Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 114/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 grudnia 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/3511/2023/24498 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 października 2023 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. na podstawie 20 ust. 3 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 390; u.ś.r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.; k.p.a.), odmówiono A. B. (Strona, Skarżąca) przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką I. F. (osoba wymagająca opieki).

Organ ustalił, że osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a niepełnosprawność istnieje od 18 kwietnia 2009 r. tj. od 44 roku życia. W toku wywiadu środowiskowego ustalono, że czynności wykonywane względem matki polegają na: przygotowaniu oraz podaniu leków, utrzymaniu higieny osobistej, czesaniu, ubieraniu, gotowaniu, sprzątaniu, robieniu zakupów, załatwianiu spraw urzędowych oraz towarzyszeniu w wizytach lekarskich. W ocenie pracownika socjalnego opieka sprawowana jest prawidłowo, jednak mogłaby zostać wykonana w kilka godzin, co umożliwia podjęcie zatrudnienia. Nadto matka Strony nie jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. Organ uznał, iż świadczona opieka nie nosi znamion ciągłej i stałej. W sytuacji Strony nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy między niepodejmowaniem zatrudnienia, a sprawowaniem opieki, bowiem jej zakres umożliwia zatrudnienie.

Decyzja została doręczona w dniu 2 listopada 2023 r.

W złożonym w dniu 13 listopada 2023 r. odwołaniu od ww. decyzji Skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, podniosła zarzuty: naruszenia art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, co determinuje naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, a także naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną przez skarżącą, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o której mowa w tym przepisie. Podkreśliła, że sprawuje opiekę nad matką co wiąże się z rezygnacją z zatrudnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia 8 grudnia 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/3511/2023/24498, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił aktualny stan sprawy, przywołał podstawę prawną rozstrzygnięcia, a następnie - w kwestii przyczyny odmowy, o którą oparto zaskarżoną decyzję, wyjaśnił, iż w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, data powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem organu odwoławczego zakres opieki sprawowanej przez Stronę oraz poszczególne czynności wykonywane przez nią, nie są jednak na tyle angażujące, aby nie mogła podjąć zatrudnienia. Ograniczają się one bowiem jedynie do wspomagania matki w czynnościach życia codziennego: przygotowaniu oraz podaniu leków, utrzymaniu higieny osobistej, czesaniu, ubieraniu, gotowaniu, sprzątaniu, robieniu zakupów, załatwianiu spraw urzędowych oraz towarzyszeniu w wizytach lekarskich, które w ocenie pracownika socjalnego mogą zajmować Stronie kilka godzin. Wskazane czynności nie wymagają zatem rezygnacji z zatrudnienia, lecz mogą być realizowane także w warunkach zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Decyzja została doręczona w dniu 13 grudnia 2023 r.

Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc w dniu 10 stycznia 2024 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Względem zaskarżonej decyzji podniosła zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. – jak w treści złożonego odwołania.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, w powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych Skarżąca zwróciła uwagę, że warunek "stałej" opieki nie może być rozumiany jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś długotrwała w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki. W ocenie Skarżącej nie sposób przyjąć, że skoro opieka świadczona przez Stronę nie jest wykonywana przez całą dobę, to tym samym nie można mówić o opiece "stałej i długoterminowej" w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji publicznej jest zgodne z prawem. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 grudnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji – Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji), w szczególności art. 17 tej ustawy. Stosownie do treści ust. 1 wskazanej regulacji świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Świadczenie przyznawane jest w celu zrekompensowania osobom zdolnym do pracy kosztów związanych z decyzją o rezygnacji z zatrudnienia, w szczególności utraconych przez nie dochodów (zob. B. Chludziński w: P. Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, Lex el. 2021). Ustawodawca w przywołanej regulacji stanowi o konieczności niepodejmowania bądź rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą tej opieki wymagającą.

W rozpatrywanej sprawie wyjaśniając przyczynę odmowy organ pierwszej instancji wskazał na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 1b u.ś.r.) oraz brak związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką (art. 17 ust. 1 u.ś.r.).

Odnotowania w tym miejscu wymaga, iż rozpoznając sprawę organ odwoławczy zasadnie wyjaśnił, iż przyczyna odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie może zostać oparta na tej części przepisu art. 17 ust. 1b, która została uznana, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1079/17, jeżeli Trybunał Konstytucyjny uznał art. 17 ust. 1b u.ś.r. za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, to znaczy, że od dnia 23 października 2014 r., w którym weszło w życie omawiane orzeczenie, powołany art. 17 ust. 1b nie może być stosowany w dotychczasowym kształcie swojej treści zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny.

Organ odwoławczy uznał słuszność drugiej z podanych przyczyn odmowy. Zdaniem Skarżącej, sprawowana opieka uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 omawianej ustawy.

Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek Strony złożony w dniu 22 sierpnia 2023 r. (karta nr 7 akt administracyjnych), osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nr [...] wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. dnia [...] r. (orzeczenie wydano do dnia [...]r., karta nr 4 akt administracyjnych).

Z przeprowadzonego wywiadu wynika natomiast, że osoba wymagająca opieki (ur. [...]roku) zamieszkuje wraz z córką – Skarżącą, jest po rozwodzie, choruje przewlekle ([...]), przeszła operację [...], nie jest w stanie samodzielnie się umyć, porusza się z trudem, jej sprawność ruchowa jest ograniczona, a sprawność intelektualna pozostaje na prawidłowym poziomie, "wymaga pomocy przy niektórych czynnościach". Skarżąca (ur. [...] roku) jest jedyną osobą, która nie podejmuje pracy, nie posiada własnej rodziny i w pełni może zaangażować się w opiekę nad matką, w ocenie pracownika socjalnego "mogłaby podjąć zatrudnienie na 1/2 etatu". Strona pomaga matce przy niektórych czynnościach, towarzyszy przy wizytach lekarskich, "dojściu do wc w nocy, które znajduje się na półpiętrze", jak podaje - czynności zajmują Stronie 8 godzin dziennie, "jednak w ocenie pracownika socjalnego czynności te mogłyby zostać wykonane w kilka godzin, co umożliwia podjęcie zatrudnienia", osoba wymagająca opieki "jest w stanie samodzielnie funkcjonować" i "nie wymaga opieki całodobowej" (wywiad środowiskowy z dnia 1 września 2023 r., karta nr 16 akt administracyjnych). Skarżąca wraz z matką utrzymują się z zasiłku stałego osoby wymagającej opieki, Skarżąca nie jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy, nie pracuje dorywczo, była zatrudniona w okresie od 26 maja 2023 r. do dnia 12 czerwca 2023 r. oraz od 16 sierpnia 2023 r. do 16 sierpnia 2023 r. (świadectwa pracy, karta nr 3 i nr 34 akt administracyjnych). Rodzeństwo Strony: P.F. A. F., G. F., I. N., zgodnie z treścią oświadczeń, nie mogą opiekować się matką, ponieważ pracują i prowadzą własne gospodarstwa domowe (karta nr 5, 26, 28 akt administracyjnych).

Składając wniosek Skarżąca oświadczyła, że "opieka polega na "pilnowaniu leków, robieniu zakupów, pomocy w codziennych czynnościach" (oświadczenie z dnia 22 sierpnia 2023 r., karta nr 5 akt administracyjnych). W treści kolejnych oświadczeń podała natomiast, że: "nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, opieka i pielęgnacja mamy zajmuje większą część doby" (oświadczenie z dnia 1 września 2023 r., karta nr 21 akt administracyjnych), opieka polega na "przygotowywaniu i podawaniu leków, utrzymaniu higieny, czesaniu, ubieraniu, gotowaniu, sprzątaniu, robieniu zakupów, załatwianiu spraw urzędowych, wyjazdach do szpitala", opieka sprawowana jest w godzinach 6:00 do 21:00 (oświadczenie z dnia 5 października 2023 r., karta nr 32 akt administracyjnych).

Pismem z dnia 9 października 2023 r. Skarżąca została pouczona o prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów, materiałów, zgłoszonych żądań, oraz prawie do przedłożenia dodatkowych dowodów, a także poinformowana przez organ o przesłankach z art. 17 ust. 1 i ust. 1b u.ś.r., które w ocenie organu na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione. Organ zwrócił uwagę, że świadczona opieka nie nosi znamion opieki stałej i nie ma przełożenia na rezygnację czy niepodejmowanie zatrudnienia (karta nr 41 akt administracyjnych).

W zakreślonym w ww. piśmie terminie Skarżąca nie zajęła stanowiska w sprawie, nie przedłożyła nowych dowodów. Podobnie w treści odwołania, ani też na etapie złożonej skargi (sporządzonych już przez profesjonalnego pełnomocnika), Skarżąca nie podnosiła, aby ustalenia wywiadu były niepełne, nie wskazywała na inne czynności, które wykonuje w ramach sprawowanej opieki, nie składała również wniosków dowodowych.

W ocenie Sądu, poczynione w sprawie ustalenia pozwalają na stwierdzenie, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka stanowiąca istotę przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia.

Zgodnie z brzmieniem przywołanego wyżej art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje, jeżeli osoba wymieniona w tym przepisie nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki. Niewątpliwie konieczny pozostaje bezpośredni związek pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną opieką nad osobą legitymującą się stosownym orzeczeniem. Sprawowana opieka w sposób oczywisty winna stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 456/22). Przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2454/11, z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20).

Zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami wywiadu środowiskowego osoba wymagająca opieki – matka Skarżącej porusza się z trudem, wymaga pomocy przy niektórych czynnościach, a jej sprawność intelektualna pozostaje na prawidłowym poziomie. Skarżąca, co nie jest kwestionowane sprawuje opiekę nad matką. Sąd zauważa, że organ w żaden sposób bowiem nie zanegował stanu zdrowia osoby wymagającej opieki oraz czynności sprawowanych przez Skarżącą w ramach tej opieki. Jednakże takie czynności jak: "robienie zakupów, gotowanie, sprzątanie, załatwianie spraw urzędowych, wyjazdy do szpitala" wpisują się w czynności opiekuńcze stanowiące pomoc dla osób bliskich jej wymagającej. Natomiast pozostałe, które podaje Skarżąca "przygotowywanie i podawanie leków, utrzymanie higieny, czesanie, ubieranie" nie pozwalają na przyjęcie, że ich wykonywanie uniemożliwia podjęcie zatrudnienia, a w konsekwencji by niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez Skarżącą nastąpiła w celu sprawowania opieki w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

W konsekwencji nie została spełniona pozytywna przesłanka przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia określona w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zasadnie w ocenie Sądu, organy administracji publicznej orzekające w sprawie uznały, że sprawowana opieka nie wyklucza podjęcia przez Skarżącą zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Należy pamiętać, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz wyłącznie do tych, którzy sprawując opiekę nad członkiem rodziny czynią to w zakresie uniemożliwiającym im podjęcie innej pracy. Odnotowania także wymaga, iż obowiązek alimentacyjny względem osoby wymagającej opieki może być realizowany nie tylko przez osobistą opiekę, lecz również może przybrać wymiar finansowy. Jednocześnie samo stwierdzenie konieczności pomocy lub opieki osobie niepełnosprawnej nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie sprawującej tego rodzaju opiekę.

Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania, w tym prawidłowego zastosowania przepisów określających zasady związane z gromadzeniem dowodów, ich oceną oraz uzasadnieniem. W sprawie właściwie ustalono stan faktyczny, prawidłowo go rozważono z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego, które poddano trafnej wykładni i następnie zasadnie zastosowano. Motywy podjętego rozstrzygnięcia zostały uzasadnione stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie nie doszło również do podnoszonego w skardze naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r.

W kwestii natomiast przedłożonych do sprawy oświadczeń rodzeństwa Skarżącej, zauważenia jedynie pobocznie wymaga, iż przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie określa kto, spośród osób będących w tym samym stopniu pokrewieństwa względem osoby niepełnosprawnej, winien sprawować opiekę i jakimi kryteriami należy się kierować przy wskazaniu takiej osoby. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie tej kwestii należy pozostawić samej rodzinie.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w skardze i odpowiedzi na skargę wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy w składzie trzech sędziów.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.