Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 385/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 par.2,art.58 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.37 par.1,art.64 par.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na czynność Starosty O. w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia "[...]" B. C. zwróciła się do Starosty Powiatu O. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej planowanych działań jakie zamierza podjąć organ w związku z rozpoczęciem przez A. P. prac budowlanych mimo braku decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu zainteresowana wskazała, iż wymieniony otrzymał decyzję o warunkach zabudowy na działce nr "[...]" obręb G., gmina J., jednakże decyzja ta zostało uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. Mimo to, inwestor prowadzi prace budowlane, choć zainteresowana nie dostała żadnej decyzji, z której wynikałoby wydanie inwestorowi pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi pismem z dnia "[...]" organ poinformował B. C., że inwestor otrzymał pozwolenie na budowę na przedmiotowej nieruchomości, zaznaczając przy tym, iż organ jest zobowiązany doręczyć decyzję jedynie stronie postępowania. W niniejszej sprawie wymieniona nie była stroną postępowania, w związku z czym, nie otrzymała wskazanej decyzji.

W dniu "[...]" do Starosty Powiatu O. wpłynął wniosek B. C. o wznowienie postępowania w sprawie wydanego dla inwestora A. P. pozwolenia na budowę na działce nr "[...]" obręb G., gmina J. W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu ani nie doręczono jej wydanej w sprawie decyzji, mimo że jest stroną tego postępowania.

Pismem z dnia "[...]" organ wezwał wymienioną do uzupełnienia złożonego wniosku o wznowienie postępowania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania poprzez podanie powodu, uzasadniającego uznanie jej za stronę, a także podanie daty, kiedy dowiedziała się o istnieniu przedmiotowej decyzji. Organ wskazał, iż nieuzupełnienie wniosku spowoduje pozostawienie go bez rozpatrzenia. Wezwanie to zostało doręczone zainteresowanej w dniu "[...]".

W odpowiedzi wymieniona pismem z dnia "[...]" wyjaśniła, iż o wydaniu inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedziała się z pisma Starosty z dnia "[...]", stanowiącej odpowiedź na jej pismo z dnia "[...]".

Kolejnym pismem z dnia "[...]" organ wskazał, iż wymieniona nie podała żadnego powodu, którego istnienie upoważnia do twierdzenia, iż jest stroną w tym postępowaniu, w związku czym wniosek z dnia "[...]" o wznowienie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę pozostaje bez rozpatrzenia.

W dniu "[...]" B. C. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności Starosty O. z dnia "[...]" o pozostawienie jej wniosku o wznowienie postępowania bez rozpoznania i wniosła o dalsze procedowanie w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia "[...]" wydanym z upoważnienia Starosty O. przez Dyrektora Wydziału Infrastruktury i Budownictwa Starostwa O. zawiadomiono zainteresowaną, iż organ ustosunkuje się do jej wniosku, gdy będzie on kompletny. Podniesiono, iż zainteresowana musi podać powód, którego istnienie upoważnia ją do twierdzenia, iż jest stroną w tym postępowaniu. W przeciwnym wypadku wniosek pozostanie bez rozpatrzenia.

W tej sytuacji B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. skargę na zawiadomienie Starosty O. z dnia "[...]" o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania, żądając stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż w jej ocenie brak było podstaw, aby pozostawić jej wniosek bez rozpoznania, a zatem czynność ta narusza prawo. Brak wykazania, że jest stroną postępowania nie stanowi braku formalnego i dlatego też nie uzupełniła go.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie: p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W niniejszej sprawie Starosta O., uznając, iż wnioskodawczyni, mimo wezwania do uzupełnienia złożonego wniosku o wznowienie postępowania, nie uzupełniła braku formalnego, tj. nie wskazała interesu prawnego uzasadniającego wszczęcie przedmiotowego postępowania, pozostawił wniosek bez rozpoznania, o czym powiadomił zainteresowaną pismem z dnia "[...]".

Na etapie badania dopuszczalności skargi Sąd nie może dokonywać oceny, czy organ prawidłowo stwierdził brak formalny złożonego wniosku o wznowienie postępowania, czy też winien dalej prowadzić postępowanie administracyjne. Wskazać bowiem należy, że przed zbadaniem dopuszczalności skargi sąd nie może dokonywać merytorycznej oceny prawidłowości działania organu administracji publicznej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego O. kwestionowane skargą zawiadomienie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej.

Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, iż pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia, bowiem jest to czynność materialno – techniczna, o której należy poinformować stronę (por. wyrok z dnia 4 stycznia 2000r., sygn. akt I SAB 133/1999, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1996r., sygn. akt II SA 1473/94). W literaturze prawniczej również dominuje stanowisko, zgodnie z którym wniesienie podania z brakami formalnymi nie uruchamia postępowania administracyjnego i tym samym nie można pozostawić tego podania bez rozpoznania w formie decyzji, ani tym bardziej postanowienia, które może być wydane w toku prowadzonego już postępowania (art. 123 § 1 kpa).

Instytucja procesowa określona w art. 64 § 2 kpa stanowi informację, w formie czynności materialno – technicznej, od której nie przysługuje odwołanie, czy zażalenie, a w konsekwencji także skarga do sądu administracyjnego, którego przedmiotowy zakres kontroli uregulowany w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości rozstrzygania przez ten sąd wątpliwości pojawiających się na tle podejmowanych przez organ administracji czynności materialno – technicznych (postanowienie NSA z dnia 6 marca 2008r., sygn. akt II GSK 404/07). Wskazać należy, iż stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje tylko na takie czynności organu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w wymienionym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy rozumieć działania materialno-techniczne podjęte przez organy administracji publicznej w sprawach o charakterze publicznoprawnym, w stosunku do indywidualnie oznaczonych podmiotów, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Skoro jednak akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona czynność Starosty O. nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa,

Skutkiem tego skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna.

Nie oznacza to jednak pozbawienia strony obrony jej praw. Skarżącej przysługuje bowiem uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu jej wniosku, po uprzednim wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. art. 37 § 1 k.p.a. Skarżąca uznając, iż dopełniła wszystkich przewidzianych prawem formalności, może złożyć do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie jej wniosku, podnosząc zarzut pozostawania organu I instancji w bezczynności, a następnie wnieść skargę do sądu administracyjnego jednak nie na czynność materialno – techniczną pozostawienia pisma bez rozpoznania lecz skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu jej wniosku.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie wniesienie skargi było niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę odrzucił.