Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 847/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51  ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi M. G. i I. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]

lutego 2012 (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071

ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo

budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej ustawa, po

rozpatrzeniu odwołania M. G. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego

Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. (nr

[...]), nakazującą I. i M. G. rozbiórkę garażu na

działce nr ew. [...] przy ul. S. [...] w W., w celu doprowadzenia

wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podczas oględzin w dniu 7

grudnia 2010 r. ustalono, iż do budynku mieszkalnego dobudowano garaż konstrukcji

stalowej wypełnionej panelami, o wym. ok. 5,85 x 2,85 x 2,80 m z wrotami

garażowymi od ogrodu oraz ulicy i dachem z płyty OSB pokrytej papą. Inwestorzy

przedstawili złożone 20 czerwca 2006r. zgłoszenie dotyczące zamiaru wybudowania

altany ogrodowej na szkielecie zadaszenia wg załączonego projektu.

PINB stwierdził, że pomimo braku sprzeciwu ww. inwestycja wymaga

uzyskania pozwolenia na budowę. Dobudowany garaż nie jest wolnostojącym

budynkiem gospodarczym, wiatą ani altaną (z 29 ust. 2) i nie jest obiektem

gospodarczym związanym z produkcją rolną (z art. 29 ust. 1).

Organ odwoławczy powołując odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie

Infrastruktury na interpelację nr 10111 w sprawie interpretacji art. 29 i 30 ustawy

wskazał, że przez altanę należy rozumieć niewielki pawilon ogrodowy o lekkiej

konstrukcji i ażurowych ścianach, niezwiązany trwale z gruntem, przeznaczony do

wypoczynku oraz osłony przed słońcem i deszczem.

Następnie podzielił stanowisko, że inwestorzy nie zrealizowali altany

ogrodowej jak wskazali w zgłoszeniu, tylko garaż wykorzystywany na cele

gospodarcze. Powołał art. 28 ust. 1 ustawy i wskazał, że wyjątki od tego przepisu

zawiera art. 29 ustawy zawierający zamknięty katalog robót budowlanych

niewymagających pozwolenia na budowę. Dobudowa garażu nie mieści się w tym

wyliczeniu, a zatem wymagała pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu, nawet gdyby uznać ten obiekt za budynek gospodarczy, to

nie mieści się on w art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy. Nie ma bowiem charakteru

wolnostojącego.

Ponadto, garaż usytuowano między ścianą zewnętrzną budynku inwestorów i

"w granicy" przy ścianie zewnętrznej tarasu budynku na działce sąsiedniej, co

potwierdza protokół z dnia 30 września 2011 r. Organ przytoczył § 12 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych

jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i stwierdził, że nie było

możliwości doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z w.w przepisami, gdyż jego

długość obiektu przekracza 5,50m (§ 12 ust. 2 pkt 4).

Stanowisko skarżącego, że po podniesieniu wrót obiekt pełni funkcję wiaty

organ ocenił jako chybione, podając, że za wiatę uważa się obiekt nieposiadający

przegród budowlanych, a jedynie słupy podtrzymujące konstrukcję, a sporny obiekt

posiada ścianę pełną wzdłuż granicy z działką sąsiednią oraz wrota po obu stronach,

które tworzą zamkniętą konstrukcję.

Skargę na powyższą decyzję złożyli M. i I. G. zarzucając

naruszenie prawa materialnego i proceduralnego, tj.:

1) art. 7 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia rodzaju

obiektu pod kątem technicznym, użytkowym oraz prawnym i zdefiniowanie obiektu

jako garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego na wizji lokalnej z dnia 7

grudnia 2012r.;

2) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 i art. 48 Prawa budowlanego

- w szczególności poprzez nakazanie rozbiórki, mimo, że skarżący zgłosili

wykonanie "altany ogrodowej" wykorzystywanej na cele gospodarcze, którą

wybudowali po upływie 30 dni od daty zgłoszenia, wobec braku sprzeciwu organu.

3) art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady udzielania obywatelom informacji

faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków;

4) art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 9 k.p.a. - poprzez ich błędną

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. zaniechanie dokonania ustaleń

faktycznych, co do wyjaśnienia zakwalifikowania przedmiotu rozbiórki jako obiektu

nie wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę;

5) art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady

zaufania obywateli i przedsiębiorców do państwa prawa, pewności prawa i

bezpieczeństwa prawnego, wynikającej z zasady demokratycznego państwa

prawnego;

6) art. 31 Konstytucji RP - poprzez naruszenie zasady proporcjonalności wynikającej

z tego przepisu, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z

konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy,

gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub

porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej,

albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności

i praw.

Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., skarżący wnieśli o uchylenie decyzji

organów obu instancji i umorzenie postępowania.

Przedstawili przebieg postępowania i wskazali, że do zgłoszenia dołączyli

wszystkie wymagane dokumenty. Przytoczyli § 12 ust. 3 warunków technicznych

oraz art. 30 ust. 5 ustawy i powołując się na orzecznictwo podnieśli, że brak

sprzeciwu do zgłoszenia oznacza, że organ udziela inwestorowi "milczącej zgody" na

realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Termin 30-dniowy

stanowi nieprzekraczalną granicę wydania sprzeciwu przez organ

architektonicznobudowlany.

Skarżący dodali, że zgodnie z wyrokiem WSA z 20 lutego 2007 r. (VII SA/Wa

635/06), w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy wiaty i altany nie muszą być obiektami

wolnostojącymi, gdyż taki wymóg dotyczy tylko parterowych budynków

gospodarczych.

Stwierdzili, że wobec braku sprzeciwu, na podstawie danych zgłoszenia,

wybudowali altanę. Zacytowali następnie powołaną przez organ odpowiedź na

interpelację, w której wskazano, że definiując pojęcia wiaty i altany, których definicji

nie zawiera ustawa należy posługiwać się ich powszechnym znaczeniem. Za wiatę

należy uznać obiekt, który nie posiada przegród budowlanych (tzn. elementów

obiektu budowlanego oddzielających jego wnętrze od otoczenia zewnętrznego), a

jedynie słupy podtrzymujące konstrukcję, natomiast przez altanę niewielki pawilon

ogrodowy o lekkiej konstrukcji i ażurowych ścianach, niezwiązany trwale z gruntem,

przeznaczony do wypoczynku oraz osłony przed słońcem i deszczem.

Wskazali, że art. 3 pkt 4 ustawy definiuje jedynie obiekty małej architektury,

przez które należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności obiekty w nim

wymienione. Altany spełniające ww. funkcje można zatem zaliczyć do obiektów małej

architektury, które zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy

nie wymagają pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. W przeciwnym wypadku będą

to altany, o których mowa w art. 29 ust 1 pkt 2 ww. ustawy wymagające zgłoszenia.

Według skarżących, przy kwalifikacji altany należy kierować się funkcją jaką ma ona

spełniać. Jeżeli altana ma spełniać funkcje np. rekreacyjne czy ogrodowe, to jest to

obiekt małej architektury. Jeżeli natomiast altana ma spełniać funkcje np. składowe

czy gospodarcze, wówczas jest to altana, o której mowa w art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy.

Tak należało zatem rozumieć i klasyfikować ww. obiekt - altanę wykorzystywaną na

cele gospodarcze, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 podlegającą zgłoszeniu.

Ponadto, podczas kontroli w dniu 7 grudnia 2012r. skarżących nie pouczono o

prawie odmowy składania zeznań w charakterze świadków ani odmowy odpowiedzi

na pytania kontrolujących. Nie pozostawiono skarżącym kopii protokołu.

Skarżący wskazali, że niezgodnie z prawem nałożono obowiązek przedłożenia

oceny technicznej dot. prawidłowości i zgodności wybudowanego "garażu", które to

postanowienie zostało uchylone postanowieniem WINB z dnia 10.08.2011 r. a

sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Z protokołu oględzin przeprowadzonych 30 września 2011 r. nie wynika, że

obiekt pełni funkcję garażu, tylko wykorzystywany jest na cele gospodarcze:

przechowywanie sprzętu ogrodowego, rowerów i narzędzi oraz ma parametry

odpowiadające zgłoszeniu.

Skarżący przytoczyli § 102 warunków technicznych, zgodnie z którym garaż

służy do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych,

stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący

garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź

garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub

ażurowymi. Przywołali też definicję garażu z Wikipedii, zgodnie z którą funkcją

garażu jest możliwość przechowywania samochodu lub innego pojazdu

mechanicznego (traktor, motocykl itd.). Wskazali, że altana spełnia funkcje budynku

gospodarczego, gdyż jest przeznaczona do niezawodowego wykonywania prac

warsztatowych oraz przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych

służących mieszkańcom budynku mieszkalnego.

Z ostrożności procesowej skarżący powołali interpelację nr 7058 z dnia 24

kwietnia 2007r. wskazującą, że garaż może być kwalifikowany jako budynek

gospodarczy (art. 29 ust. 1 pkt 2), jeżeli będzie posiadał cechy budynku określone w

art. 3 pkt 2 ww. ustawy, tj. będzie trwale związany z gruntem, wydzielony z

przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, będzie posiadał fundamenty i dach

oraz będzie służył mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania

zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej. Jeżeli nie stanowi żadnego z rodzajów

obiektów z art. 29 ust. 1, to jego budowa wymagała pozwolenia budowlanego. Jeżeli

więc garaż spełnia funkcje budynku gospodarczego i warunki z art. 29 ust. 1 ustawy,

a więc jest budynkiem o powierzchni zabudowy do 25 m2, wymaga zgłoszenia. Na

potwierdzenie powołali orzecznictwo wskazujące również, że w takim przypadku

muszą być także zachowane inne przepisy ustawy, w tym warunki techniczne.

Jednocześnie podkreślono, iż organy błędnie przytoczyły znowelizowane

rozporządzenie z dnia 12 marca 2009 r., gdyż obiekt powstał w 2006r. Zdaniem

skarżących nie ulega zatem wątpliwości, iż wydane decyzje naruszają rażąco art. 8

k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP.

Trudno zatem przypisać skarżącym zamiar nielegalnego wykonania robót, o

czym świadczą przeprowadzone, przed ich podjęciem konsultacje prawne i

architektoniczne, a przede wszystkim złożone zgłoszenie.

W związku z powyższym nakazanie rozbiórki naruszałoby konstytucyjną

zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko

przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd

naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad

w przeprowadzonym postępowaniu.

Takich wad Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie.

Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. [...]

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego

Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r.

nakazującą p.p. G. rozbiórkę garażu na działce nr ew. [...] przy ul.

S. [...] w W., w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu

zgodnego z prawem.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi rodzaj obiektu objętego zamiarem

zgłoszenia złożonego przez skarżących w dniu 20 czerwca 2006r., a w konsekwencji

rozstrzygnięcie, czy na jego wzniesienie wymagane było zgłoszenie, czy pozwolenie

na budowę.

Jak wynika z akt sprawy skarżący złożyli zgłoszenie dotyczące zamiaru

przystąpienia do realizacji altany ogrodowej. Natomiast do zgłoszenia dołączyli

"Projekt architektoniczny zadaszenia przy domu dwurodzinnym", w którym nad

słowem zadaszenie nadpisano słowo altana. W opisie technicznym do tego projektu

wskazano, że będzie to lekkie zadaszenie bez fundamentów (choć oparte na rurach

posadowionych na płycie chodnikowej wkopanych 60 cm w grunt), o konstrukcji z rur

kwadratowych (słupki i stężenia poziome), teowników (kalenica i belki krawędziowe)

oraz kątowników (płatwie). Przewidziano pokrycie konstrukcji płytami wiórowymi

wodoodpornymi lub sklejką z dachem pokrytym gontem bitumicznym. W treści

zgłoszenia wskazano, że obiekt strony od podwórka i od strony ogrodu będzie

zamknięty wrotami garażowymi.

W związku z powyższym już samo zgłoszenie, w ocenie Sądu, zawierało

sprzeczność między nazwą, rodzajem (altana ogrodowa ), a opisem mającego

powstać obiektu, w tym ww. opisem technicznym.

Dla wyjaśnienia powyższej kwestii wskazać trzeba, że ustawa Prawo

budowlane nie zawiera definicji legalnej altany. Należało zatem posiłkowo odwołać

się do znaczenia tego terminu używanego w języku potocznym. I tak za altanę, w

powszechnym rozumieniu, uważa się lekką budowlę ogrodową, często ażurową i

ozdobną, służącą do wypoczynku, ochrony przed słońcem i deszczem (por. Słownik

Języka Polskiego - pod red. prof. dr M. Szymczaka, Wyd. PWN, Warszawa 1982, t-

1). Altana jest zatem obiektem innego rodzaju niż wiaty, czy budynki gospodarcze, co

wynika już z samej treści art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten wyodrębnia

bowiem ww. obiekty wskazując, że pozwolenia na budowę nie wymagają zarówno

wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty i altany oraz przydomowe

oranżerie....(art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), jak i obiekty małej architektury

(art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego).

Jako odrębny obiekt należy również traktować budynek gospodarczy, którego

pojęcie przybliża § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia

2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. ze zm.J, dalej warunki techniczne,

zgodnie z którym jest to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania

prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów

rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania

zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia (...).

Wiatą jest natomiast zadaszenie, budowla w postaci przekrycia (dachu,

konstrukcji powłokowej) podpartego słupami lub nadwieszonego z lekkimi ścianami

lub bez nich (http://pl.wikipedia.org/wikiAA/iata)

Zestawienie przytoczonych przepisów i pojęć wskazuje zatem, że

ustawodawca oddzielnie w stosunku do każdego z tych obiektów budowlanych, w art.

29 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi o braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę.

Nie można było więc podzielić argumentacji skargi, że altany w zależności od

pełnionej funkcji można zaliczyć bądź do obiektów małej architektury (funkcje

rekreacyjne, czy ogrodowe), bądź do altan, o których mowa w art. 29 ust.1 pkt 2

ustawy, (np. funkcje składowe, czy gospodarcze).

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że ugruntowane jest stanowisko w

orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że altan nie można zaliczyć do obiektów

małej architektury wymienionych w art. 3 pkt 4 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 6

października 2010r., II OSK 1502/09, LEX nr 746590, wyrok WSA w Szczecinie z

dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06, publ. ZNSAz2007 r" nr 4, s. 105).

W konsekwencji altana ogrodowa, jako obiekt odmienny tak konstrukcyjnie,

jak i funkcjonalnie od pozostałych obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2

ustawy, bo o charakterze rekreacyjnym i wypoczynkowym nie może pełnić funkcji

takich jak np. budynek gospodarczy, czy wiata, jak wywodzili skarżący.

Nie można było zatem zgodzić się z argumentacją, że skarżący wznieśli altanę

ogrodową o przeznaczeniu gospodarczym, objętą obowiązkiem zgłoszenia, skoro

zrealizowali - wprawdzie zgodnie ze zgłoszeniem - ale obiekt budowlany o opisanej

na wstępie konstrukcji, dobudowany do budynku mieszkalnego, zamknięty z dwóch

stron wrotami garażowymi, posadowiony w granicy z działką sąsiednią ściana pełną.

Wyposażenie obiektu we wrota garażowe wskazywałoby, że rzeczywistym

zamiarem inwestorów, jak przyjęły organy, było wzniesienie garażu, choć

przeprowadzone kontrole nie wykazały, aby sporny obiekt wykorzystywany był

obecnie przede wszystkim do przechowywania pojazdów mechanicznych. Pełni

bowiem funkcje gospodarcze. W budynku składowane są bowiem rowery, lodówka,

kosiarki itp..

W tym miejscu należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym

podkreśla się, że wprawdzie dla kwalifikacji danego obiektu jako gospodarczego lub

garażowego (innego) funkcja gospodarcza (garażowa, inna) winna być dominująca i

podstawowa (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 maja 2009r., sygn. akt II SA/GI

1189/08 LEX nr 558421). Tym niemniej bez wpływu na rozstrzygnięcie w

okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje ustalenie, czy sporny obiekt jest

budynkiem gospodarczym, czy garażem, gdyż w obu przypadkach skarżący na ich

wzniesienie winni uzyskać pozwolenie na budowę. Garaże, nie są bowiem

wymienione w art. 29 ust. 1 ustawy. Obowiązkowi zgłoszenia, jak wynika z treści art.

29 ust. 1 pkt 2 ustawy, podlegają natomiast tylko budynki gospodarcze o charakterze

wolnostojącym, a nie było sporne w rozpatrywanej sprawie, że ww. obiekt został

dobudowany do budynku mieszkalnego skarżących.

W związku z powyższym - pomimo że skarżący wykonali roboty budowlane

wskazane w zgłoszeniu - to na ich wykonanie winni uzyskać decyzję o pozwoleniu na

budowę. Przepis art. 30 ust. 6 ustawy wskazuje przypadki obowiązkowego

wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W punkcie 1 tego przepisu wymienione

jest zgłoszenie dotyczące budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych

obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Niemniej - wbrew zarzutom skargi -

fakt zaniechania wniesienia sprzeciwu przez organ architektonicznobudowlany, nie

zamyka drogi do doprowadzenia tak zrealizowanego obiektu do stanu zgodności z

prawem. Obowiązek ten spoczywa bowiem na organach nadzoru budowlanego,

które zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy tj. w sytuacji zrealizowania obiektu na

podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 zobligowane są do zastosowania

trybu przewidzianego w art. 51 ustawy (por. Z. Kostka, Prawo budowlane.

Komentarz, ODDK Gdańsk 2004, s. 88-89 i 145).

Prawidłowo zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy nałożył na skarżących obowiązek

rozbiórki przedmiotowego obiektu wobec braku możliwości legalizacji

przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem z treścią § 12 ust. 3 pkt 4

warunków technicznych w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy

odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku

gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3

m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie

mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Nie było

kwestionowane w rozpatrywanej sprawie, że ww. obiekt został wzniesiony w granicy

z działka sąsiednią, a jego długość wynosi 5,85 m.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut błędnego zastosowania do

obiektu powstałego w 2006r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12

kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie, w znowelizowane formie tj. po zmianach wprowadzonych

rozporządzeniem z dnia 12 marca 2009r zmieniającym rozporządzenie w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U

z dnia 7 kwietnia 2009r.). Zgodnie bowiem § 330 pkt 2 przepisów rozporządzenia nie

stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, tylko wówczas, jeżeli przed

dniem wejścia w życie rozporządzenia zostało dokonane zgłoszenie budowy lub

wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie

decyzji o pozwoleniu na budowę, a taka sytuacja, jak wykazano wyżej, nie miała

miejsca w badanej sprawie.

Jako chybione, bo pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie, należało

ocenić również zarzuty dotyczące uchybienia przepisom postępowania wymienionym

w skardze.

W konsekwencji nie można było zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi

naruszenia art. 2 i 31 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271), oddalił skargę.