Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1310/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 210 § 1 p. 6 w zw. z art. 201 § 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 284/23 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 23 stycznia 2023 r. nr SKO-Pod.-4140-588/22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z 8 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 284/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G. sp. z o. o. z siedzibą w M. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 23 stycznia 2023 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r.

1.2. Burmistrz Miasta M. decyzją z 20 października 2022 r. umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. wobec spółki, uzasadniając, że po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, dokonał analizy działalności prowadzonej przez spółkę, w szczególności, czy prócz działalności objętej zwolnieniem wynikającym z uchwały nr XXXIII/215/2008 Rady Miasta w M. z dnia 22 grudnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 2009 r. poz. 31 z późn. Zm.) podatnik prowadził inną działalność. W ocenie organu spółka prowadzi wyłącznie działalność podlegającą zwolnieniu na podstawie rzeczonej uchwały, a zatem postępowanie należało umorzyć, gdyż zobowiązanie podatkowe nie powstało.

Spółka złożyła odwołanie podając, że organ słusznie wydał decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r., jednak nie zgadza się z podstawą tego umorzenia przedstawioną w uzasadnieniu decyzji tj. co do sposobu prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania budowli w tym w szczególności, czy budowle były amortyzowane, czy też ich wartość początkowa winna być ustalona na podstawie wartości rynkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z 24 stycznia 2023 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 oraz art. 21 § 3 i art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 1297 ze zm., dalej: "o.p."), art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z § 1 pkt 7 w/w uchwały nr XXXIII/215/2008 Rady Miasta w M. z dnia 22 grudnia 2008 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka zaskarżyła decyzje w części, tj. w zakresie uzasadnienia decyzji.

Sąd pierwszej instancji oddalił skargę argumentując, że uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 208 § 1 o.p. koncentrować powinno się wyłącznie na faktach i przepisach prawa wskazujących na zasadność takiego umorzenia. Zadaniem uzasadnienia jest utrwalenie sposobu rozumowania organu, przesłanek jakimi się kierował załatwiając sprawę oraz wskazanie norm prawnych na których się oparł oraz wyjaśnienie przyczyn ich zastosowania. Jeżeli więc decyzja nie ma charakteru merytorycznego, to uzasadnienie powinno zawierać wskazanie faktów i przepisów potwierdzających brak podstaw określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Wszelkie rozważania o sposobie wymiaru zobowiązania, a przede wszystkim rodzaju amortyzacji budowli są bezprzedmiotowe, albowiem w niniejszej sprawie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2021 w ogóle się nie skonkretyzowało.

1.3. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca. Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 maja 2023 r. i na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") rozpoznanie skargi w przypadku uznania, że istota sprawy jest wystarczająco wyjaśniona; ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 maja 2023 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

a) przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70, dalej: "u.p.o.l.") poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonych decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez błędną wykładnię i przyjęcie, iż zasadnym jest odstąpienie w treści decyzji umarzającej postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od ustalenia wysokości podatku oraz podstawy opodatkowania, tj. wartości budowli;

b. niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art 210 § 1 p. 6 w zw. z art. 201 § 4 o.p. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonych decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, iż decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z uwagi na występujące zwolnienie nie musi posiadać pełnego uzasadnienia okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności w odniesieniu do określenia podstawy opodatkowania;

b) przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art 187 § 1 oraz 191 o.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonych decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez poprzez brak podjęcia przez sąd pierwszej instancji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, odstąpienie od merytorycznego rozpoznania sprawy i ograniczenie się do poparcia argumentacji organu oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego w sprawie, skutkującego błędem polegającym na przyjęciu, iż decyzja organu winna zostać utrzymana w mocy w zakresie jej uzasadnienia.

2.2. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna była niezasadna.

3.2. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

3.3. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu utrzymano w mocy decyzję umarzającą postępowanie w sprawie określenia stronie skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r., z uwagi na zwolnienie od przedmiotowego podatku na mocy § 1 pkt 7 uchwały nr XXXIII/215/2008 Rady Miasta w M. z 22 grudnia 2008 r. tj. w zakresie gruntów, budynków lub ich części oraz budowli lub ich części zajętych na działalność w zakresie zbiorowego odprowadzania i oczyszczania ścieków. Rozpoznając przedmiotową sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że decyzja odpowiadała prawu i brak w uzasadnieniu skarżonej decyzji umarzającej postępowanie ustalenia podstawy opodatkowania budowli, w tym w szczególności czy budowle były amortyzowane, czy też ich wartość początkowa winna być ustalona na podstawie wartości rynkowej, nie oznacza, że organ nie podjął wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przez to odstąpił od merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art 210 § 1 p. 6 w zw. z art. 201 § 4 o.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zasadnym jest odstąpienie w treści decyzji umarzającej postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od ustalenia wysokości podatku oraz podstawy opodatkowania, tj. wartości budowli oraz że decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z uwagi na występujące zwolnienie nie musi posiadać pełnego uzasadnienia okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności w odniesieniu do określenia podstawy opodatkowania.

3.4. Naczelny Sąd Administracyjny uznał powyższe zarzuty za bezzasadne. Zgodnie z art. 208 § 1 o.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania występuje wówczas gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, albo gdy brak jest podstaw do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Można też powiedzieć, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tego rodzaju decyzja nie może zatem ze swej istoty przesądzać ani o prawach, ani o obowiązkach strony, bo te mogą być kształtowane (określone) wyłącznie decyzją zawierającą rozstrzygnięcie merytoryczne. Pośród wymienionych w art. 210 § 1 o.p. elementów decyzji, jej najważniejszym składnikiem jest rozstrzygnięcie i to ono określa skutki prawnopodatkowe ustalonego stanu faktycznego i mających zastosowanie przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji realizuje określoną w art. 124 o.p zasadę przekonywania strony w postępowaniu podatkowym. Powinno ono wyjaśniać m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia. W przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 208 § 1 o.p. w uzasadnieniu organ zobowiązany jest wyjaśnić, dlaczego uznał, że w sprawie nie może być wydane rozstrzygnięcie merytoryczne. Wszelkie inne treści pozostają bez związku z rozstrzygnięciem i przez to nie mają znaczenia.

3.5. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji, wszelkie rozważania o sposobie wymiaru zobowiązania, a przede wszystkim rodzaju amortyzacji budowli są bezprzedmiotowe, albowiem w niniejszej sprawie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2021 w ogóle się nie skonkretyzowało. Jak zostało to powyżej wspomniane, decyzja umarzająca postępowanie nie może ze swej istoty przesądzać ani o prawach, ani o obowiązkach strony, bo te mogą być kształtowane (określone) wyłącznie decyzją zawierającą rozstrzygnięcie merytoryczne. Stąd żądanie strony skarżącej dotyczące ustalenia podstawy opodatkowania budowli czy sposobu amortyzacji, nie są zasadne. Okoliczność, że skarżąca nie podziela argumentacji organu odwoławczego nie oznacza, że organ ten nie dokonał niezbędnych czynności w sprawie. Nie oznacza to także, że organ nienależycie uzasadnił swoje stanowisko. Nie można zatem mówić o naruszeniu prawa przez zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

3.6. Zgodnie z art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z treści powołanych przepisów wynika, że ciężar dowodzenia co do zasady obciąża organ podatkowy. Podkreślenia wymaga także, że w świetle art. 187 § 1 o.p. nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do podatkowoprawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma mieć w sprawie zastosowanie. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego podatkowego (wyrok WSA w Krakowie z 14 maja 2015 r., I SA/Kr 502/15). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że w sprawie organy podatkowe zebrały istotny dla sprawy materiał dowodowy. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy, została ona też wszechstronnie rozpatrzona a jego prawna ocena dokonana w zaskarżonej decyzji jest prawidłowa i nie można organom podatkowym stawiać zarzutu, że ich rozstrzygnięcie opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. W konsekwencji uznano zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art 187 § 1 oraz 191 o.p. za bezzasadny.

3.7. Mając na względzie powyższe oraz art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Agnieszka Olesińska Anna Dalkowska Jacek Pruszyński