Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 457/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, ust. 3, ust. 5
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art.135, art. 200, art. 205  par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi E. Spółka z o.o. w T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej E. Spółka z o.o. w T. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta Policki wydał w dniu 30 stycznia 2023 r. decyzję nr 70/2023 na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.; dalej "u.p.b."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej "K.p.a."), w której odmówił E. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. (dalej "spółka", "skarżąca") zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wewnętrznej oraz zbiornikowej instalacji gazu płynnego ze zbiornikiem naziemnym o pojemności 6,70 m3 dla budynku produkcyjno-magazynowego do realizacji na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w T. , obręb T. gmina P..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 27 października

2022 r. wpłynął wniosek spółki o udzielenie ww. pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2022 r. organ I instancji zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego projektu budowlanego. W dniu 1 grudnia 2022 r. spółka uzupełniła pkt 1 i 2 ww. postanowienia w zakresie: złożenia swojego podpisu pod wnioskiem i umieszczenia daty złożenia w nim swojego podpisu oraz uzupełnienia daty złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w imieniu ww. spółki.

Pismem z 4 stycznia 2023 r., wydanym na podstawie art. 10 § 1 i art. 79a K.p.a., organ I instancji poinformował spółkę i właścicieli działki nr [...] o zakończeniu postępowania administracyjnego i prawie do wypowiedzenia się o zebranym materiale dowodowym. Poinformował również, że spółka nie wywiązała się z obowiązku określonego w pkt 3 ww. postanowienia.

Strona w wymaganym terminie nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz żądań.

Organ I instancji podał, że spółka nie wywiązała się nałożonego na nią obowiązku w ww. postanowieniu w pkt 3. Spółka zobowiązana została w terminie 35 dni od dnia doręczenia ww. postanowienia, do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. w części dotyczącej miejscowości: T. , W. , Z. - tzw. "T. " - Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 sierpnia 2012 r., poz. 1870; dalej "mpzp") w zakresie ustaleń ogólnych określających zaopatrzenie

w gaz dla wsi T. z systemów przewodowych w oparciu o gaz ziemny wysokometanowy GZ-50 dostarczany gazociągiem magistralnym średniego ciśnienia do istniejącej sieci rozdzielczej z dalszą jej rozbudową dla przyszłych odbiorców również w miejscowości W. (§ 9 ust. 5 pkt 1 mpzp). Organ wskazał, że działka nr [...] znajduje się na terenie elementarnym określonym na rysunku mpzp symbolem 2UP z przeznaczeniem terenu pod zabudowę usługowo-produkcyjną oraz 1PS z przeznaczeniem terenu pod zabudowę produkcyjno-składową. Zgodnie

z ustaleniami dla tego terenu - w zakresie infrastruktury technicznej, zaopatrzenie w gaz należy realizować w oparciu o istniejące i projektowane sieci inżynieryjne uzbrojenia terenu w przyległych drogach (§ 21 ust. 4 mpzp). Z projektu budowlanego wynikało natomiast, że przedmiotem wniosku jest budowa zbiornikowej instalacji gazu płynnego ze zbiornikiem naziemnym, co jest niezgodne z zapisami mpzp.

Organ I instancji wskazał, że w ww. postanowieniu zawarto informację, że nieusunięcie braków we wskazanym w postanowieniu terminie spowoduje wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie organu I instancji, przedłożony projekt nie był zgodny z mpzp, zaś spółka wezwana do przedłożenia poprawionej dokumentacji tego nie uczyniła. Organ I instancji podał, że mpzp określa, że w zakresie ustaleń ogólnych, określających zaopatrzenie w gaz dla wsi T. z systemów przewodowych w oparciu o gaz ziemny wysokometanowy GZ-50 dostarczany gazociągiem magistralnym średniego ciśnienia do istniejącej sieci rozdzielczej z dalszą jej rozbudową dla przyszłych odbiorców również w miejscowości W. (§ 9 ust. 5 pkt 1 mpzp) oraz ustaleń dla terenów elementarnych określonych na rysunku mpzp symbolami 2UP oraz 1PS, dla których ustalono, że w zakresie infrastruktury technicznej, zaopatrzenie w gaz należy realizować w oparciu o istniejące i projektowane sieci inżynieryjne uzbrojenia terenu

w przyległych drogach (§21 ust. 1 i ust. 2 mpzp). Z projektu budowlanego spółki wynikało, że przedmiotem wniosku jest budowa zbiornikowej instalacji gazu płynnego ze zbiornikiem naziemnym, co jest niezgodne z zapisami mpzp.

Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji, w którym podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. W ocenie spółki, zapisy mpzp nie zakazują budowy zbiornika gazu, zaś organ w sposób nieuprawniony ingeruje w prawo spółki do zagospodarowania działki.

Wojewoda Zachodniopomorski wydał w dniu 15 marca 2023 r. decyzję nr AP-2.7840.25.2023.JD, w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i wskazał, że obowiązki organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie (w tym również postępowanie odwoławcze) w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682; dalej "u.p.b."). Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 34 u.p.b., projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego

z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 u.p.b. nie jest więc dopuszczalna na gruncie przedstawionych przepisów.

Organ odwoławczy podał, że dla terenu, na którym planowana jest inwestycja obowiązuje mpzp. Zgodnie z postanowieniami mpzp, teren na którym planowana jest budowa zbiorników gazu płynnego oznaczony jest symbolami 7 PS, dla którego szczegółowe ustalenia planistyczne w zakresie infrastruktury technicznej opisane

w § 17 ust. 4 pkt 7 podpunkt a) - przewidują, że zaopatrzenie w wodę, gaz, energię elektryczną i telekomunikację oraz odprowadzanie ścieków i wód opadowych będzie realizowane w oparciu o istniejące i projektowane sieci inżynieryjne uzbrojenia terenu w przyległych drogach. Z kolei postanowienia ogólne zawarte w mpzp - Rozdział 5 § 9 ust. 5 - Zaopatrzenie w gaz - przewidują - w pkt 1) wieś T. z systemów przewodowych w oparciu o gaz ziemny wysokometanowy GZ-50 dostarczany gazociągiem magistralnym średniego ciśnienia do istniejącej sieci rozdzielczej , dalsza jej rozbudowa dla przyszłych odbiorców również w miejscowości W.; w pkt 2 - osady: W. , Z. P. P. , D. wyłączenie w oparciu o gaz płynny. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy projekt budowlany zakłada realizację wewnętrznej oraz zbiornikowej instalacji gazu płynnego ze zbiornikiem naziemnym o poj. 6,70 m3, dla budynku produkcyjno-magazynowego, na działce nr [...]. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego w kontekście zapisów mpzp i zasadnie przyjął, że nie wypełnia on ww. wymogów planistycznych.

Zdaniem organu odwoławczego, zapisy mpzp wyraźnie różnicują sposób zaopatrzenia w gaz na terenie miejscowości T. i na terenach innych miejscowości wymienionych w Rozdziale 5 § 9 ust. 5 pkt 2. Przedmiotowy teren, gdzie ma powstać inwestycja nie jest objęty zakazem, jako takim, lecz ograniczona została na nim możliwość zaopatrzenia w gaz w oparciu o gaz płynny, tak jak to zamierza realizować spółka. W związku z tym powstanie instalacji gazu płynnego ze zbiornikiem naziemnym o poj. 6,70 m3, dla budynku produkcyjno-magazynowego, do realizacji na działce nr [...], organ odwoławczy ocenił jako oczywiście sprzeczne z zapisami mpzp dla przedmiotowego terenu. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska spółki, że brak zakazu w mpzp dla planowanej inwestycji pozwala na jej realizację. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przywołał orzeczenia sądów administracyjnych.

Pismem z 15 kwietnia 2023 r. spółka złożyła skargę na ww. decyzję i wniosła o uchylenie decyzji organów administracji obu instancji oraz o zasądzenie poniesionych kosztów postępowania sądowego.

Zarzuciła organowi naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej "u.p.z.p."), przez jego niezastosowanie, bowiem pomimo braku zakazów i ograniczeń związanych z realizacją instalacji gazu płynnego, wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ I instancji odmówił spółce (a organ Il instancji odmowę tę w pełni zaaprobował) zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji gazu ziemnego, podczas gdy spółce przysługuje prawo zagospodarowania własnej nieruchomości zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie zakazuje, a wręcz dopuszcza realizację infrastruktury pozwalającej na korzystanie z gazu płynnego na nieruchomości będącej w gestii spółki;

- § 9 ust. 5 pkt 1 mpzp, przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż postanowienie to przewiduje zakaz budowy instalacji gazu płynnego na terenie nieruchomości pozostającej w gestii spółki, podczas gdy postanowienie to jedynie wskazuje, że zaopatrzenie nieruchomości w gaz ziemny może odbywać się tylko przy wykorzystaniu w tym celu istniejących sieci inżynieryjnych uzbrojenia terenu

w przyległych drogach;

- § 9 ust. 5 pkt 1 mpzp, przez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem spółka wyraźnie wskazywała, zarówno na etapie składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, na etapie rozpatrywania tego wniosku przez organ I instancji, jak i w treści odwołania od decyzji organu I instancji, że budowa zbiornikowej instalacji gazu płynnego związana jest nie z zaopatrzeniem nieruchomości w gaz, a z zaopatrzeniem w ciepło (ogrzewaniem);

- § 9 ust. 7 pkt 2 mpzp, przez jego niezastosowanie i zignorowanie przez organ I instancji oraz organ II instancji wskazywanego przez spółkę celu wybudowania zbiornikowej instalacji gazu płynnego, a mianowicie celu grzewczego (zaopatrzenia

w ciepło), podczas gdy treść tego postanowienia przewiduje możliwość zaopatrzenia nieruchomości w ciepło w oparciu o inne ekologiczne źródła energii, którym niewątpliwie jest gaz płynny;

- § 9 ust. 10 mpzp, przez jego niezastosowanie (całkowite pominięcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji oraz organ II instancji), podczas gdy organ I instancji (oraz organ II instancji) zobowiązany był do wydania decyzji aprobującej wniosek spółki o wydanie pozwolenia na budowę, ponieważ postanowienie to przewiduje możliwość wybudowania na nieruchomości pozostającej w gestii spółki instalacji gazu płynnego w sytuacji, gdy konieczność realizacji tej instalacji uzasadniają względy techniczne i ekonomiczne, które w przypadku spółki niewątpliwie występują (a na które spółka wprost zwracała uwagę organów);

2. przepisów postępowania, tj.:

- art. 6 K.p.a., przez całkowite pominięcie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o które organ I instancji powinien wydać decyzję, a które przewidują możliwość realizacji infrastruktury pozwalającej na korzystanie z gazu płynnego na nieruchomości będącej w gestii spółki;

- art. 7 K.p.a., przez sprzeczność ustaleń poczynionych przez organ I instancji (niezasadnie zaaprobowanych przez organ II Instancji) z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje możliwości wybudowania wewnętrznej oraz zbiornikowej instalacji gazu płynnego dla budynku produkcyjno-magazynowego spółki, podczas gdy taka możliwość została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziana;

- art. 77 § 1 K.p.a., przez brak wszechstronnej analizy i oceny zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego, polegającej w szczególności na pominięciu przy wydawaniu rozstrzygnięcia okoliczności wskazywanych przez spółkę (w szczególności w piśmie z dnia 27 października 2022 r. i w piśmie z dnia 13 stycznia 2023 r., a także w piśmie P. S. G. sp. z o.o. z dnia 20 grudnia 2022 r.), które uzasadniają konieczność realizacji instalacji gazu płynnego na nieruchomości będącej w gestii spółki;

- art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącej sformułowanych w treści odwołania od decyzji organu I instancji, w tym zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ I instancji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności postanowienia § 9 ust. 10 mpzp (poprzez jego niezastosowanie w sprawie), dopuszczającego możliwość realizacji innych niż literalnie wymienione w ustaleniach planu elementów i urządzeń infrastruktury technicznej (a więc również instalacji gazu płynnego), których konieczność realizacji uzasadniają względy techniczne i ekonomiczne,

z dopuszczeniem koniecznych do ich funkcjonowania podziałów;

- art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim przez organ II instancji zbyt ogólnych stwierdzeń (nieodniesienie się do poszczególnych zarzutów spółki zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji), co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie pełnej kontroli zaskarżonej decyzji;

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta wydana została niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadniało uchylenie tej decyzji przez organ II instancji i orzeczenie co do istoty sprawy (tj. wydanie decyzji aprobującej wniosek spółki), a w konsekwencji naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., przez jego niezastosowanie polegające na nieuchyleniu decyzji i jej niezmienieniu zgodnie

z uzasadnionym żądaniem spółki.

W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Spór dotyczy kwestii zgodności planowanej inwestycji z zapisami mpzp.

Bezsporne było, że na terenie, gdzie ma powstać inwestycja istnieje mpzp.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) (uchylona),

b) (uchylona),

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta

i projektanta sprawdzającego,

d) (uchylona);

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane -

w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane -

w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 u.p.b.).

Stosownie do art. 35 ust. 5 u.p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:

1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;

2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę;

3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję

o nakazie rozbiórki.

Jak wynikało z akt, przed wydaniem decyzji organ I instancji wystosował do skarżącej postanowienie, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.p.b. Organ I instancji wskazał, że powodem wydania decyzji odmownej była niezgodność przedmiotowego projektu z założeniami mpzp, a nie fakt, że spółka nie wykonała pkt 3 ww. postanowienia.

Zgodnie z postanowieniami mpzp i ustaleniami organu I instancji, teren na którym planowana jest budowa zbiornika gazu płynnego oznaczony jest symbolami 2UP i 1 PS (nie zaś jak błędnie wskazał Wojewoda symbolem: 7 PS). Dla powyższych obszarów szczegółowe ustalenia planistyczne w zakresie infrastruktury technicznej opisane w 21 ust. 1 ust. 1 i 2 mpzp (nie zaś jak błędnie przywołał Wojewoda w skarżonej decyzji w § 17 ust. 4 pkt 7 ppkt a).

Mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy planu miejscowego przewidują w zakresie ustaleń infrastruktury technicznej zaopatrzenie w wodę, gaz, energię elektryczną i telekomunikację oraz odprowadzanie ścieków i wód opadowych realizować w oparciu o istniejące i projektowane sieci inżynieryjne uzbrojenia terenu w przyległych drogach. Z kolei postanowienia ogólne zawarte w § 9 ust. 5 mpzp - Zaopatrzenie w gaz - określają - w pkt 1, że wieś T. będzie zaopatrywana w gaz ziemny, wysokometanowy GZ-50 z systemów przewodowych, dostarczany gazociągiem magistralnym średniego ciśnienia do istniejącej sieci rozdzielczej. Dotyczy to również dalszej rozbudowy ww. sieci dla przyszłych odbiorców

w miejscowości W.; w pkt 2 osady: W., Z., P., P., D. - wyłącznie w oparciu o gaz płynny.

W sprawie bezsporne było, że przedmiotowy projekt budowlany zakładał realizację wewnętrznej oraz zbiornikowej instalacji gazu płynnego ze zbiornikiem naziemnym o poj. 6,70 m3 dla budynku produkcyjno - magazynowego, na działce nr [...].

Podkreślić należy, że co do zasady osoba, której przysługuje tytuł prawny do danej nieruchomości może swobodnie kształtować swoje stosunki, lecz musi to nastąpić w granicach prawa. Ograniczenia praw danej osoby, w tym do zabudowy posiadanej przez nią nieruchomości mogą wprowadzić szczegółowe przepisy, do których niewątpliwie zaliczają się przepisy mpzp. Wskazuje na to treść art. 6 u.p.z.p.

Projekt budowlany podlega sprawdzeniu, o którym mowa w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., zarówno na podstawie części tekstowej, jak i graficznej mpzp. Podkreślić też należy, że zgodność projektu budowlanego oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu postanowień tego planu (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 grudnia 2011 r., o sygn. akt VIII SA/Wa 763/11). W Komentarzu Prawo budowlane pod red. Alicji Plucińskiej-Filipowicz i Marka Wierzbowskiego (wydanie elektroniczne LEX/el. 2023) do art. 35, wskazano, iż należy pamiętać, że "postanowienia planu miejscowego, jako aktu prawa miejscowego, podlegają wykładni. Oznacza to m.in., że do jego wykładni należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Wszelka więc rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości jest sprzeczna

z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowi istotne naruszenie ustaleń danego planu (por. wyrok NSA z 11.06.1999 r., IV SA 295/96). Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzający zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy powinien natomiast mieć na uwadze charakter tej decyzji, wydawanej na podstawie przepisów służących zachowaniu ładu przestrzennego, i nie powinien zapominać, że art. 4 p.bud. statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą zapewnić inwestorowi realizację jego inwestycji i zapobiegać poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie (por. wyrok NSA z 16.03.2009 r., II OSK 1719/07). Celem tej decyzji jest bowiem jedynie wytyczenie podstawowych kierunków (ram) projektowanej inwestycji budowlanej, których uszczegółowienie (np. co do konkretnego posadowienia na działce) następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę."

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy administracji w sposób nieprzekonujący uzasadniły swoje stanowisko, że zamierzona inwestycja jest niezgodna z założeniami mpzp.

Faktem jest, że mpzp różnicuje tereny w gminie P. pod względem sposobu ich zaopatrzenia w gaz.

Bezspornie skarżąca jest podłączona do istniejącej sieci gazowej na terenie T. zgodnie z § 9 ust. 5 pkt 1 mpzp. Planowany zbiornik gazu miał stanowić dla niej zabezpieczenie na wypadek ograniczeń w dostawach gazu.

W ocenie Sądu, zapisy mpzp odnośnie wsi T. nie zawierają wprost zakazu wybudowania zbiorników gazu. Przy wykładni przepisów zwrócić należy w szczególności uwagę na odmienny sposób regulacji zawarty w § 9 ust. 5 pkt 2 mpzp, gdzie uchwałodawca użył słowa "wyłącznie", wskazując że osady tam wymienione będą zaopatrywane w gaz wyłącznie w oparciu o gaz płynny. Natomiast w § 9 ust. 5 pkt 1 mpzp brak jest takiego uszczegółowienia, zatem według Sądu, prawidłową jest interpretacja ww. zapisu, zgodna ze stanowiskiem skarżącej, dopuszczająca wybudowanie przedmiotowego zbiornika. Zapisy planu nie wprowadzają szczególnej ochrony architektoniczno-krajobrazowej dla T. (a ustalenia w zakresie ochrony środowiska zakładają dla terenu elementarnego 1 PS a) udział powierzchni biologicznie czynnej min. 30 % powierzchni działki, b) ograniczenie uciążliwości do granic działki, c) zieleń izolacyjną wg zasady określonej na rysunku planu natomiast dla terenu elementarnego 2 UP odpowiednio: a) udział powierzchni biologicznie czynnej min. 20 % powierzchni działki, b) utrzymanie istniejącego starodrzewu, c) zieleń izolacyjną wg zasady określonej na rysunku planu). Nadto nieruchomość, na której ma powstać inwestycja jest terenem przeznczonym na cele działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniem organów, również zapisy § 21 mpzp w zakresie dotyczącym ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej nie przesądzają o braku możliwości wybudowania zbiornika gazu, gdyż przepis ten dotyczy jedynie ulokowania sieci gazowej w przyległej drodze.

Jakkolwiek zgodzić należy się z organem odwoławczym, że zapisy mpzp należy odczytywać w sposób ścisły, to jednak w badanej sprawie zasada ta została przez organy administracji wadliwie zastosowana. Mimo, że w przepisach uchwały nie został wyraźnie wyartykułowany zakaz wybudowania określonych obiektów organy w istocie stwierdziły jego obowiązywanie wskutek rozszerzającej interpretacji zapisów planu dotyczących ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej.

Sąd podzielił pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 2 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 490/05, że "ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco - bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela ani

w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności."

Trafnie również skarżąca zwróciła uwagę na pismo z 25 października 2022 r. wydane z upoważnienia Burmistrza P. przez Naczelnika Wydziału Urbanistyki

i Architektury Urzędu Miejskiego w P. na zapytanie spółki, że zapisy mpzp nie wykluczają zaopatrzenia w gaz płynny działki skarżącej, która przeznaczona jest do zabudowy usługowo-produkcyjnej. Zaopatrzenie wsi T. w gaz ma być realizowane w oparciu o istniejące sieci w przyległych drogach, co przesądza o ich lokalizacji (w domyśle-jedynie). Ww. pismo, choć nie ma decydującego znaczenia w sprawie to jednak pochodzi od organu, który reprezentuje gminę P., której Rada Miejska uchwaliła obowiązujący w sprawie mpzp i wskazuje na intencje organów gminy.

Sąd uznał, że organy obu instancji w sposób nieuprawniony dokonały rozszerzającej interpretacji zapisów mpzp za bardzo ograniczając prawo skarżącej do zagospodarowania nieruchomości, bardziej niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu i dopuściły się naruszenia § 9 ust. 5 pkt 1 mpzp.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ administracji zobowiązany jest uwzględnić wskazania Sądu.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu decyzji wydanych przez organy administracyjne obu instancji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art.205 § 2 p.p.s.a.

w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na rzecz spółki została zasądzona od organu odwoławczego tytułem poniesionych kosztów postępowania sądowego kwota 997 zł, na którą składa się

500 zł - wpisu sądowego; 480 - wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł - opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa.

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.