Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 292/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 lutego 2023 r. nr 1001-IEW-1.4263.16.2022.11/U1011/LZ w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za luty i kwiecień 2017 r. 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. R. kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych plus należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 lutego 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania Z. P., uchylił decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź - Górna z dnia 27 czerwca 2022 r. w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek w wysokości 459 zł od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych i umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek w wysokości 5.249 zł od zaległości w podatku od towarów i usług za luty i kwiecień 2017 r.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 21 marca 2022 r. Z. P. zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź - Górna z wnioskiem o umorzenie odsetek od zaległości podatkowych. W odpowiedzi na wezwanie organu do sprecyzowania żądania wnioskodawca wskazał, iż występuje o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości: w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do kwietnia 2016 r. oraz od lipca do grudnia 2016 r. w łącznej kwocie 459,00 zł, oraz w podatku od towarów i usług za luty i kwiecień 2017 r. w łącznej kwocie 5.249,00 zł. Wnioskodawca wyjaśnił, że przebywa w zakładzie karnym i nie osiąga dochodów. Jednocześnie zadeklarował, iż uwzględnienie wniosku o umorzenie odsetek skutkować będzie uregulowaniem do dnia 15 kwietnia 2022 r. należności głównych. Załączył wypełnione formularze dotyczące swojej sytuacji rodzinnej i materialno-finansowej.

Decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź – Górna, na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.) dalej O.p., odmówił umorzenia odsetek od opisanych zaległości. Organ argumentował, iż nie stwierdził żadnej z przesłanek umożliwiających udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, tj. ważnego interesu podatnika, interesu publicznego. Nadto wbrew deklaracji i upływu wskazanego przez stronę terminu, skarżący nie uregulował należności głównych.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji Z. P. zwrócił uwagę na swoją aktualną sytuację rodzinną i materialno-finansową. Podkreślił, iż jasno wskazał, iż spłata należności głównych nastąpi dopiero po umorzeniu odsetek, co nie nastąpiło.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 14 lutego 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź - Górna z dnia 27 czerwca 2022 r. w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek w wysokości 459 zł od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych i umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie.

Organ odwoławczy stwierdził na wstępie, iż uprawnione jest merytoryczne orzekanie wobec zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego. Zawiadomieniem z dnia 21 lutego 2022 r. zajęto rachunek bankowy strony, zajęcie doręczono dłużnikowi wierzytelności (bankowi) dnia 21 lutego 2022 r., natomiast stronie na adres zamieszkania dnia 16 marca 2022 r. Oznacza to, że stosownie do zapisów art. 70 O.p. bieg terminu przedawnienia został przerwany z dniem 21 lutego 2022 r. i na nowo biegnie od dnia 22 lutego 2022, a upłynie najwcześniej z dniem 22 lutego 2027 r.

Dalej organ wyjaśnił, iż przepis art. 67a O.p. w zakresie żądania umorzenie odsetek od zaległości nie reguluje sytuacji płatnika, na takiej zaś pozycji występuje strona mając zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych, co za tym uzasadnione było uchylenie w tej części decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego.

W odniesieniu do utrzymanej w części decyzji organu I instancji Dyrektor Izby przypomniał, iż skarżący w zakładzie karnym przebywa od dnia 27 sierpnia 2019 r., nie posiada majątku, posiada zobowiązania alimentacyjne w wysokości 800 zł, podjął pracę od marca 2022 r., z tytułu której otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 234 zł. Z załączonych oświadczeń o stanie materialno-finansowym wynika, iż żadnego majątku ruchomego, czy nieruchomości nie posiada. Organ odwoławczy analizując całokształt sytuacji strony w świetle przesłanek przepisu art. 67a O.p. ocenił, iż przesłanki te w sprawie skarżącego nie występują. Zwrócił uwagę, iż zaległość podatkowa, od której naliczono odsetki, a których umorzenia strona żąda, nie powstały na skutek okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od strony, podobnie aktualna sytuacja strony nie jest następstwem okoliczności niezależnych od strony. Organ dodał, iż podatnik nie wskazał danych identyfikujących osoby, które miałyby pomóc w spłacie należności głównych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. P. zaskarżył decyzję organu II instancji w całości zarzucając naruszenie przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie wszystkich odsetek, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając skarżący zarzucił również, iż przez ostatnie lata nie był informowany do zaległościach, a teraz dowiaduje się, iż organ dokonał zajęcia rachunku bankowego by przedłużyć termin przedawnienia. Wskazując na przepisy RODO dodał, iż nie był zobowiązany do wskazania danych osobowych członków rodziny, którzy zadeklarowali pomoc w spłacie należności głównej, tym bardziej, iż spłata taka miała nastąpić po umorzeniu odsetek, co na dzień dzisiejszy nie miało miejsca.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tytułem wstępu wyjaśnić trzeba, iż sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 – dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy na potrzeby niniejszej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe zważając na wynikający z przepisu art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów. Okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem wnikliwej analizy, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowa analiza wystąpienia przesłanek uprawniających do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podobnie jak ustalenie, iż organ działał w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami i na ich podstawie. Okoliczność, iż analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego doprowadziła stronę do odmiennych od organu wniosków, nie świadczy o błędach w procedowaniu organu, a przede wszystkim o wadliwym rozstrzygnięciu. Fakt, iż na podstawie tych samych okoliczności sprawy i po analizie tych samych dowodów, organ doszedł do odmiennych od strony konkluzji, nie świadczy, iż są one nieprawidłowe. Stanowisko wywiedzione przez organ znajduje bowiem odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który strona mogła w toku postępowania uzupełniać dążąc do wykazania swych racji stosowną argumentacją. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Przypomnieć trzeba, iż zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania Z. P., uchylił decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź - Górna z dnia 27 czerwca 2022 r. w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych i umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za luty i kwiecień 2017 r.

Po pierwsze, w ocenie Sądu na akceptację zasługuje rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Trafnie dostrzegł organ II instancji, iż regulacja art. 67a § 1 pkt 3 O.p. nie odnosi się do sytuacji prawnej podatnika, a na takiej pozycji występuje skarżący w zakresie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak bowiem stanowi przepis art. 67c § 1 O.p. - przepisy art. 67a § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub inkasentów. Co za tym, uzasadnione było uchylenie w tej części zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Po wtóre, rację należy przyznać organowi, iż w sprawie niniejszej nie doszło do przedawnienia w rozumieniu art. 70 O.p. Zobowiązania podatkowe (i odsetki za zwłokę) przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedmiotem wydanej decyzji (w części utrzymanej w mocy) są odsetki od zaległości w podatku od towarów i usług za luty i kwiecień 2017 r. Terminy płatności tych zobowiązań podatkowych upłynęły w roku 2017, co oznacza, że zobowiązania podatkowe (i odsetki od nich) wygasłyby z końcem 2022 r. Niemniej, jak wynika z akt sprawy, zawiadomieniem z dnia 21 lutego 2022 r. zajęto rachunek bankowy strony. Zajęcie doręczono dłużnikowi wierzytelności (bankowi) w dniu 21 lutego 2022 r., natomiast skarżącemu adres zamieszkania w dniu 16 marca 2022 r. Oznacza to, że bieg terminu przedawnienia został przerwany w dniu 21 lutego 2022 r. i na nowo biegnie od dnia 22 lutego 2022 r., upłynie najwcześniej z dniem 22 lutego 2027 r., o ile nie wystąpią inne okoliczności zawieszające lub przerywające bieg tego terminu (art. 70 § 4 O.p.). Przy czym wbrew stwierdzeniu strony, iż nie ma wiedzy o zaległości, godzi się wyjaśnić, iż jak wynika z tytułów wykonawczych z dnia 16 maja 2017 r. oraz z dnia 30 czerwca 2017 r. zaległości w podatku od towarów i usług za luty i kwiecień 2017 r. wynikają z deklaracji VAT-7 (art. 103 ust. 1 w zw. z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Z uwagi na powyższe, okoliczność, iż uwadze strony umknęły te zaległości nie świadczy o ich braku.

Kontrolę zaskarżonej decyzji, w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, poprzedzić należy również wyjaśnieniem, iż z uwagi na charakter rozstrzygnięć wydawanych w ramach uznania administracyjnego zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli jest znacznie ograniczony. Sprowadza się on zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Prawidłowe zastosowanie przepisu art. 67a O.p. wiąże się z obowiązkiem ustalenia przez organ podatkowy, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia nie oznacza przy tym dowolności, musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 O.p., tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy sprostały powyższym wymogom i nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W sposób spójny i logiczny wyjaśniły, iż w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia z "ważnym interesem podatnika", jak i "interesem publicznym". W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie zasługuje przy tym na akceptację argumentacja pełnomocnika strony, iż skarżący z oczywistych względów nie miał swobody w czynnościach dowodowych, a jednocześnie organ nie wywiązał się z obowiązku zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego. Dostrzec trzeba, iż mimo odbywania kary pozbawienia wolności, stronie umożliwiono zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co za tym skarżący uznawszy, iż materiał ten nie jest kompletny miał możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych, czego jednakże nie uczynił. Podobnie jak nie wskazał jakich w jego ocenie dowodów organ nie przeprowadził, jakich ustaleń nie poczynił. Inicjatywa dowodowa organu nie jest bowiem nieograniczona. Szczególnie, gdy ze zgromadzonego materiału organ wywodzi spójne i logiczne oceny, mające odzwierciedlenie w tym materiale, jak to uczynił w niniejszej sprawie.

Przypomnieć trzeba, iż jak stanowi przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Przytoczony przepis wskazuje zatem na "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Niewątpliwie przy tym, "ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Nie jest wystarczające samo subiektywne przeświadczenie strony, iż taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności faktyczne tego nie potwierdzają.

Z kolei przesłankę "interesu publicznego" należy wykładać, jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Przy ocenie wystąpienia tej przesłanki należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy.

Mając na uwadze takie rozumienie przepisu art. 67a O.p. organ I instancji stwierdził, a ocenę tę słusznie podzielił organ odwoławczy, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z tak rozumianym "ważnym interesem podatnika", ani "interesem publicznym".

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ ustalił, iż skarżący ma 54 lata; od dnia 27 września 2019 r. przebywa w zakładzie karnym (obecnie - w Zakładzie Karnym w Garbalinie, poprzednio - w Areszcie Śledczym w Piotrkowie Trybunalskim i w Zakładzie Karnym w Łowiczu); jak wynika ze złożonego oświadczenia nie posiada żadnego majątku (ruchomego, nieruchomego, finansowego), osiągał niewielkie dochody (234 zł miesięcznie) z tytułu pracy; posiada zobowiązania z tytułu alimentów w wysokości 800 zł miesięcznie, oraz zobowiązania i zaległości w innych instytucjach w nieznanej wysokości (część E.8 oświadczenia majątkowego); nie ponosi kosztów swego utrzymania; od września 2009 r. posiada zawartą umowę o rozdzielności majątkowej, wskazując, że jest rozwiedziony.

Zdaniem Sądu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego celnie wywiódł organ, iż wprawdzie aktualnie skarżący przebywa w zakładzie karnym, ale jest to stan przejściowy, nie jest zatem wykluczone, iż wówczas sytuacja finansowo - materialna strony ulegnie poprawie. Owszem wiedzę o dacie zakończenia kary organ powziął dopiero z załącznika do skargi, niemniej okoliczność ta w kontekście całokształtu wniosków wyprowadzonych ze zgromadzonego materiału dowodowego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Nadto, jak zauważył organ strona w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności nie ponosi bieżących kosztów utrzymania, a jednocześnie może liczyć na pomoc rodziny, bliskich, co wynika z deklaracji strony, iż w przypadku umorzenia odsetek, ureguluje należność główną. Strona może zatem liczyć na wsparcie, w tym finansowe. Jednocześnie wyjaśnić trzeba, iż strona występując z żądaniem umorzenia odsetek, z żądaniem przyznania ulgi w spłacie należności publicznoprawnych nie może stawiać organowi warunku, uzależniając spłatę należności głównej od uwzględnienia żądania tj. umorzenia odsetek od tychże należności. Ustawodawca w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. jasno wskazał przesłanki przy zaistnieniu, których organ może uwzględnić żądanie i tylko w ich zakresie organ rozpatruje wniosek strony o zastosowanie takiej ulgi. To strona jest podmiotem zobowiązanym do wywiązywania się z ciążących na niej zobowiązań publicznoprawnych, który winien liczyć się z podejmowanymi przez organy administracji państwowej krokami prawnymi. Niedopuszczalne jest zatem formułowanie w tym zakresie warunków, a tym bardziej ich uwzględnienie przez organy podatkowe.

Odnosząc się z kolei do przesłanki interesu publicznego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi także zasadnie wskazał na fakt, że zarówno sama należność główna, a co za tym i odsetki, nie są następstwem nadzwyczajnych okoliczności, niezależnych od woli skarżącego, wręcz przeciwnie. Z analizy materiału dowodowego wynika, że odsetki od zaległości będących przedmiotem wniosku wynikają ze złożonych zeznań podatkowych oraz braku wpłaty zadeklarowanych w tych dokumentach zobowiązań. Zobowiązania te powstały w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i są wynikiem osiągania obrotów z tytułu świadczonych usług. Zaległości i odsetki od nich powstały, gdyż strona nie uregulowała ich w terminie. Nie są skutkiem działań strony, na które nie miała wpływu, którym nie mogła zapobiec. Jednocześnie zgodzić należy się z organem, iż negatywne rozpatrzenie wniosku strony nie spowodowało zagrożenia egzystencji strony. W tych okolicznościach zasadnie organy uznały, że przesłanka interesu publicznego także nie została spełniona, a przyznanie stronie skarżącej wnioskowanej ulgi podatkowej stanowiłoby naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej i zasady równego traktowania wszystkich podatników.

Ponadto jednym z aspektów badania występowania w sprawie interesu publicznego, jest również ocena skutków fiskalnych, które w przypadku przyznania tej najbardziej radykalnej ulgi podatkowej dla budżetu oznaczają bezpowrotną rezygnację z należnych kwot. Dzięki powszechności obowiązku podatkowego zapewnione są stałe wpływy środków do budżetu, które przeznaczane są na zaspokojenie różnych potrzeb ogólnospołecznych, w tym funkcjonowanie służby zdrowia, wypłacanie świadczeń społecznych, zasiłków itp.

Końcowo dodać należy, że po stronie skarżącego istnieje uprawnienie do wnoszenia kolejnych wniosków o umorzenie zaległości w przypadku zmiany sytuacji materialnej i osobistej.

Reasumując, poddając kontroli zaskarżoną decyzję Sąd ocenił, iż na pełną akceptację zasługuje kwestionowane rozstrzygnięcie nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stanowisko swoje organ wywiódł na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału a wyciągnięte na jego podstawie wnioski są uzasadnione okolicznościami sprawy.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.

mko