Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1320/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 i 7
journal: Dz.U. 2019 poz 916
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty przekształceniowej dotyczącej udziału w prawie użytkowania wieczystego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" w K. kwotę 1.248,00 zł (jeden tysiąc dwieście czterdzieści osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z 10 lipca 2019 r., znak [...] Nr [...], ustalił opłatę przekształceniową w wysokości 8.257,93 zł w odniesieniu do udziału wynoszącego 673/1000 części w prawie użytkowania wieczystego w nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], położonej przy ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] [...]

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Spóldzielnia [...] " zwróciła się o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności udziału wynoszącego 673/10000 części w prawie użytkowania wieczystego w nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. Pismem z 4 czerwca 2019 r. Prezydent Miasta K. poinformował Spóldzielnia [...] o wysokości opłaty przekształceniowej dotyczącej ww. udziału w kwocie 8.257,93 zł. Organ wskazał, że dotychczasowa opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego była obniżona o 50% zgodnie z wyrokami Sądu Okręgowego w K. z 26 kwietnia 2002 r., sygn. akt: I C 647/01, z 14 czerwca 2002 r. sygn. akt 1307/01 oraz z 17 listopada 2003 r., sygn. akt I C 1510/02, zaś obniżka uwzględniała zapisy umów o oddaniu w użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości. Powołując się na opinię Ministra Inwestycji i Rozwoju nr [...] z 29 stycznia 2019 r. organ przyjął jednak, że konstrukcja normatywna oraz celowość regulacji zawartej w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów przemawia za odniesieniem wymiaru opłaty za przekształcenie do wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, a nie do wysokości kwoty uzyskanej przez obniżenie opłaty rocznej w wyniku uwzględnienia bonifikaty przysługującej na podstawie innych przepisów.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyła Spóldzielnia [...] ", wnosząc o jej zmianę poprzez ustalenie opłaty rocznej w wysokości 4.306,51 zł, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem odwołującej się, opłata przekształceniowa powinna odpowiadać opłacie rocznej, jaka obowiązywałaby w dniu 1 stycznia 2019 r., do której byłaby zobowiązana [...] z uwzględnieniem wszystkich zniżek i bonifikat. Do takich wniosków prowadzi wykładnia językowa art. 7 ust. 2 ww. ustawy, zaś zastosowanie wykładni celowościowej - w ocenie odwołującej się nie znajduje uzasadnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 3 października 2019 r., nr [...], orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z 10 lipca 2019 r., znak: [...] Nr 0, ustalającej Spóldzielnia [...] " opłatę przekształceniową dotyczącą udziału wynoszącego 673/1000 części w prawie użytkowania wieczystego w nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], położonej przy ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w wysokości 8.257,93 zł. Jako podstawę prawną decyzji podano: art. 1, art. 4, art. 7 ust. 1, 2, 6, 7 i 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1716 i 2540) oraz art. 17 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096).

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, jako okoliczność niesporną, że na mocy przepisów art. 1 ust. 1 i 2 ww. ustawy nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], położonej przy ul. [...] w prawo własności. W związku z tym zaktualizował się obowiązek dotychczasowego użytkownika wieczystego poniesienia tzw. opłaty przekształceniowej. Po myśli art. 7 ust. 1 powołanej ustawy z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy przekształceniowej wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia.

Co do spornej kwestii wysokości opłaty przekształceniowej organ odwoławczy wskazał, że Spółdzielni przysługiwała 50% obniżka opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości na podstawie umowy z 26 czerwca 1974 r. Rep. [...] o ustanowieniu użytkowania wieczystego na okres 99 lat dla Spółdzielni [...] w K. - poprzednika prawnego odwołującej się. Kolegium wzięło pod uwagę, że jest to bonifikata umowna wprowadzona przez strony umowy na podstawie art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Obowiązywanie tej bonifikaty, również po wejściu w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, zostało potwierdzone wyrokami Sądu Okręgowego w K. z 26 kwietnia 2002 r., sygn. akt: I C 647/01, z 14 czerwca 2002 r. sygn. akt: 1307/01 oraz z 17 listopada 2003 r., sygn. akt: I C 1510/02. Z tego też powodu opłata roczna ustalona dla użytkownika wieczystego, która obowiązywała w dniu 1 stycznia 2019 r., była obniżona o ww. bonifikatę. Zdaniem Kolegium powyższe nie oznacza jednak, że wysokość opłaty przekształceniowej odnosi się do wysokości opłaty rocznej obniżonej zgodnie z ww. zapisami umowy. Przepis art. 7 ust. 2 ustawy odwołuje się, przy ustalaniu wysokości opłaty przekształceniowej, do wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. W ocenie Kolegium zwrot ten wprost stanowi o opłacie obowiązującej, czyli opłacie rocznej ustalonej za użytkowanie wieczyste, a nie opłacie, jaką użytkownik wieczysty zobowiązany był uiścić z tego tytułu - przy uwzględnieniu ulg i bonifikat umownych lub ustawowych udzielonych użytkownikowi wieczystemu od ustalonej opłaty. Taka wykładnia omawianego przepisu koresponduje z celem wprowadzenia przez ustawodawcę opłaty przekształceniowej, która ma stanowić rekompensatę dla właściciela gruntu za utratę prawa jego własności na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego. Służy więc zrównoważeniu interesów stron. Ustawodawca starał się bowiem pogodzić interesy dotychczasowych właścicieli oraz właścicieli nowych. Musiał przy tym uszanować zasadę samodzielności samorządów oraz możliwości uzyskiwania przez nie dochodów z ich majątku. Dlatego też przyjęto, że obowiązkiem płatniczym obciążony jest każdoczesny właściciel nieruchomości w taki sposób, aby płynność wpłat nie została zachwiana (tak: K. Słomka w: Nowe zasady przekształcania użytkowania wieczystego w prawo własności, LEX/el. 2018). Wykładnia celowościowa omawianego przepisu prowadzi więc do konstatacji, że opłata przekształceniowa jest równa obowiązującej w dniu przekształcenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Poparcie stanowiska odwołującej się zmierzałoby do nieuprawnionego uprzywilejowania dotychczasowego użytkownika wieczystego ze szkodą dla właściciela nieruchomości, który został definitywnie pozbawiony prawa własności.

W ocenie Kolegium, powyższemu stanowisku nie stoi na przeszkodzie cywilnoprawny charakter opłat rocznych za użytkowanie wieczyste. Opłaty stanowią bowiem ekwiwalent pieniężny za możliwość korzystania przez użytkownika wieczystego z gruntu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z wyłączeniem innych osób. Korzystanie to ma następować w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Zatem przy przekształceniu z mocy prawa użytkowania wieczystego we własność, opłata przekształceniowa jako ekwiwalent pieniężny za utratę własności na rzecz użytkownika wieczystego odnosi się do ustalonej opłaty rocznej, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia, a nie tej, którą użytkownik wieczysty byłby zobowiązany zapłacić i którą faktycznie - po zastosowaniu ww. bonifikaty - uiszczał.

Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że słusznie organ I instancji ustalił opłatę roczną przekształceniową dotyczącą udziału wynoszącego 673/1000 części w prawie użytkowania wieczystego w nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...], [...] w wysokości 8.257,93 zł . Taka bowiem opłata roczna obowiązywała w dniu przekształcenia, co wynika z zastosowania 1% stawki do wartości nieruchomości pomnożonej przez przysługujący odwołującej się udział części nieruchomości.

Spóldzielnia [...] " w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 ust. 2 ustawy przekształceniowej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wysokość opłaty przekształceniowej, o której mowa w tym przepisie odpowiada wysokości nominalnej tej opłaty nie zaś wysokości opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania, która faktycznie obowiązywała stronę skarżącą w dniu przekształcenia z uwzględnieniem obowiązującej bonifikaty. Skarżąca spółdzielnia wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przepis art. 7 ust. 2 ustawy przekształceniowej jest precyzyjny i mówi o opłacie rocznej z tytułu wieczystego użytkowania, która obowiązywała w dniu przekształcenia. Stronę skarżącą w dniu przekształcenia obowiązywała opłata uwzględniająca bonifikaty, do których prawo nabyła na mocy umowy zawartej z właścicielem gruntu, nie zaś "nominalnie - teoretyczna" opłata obowiązująca. Kwestia dotycząca wysokości opłaty od wieczystego użytkowania i przysługującej stronie skarżącej bonifikaty stanowiła już przedmiot wykładni sądowej - Sąd Okręgowy w K., I Wydział Cywilny orzekł zasadność zastosowania bonifikaty wynikającej z umowy użytkowania wieczystego przy obliczaniu opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu w wyroku z dnia 14 czerwca 2002 roku, sygn. akt I C 1307/01. Tożsamo Sąd Okręgowy w K. wyraził się w wyrokach z dnia 26 kwietnia 2002 roku, sygn. akt I C 647/01 oraz z dnia 17 listopada 2003 roku, sygn. akt I C 1510/02. W wyrokach tych w sposób jednoznaczny stwierdzono, że wysokość opłaty jest elementem esentialia negotii cywilnoprawnego stosunku wieczystego użytkowania. Zmiana wysokości opłaty wymaga jej wypowiedzenia. W niniejszej sprawie nie doszło do wypowiedzenia obowiązującej wysokości opłaty. W ocenie skarżącej o rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie zadecydowała opinia Ministra Inwestycji i Rozwoju z 29 stycznia 2019, nr [...], która stanowi przejaw skrajnego fiskalizmu organów administracji i pozostaje w wyraźnej sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 7 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów. Opinia ta nie jest obowiązującym aktem prawnym i nie ma żadnej mocy wiążącej dla organów administracji samorządowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 1 i art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 6, ust. 7, ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (aktualnie Dz.U. z 2020, poz. 139). Zgodnie z art. 1 ustawy z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 ustawy, z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (ust. 2).

Okoliczności faktyczne nie były sporne pomiędzy stronami i nie budzą wątpliwości Sądu. Kwestia sporna w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast do sposobu rozumienia sformułowania "opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia".

Celem dokonania wykładni tego sformułowania konieczne jest zwrócenie uwagi, że w dacie zawierania umów o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste obowiązywała ustawa z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 Nr 22 poz. 159 t.j.). Zawarcie umowy użytkowania wieczystego poprzedzało wydanie decyzji administracyjnej przez właściwy organ, w której określano osobę użytkownika wieczystego oraz przedmiot i warunki użytkowania wieczystego gruntu. Użytkowanie wieczyste terenów państwowych podlegało przepisom tytułu II księgi drugiej Kodeksu cywilnego (art. 11 ust. 1). W myśl art. 23 tej ustawy wysokość opłaty rocznej za teren państwowy oddany w użytkowanie wieczyste określał cennik ustalony przez prezydium powiatowej rady narodowej. W razie zmian cennika w okresie trwania użytkowania lub użytkowania wieczystego, wynikających ze zmiany wytycznych wymienionych w art. 23 ust. 3, wysokość opłaty rocznej ulegała odpowiedniej zmianie począwszy od dnia pierwszego stycznia roku następującego po wprowadzeniu zmiany cennika (art. 24). Z kolei według przepisu art. 25 ust. 2 i 3 ustawy, w przypadku dokonania przez Państwo ulepszania użytkowania terenu oraz w przypadku, gdy zaszły warunki uzasadniające zastosowanie innej stawki cennika, wysokość opłat rocznych mogła w czasie trwania użytkowania wieczystego ulegać podwyższeniu. Podwyższoną opłatę należało uiszczać od dnia pierwszego stycznia roku następującego po powstaniu warunków uzasadniających podwyżkę opłat. Stosownie zaś do § 8 ust.1 uchwały Nr 105 Rady Ministrów z dnia 22 marca 1962 r. w sprawie wytycznych dla ustalenia opłat z tytułu korzystania z terenów w miastach i osiedlach (M. P. z 1969 Nr 3 poz. 33 t.j.), wydanej na podstawie upoważnienia zawartego w cytowanej ustawie, wysokość opłaty rocznej wymienionej w § 2-7 mogła ulec obniżce ze względu na interes społeczny w granicach określonych w ust. 2-4. W myśl ustępu 2 pkt 2 tego przepisu możliwe było dla spółdzielni mieszkaniowych wprowadzenie obniżki opłaty rocznej - w wysokości do 50% tej opłaty. Z powyższego wynika, że użytkownicy wieczyści zobowiązani byli do uiszczania opłaty rocznej za teren państwowy oddany w użytkowanie wieczyste w skonkretyzowanej wysokości, zależnej od zaistnienia określonych okoliczności.

W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 Nr 22 poz. 99) wprowadzono zasadę, zgodnie z którą umowy cywilne o oddanie gruntu państwowego w użytkowanie wieczyste zawarte przed jej wejściem w życie pozostają w mocy, z tym, że opłaty za użytkowanie wieczyste mogą być, na skutek zmiany wartości gruntów, aktualizowane w okresach nie krótszych niż jeden rok (art. 43). Właściciel gruntu zamierzający podwyższyć opłatę za użytkowanie wieczyste, mógł wypowiedzieć wysokość obowiązującej stronę opłaty, z równoczesną ofertą przyjęcia nowej jej wysokości (art. 43a). Na podstawie art. 46 ust. 5 i art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wydano rozporządzenie z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zasad i trybu ustalania opłat z tytułu użytkowania wieczystego, zarządu i użytkowania gruntów (Dz. U. z 1989 Nr 14 poz. 78 t.j.). W § 3 tego rozporządzenia wskazano: "Pierwsza opłata roczna (...) wynosi 25-krotność opłaty rocznej określonej bez zastosowania obniżek". W § 5 rozporządzenia przewidziano, że "opłata roczna za grunt oddany w użytkowanie wieczyste pod budownictwo mieszkaniowe (...) może być obniżona nie więcej niż o 50% ze względu na interes społeczny lub warunki materialne nabywcy". Z powyższego wynika, po pierwsze, że uiszczana przez użytkownika wieczystego, z zastosowaniem obniżki, opłata za użytkowanie wieczyste jest dalej opłatą roczną, a po drugie, że konieczne jest odróżnienie pojęcia "opłata roczna" (rozumiana jako zindywidualizowana opłata roczna, do uiszczania której zobowiązany był użytkownik wieczysty) od pojęcia "opłata roczna określona bez zastosowania obniżek".

Wreszcie, jak wynika z przepisów przejściowych ustanowionych w związku z wejściem w życie nowej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (aktualnie Dz.U. 2020 r., poz. 65), a zamieszczonych w jej art. 221, skoro (co do zasady) do nieruchomości gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste przed dniem 1 stycznia 1998 r., przepisy nowej ustawy stosuje się odpowiednio jedynie w zakresie stawek procentowych (których wysokość uzależniona jest od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana), brak jest możliwości jednostronnego odstąpienia od określonej w uprzednio zawartej umowie cywilnoprawnej obniżki opłaty rocznej. Zmiana wysokości ustalonej w umowie opłaty rocznej mogła wynikać tylko ze zmiany wartości nieruchomości albo wysokości stawki procentowej.

Jak już wcześniej zaznaczono, zgodnie z art. 7 ustawy przekształceniowej nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę, której wysokość jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Sformułowanie "opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia" niewątpliwie odnosi się do zindywidualizowanej opłaty rocznej ustalonej dla konkretnego użytkownika wieczystego, bo tylko taka obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Przemawia za tym również przyjęcie przez ustawodawcę formy zaświadczenia jako aktu potwierdzającego przekształcenie. Zaświadczenie, jako czynność materialno-techniczna, potwierdza jedynie określone fakty lub stan prawny (art. 217 k.p.a.). Z przepisu art. 4 ust. 4 ustawy przekształceniowej wynika, że w zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (co nastąpiło z mocy prawa) oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7 oraz zasadach jej wnoszenia. Skoro w myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy przekształceniowej wysokość opłaty ponoszonej przez nowego właściciela gruntu na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia, to w zaświadczeniu nie może być ustalona inna wysokość opłaty rocznej niż ponoszona wcześniej przez określonego użytkownika wieczystego. Wszak nie kreuje ono żadnego stosunku prawnego, a jedynie potwierdza stan istniejący. Podobnie jak samo przekształcenie, tak i obowiązek uiszczenia opłaty powstał z mocy prawa z dniem, w którym to przekształcenie nastąpiło.

Należało zatem przyznać rację stronie skarżącej, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają art. 7 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wykładnia tego przepisu dokonana przez organy była błędna, co znalazło odzwierciedlenie w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dotyczących podobnych spraw (m. in. wyroki z 21 stycznia 2020 r. sygn. II SA/Kr 1307/19, z 27 stycznia 2020 r., sygn. II SA/Kr 1388/19, z 4 lutego 2020 r., sygn. II SA/Kr 1553/19, z 11 lutego 2020 r., sygn. II SA/Kr 1555/19, z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 274/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko wyrażone w tych orzeczeniach Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela. Ponownie rozpatrując sprawę, rzeczą organu będzie uwzględnienie wykładni art. 7 ust. 2 ustawy dokonanej przez Sąd.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 1248 zł. Na kwotę tę składają się uiszczony wpis – 331 zł, uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz koszt zastępstwa procesowego (wynagrodzenia pełnomocnika) – 900 zł. Kwota z tytułu zastępstwa procesowego, ustalona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) została miarkowana z uwagi okoliczności sprawy oraz nakład pracy niezbędny do wniesienia skargi.