Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 174/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2025-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność M. P. K. L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że M. P. K. L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. dopuściło się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku T. K. z dnia [...] października 2024 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w L. do załatwienia wniosku; IV. zasądza od M. P. K. L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na rzecz skarżącego T. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 9 października 2024 r. T. K. zwrócił się do M. P. K. – L. – Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (dalej: spółka) o udostępnienie informacji publicznej, tj. udostępnienie skanu umowy (o ile została zawarta) o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z właściwym organizatorem publicznego transportu zbiorowego wraz ze wszystkimi załącznikami i aneksami w postaci kopii dokumentu. Wniósł o przesłanie wnioskowanej informacji na wskazany adres poczty elektronicznej.

Pismem z 23 października 2024 r. spółka poinformowała skarżącego, że z uwagi na nieprecyzyjność żądania pozostawia wniosek bez rozpatrzenia.

W dniu 4 listopada 2024 r. T. K. wniósł skargę na bezczynność M. P. K. – L. – Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z 9 października 2024 r. W skardze zażądał zobowiązania organu do załatwienia jego wniosku oraz zasądzenia od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie, wyjaśniając, że w dniu 18 listopada 2024 r. przesłała skarżącemu na adres poczty elektronicznej skan objętej wnioskiem umowy wraz z załącznikami (k. 26-83 akt sąd.).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, ponieważ organ dopuścił się bezczynności polegającej na nieudostępnieniu skarżącemu w ustawowym terminie informacji publicznej objętej wnioskiem z 9 października 2024 r.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych określony został w art. 4 u.d.i.p. i obejmuje on władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W myśl ust. 1 pkt 5 tego przepisu obowiązek ten ciąży w szczególności na osobach prawnych, w których Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego posiadają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r. poz. 1616), a także na podmiotach reprezentujących inne niż państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Zgodnie z art. 4 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, pozycję taką ma podmiot, który posiada kontrolę nad przedsiębiorcą, wyrażającą się m.in. w dysponowaniu bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników, czy też w uprawnieniu do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu lub rady nadzorczej.

Jak wynika z załączonej do akt sprawy informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS (k. 7-11), właścicielem całości udziałów [...] jest Gmina L.. Tym samym Spółkę tę, jako osobę prawną, w której jednostka samorządu terytorialnego posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, uznać należy za podmiot, na którym ciąży obowiązek udostępniania informacji publicznych. Za uznaniem, że [...] należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych dodatkowo przemawia przedmiot działalności tej Spółki. Jest ona bowiem jednym z głównych wykonawców transportu publicznego (miejskiego i podmiejskiego) na terenie L.. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest natomiast przekonanie, że funkcjonowanie podmiotów, które zajmują się wykonywaniem transportu publicznego, jest równoznaczne z realizacją zadań publicznych. W wyroku z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uznanie regularnego przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego za zadanie publiczne wynika z ustaw ustrojowych dotyczących jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) zadania własne gminy obejmują m.in. sprawy lokalnego transportu zbiorowego.

Skoro [...] należy do podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zaś żądana informacja dotycząca świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego jest informacją publiczną, to niewątpliwie na spółce ciążył obowiązek udostępnienia skarżącemu żądanej informacji w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

Bezsporne jest, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie wniosku z 9 października 2024 r., jednak uczynił to dopiero w dniu 18 listopada 2024 r., a zatem po upływie wskazanego wyżej czternastodniowego terminu. Okoliczność udostępnienia żądanej informacji po wniesieniu skargi, lecz przed rozpoznaniem sprawy przed Sąd, czyni w oczywisty sposób zbędnym zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) wobec ustania bezczynności na dzień rozpatrywania skargi i uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

Nie zwalnia to jednak Sądu od dokonania oceny, czy bezczynność, której dopuściła się spółka (pkt I sentencji wyroku), miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia ewentualnego zastosowania innych instrumentów prawnych właściwych przy stwierdzeniu bezczynności (grzywna lub suma pieniężna na rzecz skarżącego - art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, bezczynność, której w rozpoznawanej sprawie dopuściła się spółka, nie miała charakteru rażącego (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W działaniach spółki nie ma złej woli, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej. Nie bez znaczenia jest również fakt, że udostępnianie informacji publicznej, jakkolwiek istotne, nie jest jednak głównym zadaniem spółki. Istotna pozostaje także okoliczność, że skarga wpłynęła do spółki w dniu 4 listopada 2024 r., zaś spółka udostępniła skarżącemu żądaną informację w dniu 18 listopada 2024 r. Argumenty te uzasadniają rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., przyznając skarżącemu zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł, obejmującej wpis od skargi (pkt IV sentencji wyroku).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.