Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1844/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 24, art. 107
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant starszy referent Weronika Siedlaczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 28 września 2023 r. nr WINB-WOA.7721.138.2023.AT w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 28 września 2023 r. numer WINB-WOA.7721.138.2023.AT Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej "ŚWINB" lub "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej "PINB" lub "Organ pierwszej instancji") z 6 marca 2023 r. numer [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

PINB decyzją z 6 marca 2023 r. nr [...] nakazał E. K. i M. K. (dalej "Uczestniczka postępowania i "Skarżący", a łącznie "Inwestorzy") rozebrać mur oporowy wraz z ogrodzeniem, zlokalizowany na działce nr 1 w Z. od strony działki nr 2.

Podstawę prawną decyzji Organu pierwszej instancji stanowiły przepisy art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.; dalej "p.b.") w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 471; dalej "ustawa zmieniająca") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej "k.p.a.").

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy muru oporowego z ogrodzeniem na działce o numerze ewidencyjnym 1 w Z. , od strony działki o numerze ewidencyjnym 2 w Z. . W toku postępowania podejmowanych było szereg rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego i sądów administracyjnych.

Sprawa została zainicjowana przez K. T. , który pismem z 10 września 2013 r. zwrócił się do PINB o sprawdzenie legalności robót budowlanych wykonanych w granicy działek nr 1 i 2. Po przeprowadzeniu kontroli 15 października 2013 r. PINB postanowieniem z 16 października 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Postanowienie to - wskutek zażalenia K. T. - zostało uchylone postanowieniem ŚWINB z 31 grudnia 2013 r.

Po rozpoznaniu sprawy Organ pierwszej instancji decyzją z 4 marca 2014 r. nr [...]r. umorzył postępowanie w sprawie. Decyzja ta została zaskarżona przez K. T. do ŚWINB, który decyzją z 19 sierpnia 2014 r. uchylił decyzję pierwszoinstancyjną. Z kolei ww. decyzja ŚWINB została zaskarżona przez Inwestorów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Gliwicach, który wyrokiem z 12 marca 2015 r. o sygn. akt II SA/Gl 1397/14 uchylił zaskarżoną decyzję ŚWINB.

ŚWINB rozpoznając ponownie sprawę decyzją z 7 sierpnia 2015 r. uchylił w całości decyzję PINB z 4 marca 2014 r. nr [...] i przekazał Organowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpoznania celem ustalenia, czy roboty wykonano na podstawie zgłoszeń, a następnie odniesienia dokonanych ustaleń do obowiązujących przepisów p.b.

Decyzją z 27 września 2016 r. nr [...] r. Organ pierwszej instancji ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy ogrodzenia działki nr 1 od strony działki nr 2 w Z. . Powołując się na wynik oględzin, PINB ustalił, że na działce Inwestorów nr 1 w odległości 35 – 90 cm od osi dna zagłębienia terenowego, dzielącego powyższe działki, znajduje się ogrodzenie, składające się z betonowej podmurówki o wysokości zmiennej od 60 do 120 cm, słupów stalowych o wysokości 110 cm i siatki metalowej. Długość ogrodzenia wynosi 46,7 m. Ogrodzenie to zlokalizowane jest na krawędzi skarpy zagłębienia terenowego. Stąd poziom gruntu od strony działki nr 1 jest wyższy od poziomu dna zagłębienia terenowego o około 60-120 cm. Na podstawie informacji uzyskanych od Starostwa Powiatowego w Z. , organ nadzoru budowlanego ustalił, że Inwestorzy 6 kwietnia 2011 r. dokonali zgłoszenia zamiaru realizacji robót, polegających na budowie ogrodzenia betonowego o wysokości 2,2 m. Do zgłoszenia dołączono szkic sporządzony na kopii mapy zasadniczej z uwidocznionym zagłębieniem terenowym, na skarpie którego zaznaczono lokalizację ogrodzenia. Na wezwanie Starosty, Inwestorzy przedłożyli wymagane uzgodnienia z administratorem drogi (ul. [...] ) oraz administratorem rowu pomiędzy działkami. Następnie zgłoszenie to zostało przyjęte bez sprzeciwu (pismo Starosty [...] z 5 maja 2009 r.). Organ pierwszej instancji stwierdził zatem, że Inwestorzy dokonali wymaganego zgłoszenia przed realizacją robót. Co prawda, betonowa podmurówka ogrodzenia ze względu na różnicę poziomów terenu pełni w jakimś stopniu funkcję oporową, to jednak zdaniem PINB, skoro wynikało to ze zgłoszenia, do obowiązków organu architektoniczno-budowlanego należała ocena, czy przedsięwzięcie wymaga pozwolenia na budowę. Nie daje to jednak podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja powstała w warunkach samowoli budowlanej, objętej jurysdykcją art. 48 p.b. Nadto, zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania nakazów w trybie art. 51 p.b.. Stąd też postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Od powyższej decyzji odwołał się K. T. . Na skutek jego odwołania ŚWINB decyzją z 31 maja 2017 r. uchylił decyzję PINB z 27 września 2016 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Organowi pierwszej instancji. Ww. decyzja ŚWINB została zaskarżona przez Inwestorów do WSA w Gliwicach, który wyrokiem z 15 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 726/17 oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że mur, który pełni funkcję konstrukcji oporowej zabezpieczającej przed osuwaniem się ziemi z terenu wyżej położonego, nie jest ogrodzeniem. Taki zaś przypadek ma miejsce w niniejszej sprawie, co wynika ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego. Skarżący zgłosili roboty w postaci budowy ogrodzenia betonowego o wysokości 2,20 m. Wybudowali jednak mur oporowy o zmiennej wysokości od 50 do 147 cm, w którym zabetonowano słupki stalowe, na których rozpięto siatkę o wysokości 110 cm. Sąd podkreślił, że nie chodzi jedynie o odstępstwo od warunków zgłoszenia (m.in. w zakresie wysokości), lecz budowę innego obiektu, a mianowicie muru oporowego, na którym dopiero wykonano ogrodzenie z siatki zamontowanej na zabetonowanych słupkach. W takim stanie rzeczy brak podstaw do wdrożenia trybu z art. 50 i art. 51 p.b. Chodzi bowiem o przypadek zrealizowania bez wymaganego pozwolenia na budowę muru oporowego jako innego obiektu niż zgłoszone ogrodzenie, co podlega pod tryb z art. 48 p.b.

Od ww. wyroku WSA w Gliwicach Inwestorzy złożyli skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej "NSA") wyrokiem z 12 marca 2020 r. o sygn. akt II OSK 1193/18 oddalił skargę kasacyjną Inwestorów. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że podzielić należy zapatrywanie Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Gl 726/17 z 15 grudnia 2017 r. co do tego, że mur który pełni funkcję konstrukcji oporowej zabezpieczającej przed osuwaniem się ziemi z terenu wyżej położonego, nie jest ogrodzeniem. Ponadto zdaniem NSA, nawet dokonanie przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy, czy też prowadzenia robót budowlanych, co do którego organ nie zgłosił sprzeciwu nie stanowi przeszkody do wdrożenia procedury naprawczej.

W celu uaktualnienia materiału dowodowego, PINB 10 września 2020 r. przeprowadził doraźną kontrolę nieruchomości Inwestorów. W trakcie kontroli stwierdzono, że mur oporowy i ogrodzenie znajdują się na działce nr 1 w Z. w dotychczasowej lokalizacji i formie.

Postanowieniem z 11 września 2020 r. PINB wstrzymał roboty budowlane związane z budową muru oporowego z ogrodzeniem usytuowanym na działce nr 1 od strony działki nr 2 w Z. i zobowiązał Inwestorów w terminie do 31 grudnia 2020 r. do sporządzenia i przedstawienia dokumentacji w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b.

Z uwagi na nieprawidłowe doręczenie ww. postanowienia, ŚWINB postanowieniem z 5 lutego 2021 r. uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z 16 lutego 2021 r. PINB ponownie wstrzymał roboty budowlane związane z budową muru oporowego z ogrodzeniem oraz zobowiązał Inwestorów do przedłożenia w terminie do 31 maja 2021 r. dokumentacji w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b.

Następnie ŚWINB postanowieniem z 13 maja 2021 r. uchylił zaskarżone postanowienie PINB z 16 lutego 2021 r. w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego nim obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin – 31 sierpnia 2021 r., a w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie Organu pierwszej instancji w mocy.

Inwestorzy wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia ŚWINB wskazując, że składając zażalenie na postanowienie PINB z 16 lutego 2021 r. informowali ŚWINB o śmierci K. T. , będącego stroną postępowania. Postanowieniem z 22 grudnia 2021 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB") odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia ŚWINB z 13 maja 2021 r., zaś postanowieniem z 10 lutego 2022 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 13 maja 2021 r. Inwestorzy zaskarżyli postanowienie GINB z 10 lutego 2022 r. do WSA w Warszawie.

W tych okolicznościach PINB decyzją z 6 marca 2023 r. nr [...] nakazał Inwestorom rozbiórkę muru oporowego wraz z ogrodzeniem wskazując, że pomimo upływu terminu wyznaczonego postanowieniem ŚWINB z 13 maja 2021 r. Inwestorzy nie przedłożyli wymaganych dokumentów.

Postanowieniem z 3 kwietnia 2023 r., wydanym na podstawie art. 123 w związku z art. 111 § 1 k.p.a., PINB uzupełnił własną decyzję z 6 marca 2023 r. nr [...] i wskazał, że przedmiot rozbiórki to mur betonowy o wysokości zmiennej od 60 do 120 cm, wraz ze słupkami i siatką stalową o wysokości 110 cm i długości 46,7 m, usytuowany na działce nr 1 w Z. od strony działki nr 2.

W odwołaniu od decyzji Inwestorzy zarzucili, że nie wiadomo której z siedmiu zrealizowanych na działce nr 1 w Z. inwestycji dotyczy sentencja decyzji. Decyzja wskazuje na mur oporowy i ogrodzenie. Można tylko domniemywać, że może chodzi o ogrodzenie na podmurówce betonowej postawione w 2011 r. w granicy działek nr 1 i 2 o długości 46,7 m i wysokości nie przekraczającej 2,20 m. W decyzji jest mowa o 4 ogrodzeniach. Skarżący zakwestionowali także fakt, że ogrodzenie pełni funkcję muru oporowego przedkładając opinie techniczne oraz wnosząc o przesłuchanie świadków na okoliczność ustalenia faktów dotyczących spornego ogrodzenia.

W toku postępowania odwoławczego, pismem z 17 kwietnia 2023 r., Inwestorzy wnieśli o dokonanie wyjaśnienia decyzji Organu pierwszej instancji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Natomiast pismem z 23 czerwca 2023 r. Inwestorzy zażądali zawieszenia postępowania do czasu zakończenia sprawy o wyjaśnienie decyzji PINB z 6 marca 2023 r. Ponadto zażądali wyłączenia na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. wszystkich pracowników ŚWINB, którzy zajmują się orzekaniem spraw administracyjnych w organie.

Zaskarżoną obecnie decyzją ŚWINB utrzymał w mocy decyzję PINB uznając, że odwołanie Inwestorów nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji ŚWINB zrelacjonował przebieg postępowania i przytoczył treść przepisów prawa, które znalazły zastosowanie w sprawie.

ŚWINB podkreślił, że organy nadzoru budowlanego związane są kwalifikacją prawną obiektu budowlanego objętego postępowaniem jako muru oporowego, a dokonaną w wyrokach WSA w Gliwicach z 17 grudnia 2017 r., II SA/Gl 726/17 oraz NSA z 12 marca 2020 r., II OSK 1193/18. Budowa przedmiotowego muru oporowego wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a PINB słusznie przyjął za właściwy tryb postępowania legalizacyjnego przewidziany w art. 48 p.b.

PINB postanowieniem z 16 lutego 2021 r. wstrzymał roboty budowlane związane z budową ww. obiektu budowlanego, jednocześnie zobowiązując Inwestorów do przedłożenia dokumentacji wskazanej w art. 48 ust. 3 p.b. W wyznaczonym terminie Inwestorzy nie przedłożyli wymaganej dokumentacji. W tej sytuacji na postawie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 p.b. zasadnym było orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Pismem z 2 listopada 2023 r. Skarżący zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję ŚWINB w całości. W piśmie procesowym z 3 czerwca 2024 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 48 ust. 1 p.b. w związku z art. 25 ustawy zmieniającej. Zdaniem Skarżącego PINB wydał decyzję, która była niejasna i z urzędu postanowieniem uzupełnił decyzję. Zaskarżona decyzja nawet w kształcie po uzupełnieniu jest niejasna. Przedmiot rozbiórki wskazany w sentencji decyzji różni się od opisu obiektu zamieszczonego na stronie 5 zaskarżonej decyzji. Pojawia się pytanie jakie są rzeczywiste parametry obiektu, które wymagają rozbiórki. Organy nadzoru budowlanego powinny też ustalić czy obiekt wymaga rozbiórki w całości czy w części.

Nie sposób zaś zgodzić się z założeniem, że sporny obiekt na całej długości 46,7 m stanowi mur oporowy, wszak od strony drogi na kilkudziesięciu metrach – murek ma jedynie kilkanaście, maksymalnie 0,5 metra wysokości, na której znajduje się siatka o wysokości 1,1 metra. W tej części nie powinno budzić wątpliwości, że obiekt posiada jedynie funkcję ogrodzenia, nie ma w ogóle funkcji oporowej. Jedynie w części środkowej (na długości około 5 metrów), gdzie ma miejsce rozszerzenie ławy fundamentu o wysokości rozbieżnie opisywanej przez organ (raz ma mieć ona 1,2 metra, raz 1,47 metra wysokości) – w świetle wydanych orzeczeń sądowych mowa jest o konstrukcji oporowej. Względnie takiej rozbiórki może wymagać również końcowy etap ogrodzenia, gdzie mowa jest o pionowej podmurówce w wysokości 0,79 m..

ŚWINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne, a motywy zaskarżonej decyzji zostały wyczerpująco wyjaśnione w jej uzasadnieniu.

Pismem z 12 sierpnia 2024 r. A. T. , reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie od Skarżącego na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonego aktu lub czynności.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona dotknięta wadą procesową uzasadniającą jej uchylenie.

Wskazać należy, że w toku postępowania odwoławczego Inwestorzy pismem z 23 czerwca 2023 r. zażądali na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. "wyłączenia wszystkich pracowników ŚWINB, którzy zajmują się orzekaniem spraw administracyjnych w tym organie" z uwagi na brak zachowania zasady bezstronności postępowania. Ani w toku postępowania odwoławczego ani w zaskarżonej decyzji, ŚWINB nie odniósł się do tego wniosku.

Obowiązkiem organu administracji publicznej jest uwzględnianie z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w tym kierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Jednym ze środków służących realizacji tych zasad ogólnych k.p.a. jest instytucja wyłączenia pracownika i organu (art. 24, art. 25 oraz art. 27 k.p.a.).

Sąd podziela w całości prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że zgłoszenie przez stronę postępowania wniosku o wyłączenie pracownika lub organu rodzi obowiązek jego rozpoznania, pozytywnie lub negatywnie, ale nie pozwala na pozostawienie takiego wniosku bez rozpoznania. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest niedopuszczalne także z powodu sformułowania wniosku, który w pełni nie odpowiada konstrukcji prawnej instytucji wyłączenia regulowanej przepisami k.p.a. Brak podstaw prawnych do zastosowania instytucji wyłączenia w danym zakresie wnioskowanym przez stronę jest podstawą do odmowy wyłączenia. Instytucja wyłączenia ma zagwarantować pełne bezstronne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Z tych względów przepisy prawa przyznają stronie prawo procesowe, tj. prawo zgłoszenia wniosku o wyłączenie, a temu prawu strony odpowiada obowiązek rozpoznania takiego wniosku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 grudnia 2007 r., I OSK 308/07; 20 grudnia 2007 r., I OSK 281/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 października 2009 r., II SA/Kr 591/09 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Wobec tego w razie złożenia w toku postępowania administracyjnego wniosku o wyłączenie, wydanie decyzji w sprawie może nastąpić dopiero po uprzednim rozstrzygnięciu tego wniosku. Decyzja rozstrzygająca sprawę co do istoty wydana bez rozpatrzenia wniosku o wyłączenie pracownika lub organu, jest dotknięta wadą procesową, mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do ograniczenia możliwości korzystania z procesowej instytucji wyłączenia pracownika organu czy też samego organu na danym etapie załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2007 r., I OSK 281/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 sierpnia 2011 r, III SA/Łd 254/11 - opubl. w CBOSA).

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 to postępowanie zakończone decyzją ostateczną wznawia się. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. sąd uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, które dają podstawę do wznowienia postępowania. Z zacytowanych regulacji wynika, że naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje konieczność uwzględnienia skargi, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2012 r., II OSK 1156/11, opubl. w CBOSA). Powyższe dodatkowo uzasadnia stanowisko o istnieniu obowiązku organu rozpoznania wniosku o wyłączenie.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Charakter stwierdzonego w rozpatrywanej sprawie naruszenia prawa procesowego czyni przedwczesnym odnoszenie się do merytorycznych zarzutów skargi.

Orzekając ponownie Organ odwoławczy uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, w szczególności odniesie się do wniosku Skarżącego o wyłączenie, zawartego w piśmie z 18 września 2023 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania nie orzeczono z powodu braku wniosku Skarżącego o ich zasądzenie, złożonego przed zamknięciem rozprawy (art. 210 § 1 p.p.s.a.). Zasada orzekania w tym przedmiocie z urzędu dotyczy jedynie przypadku rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika (art. 210 § 2 p.p.s.a.). Skarżący został prawidłowo pouczony o treści art. 210 § 1 p.p.s.a., nie zgłosił wniosku o zwrot kosztów w formie pisemnej, był nieobecny na rozprawie i dlatego roszczenie o zwrot kosztów wygasło z chwilą zamknięcia rozprawy.