Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 488/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4, art. 5, art. 14b § 1, art. 14c § 2, art. 14h, art. 120 i 121 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi D. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 12 stycznia 2023 r. D. M. wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Przedstawiając we wniosku stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, podał, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 1 grudnia 2004 r. pod firmą [...] D. M., prowadzoną pod adresem: [...],

ul. [...], [...], zarejestrowaną pod numerem NIP: [...], numerem REGON: [...].

Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.; w skrócie: "u.p.d.o.f.") i prowadzi pełną księgowość, a wybrana przez wnioskodawcę forma opodatkowania to podatek liniowy.

Wnioskodawca osiąga przeważającą cześć przychodów z tytułu sprzedaży środków żywienia zwierząt i materiałów paszowych poza granice kraju, będąc eksporterem. Dodatkowo prowadzi działalność w zakresie hodowli i sprzedaży koni sportowych. Podstawą tej działalności jest zakup koni młodych, ich trening oraz sprzedaż w późniejszym okresie z założonym zyskiem. Do osiągnięcia powyższych celów niezbędna jest współpraca z klubem sportowym, gdyż konieczna jest reprezentacja danego podmiotu na arenie krajowej i międzynarodowej. Wymagane jest uzyskanie licencji krajowej PZJ i międzynarodowej FEI zarówno dla konia, jak i dla jeźdźca. Do tej pory wnioskodawca współpracował z zewnętrznym klubem sportowym, który w 2022 r. został rozwiązany.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności gospodarczej świadczy następujące usługi:

a) chów i hodowla koni i pozostałych zwierząt koniowatych (PKD [...]),

b) działalność usługowa wspomagająca chów i hodowlę zwierząt gospodarskich (PKD [...]),

c) działalność agentów zajmujących się sprzedażą paliw, rud, metali i chemikaliów przemysłowych (PKD [...]),

d) działalność agentów zajmujących się sprzedażą drewna i materiałów budowlanych (PKD [...]),

e) sprzedaż hurtowa zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt (PKD [...]),

f) sprzedaż hurtowa maszyn i urządzeń rolniczych oraz dodatkowego wyposażenia (PKD [...]),

g) sprzedaż hurtowa paliw i produktów pochodnych (PKD [...]),

h) sprzedaż hurtowa drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego (PKD [...]),

i) pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach (PKD [...]),

j) sprzedaż detaliczna kwiatów, roślin, nasion, nawozów, żywych zwierząt domowych, karmy dla zwierząt domowych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (PKD [...]),

k) transport drogowy towarów (PKD [...]),

l) działalność pozostałych agencji transportowych (PKD [...]),

m) pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarcze

i zaczadzania (PKD [...]),

n) pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana (PKD [...]),

o) działalność usługowa związana z administracyjną obsługą biura (PKD [...]),

p) pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych (PKD [...]),

q) działalność obiektów sportowych (PKD [...]),

r) pozostała działalność związana ze sportem (PKD [...]).

Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej zawiera umowy długoterminowe z kontrahentami zagranicznymi na sprzedaż i/lub zakup zbóż, otrąb zbożowych, rzepaku lub innych środków żywienia zwierzą, w walutach obcych. W tym samym momencie zawiera transakcje forward na rozliczenie określonej wartości waluty po określonym kursie w przyszłości, jako zabezpieczenie ceny sprzedaży. Podstawą zawierania transakcji terminowych forward przeprowadzanych w ramach fizycznie podstawianej waluty lub rozliczane, jako różnice kursowe w ramach prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej są umowy ramowe, umowy zabezpieczające, które wnioskodawca zawarł z bankami prowadzącymi jego rachunki złotowe i walutowe odpowiednie tylko i wyłącznie dla przedmiotowej działalności gospodarczej na własny rachunek i ryzyko.

Takie transakcje dokonywane są w celu zniwelowania ryzyka walutowego, gdyż zakup towaru następuje w walucie PLN, a sprzedaż w walucie EUR. Dostawa towaru następuje w innym niż data podpisania kontraktu terminie, który to termin ustalany jest w przedmiotowym kontrakcie. Towar może być dostarczony za kilka dni, ale również

w innym terminie – kilka tygodni lub miesięcy (np. data podpisania umowy grudzień 2022 r. – termin realizacji towaru od stycznia do marca 2023 r.). Po dostawie towaru, na podstawie wystawionej faktury, dokonywana jest zapłata w walucie obcej i dalej następuje rozliczenie wcześniej zawartej transakcji forward w określonym zabezpieczonym kursie. Ustalając wysokość przychodu w zakresie podatku dochodowego, wnioskodawca do przeliczenia przychodu stosuje kurs średni walut obcych ogłaszany przez N. B. P. z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu. W związku z powyższym poza różnicami kursowymi, powstają różnice w kursach z transakcji forward, które powodują, że znacząco zwiększa się dochód. Zdarzają się również sytuacje, że kurs z kontraktu forward jest niższy niż ten z dnia poprzedzającego uzyskany dochód.

W konsekwencji u wnioskodawcy może powstawać dochód, który wynika de facto z zawartych transakcji forward i jest on w sposób bezpośredni powiązany

z długoterminowymi transakcjami sprzedaży towaru. Gdyby nie rozliczenie transakcji forward po terminie dostawy i w kursie innym niż stosowany jest dla ustalenia przychodu w zakresie podatku dochodowego (stosuje kurs średni walut obcych ogłaszany przez N. B. P. z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu), wnioskodawca nie uzyskiwałby wskazanego powyżej dochodu.

W ramach całokształtu prowadzonej działalności, np. w związku z zakupem materiałów czy usług, ale także transakcjami sprzedaży produktów, wnioskodawca dokonuje transakcji rozliczanych w walutach innych niż PLN. Jako że większość środków pieniężnych wnioskodawca generuje i wydaje walutę, w praktyce to waluta obca stanowi walutę zabezpieczaną. Dla zabezpieczenia przed niekorzystnymi zmianami kursów walutowych w związku z transakcjami zawieranymi w różnych walutach, tj. w celu minimalizacji ekspozycji na ryzyko zmiany przychodów/kosztów, wnioskodawca korzysta z pochodnych instrumentów finansowych, o których mowa

w art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f., w szczególności z kontraktów walutowych typu forward.

Działalność wnioskodawcy w dużej mierze opiera się na budowaniu długoterminowych relacji z klientami. Towar pozyskiwany jest od rolników, innych producentów rolnych oraz firm handlowych lub przetwórczych. Nierzadko zdarza się, że wśród klientów zakupowych, jak i sprzedażowych znajdują się hodowcy koni, czynni zawodnicy z innych klubów sportowych lub przedsiębiorstwa powiązane z jeździectwem oraz obrotem produktami rolnymi. By poszerzyć grono klientów, wzmocnić relację

z klientami, dotrzeć do większej grupy odbiorców oraz dostawców środków żywienia zwierząt, których obrotem zajmuje się wnioskodawca, postanowił on wykorzystać potencjał, jaki oferuje jeździectwo i hodowla koni sportowych. Wnioskodawca posiada kilka koni sportowych osiągających wysokie wyniki w sporcie.

Aby osiągnąć ww. cel, promowanie własnej marki na arenie krajowej

i międzynarodowej oraz dalej rozwijać potencjał sportowy koni, podjęta została decyzja o założeniu klubu sportowego i podjęcia z nim współpracy.

W ramach przedmiotowej współpracy Wnioskodawca zawarł w 2022 r. umowę sponsoringu z podmiotem będącym klubem sportowym w rozumieniu ustawy z dnia

25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1133 ze zm. a obecnie: Dz. U.

z 2023 r. poz. 2048; w skrócie: "u.o.s.") i posiadającym formę prawną stowarzyszenia kultury fizycznej (dalej również jako: "sponsorowany", "klub", "stowarzyszenie").

Klub prowadził będzie również działalność gospodarczą, nie nastawioną na zysk, natomiast przychody (dochód) z tej działalności w całości będą przekazane na realizację celów i postanowień statutowych.

Sponsorowany, w związku z obowiązkiem przeznaczenia uzyskiwanych środków finansowych zgodnie z umową, będzie dążył do poprawy warunków uprawiania sportu przez jego członków oraz zwiększenia dostępności społeczności lokalnej do działalności sportowej prowadzonej przez sponsorowanego. Zawarcie umowy ze sponsorowanym ma na celu przede wszystkim wpłynąć na potencjalny wzrost przychodów wnioskodawcy. W założeniu ponoszone przez wnioskodawcę wydatki na promocję (reklamę) w ramach umowy sponsoringu mają przyczyniać się m.in. do rozpowszechniania informacji na temat wnioskodawcy oraz świadczonych usług

i dostarczanych lub nabywanych towarów (środków żywienia zwierząt), a także promowania marki. Realizacja tych celów może mieć wpływ na wzrost sprzedaży oferowanych towarów oraz usług i w konsekwencji uzyskiwanych przychodów. W okresie obowiązywania umowy wnioskodawca zobowiązał się do zapłaty na rzecz sponsorowanego wynagrodzenia. Przedmiotowe wynagrodzenie wypłacane jest w ratach kwartalnych każdorazowo na rachunek bankowy sponsorowanego wskazany w umowie. Przekaz środków następuje na koniec każdego kwartału. W ramach umowy sponsorowany zobowiązał się do przeznaczania otrzymywanego od wnioskodawcy wynagrodzenia na realizację celów statutowych, zgodnie ze Statutem Stowarzyszenia, ściśle powiązanych z celem publicznym z zakresu sportu, w szczególności na realizację programów szkolenia sportowego, zakupu sprzętu sportowego i koni, pokrycia kosztów organizowania zawodów sportowych lub uczestnictwa w tych zawodach, pokrycia kosztów korzystania z obiektów sportowych dla celów szkolenia sportowego, sfinansowania stypendiów sportowych i wynagrodzenia kadry szkoleniowej. Sponsorowany zobowiązał się do przekazywania sponsorowi szczegółowego rozliczenie poniesionych wydatków na realizację ww. celów. Ponadto zgodnie z warunkami umowy sponsorowany ma obowiązek przekazania wnioskodawcy szczegółowego rozliczenia poniesionych wydatków na realizację celów statutowych, w szczególności na realizację programów szkolenia sportowego, zakupu sprzętu sportowego i koni, pokrycia kosztów organizowania zawodów sportowych lub uczestnictwa w tych zawodach, pokrycia kosztów korzystania z obiektów sportowych dla celów szkolenia sportowego, sfinansowania stypendiów sportowych i wynagrodzenia kadry szkoleniowej.

Umowa została zawarta na czas oznaczony, tj. od 2022 roku do 2025 roku. Zgodnie z zawartą umową sponsorowany w ramach imprez zobowiązany jest do wykonania czynności promocyjnych na rzecz sponsora, zmierzających do utrwalenia jego renomy oraz podwyższenia stopnia jego rozpoznawalności i popularności. Tym samym, w ocenie wnioskodawcy, zakres czynności świadczonych przez sponsorowanego obejmuje realizację usług promocyjnych. Dla wnioskodawcy będzie to silny impuls w kierunku rozwoju CSR. Społeczna odpowiedzialność biznesu, która stanowi strategię zarządzania, zgodnie z którą przedsiębiorstwa w swoich działaniach dobrowolnie uwzględniają interesy społeczne, aspekty środowiskowe, czy relacje

z różnymi grupami interesariuszy, w szczególności z pracownikami. Bycie społecznie odpowiedzialnym oznacza inwestowanie w zasoby ludzkie, w ochronę środowiska, relacje z otoczeniem firmy i informowanie o tych działaniach, co przyczynia się do wzrostu konkurencyjności przedsiębiorstwa i kształtowania warunków dla zrównoważonego rozwoju społecznego i ekonomicznego. Wnioskodawca, angażując się w sponsoring sportu, może być postrzegany, jako podmiot wspierający rozwój

i promocję sportu. Zaangażowanie w działalność sponsoringową stanowi również potwierdzenie, że wnioskodawca jest w dobrej kondycji finansowej, jest rzetelny i godny zaufania dla obecnych i potencjalnych jej klientów. Wydatki z tytułu umowy sponsoringowej z klubem są i będą ponoszone przez wnioskodawcę w zakresie, jakim określa to zawarta umowa, tj. poprzez zapłatę sponsorowanemu środków na rozwój działalności sponsorowanego. Ponoszone wydatki z tytułu umowy sponsoringowej

z klubem nie zostały/nie zostaną wnioskodawcy w jakikolwiek sposób zwrócone.

Pismem z 29 marca 2023 r. DKIS wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W uzupełnieniu wniosku, pismem z 04 kwietnia 2023 r. wnioskodawca wskazał, że wydatki z tytułu umowy sponsoringowej zostały w 2022 r. oraz zostaną w kolejnych latach w trakcie trwania współpracy w ramach podpisanej umowy sponsoringowej odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Zdaniem wnioskodawcy posiada on prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu umowy sponsoringu, poniesionych w związku

z płatnościami dokonywanymi na podstawie ww. umowy.

Wnioskodawca podkreślił, że koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. W jego ocenie ma i miał prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu umowy sponsoringu poniesionych w związku z płatnościami dokonywanymi na podstawie faktur wystawianych przez sponsorowanego.

Ponadto wnioskodawca wskazał, że w opisanej sytuacji przedmiotem jego działalności gospodarczej nie jest nabywanie i zbywanie (obrót) pochodnych instrumentów finansowych i w obecnej sytuacji nie czerpie pożytków ze zbycia tych pochodnych instrumentów finansowych, jako realizację przedmiotu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.

Obecnie transakcje typu forward wnioskodawca rozlicza jako dochody kapitałowe i nie uzyskuje innych dochodów kapitałowych, jednak nie wyklucza, że nie będzie ich zawierał w przyszłości. W każdym przypadku nabywane przez wnioskodawcę pochodne instrumenty finansowe wiążą się/będą się wiązać z transakcjami/przepływami wynikającymi z działalności gospodarczej i służą/będą służyć ich zabezpieczeniu. W żadnym przypadku instrument nie zostanie zawarty w celu osiągnięcia zysku z realizacji danego instrumentu.

Wnioskodawca zawiera kontrakty terminowe walutowe, które jednoznacznie mają związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i ich zadaniem jest zabezpieczanie płynności jej prowadzenia. Jedynym celem wnioskodawcy jest zabezpieczenie płynności prowadzonej działalności i ograniczenie ryzyka finansowego prowadzonej działalności gospodarczej. Wszelkie operacje związane z zawarciem kontraktów terminowych oraz ich realizacja przeprowadzane są przez wnioskodawcy rachunki bankowe złotowy i walutowy, utrzymywane w związku z działalnością gospodarczą, odpowiednio zwiększając lub zmniejszając środki pieniężne przeznaczone wyłącznie do wykorzystywania w działalności. Środki pozyskane

z rozliczenia transakcji forward służą do uregulowania zobowiązań wynikających

z przedmiotowej działalności gospodarczej. Wyniki na operacjach finansowych rozliczane są/będą w księgach rachunkowych działalności gospodarczej, zwiększając odpowiednio koszty lub przychody firmy.

Na tle powyżej opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego skarżący zadał następujące pytania:

1. Czy wnioskodawca będzie mieć prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu umowy sponsoringu, poniesionych w związku z płatnościami dokonywanymi na podstawie ww. umowy?

2. Czy wnioskodawca będzie mieć prawo odliczenia od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 26ha u.p.d.o.f., kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na finansowanie klubu sportowego, o którym mowa

w art. 28 ust. 1 u.o.s.?

3. Czy zgodnie z art. 26ha ust. 1 u.p.d.o.f. wnioskodawca ma prawo odliczenia ulgi od dochodów z działalności gospodarczej, w tym z dochodów z transakcji typu forward?

4. Czy dochód uzyskany z zawieranych transakcji typu forward, które są konsekwencją zawieranych umów i określenia warunków w umowie, mogą zostać zaliczone do przychodów z działalności gospodarczej?

Zdaniem wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 1 – będzie on posiadał prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu umowy sponsoringu, poniesionych w związku z płatnościami dokonywanymi na podstawie ww. umowy.

W odniesieniu do pytania nr 2 - będzie on mieć prawo do skorzystania z tzw. ulgi dla wspierających sport, a w konsekwencji do odliczenia od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 26ha u.p.d.o.f., kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na finansowanie klubu sportowego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.o.s., w związku z płatnościami dokonywanymi na podstawie faktur wystawionych przez sponsorowanego.

W odniesieniu do pytania nr 3 – ma on prawo odliczenia ulgi od dochodów z działalności gospodarczej, do których Wnioskodawca zalicza transakcje typu forward.

W odniesieniu do pytania nr 4 - istnieje możliwość rozliczania transakcji typu forward w ramach działalności gospodarczej. Wynika to z faktu, że uzyskiwane dochody wynikają wyłącznie z postanowień zawartych w umowie oraz przepisów podatkowych.

Następnie wnioskodawca uzasadnił własne stanowisko w sprawie.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 28 kwietnia 2023 r. nr [...] uznał stanowisko skarżącego w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że w sytuacji, w której sponsor

(tu: skarżący) zobowiązuje się do finansowego wsparcia sponsorowanego (tu: klubu),

a sponsorowany (tu: klub) zobowiązuje się do podjęcia działań popularyzujących przedsiębiorcę (tu: przedsiębiorstwo skarżącego), możemy mówić o sponsoringu właściwym i tym samym, wydatki związane z zawarciem umowy o świadczenie usług sponsoringowych (tu: umowy), co do zasady, można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. DKIS podkreślił jednak, że sponsor powinien otrzymać od sponsorowanego ekwiwalentne (równoważne) świadczenie wzajemne o charakterze reklamowym. Zaznaczył również, że do obowiązków podatnika należy właściwa dokumentacja poniesionych kosztów. Wydatki poniesione na sponsoring stanowią koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że są one udokumentowane fakturą (rachunkiem) sprzedaży usług reklamowych, wystawionym przez sponsorowanego.

W sytuacji, gdy sponsorowany nie jest podmiotem uprawnionym do wystawiania faktur VAT (rachunków), podstawą zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów może być cywilnoprawna umowa sponsoringu.

Reasumując DKIS uznał, że skarżący ma/będzie mieć prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu umowy, poniesionych w związku

z płatnościami dokonywanymi na podstawie umowy.

Następnie organ wskazał, że ulga sponsoringowa jest skierowana wyłącznie dla podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, z której dochody są opodatkowane na ogólnych zasadach według skali podatkowej lub podatkiem liniowym. Nie przysługuje zatem podatnikom uzyskującym przychody z innych źródeł. Ponadto, jest to preferencja podatkowa, która polega na odliczeniu określonej kwoty od podstawy obliczenia podatku. W rezultacie ulga ta nie pomniejsza samego podatku, lecz pomniejsza kwotę, od której podatek jest obliczany. Jeżeli chodzi natomiast o wysokość odliczenia, to przedsiębiorca może odliczyć 50% poniesionych wydatków, przy czym kwota odliczenia nie może być wyższa niż dochód uzyskany z działalności gospodarczej. Odliczenia ulgi sponsoringowej dokonuje się w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym poniesiono wymienione wydatki. Oznacza to, że odliczenia nie dokonuje się w trakcie roku, lecz dopiero na etapie składania rocznego zeznania podatkowego (PIT-36 lub PIT-36L). Organ podkreślił, że opisane wydatki mogą jednocześnie stanowić koszty podatkowe w działalności gospodarczej na zasadach ogólnych wynikających z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.. Odliczenie w ramach ulgi sponsoringowej jest niejako ponownym odliczeniem tych samych wydatków, dokonywane jest to jednak w momencie składania rocznej deklaracji.

Ponadto koszty, o których mowa, podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w żadnej formie lub nie zostały odliczone od podstawy obliczenia podatku. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że środki pieniężne (wynagrodzenie wypłacane na podstawie umowy) wnioskodawca przekazuje na sfinansowanie klubu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.o.s., i są/będą przeznaczone przez klub na realizację celów wskazanych w art. 28 ust. 2 u.o.s., czyli wpisują się

w ustawową definicję kosztów poniesionych na działalność sportową. Ponadto wydatki te nie zostały wnioskodawcy zwrócone w jakiejkolwiek formie.

Zdaniem DKIS skarżący spełnia warunki do skorzystania z odliczenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu ww. wynagrodzenia w ramach tzw. ulgi sponsoringowej.

Reasumując, organ uznał, że skarżący ma/będzie mieć prawo odliczenia od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 30c ust. 2 u.p.d.o.f., kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na finansowanie Klubu na podstawie Umowy, zgodnie z art. 26ha u.p.d.o.f.

Następnie, po przedstawieniu przepisów prawa, organ stwierdził, że uzyskane przez skarżącego przychody oraz poniesione koszty wynikające z realizacji wskazanych we wniosku kontraktów walutowych typu forward nie będą stanowić przychodów ani kosztów prowadzonej przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie będą one bowiem wynikiem działalności gospodarczej wykonywanej w zakresie obrotu pochodnymi instrumentami finansowymi oraz realizacją praw z nich wynikających, rozumianej, jako działalność handlowa bądź usługowa polegająca na zaspokajaniu potrzeb podmiotów trzecich.

Zdaniem DKIS, przychody uzyskane przez skarżącego z tytułu realizacji transakcji typu forward stanowią/będą stanowić przychody z kapitałów pieniężnych,

o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f., a dochód z tego tytułu będzie podlegał opodatkowaniu zryczałtowanym 19% podatkiem dochodowym zgodnie z art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f.

Skoro realizacja praw wynikających z zawieranych przez skarżącego transakcji typu forward nie stanowi źródła przychodów działalność gospodarcza (jest to bowiem źródło – kapitały pieniężne), to od tych dochodów skarżący nie ma możliwości odliczenia wynagrodzenia wpłacanego na rzecz klubu, na podstawie umowy.

Reasumując – w ocenie organu – przychody uzyskane z zawieranych transakcji typu forward stanowią/będą stanowić przychody z kapitałów pieniężnych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f. Dlatego skarżący nie ma/nie będzie mieć możliwości odliczenia od tych dochodów wynagrodzenia wpłacanego na rzecz klubu, na podstawie umowy, w ramach ulgi sponsoringowej. Zgodnie z art. 26ha ust. 1 u.p.d.o.f. skarżący ma prawo odliczenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych z tytułu tego wynagrodzenia tylko od dochodów uzyskanych w ramach źródła działalność gospodarcza.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na interpretację indywidualną DKIS z 28 kwietnia 2023 r. złożył skarżący, reprezentowana przez doradcę podatkowego B. P., który zarzucił organowi naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 4 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., w skrócie: "o.p.") przez ich błędną wykładnię przez DKIS, który to na skutek uznania, że obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe powstają w tym samym momencie wydał błędną i sprzeczną z literalnym brzmieniem przepisów interpretację;

2. przepisów prawa proceduralnego, tj.: art. 14h w zw. z art. 120, art. 121 § 1 oraz

art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 2 o.p., a także art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP

z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; w skrócie "Konstytucja RP") przez:

a) wydanie interpretacji indywidualnej zawierającej błędną wykładnię przepisów prawa materialnego oraz naruszającej podstawowe zasady postępowania podatkowego;

b) nieuwzględnienie dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych

w zakresie zagadnienia będącego przedmiotem zapytania zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przez co w konsekwencji zostały naruszone zasady Konstytucji RP, tj. art. 2 (zasady demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 7 (zasady legalizmu) a tym samym zasady postępowania tj. zasada legalizmu w postępowaniu podatkowym, zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie oraz zaskarżoną interpretację wydano w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych, tj. dopuszczono się naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych

Skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2) zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa przez doradcę podatkowego oraz wydatku dotyczącego opłaty skarbowej w kwocie

[...] zł, według norm przepisanych;

3) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wniósł również rozpoznanie sprawy na rozprawie,

a także wyraził zgodę na udział w rozprawie zdalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone

w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który znajduje zastosowanie

w niniejszej sprawie.

Artykuł 57a p.p.s.a. jest oparty na zasadzie pełnego związania sądu podstawami zaskarżania (por. wyrok NSA z 08.02.2023 r. I GSK 556/19; wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ.; w skrócie "CBOSA").

Rozpoznając skargę na interpretację indywidualną prawa podatkowego sąd nie może uwzględnić naruszeń prawa innych niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże. Nawet jeżeli jakiś przepis zostanie wskazany lub zacytowany w uzasadnieniu skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, to nie można uznać, aby doszło w ten sposób do prawidłowego sformułowania zarzutu, jeżeli ponadto nie określono w jaki sposób doszło do naruszenia wskazanej lub przytoczonej normy prawnej, tj. czy strona zarzuca błąd wykładni, czy też chodzi o niewłaściwe zastosowanie przepisu - czego wymaga przepis art. 57a p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 27.01.2023 r. I FSK 2022/19, CBOSA).

Sąd administracyjny pierwszej instancji w przypadku rozpoznawania skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego nie jest zobowiązany,

a nawet uprawniony do rekonstruowania zarzutów skargi na podstawie jej uzasadnienia (por. wyroki WSA: z 10.08.2022 r. III SA/Wa 3029/21; z 20.01.2021 r. I SA/Po 518/20, CBOSA).

Sąd rozpoznając zarzuty stwierdza, że są one nieuzasadnione.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 2 o.p. oraz art. 14h w zw. z art. 120 i 121 § 1 o.p. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej zawierającej błędną wykładnię przepisów prawa materialnego oraz naruszającej podstawowe zasady postępowania podatkowego oraz nieuwzględnienie dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie zagadnienia będącego przedmiotem zapytania zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przez co w konsekwencji zostały naruszone zasady Konstytucji RP, tj. art. 2 (zasady demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 7 (zasady legalizmu) a tym samym zasady postępowania tj. zasada legalizmu w postępowaniu podatkowym, zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie oraz zaskarżoną interpretację wydano

w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych, tj. dopuszczono się naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W zakresie ram prawnych dotyczących przywołanego zarzutu, Sąd wskazuje, że zgodnie z 14b § 1 o.p. DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14c § 2 o.p. w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Żaden ze wskazanych w skardze ww. przepisów nie został przez organ naruszony. Organ wydał na wniosek zainteresowanego interpretację, wskazał przepisy, które mają zastosowanie, wskazał, które stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe, a które ocenił negatywnie. Ocena stanowisk została uzasadniona. Strona nie wskazała też, w jakim zakresie został naruszony art. 14h w związku z art. 120 i 121 § 1o.p. oraz art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przytoczonych przepisów prawa w zaskarżonej interpretacji wskutek czego uważa zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione.

Zdaniem Sądu, zarzut naruszenia przepisów art. 4 w zw. z art. 5 o.p. poprzez ich błędną wykładnię przez DKIS, który to na skutek uznania, że obowiązek podatkowy

i zobowiązanie podatkowe powstają w tym samym momencie wydał błędną i sprzeczną z literalnym brzmieniem przepisów interpretację, jest niespójny i sprzeczny

z zaskarżoną interpretacją oraz uzasadnieniem tego zarzutu. Zaskarżona interpretacja indywidualna DKIS z 28 kwietnia 2023 r., w części której organ stwierdził, że stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe, dotyczyła bowiem klasyfikacji transakcji typu forward do odpowiedniego źródła przychodów. Skarżący nie pytał o moment powstania obowiązku czy zobowiązania podatkowego, organ podatkowej w zaskarżonej interpretacji również nie zastosował art. 4 i 5 o.p. W związku z powyższym zarzut ten jest również niezasadny.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.