Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 235/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 11b ust. 1, art. 11d. ust. 1, art. 11f ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 176
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 8 grudnia 2022 r. nr I-III.7821.18.2022 w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 8 grudnia 2022 r. nr I-III.7821.18.2022, w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Decyzją z [...] września 2022r. nr [...] Starosta [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") zezwolił Gminie [...] na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej publicznej klasy technicznej [...], na działkach nr [...]. Jednocześnie w rozstrzygnięciu decyzji organ I instancji zatwierdził podział nieruchomości oraz wskazał, że ww. działki stały się własnością Gminy [...]. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ I instancji podał, że inwestor złożył kompletny wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej po uzyskaniu wymaganych opinii. Spełnił zatem wymagania z art. 11b ust. 1 i art. 11d. ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. 2023.162 t.j.) – dalej: "specustawa". Projektowana droga, zgodnie z załączoną analizą, będzie posiadać powiązanie z drogą zaliczoną do dróg gminnych uchwałą Rady Gminy [...] z [...] maja 2022r. nr [...]. Analiza przedłożonych dokumentów wykazała, że dla wnioskowanego zamierzenia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a inwestycja nie jest objęta obszarem Natura 2000. To obligowało do uwzględnienia wniosku inwestora.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła IB (dalej: "Skarżąca"), kwestionując kwalifikację przedsięwzięcia jako inwestycji drogowej, do której zastosowanie znajdują przepisy ustawy. Planowana droga nie będzie posiadać statusu drogi w znaczeniu funkcjonalnym, lecz będzie to droga wewnętrzna, prowadząca w zasadzie do dwóch nieruchomości. Ponadto odwołująca zarzuciła niezasadne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z 8 grudnia 2022r. nr I-III.7821.18.2022 Wojewoda Podkarpacki uchylił decyzję Starosty w części rozstrzygającej o odstąpieniu od określenia terminu wydania nieruchomości w związku z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, i w tym zakresie Wojewoda określił termin wydania nieruchomości na 120 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W pozostałym zakresie Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji czyni zadość wymogom określonym w art. 1f ust. 1 ustawy, bowiem zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w tym przepisie. W szczególności w decyzji wyszczególniono numery ewidencyjne działek przeznaczonych pod pas drogowy. Decyzja zawiera ponadto wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, wraz z określeniem ich kategorii oraz określa linie rozgraniczające teren inwestycji i linie podziału nieruchomości, który to podział decyzja zatwierdza w pkt 4, na podstawie dokumentu przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego przez Starostę [...] - Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] pod numerem ewidencyjnym: [...] w dniu [...] listopada 2021r. Ponadto na mocy decyzji zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany (pkt 3) i określono nieruchomości, które stają się własnością Gminy [...] (pkt 5). Ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa (pkt 7 decyzji), określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 9 decyzji), a także szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, jak również szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie (pkt 11 ppkt a i b decyzji).

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podał, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza interesu prawnego tej jednostki w sposób niezgodny z prawem. Organ rozpoznający wniosek inwestora nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Powyższe oznacza, że organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Co więcej, organ rozpoznający wniosek nie ma ustawowych kompetencji do wpływu na kształt inwestycji, ani nie może ingerować w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. To od inwestora - właściwego zarządcy danej drogi zależy, czy skorzysta z procesu inwestycyjnego w oparciu o ustawę Prawo budowlane i uzyska pozwolenie na budowę, czy też skorzysta z tzw. specustawy drogowej i na jej podstawie uzyska decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej.

Zdaniem organu odwoławczego, w okolicznościach opisywanej sprawy nie ulega wątpliwości, że projektowana droga będzie miała znaczenie lokalne i będzie stanowiła uzupełnienie sieci drogowej, służących miejscowym potrzebom. Prawidłowo zatem Starosta wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiał natomiast uzasadniony interes społeczny i gospodarczy oraz poprawa jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników dróg, wypełniający przesłankę wskazaną w art. 17 ust. 1 specustawy.

Wojewoda wyjaśnił, że ze względu na długość projektowanej drogi (ok. 200 m), sporna inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019.1839 ze zm. dalej: "rozporządzenie RM"). Analizując dane zamieszczone na portalu [...], ustalono, że obszar Natura 2000 - [...] znajduje się kilkadziesiąt metrów od terenu przeznaczonego pod sporną inwestycję (ok. 70-100 m). Ponadto projektowana droga stanowi przedłużenie drogi już istniejącej i pomimo statusu drogi i będzie miała lokalny charakter. Z omawianej mapy wynika, że drogę od obszaru Natura 2000 dzieli ponadto ciąg zabudowań mieszkalnych i gospodarczych (inwentarskich). Tym samym nie sposób uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy projektowana droga będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Końcowo organ odwoławczy podniósł, że w kwestionowanej decyzji Starosta nie określił terminu wydania nieruchomości (pkt 10 decyzji), niemniej powyższa nieprawidłowość podlegała skorygowaniu na etapie postępowania odwoławczego. Wskazanie terminu wydania nieruchomości jest bowiem obligatoryjne. O konieczności wskazania terminu, o którym mowa w art. 16 ust. 2 ustawy przesądza w ocenie Wojewody fakt, że przepisy art. 12 ust. 6, art. 17 ust. 4a oraz art. 17 ust. 4b ustawy wiążą określone skutki prawne z upływem tego terminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, IB wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 1 ust. 2 ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że inwestycja objęta wnioskiem Wójta Gminy [...], spełnia warunki do uznania jej za inwestycję drogową, umożliwiającą zastosowanie tzw. specustawy drogowej do jej realizacji;

2. art. 10 w zw. z art. 89 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2022.2000 t.j. z późn. zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez nieprzeprowadzenie w sprawie rozprawy administracyjnej pomimo wniosku Skarżącej w tym zakresie, złożoności materii sprawy, istotnych i licznych wątpliwości zgłaszanych w toku postępowania przez Skarżącą;

3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, brak ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, brak ustalenia rzeczywistego zakresu planowanej inwestycji oraz tego, czy spełnia ona warunki niezbędności i celowości umożliwiające wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej;

4. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zwrócenia się przez organ do inwestora o odniesienie się do możliwości modyfikacji przebiegu planowanej drogi zgodnie z propozycją przedstawioną przez Skarżącą, w sytuacji, w której organy administracyjne orzekające w zakresie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są obowiązane w każdym przypadku podjąć starania w zakresie zbadania ewentualnego istnienia rozwiązań alternatywnych, zapewniających możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności;

5. art. 7 w zw. z art. 10 i art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do konkretnych zarzutów składanych przez Skarżącą w stosunku do decyzji organu I instancji, takich jak brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej połączonej z oględzinami, czy też jedynie pozorne, formalne umożliwienie Skarżącej, jako stronie, wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji;

6. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez jedynie częściowe uchylenie decyzji organu I instancji i odmienne orzeczenie w tym zakresie, zaś w przeważającej części utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, że z uwagi na zachodzące w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, istniała podstawa do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia w sposób odmienny co do istoty sprawy, bądź też do uchylenia tejże decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2022.2492 t.j.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j. ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3 § 1 art. 145 p.p.s.a.). Co do zasady Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.)

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach legalności Sąd uznał, że skarga okazałą się niezasadna. Sąd za wystarczający uznaje ustalony przez organy orzekające w sprawie stan faktyczny, co stworzyło możliwość oceny legalności zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych wyżej wskazanymi przepisami. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Przedmiotem sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną jest zezwolenie na realizację inwestycji w zakresie drogi publicznej, w związku z czym w sprawie mają zastosowanie, jako przepisy szczególne, uregulowania ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2023.162 t.j.), zwanej dalej "specustawą".

W myśl art. 11 i ust. 1 i 2 specustawy w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - z wyjątkiem art. 28 ust. 2, natomiast nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015r. o rewitalizacji.

Niepowielając wszystkich ustaleń organu szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że art. 11e specustawy stanowi, że nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Obowiązujące przepisy, w tym w szczególności przepisy specustawy drogowej, nie przewidują dla organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej kompetencji do korygowania proponowanego przez zarządcę drogi przebiegu drogi i infrastruktury zagospodarowania terenu - elementy te są przedmiotem opiniowania przez organy wskazane w art. 11b specustawy, przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. Do kompetencji zarządcy drogi należy określenie następnie we wniosku proponowanego przebiegu drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych (art. 11d ust. 1 pkt 1), projektów podziału nieruchomości (art. 11d ust. 1 pkt 3) oraz nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. (art. 11d ust. 1 pkt 3a). W przypadku gdy wniosek kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem opinie, a projekt budowlany spełnia wymogi określone Prawem budowlanym, organ nie może odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji o pozwoleniu na realizację inwestycji zawierają wszystkie obligatoryjne elementy określone w art. 11f ust. 1 specustawy oraz w art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo też Wojewoda dokonał reformacji w zakresie określenia początku biegu terminu do wydania nieruchomości wobec uznania że jest to obligatoryjny element decyzji. Sąd zauważa, że decyzja organu II instancji jest ostateczna od dnia jej wydania.

W zakresie zmiany dokonanej przez organ II instancji nie doszło do naruszenia przez ten organ zasady dwuinstancyjności. Stanowisko organu odwoławczego, co do utrzymania w swym zasadniczym zakresie rozstrzygnięcia zawartego w osnowie decyzji organu I instancji, z pewnymi niezbędnymi w ocenie organu odwoławczego modyfikacjami (korektami) wynikającymi z rozpatrzenia całokształtu sprawy i merytorycznego orzekania w II instancji, jest trafne i znajduje pełne umocowanie w przepisach art. 15 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Godzi się zatem zauważyć, że Wojewoda rozpoznając odwołanie spełnił swój ustawowy obowiązek rozpatrzenia sprawy administracyjnej w jej całokształcie co wynika z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 z późn. zm., zwana dalej "Konstytucją RP").

Organy obu instancji dokonały też wszystkich wymaganych prawem sprawdzeń, w tym w szczególności w zakresie kompletności wniosku pod kątem wymogów określonych w art. 11d specustawy drogowej oraz sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego tj. zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami technicznobudowlanymi oraz spełnienie wymogów formalnych przez projekt architektonicznobudowlany. Rozwiązania przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie.

Zdaniem Sądu, Wojewoda oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji o zgodzie na realizację inwestycji drogowej nie naruszył art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy. Zawarcie w decyzji wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w tym przepisie nie oznacza, że należało uwzględnić prawo własności działki Skarżącej poprowadzić drogę w inny sposób, który nie ingerowałby w jej granice. Prawo własności nieruchomości nie jest prawem bezwzględnie obowiązującym i w przypadkach przewidzianych przez ustawę może być ograniczone (art. 64 ust. 3 Konstytucji), w zakresie nienaruszającym istoty tego prawa. Wywłaszczenie jest dopuszczalne wyłącznie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji). Skoro decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy przewiduje wywłaszczenie (zawiera oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego), a budowa drogi publicznej jest inwestycją celu publicznego, to nie można czynić zarzutu, że ingerencja w prawo własności do działek strony skarżącej narusza jej uzasadniony interes oparty na prawie własności.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności podjętej uchwały co do zaliczenia planowanej drogi do dróg lokalnych o charakterze publicznym, Gmina [...] mogła złożyć wniosek w trybie specustawy. Gdyby doszło do realizacji inwestycji celu publicznego wobec braku miejscowego planu zagospodarowania, to inwestycja wymagałaby wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2023.977 t.j.; dalej:"u.p.z.p.). W postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji publicznego to inwestor decyduje o trasie inwestycji celu publicznego, jaką jest droga, czy inwestycja liniowa. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że organ administracyjny nie jest uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyroki: NSA z 10.08.2016r., II OSK 2874/14; WSA w Poznaniu z 14.02.2018r. IV SA/Po 1086/17; WSA w Poznaniu z 30.05.2018r. IV SA/Po 1114/17 - dostępne w cbosa). Nawet więc, jeśli inna niż wnioskowana przez inwestora lokalizacja planowanej inwestycji byłaby również zgodna z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami ustaw szczególnych oraz korzystniejsza z punktu widzenia strony skarżącej, to nie może to być podstawą do odmowy ustalenia wnioskowanej lokalizacji. Z treści art. 56 u.p.z.p. wynika bowiem, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14.02.2018r. IV SA/Po 1086/17, dostępny w cbosa). Aby odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego organ ustalający musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. W świetle brzmienia art. 11a i art. 11e specustawy zakres kompetencji organów rozpatrujących wnioski o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej ogranicza się do kontroli zgodności z przepisami wariantu przedstawionego przez wnioskodawcę bez prawa do dokonywania jakichkolwiek zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi.

Powyższe potwierdza, że tak specustawie, jak i w u.p.z.p., o lokalizacji inwestycji decyduje inwestor. Zatem zarzuty skargi o wyborze realizacji inwestycji drogowej na podstawie specustawy, która wyłącza możliwości rozpatrzenia kilku wariantów są niezasadne w kontekście powołanych przepisów prawa, a także stan w terenie, który pokazuje, że zaplanowana inwestycja jest przedłużeniem istniejącej drogi i istniejącego układu komunikacyjnego. W przedstawionych okolicznościach sprawy niezasadne jest też kwestionowanie charakteru inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Potwierdzenie cech inwestycji celu publicznego wynika z pozytywnej uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego, Zarządu Powiatu [...] oraz Wójta Gminy [...]. O uznaniu danej inwestycji za cel publiczny nie decyduje, tak jak w tym przypadku długość drogi, ale jej funkcja i publiczne wykorzystanie.

Oceniając to, czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Przy realizacji systemu dróg publicznych, służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji i transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. (wyrok NSA II OSK 2526/19, dostępny w cbosa).

Aby wykazać naruszenie art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy należy wskazać, który konkretnie przepis przewidujący określone uprawnienia lub obowiązki doznaje naruszenia wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Musi być to naruszenie konkretne i wynikające z okoliczności obiektywnych, bowiem ocena wniosku inwestora, w tym projektu budowlanego oraz kontrola sądu odnośnie do legalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie może uwzględniać przesłanek racjonalności, słuszności czy celowości przyjętych rozwiązań. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja prowadzi do naruszenia prawa własności nieruchomości skarżącej poprzez jego częściowe wywłaszczenie pod planowaną drogę, ale jest to zgodne z prawem bowiem wywłaszczenie nastąpi z uwagi na inwestycję celu publicznego i za odszkodowaniem. Czyli do ograniczenia prawa własności dojdzie w warunkach dopuszczonych obowiązującym prawem.

Niedopuszczalna jest też ocena racjonalności czy też słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, gdyż miałaby charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Ustawodawca nie nałożył na inwestora obowiązku przedstawienia rozwiązań wariantowych, alternatywnych. Organ dokonuje jedynie sprawdzenia, czy wniosek spełnia ustawowe wymogi, czy przedłożony projekt jest zgodny z ustawą i czy dotyczy dróg publicznych, a pozytywna ocena w tym zakresie nakłada obowiązek wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Nadto zakres kontroli projektu budowlanego powoduje, że nie można organom architektoniczno-budowlanym skutecznie zarzucić naruszenia prawa poprzez odstąpienie od ustalenia zasadności przedmiotowej inwestycji drogowej, jak również poprzez pominięcie racji i twierdzeń skarżącego co do alternatywnego przebiegu inwestycji. Żaden przepis prawa materialnego nie upoważnia jej do żądania od inwestora planującego inwestycję w zakresie wykonania drogi publicznej (a co za tym idzie, również od organu zatwierdzającego projekt budowlany dotyczący takiej inwestycji) zlokalizowania jej w innym miejscu. Wprowadzenie regulacji prawnej polegającej m.in. na uproszczeniu postępowania w sprawie nabywania nieruchomości położonych na terenach przeznaczonych na budowę dróg, w tym rezygnacja z indywidualnej oceny niezbędności lokalizacji drogi na każdej nieruchomości, jest zamierzoną decyzją ustawodawcy wpisaną w ratio legis ustawy o inwestycjach drogowych.

Podkreślić należy, że za utratę prawa własności części nieruchomości stronie przysługuje pełna kompensata w postaci zagwarantowanego ustawowo odszkodowania, a ponadto strona ma możliwość domagania się od właściwego zarządcy drogi nabycia w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego pozostałej części nieruchomości, jeżeli pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele (art. 12 ust. 4a i 4f oraz art. 13 ust. 3 specustawy).

Wniosek o wydanie decyzji zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 3 i 3a specustawy zawiera: mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; określenie nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Zaskarżona decyzja w zakresie dotyczącym zatwierdzenia podziału nieruchomości i określenia nieruchomości lub ich części, które stają się z mocy prawa własnością Gminy, została wydana zgodnie z przedstawionymi przez inwestora projektami podziału nieruchomości sporządzonymi przez uprawnionego geodetę. Ustawodawca nie przewidział możliwości kwestionowania przez stronę dokonanego podziału jeśli odpowiada on odrębnym przepisom. Racjonalność wydzielenia działek nie podlega ocenie.

Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z argumentacją organów odnośnie do legalności zaskarżonej decyzji nie powoduje, że w istocie taka decyzja była wadliwa. Zakres oceny legalności decyzji z.r.i.d. jak wynika z przepisów specustawy jest ograniczony i wychodzenie poza ten zakres byłoby naruszeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu, nie znajdują w związku z powyższym uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Organy administracji I i II instancji należycie rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy i przeprowadziły niezbędne postępowanie wyjaśniające, a w uzasadnieniu wydanych decyzji szczegółowo wyjaśniły motywy swoich rozstrzygnięć.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.