Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 337/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.32, art.61i, art.135a,135e, art.135g ust.1 i 2, art.135p
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art.106 par.3, art.113, art.133 par.184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Hanna Knysiak - Sudyka po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 725/22 w sprawie ze skargi J.W. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 15 września 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 725/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.W. (dalej jako funkcjonariusz lub skarżący) na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2022 r. w przedmiocie wymierzenie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z 21 kwietnia 2021 r. Dowódca Jednostki Specjalnej Polskiej Policji w K. wszczął przeciwko J.W. postępowanie dyscyplinarne. Do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego postanowieniem z 27 kwietnia 2021 r. wyznaczony został Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji. Funkcjonariuszowi zarzucono popełnienie następujących przewinień dyscyplinarnych:

1) w marcu 2021 r. w Warszawie [funkcjonariusz] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że sporządzając oświadczenie majątkowe za rok 2020 nie dopełnił obowiązku służbowego starannego i zgodnego z prawdą wypełnienia oświadczenia majątkowego, zaniżając podany w jego treści swój przychód o kwotę co najmniej 11.000 zł, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.) dalej jako ustawa o Policji, w zw. z pkt 2 pouczenia zawartego w załączniku określonym w § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 stycznia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie z 2007 r. w sprawie postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji;

2) w dniu 16 marca 2021 r. w Warszawie [funkcjonariusz] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc jako policjant zobowiązanym do wykonywania poleceń przełożonych odmówił wykonywania polecenia poprawienia oświadczenia majątkowego zgodnie ze stanem faktycznym co do jego przychodów, wydanego przez Naczelnika Wydziału [...], mł. insp. X.Y., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji;

3) w okresie od dnia 27 sierpnia 2020 r. do dnia 18 stycznia 2021 r. w Warszawie [funkcjonariusz] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie wykonał wydanego w dniu 27 sierpnia 2020 r. pisemnego polecenia przełożonego, Naczelnika Wydziału [...] CBŚP, zawartego w teczce koordynacji "[...]" nr 8/2019 dotyczącego uzupełnienia teczki o analizy rozpoznania struktury rynku nielegalnego handlu bronią oraz włączenia danych statystycznych dotyczących ilości broni odzyskanej przez CBŚP w latach ubiegłych oraz w I półroczu 2020, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji;

4) w okresie od pierwszej połowy grudnia 2020 r. do dnia 18 stycznia 2021 r. w Warszawie [funkcjonariusz] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że w sposób nieprawidłowy wykonał czynności służbowe polegające na przygotowaniu materiałów przeznaczonych do złożenia w archiwum oznaczając je niewłaściwą kwalifikacją archiwalną B5-Z zamiast BC oraz nie dołączył kart zapoznania, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji;

5) w okresie od 8 stycznia 2021 r. do 19 stycznia 2021 r. [funkcjonariusz] popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że będąc zobowiązanym do wykonywania czynności służbowych m. in. z uczciwością i rzetelnością, nie przestrzegał ich składając swój podpis w liście obecności w rubryce dotyczącej dnia 7 stycznia 2021 r., pomimo że w tym dniu był nieobecny w służbie, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta;

6) w okresie od pierwszej połowy grudnia 2020 r. do dnia 19 stycznia 2021 r., [funkcjonariusz] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie wykonał wydanego w pierwszej połowie grudnia 2020 r. ustnego polecenia przełożonego, Naczelnika Wydziału [...] CBŚP, rozliczenia się ze wszystkich posiadanych na stanie dokumentów jawnych, pozostawiając część nierozliczonych dokumentów otrzymanych w latach 2017, 2018, 2019 i 2020 r., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji.

Orzeczeniem z [...] października 2021 r. Komendant CBŚP na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji uznał winnym funkcjonariusza popełnienia zarzucanych czynów w punktach 1, 2, 3, 5, 6 i wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oraz na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji uniewinnił funkcjonariusza od popełnienia czynu określonego w punkcie 4. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że funkcjonariusz został delegowany rozkazem personalnym z [...] stycznia 2021 r. na roczną misję zagraniczną, w związku z czym jego bezpośredni przełożony Naczelnik [...] CBŚP już od grudnia 2020 r. ograniczył przydzielanie nowych spraw oraz zobowiązał funkcjonariusza do rozliczenia się z obowiązków służbowych przed wyjazdem na misję - w szczególności poprzez skompletowanie i uporządkowanie spraw będących w toku w celu ich przekazania do dalszego prowadzenia innemu policjantowi bądź przygotowania dokumentów załatwionych do archiwizacji. Wszystkie przygotowane dokumenty miały być przedkładane do Naczelnika Wydziału do akceptacji. 12 stycznia 2021 r. przełożony funkcjonariusza zapoznał się z przygotowanymi przez niego materiałami stwierdzając, że w większości spraw doszło do błędów i braków. Kolejnego dnia funkcjonariuszowi wskazano nieprawidłowości i zobowiązano do stawienia się z poprawionymi dokumentami. Funkcjonariusz tego samego dnia poinformował przełożonego, że poprawił wskazane dokumenty i zostawił je do rozliczenia w kancelarii tajnej. Ponownie weryfikując dokumenty przełożony funkcjonariusza stwierdził, że teczka krypt. "[...]" w dalszym ciągu nie została prawidłowo przygotowana do złożenia w archiwum, co znajduje potwierdzenie w karcie nadzoru teczki (brak uzupełnienia o analizy rozpoznania struktury rynku nielegalnego handlu bronią oraz włączenia danych statystycznych dotyczących ilości broni odzyskanej przez CBŚP w latach ubiegłych oraz w I półroczu 2020 r.). Pozostałe dokumenty niejawne zostały prawidłowo rozliczone.

Odnosząc się do obowiązku rozliczenia z dokumentów jawnych uznano, że funkcjonariusz również nie wywiązał się z tego obowiązku. Z dzienników korespondencyjnych przygotowanych przez sekretarkę Wydziału [...] wynika, że funkcjonariusz nie rozliczył się z pobranych w latach 2017-2020 jawnych dokumentów i spraw w ilości: 63 z 2017 r., 56 z 2018 r., 16 z 2019 r., 12 z 2020 r. Podkreślono również, że o konieczności zwrócenia pobranych przez funkcjonariusza dokumentów poza przełożonym wielokrotnie przypominała mu sekretarka Wydziału.

W odniesieniu do błędnie uzupełnionej listy obecności wskazano, że 7 stycznia 2021 r. ok. godziny 7:00 funkcjonariusz wiadomością SMS powiadomił Naczelnika Wydziału, że nie stawi się do służby z powodu awarii pojazdu. Skarżący nie rozliczył w żaden sposób tej nieobecności, a co więcej w liście obecności stanowiącej materiał dowodowy sprawy uwidoczniono podpis funkcjonariusza potwierdzający jego rzekomą obecność w pracy tego dnia.

Porównując oświadczenia funkcjonariusza za lata 2019 i 2020 r. stwierdzono, że funkcjonariusz zaniżył swoje przychody o ok. 11.000 zł (przychód za rok 2020 był niższy niż za rok poprzedni). Mimo polecenia przełożonego funkcjonariusz nie poprawił złożonego oświadczenia wskazując, że konsultował się w tej sprawie z Zastępcą Naczelnika Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych CBŚP. Weryfikując twierdzenia funkcjonariusza ustalono, że przed złożeniem oświadczenia majątkowego rzeczywiście konsultował on możliwość wpisania przychodów w zaokrągleniu z Zastępcą Naczelnika Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych CBŚP oraz innym funkcjonariuszem ww. Wydziału, którzy poinformowali go, że dopuszczalne jest wpisanie kwoty przychodów "około", natomiast wymaga to dokładnego podliczenia dochodów, a w późniejszym czasie korekty oświadczenia z podaniem właściwej kwoty. Funkcjonariusza poinformowano wtedy również, że może w każdej chwili odebrać swój PIT-11, natomiast nie skorzystał on z tej możliwości.

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie raportu Naczelnika Wydziału [...] CBŚP z 23 marca 2021 r. skierowanego do Komendanta CBŚP, ewidencji czasu pracy obwinionego funkcjonariusza w grudniu 2020 r. i styczniu 2021 r., listy obecności funkcjonariusza ze stycznia 2021 r., kopii kart dziennika korespondencyjnego Wydziału [...] CBŚP z grudnia 2020 r. i stycznia 2021 r., sporządzonych wykazów przydzielonych funkcjonariuszowi i nierozliczonych do czasu wyjazdu na misję zagraniczną dokumentów i spraw jawnych z lat 2017-2020, kopii karty nadzoru teczki koordynacji krypt. "[...]", treści korespondencji SMS między funkcjonariuszem a jego przełożonym z 7 stycznia 2021 r., notatki sekretarki Wydziału [...] CBŚP i stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału Informacji Niejawnych CBŚP, korespondencji z Wydziałem Informacji Niejawnych CBŚP dotyczącej złożonego przez funkcjonariusza oświadczenia majątkowego za rok 2020 oraz zeznań świadków.

Wyjaśniając podstawy prawne organ powołał art. 132 ust. 3 ustawy o Policji zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub polecenia, z zastrzeżeniem przypadku określonego w art. 58 ust. 2 (pkt 2), zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (pkt 3) oraz niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (pkt 4). Zarzuty dotyczące niestarannego wypełnienia oświadczenia majątkowego, odmowy wykonania polecenia przełożonego dotyczącego poprawy oświadczenia majątkowego, uzupełnienia teczki "[...]" o wskazane dane, rozliczenia dokumentów jawnych i niejawnych z lat 2017-2020 wpisują się w zakres zastosowania ww. przepisu ustawy o Policji.

Co więcej tryb i sposób składania oświadczeń majątkowych określone zostały na poziomie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 lipca 2007 r. oraz z 20 stycznia 2016 r. Z punktu 2 pouczenia zawartego we wzorze oświadczenia majątkowego wynika, że osoba składająca oświadczenie jest obowiązana do zgodnego z prawdą starannego i zupełnego wypełnienia każdej rubryki oświadczenia. Natomiast art. 62 ust. 3 i 4 ustawy o Policji uprawniał przełożonego funkcjonariusza do weryfikacji poprawności złożonego oświadczenia majątkowego. Tym bardziej zarzut ten został potwierdzony.

Organ powołał się również na treść zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji, zgodnie z którym obowiązkiem policjanta jest przestrzeganie zasad etyki zawodowej (§ 1 pkt 2), a w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętymi w zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do policji (§ 2 załącznika zarządzenia). Tym samym organ uznał, że funkcjonariusz naruszył zasadę etyki zawodowej i postąpił nierzetelnie i nieuczciwie potwierdzając swoją obecność w służbie w liście obecności 7 stycznia 2021 r. w sytuacji, gdy faktycznie nie był tego dnia obecny w pracy.

Zarzut 4. dotyczący nieprawidłowego przygotowania materiałów przeznaczonych do złożenia w archiwum uznany za niepotwierdzony. W aktach sprawy brak jest bowiem dokumentów bądź informacji wskazujących które ze spraw lub materiałów zostały nieprawidłowo zakwalifikowane do zarchiwizowania, oraz w których brakowało kart zapoznania z teczkami. Dowody o błędach na które wskazywał przełożony funkcjonariusza nie zostały utrwalone przed ich zwrotem do poprawy. Zgodnie z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny obowiązani są wziąć pod uwagę okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, tym samym w zakresie zarzutu 4 funkcjonariusz uznany został za niewinnego.

W orzeczeniu wskazano także, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie uzyskano stanowiska obwinionego funkcjonariusza, co do stawianych mu zarzutów, ponieważ w czasie trwania postępowania od dnia odwołania z misji zagranicznej przebywał on na obowiązkowym urlopie, a następnie od 5 lipca 2021 r. cyklicznie przedłużał zwolnienie lekarskie. W decyzji podkreślono, że funkcjonariusz dwa razy był wzywany do stawiennictwa w charakterze obwinionego - pierwszy raz 19 sierpnia 2021 r. w celu przesłuchania na okoliczność zarzutów i następnie 21 września 2021 r. w celu przesłuchania na okoliczność uzupełnionych zarzutów oraz końcowego zapoznania z aktami postępowania. Za pierwszym razem funkcjonariusz poinformował, że z uwagi na możliwość przedłużenia zwolnienia lekarskiego nie wie czy stawi się na przesłuchanie. W drugim terminie, mimo prawidłowego powiadomienia funkcjonariusz ponownie się nie stawił nie informując o tym nikogo. Jak ustalił rzecznik dyscyplinarny funkcjonariusz przebywał wtedy na zwolnieniu lekarskim. Zgodnie z art. 135f ust. 10 ustawy o Policji "choroba obwinionego, świadka i innego uczestnika postępowania dyscyplinarnego stwierdzona zwolnieniem lekarskim usprawiedliwia nieobecność tych osób podczas czynności objętych danym postępowaniem przez okresy nie dłuższe niż łącznie 14 dni w ciągu całego postępowania dyscyplinarnego. Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby za każdy następny jej okres wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawnionego do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne." Tym samym organ uznał, że niestawiennictwo funkcjonariusza w pierwszym terminie przesłuchania było w pełni usprawiedliwione, natomiast kolejne niestawiennictwo na przesłuchaniu wobec niedostarczenia stosownego zaświadczenia wystawionego przez uprawnionego lekarza nie może zostać uznane za usprawiedliwione. Powołując się na art. 135f ust. 9 ustawy o Policji organ wyjaśnił, że nieusprawiedliwione niestawiennictwo nie wstrzymuje biegu postępowania, tym samym brak wypowiedzenia się obwinionego funkcjonariusza w niniejszej sprawie nie był przeszkodą do zakończenia postępowania dyscyplinarnego. W ocenie organu zebrany materiał dowodowy, a w szczególności zeznania świadków, pozwalają na stwierdzenie, że obwiniony funkcjonariusz popełnił delikty dyscyplinarne umyślnie oraz z lekceważenia obowiązków służbowych i niedbalstwa. Jak wskazano w oparciu o art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia czyli chce je popełnić lub przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1), albo gdy nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2). O umyślności w niniejszej sprawie świadczą zeznania Naczelnika oraz Sekretarki Wydziału [...] CBŚP, którzy wielokrotnie upominali funkcjonariusza co do obowiązku rozliczenia się z posiadanych dokumentów oraz o zwlekaniu z pokwitowaniem pobranych wcześniej spraw. W odniesieniu do oświadczenia majątkowego natomiast o winie umyślnej świadczą zeznania przesłuchanych funkcjonariuszy Wydziału Informacji Niejawnych CBŚP, zgodnie z którymi obwiniony funkcjonariusz nie był zainteresowany dokładną weryfikacją dokumentów w celu rzetelnego wypełnienia oświadczenia majątkowego, a jedynie uzyskaniem "przyzwolenia" na wpisanie kwoty przychodu w przybliżeniu.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego orzeczeniem nr [...] z [...] lutego 2022 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Organ odwoławczy na wstępie zaznaczył, że wydanie orzeczenia dyscyplinarnego z uchybieniem terminu określonego w art. 135j ust. 6 ustawy o Policji nie ma wpływu na jego ważność, bowiem termin ten ma jedynie charakter instrukcyjny i przekroczenie terminu nie jest zabezpieczone sankcją nieważności. Co więcej nie miało to żadnego wpływu na skorzystanie przez obwinionego funkcjonariusza z przysługujących mu w postępowaniu praw. Odnosząc się do kwestii błędnie wypełnionego oświadczenia majątkowego organ odwoławczy uznał, że nie sposób się zgodzić, iż wpisanie przychodu z dopiskiem "ok." świadczy o tym, że dochował on wszelkiej staranności. Nie zmienia tego faktu również złożenie przez funkcjonariusza sprostowania do oświadczenia majątkowego, bowiem złożone one zostało po wielokrotnych prośbach przełożonego oraz dopiero w czerwcu 2021 r. Co więcej złożone ono zostało do nieprawidłowego podmiotu i jak wynika z jego treści przychód wpisany w oświadczeniu majątkowym został zaniżony o ponad 20 tys. złotych.

W odniesieniu do zarzutu braku właściwości Naczelnika Wydziału [...] CBŚP do weryfikacji oświadczenia majątkowego funkcjonariusza wskazano, że powyższa kompetencja wynika z art. 62 ust. 3 i 4 ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 lipca 2007 r. w sprawie postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym policjantów oraz trybu publikowania oświadczeń o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji oraz decyzji nr 3 Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z 11 stycznia 2021 r. w sprawie analizy zgodności ze stanem faktycznym oświadczeń o stanie majątkowym policjantów CBŚP.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy świadczy o niedopełnieniu przez obwinionego funkcjonariusza obowiązku rozliczenia się z dokumentów lub przedłożenia ich przełożonemu do weryfikacji oraz złożenia podpisu na liście obecności w dniu 7 stycznia 2021 r. mimo faktycznej nieobecności tego dnia w pracy, a co więcej podkreślono, że sam obwiniony miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu dyscyplinarnym i kwestionowania zarzucanych mu czynów, jednak z tej możliwości nie skorzystał. Kwestionowanie tego stanu faktycznego po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego zostało uznane przez organ odwoławczy jako przyjęta linia obrony.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego wniósł skarżący domagając się stwierdzenia naruszeń prawa w postępowaniu dyscyplinarnym, uchylenia przedmiotowego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji wyrokiem z 15 września 2022 r. (sygn. akt II SA/Wa 725/22) na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) oddalił skargę uznając ją za niezasadną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w przypadku funkcjonariuszy policji zgodnie z art. 138 ustawy o Policji ogranicza się jedynie do badania legalności podjętych w tym trybie rozstrzygnięć, a tym samym polega na weryfikacji - czy dokonana już ocena dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej bądź czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (wyrok NSA z 18 kwietnia 2007, sygn. akt I OSK 994/06). W opinii WSA w Warszawie materiał dowodowy został zebrany i oceniony prawidłowo.

Z zeznań Naczelnika i Sekretarki Wydziału wynika, że obwiniony funkcjonariusz wielokrotnie był proszony i upominany o konieczności rozliczenia z posiadanych dokumentów, a mimo to nie przygotował teczki o krypt. "[...]" zgodnie ze wskazaniami przełożonego i nie rozliczył się z pobranych w latach 2017-2020 dokumentów jawnych pobranych. Natomiast zeznania świadków funkcjonariuszy Wydziału Informacji Niejawnych CBŚP potwierdzają, że funkcjonariusz nie był zainteresowany odebraniem dokumentu PIT-11, aby prawidłowo i rzetelnie wypełnić oświadczenie majątkowe za rok 2020. Co więcej obwiniony nie zastosował się również do bezpośredniego polecenia Naczelnika Wydziału [...] CBŚP, aby dokonać korekty oświadczenia okazując mu jednocześnie lekceważenie. Podkreślono również, że dopiero w czerwcu 2021 r. funkcjonariusz poprawił swoje oświadczenie majątkowe, w którym jak wynika z notatki zaniżył swój przychód w roku 2020 o ponad 20 tys. złotych.

Za bezsprzeczny w ocenie Sądu pierwszej instancji uznano również materiał dowodowy dowodzący, że funkcjonariusz podpisał listę obecności 7 stycznia 2021 r. mimo faktycznej nieobecności tego dnia na służbie, o czym świadczy lista obecności i wiadomości SMS przesłane do jego przełożonego.

Odnosząc się do przebiegu postępowania dyscyplinarnego wskazano, że skarżącego nie przesłuchano w charakterze obwinionego, ponieważ po powrocie z misji przebywał na urlopie wypoczynkowym, a następnie zwolnieniu lekarskim, natomiast zgodnie z art. 135f ust. 10 choroba obwinionego, świadka i innego uczestnika postępowania dyscyplinarnego stwierdzona zwolnieniem lekarskim usprawiedliwia jedynie nieobecność tych osób podczas czynności objętych danym postępowaniem przez okresy nie dłuższe niż 14 dni w ciągu całego postępowania dyscyplinarnego. Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby za każdy następny okresu wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawnionego do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne, więc drugie niestawiennictwo obwinionego funkcjonariusza nie mogło zostać w ocenie Sądu pierwszej instancji usprawiedliwione i tym samym nie mogło ono tamować postępowania dyscyplinarnego.

Podsumowując Sąd pierwszej instancji uznał, że organy właściwie zebrały i oceniły materiał dowodowy, na podstawie którego udowodniono winę funkcjonariusza w popełnieniu przewinień dyscyplinarnych określonych w zarzutach 1, 2, 3, 5, 6 postanowienia z [...] lipca 2021 r. nr [...] Komendanta CBŚP. W zakresie doboru kary organ może działać na zasadzie uznania, a tym samym w tym zakresie sąd administracyjny nie ma możliwości ingerencji.

Skargę kasacyjną od wyżej opisanego rozstrzygnięcia wniósł obwiniony funkcjonariusz zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię/niewłaściwe jego zastosowanie:

1. niewłaściwe zastosowanie art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, polegające na braku badania okoliczności na korzyść obwinionego, co skutkowało przedwczesnym uznaniem winy skarżącego;

2. niewłaściwe zastosowanie art. 135p ustawy o Policji w związku z art. 196 Kodeksu postępowania karnego, polegające na oparciu się na opinii biegłego – Zastępcy Naczelnika Wydziału Informacji Niejawnych CBŚP, która jednocześnie w sprawie była świadkiem, co skutkowało bezzasadnym uznaniem, że mogła ona występować w postępowaniu w podwójnym charakterze;

3. niewłaściwe zastosowanie/brak zastosowania art. 36i oraz 32 ustawy o Policji skutkujące błędnym przyjęciem, że przełożonym skarżącego był Naczelnik Wydziału [...] CBŚP, co skutkowało błędną konstatacją, że był on uprawniony do wydawania skarżącemu poleceń służbowych;

4. niewłaściwe zastosowanie/brak zastosowania art. 135e, polegające na pominięciu dowodu z zawnioskowanych przez skarżącego świadków, podczas gdy nie istniały żadne przeszkody do przeprowadzenie ww. dowodów.

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

6. art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z urzędu w postaci przesłuchania zawnioskowanych przez skarżącego świadków, mimo że dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu i nie spowodowałby nadmiernego przedłużenia postępowania, a brak jego przeprowadzenia spowodował ustalenie błędnego stanu faktycznego oraz pozbawił stronę możności obrony praw;

7. art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z urzędu w postaci dokumentu Sekretarza Stanu MSWiA, mimo że dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu i nie spowodowałby nadmiernego przedłużenia postępowania, a brak jego przeprowadzenia spowodował ustalenie błędnego stanu faktycznego oraz pozbawił stronę możności obrony praw;

8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 135e ustawy o Policji, poprzez pominięcie przeprowadzenia dowodu z zawnioskowanych przez skarżącego świadków co skutkowało ustaleniem błędnego stanu faktycznego oraz pozbawił stronę możności obrony praw.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd uznając naruszenie dyscypliny służbowej przez skarżącego przy składaniu oświadczenia majątkowego nie wziął pod uwagę faktu, że na moment jego sporządzania nie miał on faktycznych danych dotyczących uzyskanego dochodu w 2020 r., bowiem nie został mu dostarczony PIT-11 zgodnie z wymogiem wyrażonym w art. 39 ust. 1 w zw. z art. 42g ust. 1 pkt 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Co więcej skarżący zakwestionował złożenie podpisu na liście obecności w dniu 7 stycznia 2021 r. i podniósł, że w tym zakresie nie zostało przez organy ani Sąd przeprowadzone żadne badanie pisma czy też opinia biegłego, co uznaje on za naruszenie art. 135g ust. 2 ustawy o Policji ("niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego").

W odniesieniu do udziału świadka Zastępcy Naczelnika Wydziału Informacji Niejawnych CBŚP w postępowaniu dyscyplinarnym skarżący zwrócił uwagę na treść art. 196 Kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym biegłym nie może być osoba powołana jako świadek, co w ocenie skarżącego miało miejsce w niniejszej sprawie i organy, a także Sąd pierwszej instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na stanowisku wyrażonym przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Informacji Niejawnych CBŚP jak na opinii biegłego, mimo że formalnie nie pełniła takiej funkcji.

Skarżący kasacyjnie zaznaczył także, że wszelkie polecenia wydane przez Naczelnika Wydziału [...] CBŚP w dniu 16 marca 2021 r. nie mogły być wiążące, bowiem w tym czasie w związku z oddelegowaniem skarżącego do pełnienia służby w Jednostce Specjalnej Polskiej Policji w K., nie był on jego przełożonym.

Skarżący uznał również, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził wnioskowanych przez niego dowodów z przesłuchania świadków oraz dokumentów, a miało to istotne znaczenie dla sprawy.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 art. 183 p.p.s.a. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie, nie zachodzi nieważność postępowania – zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Rozpoznając skargę kasacyjną złożoną w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zauważyć na wstępie należy, że jeżeli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych to co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie skupiają się wokół kwestii nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie wnioskowanym przez skarżącego. Zarzuty te nie są zasadne.

Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (..)". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (wyrok NSA z 1 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 214/23, CBOiS). Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ograniczone jest wyłącznie do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentów i może mieć wyłącznie charakter uzupełniający. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie jest rolą sądu uzupełnianie materiału dowodowego, a ww. przepis daje jedynie uprawnienie sądowi do przeprowadzenia postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11, LEX nr 1252207; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2501/15, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 2853/22, LEX nr 3697802). Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie daje podstawy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego za organ administracji bądź dokonywania ocen, które w przekonaniu Sądu powinny mieć miejsce na etapie postępowania poprzedzającego postępowanie sądowe jako konieczne dla podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgodnie z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie był zobligowany do przeprowadzenia postępowania dowodowego na wniosek skarżącego i nie mógł przeprowadzić dowodu z zeznań świadków, którego domagał się skarżący. Dodatkowo trzeba zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że obwiniony funkcjonariusz miał możliwość wpływu na postępowanie dyscyplinarne prowadzone przez organ w czasie jego trwania, m.in. poprzez składanie wniosków dowodowych, ale z możliwości tej nie skorzystał. Dopiero w ramach odwołania od orzeczenia organu I instancji skarżący zdecydował się na ustosunkowanie do ustalonego stanu faktycznego, natomiast zgłoszone tam wnioski wobec zakończenia czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym (postanowieniem z dnia [...] października 2021 r.) zasadnie organ uznał za spóźnione.

W kwestii nieprzeprowadzenia dowodu z dokumentu Sekretarza Stanu MSWiA, trzeba zauważyć, jak sam skarżący wskazał, że dokument ten przedstawiał interpretacje przepisów prawa w zakresie ustalenia faktu, kto w konkretnym czasie był przełożonym skarżącego. Jak już zauważono powyżej postępowanie dowodowe w ramach art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest obowiązkiem, a interpretacja przepisów i ustalenie ww. kwestii było w zakresie zadań organów, a następnie Sądu pierwszej instancji. W związku z powyższym podniesione zarzuty naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a. należy uznać za chybione.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. zarzuty te nie mogły odnieść skutku, bowiem ww. przepis nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, które oparte było o art. 151 P.p.s.a. (oddalenie skargi). Co więcej jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych przepis art. 145 § 1 P.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak art. 146 § 1, art. 147, czy art. 151 P.p.s.a. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji, to nie można Sądowi oddalającemu skargę zarzucić naruszenia omawianego przepisu, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją zastosowanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1499/10; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1084/14). Naruszenie wymienionego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). W związku z powyższym zarzut ten nie mógł zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznany.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w rozpoznawanej skardze kasacyjnej dotyczyły natomiast trzech kwestii: nieuwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego (zarzut 1.), naruszenia przepisów K.p.k. i uznania świadka nadkom. I.B. również w roli biegłego w postępowaniu (zarzut 2.) oraz błędnego uznania zwierzchnictwa Naczelnika Wydziału [...] CBŚP nad skarżącym w okresie po oddelegowaniu skarżącego do jednostki zagranicznej (zarzut 3.). W tej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do powyższych zarzutów.

Zgodnie z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji "Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać, że doszło do naruszenia ww. przepisu, bowiem postępowanie dyscyplinarne było przeprowadzone w sposób rzetelny. Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut nieuwzględnienia przez Sąd tzw. "pewności wstecznej", czyli faktu, że skarżący sporządzając oświadczenie majątkowe nie miał faktycznie danych dotyczących jego dochodu. Zgodnie z ustalonym w sprawie stanem faktycznym skarżący złożył oświadczenie majątkowe 12 marca 2021 r., oświadczenie to wskazywało kwotę przychodu z dopiskiem "ok." i kwota ta była o 11 tys. mniejsza niż wykazana w roku poprzednim. Skarżący konsultował możliwość takiego wypełnienia oświadczenia z Zastępcą Naczelnika Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych CBŚP, która zgodziła się warunkowo na dokonanie takiego zapisu, o ile po uzyskaniu informacji o właściwym przychodzie dane zostaną poprawione, a co więcej informowała skarżącego, że może odebrać swój PIT-11, z którego będzie wynikać kwota przychodu w rozliczanym roku. Świadkiem tej sytuacji był inny pracownik Wydziału Informacji Niejawnych, który został przesłuchany w ramach postępowania dyscyplinarnego. Tym samym, w dniu składania oświadczenia majątkowego skarżący miał możliwość odebrania (w tym samym budynku) PIT-11 i prawidłowego uzupełnienia oświadczenia majątkowego w zakresie uzyskanego przychodu. W związku z powyższym cała argumentacja skarżącego oparta na stanowisku, że nie znał on kwoty przychodu, nie może zostać uznana za zasadną. Skarżący miał możliwość uzyskania brakujących informacji, został o nich prawidłowo i wielokrotnie poinformowany, a mimo to poprzestał na wskazaniu kwoty według własnego szacunku. Trzeba więc uznać, że skarżący miał świadomość albo przynajmniej powinien mieć świadomość, że dopuszcza się w ten sposób nierzetelności przy swoim obowiązku wypełnienia oświadczenia majątkowego. Z oczywistych więc względów należy się zgodzić z organami i Sądem pierwszej instancji, że dyscyplina służbowa została w tym zakresie naruszona.

Warto też zauważyć, że o fakcie uwzględnienia art. 135g ust. 1 ustawy o Policji przez organy i Sąd pierwszej instancji świadczy m.in. fakt, że skarżący został uniewinniony od zarzutu numer 4, co wskazuje na dokładną analizę materiału dowodowego przez organy przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego i uwzględnienie również okoliczności przemawiających na korzyść dla skarżącego.

Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w zakresie postępowania dyscyplinarnego policjantów zastosowanie subsydiarne ma Kodeks postępowania karnego, co wynika z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z powyższym na podstawie art. 198 K.p.k. biegłym nie może być osoba powołana w charakterze świadka (art. 196 k.p.k.). W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie podnosi, że Sąd naruszył ww. regulację, bowiem Zastępca Naczelnika Wydziału Informacji Niejawnych CBŚP występowała w postępowaniu dyscyplinarnym zarówno w roli świadka jak i biegłego. Zarzut ten jest chybiony.

Podmiotem prowadzącym postępowanie dyscyplinarne zgodnie z art. 135a ustawy o Policji jest rzecznik dyscyplinarny, a jego zasadniczym zadaniem, jest zebranie materiału dowodowego i podejmowanie czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (art. 135e ust. 1 ustawy o Policji). Rzecznik w niniejszej sprawie mógł zatem przeprowadzić dowód z opinii biegłego w zakresie prawidłowości oświadczeń majątkowych funkcjonariuszy, czego jednak wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie nie zrobił. Zastępca Naczelnika Wydziału Informacji Niejawnych CBŚP zgodnie z protokołem przesłuchania świadka z 2 czerwca 2021 r. występowała w postępowaniu dyscyplinarnym jedynie w charakterze świadka. Stanowisko z dnia 22 marca 2021 r. Zastępcy Naczelnik Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych CBŚP nie może bowiem zostać uznane za opinię biegłego.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że stanowisko to zostało sporządzone nie na zlecenie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego sprawę, ale w ramach odpowiedzi na notatkę urzędową Naczelnika Wydziału [...] CBŚP dotyczącą weryfikacji oświadczenia skarżącego, czyli jeszcze przed wszczęciem przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego. Co więcej, fakt, że organy i Sąd pierwszej instancji dokonały analogicznej interpretacji przepisów ustawy o Policji, stwierdzając, że Naczelnik ww. Wydziału był uprawniony do weryfikacji oświadczenia majątkowego skarżącego oraz że oświadczenie to zostało wypełnione niezgodnie z przepisami prawa nie oznacza, że interpretacja ta została przyjęta właśnie ze stanowiska Zastępcy Naczelnik Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych CBŚP. W żadnym miejscu zarówno orzeczenia organu I i II instancji, ani wyroku WSA w Warszawie nie wskazano, że do wniosków tych doprowadziło właśnie to stanowisko, a tym samym zarzut naruszenia art. 135p w zw. z art. 196 k.p.k. nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy zgodzić się w zakresie twierdzeń skarżącego kasacyjnie, że w dniu 16 marca 2021 r. jego przełożonym nie był Naczelnik Wydziału [...] CBŚP, bowiem zgodnie z rozkazem z 7 stycznia 2021 r. Komendanta Głównego Policji skarżący został z dniem 18 stycznia 2021 r. oddelegowany do pełnienia służby w charakterze eksperta Polskiego Kontyngentu Policyjnego Misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w K. Powołać tutaj należy regulację art. 36i w zw. z art. 32 ustawy o Policji, zgodnie z którymi policjant w okresie oddelegowania do instytucji krajowej lub instytucji zagranicznej, poza oczywistymi uprawnieniami przełożonego, któremu podlega z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego albo pełnienia funkcji w instytucji krajowej lub zagranicznej, podlega przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, którym jest Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych w zależności od statusu policjanta. Tym samym rzeczywiście w okresie oddelegowania do pełnienia służby przełożonym z tytułu pełnionej funkcji eksperta w Polskim Kontyngencie Policyjnym był Dowódca Jednostki Specjalnej Polskiej Misji EU Eulex w K., natomiast przełożonym właściwym w sprawach osobowych był Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji. Natomiast mimo ww. podległości nie zmienia to faktu, że organy i Sąd pierwszej instancji zasadnie uznały, że skarżący był zobowiązany do wykonania polecenia Naczelnika Wydziału [...] CBŚP, które dotyczyło złożonego oświadczenia majątkowego funkcjonariusza.

Przed oddelegowaniem skarżącego do pełnienia służby w jednostce zagranicznej zajmował on stanowisko w Wydziale [...] CBŚP, w którym naczelnikiem był mł. insp. X.Y. Tym samym wszystkie polecenia wydane przez tego przełożonego w okresie przed 18 stycznia 2021 r. należy uznać za wiążące dla skarżącego. Naczelnik Wydziału posiadając wiedzę o przyszłym oddelegowaniu skarżącego dał mu jasne polecenia, które miały zostać wykonane jeszcze przed wyjazdem skarżącego do jednostki zagranicznej. Z akt sprawy wynika, że już w grudniu 2020 r. skarżącemu funkcjonariuszowi zostało polecone rozliczenie się z dokumentów jawnych i niejawnych, a przełożony przypominał mu o tym zadaniu odpowiednio 4 stycznia 2021 r., 8 stycznia 2021 r., 11 stycznia 2021 r. W dniu 13 stycznia 2021 r. przełożony omówił ze skarżącym nieprawidłowości w przygotowanych dokumentach polecając mu dokonanie konkretnych zmian. Ponownie weryfikując złożone dokumenty Naczelnik Wydziału stwierdził, że w teczce krypt. "[...]" nadal nie dokonano koniecznych zmian, co wynikało z poleceń z 27 sierpnia i 4 grudnia 2020 r. Dodatkowo stwierdzono o braku rozliczenia się z dokumentów jawnych w latach 2017-2020. Nie jest zatem zasady zarzut skarżącego kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że Naczelnik Wydziału [...] CBŚP mógł wydawać jako przełożony polecenia skarżącemu, bowiem wszystkie ww. polecenia dotyczące rozliczenia dokumentacji wydane zostały w okresie podległości skarżącego właśnie jemu.

W kwestii złożonego oświadczenia majątkowego skarżący zarzuca, że Naczelnik Wydziału nie był władny do analizy przedmiotowego oświadczenia, a tym bardziej do wydania mu polecenia dokonania korekty oświadczenia. Należy jednak wskazać, że coroczny obowiązek składania oświadczeń majątkowych przez funkcjonariuszy Policji wynika z art. 62 ust. 2 ustawy o Policji, a zgodnie z ust. 4 przełożeni właściwi w sprawach osobowych lub osoby przez nie upoważnione w celu przeprowadzenia analizy zgodności ze stanem faktycznym złożonych oświadczeń o stanie majątkowym, mają prawo wglądu do ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych. Jak wskazano już wcześniej po oddelegowaniu funkcjonariusza do jednostki zagranicznej jego przełożonym do spraw osobowych był Komendant CBŚP, natomiast na mocy decyzji nr 3 Komendanta CBŚP z 11 stycznia 2021 r., na którą również powołuje się skarżący, uprawnionymi do analizy zgodności oświadczeń majątkowych ze stanem faktycznym, składanych przez funkcjonariuszy CBŚP są m.in.: naczelnicy wydziałów, a powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w doktrynie prawa (A. Choromańska, P. Łabuz, I. Malinowska, Ustawa o Policji. Komentarz, Warszawa 2022, legalis, art. 62). Należy więc uznać, że skoro skarżący przedmiotowe oświadczenie majątkowe złożył do Wydziału [...] CBŚP to oczywistym jest, że Naczelnik tego Wydziału na podstawie ww. aktów prawnych był uprawniony do jego analizy, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości do zwrócenia się do funkcjonariusza. Oświadczenie majątkowe składane jest przez funkcjonariuszy Policji pod rygorem odpowiedzialności dyscyplinarnej przewidzianej w art. 132 ustawy o Policji, a więc polecenie Naczelnika Wydziału mogło uchronić skarżącego przed popełnieniem tego przewinienia, natomiast brak reakcji, a tym bardziej lekceważący stosunek do obowiązku rzetelnego uzupełnienia dokumentów i do samego starszego stopniem funkcjonariusza zasadnie został oceniony jako naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.