Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 56/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1, z art. 255 ust. 4, art. 296 ust. 2 pkt 2, art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 256 ust. 2, art. 283 w zw. z art. 284 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp.j. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 263/19 w sprawie ze skargi P. Sp.j. w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 lutego 2018 r. nr Sp.222.2017 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 lipca 2019r., sygn. akt VI SA/Wa 263/19 oddalił skargę P. S..j. z siedzibą w L. (dalej: Spółka, Wnoszący sprzeciw, Skarżący) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd, UP) z 8 lutego 2018 r. nr Sp. 222.2017 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu 2 lutego 2015 r. do Urzędu wpłynął sprzeciw Spółki wobec decyzji o udzieleniu na rzecz W. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą G. w B. (dalej: Uprawniony, Uczestnik) prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...], przeznaczonego do oznaczania towarów i usług z klas: 11, 30, 35 i 43, jak: automaty do lodów (kl. 11); lody spożywcze (kl. 30); usługi w zakresie gromadzenia ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni z koncentratami spożywczymi proszku lodowego, proszków do produkcji gofrów oraz polew do lodów i lodów spożywczych (kl. 35); przygotowanie lodów oraz deserów lodowych na zamówienie oraz ich dostawa, usługi prowadzone w cukierniach oraz kawiarniach (kl. 43).

Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazał art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776, dalej: p.w.p.) i doprecyzował, że przeszkodami do udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy są:

- w odniesieniu do towaru "lody spożywcze" (kl. 30) - podobieństwo do znaku towarowego słownego "[...]" nr [...] i naruszenie praw majątkowych do tego znaku należących do wnoszącego sprzeciw, jak również zgłoszenie spornego znaku w złej wierze, to jest przy świadomości istnienia kolizji znaków;

- w odniesieniu do usług sprzedaży koncentratów do produkcji lodów, gofrów, polew do lodów (kl. 35) oraz usług przygotowania lodów w cukierniach i kawiarniach (kl. 43) - podobieństwo do znaku do znaku słownego "[...]" nr [...] i naruszenie praw majątkowych wnoszącego sprzeciw z tego znaku;

- w odniesieniu do towaru "automaty do lodów" (kl. 11) - naruszenie praw majątkowych współuprawnionego do znaku towarowego "[...]" nr [...] oraz zagrożenie naruszenia przez użytkowników automatów do lodów praw majątkowych ze znaku "[...]" nr [...] należących do Wnoszącego sprzeciw.

W odpowiedzi Uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny, zaprzeczając twierdzeniom Spółki o podobieństwie porównywanych znaków i naruszeniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...]

Po przeprowadzeniu rozprawy, decyzją z 13 listopada 2015 r. nr [...] Urząd oddalił sprzeciw wobec decyzji tego organu z 13 stycznia 2014r. o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Organ nie rozpatrywał zarzutu naruszenia prawa do znaku towarowego "[...]" nr [...], do którego współuprawnionym był M. K.. Odwołując się do orzecznictwa uznał za niedopuszczalne powoływanie się przez Spółkę na prawa, które jej nie przysługują. Porównując oba znaki, UP doszedł do wniosku, że sporny znak towarowy, przeznaczony do sygnowania identycznych towarów z kl. 30 oraz usług z kl. 35 i kl. 43 - podobnych do towarów z kl. 30, objętych zakresem ochrony znaku przeciwstawionego, nie jest do tego ostatniego podobny w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Powyższe, w ocenie Urzędu, uzasadniało również oddalenie zarzutów Spółki opartych na art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Za bezpodstawny uznał także zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż zgłaszana na tej podstawie kolizja praw do znaków towarowych jest wyłączona z dyspozycji art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jako że stanowi przedmiot odrębnych regulacji ww. ustawy.

Wyrokiem z 8 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) uchylił ww. decyzję Urzędu z 13 listopada 2015 r. Sąd podał, że UP odnosząc się do formy graficznej znaku przeciwstawionego, pominął okoliczność, iż znak ten został zarejestrowany jako znak słowny, a na podstawie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. porównaniu podlegają oznaczenia w takiej formie, w jakiej zostały zgłoszone do ochrony. Ponadto Urząd błędnie uznał, że porównywane znaki są odmienne w warstwie znaczeniowej, jak i nie dokonał pełnej analizy przesłanki z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., gdyż nie odniósł się do decyzji UP z 13 lipca 2012 r. nr Sp.5/12, dotyczącej znaku "[...]" o nr [...], wydanej w podobnym stanie faktycznym i prawnym.

W piśmie z 13 grudnia 2017 r. Wnoszący sprzeciw podniósł dodatkowe argumenty mające świadczyć o znacznie wyższej mocy odróżniającej słownego znaku towarowego "[...]" nr [...] w słowno - graficznym znaku spornym, aniżeli znak "[...]" w znaku "[...]" nr [...] Zgłosił także, że decyzją z 19 października 2016 r. nr Sp.110.2016, Urząd stwierdził wygaśnięcie z dniem 21 grudnia 2011 r. prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...] z powodu nieużywania tego znaku w obrocie, co zdaniem Spółki oznaczało, że sporny znak zgłoszono do ochrony bez zamiaru jego używania, z nagannym zamiarem ukrycia używania pojedynczego słowa "[...]" na maszynach do wytwarzania lodów.

Na rozprawie przed Urzędem w dniu 4 stycznia 2018 r. pełnomocnik Spółki przedłożył wydruk z "Wiadomości Urzędu Patentowego" nr 4/2017 potwierdzający jej uprawnienia do znaku słowno-graficznego "[...]" nr [...], zgłoszonego do ochrony 2 listopada 2015 r., który nie był przeciwstawiany znakowi spornemu. Przedstawił również spis kosztów na kwotę 4102 zł, podnosząc, że nie posiada faktur potwierdzających wydatki na 150 zł poniesione na wykonanie fotokopii dokumentów.

Decyzją z 8 lutego 2018 r. nr Sp.222.2017 Urząd, na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 246 i 247 ust. 2 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.:

1) unieważnił prawo ochronne na sporny znak towarowy w zakresie lodów spożywczych z kl. 30, usług w zakresie gromadzenia ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego dobru i zakupu w sklepie lub hurtowni z koncentratami spożywczymi proszku lodowego oraz polew do lodów i lodów spożywczych z kl. 35 oraz wszystkich usług z kl. 43,

2) w pozostałym zakresie sprzeciw oddalił,

3) przyznał Spółce od Uprawnionego 3952,68 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Urząd, podał, że w sprawie była już wydana decyzja przez Urząd, oddalająca sprzeciw Spółki, uchylona następnie wyrokiem WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16, gdyż nakazano UP ponowne zbadanie, czy prawo ochronne na sporny znak zostało wydane z naruszeniem przepisów powołanych w podstawie prawnej sprzeciwu.

Co do podstawy z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., UP podtrzymał stanowisko, że z dyspozycji tego uregulowania wyłączona jest kolizja znaku towarowego ze znakiem towarowym z wcześniejszym pierwszeństwem. Wnoszący sprzeciw zaś powoływał się na naruszenie jego praw do znaku towarowego "[...]" nr [...], zarówno przez Uprawnionego, jak i użytkowników automatów do produkcji lodów, którzy mogą przenosić nazwę zawartą w znaku towarowym umieszczonym na maszynie na wytwarzany wyrób, czując się upoważnionymi do takich działań przez dostawcę urządzenia. Nie wykazał natomiast, aby prawo ochronne na sporny znak naruszało jakiekolwiek inne jego prawo o charakterze majątkowym lub osobistym, poza prawem do znaku przeciwstawionego. Dlatego zarzut ten uznał za niezasadny.

Urząd podtrzymał swoje argumenty z wcześniejszej decyzji nr Sp.309.2015, że niedopuszczalne jest powoływanie się przez Spółkę na naruszenie prawa ochronnego do znaku "[...]" nr [...], zarówno w aspekcie naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2, jak i art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż prawo to nie przysługuje Spółce, a Uprawnionemu i innej osobie, i prowadziłoby to do nieuprawnionego zalegalizowania postępowania administracyjnego toczącego się bez udziału podmiotu uprawnionego do takiego znaku, posiadającego przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Z kolei co do zarzutu udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., Urząd uznał go za zasadny w części, tj. w odniesieniu do lodów spożywczych z kl. 30 (jako towarów identycznych), usług w zakresie gromadzenia ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni z koncentratami spożywczymi proszku lodowego oraz polew do lodów i lodów spożywczych z kl. 35, a także wszystkich usług z kl. 43, jako podobnych do towarów z kl. 30 objętych przeciwstawionym znakiem. Stwierdził natomiast brak podobieństwa pomiędzy towarami objętymi zakresem ochrony znaku przeciwstawionego: lody i wyroby lodowe z kl. 30 a usługami w zakresie gromadzenia ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni z koncentratami spożywczymi proszku do produkcji gofrów - kl. 35 oraz towarami z kl. 11-automaty do lodów. Usługi dotyczące sprzedaży do proszku do produkcji gofrów uznał za przeznaczone dla wykwalifikowanych odbiorców - przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu punktów sprzedaży gofrów. Ich sprzedaż odbywa się, jak wskazuje wykaz, w sklepie lub hurtowni z koncentratami spożywczymi, a nie w sklepach spożywczych, lodziarniach czy cukierniach. Odnośnie automatów do lodów uznał je za niepodobne do lodów i wyrobów lodowych z kl. 30 jako towarów odmiennych pod względem rodzaju, przeznaczenia, sposobu sprzedaży oraz grupy odbiorców.

Urząd wyjaśnił, że na gruncie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. porównaniu podlegają oznaczenia w takiej formie, w jakiej zostały ujawnione w rejestrze UP i nie ma znaczenia sposób i zakres używania ww. oznaczeń. Organ podkreślił, że sporny znak to oznaczenie słowno-graficzne składające się z dwóch wyrazów: "[...]" i dwóch elementów graficznych, a przeciwstawiony znak jest oznaczeniem słownym, jednoelementowym: "[...]".

Urząd stwierdził minimalne podobieństwo porównywanych znaków w warstwie wizualnej i fonetycznej. Uznał natomiast, ich podobieństwo w warstwie znaczeniowej i ta ocena jest zasadna w świetle wyroku WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16.

Przy ocenie kolejnej przesłanki z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. -niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców, UP odwołał się do zachowania przeciętnego odbiorcy, który świadomie poszukuje właściwego towaru i w sposób przemyślany wybiera pomiędzy dostępnymi na rynku markami, ale którego poziom uwagi może się różnić w zależności od kategorii nabywanych towarów i usług. Skoro towary z kl. 30, usługi przygotowania lodów oraz deserów lodowych na zamówienie oraz ich dostawy, usługi prowadzone w cukierniach oraz kawiarniach - z kl. 43, lody i polewy do nich, stanowiące również przedmiot usług z kl. 43, należą do towarów tanich, nabywanych spontanicznie, przy zakupie których nabywcy nie zachowują szczególnie wysokiego stopnia uwagi niezależnie od sposobu ich zakupu, a znak sporny wykazuje podobieństwo do znaku przeciwstawionego, to UP przyjął istnienie bezpośredniego ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd.

Organ nie dopatrzył się natomiast ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd w przypadku towarów z kl. 11. Odbiorcami tych towarów są przedsiębiorcy prowadzący budki z lodami, kawiarnie czy cukiernie, gdzie oferowane są lody z automatu. Jest to sprzęt rzadko kupowany, mający służyć przez wiele lat. Jego zakup jest poprzedzony wnikliwym procesem decyzyjnym, gdyż sprzęt taki ma być wykorzystywany w działalności gospodarczej i przynosić zyski. Odbiorcy tego typu towarów kierują się opinią o przedsiębiorcy oraz zgłębiają wiedzę jak działa serwis posprzedażowy - czy podmiot oferujący maszyny prowadzi również ich serwis i naprawę.

Również co do usług w zakresie gromadzenia ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni z koncentratami spożywczymi proszku do produkcji gofrów z kl. 35 Urząd stwierdził brak ryzyka wprowadzenia w błąd ich odbiorców z uwagi na ich całkowitą odmienność od towarów z kl. 30 sygnowanych znakiem przeciwstawionym.

W odniesieniu do podstawy z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., czyli złej wiary Uprawnionego w tym, że mimo wiedzy o istnieniu wcześniejszego znaku "[...]" nr [...], inkorporował go w całości do swojego oznaczenia i ze świadomością kolizji tychże znaków, a do tego bez zamiaru jego używania, lecz z zamiarem legalizacji oznaczania maszyn do produkcji lodów pojedynczym słowem "[...]" oraz w sytuacji, gdy prawo ochronne na identyczny ze spornym znak towarowy "[...]" o nr [...] (przeznaczony do sygnowania urządzeń do produkcji lodów z kl. 11 i będący znakiem wspólnym uprawnionego oraz M. K.) zostało wygaszone z dniem 21 marca 2012 r. z powodu nieużywania go w obrocie oraz wydruki przedstawiające sposób oznaczania maszyn do produkcji lodów oferowanych przez uprawnionego, Urząd nie dopatrzył się w działaniu Uprawnionego złej wiary.

Po rozpoznaniu skargi Spółki na pkt 2 powyższej decyzji (oddalający sprzeciw dla niektórych towarów i usług), rozszerzonej pismem z 13 czerwca 2019 r. o nowe argumenty w zakresie oceny przez UP przesłanki zgłoszenia spornego znaku w złej wierze, w tym o wniosek dowodowy, złożony na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.,

o przeprowadzenie dowodu z osnowy decyzji UP z 22 maja 2019 r. nr Sp.18.2019, stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak oraz pismem z 5 lipca 2019r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, w którym zgłosił zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., w zakresie zwrotu kosztów postępowania spornego co do odmowy przyznania kosztów kserowania dokumentów oraz zażądał sprostowania podstawy prawnej na art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w zarzucie sprzeciwu związanego z naruszaniem przez użytkowników automatów do lodów prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną i na mocy art. 151 p.p.s.a. ją oddalił wyrokiem o sygn. akt VI SA/Wa 263/19.

Sąd I instancji podkreślił, że na podstawie art. 153 p.p.s.a musiał uwzględniać ocenę wyrażoną we wcześniejszym wyroku WSA o sygn. VI SA/Wa 1786/16.

W ostatnim orzeczeniu na gruncie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. WSA podzielił stanowisko Urzędu co do częściowego podobieństwa i identyczności towarów i usług objętych ochroną znaku spornego do towarów chronionych znakiem przeciwstawionym (w klasach 30, 35, 43) oraz braku podobieństwa z towarami z klasy 11. Natomiast zastrzeżenia zgłosił do analizy podobieństwa pomiędzy porównywanymi znakami. W obecnie kontrolowanej decyzji nr Sp.222.2017 Urząd na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na sporny znak towarowy w zakresie lodów spożywczych z kl. 30, usług w zakresie gromadzenia ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego dobru i zakupu w sklepie lub hurtowni z koncentratami spożywczymi proszku lodowego oraz polew do lodów i lodów spożywczych z kl. 35 oraz wszystkich usług z kl. 43 i ta część decyzji (jej pkt 1) nie została zaskarżona do Sądu.

W tej sytuacji WSA oceną objął wyłącznie zaskarżoną część decyzji (pkt 2) – oddalającą, w oparciu o art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., sprzeciw w pozostałym zakresie wobec braku podstaw do unieważnienia prawa do spornego znaku w zakresie automatów do lodów (kl. 11) oraz usług gromadzenia ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni proszków do produkcji gofrów (kl. 35).

Sąd I instancji zauważył też, że w wyroku w sprawie VI SA/Wa 1786/16 WSA nie wypowiedział się w kwestii odmowy przez organ unieważnienia prawa do znaku na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., a na gruncie podstawy z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. zarzucił organowi brak stanowiska wobec przedłożonej przez Skarżącą decyzji Urzędu z 13 lipca 2012. Nr Sp.5/12 w sprawie "[...]".

Sąd ponownie orzekając, przy ocenie decyzji Sp.222.2017 w zakresie przesłanki z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., odwołał się do definicji pojęcia zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze, sformułowanej przez orzecznictwo i doktrynę wobec braku ustawowej definicji. Przyjął, że zła wiara jest stanem subiektywnym (zamiarem niezgodnym ze standardami uczciwego zachowania), który należy każdorazowo wykazać przy pomocy obiektywnych kryteriów, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Wnoszący sprzeciw powinien był więc wykazać okoliczności, które oceniane z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, dowodziły działania Uprawnionego w złej wierze.

Zdaniem WSA, Spółka, poza okolicznościami związanymi z wiedzą o wcześniejszej rejestracji znaku przeciwstawionego, innych dowodów jednoznacznie wykazujących, że do zgłoszenia spornego znaku doszło z innych powodów aniżeli chęć posiadania wyłączności jego używania dla własnych towarów, nie przedstawiła.

Również stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na dwa znaki Uprawnionego -"[...]" ([...] oraz [...]) nie przesądzały o złej wierze Uczestnika w dacie zgłoszenia spornego znaku. Podał WSA, że nieużywanie innego znaku nie ma wpływu na rozstrzygnięcie dotyczące spornego znaku. Wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak stwierdził Urząd z dniem 14 stycznia 2019 r. w decyzji z 22 maja 2019 r. Zatem okoliczności sprawy związanej z nieużywaniem znaku dotyczyły okresu znacznie późniejszego niż data zgłoszenia znaku spornego, będąca także datą, od której skuteczne byłoby unieważnienie prawa ochronnego i do tej daty w ogóle się nie odnosiły. Pozostawały więc bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. C podkreślił Sąd, nie mógł zapoznać się z motywami decyzji z 22 maja 2019 r. i dlatego oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z osnowy ww. decyzji.

Do daty zgłoszenia spornego znaku nie odnosiły się także argumenty Spółki i dowody związane z posługiwaniem się przez Uprawnionego w obrocie znakiem w postaci odbiegającej od tej, która była przedmiotem zgłoszenia do UP, bo porównywano znaki w zgłoszonej do ochrony formie.

Sąd I instancji nie znalazł podstaw do przypisania Uprawnionemu nieuczciwych zamiarów w dacie zgłoszenia spornego znaku i tym samym podważenia stanowiska organu. Żadne okoliczności nie dotyczyły tej prawnie doniosłej daty.

Za chybiony uznał także zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., który Skarżący uzasadnił tym, że UP rozstrzygnął sprawę w zakresie naruszenia praw majątkowych Skarżącej i złej wiary Uprawnionego inaczej niż miało to miejsce w sprawie Sp. 5/12. W tej ostatniej sprawie unieważniono znak towarowy wyłącznie na podstawie z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., a przy tym z uwagi na różne okoliczności obu spraw, pogląd z decyzji nr Sp.5/12 nie mógł być bezpośrednio zastosowany w sprawie. Nadto w niniejszej sprawie sporny znak towarowy w zakresie towarów podobnych został unieważniony na innej podstawie, a ocenie w zakresie złej wiary podlegał ten znak w części, w której nie doszło do unieważnienia, tj. w zakresie, w jakim został on przeznaczony do oznaczania towarów niepodobnych. Organ uwzględnił odrębność stanu faktycznego obu spraw, a wcześniej orzekający Sąd - mimo że uznał sprawy za bardzo podobne - nie nakazał organowi postąpić tak samo jak w sprawie Sp. 5/12, tylko zobowiązał Urząd do przedstawienia stanowiska względem prezentowanego w sprawie "[...]" nr Sp. 5/12. Zdaniem WSA, organ wypełnił wskazania ze sprawy VI SA/Wa 1786/16 i dlatego zarzuty odwołujące się do art. 153 p.p.s.a. uznał za nieuzasadnione.

W odniesieniu do kolejnej podstawy unieważnienia spornego znaku w zakresie automatów do lodów (kl. 11) oraz usług gromadzenia ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni proszków do produkcji gofrów (kl. 35), określonej w art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., WSA podniósł, że ww. przepis nie miał zastosowania w sprawie, jako że odnosi się on do innych praw majątkowych niż prawa do wcześniejszych znaków towarowych. Nie podzielił opinii Spółki, że można podnosić naruszenie praw ochronnych do wcześniej zarejestrowanego znaku towarowego jednocześnie na mocy art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Kwestie związane z kolizją znaku ze znakiem towarowym z wcześniejszym pierwszeństwem są wyłączone z zakresu stosowania art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jako odrębnie uregulowane w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Sąd I instancji nie uwzględnił zgłoszonego w załączniku do protokołu rozprawy wniosku rozszerzającego zarzuty skargi w zakresie wysokości kosztów postępowania spornego i żądającego uchylenia pkt 3 decyzji, gdyż Urząd odmówił przyznania kosztów kserowania dokumentów. Ta część decyzji nie została bowiem zaskarżona do Sądu w terminie. Zauważył WSA, że sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy administracyjnej i nie jest dopuszczalnym wychodzenie poza te granice, co oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skarżący zaskarżając decyzję w określonej wyodrębnionej części, jednocześnie zakreślił granice kompetencji Sądu. Spółka w terminie zaskarżyła wyłącznie pkt 2 decyzji. Tym samym granice rozpoznawanej sprawy wyznaczała część decyzji nr Sp.222.2017 oddalająca sprzeciw w pozostałym zakresie.

Sąd I instancji co do modyfikacji przez Spółkę na rozprawie w dniu 5 lipca 2019 r. podstawy prawnej sprzeciwu związanej z naruszeniem przez użytkowników automatów do lodów prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...] z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. na art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p., uznał takie działanie za spóźnione. Zarzut oparty na art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie był przez Skarżącą podnoszony w postępowaniu przed organem. Wymóg wskazania podstawy prawnej wynikał z art. 255 ust. 4 p.w.p. Według Sądu Wnioskodawca mógł zmienić (modyfikować) swój wniosek wszczynający postępowanie sporne, także po wszczęciu tego postępowania. Co więcej, że względu na istotę postępowania spornego, zakładającego niejako większą aktywność stron w tym postępowaniu, w porównaniu ze zwykłym postępowaniem administracyjnym, WSA uważał takie właśnie działania wnioskodawcy za całkowicie zrozumiałe i dopuszczalne. Spółka modyfikacji podstawy prawnej sprzeciwu jednak we właściwym czasie nie dokonała. Zatem organ nie mógł wykroczyć poza zakres żądania określonego we wniosku, był też związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.

Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się Spółka i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Orzeczenie zaskarżyła w całości. Opierając się na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi postawiła zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji głównie przepisów niżej wymienionych aktów prawnych: ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z poźn. zm.; dalej: p.p.s.a.) i ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776 z późn. zm.), a w szczególności:

A) w zakresie naruszeń prawa materialnego (art.174 pkt 1 p.p.s.a.):

1. naruszenie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., przez jego błędną wykładnię – przejawiające się w przyjęciu założenia, że prawa majątkowe osób trzecich chronione tym przepisem nie obejmują praw z posiadanych znaków towarowych, a w konsekwencji odstąpienie od badania zarzutu naruszenia praw do znaku "[...]" nr [...] przez użytkowników maszyn do lodów, do których to działań nakłania ich uprawniony ze spornego znaku towarowego, umieszczając napis "[...]" na wprowadzanych do obrotu maszynach;

B) w zakresie naruszeń przepisów postępowania (art.174 pkt 2 p.p.s.a.):

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 255 ust. 4 p.w.p., a także art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 296 ust. 2 pkt 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.- przejawiające się w ustaleniu granic sprawy sądowoadministracyjnej niezgodnej z podstawą faktyczną sprzeciwu, oraz pominięciu przez Sąd złożonego na rozprawie sprostowania wskazanych w sprzeciwie przepisów, co skutkowało oceną podobieństwa lodów i maszyn (automatów) do ich wytwarzania, oraz pominięciem zarzutu naruszania prawa do znaku towarowego "[...]" przez użytkowników tych maszyn, do których to naruszeń nakłania ich uprawniony ze spornego znaku towarowego, umieszczając sporną nazwę lodów na wprowadzanych do obrotu maszynach;

3. naruszenie art. 106 § 3, art. 113 §1 p.p.s.a., oraz art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. - poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą dowodu z osnowy decyzji Urzędu z 22 maja 2019 r. nr Sp.18.2019, doręczenie odpowiedzi organu na wniosek dowodowy dopiero po wydaniu postanowienia oddalającego wniosek dowodowy (po otwarciu zamkniętej rozprawy tylko w celu tego doręczenia) a także brak zawieszenia postępowania do czasu dostarczenia Sądowi pełnego tekstu decyzji Sp.18.2019 z jej uzasadnieniem, jeśli byłoby ono niezbędne do oceny sprawy;

4. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., a co najmniej art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.- przejawiające się w błędnym ustaleniu, że brak w aktach sprawy dowodów dokonania zgłoszenia spornego znaku "[...]" w złej wierze, mimo iż w tych aktach dowody takie zgromadzono;

5. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. oraz art. 108 k.p.c.- przejawiające się w potraktowaniu kosztów postępowania spornego w Urzędzie jako sprawy odrębnej od rozpatrywanego w postępowaniu zakończonego zaskarżonym wyrokiem meritum sprawy Sp. 222.2017, w wyniku czego Sąd odstąpił od rozpatrywania kwestii uzupełnienia kosztów postępowania spornego;

6 naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, a także art. 151 p.p.s.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie - przejawiające w braku uchylenia decyzji Urzędu, mimo wielu uchybień wskazanych w skardze, braku uchylenia decyzji z uwagi na przesłanki wznowienia postępowania w związku z decyzją stwierdzającą wygaśnięcie ochrony spornego znaku, a w konsekwencji oddalenie skargi.

Stawiając powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wnosił o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie, przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z decyzji Urzędu z 22 maja 2019 r. nr Sp.18.2019, stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy "[...]" nr [...] z powodu jego nieużywania (uwierzytelnioną kserokopię decyzji załączono do skargi kasacyjnej); przyznanie skarżącemu od Urzędu zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, według spisu kosztów, jaki będzie złożony na rozprawie, albo (w razie niezłożenia go) wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu Spółka powołała argumenty na poparcie zarzutów.

W piśmie procesowym z 27 marca 2023 r. Skarżąca poinformowała o zmianie nazwy, albowiem obecnie występuje pod firmą: P. Spółka jawna, przy czym adresy nie uległy zmianie. Ponadto uzupełniła uzasadnienie skargi kasacyjnej, m.in. w zakresie zarzutów z pkt 1 i 4 jej petitum.

Obecny na rozprawie zdalnej przed NSA w dniu 20 kwietnia 2023 r. pełnomocnik Spółki podtrzymał stanowisko przedstawione: w skardze kasacyjnej i piśmie ją uzupełniającym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Spółki nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, a które w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Skargę kasacyjną, w granicach której działa Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W niniejszej sprawie, nie tylko wspomniane zarzuty skargi kasacyjnej zakreślały granice rozpoznania sprawy przez Sąd odwoławczy, mając na uwadze granice, w jakich rozpoznawał skargę Sąd I instancji. Należy podkreślić, że kwestia błędnego ustalenia granic rozpoznawanej sprawy przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, bo niezgodnie z podstawą faktyczną sprzeciwu, została zgłoszona w zarzucie w pkt B. ppkt 2. petitum skargi kasacyjnej, podnoszącym naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 255 ust. 4 p.w.p., a także art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 296 ust. 2 pkt 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Zarzut ten w powiązaniu z zarzutem sformułowanym w pkt A. ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej zgłaszającym błędną wykładnię art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. miał zasadnicze znaczenie dla skutków skargi kasacyjnej oraz oceny pozostałych zarzutów w tym środku zgłoszonych.

Należy zgodzić się ze Skarżącą, że generalnie granice rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji określa art. 134 § 1 p.p.s.a.: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Z przepisu tego wynika, że sąd I instancji jest związany "granicami sprawy", a nie jest związany wyłącznie "granicami skargi". Termin "granice sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym (por. wyroki NSA z: 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1883/21; 24 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 2728/19; opubl.: podobnie jak dalej cyt. orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl).

O naruszeniu normy wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA z: 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; 24 września 2021 r., sygn. akt I GSK 289/21; 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18; 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 561/22).

Dla wyznaczenia granic rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie miała okoliczność, że kontrolowany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok WSA w sprawie VI SA/Wa 263/19, podobnie jak i zaskarżona decyzja, został poprzedzony prawomocnym wyrokiem WSA z 8 lutego 2017, sygn. akt VI SA/Wa 1786/16, uchylającym decyzję Urzędu z 13 listopada 2015r., nr Sp.309.2015, którą oddalono sprzeciw Skarżącej wobec decyzji UP z 13 stycznia 2014 r. o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Urząd ponownie rozstrzygając sprawę

i wydając decyzję 8 lutego 2018 r., nr Sp.222.2017 oraz Sąd I instancji w sprawie

VI SA/Wa 263/19, rozpoznając sprawę wskutek skargi Spółki na ww. decyzję UP, na mocy art. 153 p.p.s.a. byli związani oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16.

Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze: "związanie oceną prawną powinno być rozumiane jako wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpatrywanej sprawę, co oznacza zarówno krytykę sposobu stosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie danej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Przy tym (...) przedmiotem takiej oceny mogą być zarówno przepisy prawa materialnego, jak i postępowania.(...) Ocena prawna dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia. Związanie sądu w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporzadkowania się mu w pełnym zakresie." (por.: Jagielska M., Jagielski J., Stankiewicz R.: [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 544 i nast.; wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 947/19).

Należy wyjaśnić, że ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego uchylającym zaskarżoną decyzję jest wiążąca nie tylko dla sądu oraz organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 p.p.s.a.), ale także dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, na mocy art. 170 p.p.s.a. (Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.), rozpoznającego skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w tej samej sprawie (tamże, s. 577).

W kontrolowanej sprawie nie było podnoszone, aby przepisy prawa uległy zmianie bądź nastąpiła zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych czy wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie, co skutkowałoby wyłączeniem zastosowania

art. 153 p.p.s.a. Dlatego ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku w sprawie

VI SA/Wa 1786/16 były wiążące w dalszym postępowaniu dla Urzędu, WSA i Sądu odwoławczego.

W sprawie VI SA/Wa 1786/16 Sąd stwierdził, że Urząd w decyzji Sp.309.2015 prawidłowo "uznał częściowe podobieństwo i identyczność towarów i usług zawartych w zakresie ochrony znaku spornego do towarów zawartych w zakresie ochrony znaku przeciwstawionego (tj. w klasach 30, 35, 43 odmawiając podobieństwa w klasie 11). Analiza podobieństwa towarów i usług dokonana przez Urząd Patentowy jest spójna i logiczna." (s. 13 uzasadnienia wyroku). Natomiast zastrzeżenia WSA budziła przeprowadzona przez organ analiza podobieństwa pomiędzy porównywanymi znakami ("[...]" nr [...] i "[...]" nr [...]) i jej wyniki oraz niedokonanie przez UP pełnej analizy (bo z pominięciem stanowiska Urzędu zawartego w decyzji nr Sp. 5/12 dotyczącej znaku Spółki - "[...]") przesłanki z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. (zgłoszenia znaku do ochrony w złej wierze), także powołanej w sprzeciwie. Sąd też nie zajął stanowiska co do argumentacji decyzji dotyczącej przesłanki z art. 131 ust.1 pkt 1 p.w.p.

Należy w tym miejscu nadmienić, że ani w zarzutach skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu Spółka nie podnosiła naruszenia art. 153 p.p.s.a., co należy interpretować jako aprobatę kasatora, że WSA i w rezultacie organ, skoro skarga została oddalona, zastosowali się do ocen i wskazań ze sprawy VI SA/Wa 1786/16, którymi byli związani. Tym bardziej, że WSA w skarżonym obecnie wyroku podkreślił, że na mocy art. 153 p.p.s.a. uwzględnił ocenę wyrażoną w wyroku w sprawie

VI SA/Wa 1786/16 (s. 16 uzasadnienia).

Jak już zaznaczono w obecnie kontrolowanej sprawie VI SA/Wa 263/19 został wydany wyrok oddalający, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę Spółki. Przy czym Spółka nie zaskarżyła do WSA decyzji UP z 8 lutego 2018 r., nr Sp.222.2017 w całości. W skardze z 31 grudnia 2018 r. kwestionowała tylko część ww. decyzji – jej pkt 2 (s. 2 skargi), którym Urząd oddalił sprzeciw w pozostałym zakresie. Rozstrzygnięcie UP w tym punkcie skutkowało tym, że prawo ochronne do spornego znaku co do towarów z kl. 11: automatów do lodów i części usług z klasy 35: usługi w zakresie gromadzenia, ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni z koncentratami spożywczymi proszku do produkcji gofrów zostało prawidłowo udzielone na rzecz Uprawnionego. Podzielił bowiem WSA pogląd Urzędu, że w przypadku wspomnianych towarów/usług nie wystąpiło ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd (przesłanka z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.), nie miał zastosowania art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., bo przeciwstawiony znak "[...]" nie mógł jednocześnie stanowić podstawy faktycznej sprzeciwu w ramach przesłanki z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Sąd I instancji nie dopatrzył się również naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., bo według Skarżącej, sporny znak miał być zgłoszony w złej wierze w celu uzyskania ochrony, a co nakazał zbadać WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16. Nie zgłaszała Spółka w skardze do WSA zarzutów do pkt 1 i 3 decyzji, w których: w pkt 1 unieważniono prawo ochronne do spornego znaku co do towarów z klasy 30, usług z kl. 43 i części usług z kl. 35, na podstawie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a w pkt 3 -przyznano Spółce od Uprawnionego zwrot kosztów postępowania. Poszczególne rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji miały rozdzielny charakter i z punktu możliwości ich zaskarżenia (art. 2558 ust. 1 pkt 5 i 7 i art. 257 p.w.p. w zw. z art. 3 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) - samodzielny byt.

Jak reguluje art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do WSA wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Dlatego zaskarżenie decyzji Urzędu jedynie co do pkt 2 skutkowało, że pkt 1 i 3 tej decyzji nabrały cechy prawomocności, na mocy art. 256 ust. 3 p.w.p. (przepisów k.p.a. o ponownym rozpatrywaniu, na wniosek strony, spraw załatwionych przez wydanie decyzji, od której nie służy odwołanie, nie stosuje się do decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty i wydanej po przeprowadzeniu rozprawy) i art. 257 p.w.p. (na decyzje oraz postanowienia Urzędu w sprawach, o których mowa w art. 255, stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego) w zw. z art. 16 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. (Do postępowania spornego przed Urzędem w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a.).

W tej sytuacji zaskarżenie pkt 3 decyzji dopiero w piśmie z 5 lipca 2019 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy i złożonym podczas rozprawy przed WSA w tym samym dniu, było spóźnione, skoro decyzję tę doręczono pełnomocnikowi 3 grudnia 2018 r. Rozpatrzenie tego żądania przez WSA stanowiłoby wyjście poza granice sprawy i w konsekwencji naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt B.ppkt 5. petitum skargi okazał się niezasadny, a stanowisko Sądu I instancji prawidłowe. Na marginesie należy zauważyć, że w kwestii zwrotu kosztów organ orzekał na mocy art. 256 ust. 2 p.w.p. (W kwestii kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym) w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. (strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony). To rozstrzygnięcie Urzędu było związane z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 1 decyzji, nie skarżonym przez stronę.

Na zakreślenie granic rozpoznania niniejszej sprawy przez WSA miało wpływ także to, że postępowanie przed Urzędem zostało wszczęte wskutek sprzeciwu Spółki wobec prawomocnej decyzji Urzędu o udzieleniu spornego prawa ochronnego.

Na mocy art. 246 ust. 1 p.w.p. (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), obowiązującego w dacie zgłoszenia spornego znaku (na podstawie art. 315 ust. 3 p.w.p.), każdy mógł wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu, w myśl art. 246 ust. 2 p.w.p., stanowiły okoliczności, które uzasadniały unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. O wniesieniu sprzeciwu Urząd, na mocy art. 247 ust. 1 p.w.p., niezwłocznie zawiadamiał uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu podniósł zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawę przekazywano do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym (art. 247 ust. 2 zd. pierwsze p.w.p.).

Powyższe uregulowania wykładano w ten sposób, że za niedopuszczalne uznawano wskazanie nowych podstaw unieważnienia, niezawartych w sprzeciwie, na etapie postępowania spornego przed Urzędem, po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa. Skutkowało to tym, że nowe podstawy sprzeciwu nie podlegały rozpoznaniu przez organ patentowy, ponieważ pozostawały poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym w rozumieniu art. 247 ust. 2 p.w.p. (por. wyrok NSA z 25 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 920/18; 13 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 582/13; opubl., podobnie jak inne cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl). Termin określony w art. 246 ust. 1 p.w.p. traktowano jako termin prawa materialnego, tak że po jego upływie nie było możliwe przytaczanie nowych podstaw sprzeciwu. Przy tym ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, przepisy dotyczące sprzeciwu należało wykładać i stosować ściśle (por. wyrok NSA z 19 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3679/15; 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2037/13).

Kierując się powyższymi wytycznymi należało mieć na uwadze, że Spółka w sprzeciwie sprecyzowała, że przeszkodami do udzielenia prawa ochronnego na sporny znak były:

"1) w odniesieniu do towaru "lody spożywcze" (klasa 30) - podobieństwo do znaku towarowego słownego "[...]" ([...]) i naruszenie praw majątkowych do tego znaku należących do wnoszącego sprzeciw (art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 131 ust.1 pkt 1 p.w.p.), jak i również zgłoszenie znaku [...] złej wierze (art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.), to jest przy świadomości istnienia kolizji znaków.

2) w odniesieniu do usług sprzedaży koncentratów do produkcji lodów, gofrów, polew do lodów (klasa 35) oraz usług przygotowania lodów w cukierniach i kawiarniach (klasa 43)-podobieństwo do znaku słownego "[...]" ([...]) i naruszenie praw majątkowych wnoszącego sprzeciw z tgo znaku (art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 131 ust 1 pkt 1 p.w.p.).

3) w odniesieniu do towaru "automaty do lodów" (klasa 11) -naruszenie praw majątkowych współuprawnionego do znaku towarowego "[...]" ([...]) objętego wspólnym prawem ochronnym oraz zagrożenie naruszenia przez użytkowników automatów do lodów praw majątkowych ze znaku "[...]" ([...]) należących do wnoszącego sprzeciw (art. 131 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.)".

Swoje stanowisko co do podstaw, za pomocą których podważała zasadność udzielenia prawa ochronnego na sporny znak co do usług z klasy 35 potwierdziła na stronie 4-5 uzasadnienia sprzeciwu, a co do towarów z klasy 11 – na stronie 5-6 uzasadnienia sprzeciwu.

Zatem opisane podstawy prawne i okoliczności faktyczne wyznaczały zakres postępowania przed Urzędem i zakres oceny Sądu - w obu sprawach - tym bardziej, że nie były rozszerzane we wspomnianym okresie 6 miesięcy między opublikowaniem informacji o udzieleniu spornego prawa a złożeniem sprzeciwu, które to pismo zresztą Spółka wniosła w ostatnim dniu ww. 6-miesięcznego terminu.

Zasadnie więc WSA w sprawie VI SA/Wa 263/19 podniósł, że żądanie Spółki zawarte w piśmie procesowym z 5 lipca 2019 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy w tym dniu (k. -64 akt sąd.), modyfikujące podstawę sprzeciwu w odniesieniu do automatów do lodów (towary z kl. 11) z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. na art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p. uznał za spóźnione, z tym, że WSA spóźnienie wywodził z faktu, że zarzut ten zgłoszono dopiero przed Sądem, a nie w postępowaniu przed Urzędem (s. 23-24 uzasadnienia wyroku). Przy czym argumentacja WSA nie obejmowała zasadniczej kwestii i w tym zakresie należy uznać za wadliwą. Przede wszystkim postępowanie przed UP toczyło się nie z wniosku o unieważnienie prawa ochronnego, regulowanego przez art. 164 i nast. p.w.p., a na skutek sprzeciwu co zaznaczył WSA (s. – 1 uzasadnienia wyroku), o którym mowa w art. 246 p.w.p., obwarowanego wspomnianym 6-mesięcznym terminem zgłoszenia. I przede wszystkim z tego powodu modyfikacja przez Spółkę żądania sprzeciwu była spóźniona, a tym samym - niedopuszczalna. Taki sam skutek ta zmiana wywołałaby na etapie postępowania przed Urzędem, bo byłaby spóźniona, z uwagi na złożenie sprzeciwu w ostatnim dniu 6-miesięcznego terminu na jego złożenie. Dlatego błędne uzasadnienie WSA nie miało to wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że WSA doszedł do prawidłowego wniosku o braku podstaw do modyfikacji sprzeciwu.

Spółka próbowała ponadto zmianę podstawy prawnej wywodzić z wieloznacznej (jej zdaniem) podstawy faktycznej sprzeciwu, którą przecież sama sformułowała i nie miała w dacie złożenia sprzeciwu trudności powiązania jej z przepisami prawa materialnego czyli podstawą prawną żądania, którą był związany organ, na mocy art. 255 ust. 4 (Urząd rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę) w zw. z art. 2551 ust. 3 pkt 4 (wniosek powinien zawierać wskazanie podstawy prawnej) w zw. z art. 247 ust. 2 p.w.p., jak i kontrolujący decyzję sąd. Ani organ, ani WSA poza wskazaną w sprzeciwie podstawę prawną nie wyszli. Inną kwestią było, że wskutek późniejszych zdarzeń, jak: termin materialny 6 miesięcy na złożenie sprzeciwu, wyrok WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16, decyzja organu w sprawie Sp.222.2017 i skarga do WSA na część tej decyzji, granice sprawy rozpoznawanej przez WSA w sprawie VI SA/Wa 263/19 uległy ograniczeniu względem tych, wytyczonych sprzeciwem. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA i organu co do podstaw prawnych sprzeciwu, że zostały w nim jednoznacznie określone i powiązane z konkretnymi faktami.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że przepis art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p. mieści się w Dziale III p.w.p.- Roszczenia dotyczące znaków towarowych i oznaczeń geograficznych i reguluje przypadki naruszenia (a nie unieważnienia) prawa ochronnego na znak towarowy. Sprawy dotyczące roszczeń z tego tytułu na mocy art. 283 p.w.p w zw. z art. 284 pkt 6 p.w.p. mają charakter roszczeń z zakresu ochrony własności przemysłowej i są rozstrzygane w postępowaniu w sprawach własności intelektualnej (czyli przez wyznaczone sądy powszechne).

Mimo błędnego uzasadnienia swego stanowiska w tym zakresie, Sąd I instancji doszedł do prawidłowej konkluzji. Dlatego argumentacja WSA nie miała wpływu na wynik sprawy.

Z tych samych powodów Spółka niezasadnie powoływała się na wyrok NSA z 19 stycznia 2006 r., sygn. akt II GSK 320/05, albowiem sprawa ta także dotyczyła wniosku o unieważnienie prawa ochronnego, a nie sprzeciwu, który zainicjował kontrolowane postępowanie.

W tej sytuacji, skoro Spółka zaskarżyła do WSA tylko pkt 2 decyzji Urzędu nr Sp.222.2017, który dotyczył prawa ochronnego na sporny znak dla usług w zakresie gromadzenia ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni z koncentratami spożywczymi proszku do produkcji gofrów

(kl. 35) i towarów: automaty do lodów (kl. 11), i w tym zakresie orzekał WSA w sprawie VI SA/Wa 263/19, to kwestię prawidłowości udzielenia spornego prawa ochronnego dla ww. usług i towarów można było badać tylko w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Spółka bowiem tylko te podstawy prawne powołała w sprzeciwie, w odniesieniu do wspomnianych usług z klasy 35 i towarów z klasy 11. Urząd w decyzji nr Sp.309.2015 i WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16, przedstawiając stan sprawy powołali się na stanowisko Spółki określone w sprzeciwie, jako wyznaczające zakres rozpoznania sprawy. Dlatego oceny prawnej i wskazań WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16 nie można odczytywać, nie uwzględniając zakresu sprzeciwu.

Sąd w sprawie VI SA/Wa 1786/16 podzielił stanowisko Urzędu, że towary z klasy 11- automaty do lodów, objęte spornym znakiem nie są podobne do towarów objętych znakiem przeciwstawionym "[...]" nr [...] (lody i wyroby lodowe). Konsekwencją tego stanowiska jest stwierdzenie braku ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym między porównywanymi znakami: "[...]" nr [...] i "[...]" nr [...] w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. gdyż brak podobieństwa towarów/usług wyłącza badanie dalszych przesłanek określonych w tym przepisie. Sąd I instancji stanął na takim stanowisku powołując się na związanie art. 153 p.p.s.a. i prawidłowo, gdy chodzi o towary z klasy 11.

Kierując się art. 153 p.p.s.a. WSA także podzielił opinię Urzędu o braku podstaw unieważnienia prawa ochronnego do spornego znaku w zakresie części usług z klasy 35, obejmujących gromadzenie, ekspozycję i tworzenie klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni proszków do produkcji gofrów. Stanowisko WSA w tym zakresie nie było prawidłowe, gdyż Urząd na ten temat wypowiedział się dopiero w decyzji w sprawie Sp.222.2017, uznając brak podobieństwa między znakami na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., właśnie z uwagi na brak podobieństwa omawianych usług z lodami i wyrobami lodowymi, sygnowanymi przeciwstawionym znakiem (s. 17 uzasadnienia wyroku). Natomiast w decyzji w sprawie Sp.309.2015 w kwestii podobieństwa opisanych usług dotyczących proszku do gofrów do towarów objętych znakiem "[...]", organ nie wypowiedział się (s.7-8 decyzji). W tej sytuacji przytaczane już stanowisko WSA w kontrolującym tę decyzję wyroku w sprawie VI SA/Wa 1786/16 na temat usług z kl. 35 spornego znaku (s. 13 uzasadnienia wyroku) nie mogło odnosić się do usług związanych ze sprzedażą proszku do gofrów. Jednakże Skarżąca nie podważyła wadliwości stanowiska WSA w sprawie VI SA/Wa 263/19, gdyż nie zgłaszała zarzutu naruszenia ani art. 153 p.p.s.a., ani przepisów postępowania dotyczących wymaganych ustaleń faktycznych przesłanek na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a skupiła się na naruszeniu art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p., co już wyjaśniono.

Spółka w sprzeciwie, wykazując zasadność żądania na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. (nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich) w zasadzie skupiła się na wykazaniu naruszenia tej przesłanki przy udzieleniu spornego prawa na towary z kl. 11- automaty do lodów. Oparła je na tym, że Uprawniony zgłosił identyczny znak ("[...]" nr [...]), wcześniej zgłoszony przez niego i jego wspólnika, m.in. dla towarów z kl. 11. Jednakże argument ten nie został uwzględniony przez UP w decyzji nr Sp.309.2015 (WSA w sprawie VI SA/Wa 1796/16 nie wypowiedział się w tej kwestii) i takie samo stanowisko zajął Urząd w decyzji Sp.222.2017 (s. 8-9 decyzji). Tych argumentów Skarżąca nie kwestionowała. Natomiast nie zgadzała się ze stanowiskiem Urzędu (w obu decyzjach) i WSA w kontrolowanej sprawie, że na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie mogła odwoływać się do kolizji spornego znaku z przeciwstawionym znakiem "[...]", podnosząc, że Uprawniony i inni użytkownicy automatów do produkcji lodów, opatrzonych tylko częścią oznaczenia, tj. "[...]", mogli przenosić tę nazwę na lody (oznaczeniem podobnym co do lodów może posługiwać się tylko Spółka). Urząd i WSA uważali bowiem, że kolizja znaku towarowego ze znakiem towarowym z wcześniejszym pierwszeństwem uregulowana została odrębnymi przepisami p.w.p., np. w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a racjonalny ustawodawca nie wprowadza w tym samym akcie dwóch norm o tym samym zakresie zastosowania (s. 21-22 uzasadnienia wyroku).

Ze stanowiskiem Sądu I instancji, akceptującym decyzję Urzędu należy się zgodzić. Nie jest kwestionowane, że prawo do znaku należące do innego podmiotu jest prawem majątkowym w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Ale, jak podnosił WSA i Urząd, nieracjonalne byłoby działanie ustawodawcy, że pewne przypadki kolizji z wcześniejszymi prawami osób trzecich– będących zarejestrowanymi lub zgłoszonymi do rejestracji znakami towarowymi, zostały ponownie uregulowane, np. w art. 132 ust. 2 p.w.p. W przypadku uregulowania z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. chodzi o inne prawa podmiotowe osób trzecich niż wynikające z praw ochronnych do znaków towarowych (np. nazwa osoby prawnej niebędącej przedsiębiorcą, dobra sława osoby prawnej, nazwisko, pseudonim, wizerunek, cześć osoby fizycznej oraz twórczość artystyczna i ewentualnie naukowa, prawa autorskie), mimo że przepis art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p został umieszczony wśród bezwględnych przeszkód rejestracji, a przepis art. 132 ust. 2 p.w.p. – wśród względnych przeszkód. Wprowadzony na mocy art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy -Prawo własności przemysłowej (Dz. U. poz. 1615), obowiązujący od 15 kwietnia 2016 r., omawiane przeszkody rejestracji uznaje za względne przeszkody, ale w niniejszej sprawie nie miał zastosowania.

Stanowisko WSA i Urzędu znajdowało też oparcie w regulacjach dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz. Urz. UE L. poz. 299, s. 25), w tym art. 3 ust. 2 lit. a), według którego każde państwo członkowskie może postanowić, że znak towarowy nie zostanie zarejestrowany, a dokonana rejestracja będzie podlegać unieważnieniu, jeżeli używanie tego znaku towarowego może być zabronione stosownie do przepisów prawa innego niż prawo o znakach towarowych danego państwa członkowskiego lub Wspólnoty i art. 4 ust. 4 lit. c), mówiącego, że każde państwo członkowskie może postanowić ponadto, że znak towarowy nie podlega rejestracji, a za nieważny uznaje się już zarejestrowany znak, jeżeli używanie znaku towarowego może być zakazane w związku z istnieniem wcześniejszego prawa, o którym mowa w ust. 2 (definiuje wcześniejsze znaki towarowe) i w lit. b) niniejszego ustępu (mówi o prawach do niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w obrocie), a zwłaszcza: prawa do nazwiska; prawa do osobistego wizerunku; prawa autorskiego; prawa własności przemysłowej, wdrożonej przez ustawę -Prawo własności przemysłowej, w tym przez ww. nowelizację.

Z powyższych względów interpretację art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. co do relacji praw podmiotowych osób trzecich nim objętych z wcześniejszymi prawami do znaków towarowych, przyjętą przez WSA i Urząd należało uznać za prawidłową. Dlatego za niezasadny należało uznać zarzut sformułowany w pkt A.ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej.

Natomiast, gdy chodzi o przesłankę z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. (nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu w celu uzyskania ochrony), to w sprzeciwie zgłoszono ją co do towarów z klasy 30 (lodów spożywczych), objętych spornym znakiem. Podobnie należało odczytać wskazania WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16, skoro Sąd podzielił stanowisko Urzędu co do podstaw sprzeciwu. Ponadto nakazał, aby przeprowadzić analizę przesłanki z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. z uwzględnieniem stanowiska Urzędu prezentowanego w decyzji z 13 lipca 2012 r. nr Sp.5/12 dotyczącej prawa ochronnego "[...]" nr [...], przysługującego Spółce, zdaniem Sądu wydanej w podobnym stanie faktycznym i prawnym. Tą ostatnią decyzją Urząd unieważnił, na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., prawo ochronne na znak towarowy "[...]" nr [...], przeznaczony do oznaczania towarów z klasy 30: lody spożywcze, desery lodowe oraz rolady lodowe. Przeciwstawiony znak Spółki "[...]" nr [...] był przeznaczony do oznaczania także towarów z kl. 30: lody spożywcze, w tym sorbetowe, jogurt mrożone, desery lodowe, lody w proszku, kremy, musy, budynie, puddingi, galaretki owocowe i sosy do deserów.

To zalecenie WSA także potwierdzało, że przesłankę z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. należało badać w odniesieniu do towarów z klasy 30 (czyli objętych niezaskarżonym pkt 1 decyzji), jak wynikało ze sprzeciwu. Organ w decyzji Sp.222.2017, a za nim WSA w sprawie VI SA/Wa 263/19, błędnie odczytując wyrok WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16 w nieuprawniony sposób przyjęli, że naruszenie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Spółka zgłosiła wobec całego spornego znaku co do wszystkich towarów i usług nim objętych. Z takim rozumieniem wyroku WSA w sprawie VI SA/Wa 1786/16 przez Urząd, a później Sąd I instancji podczas ponownego rozpatrywania sprawy, jako naruszającym art. 153 p.p.s.a., nie zgadza się skład orzekający. Spółka podniosła zarzut ustalenia granic sprawy sądowoadministracyjnej niezgodnie z podstawą faktyczną m.in. z powodu naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. (pkt B.ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej), ale ani w zarzucie, ani w jego uzasadnieniu nie wyjaśniła, na czym naruszenie tego przepisu miałoby polegać. Próbę wyjaśnienia naruszenia tego przepisu zawarła w pkt B.ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej, ale skupiła się na kwestii nieprzeprowadzenia dowodu z decyzji Urzędu z 22 maja 2019 r. nr Sp.18.2019, którą stwierdzono wygaśnięcie spornego prawa ochronnego z dniem 14 stycznia 2019 r. w części dotyczącej: automatów do lodów (kl. 11) i usług w zakresie gromadzenia, ekspozycji i tworzenia klientom warunków dogodnego doboru i zakupu w sklepie lub hurtowni proszków do produkcji gofrów (kl. 35). Nie wykazywała i w tym zarzucie, że w oparciu o podstawę z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. podważała całe sporne prawo, co poniekąd jest zrozumiałe, mając na uwadze zakres niezaskarżonego pkt 1 decyzji Urzędu w sprawie Sp.222.2017. Nie zwalnia to jednak Sądu odwoławczego z obowiązku ustalenia granic rozpoznania sprawy, mając na uwadze związanie treścią wcześniejszego wyroku WSA na mocy art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a.

Podsumowując kwestie przedstawione w odniesieniu do zarzutu z pkt B.ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej, gdy chodzi o podstawy materialne, które miały zostać naruszone przy wyznaczaniu granic sprawy, to przepis art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., błędnie został zastosowany przez WSA, mając na uwadze zaskarżenie pkt 2 decyzji Sp.222.2017 i podstawy sprzeciwu (został powołany wobec udzielenia prawa ochronnego co to towarów z klasy 30); art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie miał zastosowania, skoro na tej podstawie spornemu prawu ochronnemu przeciwstawiono wcześniejsze prawo ochronne na znak towarowy "[...]", podstawa z art. 296 ust. 2 pkt 1 p.w.p. została zgłoszona po upływie 6 miesięcy od daty ogłoszenia o udzieleniu prawa na sporny znak i jako regulująca roszczenie cywilnoprawne, nie miała zastosowania, a zastosowanie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie było skarżone.

W konsekwencji należało zarzut uregulowany w pkt B.ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej uznać za nieuzasadniony.

W świetle powyższego niezasadny okazał się zarzut sformułowany w pkt B. ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej - naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a., art. 113 § 1,p.p.s.a. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 131 ust. 1 pkt 2 i art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż dowód z decyzji Sp.18.2019 nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wspomniana decyzja dotyczyła wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak w zakresie towarów i usług, których nie obejmowała podstawa z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., a dowód ten został zawnioskowany właśnie w celu wykazania zgłoszenia spornego znaku w złej wierze dla wspomnianych usług i towarów. Nie było więc podstaw do przyjęcia opinii Spółki, że dopuszczenie omawianego dowodu i dostarczenie go Sądowi powinno powodować zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgłoszony przez skarżącą dowód zaś nie spełniał wymogów z art. 106 § 3 p.p.s.a., decydujących o tym, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające i tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgłoszony dowód nie był przydatny w sprawie. Dlatego argumenty podnoszące brak możliwości wypowiedzenia się co do pisma Urzędu, przedstawienia decyzji w sprawie Sp.18.2019 wraz z uzasadnieniem nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżąca w skardze kasacyjnej ponowiła wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z decyzji Urzędu w sprawie Sp.18.2019.

Wyjaśnienia wymaga, że istotą oraz celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05; por również wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08). Jakkolwiek więc w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, to jednak w świetle powyższego – w tym również w świetle argumentów przedstawionych w odpowiedzi na zarzuty z pkt 2 – 4 petitum skargi kasacyjnej – oraz przyjmowanego rozumienia "odpowiedniego" stosowania prawa (por. uchwała SN z 18 grudnia 2001 r. sygn. III ZP 25/01) oznacza to, że wniosek strony nie mógł być uwzględniony w zakresie, w jakim tego oczekiwała. Ponadto zgłaszany przez Skarżącą dowód był zbędny dla wyjaśnienia istotnych okoliczności.

Niezasadny okazał się także zarzut głoszony w pkt B. ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Wymaga wyjaśnienia, że w art. 141 § 4 zd pierwsze p.p.s.a. zostały określone niezbędne elementy uzasadnienia, jak: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jest to przepis proceduralny, regulujący wymogi uzasadnienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; opubl. ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39) oraz gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż nie zawiera wszystkich elementów w tym przepisie wymienionych (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1197/21 i powołane w nim orzecznictwo, Lex nr 3341249). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., NSA zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie wyroku zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia i zarzutów skargi oraz wskazuje podstawę materialnoprawną jego rozstrzygnięcia; poddaje się więc kontroli instancyjnej.

Natomiast należy wyjaśnić, że podnosząc zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować ustaleń faktycznych i podstawy rozstrzygnięcia, przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę orzeczenia lub dokonanej przez ten Sąd oceny prawnej rozpatrywanych zagadnień (por. wyroki NSA z: 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 1413/14; 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Do tego zaś zmierzał Wnoszący sprzeciw, zgłaszając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powiązanie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. miało służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego przez WSA w sprawie stanu faktycznego, jak i zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez Sąd z materiału dowodowego sprawy, który w tym zakresie podzielił stanowisko Urzędu, uzupełniając o swoje rozważania oparte na zgromadzonym w postępowaniu spornym materiale. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli polega na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt, oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 21 lipca 2022r., sygn. akt I OSK 1888/21 (opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wspomnianych błędów w orzeczeniu WSA nie dopatrzył się Sąd kasacyjny.

Należy jeszcze raz zauważyć, że zarzut zgłoszenia spornego znaku do ochrony z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. dotyczył tylko towarów z klasy 30, co do których prawo ochronne zostało unieważnione, na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (pkt 1 decyzji nr Sp.222.2017), a Spółka unieważnienia ani jego podstawy nie kwestionowała. Decyzja Urzędu w tym zakresie jest prawomocna.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie , a także art. 151 p.p.s.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie (zgłoszony w pkt B. ppkt 6. petitum skargi kasacyjnej), albowiem powołane przepisy, jak wynika to z ich treści, odnoszą się do kompetencji sądu administracyjnego realizowanej w rezultacie rozpoznania skargi wniesionej na zaskarżony akt. Naruszenie wymienionych przepisów jest zawsze następstwem naruszenia innych przepisów stanowiących wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu i nie może tym samym stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. W związku z tym, zmierzając do wykazania naruszenia wymienionej regulacji - poprzez niezasadne zdaniem Skarżącej oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji - strona skarżąca powinna powiązać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) i lit. b), i lit. c) p.p.s.a. z zarzutem (zarzutami) naruszenia konkretnych przepisów prawa, którym - jej zdaniem - uchybił wojewódzki sąd administracyjny stosując je, jako wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanych przepisów wynikowych nie może odnieść skutku oczekiwanego przez Skarżącą.

Wskazać natomiast należy, że zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną również w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, to jest gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu przez Naczelny Sąd Administracyjny błędów zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji jego sentencja nie uległaby zmianie. Taka sytuacja ma miejsce w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, gdyż pomimo częściowej wadliwości stanowiska Sądu I instancji słusznie uznano, że kontrolowana w sprawie decyzja Urzędu odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił ją.