Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 133/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 18
journal: Dz.U. 2023 poz 2151
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant starszy referent Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 stycznia 2024 r. nr SKO.NA/4130/292/2023 w przedmiocie ustalenia wartości opłaty dodatkowej za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 października 2023 r. orzekającej o ustaleniu opłaty dodatkowej w wysokości 2356,43 zł za korzystanie przez K. S. (dalej: "skarżąca") z zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych kat. A, B, C tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% oprócz piwa i powyżej 18% w roku 2023 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 17 pkt 1 i art. 127 § 1 i 2 raz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a."), art. 18 ust. 12b ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 2151, dalej: "ustawa o wychowaniu w trzeźwości"), art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1270, dalej: "ustawa o finansach publicznych").

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2019 r. Miejska Komisja do Spraw Rozwiazywania Problemów Alkoholowych w Krakowie pozytywnie zaopiniowała lokalizację placówki gastronomicznej skarżącej do sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% oprócz piwa i o zawartości alkoholu powyżej 18%.

Decyzją z dnia 2 lipca 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa udzielił skarżącej zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych powyżej 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży (nr zezwolenia [...]), okres ważności zezwolenia 30 sierpnia 2019 r. do 29 sierpnia 2027 r. Decyzją z dnia 2 lipca 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa udzielił skarżącej zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 do 18% alkoholu oprócz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży (nr zezwolenia [...]), zezwolenia udzielono na okres od 30 sierpnia 2019 r. do 29 sierpnia 2027 r. Decyzją z dnia 2 lipca 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa udzielił skarżącej zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży (nr zezwolenia [...]), zezwolenia udzielono na okres od 30 sierpnia 2019 r. do 29 sierpnia 2027 r.

Decyzją z dnia 29 lipca 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa ustalił wysokość opłaty za korzystanie z zezwolenia od 30 sierpnia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w łącznej kwocie 1516,91 zł. Decyzją z dnia 30 stycznia 2020 r. Prezydent Miasta Krakowa ustalił wysokość opłaty za korzystanie z zezwolenia od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w łącznej kwocie 8309,30 zł. Decyzją z dnia 25 stycznia 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa ustalił wysokość opłaty za korzystanie z zezwolenia od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2012 r. w łącznej kwocie 5039,68 zł. Decyzją z dnia 2 czerwca 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa uchylił decyzję z dnia 25 stycznia 2021 r. Decyzją z dnia 26 stycznia 2023 r. ustalono opłatę w kwocie 7854,77 zł za okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r.

Trzecią ratę opłaty ustalonej decyzją z dnia 26 stycznia 2023 r. zapłaciła Firma [...] L. N. K. w dniu 28 września 2023 r. W tytule przelewu wskazała: "Trzecia rata koncesji, teczka numer [...] ul. [...], K., NIP [...]". Organ poinformował skarżącą, że uiszczenie opłaty przez osobę trzecią jest niedopuszczalne w świetle art. 59 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, dalej: "o.p."). W dniu 11 października 2023 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wygaśnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu udzielonych skarżącej. Decyzją z dnia 10 listopada 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wygaszenia zezwoleń na sprzedaż alkoholu udzielonych skarżącej.

Decyzją z dnia 30 października 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa w związku z niedokonaniem w ustawowym terminie, tj. do dnia 30 września 2023 r. opłaty za zezwolenia na sprzedaż alkoholu, ustalił opłatę dodatkową w wysokości 2356,43 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że brak uiszczenia III raty opłat za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu powoduje, że zezwolenie na sprzedaż alkoholu wygasa, chyba że przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia upływu terminu do wykonania czynności wniesienie opłatę powiększoną o 30% tej opłaty. Skoro skarżąca nie wywiązała się z obowiązku uiszczenia w terminie opłaty, o której mowa w art. 111 ust. 1 i 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, zatem w celu uniknięcia sankcji w postaci wygaśnięcia zezwolenia, konieczne jest uiszczenie opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 18 ust. 12 pkt 5 lit. b ustawy o wychowaniu w trzeźwości.

W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła:

- naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób stojący w sprzeczności z zasadami wyrażonymi w przepisach k.p.a., brak uzasadnienia stanowiska organu, na jakiej podstawie ustalił, że przedsiębiorca nie wywiązał się z obowiązku uiszczenia opłaty, skoro opłata została uiszczona;

- art. 60 § 1 pkt 2 o.p. poprzez wadliwe uznanie, że przepis ten może mieć zastosowanie do opłat wynikających z ustawy o wychowaniu w trzeźwości,

- art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść przedsiębiorcy wątpliwości co do treści normy prawnej;

- naruszenie art. 10, art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców;

- art. 18 ust. 12b ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez zastosowanie przepisu pomimo, że opłata III raty za korzystanie z zezwoleń w roku 2023 r. została skutecznie wniesiona przez osobę trzecią w imieniu skarżącej.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia 2 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie zagadnieniem spornym jest, czy doszło do skutecznego uiszczenia przez skarżącą opłaty, która miała być zapłacona do 30 września 2023 r., w sytuacji gdy przelew został dokonany w terminie, ale przez osobę trzecią. Organ podniósł, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości publicznoprawny charakter opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu, a do opłaty poprzez art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych należy stosować przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Zgodnie natomiast z art. 60 § 1 pkt 2 o.p. za termin zapłaty zobowiązania uważa się w obrocie bezgotówkowym – dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika. Uiszczenie opłaty przez inny podmiot w imieniu podatnika nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 62b o.p. zobowiązanie może zostać zapłacone przez podmioty w nim wymienione, w tym w szczególności przez inny podmiot, jeżeli kwota podatku nie przekracza 1000 zł. Tymczasem, opłata została uiszczona przez osobę, która nie należy do katalogu osób wymienionych w przepisie art. 62b o.p., a nadto kwota przekraczała 1000 zł. Kolegium wskazało, że wbrew zarzutom skarżącej brak jest podstaw do zastosowania art. 7a k.p.a., ponieważ w sprawie nie zachodzą niedające się usunąć wątpliwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców oraz art. 7a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść skarżącej wątpliwości co do treści normy prawnej;

- naruszenie art. 10, art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców oraz art. 8 k.p.a. poprzez niekierowanie się przez organy zasadą zaufania, nierozstrzyganie wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy oraz nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, z pominięciem zasady proporcjonalności.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie polemizuje z publicznoprawnym charakterem opłaty za korzystanie z koncesji, polemizuje jednak z przyjętym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, że brak jest możliwości rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść skarżącej. W ocenie skarżącej, kilka wyników wykładni art. 111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest możliwych i równoprawnych, a zatem zachodziły podstawy do rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść skarżącej. Skarżąca podniosła, że treść przepisów nie jest dla niej oczywista i budziła uzasadnione wątpliwości, a w imieniu skarżącej opłatę wniosła córka męża skarżącej N. K. Skarżąca podniosła również zarzut braku proporcjonalności w wymierzeniu opłaty dodatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W czasie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pełnomocnik wskazał, że skarżąca zmieniła nazwisko i obecnie nazywa się K. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że w ustawie o wychowaniu w trzeźwości są trzy odesłania do ordynacji podatkowej i nie ma wśród nich odesłania do zastosowania przepisów o.p. w sprawach dotyczących zapłaty opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W rezultacie, racjonalna wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że w pozostałych wypadkach przepisy Ordynacji podatkowej nie powinny mieć zastosowania. Podkreślono również nieproporcjonalność sankcji za opóźnienie w uiszczeniu opłaty za korzystanie z zezwoleń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności decyzji przeprowadzona zgodnie z ww. granicami wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowo zastosowaną normą prawa materialnego, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

W niniejszej sprawie niesporny był stan faktyczny: skarżąca prowadzi działalność gospodarczą – lokal gastronomiczny, posiada zezwolenie na sprzedaż i podawanie alkoholu, decyzją z dnia 26 stycznia 2023 r. określono raty opłat za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu, trzecia rata została uiszczona w imieniu skarżącej przez osobę trzecią (córkę obecnego męża skarżącej). Okolicznością sporną w niniejszej sprawie było, czy uiszczenie trzeciej raty opłaty przez osobę trzecią było skuteczne, a także, czy do uiszczania opłaty stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej.

Kwestie opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu reguluje art. 111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18. Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się na rachunek gminy, przed wydaniem zezwolenia, w wysokości: 1) 525 zł na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa; 2) 525 zł na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) 2100 zł na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18% alkoholu (ust. 2). Opłata, o której mowa w ust. 2, dotyczy przedsiębiorców rozpoczynających działalność gospodarczą w tym zakresie (ust. 3). Przedsiębiorcy, prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w roku poprzednim, są obowiązani do złożenia, do dnia 31 stycznia, pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim (ust. 4). Opłatę, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorca prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży, w którym roczna wartość sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła: 1) 37 500 zł dla napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa - wnosi w wysokości 1,4% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim; 2) 37 500 zł dla napojów alkoholowych o zawartości od 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) - wnosi w wysokości 1,4% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim; 3) 77 000 zł dla napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu - wnosi w wysokości 2,7% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim (ust. 5). Przedsiębiorcy, których roczna wartość sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych nie przekroczyła wartości, o których mowa w ust. 5, wnoszą opłatę w wysokości określonej w ust. 2 (ust. 6). Opłata, o której mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego lub jednorazowo w terminie do 31 stycznia danego roku kalendarzowego (ust. 7).

Zgodnie z art. 18 ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zezwolenie na sprzedaż alkoholu wygasa w przypadku: 1) likwidacji punktu sprzedaży; 2) upływu terminu ważności zezwolenia; 3) zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży; 4) zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej; 5) niedopełnienia w terminach obowiązku: a) złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 111 ust. 4, lub b) dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5. Jak stanowi art. 18 ust. 12 b ustawy o wychowaniu w trzeźwości w przypadku, o którym mowa w ust. 12 pkt 5 lit. b, zezwolenie wygasa z upływem 30 dni od dnia upływu terminu dopełnienia obowiązku dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5, jeżeli przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia upływu terminu do dokonania czynności określonej w ust. 12 pkt 5 lit. b nie wniesie raty opłaty określonej w art. 111 ust. 2 albo 5, powiększonej o 30% tej opłaty.

Opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu ma niewątpliwie charakter publicznoprawny. W uchwale z dnia 31 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przewidziana w art. 111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, jest opłatą o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 86, poz. 960 ze zm.) (por. uchwała NSA FPK 11/02).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t. j. Dz. U. 2024 r., poz. 356) dochodami jednostek samorządu terytorialnego są m. in. dochody własne. Źródłami dochodów gminy są natomiast m. in. wpływy z innych niż wymienione w przepisie opłat stanowiących dochody gminy, uiszczanych na podstawie odrębnych przepisów. Opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu stanowi zatem dochód własny gminy, który jest przeznaczony na prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu, które należą do zadań własnych gmin.

Zgodnie z art. 60 pkt 7 ustawy o finansach środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Definicję niepodatkowych należności budżetowych zawiera również art. 3 pkt 8 o.p., zgodnie z którym są to niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych.

Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu opłata za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu jest niepodatkową należnością budżetową pobieraną przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie odrębnych ustaw. Zgodnie natomiast z art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. W rezultacie, do opłat za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a także odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 60 § 1 pkt 2 o.p. za termin dokonania zapłaty podatku uważa się: w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu, a w przypadku zapłaty za pomocą instrumentu płatniczego innego niż polecenie przelewu, zwanego dalej "innym instrumentem płatniczym" - dzień uzyskania potwierdzenia autoryzacji transakcji płatniczej, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2360 i 2640 oraz z 2023 r. poz. 1394 i 1723).

Zgodnie z art. 62b § 1 o.p. zapłata podatku może nastąpić także przez: 1) małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę; 2) aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, jeżeli podatek zabezpieczony jest hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym; 3) inny podmiot, w przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 1000 zł.

W świetle powołanych przepisów nie może budzić wątpliwości zastosowanie Ordynacji podatkowej w odniesieniu do opłat za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu, a uiszczenie opłaty przez osobę trzecią nie stanowiło skutecznego wykonania zobowiązania skarżącej. W rezultacie, Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi w tym zakresie.

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, że skarżąca nie uiściła opłaty w terminie, o którym mowa w art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. W konsekwencji, chcąc uniknąć cofnięcia koncesji powinna uiścić opłatę dodatkową w terminie określonym w decyzji. Okoliczność tę potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym dla wygaśnięcia zezwolenia nie ma znaczenia to, czy nieuiszczenie raty opłaty, czy dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 18 ust. 12b o wychowaniu w trzeźwości było zawinione przez samą stronę lub inny podmiot (np. bank), czy wynikało z niewiedzy czy przeoczenia. Nie ma znaczenia, co było powodem uchybienia ustawowemu terminowi, istotne jest jedynie to, że termin nie został zachowany (wyrok NSA z dnia 2 lipca 2020 r., II GSK 439/20).

Sąd nie podzielił podniesionych w skardze zarzutów dotyczących braku rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych na rzecz skarżącej. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie stan prawny nie budził wątpliwości, a zatem brak było podstaw do rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącej. Jak się słusznie wskazuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1063/20) zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, wynikająca z art. 7a § 1 k.p.a., jest dyrektywą interpretacyjną dotyczącą wykładni zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony winny mieć miejsce wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa. Powyższa zasada może być stosowana w ostateczności - w sytuacji, gdy pomimo zastosowania różnych metod wykładni przepisów nadal pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Mówiąc inaczej, możliwe są co najmniej dwa równie uprawnione sposoby rozumienia normy prawnej. Stosując tę zasadę winno się zatem wybrać jeden ze sposobów wykładni normy - ten, który jest najbardziej korzystny dla strony. W niniejszej sprawie nie zachodziły tego rodzaju wątpliwości. Organy ustaliły stan prawny sprawy w sposób niebudzący wątpliwości, dokonały wykładni przepisów i zasadnie przyjęły, że do uiszczania opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu znajdują zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, w tym w szczególności art. 60 § 1 pkt 2 o.p.

Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak np. NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.