Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 86/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 - 3, art. 5 ust. 1 - 2b, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 119 pkt 4, art. 149 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2022 r. sprawy ze skargi P. A. na bezczynność Prezydenta Miasta Radomsko w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

P.A. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z jego wniosku z dnia 23 lutego 2022 r.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek we wskazanym przez ustawodawcę terminie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie, że doszło do bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienie się wyroku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przedmiotowym wnioskiem zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej imienia i nazwiska, zakresu obowiązków oraz funkcji pracownika Urzędu Miasta w R., który zamieścił na oficjalnym profilu Miasta R. w mediach społecznościowych (w portalu [...]) wpis dnia [...] stycznia 2022 o godz. [...]. Ponadto skarżący domagał się informacji publicznej dotyczącej wszystkich ról pełnionych na oficjalnym profilu miasta.

Następnie skarżący wskazał, że organ pismem z dnia 3 marca 2022 r. (znak: [...]) poinformował, że redagowaniem strony internetowej oraz mediów społecznościowych miasta zajmują się pracownicy Wydziału [...]. Pracownicy wydziału pełnią rolę redaktorów, a nadzór sprawuje Prezydent Miasta R. Organ udostępnił także link do transmisji z wypowiedzi Prezydenta, która dotyczyła tych kwestii.

Nadto skarżący wyjaśnił, że do dnia złożenia niniejszej skargi nie udzielono mu wnioskowanej informacji publicznej, ani nie została wydana decyzja odmowna.

Zdaniem skarżącego, organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie udostępnił informacji w zakresie imienia i nazwiska, zakresu obowiązków oraz funkcji pracownika Urzędu, który był autorem wpisu.

W dalszej kolejności skarżący podniósł, że jednym z zadań gminy jest jej promocja (art. 7 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U.2022.559). Prowadzenie profilu społecznościowego gminy bez wątpienia oznacza branie udziału w wykonywaniu tych zadań. Z tego względu – w ocenie skarżącego - osoba, której dotyczy wniosek (autor wpisu) bierze udział w wykonywaniu zadań publicznych.

Odwołując się do orzecznictwa skarżący dodał, że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Zdaniem zatem skarżącego, osoba upoważniona do zamieszczania ogólnodostępnych wpisów w mediach społecznościowych, które to wpisy mają prezentować i promować gminę, stanowi osobę pełniącą funkcje publiczne, i nie ma przeszkód do udostępnienia tożsamości takiej osoby.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz wyjaśnił, że pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. (data wpływu: 23 lutego 2022 r.), przekazanym drogą elektroniczną, skarżący skierował do Urzędu Miasta R. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym wystąpił o wskazanie imienia i nazwiska oraz funkcji pracownika Urzędu Miasta, który w dniu [...] stycznia 2022 r. zamieścił w mediach społecznościowych wpis - post o treści szczegółowo wskazanej we wniosku. Ponadto skarżący zwrócił się o przesłanie zakresu obowiązków w/w pracownika oraz wszystkich ról pełnionych przez poszczególnych pracowników na profilu Urzędu Miasta w mediach społecznościowych. Skarżący zwrócił się o przesłanie ww. informacji drogą elektroniczną na wskazany we wniosku adres.

Następnie pełnomocnik organu wskazał, że w odpowiedzi na powyższy wniosek w dniu 3 marca 2022 r. organ przekazał skarżącemu pismo, w którym udostępnił informację, iż redagowaniem strony internetowej oraz mediów społecznościowych Miasta R. zajmują się wszyscy pracownicy Wydziału [...], a wszelkie artykuły i wpisy to efekt pracy zespołowej. Natomiast nadzór nad całością realizowanych zadań sprawuje Prezydent Miasta R. Jednocześnie w treści pisma wskazano link do transmisji z wypowiedzią Prezydenta Miasta R. podczas Sesji Rady Miejskiej w R. z dnia [...] stycznia 2022 r., kiedy to kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona.

W dalszej kolejności pełnomocnik organu wskazał, że pismem z dnia 4 marca 2022 r. skarżący wniósł o wymienienie z imienia i nazwiska wszystkich pracowników Wydziału [...] pełniących rolę redaktorów w mediach społecznościowych. Nadto skarżący ponownie wniósł o wskazanie, który z pracowników jest autorem wpisu opublikowanego na profilu Miasta R. na [...] w dnu [...] stycznia 2022 r. o godz. [...] oraz o wskazanie ile osób w przeliczeniu na etaty było zatrudnionych w czerwcu 2015 r. w Wydziale [...] Miasta R. Pismem z dnia 18 marca 2022 r. w/w informacje zostały udostępnione.

Pełnomocnik organu podniósł również, że kolejny wniosek skarżącego - z dnia 8 kwietnia 2022 r. częściowo dotyczył kwestii podnoszonych już w pierwotnym wniosku, tj. z dnia 23 lutego 2022 r.

Zdaniem pełnomocnika organu, nie pozostawał on bezczynny, gdyż w treści wszystkich pism kierowanych do skarżącego konsekwentnie wskazywał, iż redagowaniem strony internetowej i mediów społecznościowych Miasta R. zajmują się wszyscy pracownicy Wydziału [...] — jako zespół. Samo umieszczenie wpisu w portalu traktować należy jedynie jako czynność techniczną. Natomiast nadzór nad działalnością wydziału (w tym nad treścią publikowanych wpisów) sprawuje Prezydent Miasta R. Organ jednocześnie podał imiona i nazwiska pracowników mających dostęp do panelu administracyjnego mediów społecznościowych Miasta R.

Odwołując się do orzecznictwa pełnomocnik organu wyjaśnił, że osoba prowadząca [...] nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu przedstawionym przez Trybunał Konstytucyjny i orzecznictwo sądowoadministracyjne. Nie podejmuje żadnych decyzji odnośnie wykonywania zadań publicznych. Nie jest bowiem takim zadaniem umieszczenie na profilu [...] informacji o działaniach czy decyzjach władz lokalnych. Wykaz danych nawet dotyczących działalności publicznej władz lokalnych nie jest wykonywaniem zadań publicznych i podejmowania decyzji w określonych sprawach publicznych.

Pełnomocnik organu podkreślił, że organ nie dopuścił się bezczynności, bowiem wskazano, iż to cały zespół pracowników odpowiada za dokonywanie czynności technicznych, do jakich zakwalifikować należy samo umieszczanie wpisów w mediach społecznościowych. Natomiast nadzór merytoryczny w tym zakresie sprawuje Prezydent Miasta R..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) (zwana dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność, Sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.

W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) (zwanej dalej u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W niniejszej sprawie organ nie kwestionował, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Należy zatem przywołać poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych, według których pojęcie informacji publicznej nie zostało zbudowane w oparciu o teoretycznoprawną kategorię władztwa administracyjnego, co oznacza, że informacji publicznej nie można ograniczyć do informacji o zadaniach wykonywanych z zastosowaniem środków władczych. Termin ten musi być rozumiany szeroko, a zatem za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z 4 października 2022 r., II OSK 3386/2, Lex nr 3419322, z dnia 2 września 2022 r., III OSK 1529/21, Lex nr 3408359). Podnosi się także, że korzystanie z mediów społecznościowych przez organy władzy publicznej służy wspieraniu aktywności obywatelskiej. Dzieje się tak chociażby ze względu na przystępność i szybkość takiej formy przekazu informacji i opinii, co może zachęcać większą liczbę osób do korzystania z prawa do wypowiedzi w sprawach publicznych. Wiadomości publikowane przez organy władzy na własnych kontach w mediach społecznościowych, dotyczące szeroko rozumianych zadań publicznych stanowią informacje publiczne. Do kategorii informacje publicznych należą w ocenie Sądu także dane osób, które realizują tę funkcję organów władzy publicznej, w tym reprezentujących – jak w niniejszej sprawie - jednostki samorządu terytorialnego i w imieniu tych podmiotów publikują wiadomości w mediach społecznościowych. Odnoszą się one bowiem do działań publicznych organu władzy publicznej związanych ze sprawowaniem tej władzy w zakresie informacyjnym i promocyjnym. Należy w tym miejscu wskazać, że udostępnienie danych tych osób podlega zasadom wyrażonym w art. 5 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) oraz w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji (art. 5 ust. 2a u.d.i.p.), czy w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej (art. 5 ust. 2b u.d.i.p.). Jeżeli żądane informacje publiczne podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., to wówczas podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, o ile te dane są w jego posiadaniu, winien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w tym zakresie. Ograniczenie przez ustawodawcę dostępu do informacji, na podstawie art. 5 ustawy, nie powoduje jednak zmiany charakteru informacji jako publicznej.

Podsumowując, w ocenie Sądu, informacja, której dotyczy skarga w niniejszym postępowaniu, obejmująca imię i nazwisko, zakres obowiązków oraz funkcję pracownika Urzędu Miasta w R., który zamieścił na oficjalnym profilu Miasta R. w mediach społecznościowych (w portalu [...]) wpis dnia [...] stycznia 2022 o godz. [...] oraz role pełnione na oficjalnym profilu miasta, należy do kategorii informacji publicznej.

W kontrolowanej sprawie zasadnie nie kwestionowano, że Prezydent Miasta R. jest w myśl przepisu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. organem zobowiązanym do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bądź też do wydania decyzji odmownej w tym zakresie. W myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także reprezentatywne organizacje związkowe i organizacje pracodawców oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a więc także i organy jednostek samorządu terytorialnego.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli natomiast informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza w praktyce niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji (zaniechaniu rozpatrzenia wniosku), względnie na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), na niepoinformowaniu wnioskodawcy, że organ nie dysponuje żądaną informacją lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (por. np. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Go 204/21 czy WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., II SAB/Ol 5/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pod rządami ustawy o dostępie do informacji publicznej za bezczynność należy uznać stan, gdy podmiot, do którego zwrócono się o udzielenie informacji publicznej, nie reaguje na wniosek i pozostawia go bez rozpoznania. Niezależnie zatem od tego, czy w ocenie tego podmiotu, wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej lub że podmiot nie jest zobowiązany do jej udzielenia, albo że nie dysponuje daną informacją, bądź że w sprawie zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji, podmiot ten zobowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy o zajętym stanowisku, choćby w formie zwykłego pisma. Nie do zaakceptowania jest zaś sytuacja, gdy podmiot taki, po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie reaguje na niego w żaden sposób uzewnętrzniony wnioskodawcy. Dopiero bowiem reakcja organu uwalnia go od zarzutu bezczynności. Zarówno udostępnienie informacji publicznej jak i powiadomienie, że podmiot nie jest w jej posiadaniu odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, nie wymagając decyzji administracyjnej. Należy wskazać, że w świetle art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznych dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest zatem to, czy podmiot będący adresatem wniosku dysponuje danymi informacjami. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną do rozpatrzenia żądania. W razie więc, gdy podmiot, do którego zaadresowano wniosek o informację publiczną nie posiada wnioskowanych danych, wówczas winien skierować do wnioskodawcy pismo, w którym o powyższym poinformuje. W ten sposób zwalnia się z zarzutu bezczynności. Przy czym - po pierwsze - winno to nastąpić w terminie, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. Po drugie zaś, nie jest wystarczające, iż adresat wniosku wskaże tylko, że informacji takiej nie posiada. Powinien to jeszcze uprawdopodobnić poprzez wyjaśnienie powodów, dla których w posiadaniu określonej informacji się nie znajduje.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2021 r. (III OSK 3249/21, Lex nr 3217704) wskazuje, że: "przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowi wprost, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Nie można zarzucić podmiotowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej bezczynności w rozpoznaniu wniosku wówczas, gdy wyraźnie powiadomił wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji oraz wyjaśnił dlaczego. Przy czym nie jest rzeczą sądu administracyjnego weryfikacja prawdziwości twierdzenia zobowiązanego w tym zakresie (...). Brak jest w tym przedmiocie właściwych instrumentów prawnych. Jeżeli zatem podmiot do którego się zwrócono podaje, że nie posiada żądanej informacji, to nie można od niego wymagać i zobowiązywać do uwzględnienia żądania ich udostępnienia. W razie natomiast złożenia nieprawdziwego oświadczenia w tym zakresie istnieją środki, w tym karne, czy inne pozwalające na weryfikację tego stanowiska."

W rozpatrywanej sprawie skarżący uczynił przedmiotem swojej skargi kwestię udostępnienia mu informacji w zakresie imienia i nazwiska, zakresu obowiązków oraz funkcji pracownika Urzędu Miasta w R., który zamieścił na oficjalnym profilu Miasta R. w mediach społecznościowych (w portalu [...]) wpis dnia [...] stycznia 2022 o godz. [...] oraz wszystkich ról pełnionych na oficjalnym profilu miasta. Organ w dniu 3 marca 2022 r., tj. z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu, udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia 23 lutego 2022 r., podając, że redagowaniem strony internetowej oraz mediów społecznościowych Miasta R. zajmują się wszyscy pracownicy Wydziału [...], a wszelkie artykuły i wpisy to efekt pracy zespołowej, co dotyczy również wpisu z dnia 14 stycznia 2022 r., natomiast nadzór nad całością realizowanych zadań sprawuje Prezydent Miasta R.. Istotą sporu jest to, czy pismo z 3 marca 2022 r. stanowi czynność skutkującą załatwieniem powyższego wniosku skarżącego opatrzonego numerem [...]. Treść odpowiedzi podmiotu zobowiązanego do udzielenia wskazuje jednoznacznie, że organ informuje w nim skarżącego, iż nie ma możliwości wskazania (nie posiada informacji) danych konkretnej osoby, która opublikowała materiał będący przedmiotem zainteresowania skarżącego. Przyczyną jest to, że redagowaniem zarówno strony internetowej jak i wpisów w mediach społecznościowych zajmują się wszyscy pracownicy wskazanego wydziału. Organ zatem określił również role pełnione na oficjalnym profilu miasta podając, że pracownicy Wydziału [...] pracują w tym zakresie zespołowo pod nadzorem Prezydenta R.. Organ zatem, w drodze czynności materialno-technicznej, poinformował skarżącego, że nie jest w posiadaniu informacji o konkretnej osobie, która spowodowała publikację przedmiotowego materiału w sieci Internet oraz przekazał informację co do ról pełnionych w tym zakresie. Sąd zauważa, że w kolejnych wnioskach skarżący domagał się dostępu do kolejnych informacji, w tym obejmujących liczbę etatów oraz imiona i nazwiska wszystkich pracowników Wydziału [...] wraz z zakresem ich obowiązków. Sposób załatwienia tych wniosków, ewentualna bezczynność organu, nie jest jednakże przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości, o czym orzeczono w sentencji wyroku.