Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 498/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30 ust. 6 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 roku sprawy ze skargi S. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...] na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), wniósł sprzeciw w zakresie realizacji robót budowlanych polegających na postawieniu namiotu z płótna na stelażu metalowym nietrwale związanego z gruntem – tymczasowego obiektu jako magazyn palet drewnianych i czystych opakowań.

W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę, iż na podstawie dokumentów będących w posiadaniu organu lokalizacja przedmiotowego obiektu pokrywa się z lokalizacją tymczasowego namiotu objętego wnioskiem zgłoszenia z dnia 25 kwietnia 2014 r. z określonym terminem rozbiórki na dzień 22 września 2014 r., który na dzień niniejszego zgłoszenia – 30 grudnia 2014 r. – nie został rozebrany. Z uwagi na powyższe organ orzekł stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy, wnosząc sprzeciw.

W terminie prawem przewidzianym S. T. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji, pozytywne załatwienie sprawy oraz na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. i o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego decyzji organu I instancji z dnia [...], która to decyzja, a tym samym całe postępowanie zostało wszczęte wcześniej a dotyczy inwestycji (które nie mogą być równocześnie realizowane).

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda [...] wskazał, iż stosownie do art. 30 ust. 5 ustawy, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesienie, w drodze decyzji sprzeciwu. Przedmiotowa inwestycja to prace budowlane związane z postawieniem namiotu jako obiektu tymczasowego z przeznaczeniem na magazyn palet drewnianych i czystych opakowań. Zwrócił uwagę, iż organ I instancji wiedział o fakcie niedokonania rozbiórki wynikającej ze zgłoszenia z dnia 25 kwietnia 2014 r., przeprowadził bowiem postępowanie egzekucyjne zakończone postanowieniem z dnia [...] o nałożeniu grzywny i wezwaniu do wykonania obowiązku rozbiórki do dnia 20 lutego 2015 r. Postanowienie to zostało utrzymane po kontroli instancyjnej, postanowieniem z dnia [...] Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 4 marca 2015 r. organ odwoławczy wystąpił do organów nadzoru budowlanego o informację dotyczącą namiotu na działce inwestora. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 23 marca 2015 r. PINB wyjaśnił, że po przeprowadzeniu oględzin ustalono, iż namiot nadal istnieje, w lokalizacji wskazanej w zgłoszeniu z grudnia 2014 roku. Z kolei, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził zasadność zgłoszenia sprzeciwu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. T. zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy przez wadliwą wykładnię skutkującą wyłączeniem uprawnienia skarżącego do przeniesienia obiektu budowlanego, które to uprawnienie wskazano alternatywnie w ww przepisie. Nadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 107 § 1 i § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji prezentowanej w kwestionowanym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...]utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, który wniósł sprzeciw w zakresie realizacji przez skarżącego robót budowlanych polegających na postawieniu namiotu z płótna na stelażu metalowym nietrwale związanego z gruntem – tymczasowego obiektu jako magazyn palet drewnianych i czystych opakowań.

Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w ustalonym stanie faktycznym organ prawidłowo wniósł sprzeciw wskazując na art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy, w myśl którego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 (tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu) w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Zważyć trzeba, iż rozstrzygnięcie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy jest aktem związanym, niezależnym od woli organu. Przesłanka do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy jest samodzielną podstawą prawną do wydania decyzji w tym zakresie. (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 566/11 - dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z materiału sprawy w piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. skarżący dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. tymczasowego obiektu budowlanego w postaci namiotu z płótna na stelażu metalowym nietrwale związanego z gruntem. W zgłoszeniu skarżący określił przewidywany termin rozpoczęcia robót na dzień 30 stycznia 2015 r., natomiast termin rozbiórki lub przeniesienia tymczasowego obiektu na dzień 30 maja 2015 r., jako teren inwestycji wskazał działkę nr 647/14 obręb [...] Co istotne w ramach czynności wyjaśniających organ ustalił, iż na terenie działki nr 647/14 istnieje obiekt tymczasowy objęty zgłoszeniem z dnia 25 kwietnia 2014 r., gdzie skarżący określił termin rozpoczęcia robót budowlanych na dzień 26 maja 2014 r. zaś termin rozbiórki lub przeniesienia na dzień 22 września 2014 r. Przy czym jak ustalił organ, opisany obiekt tymczasowy zgłoszony w kwietniu 2014 r. nie został rozebrany, ani przeniesiony, natomiast wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne zakończone postanowieniem z dnia [...] o nałożeniu grzywny i wezwaniu do wykonania obowiązku rozbiórki do dnia 20 lutego 2015 r. Postanowienie to utrzymał w mocy Wojewoda [...] w dniu [...] Dodatkowo w ramach współpracy z organem nadzoru budowlanego, który przeprowadził oględziny, ustalone zostało, że na przedmiotowej działce namiot nadal istnieje w lokalizacji wskazanej w zgłoszeniu z grudnia 2014 roku. Z tych wszystkich względów nie budzi wątpliwości Sądu zasadność zgłoszonego sprzeciwu a zarazem brak możliwości uwzględnienia argumentacji skarżącego.

Na marginesie dostrzec trzeba, iż lektura skargi uzasadnia ocenę, iż skarżący stara się wywieść, że zgłoszenie z grudnia 2014 roku to w zasadzie nie zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę ale zgłoszenie przeniesienia obiektu istniejącego już w tej lokalizacji. Z takimi wywodami strony nie sposób się zgodzić, szczególnie jeżeli uwzględni się całokształt stanu faktycznego, z którego wynika, iż owszem taki obiekt tymczasowy niewątpliwie istnieje w tej samej lokalizacji, niewątpliwie został zgłoszony i niewątpliwie miał zostać rozebrany, co jednakże nie miało miejsca a co doprowadziło do wszczęcia postępowania, wynikiem czego strona otrzymała nakaz rozbiórki. Nadto zaznaczyć trzeba, w świetle ugruntowanego stanowiska judykatury, nawet gdyby skarżący dokonując kolejnego zgłoszenia starał się wybronić przed nakazem rozbiórki to zgłoszenie przeniesienia winien zgłosić przed zadeklarowaną w pierwszym zgłoszeniu datą rozbiórki obiektu tymczasowego, co niewątpliwie nie miało miejsca w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy. Powyższe znalazło już odzwierciedlenie we wcześniejszej argumentacji Sądu w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 236/15. Zgodę na ewentualne przeniesienie obiektu tymczasowego w inne miejsce celem uniknięcia jego rozbiórki, w sytuacji gdy termin postawienia namiotu został ustalony przez organy w sposób nie budzący wątpliwości, skarżący powinien uzyskać zanim upłynie wynikający z przepisów prawa termin wymagalności obowiązku rozbiórki namiotu określony w zgłoszeniu.

W ocenie Sądu nie sposób podzielić zarzutów skarżącego także co do sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ponieważ stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego, który został poddany przez organy wszechstronnej analizie. Organy przeprowadziły postępowanie z zachowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji, a następnie obowiązek prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Nadto organ uzasadnił swoje rozstrzygniecie w sposób wymagany przez ustawodawcę w zapisie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję, która nie jest sprzeczna z prawem.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i prawidłowe stanowisko organu odwoławczego nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wobec wyczerpująco zgormadzonego i na jego podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

IB