Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 220/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art.13
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Dyrektora Przedszkola nr 65 we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 marca 2023 r. I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokatowi P. Z. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), w tym 23% podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. M. jest bezczynność Dyrektora Przedszkola nr [...] P. we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 marca 2023 r.

Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 26 marca 2023 r., powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej. u.d.i.p.) Skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Skanów faktur dotyczących poniesionych przez Przedszkole nr [...] P. we W. w roku 2021 r., 2022 r. oraz 2023 r. wydatków na zakup materiałów, przyborów papierniczych przeznaczonych dla dzieci, tj.: kredki, flamastry, farby, kleje, bloki rysunkowe, kartony kolorowe, plastelina, nożyczki, papier ksero, toner do kserokopiarki i innych;

2. Informacji o sposobie zakwalifikowania przez dyrektora przedszkola i rozliczenia dokumentów księgowych, o których mowa w ust. 1 z uwzględnieniem paragrafu kwalifikacji budżetowej, tytułu wydatku, zadania z których zostały one poniesione.

Powołując się na art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wnosiła aby informacje przesłać na jej adres poczty e-mail wskazany we wniosku.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r. organ udzielił Skarżącej odpowiedzi wskazując, że Przedszkole nr [...] P. we W. (dalej Przedszkole) rozliczane jest przez Centrum Usług Informatycznych we W. przy "ul [...]" , informując, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien być złożony do ww. instytucji, celem uzyskania odpowiedzi.

W skardze do Sądu, wniesionej w dniu 16 maja 2023 r., Strona zarzucała bezczynność w zakresie rozpoznania jej wniosku z dnia 26 marca 2023 r. zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Wnosiła o zobowiązanie organu do rozpoznania jej wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz Strony sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu opisała przebieg postępowania, zarzucając, że pomimo upływu terminu wskazanego w ustawie organ nie udostępnił jej żądanej informacji. Odpowiedzi na wniosek Strony nie stanowi pismo z dnia 13 kwietnia 2023 r., gdyż nie zawiera żądanych danych. Wskazane w nim Centrum Usług Informatycznych we W. (dalej: Centrum) jest jednostką miejską, która usługowo, niejako w charakterze biura rachunkowego, prowadzi księgowość jednostki oświaty, którą zarządza organ i ponosi odpowiedzialność za wszystkie sfery działalności. Wnioskowane informacje nie są własnością Centrum i nie mogą być jego decyzją udostępnione osobie trzeciej. Pozostając zatem w bezczynności organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w skardze przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wywodził, że Strona nie wykazała interesu publicznego w uzyskaniu żądanych danych lub przyczyn wystąpienia z wnioskiem o informację publiczną. Nadto organ dostrzegał, że wniosek został podpisany przez Stronę odręcznie i nie zawierał adresu e-maili, zatem organ nie mógł go przesłać na adres poczty elektronicznej, wprawdzie wniosek elektroniczny zawierał dane nadawcy, lecz nie były one podane bezpośrednio we wniosku, a organ nie może przesyłać informacji na adres e-mail zawierający pseudonim, który nie został wskazany przez wnioskodawcę. Nadto organ nie ma możliwości i obowiązku przesyłania informacji w każdy żądany sposób i formie, zwłaszcza jeżeli nie posiada takich możliwości.

Dalej organ wywodził, że użyty we wniosku zwrot "i innych" nie jest precyzyjny, a zatem nie był on obowiązany dookreślić zakresu żądania Skarżącej i udzielić wiążącej odpowiedzi na wniosek, organ nie może się bowiem domyślać intencji Skarżącej. Organ udzielił Stronie odpowiedzi w możliwie najszybszym terminie, po sprawdzeniu, gdzie znajdują się informacje, nie przekroczono terminu dwóch miesięcy. Zatem nie doszło do naruszenia terminu i rażącego naruszenia prawa, na poparcie swych racji organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Nadto organ zaznaczał, że żądane dokumenty są dokumentacją księgową, obejmującą poprzednie lata obrachunkowe, zaś przedszkole jest palcówką zajmującą się opieką i kształceniem dzieci. Stronę, w piśmie z dnia 13 kwietnia 2023 r., poinformowano, że dokumentacja, której się domaga jest przechowywana w Centrum, które zajmuje się obsługą dokumentacji przedszkoli publicznych we Wrocławiu. Zaś informacje ujęte w pkt 2 wniosku nie są informacją publiczną, gdyż dotyczą czysto technicznych danych księgowych i na zlecenie Gminy Wrocław są przechowywane i prowadzone przez Centrum. W kwestii żądania przyznania sumy pieniężnej organ wywodził, że nie wskazano tytułu żądania, szkody lub interesu publicznego, jak też naruszenia normy prawnej uzasadniającej żądanie. Organ wskazał, że Skarżąca od września 2022 r. składa średnio od 3 do 6 podań do organu, na każde pismo uzyskując odpowiedź w zakreślonych terminach. Strona składa skargi na dyrektora jednostki, zawiadomienia do wszystkich organów kontroli, zaś przeprowadzone kontrole nie wykazały nieprawidłowości. Organ zapewnił, że na żądanie Sądu udostępni całą ww. dokumentację, podkreślał, że skargi na działalność Przedszkola pochodzą wyłącznie od Skarżącej.

W dniu 20 lipca 2023 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącej, ustanowionego z urzędu. Domagał się on zasadzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazując na zasadność uwzględnienia orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego przy orzeczeniu w przedmiocie stawek urzędowych. Pełnomocnik złożył także stosowne oświadczenie w przedmiocie braku opłacenia kosztów pomocy prawnej.

Podtrzymując zarzuty i wnioski skargi pełnomocnik wskazywał, że Skarżąca nie doczekała się właściwej reakcji organu. Jedyną jego reakcją było odesłanie Skarżącej do jednostki, która nie jest władna do udzielenia informacji i to bez formalnego przekazania jej sprawy. Wobec tego zarzuty i wnioski podnoszące bezczynność z rażącym naruszeniem prawa mają umocowanie. Odnosząc się do wywodów zawartych w odpowiedzi na skargę Strona podkreślała, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wymagają od wnioskodawcy wykazania interesu publicznego, co czyni nieuprawnionymi wywody organu. Podobnie ocenił pełnomocnik stwierdzenia organu odnoszące się do charakteru adresu e-mail i możliwości skierowania odpowiedzi. W opinii pełnomocnika w przedmiocie sposobu formułowania adresu istnieje dowolność i brak prawnych regulacji w tym zakresie. Zwracał także uwagę na powinności organu w sytuacji braku możliwości realizacji wniosku w sposób wskazany w jego treści. Odpowiadając na kolejne uwagi organu pełnomocnik podkreślał, że nie podjęto także żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia treści wniosku w zakresie stwierdzenia "i inne". W opinii pełnomocnika bezczynności nie uzasadnia również korzystanie z usług innych podmiotów, które należało zobowiązać do udostępnienia dokumentacji. W kwestii uwag odnoszących się do żądania przyznania sumy pieniężnej pełnomocnik wskazał, że roszczenie nie wymaga wskazania żadnej szkody, wystarczy bezczynność organu i to nie uzależniona od rażącego naruszenia prawa. Jako pozbawione znaczenia uznał argumenty odnoszące się do relacji organu względem Strony, co zapewne stanowi przyczynę bezczynności ale nie uprawnia organu do naruszania praw strony.

W odpowiedzi z dnia 11 sierpnia 2023 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Powielił argumentację podaną w odpowiedzi na skargę, nadto wskazał, że żądanie przyznania sumy pieniężnej wymaga "uzasadnienia na zasadach ogólnych". Wnosił również o nieuwzględnienie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, wywodząc, że działanie pełnomocnika ograniczyło się do sporządzenia i wniesienia jednego pisma procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 359 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Wówczas przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Istota sporu rozpoznawanej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy istotnie organ – Dyrektor Przedszkola nr [...] P. we W. pozostawał bezczynny w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącej z dnia 26 marca 2023 r. W opinii Sądu na tak postawione pytanie - w okolicznościach tej sprawy - należy odpowiedzieć negatywnie, gdyż wniosek Skarżącej został załatwiony w prawem przewidzianej formie i na moment wnoszenia skargi sprawa była już rozpoznana. Okoliczność ta, w kontekście zarzutów skargi podnoszącej brak właściwej, kompletnej odpowiedzi organu na zgłoszone we wniosku pytania, upoważniała Sąd do merytorycznej kontroli prawidłowości postępowania i oceny, czy w istocie w tej sprawie pismo organu z dnia 13 kwietnia 2023 r. stanowiące odpowiedź na wniosek Skarżącej z dnia 26 marca 2023 r. może być uznane za realizację obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić trzeba, że odrębność regulacji ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej. u.d.i.p.) i odesłanie do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.) jedynie w pewnym wyraźnie wskazanym zakresie wyklucza odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wspomniana autonomia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza, zdaniem Sądu, możliwość uznania, że znajdzie tu zastosowanie pogląd wynikający z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Przyjęcie odmiennego poglądu wyłączyłoby możliwość merytorycznej oceny prawidłowości postępowania organu administracji w sprawach dostępu do informacji publicznej zakończonego czynnością materialno-techniczną jaką jest udostępnienie żądanej informacji, co w opinii Sądu, stanowi nieuzasadnione wyłączenie kontroli sądowej w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.

Oceniając zatem postępowanie organu w tej sprawie trzeba wskazać, że bezczynność organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej zaistnieje wówczas, gdy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Podkreślić należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Co istotne pojęcie bezczynności mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona całkowitej realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany, lub też gdy nie czyni tego w przewidzianej prawem formie, bądź też bezpodstawnie przyjmuje, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Z przywołanych stwierdzeń wynika, że w sprawie dotyczącej bezczynności organu należy ocenić, czy podmiot będący adresatem wniosku jest ustawo zobowiązany do udostępnienia informacji, po drugie czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej i wreszcie, czy, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że nie ma sporu, co do tego, że organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

W opinii Sądu, wbrew poglądom wypowiadanym przez organ w odpowiedzi na skargę oba zawarte w piśmie Strony z dnia 26 marca 2023 r. wnioski odnoszą się zasadniczo do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Rozwinięciem tej ogólnej definicji są zapisy art. 6 ust. 1 ww. ustawy wskazujące rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". W orzecznictwie Sądowym oraz doktrynie przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna", co jest wywodzone nie tylko z treści powołanych przepisów ale przede wszystkim z art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.d.i.p. stanowi zaś, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach o których mowa w art. 4 ust. 1 i zasadach ich funkcjonowania, w tym m.in. o organizacji ww. podmiotów, majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i f ww. ustawy) oraz o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i f u.d.i.p.).

Zasadniczo zatem żądanie dotyczące informacji o wydatkach podmiotów zobowiązanych, ich kwalifikowaniu, czy rozliczaniu stanowią informację publiczną podlegająca udostępnieniu, choć na tym etapie sprawy formułowanie konkretnych odpowiedzi, czy wskazań jest przedwczesne i nieuprawnione. Z treści odpowiedzi organu wynikało bowiem, że informacje żądane przez Stronę pozostają w dyspozycji innej jednostki. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sytuacji zatem, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Wówczas zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź organu mająca formę pisma (czynność materialno-techniczna), że organ nie jest w posiadaniu informacji z podaniem powodów tego stanu rzeczy wyłącza możliwość postawienia skutecznego zarzutu bezczynności. Brak również podstaw do obligowania organu aby zwracał się do innych jednostek o ich przekazanie, celem udostępnienia wnioskodawcy. Obowiązek wywiązania się organu z realizacji wniosku stanowi wówczas informacja (o ile jest w posiadaniu organu zobowiązanego), kto jest dysponentem żądanych danych. Jednocześnie w takim przypadku, co już sygnalizowano, obowiązkiem organu jest podanie powodów, dla których nie dysponuje on żądaną informacją, ten oblig służy wnioskodawcy ale również Sądowi, celem weryfikacji poprawności przyjętego przez organ sposobu rozpoznania wniosku. Przedstawiony pogląd ma uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2589/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2023 r. sygn. akt IV SAB/Po 53/23, dostępne w CBOSA).

Przekładając te wyjaśnienia na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że organ sprostał ww. obowiązkom. Po otrzymaniu wniosku Skarżącej, w prawem przewidzianym trybie poinformował, że jest rozliczany przez Centrum Usług Informatycznych we W. przy "ul. [...]" i tam skierował Stronę w celu uzyskania informacji.

Oceniając ww. odpowiedź trzeba stwierdzić, że nie budzi ona zastrzeżeń. Z zapisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 559 ze zm., dalej ustawa o samorządzie gminnym) wynika, że gmina może zapewnić wspólną obsługę, w szczególności administracyjną, finansową i organizacyjną: 1) jednostkom organizacyjnym gminy zaliczanym do sektora finansów publicznych, 2) gminnym instytucjom kultury, 3) innym zaliczanym do sektora finansów publicznych gminnym osobom prawnym utworzonym na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem przedsiębiorstw, instytutów badawczych, banków i spółek prawa handlowego - zwanym dalej "jednostkami obsługiwanymi. (art. 10a ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z art. 10b ww. ustawy wspólną obsługę mogą prowadzić urząd gminy, inna jednostka organizacyjna gminy, jednostka organizacyjna związku międzygminnego albo jednostka organizacyjna związku powiatowo-gminnego, zwane dalej "jednostkami obsługującymi (ust. 1). Rada gminy w odniesieniu do jednostek obsługiwanych, o których mowa w art. 10a pkt 1, określa, w drodze uchwały, w szczególności: 1) jednostki obsługujące; 2) jednostki obsługiwane; 3) zakres obowiązków powierzonych jednostkom obsługującym w ramach wspólnej obsługi (ust.2). Jednostki obsługiwane, o których mowa w art. 10a pkt 2 i 3, mogą, na podstawie porozumień zawartych przez te jednostki z jednostką obsługującą, przystąpić do wspólnej obsługi, po uprzednim zgłoszeniu tego zamiaru wójtowi. Zakres wspólnej obsługi określa zawarte porozumienie (ust.3). Jednostka obsługująca ma prawo żądania od jednostki obsługiwanej informacji oraz wglądu w dokumentację w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań w ramach wspólnej obsługi tej jednostki (ust. 4). Jednostka obsługiwana ma prawo żądania od jednostki obsługującej informacji oraz wglądu w dokumentację w zakresie zadań wykonywanych przez jednostkę obsługującą w ramach wspólnej obsługi (ust. 5).

Przepis art. 10c ustawy o samorządzie gminnym stanowi zaś, że zakres wspólnej obsługi nie może obejmować kompetencji kierowników jednostek zaliczanych do sektora finansów publicznych do dysponowania środkami publicznymi oraz zaciągania zobowiązań, a także sporządzania i zatwierdzania planu finansowego oraz przeniesień wydatków w tym planie (ust. 1). W przypadku powierzenia obowiązków z zakresu rachunkowości i sprawozdawczości jednostek obsługiwanych, o których mowa w art. 10a pkt 1 i 2, są one przekazywane w całości (ust. 2).

Wskazane zapisy miały na celu wprowadzenie możliwości zapewnienia samorządowym jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej w szczególności wspólnej obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej. Organ stanowiący jednostki samorządu decyduje o zapewnieniu tej obsługi w ramach jednostki organizacyjnej. Uchwała organu stanowiącego określa przede wszystkim jednostkę lub jednostki obsługujące, jednostki objęte obsługą i jej zakres w odniesieniu do poszczególnych jednostek. Decyzje organu stanowiącego mają charakter wiążący dla tych jednostek. Jednocześnie ustawodawca dokonał zmian w innych ustawach, w tym w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r. poz. 217 ze zm.) stanowiących konsekwencję przyjętego modelu relacji pomiędzy jednostką (kierownikiem) jednostki obsługiwanej a jednostką (kierownikiem) jednostki obsługującej. W świetle ww. regulacji kierownik jednostki obsługującej, jest odpowiedzialny za gospodarkę finansową oraz rachunkowość i sprawozdawczość jednostki obsługiwanej (jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej oraz samorządowej instytucji kultury), co nie oznacza przekazania odpowiedzialności za całość gospodarki finansowej pomiędzy kierownikami jednostek.

Realizacją ww. zapisów jest Uchwała nr XXX/601/16 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 15 września 2016 r. w sprawie ustanowienia centrum usług wspólnych dla jednostek organizacyjnych Gminy Wrocław, pod nazwą Centrum Usług Informatycznych we W. oraz nadania statutu (dalej: Uchwała). Zgodnie z § 1 Uchwały Centrum Usług Informatycznych we Wrocławiu ustanawia się jednostką obsługującą w rozumieniu art. 10b ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446) dla jednostek organizacyjnych Gminy Wrocław. Wykaz tych jednostek oraz zakres obowiązków powierzonych Centrum, zgodnie z § 3 Uchwały, określa załącznik nr 2 do Uchwały. W poz. 40 ww. załącznika wskazano Przedszkole nr [...] P. we W., objęte m.in. zakresem wskazanym w art. 10c ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym (usługi finansowo -księgowe). W załączniku nr 1 do Uchwały zamieszczono Statut Centrum, który określa szczegółowe zadania Centrum, w tym także w zakresie usług księgowych i finansowych. W celu realizacji ww. zadań Dyrektor Centrum wydał Zarządzenie nr CUI/2/2002 z dnia 31 stycznia 2022 r. (dostępne na stronach internetowych Centrum), załącznikiem 2 ww. aktu jest Instrukcja Obiegu Dokumentów Finansowo-Księgowych Jednostek Oświatowych będących w obsłudze Centrum Usług Informatycznych we W. (dalej Instrukcja). Wskazuje on m.in., że: 1. Dowody księgowe po dokonaniu rozliczenia są oznaczone symbolami zbiorów dokumentów i kolejnymi numerami (w ramach zbiorów) w celu powiązania dokumentów z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie. 2. Przyjęte i zaewidencjonowane dowody przechowywane w CUI do czasu przekazania ich do Archiwum Państwowego we Wrocławiu. 3. Zbiory dokumentacji księgowej lub ich część mogą być udostępnione osobie trzeciej do wglądu na pisemną prośbę Kierującego jednostką której dokumenty dotyczą w siedzibie CUI. 4. Wydanie dowodów, dokumentów, itp. ze zbioru dokumentacji księgowej poza siedzibą CUI może nastąpić po złożeniu pisemnej prośby Kierującego jednostką pod warunkiem pozostawienia w CUI potwierdzonego spisu przejętych dokumentów, chyba, że odrębne przepisy stanowią inaczej (Rozdział XIV Instrukcji).

Zatem twierdzenia organu, że ww. dokumentacja dostępna jest w Centrum i tam Skarżąca winna składać pisma jest uzasadnione i wynika z powołanych przepisów, to zaś wyklucza stwierdzenie bezczynności organu w tej sprawie, gdyż po otrzymaniu wniosku udzielił Skarżącej odpowiedzi mieszczącej się w granicach prawa.

Końcowo należy się odnieść do zarzutów sformułowanych w skardze i piśmie procesowym. Poza opisaną już kwestią odpowiedzi udzielonej przez organ i wskazania Stronie właściwej jednostki, która dysponuje żądanymi informacjami pozostałe zarzuty Skarżącej i jej pełnomocnika są uzasadnione, jednakże nie wpływają na wynik sprawy. Zasadniczo bowiem odnoszą się one do stanowiska organu przedstawionego odpowiedzi na skargę (brak interesu publicznego w uzyskaniu informacji, brak ewentualnego wezwania o doprecyzowanie wniosku, brak właściwego adresu i podpisu), ta zaś jako pismo procesowe nie podlega ocenie Sądu. Na marginesie zatem jedynie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). Wykazanie zaś interesu publicznego zasadniczo wymagane jest przy wniosku odnoszącym się do informacji przetworzonej, zatem należy wykazać, że ma ona taki charakter, co obciąża organ nie wnioskodawcę. Rację ma organ, że sposób sformułowania wniosku "i inne" może budzić zastrzeżenia, te jednak winny być usuwane zasadniczo z inicjatywy organu. Nie można podzielić stanowiska organu, co do braku podpisu i adresu Strony, gdyż wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest sformalizowany, a wniesione w trybie elektronicznym pismo zawierało dane Skarżącej i jej adres umożliwiający udzielenie odpowiedzi, co też nastąpiło.

Uznając zatem, że powołany zapis art. 10c ustawy o samorządzie gminnym dotyczył powierzenia obowiązków z zakresu rachunkowości i sprawozdawczości innej jednostce – Centrum nie można podzielić argumentacji Skarżącej, że stanowi to usługowe prowadzenie rachunkowości. Zadania Centrum – stanowiącego jednostkę organizacyjną Gminy Wrocław (§ 1 ust. 2 Statutu Centrum) - wynikają z przepisów prawa, które określają zakres obowiązków i odpowiedzialność osób kierujących jednostką obsługującą i obsługiwaną.

Uznając, że organ dochował wymogów ustawowych wynikających z art. 13 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. brak podstaw do twierdzenia, że pozostawał on bezczynny, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Nadto Sąd orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu.