Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 876/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-11-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 czerwca 2017 r. skarżąca wniosła skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia wraz z poprzedzającym je orzeczeniem organu I instancji z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu skargi. W uzasadnieniu skargi sformułowano oraz uzasadniono zarzuty względem zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Rozpatrując wniosek skarżącej należy wyjaśnić, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania [tak: postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nienadające się do wykonania [tak: postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., II FZ 470/14]. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie noszą znamion wykonalności, bowiem nie przyznają one żadnych praw jak również nie nakładają żadnych obowiązków. Tym samym nie jest możliwe wstrzymanie ich wykonania w oparciu o regulacje art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie wpłynęłoby na sytuację skarżącej. Wstrzymanie wykonalności postanowienia organu uznającego za nieuzasadnione zarzuty wniesione w toku postępowania egzekucyjnego w administracji, nie byłoby w żadnej mierze równoważne z tymczasowym uznaniem wniesionych zarzutów za zasadne bądź też zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Również w orzecznictwie wskazuje się, że postanowienie wydane w następstwie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie kreuje żadnych praw ani obowiązków, z uwagi na co niemożliwe jest wstrzymanie jego wykonania [por.: postanowienie NSA z dnia 02 grudnia 2013 r., II FZ 1128/13]. Formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia strona skarżąca utożsamia ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ze skutkami, które może wywołać wstrzymanie wykonalności decyzji nakładającej podlegający egzekucji obowiązek. Powyższe zapatrywanie jest jednak niewłaściwe, bowiem tymczasowe pozbawienie na potrzeby postępowania sądowoadministracyjnego przymiotu wykonalności ostatecznej decyzji może nastąpić jedynie w postępowaniu sądowoadministracyjnym mającym za przedmiot taką właśnie decyzję.

Niezależnie od powyższego należy również marginalnie zauważyć, że uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powołano się jedynie ogólnikowo na przyczyny wskazane w uzasadnieniu skargi, gdzie sformułowano oraz uzasadniono zarzuty względem zaskarżonego postanowienia. W tym kontekście wskazać należy, że sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku niedopuszczalne [por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14].

Mając na względzie, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji nie noszą znamion wykonalności stwierdzić należy, że niemożliwe jest wydanie orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.