, 175 § 1, 177 § 1, art. 174 pkt 2, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 587/21 w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 16 sierpnia 2021 r., nr 2601-IEE.711.105.2021.2 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

|III FSK 598/22 | |

| | |

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I Se/Ke 587/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J.G. (dalej jako: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 16 sierpnia 2021 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Sąd pierwszej instancji podał w uzasadnieniu, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie znalazły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.

Organ egzekucyjny w oparciu o wystawione 21 stycznia 2020 r. tytuły wykonawcze wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, celem przymusowego wyegzekwowania należności z tytułu nieopłaconych składek. Na podstawie zawiadomienia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej - ZAS [...] z 22 stycznia 2020 r. organ egzekucyjny zajął świadczenie emerytalne w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał ww. zawiadomienia 23 stycznia 2020 r. Natomiast odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu prawa majątkowego zostały doręczone zobowiązanemu 8 lutego 2020 r. w trybie przewidzianym w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735m dalej jako: k.p.a.) pod adresem: [...] K., ul. M. [...]. Nadto na wniosek strony, 12 lutego 2020 r. skany tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu przesłano na wskazany adres mailowy [...]. Z akt sprawy wynika, że 29 stycznia 2020 r., a więc już po wszczęciu egzekucji, skarżący dokonał wpłaty w wysokości 204.047,10 zł., regulując częściowo należności objęte tytułami wykonawczymi. Wpłata nie pokryła całości egzekwowanej kwoty. Pozostałą należność pokryto z potrąconej ze świadczenia kwoty 599,90 zł. oraz z kolejnej wpłaty, dokonanej przez zobowiązanego 12 lutego 2020 r. w kwocie 1540,71 zł.

Zdaniem WSA w Kielcach zasadnie przyjęto, iż ww. dokumenty zostały skutecznie doręczone w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Odnośnie uwag skarżącego, zauważył, że organ egzekucyjny dokonywał doręczeń w oparciu o dane zawarte w posiadanych zasobach. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił materiał dokumentacyjny, rozpoznał zarzuty zażalenia i załatwił sprawę - nie naruszając w tym przepisów prawa procesowego i materialnego, stanowiących podstawę prawną zaskarżonego postanowienia. Następnie odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności postępowania - art. 33 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, dalej jako: u.p.e.a.) sąd pierwszej instancji zauważył, że w realiach kontrolowanej sprawy Dyrektor o/ZUS w K. był organem uprawnionym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co wynikało wprost z art. 19 § 4 u.p.e.a. nieopłacone należności FUS i FUZ, będące podstawą wystawienia tytułów wykonawczych podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej. W dalszej kolejności WSA w Kielcach uznał, że nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Sąd ten zauważył, że wszystkie przesyłki w ramach postępowania egzekucyjnego były doręczane skarżącemu na adres zamieszkania i z tych względów należało stwierdzić, że prawidłowo uznano, że umieszczenie w przedmiotowych tytułach wykonawczych adresu zamieszkania nie pozbawia skuteczności doręczenia stronie tych tytułów wykonawczych, bowiem poprawnie wskazano w nich informacje dotyczące zobowiązanego, tj.: NIP i PESEL i te dane - poza danymi osobowymi - w pełni i w sposób nie budzący wątpliwości identyfikują osobę zobowiązaną. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną złożył na zasadzie art. 173, 175 § 1, 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.) pełnomocnik skarżącego, zaskarżając wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w. z art. 17 § 1 i 18 u.p.e.a. w zw. z art. 140 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w ten sposób, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli poprawności uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Organu II instancji, w zakresie wyczerpującego odniesienia się przez Organ II instancji do wszystkich zarzutów zażalenia z dnia 2.07.2021 r. i wyczerpującego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej postanowienia, jak również zgodności uzasadnienia z przepisami o postępowaniu administracyjnym, podczas gdy prawidłowa kontrola uzasadnienia postępowania będącego przedmiotem skargi skutkować musiała uchyleniem zaskarżonego postanowienia z uwagi na uchybienie Organu, polegające na nie odniesieniu się przez Organ II instancji do wszystkich zarzutów zażalenia z dnia 2 lipca 2021 r. i brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej postanowienia, co stanowiło naruszenie przez Organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - gdyż zaskarżone postanowienie nie poddawało się prawidłowej kontroli sądowo administracyjnej;

2. naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia zarzutów) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w ten sposób, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie zarzutu błędu w tytułach wykonawczych, podczas gdy prawidłowa kontrola zaskarżonego postanowienia w oparciu o ww. przepisy powinna doprowadzić do stwierdzenia, że w tytułach wykonawczych stanowiących podstawę egzekucji administracyjnej błędnie wskazano adres zamieszkania zobowiązanego zamiast adresu prowadzenia działalności gospodarczej, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż wskutek błędnego wskazania adresu Skarżącego kasacyjnie doszło do nieskutecznego doręczenia tytułów wykonawczych, co powinno doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości,

3. naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 42 § 1 k.p.a. w ten sposób, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie rozumowania organów co do prawidłowej interpretacji przepisów postępowania dotyczących doręczeń, podczas gdy prawidłowa kontrola zaskarżonego postanowienia powinna doprowadzić do uznania, że organ egzekucyjny nie może w sposób całkowicie dowolny decydować o miejscu doręczania pism stronie w sytuacji, gdy strona wskazała adres do doręczeń, oraz nie może w sposób dowolny i bez uprzedniego zawiadomienia zmieniać adresu pod którym doręcza korespondencję stronie, gdyż stanowi to naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż prawidłowa interpretacja przepisów o doręczeniach powinna skutkować uznaniem, że doręczenie tytułów wykonawczych było bezskuteczne, a w konsekwencji powinno doprowadzi d do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości;

4. naruszenie art. 133 § 1. art. 134§ 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw., art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w ten sposób, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie sposobu zgromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organy I i II instancji, podczas gdy prawidłowa kontrola zaskarżonego postanowienia powinna doprowadzić do stwierdzenia, że Organ II instancji zaniechał wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego w kwestii dotyczącej przyczyn wykazywania przez saldo Zobowiązanego nadpłaty z tytułu składek w okresie bezpośrednio poprzedzającym wszczęcie egzekucji, tudzież wprowadzenia zobowiązanego w błąd co do stanu jego zaległości z tytułu składek, co miało istot le znaczenie dla rozstrzygnięcia gdyż Sąd przychylił się do ustalenia Organu że nadpłata wynikała z błędnego zrozumienia przez Skarżącego kasacyjnie pisma Organu z dnia 14.01.2020 r., co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia w całości;

5. naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia zarzutów) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 i 17 § 1 u.p.e.a. w ten sposób, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia, w zakresie oceny prawidłowości zarzutu wykonania przez zobowiązanego obowiązku, podczas gdy prawidłowa kontr 3la zaskarżonego postanowienia powinna doprowadzić do wniosku, że zarzut wykonania obowiązku był zasadny, gdyż skarżącemu kasacyjnie nie doręczono skutecznie tytułów wykonawczych, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia gdyż Sąd w wyniku błędnej kontroli uznał że do wykonania obowiązku nie doszło, co powinno skutkować uchyleń em zaskarżonego postanowienia;

6. naruszenie art. 133 §1, art. 134§1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia zarzutów) oraz art. 138 § 1 pkt 1 art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 i 17 § 1 u.p.e.a. w ten sposób, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia, w zakresie oceny zasadności zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, podczas gdy prawidłowa kontrola zaskarżonego postanowienia powinna doprowadzić do wniosku, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego był zasadny, gdyż brak prawidłowego doręczenia tytułu wykonawczego stanowi o niedopuszczalności egzekucji, co miało wpływ na wynik sprawy gdyż uznanie że doręczenie było skuteczne i nie miało wpływu na dopuszczali ość egzekucji stanowiło podstawę oddalenia skargi, zamiast uchylenia zaskarżonego postanowienia;

7. naruszenie art. 133 § 1. art. 134 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c i 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w ten sposób, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia i uznał, że w sprawie nie zaszła taka sytuacja, że skarżący kasacyjnie spośród miejsc wymienionych w art. 42 § 1 k.p.a. wybrał i wskazał adres do doręczeń, podczas gdy skarżący kasacyjnie adres ten wskazał w dokumentach zgłoszeniowych ZUS ZFA dotyczących płatnika składek, co powinno spowodować, że Sąd I instancji powinien był uznać doręczenie tytułów wykonawczych za bezskuteczne, a w konsekwencji stwierdzić zasadność zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i błędu w tytule wykonawczym, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

W oparciu o wskazane wyżej podstawy kasacyjne, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu koszów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm prawem przepisanych, a także o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zarzut pierwszy wskazuje na naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w. z art. 17 § 1 i 18 u.p.e.a. w zw. z art. 140 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. co miało nastąpić w ten sposób, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli poprawności uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Organu II instancji, w zakresie wyczerpującego odniesienia się przez Organ II instancji do wszystkich zarzutów zażalenia z dnia 2.07.2021 r. i wyczerpującego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej postanowienia, jak również zgodności uzasadnienia z przepisami o postępowaniu administracyjnym. Wytknięto, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów zażalenia z dnia 2 lipca 2021 r. i nie wyjaśnił wyczerpująco podstawy faktycznej i prawnej postanowienia. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ - jego zdaniem - skutkowało tym, że zaskarżone postanowienie nie poddawało się prawidłowej kontroli sądowoadministracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut za bezzasadny stwierdzając, że ogólnikowość jego uzasadnienia nie pozwala zweryfikować twierdzeń o występujących brakach w treści postanowienia. Po zapoznaniu się z treścią postanowienia zawarte w nim wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za dostatecznie wyczerpujące. Z całą pewnością nie jest tak, że braki w uzasadnieniu uniemożliwiały sądową kontrole rozstrzygnięcia.

W dalszych zarzutach skargi kasacyjnej skupiono się na zagadnieniu doręczenia tytułu wykonawczego. Autor skargi kasacyjnej zajmuje stanowisko, że w tytułach wykonawczych stanowiących podstawę egzekucji administracyjnej błędnie wskazano adres zamieszkania zobowiązanego zamiast adresu prowadzenia działalności gospodarczej, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż wskutek błędnego wskazania adresu Skarżącego kasacyjnie doszło do nieskutecznego doręczenia tytułów wykonawczych. Kwestionowane jest zatem to, że doręczenia tytułów wykonawczych dokonano na adres zamieszkania zobowiązanego, podczas gdy zdaniem autora skargi kasacyjnej doręczenie powinno zostać dokonane na adres prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., do doręczeń dokonywanych w toku postępowania egzekucyjnego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadą jest, że pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się adresatowi w mieszkaniu osobiście, względnie - w przypadku nieobecności - dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 42 i art. 43 k.p.a.). Natomiast w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wyżej wskazany, doręczenia dokonuje się w sposób zastępczy określony w art. 44 k.p.a.

Należy w tym miejscu powtórzyć za sądem pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie tytuły wykonawcze i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zostały wysłane przez organ egzekucyjny na adres: [...] K., ul. M. [...]. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych z powodu niemożności ich doręczenia przez Pocztę Polską S.A były awizowane dwukrotnie 24 stycznia 2020 r. i 3 lutego 2020 r . Przesyłka została uznana za doręczoną zobowiązanemu w dniu 8 lutego 2020 r., zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. Na załączonym do niej formularzu potwierdzenia odbioru zaznaczono, w którym Urzędzie Pocztowym złożono przesyłkę. A zatem zgodnie z art. 44 k.p.a. doręczenie należy uważać za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej. W tytule wykonawczym wskazano adres zamieszkania zobowiązanego i na taki adres skierowano zawiadomienia o zajęciu wraz z tytułami wykonawczymi. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego zobowiązanego, a w rejestrach tej komórki figurował adres zamieszkania zobowiązanego. W dokumentach zgłoszeniowych (aktualnych na dzień wszczęcia egzekucji) dotyczących działalności gospodarczej tj. ZUS ZFA wskazano adres siedziby płatnika oraz adres do doręczeń D. ul. G. [...] oraz adres zamieszkania K. ul. M. [...]. W dokumencie ZUS ZZA adres zameldowania i zamieszkania K. ul. M. [...], nie uzupełniono pozycji dotyczącej adresu do korespondencji. Odnosząc się do kwestii adresu do doręczeń Sąd pierwszej instancji prawidłowo skonstatował, że w świetle art. 42 § 1 k.p.a., podstawowymi miejscami doręczeń pism osobom fizycznym jest mieszkanie adresata lub jego miejsce pracy, przy czym przepis ten nie ustanawia wiążącej organ prowadzący postępowanie kolejności miejsc, w których doręczenie może nastąpić. W tej sytuacji wybór miejsca doręczenia należy, co do zasady, do organu administracji publicznej dokonującego doręczenia pisma. W zależności zatem od okoliczności, organ może doręczyć pismo w mieszkaniu osoby fizycznej lub w jej miejscu pracy, albo wręczyć pismo tej osobie w lokalu organu (§ 2 art. 42 k.p.a.). Tytuły wykonawcze zostały zatem skutecznie doręczone w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Organ egzekucyjny dokonywał doręczeń w oparciu o dane zawarte w posiadanych zasobach. Skarżący zresztą nie twierdzi, że nie mieszkał pod adresem, na który dokonano doręczenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba wreszcie zwrócić uwagę na to, że odpisy tytułów wykonawczych zostały uznane za doręczone na podstawie art. 44 k.p.a. z dniem 8 lutego 2020 r., zaś już pismem z 13 lutego 2020 r. (wpłynęło do organu 14 lutego 2020 r.) Skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Niewątpliwie zatem kwestionowany sposób doręczenia w żaden sposób nie wpłynął na uprawnienia procesowe Skarżącego jako zobowiązanego i nie miał żadnego wpływu na wynik sprawy. Reasumując, zarzuty skargi kasacyjnej (oznaczone jako 2, 3, 5, 6 i 7) nawiązujące do sposobu doręczenia tytułów wykonawczych Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za pozbawione podstaw. W szczególności bezpodstawne jest twierdzenie o niedopuszczalności egzekucji (zarzut 6) z powodu braku doręczenia tytułu wykonawczego.

W zarzucie oznaczonym nr 2 w skardze kasacyjnej zarzucono m.in. naruszenie art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Przepis art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w styczniu i lutym 2020 r.) jednak, jak słusznie stwierdził WSA, nie nakładał na wierzyciela obowiązku wskazywania w tytule wykonawczym adresu siedziby w przypadku egzekucji prowadzonej w stosunku do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Wskazanie w tytule wykonawczym aktualnego adresu zamieszkania osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, wypełniało wymóg podania adresu zobowiązanego wynikający z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Podawany w tytule wykonawczym adres zobowiązanego, jak przypomniał WSA w ślad za organem, służy nie tylko właściwej identyfikacji dłużnika, czy wskazuje na adres do przesyłania mu korespondencji, ale również służy do ustalenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego - art. 22 § 2 u.p.e.a. Jak już wyżej wskazano, w tytule wykonawczym wskazano adres zamieszkania zobowiązanego i na taki adres skierowano zawiadomienia o zajęciu wraz z tytułami wykonawczymi. W dokumencie ZUS ZZA wskazano adres zameldowania i zamieszkania: K. ul. M. [...], nie uzupełniono pozycji dot. adresu do korespondencji. Zatem adres skarżącego wskazany w tytułach wykonawczych jest adresem zgłoszonym do ZUS, a zatem tytuły spełniają wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W rezultacie, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przejawów naruszenia art. 27 u.p.e.a.

Podnoszona w zarzucie 4 skargi kasacyjnej kwestia nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, dlatego też zarzut ten w całości należy uznać za bezzasadny. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stanął na stanowisku, że wyjaśnienia udzielone Zobowiązanemu przez organ dostatecznie wyjaśniły zagadnienie.

Wobec niezasadności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a. została ona oddalona.

s. WSA (del.) Agnieszka Olesińska s. NSA Bogusław Dauter s. NSA Anna Dalkowska