Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1095/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10i
journal: Dz.U. 2022 poz 988
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2023 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 19 maja 2022 r. nr SKO.4120/124/2021 w przedmiocie ustalenia opłaty tytułem kosztów powstałych z odstąpienia od holowania pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Dyrektora Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów w [...] z dnia 24 sierpnia 2021 r. nr MATiP.AU.7235.100.75/12.73.2021.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 19 maja 2022 r. nr SKO.4120/124/2021, utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów (dalej: "Dyrektor" lub "organ I instancji") z [...] sierpnia 2021 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty tytułem kosztów powstałych z odstąpienia od holowania pojazdu.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Dyrektor Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów ustalił solidarnie od B. P. oraz K. M. opłatę w wysokości 220 zł, tytułem kosztów powstałych w związku z odstąpieniem od holowania pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...].

Organ I instancji podał, że 14 grudnia 2012 r. funkcjonariusz Straży Miejskiej w [...], działając na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm.) - dalej: "P.r.d.", wydał dyspozycję nr [...] usunięcia pojazdu [...] o nr rejestracyjnym [...] z drogi publicznej ul. [...] w [...]. Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że właścicielem pojazdu na dzień jego usunięcia była B. P. Osobą kierującą pojazdem była zaś K. M., która własnoręcznym podpisem złożonym na dokumencie Straży Miejskiej poświadczyła, że w związku z odstąpieniem od administracyjnego usunięcia pojazdu zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Gminy [...] kwoty 220 zł. W ocenie organu I instancji, wskazane wyżej okoliczności obligowały do wydania decyzji na podstawie art. 130a ust. 2 w zw. z art. 130a ust. 10h i ust. 10i P.r.d. o ustaleniu opłaty z tytułu odstąpienia od holowania pojazdu solidarnie od właściciela oraz od osoby dysponującej pojazdem, którego usunięcia odstąpiono. Wysokość opłaty wynika zaś z uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie opłaty za usuwanie pojazdów oraz ich przechowywanie i parkowanie.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 19 maja 2022r. nr SKO.4120/124/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Dyrektora Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów.

Kolegium podało, że 14 grudnia 2012 r. odstąpiono od usunięcia pojazdu, którym kierowała skarżąca, niemniej wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało po stronie Gminy [...] powstanie kosztów związanych z koniecznością zapłaty wynagrodzenia na rzecz podmiotu holującego. Z akt sprawy wynika jednoocznie, że na miejsce postoju pojazdu marki [...] przy ul. [...] w [...] przyjechał holownik, a zatem procedura odholowania pojazdu została wdrożona. W konsekwencji koszty, jakie zostały poniesione, to koszty przyjazdu holownika na miejsce zdarzenia. Zdaniem Kolegium uznać zatem należało, że decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, K. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zdaniem skarżącej, decyzja została wydana na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Organy nie wzięły bowiem pod uwagę, że 14 grudnia 2012r. holownik przyjechał do dwóch pojazdów na ul. [...] w [...], co zdaniem skarżącej winno skutkować nałożeniem obowiązku uiszczenia połowy opłaty. Ponadto nie wzięto pod uwagę, że 14 grudnia 2012r. pojazd pozostawał w wyłącznej dyspozycji skarżącej, wobec czego brak było podstaw do obciążenia kosztami również jego właściciela. Nie odniesiono się także do kwestii ewentualnego przedawnienia obowiązku zapłaty.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Postanowieniem WSA w Rzeszowie z 12 grudnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Rz 143/22 skarżąca została zwolniona ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Skarżąca stawiła się na rozprawę i podtrzymała zarzuty i wnioski skargi oraz podała, że wyłącznie ona powinna być adresatem decyzji, gdyż w tym czasie była już właścicielką pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 329 dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art.134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na mocy art.145§ 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3).

Podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowi art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10i P.r.d. Zgodnie z art. 130a ust. 2a od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Ten ostatni stanowi, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Zgodnie natomiast z art. 130a ust. 10h ustawy, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W myśl art. 130a ust. 6 omawianej ustawy, wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu ustala corocznie rada powiatu w drodze uchwały.

Należy przypomnieć, że w zaskarżonej do Sądu decyzji, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że zachodziły podstawy do obciążenia skarżącej kosztami powstałymi w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia jej pojazdu.

Poza sporem w niniejszej sprawie, jest okoliczność, że samochód skarżącej marki [...] nr rej. [...] w dniu 14 grudnia 2012 r. zaparkowany w [...] przy ul. [...] został objęty dyspozycją nr [...] usunięcia z drogi publiczne, gdyż blokował przejście chodnikiem pieszych. Ponadto skarżąca została ukarana mandatem w wysokości 100 zł.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ odstąpił od holowania pojazdu. Słuchani podczas rozprawy administracyjnej świadkowie podali, a skarżąca na odwrocie dyspozycji usunięcia pojazdu podpisała zobowiązanie do zapłaty 220, zł za odstąpienie od holowania pojazdu. Odpowiedzialność solidarna adresatek decyzji jest wynikiem wcześniejszej decyzji kasacyjnej Kolegium wobec ustalenia osoby kierującej pojazdem, którą jest skarżąca oraz właścicielki auta B. P. Natomiast Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej jednoznacznie stwierdziło, że na miejsce postoju samochodu marki [...] przyjechał holownik, a zatem procedura odholowania pojazdu została wdrożona, a koszty jakie zostały poniesione to koszty przejazdu holownika na miejsce zdarzenia.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, ze zaskarżona decyzja jest trzecią z kolei decyzją wydaną w przedmiotowej sprawie. Dwie pierwsze decyzje Kolegium były decyzjami kasacyjnymi na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wobec niedostatków postępowania wyjaśniającego, co obligowało organ I instancji do powtórzenia w znacznej części postępowania.

Sąd stwierdza, że decyzja Kolegium z dnia 5 marca 2020 r. nr SKO. 4120/2/2020, którą uchylone decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie została wykonana przez organ I instancji, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło do innego stanu faktycznego sprawy, bowiem kwestia zobowiązania się skarżącej do zapłaty na podstawie podpisanej adnotacji na wezwaniu do odholowania pojazdu byłą zasygnalizowana już od pierwszego pisma do skarżącej – wezwania do zapłaty z dnia 24 kwietnia 2018 r. Samo zdarzenie warto przypomnieć miało miejsce 14 grudnia 2012 r. Niniejsze postępowanie nie ma na celu oceny bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania, ale upływ czasu zawsze umniejsza możliwość dokładnego ustalenia stanu faktycznego.

W wyżej powołanej decyzji Kolegium stwierdziło, że brak jest wystarczających przesłanek do zastosowania art. 130a ust. 2a p.r.d. i obciążenia skarżącej kosztami usunięcia pojazdu. Sąd to stanowisku uznaje za słuszne i na tym etapie postępowania, bowiem stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w takiej mierze, aby można było stwierdzić, że ziściły się przesłanki z art. 130a ust. 2a p.r.d.

Słuszne jest też stanowisko Kolegium, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 2a p.r.d. nie stanowi podstawy do obciążenia właściciela pojazdu jakimikolwiek kosztami. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, następnie cofnięta, spowodowało powstanie kosztów (por. wyroki: WSA w Warszawie z 19.07.2017r., sygn. akt VII SA/Wa 2017/16; z 20.12.2017r., sygn. akt VII SA/Wa 562/17 dostępne w cebosa). W sprawie tej należało wyjaśnić, czy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało podjęcie przez firmę holowniczą rzeczywistych działań zmierzających do jej wydania i jakie koszty zostały przez tę firmę poniesione.

Z materiału dowodowego, a w szczególności pierwszej notatki służbowej z dnia 4 czerwca 2018 r., czyli najbliższej czasowo do zaistniałego zdarzenia z 2012 r., sporządzonej przez J. R. wyjaśnił, że osoba kierująca pojazdem marki [...] zgłosiła się przed przyjazdem holownika została wylegitymowana, ukarana MKK – 100 zł i na tym interwencję zakończono (notatka sprzed wydania wezwania do zapłaty z 28.06.2018r.). Dodać też wypada, że dyspozycja usunięcia pojazdu była wystawiona przez J. R.

W kolejnej notatce z dnia 6 maja 2020 r. J. R. podał, że skarżąca w dniu zdarzenia była poinformowana o konieczności zapłaty kwoty 220,00 zł., a 14 grudnia 2012 r. z ulicy [...] nie odholowano żadnego pojazdu.

Na rozprawie administracyjnej w dniu 23 czerwca 2021 r. słuchany jako świadek J. R. i pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań w trybie art. 233 § 1 Kodeksu karnego wyjaśnił, ze była wezwana laweta za utrudnianie przejścia pieszym, parkowania za zakazie zatrzymywania się. W międzyczasie przyszła kierująca pojazdem, którą poinformowano "o obowiązku poniesienia 1/2 kosztów odholowania pojazdu, w związku w tym rzędzie stał inny samochód za to samo wykroczenie, na które została wydana kolejna dyspozycja usunięcia pojazdu, który został odholowany". Świadek dodał też, że nie pamięta, o której godzinie przyszła do samochodu skarżąca i potwierdził zasadność wezwania lawety. Właściciel firmy, który był wezwany do usunięcia samochodów z ul. [...] nie pamięta okoliczności związanych z wykonaniem odholowania samochodów z ul. [...] w [...] z 14 grudnia 2012 r.

W świetle zeznań złożonych na rozprawie administracyjnej pod odpowiedzialnością karną za fałszywe składanie zeznań w zakresie twierdzeń o konieczności odholowania również innego samochodu z ul. [...] w [...] w tym samym dniu są zbieżne z twierdzeniami skarżącej. Ponadto jeżeli skarżąca odjechała przed przybyciem lawety (wyjaśnienie z 4.06.2018r.), to obowiązkiem J. R., który uruchomił procedurę holowania samochody było odwołanie lawety. Z zeznań J. R. wynika, że laweta ta była potrzebna do odholowania innego samochodu, który również na ul. [...] zaparkował na całej szerokości chodnika. Z wyjaśnień udzielonych przez skarżącą na rozprawie wynika, że ten samochód był zaparkowany przed jej samochodem. Z ww. wyjaśnienia J. R. z 4 czerwca 2018r. wynika, że laweta przyjechała już po odjeździe skarżącej. Zatem, gdyby laweta była zbędna, to funkcjonariusz Straży Miejskiej w [...] winien podjąć działania o przerwaniu procedury usunięcia pojazdu, bo nie było już takiej potrzeby. Kwestia ta nie była nigdy przedmiotem wyjaśnień przez organy orzekające. W piśmie z 25 stycznia 2019 r. nr [...] Zastępca Komendanta Straży Miejskiej w [...], podał że z uwagi na znaczny upływu czasu trudno w sposób szczegółowy opisać okoliczności, które miały miejsce w 2012 r. Zwrócił uwagę, na zobowiązanie skarżącej na odwrocie dyspozycji do zapłaty na rzecz [...] kwoty 220 zł. i uznał, że w przedmiotowej sprawie będą wiążące wszystkie informacje ujęte w dyspozycji usunięcia pojazdu.

W notatce służbowej z 6 maja 2020 r. funkcjonariusza J. R. podano, że 14 grudnia 2012 r z ulicy [...] nie odholowano żadnego pojazdu. Natomiast w piśmie z 18 maja 2020r. Zastępca Komendanta Straży Miejskiej w [...] podaje, że 12 grudnia 2012 r. Straż Miejska nie podejmowała żadnych innych czynności związanych z odholowaniem pojazdu.

Fakt odstąpienia od holowania pojazdu potwierdza wykaz odstąpienia od holowania z 21 lutego 2017 r. Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów, poz. 19 wykazu. Brak jest natomiast dokumentacji, która potwierdzałaby jakie pojazdy w dniu 14 grudnia 2012 r. zostały odholowane z ul. [...] lub innej sąsiedniej drogi publicznej w [...]. Jeżeli miało miejsce takie zdarzenie, to koszty przybycia pojazdu holującego pokrył w całości właściciel tego innego pojazdu, co słusznie zostało przedstawione w uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia 29 grudnia 2020 r.

Sekwencja opisanych zdarzeń w tym zeznania funkcjonariusza Straży Miejskiej w [...] J. R. złożone na rozprawie administracyjnej 23 czerwca 2021r., potwierdzają konieczność użycia holownika do holowania innego samochodu niż skarżącej. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji z [...] sierpnia 2021 r. kwestia ta nie została zanegowana przez organ. Zatem jest wiążącym elementem stanu faktycznego.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że rozprawa administracyjna została wyznaczona na 23 czerwca 2021r., co wynika z zawiadomienia o wyznaczeniu rozprawy administracyjnej z 28 maja 2021 r. Z arkusza o śledzeniu przesyłek - tracking wynika, że skarżąca odebrała zawiadomienie o rozprawie 22 czerwca 2021r. czyli na 1 dzień przez wyznaczonym terminem rozprawy. Stosownie do art. 92 k.p.a. termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwań oraz ogłoszenie o rozprawie nastąpiły przynajmniej na siedem dni przed rozprawą. Obecna na rozprawie skarżącą stwierdziła, że nie zostało jej doręczone zawiadomienie o terminie rozprawy, jednakże materiał dowodowy wskazuje, że odbiór dwukrotnie awizowanej korespondencji nastąpił 22 czerwca 2021 r. Nie budzi wątpliwości, że zawiadomienie o terminie rozprawy zostało doręczone stronie z naruszeniem procedury administracyjnej, gdyż nie został dochowany 7 dniowy termin przed wyznaczonym terminem dla rozprawy. Sąd w rozpoznawanej sprawie, doszedł do wniosku, że powtarzanie rozprawy w niniejszej sprawie nie jest konieczne, bowiem słuchany w charakterze świadka funkcjonariusz Straży Miejskiej w [...] przyznał, że procedura odholowania byłą wszczęta w stosunku do dwóch samochodów przy ul. [...] w [...].

Zatem stan faktyczny sprawy został w zasadniczych kwestiach ustalony na tyle, na ile stwarza taką możliwość znaczny upływ czasu i naruszeń procesowych, które nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w tym obszarze.

Organy obydwu instancji podstawę do obciążenia skarżącej ½ wysokości opłaty za holowanie samochodu upatrują w znajdującej się informacji na dokumencie "Dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...]" i zobowiązania do zapłaty na rzecz [...] z tytułu odstąpienia od administracyjnego usunięcia pojazdu kwoty 220 zł. Sąd uznał, że zobowiązanie do ponoszenia kosztów każdorazowo przez właścicieli, czy użytkowników pojazdów w przypadku odstąpienia od procedury usunięcia pojazdu stoi w sprzeczności z art. 130a ust. 2a p.r.d.

Przepis art. 130a ust. 2a ustawy stanowi co prawda, o obciążeniu kierowcy pojazdu kosztami spowodowanymi wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Niemniej jednak za źródła tych kosztów mogą być uznane jedynie działania podjęte w czasie, w którym ta dyspozycja była aktualna. Nie chodzi tu bowiem o koszty związane wyłącznie z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lecz koszty rzeczywiście poniesione w celu wykonania tej dyspozycji. Prowadzi to do wniosku, że za koszty związane z dyspozycją usunięcia pojazdu (art. 130a ust. 2a p.r.d.), nie mogą być uznane koszty powstałe po odwołaniu dyspozycji odholowania pojazdu, ponieważ wówczas przestaje istnieć związek pomiędzy wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a przejazdem pojazdu holowniczego (por. wyrok WSA w Warszawie z 1.08.2018r., sygn. akt VII SA/Wa 2622/17 dostępne na str. cbosa). W powyższa tezę wpisuje się również przypadek występujący w niniejszej sprawie, bowiem zadysponowana laweta usunęła z ul. [...] inny samochód niż skarżącej. W przypadku, gdyby dyspozycją usunięcia pojazdu był objęty tylko samochód skarżącej, to zadaniem funkcjonariusza było odwołanie usługi holowania pojazdu, aby nie powstały koszty odholowania pojazdu. Nie jest też do zweryfikowania, bo takich czynności nie podjęły organy, jaka kwota została zapłacona firmie za usługi odholowania samochodów z ul. [...] w [...].

W rozpoznawanie sprawie doszło do naruszenia art. 130a ust. 2a p.r.d., gdyż organy orzekające nie wykazały, że powstały koszty związane z uruchomieniem procedury usunięcia samochodu skarżącej. Powyższe wskazuje na bezprzedmiotowość przedmiotową postępowania, co finalnie skutkuje umorzeniem postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten statuuje jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, nakazującą organom uwzględniać, w toczącym się postępowaniu administracyjnym, interes społeczny i słuszny interes obywateli, nie dając prymatu żadnej z powyższych wartości. Ponadto organy uchybiły zasadzie przekonywania stron z art. 11 k.p.a. i zasadzie szybkości i prostoty postępowania z art. 12 k.p.a. Nie można więc dokonywać obciążenia strony opłatami i obowiązkami, gdy istnieje duża wątpliwość, czy obowiązek do poniesienia powstał, ze względu na upływ ponad 10 lat od dnia zdarzenia.

Obecna na rozprawie skarżącą zakwestionowała ustalenie przez organy odpowiedzialności solidarnej, gdyż w dacie zdarzenia to ona byłą właścicielką samochodu. Dysponował umową kupna sprzedaży samochodu, która nie była zgłoszona jeszcze do przerejestrowania samochodu. Sąd uznał, że kwestia ta wymaga wyjaśnienia.

Niezasadny okazał się zarzut przedawnienia, gdyż regulacji przedawnienia w tym przedmiocie nie zawiera Prawo o ruchu drogowym, ani też nie ma odesłania do stosowania Ordynacji Podatkowej.

Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. Z mocy art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił decyzje obydwu instancji.

Wskazania, co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia, co oznacza, ze po ustaleniu adresata decyzji organ I instancji uwzględni stanowisko Sądu o bezprzedmiotowości postępowania.