Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 752/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 i art. 34 § 1 i 4 w zw. z art. 17 i art. 20 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 marca 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. i K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 942/19 w sprawie ze skargi E. S. i K. S. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2019 r. nr 449/2019 w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 września 2019 r., VII SA/Wa 942/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę E. S. i K. S. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 11 marca 2019 r., nr 449/2019, w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, MWINB, po rozpatrzeniu odwołania E. S. i K. S., decyzją z 6 listopada 2015 r., nr 1881/15, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (PINB) z 29 lipca 2015 r., nr IIIOT/445/2015, nakazującą odwołującym się jako inwestorom rozbiórkę: - 3-go piętra o powierzchni użytkowej 603,23 m², powierzchni całkowitej 812,06 m²; - 4-go piętra o powierzchni użytkowej 505,66 m², powierzchni całkowitej 742,43 m²; - 5-go piętra o powierzchni użytkowej 344,72 m², powierzchni całkowitej 517,30 m²; - 6-go piętra (tj. poddasza) o powierzchni użytkowej 171,07 m², powierzchni całkowitej 245,86 m², budynku usługowo-hotelowo-restauracyjnego "[...]", znajdującego się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W., rozbudowanego i nadbudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, tj. doprowadzenia tego obiektu do stanu o powierzchni użytkowej 1822,70 m², powierzchni całkowitej 2211,00 m², określonego decyzją Burmistrza Gminy [...] z 19 września 2002 r. nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie części budynku tj. 1-go i 2-go piętra oraz inwentaryzacją z lipca 2002 r. W związku z niewykonaniem obowiązku wskazanego w ww. decyzji, PINB, działając w oparciu o przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2018, poz. 1314, Upea), 16 grudnia 2015 r. doręczył zobowiązanym upomnienie z 27 listopada 2015 r., nr IIIOT/65/2015, wzywające do wykonania ww. obowiązku, a następnie 14 kwietnia 2016 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który został doręczony zobowiązanym 4 maja 2016 r.

Dalej w wyroku VII SA/Wa 942/19 przywołano, że pismami z 9 maja 2016 r. zobowiązane wniosły zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, wskazując, że organ egzekucyjny prowadzi postępowanie, pomimo iż WSA w Warszawie postanowieniem z 25 kwietnia 2016 r., VII SA/Wa 2993/15, wstrzymał wykonanie decyzji MWINB z 6 listopada 2015 r. W ocenie zobowiązanych wystawiony tytuł wykonawczy nie wywołuje skutków prawnych i nie może stanowić podstawy do prowadzenia egzekucji, przeto wniosły o uchylenie zaskarżonych czynności, uchylenie tytułu wykonawczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że WSA w Warszawie wyrokiem z 17 listopada 2016 r., VII SA/Wa 2993/15, oddalił skargę E.S. i K. S. na ww. decyzję MWINB z 6 listopada 2015 r. W wyroku wskazano dalej, że postanowieniem z 31 stycznia 2017 r. PINB, działając na podstawie art. 33 § 1 i art. 34 § 1 i 4 w zw. z art. 17 i art. 20 § 1 pkt 4 Upea, uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne, a zobowiązane złożyły zażalenie na powyższe postanowienie PINB. Sąd pierwszej instancji ustalił, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 grudnia 2018 r., II OSK 806/18, oddalił skargę kasacyjną E. S. i K. S. od wyroku WSA w Warszawie z 17 listopada 2016 r., VII SA/Wa 2993/15.

Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 942/19 kolejno wskazano, że w MWINB wskazanym na wstępie postanowieniem z 11 marca 2019 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202, uPb), orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. W ocenie MWINB organ egzekucyjny słusznie zakwalifikował zarzuty wskazane przez zobowiązane dotyczące braku wymagalności obowiązku jako wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 Upea, nadto zgodził się z tym, że postanowienie WSA w Warszawie z 25 kwietnia 2016 r. wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji MWINB w przedmiocie nakazu rozbiórki wymusiło przerwanie biegu postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi do czasu uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego ją. Powyższe nie stanowiło natomiast o nieprawidłowym wszczęciu postępowania egzekucyjnego i nie stanowiło o konieczności jego umorzenia. Organ II instancji zauważył, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, tj. 14 kwietnia 2016 r., ale przed jego doręczeniem zobowiązanym, decyzja ostateczna, będąca podstawą jego wystawienia, podlegała wykonaniu. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji zostało wydane przez sąd wojewódzki 25 kwietnia 2016 r. Wobec powyższego, zdaniem MWINB, słusznie wskazał organ egzekucyjny, że art. 33 § 1 pkt 2 Upea dyskwalifikuje prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji "braku wymagalności obowiązku", a nie "braku wykonalności decyzji". Egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, a także jest obowiązkiem istniejącym. Wobec powyższego – w ocenie organu wojewódzkiego – PINB prawidłowo podjął czynności egzekucyjne w sprawie.

Skargę na powyższe postanowienie MWINB złożyły E. S. i K. S. wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym go postanowieniem I instancji.

W skardze zarzucono naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 83 ust. 2 uPb poprzez błędne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji i bezzasadne przyjęcie, że wobec wydania przez WSA w Warszawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w przedmiocie rozbiórki budynku, organ I instancji był uprawniony do kontynuowania postępowania egzekucyjnego, a powinien umorzyć to postępowanie;

2. art. 24 § 3 K.p.a. poprzez niewyłączenie A.K. pełniącego funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] od udziału w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych mających na celu wyegzekwowanie obowiązku z powodu zaistnienia uzasadnionych, istotnych okoliczności wywołujących wątpliwości co do jego bezstronności w przedmiotowej sprawie;

3. art. 24 § 3 K.p.a. poprzez niewyłączenie wszystkich pracowników PINB od udziału w postępowaniu egzekucyjnym z powodu zaistnienia uzasadnionych, istotnych okoliczności wywołujących wątpliwości co do ich bezstronności w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, iż podlegają oni służbowo A. K. pełniącemu funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], wobec którego istnieją uzasadnione, istotne okoliczności wywołujące wątpliwości co do jego bezstronności w przedmiotowej sprawie;

4. art. 26 § 1 K.p.a. poprzez niewyznaczenie innego organu (innego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego) do prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, iż w związku z istnieniem uzasadnionych, istotnych okoliczności wywołujących wątpliwości co do bezstronności A. K. pełniącego funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] podlegli mu pracownicy PINB również podlegają wyłączeniu od udziału w niniejszej sprawie;

5. art. 6, 7, 8 i art. 9 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji z rażącym naruszeniem zasad praworządności, prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, jak również zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli;

6. błędne zaakceptowanie wewnętrznej sprzeczności treści postanowienia PINB związanego z tym, że decyzja PINB nr IIIOT/445/2015 z 29 lipca 2015 r. jest decyzją niewykonalną, a przez to wadliwą i jako taka powinna być usunięta z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji na wstępie stwierdził, że postępowanie egzekucyjne nie zostało w niniejszej sprawie wszczęte w dacie doręczenia skarżącym tytułu wykonawczego z 14 kwietnia 2016 r., nr [...] (tj. 4 maja 2016 r.), ale w dniu wynikającym z daty jego wystawienia, tj. 14 kwietnia 2016 r. Mylnie tym samym skarżące uznają, że do wszczęcia postępowania egzekucyjnego doszło już po wydaniu przez WSA w Warszawie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji MWINB w przedmiocie nakazu rozbiórki. Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem organów, że okoliczność wstrzymania wykonania w/w decyzji miała znaczenie dla toku prowadzonej egzekucji nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku, ale nie dla dopuszczalności i prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

WSA w Warszawie nie dopatrzył się ponadto naruszeń przepisów procesowych regulujących wyłączenie pracownika organu lub organu, co miało zostać pominięte przez MWINB w toku rozpoznawania zażalenia skarżących. Sąd pierwszej instancji uznał, że z uwagi na swoją ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monokratycznego organu administracji podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu. Z tego względu, wbrew odmiennemu poglądowi skarżących, przyczyny wyłączenia z art. 24 § 3 K.p.a., nie mogły mieć zastosowania do A.K. pełniącego funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego "zaakceptowania wewnętrznej sprzeczności treści postanowienia PINB nr EN/44/17", sąd pierwszej instancji nie stwierdził, by przypisywana postanowieniu z 31 stycznia 2017 r. wadliwość rzeczywiście ten akt obarczała w zakresie objętym treścią art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 2 Upea.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodły skarżące – zastępowane przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 83 ust. 2 uPb, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie organom obu instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy wobec wydania przez WSA w Warszawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w przedmiocie rozbiórki przedmiotowego budynku, organ I instancji nie był uprawniony do kontunuowania postępowania egzekucyjnego i winien umorzyć to postępowanie;

2. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 24 § 3 K.p.a., poprzez błędne uznanie, iż A.K. pełniący funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], nie podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych, mających na celu wyegzekwowanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB Nr lllOT/445/2015 z 29 lipca 2015 r., w sytuacji, gdy zaistniały uzasadnione, istotne okoliczności, wywołujące wątpliwości co do jego bezstronności w przedmiotowej sprawie;

3. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 24 § 3 K.p.a., poprzez błędne uznanie, że wszyscy pracownicy PINB [...], nie podlegali wyłączeniu od udziału w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych, mających na celu wyegzekwowanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB [...] Nr IIIOT/445/2015 z 29 lipca 2015 r., w sytuacji, gdy zaistniały uzasadnione, istotne okoliczności, wywołujące wątpliwości co do ich bezstronności w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż podlegają oni służbowo A. K. pełniącemu funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], wobec którego istnieją uzasadnione, istotne okoliczności, wywołujące wątpliwości co do jego bezstronności w przedmiotowej sprawie;

4. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 26 § 1 K.p.a., poprzez błędne uznanie, że nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy niewyznaczenie innego organu (innego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego) do prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych, mających na celu wyegzekwowanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB [...] Nr IIIOT/445/2015 z 29 lipca 2015 r., pomimo tego, że zaistniały uzasadnione, istotne okoliczności, wywołujące wątpliwości co do bezstronności A. K. pełniącego funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w związku z czym podlegli mu pracownicy PINB [...], również podlegali wyłączeniu od udziału w niniejszej sprawie;

5. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a., poprzez rażące naruszenie, w ramach kontroli działalności administracji publicznej, zasad: praworządności, prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, a także obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegające na bezpodstawnym zaaprobowaniu rozstrzygnięć organów I i II instancji;

6. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 Upea, poprzez błędne uznanie, że nie istnieje wewnętrzna sprzeczność treści postanowienia PINB [...] nr EN/44/17 z 31 stycznia 2017 r. i co za tym idzie wewnętrzna sprzeczność "postanowienia" ww. organu nr III OT/445/2015 z 29 lipca 2015 r., polegająca na tym, że decyzja PINB z 29 lipca 2015 r., jest decyzją niewykonalną, a przez to wadliwą i jako taka powinna być usunięta z obrotu prawnego.

Za powyższym stanowiskiem przemawiać ma – w ocenie skarżących kasacyjnie – błąd zawarty w powyższej decyzji, a wynikający ze sprzecznego określenia co podlega rozbiórce i do jakiego stanu ma być doprowadzony budynek. Zdaniem skarżących kasacyjnie nie da się rozebrać budynku do stanu z 2002 r. poprzez rozebranie wskazanych pięter 3, 4, 5 i 6;

7. naruszenie art. 151 Ppsa poprzez błędne oddalenie skargi, podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji;

8. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, w sytuacji, w której skarga zasługiwała na uwzględnienie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, ponieważ postanowienia te zostały wydane zarówno z naruszeniem prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe, strony skarżące kasacyjnie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i "rozpoznanie skargi kasacyjnej", rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że uznanie za bezzasadne zgłoszonych zarzutów zmierza do wywołania skutków rozbiórki przedmiotowego obiektu, na co wyraźnie wskazano w ostatnim akapicie uzasadnienia postanowienia organu II instancji. Takie działanie – zdaniem wnoszących skargę kasacyjną – winno być oceniane nie tylko w kategorii rażącego naruszenia prawa i zignorowania orzeczenia sądu nakazującego wstrzymanie wykonania decyzji, ale również winno ono być ocenione jako przekroczenie uprawień przez funkcjonariusza publicznego, prowadzącego przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, w kontekście odpowiedzialności prawnokarnej tego funkcjonariusza.

Zarządzeniem z 1 grudnia 2022 r., powołując się na art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095 ze zm.) Przewodnicząca Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, o czym zawiadomiono strony, razem z informacją o składzie oraz możliwości złożenia pisma procesowego w sprawie. Dotychczasowy pełnomocnik skarżących poinformował o wygaśnięciu pełnomocnictwa oraz o śmierci skarżącej E. S. Pełnomocnik E. S. w piśmie z 16 stycznia 2023 r. poinformował, że jest spadkobiercą po zmarłej E. S. jest jej córka – K. S.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2023, poz. 259) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy.

A. Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 24 § 3 K.p.a., jak również naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 26 § 1 K.p.a. Trafnie sąd pierwszej instancji w tym względzie przywołał motywy uchwały składu 7 sędziów NSA z 20 maja 2010 r., I OPS 13/09 (ONSAiwsa 2010, nr 5, poz. 82), z których wynika, że przypisanie kompetencji organowi administracji publicznej ma tę konsekwencję, że ma w on w postępowaniu zawsze pozycję organu, a nie pracownika organu. Innymi słowy do orzekającego w I instancji PINB nie można było skutecznie wobec piastuna organu wywodzić zarzutu naruszenia art. 24 § 3 K.p.a., jako do "pracownika organu". Trafnie ponadto w zaskarżonym wyroku wskazano, że ten pogląd interpretacyjny podzielił także Trybunał Konstytucyjny w motywach wyroku z 6 grudnia 2011 r., SK 3/11 (OTK-A 2011, nr 10, poz. 113). Skarżące kasacyjnie nietrafnie przeto przypisują możliwość zastosowania wobec piastuna organu I instancji możliwość zastosowania konstrukcji z art. 24 § 3 K.p.a., a w konsekwencji wywodzą o potrzebie i przesłankach wyłączenia wszystkich pracowników organu I instancji od udziału w postępowaniu.

B. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 Upea. Uzasadniając ten zarzut wywodzi się w skardze kasacyjnej o mającej występować "wewnętrznej sprzeczności" treści postanowienia organu I instancji i co za tym idzie wewnętrznej sprzeczności "postanowienia" (najprawdopodobniej oczywista omyłka – chodzić ma o decyzję – uwaga Sądu) ww. organu nr III OT/445/2015 z 29 lipca 2015 r., polegającej na tym, że decyzja PINB z 29 lipca 2015 r., jest decyzją niewykonalną, a przez to wadliwą i jako taka powinna być usunięta z obrotu prawnego. W skardze kasacyjnej obszernie podnosi się kwestię niewykonalności decyzji organu powiatowego w przedmiocie nakazu rozbiórki. Rzecz w tym, że decyzja ta jest decyzją prawomocną, a to z tego względu, że wyrokiem II OSK 806/18 z 13 grudnia 2018 r. oddalono skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie VII SA/Wa 2993/15 oddalającego skargę E. S. i K. S. od decyzji MWINB z 6 listopada 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB z 29 lipca 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. Skoro decyzja nakazowa jest decyzją prawomocną i była nią w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia MWINB, a ponadto w toku postępowania egzekucyjnego nie bada się meriti prawidłowości decyzji, będącej podstawą prowadzenia egzekucji administracyjnej, roztrząsana podstawa kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.

C. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 83 ust. 2 uPb. Uzasadniając ten zarzut podnosieno, że wobec wydania przez WSA w Warszawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w przedmiocie rozbiórki przedmiotowego budynku, organ I instancji nie był uprawniony do kontunuowania postępowania egzekucyjnego i winien umorzyć to postępowanie. Rzecz w tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest co do reguły związany podstawami kasacyjnymi, a przepisy, które zostały w rzeczonej podstawie kasacyjnej przywołane nie odnoszą się wprost do zagadnień, które zostały podniesieno w uzasadnieniu tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej.

Z przywołanego art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. wynika jedynie treść rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia rozpoznającego odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, co polega na "utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy", zaś art. 144 K.p.a. wynika tylko tyle, że "W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań". Art. 83 ust. 2 uPb określa, że "Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego". Z kolei z art. 3 § 1 Ppsa wynika, że "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa mają naturę wynikową określając podstawy uwzględniania skargi na akty będące decyzjami administracyjnymi lub postanowienia wydanymi w postępowaniu administracyjnym (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, wskazującego na przesłanki uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie przywołanych przepisów, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej nie wyłuszczono – w aspekcie przywołanego uzasadnienia roztrząsanej podstawy kasacyjnej, odnośnie braku uwzględnienia następstw dla postępowania egzekucyjnego wstrzymania wykonania przez WSA w Warszawie decyzji MWINB utrzymującej w mocy źródłową decyzję PINB o nakazie rozbiórki – których przepisów prawa materialnego dotyczy sformułowany zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa. Nie jest z kolei skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa z tych przyczyn, które zostały podniesione w argumentacji skargi kasacyjnej, gdzie skoncentrowano się na ignorowaniu przez organ II instancji postanowienia WSA w Warszawie wydanego w sprawie VII SA/Wa 2993/15. Same skarżące kasacyjnie trafnie zauważyły, że skutek tego postanowienia sądu o wstrzymaniu wykonania trwa do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Rzecz w tym, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia MWINB prawomocnie zakończyło się postępowanie dotyczące decyzji nakazowej, przeto postanowienie WSA w Warszawie z 25 kwietnia 2016 r. w przedmiocie objęcia zobowiązanych ochroną tymczasową utraciło moc na podstawie art. 61 § 6 pkt 2 Ppsa.

D. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. Uzasadniając tak skonstruowaną podstawę kasacyjną ograniczono się do stwierdzenia, że naruszając szereg zasad ogólnych K.p.a. ujętych w cyt. przepisach (w uzasadnieniu środka odwoławczego oczywiście błędnie autor skargi kasacyjnej użył skrótu "k.p.c." – uwaga Sądu) organy nie zbadały wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, nadto dla wsparcia swych wywodów przytoczono fragmentu uzasadnień dwóch judykatów. Rzecz w tym, że uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosząc zarzuty naruszenia przywołanych przepisów nie wskazano na ich związek z przedmiotem zaskarżonego postanowienia utrzymującego wszak w mocy postanowienie organu egzekucyjnego uznającego za bezzasadne zarzuty wniesione w toku postępowania egzekucyjnego. Nie wyłuszczono jakie to okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, nie zostały wyjaśnione, nie skonkretyzowano w czym należy upatrywać skuteczności zarzutu naruszenia przepisów art. 6 i 7 K.p.a. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a., to nie dostrzeżono, że jest to od 2017 r. regulacja rozbudowana w Kodeksie, nadto uzasadnienie środka odwoławczego w tym zakresie nie przekonuje, aby naruszenie przywołanych w rozważanej podstawie kasacyjnej przepisów K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa).

E. W konsekwencji wszystkich powyższych uwag nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 151 Ppsa, na podstawie którego zapadł zaskarżony wyrok oddalający skargę.

F. Z tych wszystkich względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.