Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 17/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, par. 2 pkt 1-4a, pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza p o s t a n a w i a : odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 października 2011 r. K. J. zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji o zwrot znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji nr [...], którą mu odebrano bez podstawy prawnej przy zwalnianiu go ze służby z dniem 30 kwietnia 2005 r. Na uzasadnienie podał, że "elementy umundurowania służbowego, za wyjątkiem umundurowania specjalnego, w dacie przejścia w stan spoczynku stają się własnością funkcjonariusza", gdyż funkcjonariusz zwolniony ze służby i uprawniony do świadczeń z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji "jest zwolniony z obowiązku realizacji służby, natomiast dożywotnio jest funkcjonariuszem Policji". Jako dowód na to, że możliwe jest posiadanie przez emeryta policyjnego znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji K. J. wskazał na informacje uzyskane na internetowym forum policjantów i podniósł, że odznakę tę chce posiadać "również ze względów sentymentalnych, jako pamiątkę służby".

W odpowiedzi na powyższe pismo Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji pismem z dnia 21 listopada 2011 r. Nr [...] poinformował skarżącego, że w dacie zwolnienia go ze służby kwestie związane z przedmiotowym znakiem regulowało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 listopada 2001 r. w sprawie umundurowania policjantów (Dz. U. z 2002 r., Nr 3, poz. 29), które w § 2 wskazywało, że umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne w nim określone są prawnie zastrzeżone i mogą być noszone wyłącznie przez policjantów, a związku z tym posiadaczem znaku identyfikacji indywidualnej mógł być funkcjonariusz Policji pozostający w służbie i dlatego policjanci zwalniani ze służby zobowiązani byli do zwrotu tego znaku.

Pismem z dnia 29 listopada 2011 r. K. J. zwrócił się ponownie do Komendy Wojewódzkiej Policji o zmianę stanowiska zajętego w powyższej odpowiedzi i zwrot znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji nr [...] kwestionując argumenty zawarte w piśmie Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia 21 listopada 2011 r. Podniósł, że odznaka jest elementem umundurowania, który nie podlega wprost żadnym przepisom uprawniającym organ, czy też nakazującym funkcjonariuszowi jego zwrot w dniu przejścia w stan spoczynku. Stwierdził również, iż w dalszym ciągu posiada status prawny policjanta, a organ jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji.

W odpowiedzi na powyższe pismo Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. Nr [...] powiadomił K. J. o podtrzymaniu zajętego stanowiska wyjaśniając, że kwestia odmowy wydania identyfikatora służbowego zwolnionemu policjantowi nie wymaga wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia 10 stycznia 2012 r. K. J. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy i uchylenie wydanych dotychczas decyzji administracyjnych, ewentualnie o ich zmianę na zarządzenie zwrotu żądanego elementu umundurowania. Podał, że z posiadanych przez niego informacji wynika, że odznaki nie są zdawane we wszystkich jednostkach Policji i są pozostawiane funkcjonariuszom przechodzącym w stan spoczynku.

W piśmie z dnia 3 lutego 2012 r. Nr [...] Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji podtrzymał stanowisko wyrażone w pismach z dnia 21 listopada 2011 r. oraz 30 grudnia 2011 r.

Pismem z dnia 24 lutego 2012 r. K. J. wniósł skargę na pismo z dnia 3 lutego 2012 r. Nr [...] oraz poprzedzające je pisma z dnia 21 listopada 2011 r. oraz 30 grudnia 2011 r. Rozstrzygając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 marca 2012r., sygn. akt III SA/Kr 281/12 skargę odrzucił.

Pismem z dnia 25 marca 2012 r. K. J. wniósł skargę w niniejszej sprawie podając, że jest to skarga dotycząca "przewlekłości" postępowania "w przedmiocie nierozpoznania żądania uprawnionego podmiotu zarządzenia zwrotu odznaki indywidualnej funkcjonariusza". W piśmie z dnia 18 kwietnia 2012 r. skarżący podał, że "przedmiotową skargę wniesiono w trybie bezczynności skarżonego organu w zakresie żądania wniesionego przez uprawniony podmiot do organu państwa, który pomimo wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie nie zakończył jej żadnym orzeczeniem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 – 4a i pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.":

"Art. 3. § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

(...)

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a."

Mając na względzie treść wyżej przytoczonego artykułu należy zwrócić uwagę, że punkt 8 tego przepisu wymienia skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez te organy, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Oznacza to, że warunkiem wstępnym oceny zasadności skargi jest uprzednie stwierdzenie, że na danym organie ciąży obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie.

Zdaniem Sądu, żaden z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącego w przedmiocie zwrotu przez organ znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji, czyli inaczej identyfikatora służbowego policjanta, nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, albowiem żaden organ administracyjny nie jest uprawniony (i zobowiązany) w tym zakresie do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a więc nie jest uprawniony (i zobowiązany) do wydania decyzji administracyjnej, której domaga się skarżący. Tak więc, co należy podkreślić, ani żądanie ustalenia prawa do posiadania przez emeryta policyjnego identyfikatora służbowego funkcjonariusza Policji ani żądanie zwrotu emerytowi policyjnemu znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza Policji odebranego przy zwalnianiu ze służby w Policji nie mieści się w katalogu art. 3 p.p.s.a.

Z powyższego wynika, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a tym samym skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę w niniejszej sprawie odrzucił.