Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 222/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 43 ust. 1, art. 91 ust. 1, art. 91a, art. 93 ust. 1 i 2, art. 95, art. 95n
journal: Dz.U. 2009 nr 146 poz 1188
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 29.11. 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w przedmiocie podjęcia czynności przed Sądem Najwyższym w celu rozpoznania zagadnienia prawnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W pismach z dnia 26 września 2013 r. J. J. wniósł za pośrednictwem Okręgowej Rady Adwokackiej w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w przedmiocie podjęcia czynności przed Sądem Najwyższym w celu rozpoznania zagadnienia prawnego. Skarżący zarzucił niepodjęcie czynności w terminie przewidzianym w art. 35 § 1 K.p.a. Zażądał stwierdzenia bezczynności, wymierzenia Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Rady Adwokackiej w W. oraz Naczelnej Radzie Adwokackiej grzywny za nieudzielenie pisemnych informacji na pisma składane przez niego w tej sprawie, a także zobowiązania Rzecznika Dyscyplinarnego do udzielania informacji o przyczynach nieudzielania odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.

Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.) rzecznik dyscyplinarny jest oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko adwokatom lub aplikantom adwokackim. Jest on stroną tego postępowania obok obwinionego i pokrzywdzonego (art. 93 ust. 1). Stosownie do treści art. 43 ust. 1 powołanej ustawy rzecznika dyscyplinarnego wybiera okręgowa rada adwokacka ze swojego grona.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają: sąd dyscyplinarny izby adwokackiej oraz Wyższy Sąd Dyscyplinarny (art. 91 ust. 1 powołanej ustawy). Rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarnego zapadają w formie orzeczeń lub postanowień (art. 95). Od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego (art. 91a). Ponadto w świetle art. 95n ustawy Prawo o adwokaturze, w sprawach nieuregulowanych w dziale VIII (Odpowiedzialność dyscyplinarna) stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Z przywołanych regulacji ustawy Prawo o adwokaturze wynika, że rzecznik dyscyplinarny nie jest organem administracji, a działania podejmowane przez niego nie mieszczą się w katalogu aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Postępowanie dyscyplinarne wobec adwokatów, w tym czynności podejmowane przez rzecznika dyscyplinarnego, nie podlega regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z powyższych względów należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.