Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 16/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 252 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1634
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 maja 2023 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 26 października 2022 r. nr SKO Gd 2596/22 w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kwotę 5117 (pięć tysięcy sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy", "organ II instancji", "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako: "k.p.a."), art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2082 ze zm., dalej jako: "u.f.z.o.") oraz art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poza. 1634 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. B. (dalej jako: "Skarżąca", "strona") od decyzji Prezydenta Miasta Tczewa z dnia 30 marca 2022 r. w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwroty, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i zobowiązał Skarżącą, prowadzącą Niepubliczne Przedszkole "B." w T., do zwrotu na rzecz Gminy Miasta Tczewa kwoty dotacji udzielonej w roku 2019 jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 67.406,68 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia 7 października 2020 r. Prezydent Miasta Tczewa (dalej jako: "Prezydent", "organ I instancji") ustalił Skarżącej przypadającej do zwrotu kwoty 168.965,97 zł jako dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem oraz 9.311,52 zł kwoty dotacji niewykorzystanej.

Po rozpoznaniu odwołania, SKO decyzją z dnia 7 grudnia 2020 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę termu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Prezydent decyzją z dnia 30 marca 2022 r. ustalił stronie kwotę zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej Tczew dotacji za 2019 r. wykorzystanej przez nią niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 139.203,22 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu Gminy Miejskiej Tczew do dnia zapłaty oraz ustalił kwotę zwrotu dotacji niewykorzystanej w 2019 r.

w wysokości 9.311,52 zł.

Organ I instancji wskazał, że w okresie od dnia 3 marca 2020 r. do dnia

17 kwietnia 2020 r. przeprowadzono kontrolę w Niepublicznym Przedszkolu "[...]" (dalej jako: "Przedszkole") w T. W toku kontroli stwierdzono, że Przedszkole otrzymało dotację w łącznej wysokości 1.219.069,13 zł, a niezasadnie rozliczyło w 2019 r. ze środków dotacji kwotę 178.277,49 zł, z czego kwotę 168.965,97 zł uznano za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i kwotę 9.311,52 zł, którą uznano za dotację niewykorzystaną. W dniu 4 sierpnia 2020 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym, udzielonej Skarżącej jako organowi prowadzącemu Przedszkole na dofinansowanie realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że dokonując ponownej analizy zgromadzonego materiału wziął pod uwagę zarzuty zawarte w odwołaniu strony, mianowicie zarzut dotyczący zwrotu kwoty 14.937,89 zł stanowiącej pochodne od wypłaconych w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. wynagrodzeń nauczycieli zatrudnionych do sprawowania opieki nad dziećmi posiadającymi orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego oraz kwoty 14.824,86 zł stanowiącej wynagrodzenie wypłacone w okresie od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 września 2019 r. A.G. z tytułu umowy zawartej o pracę na stanowisku dyrektora ds. pedagogicznych, nauczyciel terapeuta.

Następnie wskazano, że w dniu 29 czerwca 2021 r. odbyły się przesłuchania świadków w sprawie wykorzystania dotacji przez Przedszkole w zakresie odpłatności rodziców za wyżywienie. Z dokumentów poddanych kontroli (umowy z rodzicami -

§ 5) wynika, że organ prowadzący z otrzymanej dotacji na przedszkole, rozlicza zakup artykułów spożywczych oraz usługę cateringu dla dzieci, pobierając jednocześnie od rodziców opłaty za wyżywienie. W związku ze stwierdzeniem, że opłata stała za Przedszkole zawierała odpłatność za wyżywienie w kwocie 5 zł za dzień, organ uznał wydatek w kwocie 120.060,58 zł za niekwalifikowany do rozliczenia dotacji.

Prezydent uznał ponadto kwotę 19.142,64 zł jako kwotę ustaloną do zwrotu z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, stanowiącą wynagrodzenie organu prowadzącego – dyrektora, pobrane niezgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.f.z.o., wskazując, że za pełnienie obowiązków dyrektora Przedszkola wypłacono wynagrodzenie za miesiące I-XII 2019 r. w wysokości 120.000,00 zł, tj. 10.000,00 x 12 miesięcy. Organ I instancji zauważył, że maksymalne wynagrodzenie dyrektora placówki niepublicznej nie może przekraczać ogółem kwoty 150 % średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, która to kwota w 2019 r. wynosiła w okresie od I-XII 2019 r. – 8.404,78 zł (150 % * 184 % * 3.045,21 zł). W związku z powyższym kwota miesięczna, którą w miesiącach od stycznia do grudnia 2019 r. pobrał organ prowadzący/dyrektor przekracza ogółem 150 % średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego w wysokości 19.142,64 zł.

Podsumowując, Prezydent uznał za niewykorzystane zgodnie z przeznaczeniem środki w kwocie 139.203,22 zł, z której kwota 120.060,58 zł – wyżywienie oraz 19.142,64 zł – wynagrodzenie oraz kwotę 9.311,52 zł z tytułu niewykorzystania dotacji.

W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji, SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i zobowiązało Skarżącą do zwrotu na rzecz Gminy Miejskiej Tczewa kwoty dotacji udzielonej w 2019 r. jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 67.406,68 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że dotacja na dzieci WWR (wczesne wspomaganie rozwoju) stanowi osobną dotację przyznaną ponad dofinansowanie kształcenia uczniów z innymi niepełnosprawnościami. Wynika to z art. 15 u.f.z.o., który stanowi, że prowadzone przez (...) osoby fizyczne przedszkola (...), otrzymują na każde dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, niezależnie od dotacji, o których mowa w art. 16-21, art. 25 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1 i art. 28-30, dotację z budżetu (...).

Ponadto SKO wskazało, że dotacja dla dzieci z WWR powinna zostać skierowana na pomoc wynikającą z opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Organizacja zajęć dla dzieci posiadających tego rodzaju opinię określa prawo (art. 127 ustawy Prawo oświatowe, rozporządzenie w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci).

Następnie organ II instancji podkreślił, że strona rozliczyła łącznie dotację na dzieci WWR oraz na dzieci wymagające specjalnej organizacji nauki metod pracy (dzieci niepełnosprawne) wskazując jednocześnie, że dotacje te nie mogły zostać rozliczone łącznie, ponieważ stoją temu na przeszkodzie przepisy art. 35 ust. 4 i 5 u.f.z.o. W ocenie SKO łączne rozliczenie tych dotacji przez zobowiązanego było zatem nieprawidłowe. Ponadto, nie wiadomo na co konkretnie kwoty te zostały spożytkowane, a dodatkowo rozliczone zostały łącznie z dotacją na dzieci wymagające specjalnej organizacji nauki i metod pracy (dzieci niepełnosprawne). Nie wiadomo zatem, czy ich wydatkowanie odnosiły się do dzieci niepełnosprawnych (choć nie powinny z uwagi na konieczność osobnego rozliczenia przyznanej im dotacji), czy może wydatki te wykorzystane zostały na cele, o których mowa w art. 35 ust. 1 u.f.z.o.

W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że kwota 9.311,52 zł musi zostać uznana za dotację wydatkowaną niezgodnie z przeznaczeniem, albowiem nie jest wiadomym na co środki te zostały przeznaczone. Nie można ocenić celowości i zasadności wydatków. Brak możliwości wykazania przeznaczenia dotacji, tj. konkretnych wydatków, na poczet których została wydatkowana, musi skutkować uznaniem jej za dotację wykorzystaną nienależnie.

Następnie Kolegium uznało za zasadny zarzut strony dotyczący błędnego określenia w decyzji przez organ I instancji obowiązującego w roku 2019 limitu miesięcznego wynagrodzeń w niepublicznych jednostkach oświatowych na kwotę 8.404,78 zł. Wskazano, że w 2019 r. nastąpiło podwyższenie kwot wynagrodzeń nauczycieli i w rezultacie, także średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego. Organ odwoławczy wskazał, że w okresie od stycznia do sierpnia limit wynagrodzenia wynosił tyle, ile wyliczył organ I instancji, tj. 8.404,78 zł. Za wskazany okres 8 m-cy będzie to zatem kwota 67.238,00 zł (8.404,78 zł x 8 m-cy).

W okresie od września do grudnia limit wynagrodzenia wynosił 9.211,65 zł miesięcznie, a za cały okres 4 m-cy będzie to kwota 36.846,60 zł (9.211,65 zł x 4 m-ce).

Mając powyższe na uwadze, SKO stwierdziło, że ponieważ wydatek poniesiony z dotacji na wynagrodzenie dyrektora w 2019 r. wynosił 120.000,00 zł, zaś jego dopuszczalna wysokość była mniejsza i wyniosła 104.084,84 zł (67.238,24 + 36.846,60), różnica w wysokości 15.915,16 zł stanowi wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, co uzasadniało żądanie jej zwrotu.

Następnie Kolegium odniosło się do kwestii wydatkowania dotacji na wyżywienie dzieci, stwierdzając, że mając na uwadze treść umów pomiędzy organem prowadzącym a rodzicami dzieci stosowanymi w okresie styczeń – sierpień 2019 r., zgodnie z ich jednoznaczną treścią, w skład czesnego wchodziła opłata za wyżywienie. Z kolei udział rodzica w wyżywieniu dziecka wynosiła 5 zł/dzień. Wynika to z § 7 umowy mówiącego o tym, że zwrot w tej wysokości opłaty za wyżywienie należy się rodzicom w przypadku nieobecności dziecka przez określony czas. W tym stanie rzeczy należałoby przyjąć, że udział rodzica w wyżywieniu dziecka wynosi 5 zł dziennie. A zatem pozostałą część wydatków na wyżywienie dzieci można było pokryć z dotacji. Przy takiej ocenie wyżywienie nie zostaje sfinansowane podwójnie.

SKO wskazało, że odmiennie ocenić należy stan wynikający z umów zawieranych na okres od września 2019 r., z których usunięto fragment § 5 mówiący o tym, że czesne zawiera także opłatę za wyżywienie, a z § 7 usunięto zapis mówiący o tym, że zwrot 5 zł należy się za wyżywienie.

Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji nie pozwala na poczynienie ustaleń odnośnie tego, jakie były przyczyny zmiany treści umów oraz czy pozostawienie w § 7 kwoty 5 zł, to udział rodzica w wyżywieniu dziecka. Kolegium uznało, że nie można wyprowadzać w tym zakresie domniemań niekorzystnych dla strony. Z tego powodu SKO dokonało przeliczenia wysokości wydatków na wyżywienie dzieci przyjmując, że w okresie styczeń – sierpień 2019 r. wydatek ten mógł być sfinansowany z dotacji powyżej wysokości 5 zł, którą to część finansowali rodzice. Odnośnie pozostałych wydatków, z uwagi na brak informacji o tym, dla ilu dzieci przeznaczone były wydatki w kwocie 526,72 zł ze stycznia oraz 3.146,67 zł z lutego, a także 1.170,00 zł z grudnia, których wysokość wynika z faktur na zakupy żywności, oraz z uwagi na fakt, że wydatki na żywność mieszczą się w zakresie wydatków bieżących, Kolegium zaliczyło je w całości jako wydatek, który może być finansowany z dotacji.

Z powyższego wynika, że w okresie styczeń – sierpień 2019 r. rodzice ponieśli wydatki na wyżywienie dzieci w wysokości 42.180,00 zł. Kwota dotacji, która przeznaczona została na pokrycie wydatków na wyżywienie w tej wysokości musi w związku z tym zostać uznana za wydatkowaną niezgodnie z przeznaczeniem, ponieważ do sfinansowania wydatków żywieniowych do tej wysokości doszłoby dwukrotnie.

Reasumując, Kolegium uznało, że cała przypadająca do zwrotu kwota dotacji za rok 2019 jako wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem łącznie stanowi kwotę 67.406,68 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w części co do zobowiązania do zwrotu kwoty ponad 15.915,16 zł, to jest w zakresie zobowiązania do zwrotu kwoty 51.491,52 zł oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według obowiązujących przepisów.

Zaskarżonej decyzji SKO zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez zmianę decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie innych przepisów prawa niż wydana decyzja I instancji oraz w takim zakresie, w jakim nie było przeprowadzone postępowanie administracyjne w I instancji, zamiast uchylenia decyzji i umorzenia postępowania z jednoczesnym wskazaniem właściwych przepisów prawa materialnego, ewentualnie uchylenia decyzji do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji pod kątem wytycznych, jakie wydać powinien organ odwoławczy co do wykładni przepisów i prawnej kwalifikacji podstawy wydania decyzji o zwrocie dotacji, co doprowadziło do naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez brak dwuinstancyjności postępowania i uniemożliwienie stronie odwołania się od decyzji w zakresie orzeczenia zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem;

2. art. 15 k.p.a., statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, poprzez brak uchylenia decyzji I instancji i umorzenia postępowania w określonym zakresie lub przekazania do ponownego rozpatrzenia, a zamiast tego wydanie decyzji reformatoryjnej, opartej jednakże na całkowicie innej podstawie prawnej, czym organ pozbawił stronę prawa do rozstrzygnięcia sprawy w dwóch instancjach;

3. art. 7 i art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, oraz niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej;

4. art. 75, 77, 78 i 80 w zw. z art. 7 k.p.a. polegającym na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie, pominięciu dowodów przedstawianych przez strony i zebranych w postępowaniu kontrolnym, nieuwzględnienie jako dowodów dokumentów w sprawie, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy pomimo tego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy odmiennie niż wynika to z dokumentów, co dotyczy wydatków poczynionych na wyżywienie w przedszkolu oraz realizację wczesnego wspomagania rozwoju dziecka;

5. art. 6 k.p.a. polegającym na stosowaniu przepisów prawa w sposób dowolny, przejawiającym się w szczególności w ocenie wydatków rozliczonych z dotacji nie na podstawie realizacji zadań, na jakie przekazano dotację, oraz bez subsumpcji normy art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. do stanu faktycznego w sprawie;

6. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak należytego i dokładnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, odnoszących się do określenia zasadności i wysokości dotacji do zwrotu, oraz brak wyjaśnienia podstawy zmiany kwalifikacji prawnej (podstawy prawnej) zwrotu dotacji, co czyni decyzję wadliwą z punktu widzenia art. 107 w zw. z art. 15 k.p.a., oraz niezgodną z zasadami prawidłowego uzasadnienia zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a., stanowi naruszenie przepisu, uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji oraz drugiej instancji i zrozumienie tych motywów oraz w stopniu istotnym wpływa na wynik sprawy.

II. Naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

1. art. 35 ust. 1 i ust. 3 u.f.z.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej jako: "u.f.p."), poprzez błędne uznanie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem;

2. art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. w zw. z art. 251 ust. 4 i art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., poprzez błędną wykładnię, że wydatki, które zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. stanowią tzw. wydatki kwalifikowane do pokrycia z dotacji, to jest wydatki na wyżywienie oraz realizację zadań w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, nie stanowią wydatku bieżącego, który może być pokryty z udzielonej dotacji, podczas gdy zgodnie z przepisami jest to wydatek, który może być pokrywany z dotacji udzielanych na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 jako realizujący cele należące do zadań szkół z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, o których mowa w tym przepisie i dopuszczony przez ten przepis, oraz poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedstawione dokumenty nie dokumentują prawidłowego wykorzystania dotacji i w konsekwencji uznanie przez organ I instancji dotacji za niewykorzystaną, a następnie przyjęcie przez organ II instancji, iż dotacja została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem;

3. uchwały nr XXXVII/339/2017 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla placówek wychowania przedszkolnego i szkół, dla których Gmina Miejska Tczew jest organem rejestrującym, oraz Zarządzenia nr 15/2018 Prezydenta Miasta Tczewa z dnia 29 stycznia 2018 r., poprzez brak zastosowania się do ustalonych w tych przepisach zasad i wzorów rocznego rozliczenia wydatkowania dotacji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, choć nie wszystkie zarzuty skargi okazały się zasadne.

Istota sporu związana jest z ustaleniem czy SKO właściwie przyjęło kwoty do wyliczenia dotacji udzielonej w roku 2019 jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Organ II instancji wskazał, że strona rozliczyła łącznie dotację na wczesne wspomaganie rozwoju dzieci oraz na dzieci wymagające specjalnej organizacji nauki metod pracy (dzieci niepełnosprawne) wskazując jednocześnie, że dotacje te nie mogły zostać rozliczone łącznie, ponieważ stoją temu na przeszkodzie przepisy art. 35 ust. 4 i 5 u.f.z.o. W ocenie SKO łączne rozliczenie tych dotacji przez zobowiązanego było nieprawidłowe. Ponadto, nie wiadomo na co konkretnie kwoty te zostały spożytkowane, a dodatkowo rozliczone zostały łącznie z dotacją na dzieci wymagające specjalnej organizacji nauki i metod pracy (dzieci niepełnosprawne). Nie wiadomo zatem, czy ich wydatkowanie odnosiły się do dzieci niepełnosprawnych (choć nie powinny z uwagi na konieczność osobnego rozliczenia przyznanej im dotacji), czy może wydatki te wykorzystane zostały na cele, o których mowa w art. 35 ust. 1 u.f.z.o.

Organ odwoławczy stwierdził, że kwota 9.311,52 zł musi zostać uznana za dotację wydatkowaną niezgodnie z przeznaczeniem, albowiem nie jest wiadomym na co środki te zostały przeznaczone. Nie można ocenić celowości i zasadności wydatków. Brak możliwości wykazania przeznaczenia dotacji, tj. konkretnych wydatków, na poczet których została wydatkowana, musi skutkować uznaniem jej za dotację wykorzystaną nienależnie.

Z art. 15 u.f.z.o. wynika, że prowadzone przez osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego oraz osoby fizyczne przedszkola, inne formy wychowania przedszkolnego, szkoły podstawowe, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze, specjalne ośrodki wychowawcze, ośrodki rewalidacyjno-wychowawcze oraz poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne, które zgodnie z art. 127 ust. 5 ustawy - Prawo oświatowe prowadzą wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, otrzymują na każde dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, niezależnie od dotacji, o których mowa w art. 16-21, art. 25 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1 i art. 28-30, dotację z budżetu odpowiednio gminy lub powiatu w wysokości równej kwocie przewidzianej na takie dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju w części oświatowej subwencji ogólnej odpowiednio dla gminy lub powiatu.

Natomiast art. 35 ust. 1 u.f.z.o. wskazuje, że dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:

1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na:

a) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy o pracę w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce w przeliczeniu na maksymalny wymiar czasu pracy - w wysokości nieprzekraczającej:

– 250% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2021 r. poz. 1762 oraz z 2022 r. poz. 935, 1116, 1700 i 1730) - w przypadku publicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oraz niepublicznych przedszkoli, o których mowa w art. 17 ust. 1, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych, o których mowa w art. 19 ust. 1, i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 21 ust. 1,

– 150% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego niewymienionych w tiret pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek,

aa) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej w publicznym lub niepublicznym przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej publiczne lub niepubliczne przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kwot określonych w lit. a,

b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn. zm.),

2) pokrycie wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących:

a) książki i inne zbiory biblioteczne,

b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w placówkach wychowania przedszkolnego, szkołach i placówkach,

c) sprzęt rekreacyjny i sportowy dla dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków i uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych,

d) meble,

e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości określonej zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości w momencie oddania do używania.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji, w niniejszej sprawie nie było istotne to, czy rozliczenie dotacji nastąpiło razem, a to, czy w ramach tej dotacji rozliczono wydatki kwalifikowalne (przytaczany powyżej art. 15 u.f.z.o. w zw. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o.). Zaskarżona decyzja nie zawiera w sobie wskazania, które to wydatki w ramach dotacji wczesnego wspomagania rozwoju dzieci okazały się niekwalifikowalne, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd wskazuje, że jeśli organ rozpoznający sprawę uważa, że rozliczenia dotacji w ramach wczesnego wspomagania rozwoju dzieci nie są kwalifikowalne z danej dotacji oświatowej, to wówczas powinien wskazać, jakie to konkretnie wydatki i szczegółowo je opisać.

Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez zmianę decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie innych przepisów prawa niż wydana decyzja I instancji oraz w takim zakresie, w jakim nie było przeprowadzone postępowanie administracyjne w I instancji oraz wydanie decyzji reformatoryjnej opartej na całkowicie innej podstawie prawnej, czym organ pozbawił stronę prawa do rozstrzygnięcia sprawy w dwóch instancjach.

Sąd zarzutu tego nie podziela.

Nie ulega wątpliwości, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił art. 251 ust. 1 u.f.p., w myśl którego dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku, z zastrzeżeniem terminów wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 189 ust. 4.

Natomiast w zaskarżonej decyzji SKO wskazało jako tę podstawę art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. W myśl tego przepisu, dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

Nie można jednak tracić z pola widzenia, że rozpatrując sprawę jako druga instancja, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i orzec merytorycznie co do istoty sprawy, stosując odmienne podstawy prawne niż organ I instancji. Jest to dopuszczalna prawnie zmiana podstawy prawnej zaskarżonej decyzji z uwagi na jej wadliwość. Jeśli organ odwoławczy może uchylić całą lub część decyzji, to tym bardziej dopuszczalne jest właściwe, odmienne niż dotychczas, określenie podstawy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt I GSK 3064/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Rozpatrując sprawę jako druga instancja, organ odwoławczy może więc uchylić zaskarżoną decyzję i orzec merytorycznie co do istoty sprawy, stosując odmienne podstawy prawne niż organ I instancji. Jest to dopuszczalna prawnie zmiana podstawy prawnej zaskarżonej decyzji z uwagi na jej wadliwość. Jeśli organ odwoławczy może uchylić całą lub część decyzji, to tym bardziej dopuszczalne jest właściwe, odmienne niż dotychczas, określenie podstawy prawnej (patrz: np. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 929/18, CBOSA). W sytuacji, gdy w ocenie organu II instancji należało zastosować inny, niż to uczynił organ I instancji, przepis prawa materialnego, wystarczające jest i prawidłowe orzeczenie przez organ odwoławczy o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z jednoczesnym podaniem właściwej w jego ocenie podstawy prawnej i omówieniu tej kwestii w uzasadnieniu własnej decyzji (patrz: wyrok NSA z 28.11.2014r., II OSK 1173/13, LEX nr 1658267). Sprawa nie musi być rozstrzygnięta przez dwa organy na podstawie tych samych przepisów prawa materialnego. Zasadą jest, że organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty (patrz: wyrok NSA z 17.05.2019r., II OSK 1327/19, LEX nr 2687009).

Mając powyższe na uwadze, Sąd rozpatrując niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przez organ II instancji zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy ma bowiem możliwość zmiany podstawy prawnej wydawanej przez siebie decyzji. Ponadto organ I instancji, w zawiadomieniu z dnia 4 sierpnia 2020 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego wskazywał, iż przedmiotem tego postępowania jest zwrot należności o charakterze publiczno-prawnym, przy czym nie przesądził, na podstawie którego przepisu zwrot ten ma nastąpić.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 154 i następnych k.p.a. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz ma obowiązek rozstrzygnąć ją we własnym zakresie merytorycznie w ramach przedmiotu (rodzaju) sprawy. Organ odwoławczy nie może też ograniczyć się tylko do rozpatrzenia zarzutów podniesionych w odwołaniu. Realizując w postępowaniu odwoławczym przypisane mu funkcje orzecznicze, organ odwoławczy nie jest pozbawiony kompetencji do dokonywania ustaleń faktycznych, wyjaśniania wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy też przeprowadzania dowodów. Przeciwnie, jest to jego obowiązek determinowany przyjętym modelem dwuinstancyjności postępowania, w ramach którego jest on instancją merytoryczną.

Stąd, w ocenie Sądu, zmiana podstawy prawnej rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy nie stanowi naruszenia prawa. Ponadto, należy zauważyć, że zmiana wskazanej podstawy prawnej przez organ odwoławczy była w istocie jedynie korektą kwalifikacji prawnej dokonaną na skutek powtórnej subsumcji stanu faktycznego pod normę prawną. Organ II instancji ponownie bowiem rozpatrzył zebrane w sprawie dowody i przeanalizował pod kątem prawnym przedmiot sporu. Zachowana została również tożsamość stron i przedmiotu rozstrzygnięcia.

W dalszej kolejności należało odnieść się do zarzutu skargi, w zakresie rozliczenia kosztów wyżywienia dzieci.

SKO w zaskarżonej decyzji dokonało przeliczenia wysokości wydatków na wyżywienie dzieci przyjmując, że w okresie styczeń – sierpień 2019 r. wydatek ten mógł być sfinansowany z dotacji powyżej wysokości 5 zł, którą to część finansowali rodzice. Odnośnie pozostałych wydatków, z uwagi na brak informacji o tym, dla ilu dzieci przeznaczone były wydatki w kwocie 526,72 zł ze stycznia oraz 3.146,67 zł z lutego, a także 1.170,00 zł z grudnia 2019 r., których wysokość wynika z faktur na zakupy żywności, oraz z uwagi na fakt, że wydatki na żywność mieszczą się w zakresie wydatków bieżących, Kolegium zaliczyło je w całości jako wydatek, który może być finansowany z dotacji. W okresie styczeń – sierpień 2019 r. rodzice ponieśli wydatki na wyżywienie dzieci w wysokości 42.180,00 zł. Kwota dotacji, która przeznaczona została na pokrycie wydatków na wyżywienie w tej wysokości musi w związku z tym zostać uznana za wydatkowaną niezgodnie z przeznaczeniem, ponieważ do sfinansowania wydatków żywieniowych do tej wysokości doszłoby dwukrotnie.

Z powyższym nie zgodziła się Skarżąca, twierdząc, że organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. poprzez stwierdzenie, że wydatki na wyżywienie oraz realizację zadań w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka nie stanowią wydatku bieżącego, który może być pokryty z udzielonej dotacji, podczas gdy zgodnie z przepisami jest to wydatek, który może być pokrywany z dotacji udzielanych na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 jako realizujący cele należące do zadań szkół z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, o których mowa w tym przepisie i dopuszczony przez ten przepis, oraz poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedstawione dokumenty nie dokumentują prawidłowego wykorzystania dotacji i w konsekwencji uznanie przez organ I instancji dotacji za niewykorzystaną, a następnie przyjęcie przez organ II instancji, iż dotacja została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko skarżącej nie zasługuje na aprobatę.

Nie ulega wątpliwości, że co do zasady wydatki na wyżywienie dzieci są wydatkami bieżącymi, jednak słusznie organ II instancji wykazał, że skoro w niniejszej sprawie część kosztów wyżywienia dzieci była pokrywana przez rodziców, wówczas nie można zaliczyć tych kosztów jako finansowanych z dotacji.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt I GSK 2219/19 (publ. j.w.), w którym wskazano, że brak jest możliwości przeznaczenia dotacji na finansowanie kosztów wyżywienia dzieci w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, że koszty te były pokrywane w ramach opłat uiszczanych przez rodziców. Możliwość pokrywania tych wydatków z dotacji powodowałaby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci - raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu gminy. Pokrywanie kosztów wyżywienia dzieci przez rodziców skutkuje więc tym, że wydatek ten nie mógł być sfinansowany z dotacji. Środki publiczne, jakie stanowi dotacja nie mogą zaś stanowić zysku przedsiębiorcy prowadzącego przedszkole. Mogą bowiem one być wydatkowane jedynie na cele określone w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, a mianowicie wyłącznie na wydatki bieżące w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Stanowisko zbieżne z zaprezentowanym w omawianym zakresie wyraził też NSA w wyrokach: z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1002/13, LEX nr 1572565, z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 463/14, LEX nr 1775062 oraz z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2447/14, LEX nr 2066305). Powyższe orzeczenie nie straciło na swej aktualności również na gruncie przepisów u.f.z.o.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, SKO właściwie rozpoznało kwestię rozliczeń wyżywienia dzieci, wyłączając z dotacji kwotę opłaconą przez rodziców. Podmiot prowadzący placówkę oświatową winien bowiem tak przygotować dokumentację określającą status jednostki, jak również tak określić relacje rodzica z podmiotem prowadzącym placówkę, by możliwe było jak najpełniejsze skorzystanie z dostępnej dotacji oświatowej. Wszelkie braki staranności w tym zakresie obciążają w konsekwencji podmiot korzystający z dotacji.

Nie było sporna pomiędzy stronami kwestia rozliczenia z dotacji oświatowej wynagrodzenia dyrektora placówki. SKO stwierdziło, inaczej niż organ I instancji, że ponieważ wydatek poniesiony z dotacji na wynagrodzenie dyrektora w 2019 r. wynosił 120.000,00 zł, zaś jego dopuszczalna wysokość była mniejsza i wyniosła 104.084,84 zł (67.238,24 + 36.846,60), różnica w wysokości 15.915,16 zł stanowi wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, co uzasadniało żądanie jej zwrotu.

Powyższe stanowisko, w ocenie Sądu nie narusza prawa.

Skarżąca wskazywała, że zaskarża decyzję Kolegium w części co do zobowiązania jej do zwrotu kwoty ponad 15.915,16 zł, uznając tym samym, że decyzja wydana przez organ odwoławczy w tym zakresie określa prawidłową kwotę do zwrotu przez Skarżącą i kwota ta została zwrócona do budżetu Miasta Tczew. Jej zdaniem, analiza zarówno protokołu kontroli, jak i dokumentów prowadzi do wniosku, że organy Miasta Tczewa dopuściły się naruszenia przepisów ustawy w zakresie wydawania uchwały na podstawie art. 38 u.f.z.o. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w tym przepisie, organ stanowiący podejmuje uchwałę, w której ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, oraz tryb przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania, w tym zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania. Uchwała nr XXXVII/339/2017 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 28 grudnia 2017 r. nie spełnia tych wymagań, ponieważ nie określa zakresu danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania. Brak jest takiego określenia np. w formie załączników do uchwały.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, Sąd stwierdza, że rozpoznając niniejszą sprawę, nie jest władny rozstrzygać kwestii zgodności z prawem uchwały - jako aktu prawa miejscowego. Przepisy prawa przewidują bowiem odrębny tryb zaskarżania uchwał organu gminy. Badanie przez Sąd w niniejszym postępowaniu zgodności z prawem kwestionowanych przez Skarżącą zapisów uchwały wykracza poza określone granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej.

W orzecznictwie ugruntowane jest już stanowisko, że sąd administracyjny może odmówić zastosowania przepisu podustawowego, który był podstawą rozstrzygnięcia w sprawie, jeżeli stwierdzi, że przepis ten jest niezgodny z ustawą lub Konstytucją. Z kolei zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Na sprawę w rozumieniu materialnym składają się elementy przedmiotowe i podmiotowe, przy badaniu tożsamości sprawy zatem należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Granice sprawy wyznacza istota stosunku administracyjnoprawnego, podlegającego załatwieniu danym, zaskarżonym rozstrzygnięciem administracyjnoprawnym. Natomiast według art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Nie było zatem podstaw w tym postępowaniu do analizowania zasadności zarzutu Skarżącej. Przepis art. 135 p.p.s.a. nie powinien służyć obejściu rygorów dotyczących zaskarżania aktów i czynności, które mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w innej sprawie. Uchwała rady gminy jako akt prawa miejscowego może być bowiem przedmiotem odrębnej skargi do sądu (vide art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U. z 2022 r., poz. 559) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2248/18; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 201/21 oraz z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 316/20, publ. j.w.).

Podsumowując, Sąd wskazuje, że koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ze względu na to, że określa ona wysokość dotacji do zwrotu w jednej, niepodzielnej kwocie. Jednakże nie wszystkie zarzuty zawarte w skardze były zasadne, na co zwrócono uwagę powyżej.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy szczegółowo przeanalizuje kwestię, jakie wydatki w ramach dotacji, o której mowa w art. 15 u.f.z.o. w zw. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. były kwalifikowalne, bądź nie, i następnie szczegółowo je opisze oraz uzasadni swoje stanowisko, w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost ze wskazanych wyżej wywodów Sądu i sprowadzają się opisania - w powyższym zakresie - konkretnych wydatków, ze wskazaniem dowodów ich poniesienia w sposób pozwalający na łatwe ich zidentyfikowanie, które uznane zostały za niekwalifikowalne do rozliczenia z dotacji oświatowej.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składają się: wpis od skargi (1.500,00 zł) opłata od pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (3.600,00 zł), obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 poz. 265).