Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 867/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2025-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, 2 pkt. 1, art. 22
journal: Dz.U. 2024 poz 421
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t. j.)
article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 2, art. 153
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 5 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Beata Czyżewska, , Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2025 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 września 2024 roku znak sprawy: 010070/680/4650519/2024 postępowanie: 474486894 w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko A. G. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim decyzja ta odmawia prawa do świadczenia wychowawczego w okresie od 1 czerwca 2024 roku do 31 sierpnia 2024 roku. MR


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 lipca 2024 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ I instancji) po rozpatrzeniu wniosku A. G. (dalej także: odwołujący się, skarżący) z dnia 5 czerwca 2024 r. o świadczenie wychowawcze na dziecko – A. G.1 na okres świadczeniowy trwający od 1 czerwca 2024 r. do 31 maja 2025 r., odmówił prawa do tego świadczenia.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że powodem odmowy przyznania świadczenia była okoliczność, że na dziecko został już złożony wniosek o przyznanie tego świadczenia przez inną osobę uprawnioną.

Jednocześnie organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, w przypadku gdy opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek.

Nie zgadzając się z powołaną decyzją A. G. złożył od niej odwołanie, w którym podniósł, że od dnia 15 grudnia 2023 r. sprawuje on wyłączną opiekę nad dziećmi z nim zamieszkałymi i ponosi wszystkie koszty związane z ich wychowaniem (A. G.1, L. G.).

Odwołujący się argumentował, że sąd okręgowy wydał wyrok alimentacyjnego. Wskazywał także, że pobierająca świadczenie – J. G. nie przebywa i nie zamieszkuje z nim i dziećmi, ale pod innym adresem. Pomimo wielu rozmów i próśb odwołującego się, nie zrezygnowała ona z pobierania świadczenia na dzieci. Odwołujący się podniósł, że wskazane informacje J. G. potwierdza w odpowiedzi na pozew do sądu.

W dniu 17 sierpnia 2024 r. odwołujący się dostarczył do organu postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. [...] Wydział Cywilny z dnia 12 sierpnia 2024 r. wydane w sprawie [...] w przedmiocie zabezpieczenia miejsca pobytu małoletnich dzieci (L. G. i A. G.1), w którym ustalono, iż na czas trwania postępowania miejscem pobytu małoletnich będzie każdorazowe miejsce zamieszkania ojca – A. G..

Rozpoznając złożone odwołanie decyzją z dnia 25 września 2024 r., Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej także: Prezes ZUS, organ odwoławczy, organ II instancji), uchylił zaskarżoną decyzję w części i jednocześnie przyznał A. G. świadczenie wychowawcze na syna (A. G.1) na okres od 1 września 2024 r. do 31 maja 2025 r. w kwocie 800 zł miesięcznie.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji brak jest podstaw do przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko na okres od 1 czerwca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r., ponieważ prawo do pobierania świadczenia przysługuje drugiemu rodzicowi, który pierwszy złożył wniosek.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli wystąpił do sądu opiekuńczego z wnioskiem o przysposobienie dziecka, opiekunowi prawnemu dziecka, dyrektorowi domu pomocy społecznej, rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej, albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego. Zgodnie natomiast z art. 22 w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek.

Argumentowano, że z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że wniosek o świadczenie wychowawcze zgłosili oboje rodzice dziecka. Wniosek odwołującego się wpłynął do ZUS w dniu 5 czerwca 2024 r., natomiast wniosek matki dziecka – J. G. wpłynął do ZUS w dniu 13 lutego 2024 r.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w tej sytuacji organ zobowiązany był dokonać ustalenia, które z rodziców sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem.

Dokumentem potwierdzającym sprawowanie faktycznej opieki nad dzieckiem może być orzeczenie sądu, w którym sąd rozstrzyga o wykonywaniu władzy rodzicielskiej i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Dla celów ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego przyjmuje się, że faktyczną opiekę nad dzieckiem sprawuje ten rodzic, przy którym sąd ustalił miejsce zamieszkania dziecka. Do akt sprawy załączono postanowienie z 12 sierpnia 2024 r. Sądu Okręgowego w Ł. [...] Wydział Cywilny sygn. akt [...], wydane w trybie zabezpieczenia roszczenia, ustalające miejsce pobytu dziecka w każdorazowym miejscu zamieszkania ojca. Ze względu na brak regulacji prawnych dotyczących opieki nad dzieckiem w okresie przed wydaniem postanowienia, zastosowanie, w przekonaniu organu, ma art. 22 zd. 2 wskazanej ustawy, zgodnie z którym świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. G.. Jednocześnie zarzucił zaskarżonej decyzji "niewykonanie wszystkich możliwych czynności" związanych z potwierdzeniem stanu rzeczywistego zamieszkania dziecka przy nim w okresie, za który wnosił o przyznanie świadczenia i wniósł o zmianę decyzji w tej części i przyznanie mu świadczenia rodzinnego zgodnie z miesiącem złożenia, czyli od 1 czerwca 2024 r. Za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień 2024 roku po 800 zł.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, utrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa ZUS z dnia 25 września 2024 r., na mocy której uchylono częściowo decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na syna A. G.1 oraz jednocześnie przyznano mu to świadczenie na okres od 1 września 2024 r. do 31 maja 2025 r.

Z decyzją tą nie zgodził się skarżący, gdyż w jego ocenie, choć wniosek o świadczenie wychowawcze na syna złożył 5 czerwca 2024 r., to świadczenie to przysługuje mu już od tego właśnie miesiąca czyli czerwca 2024 r.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy Prezes ZUS (przyznając skarżącemu prawo do świadczenia od 1 września 2024 r. do 31 maja 2025 r. w kwocie 800 zł miesięcznie, winien był przyznać skarżącemu prawo do świadczenia wychowawczego na syna (A. G.1) zgodnie z jego żądaniem, a zatem już od czerwca 2024 r. (czyli także na czerwiec, lipiec i sierpień 2024 r.) oraz w związku z tym czy zasadnie odmówił skarżącemu prawa do tego świadczenia na okres od 1 czerwca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r.

W wyniku kontroli zgodności z prawem decyzji organów obu instancji Sąd doszedł do przekonania, że zostały one wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn. Dz. U.

z 2024 r., poz. 421) (dalej: u.p.p.w.d.).

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Jak wynika z treści art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. świadczenie wychowawcze przysługuje matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, w myśl którego w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.

Z kolei zgodnie z art. 22 u.p.p.w.d. w przypadku zbiegu prawa rodziców do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, drugi rodzic, złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, ZUS ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.

Z przywołanych regulacji wynika, że przesłanką przyznania uprawnionemu świadczenia wychowawczego jest wspólne zamieszkiwanie z dzieckiem i utrzymywanie dziecka. Wspólne zamieszkiwanie z dzieckiem jest przy tym rozumiane jako fizyczne przebywanie dziecka u tego rodzica, który sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem i faktycznie ponosi koszty utrzymania dziecka. O prawie do świadczenia wychowawczego, poza przypadkiem opieki naprzemiennej, decyduje przesłanka o charakterze faktycznym.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności kontrolowanej sprawy należy wskazać, że organ II instancji dokonał błędnej wykładni art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. uznając, że przesłanka wspólnego zamieszkiwania i utrzymywania dziecka przez skarżącego wynika wyłącznie z postanowienia sądu powszechnego. Organ odwoławczy, wskazując na postanowienie z dnia 12 sierpnia 2024 r. Sądu Okręgowego w Ł. [...] Wydział Cywilny sygn. akt [...], o udzieleniu zabezpieczenia na czas trwania sprawy o rozwód (ustalono miejsce pobytu małoletniego syna A. i jego siostry L. - przy ojcu) – przyjął, że dopiero od daty tego postanowienia można uznać, że dziecko którego, dotyczy wniosek, zamieszkuje ze skarżącym, który sprawuje nad nim wyłączną opiekę.

Jednocześnie organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i nie zweryfikował, w zestawieniu z wnioskiem matki dziecka, twierdzeń skarżącego, w tym zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, że od 15 grudnia 2023 r. (lub 21 grudnia 2023 r. - jak wynika z innych pism składanych do ZUS przez skarżącego), tylko on sprawuje faktyczną opiekę nad swoimi dziećmi, natomiast wcześniej rodzice sprawowali nad dziećmi opiekę wspólną. Powyższe miało wynikać ze złożonej przez ojca dziecka do organu, dokumentacji w sprawie rozwodowej prowadzonej przez Sąd Okręgowy w Ł. [...] Wydział Cywilny pod sygn. akt [...] – tj. z pisma procesowego pełnomocnika J. G. (bez daty). A także pośrednio z dokumentu dołączonego przez skarżącego do pisma stanowiącego uzupełnienie odwołania – tj. z postanowienia z dnia 9 maja 2024 r., Sądu Okręgowego w Ł. [...] Wydział Cywilny sygn. akt [...], o udzieleniu zabezpieczenia na czas trwania postępowania, w którym ustanowiono obowiązek alimentacyjny matki względem małoletnich dzieci - A. G.1 i L. G.. Alimenty miały był płatne do rąk ojca – A. G..

Należy podkreślić, że za błędną należy uznać wykładnię art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 22 u.p.p.w.d. uznającą, że przesłanka wspólnego zamieszkiwania, utrzymywania dziecka i sprawowania nad nim faktycznej opieki wynika wyłącznie z orzeczeń sądowych dotyczących wykonywania pieczy i władzy rodzicielskiej, a nie jest związana z rzeczywistym zamieszkiwaniem i sprawowaniem opieki nad dzieckiem (por. wyrok WSA w Gdańsku z 13 listopada 2024 r., II SA/Gd 186/24, LEX nr 3785950, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Wskutek dokonania błędnej wykładni art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. oraz nieustalenia miejsca zamieszkania syna skarżącego (A. G.1) w spornym okresie, a w rezultacie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (bowiem organ przedwcześnie uznał, że skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego w okresie od 1 czerwca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r.) w rozpoznawanej sprawie doszło też do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organów administracji publicznej jest zgodnie z art. 7 k.p.a. podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W myśl art. 8 k.p.a. organy powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Artykuł 80 k.p.a. stanowi natomiast, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sytuacja taka powinna mieć miejsce szczególnie w sytuacji, gdy o świadczenie, na ten sam okres, występują (jak w kontrolowanej sprawie) osoby, z których każda z osobna wskazuje siebie jako osobę sprawującą faktyczną opiekę nad dzieckiem. W takiej sytuacji podstawowym i pierwszym zadaniem organu jest ustalenie, czy faktyczna opieka nad dzieckiem jest sprawowana przez oboje wnioskodawców. Jeżeli zaś istnieją w tym zakresie jakiekolwiek wątpliwości, organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, w tym także może zwrócić się do właściwego kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego. Dotyczy to również sytuacji, gdy konkurujący wnioskodawca złoży wniosek już po przyznaniu świadczenia innemu wnioskodawcy i pojawi się wątpliwość co do sprawowania opieki nad dzieckiem przez rodzica otrzymującego świadczenie (J. Gałązka-Marek [w:] Ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Komentarz, wyd. II, red. J. Blicharz, J. Glumińska-Pawlic, L. Zacharko, LEX/el. 2019, art. 22). W kontrolowanej sprawie organy zaniechały jednak takich działań.

Wskazane uchybienia w zakresie postępowania wyjaśniającego mają istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenie wskazanych okoliczności faktycznych przesądza bowiem o tym, czy skarżącemu przysługiwało prawo do świadczenia wychowawczego.

Jak wynika jednakże z art. 132 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przytoczony przepis ustanawia tzw. zasadę reformationis in peius czyli zasadę nieorzekania na niekorzyść skarżącego. Należy wyjaśnić, że oceniając materiał dowodowy w sprawie poddanej kontroli sądu czy interpretując przepisy prawa procesowego i materialnego mające w niej zastosowanie, sąd administracyjny nie jest władny naruszyć zakazu z art. 132 § 2 p.p.s.a. Naruszenie zakazu reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym może wystąpić jedynie na skutek uchylenia aktu lub czynności w części niezaskarżonej, zastosowania środka ostrzejszego od tego, o który wnosił skarżący, lub takiego sformułowania oceny prawnej, która w ponownym postępowaniu przez organem administracji zdeterminowałaby wydanie aktu pogarszającego sytuację materialnoprawną skarżącego w porównaniu z sytuacją, która wynika z zaskarżonego aktu lub czynności (por. wyrok NSA z 23 października 2020 r., I OSK 1147/20, LEX nr 3110376, CBOSA).

Jak podkreślają przedstawiciele doktryny "Ustalenie, czy przyjęte w wyroku rozstrzygnięcie nie narusza zakazu reformationis in peius, wymaga wnikliwego rozważenia w każdej sprawie. Uwaga ta dotyczy w szczególności tych wyroków, które zawierają rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego aktu lub czynności. W takich bowiem wypadkach wyrok sądu administracyjnego powinien zawierać ocenę prawną i zalecenia co do dalszego postępowania, wiążące ten sąd i organ administracji publicznej, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia (zob. uwagi do art. 153) i w związku z tym mające wpływ na przebieg dalszego postępowania administracyjnego w sprawie oraz na treść wydanych w nim aktów lub podjętych czynności. Stwierdzenie, że zawarte w wyroku oceny i zalecenia mogą w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację skarżącego w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonego aktu, uzasadni przyjęcie, że wydanie tej treści wyroku naruszałoby zakaz reformationis in peius" (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 134).

W kontrolowanej sprawie uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie przez Sąd zaleceń organowi może prowadzić do pogorszenia sytuacji skarżącego w porównaniu z tą, która została ukształtowana zaskarżoną decyzją, bowiem pozbawi skarżącego świadczenia wychowawczego za okres od 1 września 2024 r. do 31 maja 2025 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim decyzja ta odmawia prawa do świadczenia wychowawczego w okresie od 1 czerwca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu.

ds