Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 33/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi E. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 grudnia 2023 r. nr BP.501.2292.2023.2058.GR4.489083 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 7 grudnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 14, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 2201, z późn. zm., dalej: "u.t.d."), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123) oraz lp. 1.5 i lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o. o. S. k. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "LWITD") z 31 sierpnia 2023 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.300 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia: 1) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, 2) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

GITD wskazał, że 24 lutego 2023 r. około 18:30 w Z.. G. miało miejsce zatrzymanie i kontrola drogowa samochodu osobowego marki T. o nr rej. [....] Pojazdem kierował K. G. (dalej: "Kierowca"). W chwili zatrzymania do kontroli kierujący wykonywał przewozy drogowe osób. Kierujący nie okazał do kontroli dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu osób na terenie miasta Z. G.. Na podstawie informacji zawartych w aplikacji Bolt ustalono, że kierowca wykonywał przewozy na rzecz Strony. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr [...] r.

Pismem z 27 lutego 2023 r. LWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej na podstawie protokołu kontroli nr [...] z 24 lutego 2023 r. postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia przepisów u.t.d.

GITD wskazał dalej, że na podstawie pisma z 17 maja 2023 r. Prezydenta Miasta Z. G., organ I instancji ustalił, że na dzień kontroli Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydaną 4 lutego 2020 r. do której nie zgłoszono pojazdu marki T. o nr rej. [...].

GITD wyjaśnił dalej, że pismem z 31 maja 2023 r. [...] Sp. z o.o. poinformowała, że 23 i 24 lutego 2023 nie przekazywała zleceń przewozu osób taksówką dla pojazdu o nr rej. [...]. Pismem z 6 lipca 2023 r. [...] Sp. z o.o. przekazała wykaz zleceń przewozu osób przekazanych w dniach 23 i 24 lutego 2023 r. Stronie dla pojazdu o nr rej. [...].

GITD dodał, ze w toku postępowania pełnomocnik Strony przesłał m.in. kopie umowy współpracy z 5 sierpnia 2022 r. z M. S. oraz umowy zlecenia z 23 lutego 2023 r. z Kierowcą.

GITD wyjaśnił, że pismem z 5 lipca 2023 r. oraz 16 sierpnia 2023 r. organ I instancji zawiadomił Stronę o zmianie kwalifikacji naruszeń stwierdzonych podczas kontroli z lp. 1.1 na 1.5 oraz 1.12 załącznika nr 3 u.t.d.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez LWITD, decyzji administracyjnej z 31 sierpnia 2023 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 1.300 zł.

GITD rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, potwierdził ustalenia dokonane przez organ I instancji.

Stwierdził następnie, że bezspornym jest, że w dniu kontroli tj. 24 lutego 2023 r. doszło do popełnienia przez Stronę naruszenia z tytułu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Mianowicie Strona posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale nie zgłosiła do niej kontrolowanego pojazdu i tym samym organ I instancji prawidłowo nałożył na Stronę karę pieniężną za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił licencji zmiany danych w wymaganym terminie.

GITD podkreślił, że niewątpliwe Strona ma zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d., termin 28 - dni na zgłoszenie pojazdu do licencji, jednak jak wynika z pisma Departamentu Przedsiębiorczości i Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta Z. G. (dowód: pismo nr [...] z 17 maja 2023 r.) Spółka nie dotrzymała 28-dniowego terminu na zgłoszenie zmiany gdyż skontrolowanego pojazdu do posiadanej licencji nie zgłosiła do 17 maja 2023 r. Tym samym, zdaniem GITD, niedopełnienie ww. obowiązku przez stronę słusznie zostało uznane przez organ I instancji jako naruszenie w zakresie lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. i kara w tymże zakresie w wysokości 800 zł jest w pełni słuszna i zasadna.

GITD wyjaśnił również, że w tracie prowadzonych czynności kontrolnych Kierujący nie okazał dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 u.t.d. Organ uznał więc, że słusznie organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Organ uznał, że Strona nie przedstawiła żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organu I instancji. Stwierdził także, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d.

Pismem z 11 grudnia 2023 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 7 grudnia 2023 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu Strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji,

2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce,

3) art. 92 a ust. 1 i 7 u.t.d., polegające na uznaniu, że Skarżący wykonywał przejazd pojazdem niezgłoszonym organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa odpowiednio w art. 7 a i art. 8 u.t.d., w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, iż w dniu kontroli termin 28 dniowy na wpis pojazdu do licencji jeszcze nie upłynął.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie, co oznacza przedwczesność decyzji wydanej wobec Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy ww. podmiotami by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Zdaniem Skarżącego, ciężar dowiedzenia tego faktu spoczywa zaś na organie administracji. To organ jest zobowiązany dowieść okoliczności, która jest decydująca dla wymierzenia Stronie sankcji (a więc jest decydująca o istocie rozstrzygnięcia). W sprawie zaś, powstała sytuacja, w której ta kluczowa okoliczność nie została przez organ dowiedziona.

Zdaniem Skarżącego, zaniechanie organu powoduje, iż nie można stwierdzić, czy kierowca w dniu kontroli świadczył przejazd na rzecz innego podmiotu czy też we własnym imieniu i na własną rzecz.

Skarżący dodał, że organy nie ustaliły ewentualnej formy współpracy kierowcy z przewoźnikiem, ani też czy okoliczności czy taka współpraca miała w ogóle miejsce. Brak w materiale dowodowym dokumentów w postaci umów pomiędzy Kierowcą, a Skarżącym czy innych dowodów, z których można by wywodzić, że taka współpraca miała miejsce.

Organ niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem. Trudno zresztą o takowe uzasadnienie, skoro organy nie ustaliły formy współpracy Kierowcy ze Spółką i czy w ogóle taka współpraca miała miejsce. Okoliczność, że Spółka posiada licencję na przewóz osób nie wystarcza jeszcze do ustalenia, że realizowała ten konkretny, sporny przewóz.

Skarżący dodał, że nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ. Uniemożliwiono w ten sposób Skarżącemu obronę jego praw, a organ nie wyjaśnił co było powodem pominięcia przesłuchania Skarżącego w tym zakresie.

Skarżący podkreślił ponadto, że przedsiębiorca, uprawniony jest do wykonywania transportu pojazdem przed dokonaniem jego zgłoszenia do licencji, w okresie 28 dni przypadających na zgłoszenie odpowiedniej zmiany, tymczasem w dniu kontroli termin 28 dniowy jeszcze nie upłynął.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie oraz za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

Zgodnie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy obu instancji, znajdującymi potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy 24 lutego 2023 r. około 18:30 w Z.G. miało miejsce zatrzymanie i kontrola drogowa samochodu osobowego marki T. o nr rej. [...]. W chwili zatrzymania do kontroli Kierujący wykonywał przewozy drogowe osób. Kierujący nie okazał do kontroli dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu osób na terenie miasta Z. G.. Na podstawie informacji zawartych w aplikacji [...] ustalono, że kierowca wykonywał przewozy na rzecz Strony. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr [....] r.

Organy obu instancji ustaliły również na podstawie pisma z 17 maja 2023 r. Prezydenta Miasta Z. G., że na dzień kontroli Spółka posiadała licencję nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydaną 4 lutego 2020 r. do której nie zgłoszono pojazdu marki T. o nr rej. [...].

Analizując stan prawny mający zastosowanie w niniejszej sprawie, należy wskazać, że w świetle art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym. 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Jak wynika z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Wśród danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w ust. 3 pkt 5 tego artykułu wymieniony jest wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Brak zastosowania się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego jest sankcjonowane. Jak wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9.

Zgodnie z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie 800 zł.

Ponadto brak wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3).

Sąd stwierdza, że w świetle ustalonych przez organy okoliczności faktycznych sprawy oraz treści przytoczonych przepisów prawa, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1300 zł za powyższe dwa naruszenia (800 zł +500 zł), a GITD prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji, co oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., a także art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania zarobkowych przewozów drogowych osób, o czym świadczy wykaz zleceń przewozu osób przekazanych w dniach 23 i 24 lutego 2023 r. Stronie dla pojazdu o nr rej. [...], wskazany w piśmie z 6 lipca 2023 r. [...] Sp. z o.o. oraz zeznania Kierowcy złożone w trakcie kontroli drogowej, a także posiadana przez Stronę licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydana 4 lutego 2020 r. przez Prezydenta Miasta Z.G., do której nie zgłoszono pojazdu marki T. o nr rej. [...], co wynika z pisma z 17 maja 2023 r. Prezydenta Miasta Z. G..

W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącym, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem. Wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie kara pieniężna nie została nałożona na Skarżącego za wykonanie zarobkowego przewozu osób bez posiadania licencji, lecz za brak zgłoszenia spornego pojazdu do posiadanej przez Skarżącego licencji i niewyposażenie kierowcy w wypis z posiadanej przez Skarżącego licencji, w sytuacji gdy pojazd poruszał się po drodze wykonując zarobkowe przewozy osób. W ocenie Sądu organy zgromadziły wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonywanie przez Skarżącego spornym pojazdem zarobkowego przewozu osób, co w świetle przytoczonych powyżej przepisów wymaga wpisu pojazdu do posiadanej przez Skarżącego licencji oraz wyposażenie kierowcy w wypis tej licencji. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie ze względu na brak zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy kierowcą i Skarżącym by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji. Podkreślenia wymaga, że Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska pisemnie w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań przedstawiciela Skarżącego. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez Kierowcę zatrzymanego do kontroli samochodu osobowego w związku z czym Kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonywał bądź miał dokonywać przewozów osób, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań Kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast, żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Nie ulega również wątpliwości, że Skarżący podnosząc, że na zgłoszenie przedmiotowego pojazdu do posiadanej licencji miał 28 dni i w dniu kontroli drogowej termin ten nie upłynął, powinien wykazać tę okoliczność w postępowaniu administracyjnym, jest to bowiem okoliczność z której Skarżący wywodzi pozytywne dla siebie skutki prawne i w jego gestii pozostaje możliwość wiarygodnego wykazania tej okoliczności. Skarżący jednak nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających stanowisko Skarżącego w tej kwestii.

Sąd stwierdza również, że Skarżący miał możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było koniczne przesłuchanie Skarżącego w tym zakresie.

W oparciu o opisane powyżej ustalenia, organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 1300 zł.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634,), orzekł jak w sentencji.