Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 310/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzje II i I instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. G. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących A. G. i J. G. kwotę 714,00 zł (siedemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 maja 2013 r. Prezydent Miasta K. w sprawie o znaku [....] i numerze [....] orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. budowa dwóch bliźniaczych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi oraz budowa dwóch zjazdów na działkach nr [....] obr. [....] i nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu wskazał, że nie są łącznie spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.", gdyż działka nr [....] , na której planowana jest inwestycja, stanowi użytek leśny oznaczony jako LsVI o powierzchni 0,0852 ha.

Pismem z dnia 28 września 2015 r. A.G. oraz J.G. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2013 r. znak sprawy [....] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch bliźniaczych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi oraz budowa dwóch zjazdów na działkach nr [....] i nr [....] przy ul. [....] w K. wskazując, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż teren planowanej inwestycji nie jest gruntem leśnym podlegającym ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U z 2015 r., poz. 909).

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 1 grudnia 2015 r. znak: [....] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2013 r. nr [....] znak [....] . W uzasadnieniu Kolegium Odwoławcze wskazało, że w procesie określania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podstawę planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z danych tych wynika, że w skład działki nr [....] wchodzi użytek leśny (oznaczony jako LsVI). W miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta K. przyjętym uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta K. z dnia 16 listopada 1994 r. zdecydowana część planowanej inwestycji znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem RL (obszar leśny), a zatem brak było wyrażonej przy sporządzaniu ww. planu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się A.G. oraz J.G. i działając przez pełnomocnika T.K. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, tj. stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2013 r. znak [....] . Skarżonej decyzji zarzucili:

1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, art. 140 i następne K.c. polegające na bezpodstawnym ograniczeniu prawa własności wnioskodawców poprzez uniemożliwienie im realizacji planowanej inwestycji;

2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 6 i 7 u.p.z.p. w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie wnioskodawcom realizacji planowanej inwestycji;

3) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 i art. 61 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz w związku z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r., poz. 1153 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, że aktualny rodzaju użytku nieruchomości zawarty w ewidencji gruntów i budynków nie pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w sposób zgodny z wnioskiem wnioskodawców;

4) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu wskazali, że faktycznie grunt nieruchomości na której planowana była inwestycja nie jest gruntem leśnym ponieważ ma powierzchnię 0,0852 ha, a zatem nie spełnia wymogu ustawowego minimum 0,10 ha. To powoduje, że odmowa ustalenia warunków zabudowy narusza art. 140 K.c., art. 4 Prawa budowlanego, a zatem prawo wolności dysponowania swoją własnością i prawem zabudowy. Kolegium Odwoławcze w skarżonej decyzji według wnioskodawców nie odniosło się także do definicji lasu z ustawy o lasach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 2 lutego 2016 r. znak: [....] , działając na podstawie art. 156 § 1 K.p.a., art. 157 K.p.a., art. 158 § 1 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 grudnia 2015 r. znak. [....] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2013 r. znak [....] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "budowa dwóch bliźniaczych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi oraz budowa dwóch zjazdów na działkach nr [....] obr. [....] i nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K".

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że istotą rozpatrzenia w niniejszej sprawie było to, czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2013 r. znak [....] zawierała w sobie wadę powodującą konieczność stwierdzenia jej nieważności. Wnioskodawcy wskazywali na to, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż teren planowanej inwestycji nie jest gruntem leśnym podlegającym ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - grunt nie jest lasem, gdyż nie spełnia warunków definicji z ustawy o lasach. Kolegium Odwoławcze przedmiotem swej kontroli uczyniło przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji wskazaną przez wnioskodawców. W toku dalszej kontroli uczyniło przedmiotem swej weryfikacji pozostałe przesłanki stwierdzenia nieważności.

Stwierdzono, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest trybem szczególnym pozwalającym na odstąpienie od zasady trwałości decyzji administracyjnych, uregulowanej w art. 16 K.p.a. Organ przytoczył treść art. 156 § 1 K.p.a.

Wnioskodawcy wskazali, że nie można było terenu działki nr [....] uznać za grunt leśny, gdyż nie spełnia ona warunku pozwalającego uznać ją za las - ma powierzchnię mniejszą niż 0,10 ha. Uchybienie to jest według nich rażącym naruszeniem prawa i powoduje naruszenie szeregu przepisów, zarówno prawa materialnego, jak też K.p.a.

Wskazano, że art. 61. ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wskazuje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Niespełnienie tej przesłanki było powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch bliźniaczych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi oraz budowa dwóch zjazdów na działkach nr [....] i nr [....] przy ul. [....] w K. w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2013 r. znak [....] .

Wskazano ponadto, że ani przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., ani także inne przepisy tej ustawy nie wskazują wprost, gdzie można odnaleźć wiadomości dotyczące przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Na pytanie to odpowiada art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 z późn. zm.). Przepis ten jasno wskazuje, że podstawą dla Prezydenta Miasta K. przy badaniu przeznaczenia gruntów działki nr [....] były dane z ewidencji. Z danych tych wynika, że działka ta jest oznaczona jako grunt Ls VI (grunt leśny) - dowód załączona do wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy mapa ewidencyjna z zaznaczenie terenu inwestycji - karta 9 akt sprawy; raport z rejestru gruntów dla działki - karta 47 akt sprawy. Z uwagi na brzmienie przepisów prawa nie ma znaczenia, czy rzeczywiście teren działki nr [....] był pokryty lasem (zgodnie z definicją ustawy o lasach), gdyż o jego przeznaczeniu na potrzeby postępowań w ramach planowania przestrzennego, decydują dane z rejestru gruntów.

Wskazano, że w uprzednio obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta K. , przyjętym uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta K. z dnia 16 listopada 1994 r., zdecydowana część planowanej inwestycji znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem RL (obszar leśny), a zatem brak było wyrażonej przy sporządzaniu w/w planu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych.

Z uwagi na to, że to naruszenie prawa polegające na nie uznaniu, że teren działki nr [....] nie mógł stanowić gruntu o przeznaczeniu leśnym - gruntu leśnego, doprowadziło do wszystkich kolejnych uchybień przepisom prawa wymienionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do naruszenia prawa we wskazany sposób nie doszło, pozostałe zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy są chybione. Kolegium Odwoławcze wskazało jednocześnie, że prawo własności i wolność zabudowy znajduje swoje ograniczenie między innymi w przepisach u.p.z.p., jak to miało miejsce w sprawie. Nadto Kolegium Odwoławcze uprzednio rozstrzygając sprawę wystarczająco wyjaśniło podstawy swego rozstrzygnięcia, co powinno być uznane między innymi za realizację zasady z art. 8 K.p.a., a sprawa stwierdzenia nieważności jest specyficzną sprawą, rozstrzyganą w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym to organ administracyjny jest w swym rozstrzygnięciu bezwzględnie związany przesłankami z art. 156 § 1 i 2 K.p.a.

Odnosząc się do argumentacji wywiedzionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, że argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. W praktyce mogłoby się zdarzyć, że kilkuhektarowy las rósłby na działkach, z których żadna nie miałaby powierzchni 0,10 ha. Zatem to, że działka nr [....] sama (ze względu na swą powierzchnię) nie mieściłaby się w definicji lasu z ustawy o lasach co nie oznacza, że na jej terenie nie było lasu, który to las pokrywałby także okoliczne działki i przez to spełniał warunek ustawowy, do którego (po objęciu od minimalnej ustawowej powierzchni lasu powierzchni działki nr [....] ) brakowałoby jedynie 148 m2. Wskazano także, że wnioskodawcy nie przedstawili innych argumentów przemawiających za tym, że działka nr [....] faktycznie nie była lasem, co zresztą i tak nie miałoby wpływu na wynik sprawy.

W zakresie zaistnienia innych przesłanek stwierdzenia nieważności wskazano, że decyzja w sprawie została wydana przez organ właściwy - Prezydenta Miasta K. Istniała podstawa prawna do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji - art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Sprawy tej (z tego samego wniosku) nie rozstrzygnięto uprzednio inną decyzją ostateczną, a decyzja nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Decyzja z dnia 10 maja 2013 r. nie ma przymiotu wykonalności, gdyż jest decyzja odmowną, a także nie zawiera innej wady powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Z powyższą decyzja nie zgodzili się A.G. i J.G. zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 140 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny poprzez ograniczenie prawa własności skarżących do nieruchomości składającej się z działek [....] i nr [....] , które zgodnie z konstytucyjną zasadą podlega ochronie poprzez uniemożliwienia realizacji inwestycji przez skarżących, co miało wpływ na wynik sprawy;

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 u.p.z.p. w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. i w związku z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ograniczenie prawa własności skarżących do nieruchomości polegające na uniemożliwieniu im przeprowadzenia inwestycji, co miało wpływ na wynik sprawy;

3) naruszenie prawa materialnego tj. art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz w związku z art. 3 ustawy o lasach przez błędne przyjęcie, że aktualny rodzaj użytku terenu nieruchomości zawarty w ewidencji gruntów i budynków nie pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w sposób zgodny z wnioskiem skarżących, co miało wpływ na wynik sprawy;

4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. poprzez ich nie zastosowanie, przez co Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. doszło do niewłaściwych i nielogicznych wniosków odnośnie niedopuszczalności inwestycji, które naruszają zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wyrażoną w art. 7 K.p.a. oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, sformułowaną w art. 8 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

5) art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez odmówienie stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2013 r. znak [....] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działkach [....] i nr [....] przy ul. [....] w K. pomimo zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności tej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. jak i o uchylenie decyzji organu I instancji - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 grudnia 2015 r. [....] , nadto wnieśli o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja Prezydenta K. podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., albowiem została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 3 ustawy o lasach w związku z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Grunt nieruchomości objętej decyzją Prezydenta K. nie jest gruntem leśnym ponieważ ma powierzchnię 0,0852 ha, a zatem poniżej ustawowego minimum 0,10 ha. Potwierdza to także pośrednio opinia Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. (która w części dotyczącej potrzeby uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej jest nieprawidłowa), zgodnie z którą teren działki nr [....] objęty jest klasoużytkiem Ls oraz sąsiaduje z lasem (czyli de facto nie jest lasem, a jedynie z nim sąsiaduje). O tym, że dany grunt jest gruntem leśnym nie przesądza sam fakt sąsiadowania z lasem, a fakt spełnienia przesłanek ustawowych.

Do powierzchni takiego gruntu nie powinno wliczać się powierzchni nieruchomości sąsiednich, nieobjętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W podobnym duchu wypowiedział się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 252/14.

Nieruchomość, na co skarżący wielokrotnie wskazywali w toku postępowania przed organami obu instancji, ustawowej przesłanki powierzchni nie spełnia, a zatem nie może być uznana za grunt leśny w rozumieniu ustawy o lasach, a to oznacza, że zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie jest gruntem leśnym także w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Na fakt ten nie ma też wpływu wpis w ewidencji gruntów, gdyż ustawodawca uzależnia uznanie danego gruntu za grunt leśny od obiektywnej przesłanki - tj. powierzchni gruntu (niespełnionej w niniejszej sprawie).

Mając powyższe na uwadze, wskazano, że przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w dacie wydania decyzji Prezydenta K. w ogóle nie znajdowały zastosowania w odniesieniu do nieruchomości. Wobec tego, wszystkie rozważania dotyczące potrzeby zmiany przeznaczenia Nieruchomości na cele nieleśne i uzyskania na taką zmianę zgody Marszałka Województwa nie mają prawnych podstaw i nie powinny stanowić przeszkody ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości (zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.).

Na marginesie wskazano, że powierzchnia gruntu jest wprost kilkakrotnie wymieniona w decyzji Prezydenta K. , jednak mimo że w sposób oczywisty jest ona mniejsza, od ustawowego minimum wymaganego dla gruntu leśnego została uznana za grunt leśny, co stanowi rażące naruszenie prawa.

Zdaniem skarżących zatem naruszenie przepisów zaskarżoną decyzją jest oczywiste, albowiem dla uznania gruntu za grunt leśny musi mieć on powierzchnię co najmniej 0,10 ha czyli 1000 m2, zaś grunt objęty decyzją Prezydenta K. ma powierzchnię 0,852 ha, czyli 852 m2. Naruszony przepis art. 3 ustawy o lasach jest przepisem podstawowym - zawiera bowiem definicję lasu i nie może być interpretowany rozszerzająco.

Skutkiem gospodarczym tej wadliwej decyzji jest rażące naruszenie praw wnioskodawców jako właścicieli nieruchomości, ponieważ wnioskodawcy nie mogą zrealizować zamierzonej inwestycji - budowy dwóch domów jednorodzinnych do czego mają prawo zgodnie z przepisami: art. 140 K.c. i art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w zaskarżonej decyzji w pełni podzieliło pogląd Prezydenta K. , że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy podstawę planowania przestrzennego w zakresie ustalenia, czy dany teren jest lasem czy też nie jest lasem stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, nie zaś przepisy ustawy o lasach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do okoliczności, że zgodnie z powołanymi przepisami art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 3 ustawy o lasach teren nieruchomości nie jest lasem, gdyż nie spełnia ustawowych kryteriów uznania go za las. Organ II instancji jedynie na marginesie wspomniał, że w praktyce bowiem mogłoby się zdarzyć, że kilkuhektarowy las rósłby na działkach, z których żadna nie miałaby powierzchni 0,10 ha. Zatem to, że działka [....] sama (ze względu na swą powierzchnię) nie mieściłaby się w definicji lasu z ustawy o lasach nie oznacza, że na jej terenie nie było lasu, który to las pokrywałby także okoliczne działki i przez to spełniał warunek ustawowy, do którego (po objęciu od minimalnej ustawowej powierzchni lasu działki nr [....] ) brakowałoby jedynie 148 m2. Takiego twierdzenia nie można zaakceptować. Gdyby ustawodawca chciał chronić tereny leśne niezależnie od ich powierzchni, nie wprowadziłby do ustawy o lasach regulacji uzależniającej uznanie danego gruntu jako gruntu leśnego od powierzchni. Przeciwne twierdzenie organów I i II instancji stanowi jedynie polemikę z powszechnie obowiązującym porządkiem prawnym, przez co organy te (razem z Prezydentem Miasta K. ) lekceważąc ustawową przesłankę powierzchni, wkraczają w sposób nieuprawniony w kompetencje ustawodawcy.

W ocenie skarżących istniejący w ewidencji gruntów wpis rodzaju użytku nieruchomości jako użytek leśny - LS, klasy LS VI jest nieprawidłowy i nie może prowadzić do ograniczenia prawa własności skarżących odnośnie nieruchomości poprzez uniemożliwienie realizacji inwestycji.

Zaskarżona decyzja narusza zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wyrażoną w art. 7 K.p.a., jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, sformułowaną w art. 8 K.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze rażąco nadużyło zaufania skarżących do organów państwa, gdyż decyzja zmierza w istocie do zaakceptowania ograniczenia prawa własności skarżących opartego na błędnym wpisie do ewidencji gruntów i budynków, mimo że teren nieruchomości nie jest lasem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone zostały w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." i sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, wskazane zostały w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Skarga strony skarżącej jest zasadna.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Tym samym zgodnie z ww. przepisami nie każde naruszenie prawa będzie skutkowało uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Przesłanką odmowy ustalenia warunków zabudowy przez Prezydenta Miasta K. zawartej w decyzji z dnia 10 maja 2013 r. numer [....] i znak: [....] dla inwestycji pn. budowa dwóch bliźniaczych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi oraz budowa dwóch zjazdów na działkach nr [....] obr. [....] i nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. – było nie spełnienie przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.", ponieważ organ przyjął, że działka nr [....] , na której planowana jest inwestycja, stanowi użytek leśny oznaczony jako LsVI o powierzchni 0,0852 ha.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy jest możliwe, jeżeli teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 199 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.).

Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że tak wydana decyzja nie jest objęta żadną przesłanką nieważnościową wymienioną w art. 156 K.p.a., a przede wszystkim nie zawiera przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Kolegium Odwoławcze ustaliło, że zgodnie z zapisami ewidencji gruntów teren działki nr [....] stanowi Las (LsVI) o powierzchni 852 m2 co oznacza, że zmiana przeznaczenia tego terenu na cele nieleśne wymaga albo uzyskania zgody właściwego marszałka województwa w procedurze uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo też uzyskania zgody na takie przeznaczenie (na cele nieleśne) w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 199 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Ponad wszelką wątpliwość organ administracyjny ustalił, że w planie miejscowym uchwalonym uchwałą Rady Miasta K. z dnia 16 listopada 1994 r. Nr VII/58/94 teren działki nr [....] był przeznaczony w przeważającym zakresie pod tereny leśne (RL), a w niewielkim zakresie pod drogi (KT/L) i dla tego terenu plan ten nie obejmował zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Tego ustalenia nie kwestionują także skarżący i jest ono prawidłowe.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy w związku z powierzchnią działki nr [....]wynoszącą mniej niż 0,10 ha, do określenia zasad zmiany przeznaczenia tej działki należy stosować przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.). W ocenie Kolegium Odwoławczego przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy stosować, a w ocenie skarżących nie należy stosować.

Analizując dokonaną przez organy wykładnię powołanych w uzasadnieniach decyzji unormowań przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gruntami leśnymi, w rozumieniu tej ustawy, są grunty:

1) określone jako lasy w przepisach o lasach;

2) zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej;

3) pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych.

Przytoczony zapis wyraźnie wskazuje, że definicję lasu zawiera ustawa o lasach. Zaś według art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. Lasy (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59) lasem jest grunt:

1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Sąd przytoczył definicję lasu na dzień wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2013 r., ale ta definicja ma także i obecnie taką samą treść.

Jak wynika z powyższego lasem w rozumieniu ustawy o lasach jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 1000 m2 pokryty roślinnością lub uprawami leśnymi lub przejściowo (a więc nie w celach trwałych) jej pozbawiony. To jest podstawowy zakres ww. definicji lasu i z tej definicji wynika, że grunt pokryty roślinnością leśną o powierzchni mniejszej niż 0,10 ha nie jest lasem w rozumieniu ustawy o lasach.

Skoro tak, to rację mają skarżący podnosząc, że przy braku wykazania spełnienia pozostałych przesłanek z art. 2 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, niezasadnie Kolegium Odwoławcze uznało, że grunt o powierzchni mniejszej niż 0,10 ha stanowi grunt leśny w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i podlega regulacji art. 7 tej ustawy. Wprost zakres przedmiotowy tej ustawy określa jej art. 2 ust. 2 pkt 1, zgodnie z którym gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach (podkreślenie składu Sądu). Art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych obejmuje tylko takie grunty leśne, których powierzchnia nie jest mniejsza niż 0,10 ha, a nie grunty chociażby leśne o każdej powierzchni i to nawet mniejszej niż 0,10 ha.

Stanowisko Kolegium Odwoławczego nie jest do przyjęcia także i z tego powodu, że prowadzi do nielogicznych rezultatów. Gdyby nawet założyć za Kolegium Odwoławczym, że zmiana przeznaczenia działki nr [....] wymagałaby zastosowania art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 2 pkt 5 i art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to wówczas sięgając do wymienionych przepisów należałoby stwierdzić, że nie mają one zastosowania, ponieważ działka nr [....] ma powierzchnię mniejszą niż 0,10 ha.

Sąd nie podziela także i tego stanowiska Kolegium Odwoławczego, zgodnie z którym art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 z późn. zm.) jest wiążący dla ustaleń w procedurze ustalania warunków zabudowy.

Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Planowanie przestrzenne odbywa się poprzez uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz planów przestrzennych (a w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw). Planowanie przestrzenne jest jedną z polityk jednostek samorządu terytorialnego i od organów takich jednostek zależy w istotnym zakresie określenie kierunków i szczegółowych zasad określenia sposobu gospodarowania przestrzenią. To z inicjatywy tylko i wyłącznie organów samorządu zależy wszczęcie procedur planistycznych. Natomiast procedura polegająca na ustalaniu warunków zabudowy ma zasadniczo inny cel – nie jest nim prowadzenie polityki przestrzennej, ale ustalanie na wniosek inwestora warunków planowanej konkretnej decyzji. Tym samym decyzje ustalające warunki zabudowy nie mają na celu realizację jakiejkolwiek polityki przestrzennej, ale co do zasady ustalanie takich parametrów projektowanej inwestycji, jaka wynika z faktycznie otaczającej dany teren zabudowy. Tym samym częstym są także i takie sytuacje, w których decyzja ustalająca warunki zabudowy określa całkowicie inny kierunek lub parametry zabudowy niż wynikałoby to ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Dopiero uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako wiążącego aktu planowania przestrzennego pozbawia organy samorządu kompetencji do wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy.

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie mają przesądzającego znaczenia dla ustalenia, czy dany grunt jest np. lasem. Jak wynika z powołanej definicji lasu z ustawy o lasach, w żadnym jej elemencie ustawodawca nie odwołał się do zapisów zawartych w ewidencji gruntów. Ustawodawca nie uczynił tego także w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jest to istotna różnica w porównaniu z definicją zawartą w poprzednim stanie prawnym, jak bowiem wynikało z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1982 r. Nr 11, poz. 79 z późn. zm.), gruntami leśnymi były grunty:

1) określone w ewidencji gruntów jako lasy,

2) znajdujące się pod uprawą leśną,

3) pod budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi, urządzeniami melioracji wodnych i innymi urządzeniami wykorzystywanymi dla potrzeb gospodarki leśnej,

4) parków dendrologicznych i parków leśnych,

5) zrekultywowane na cele leśne.

Tym samym należy wprost stwierdzić, że to w poprzednio obowiązującym stanie prawnym zapis w ewidencji gruntu miał znaczenie decydujące dla przyjęcia, że dany grunt jest gruntem leśnym i zarazem stanowił element definicji gruntu leśnego. W obecnym stanie prawnym brak podstaw do tak zdecydowanego wniosku, na jaki wskazało Kolegium Odwoławcze.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 z późn. zm.) ustawodawca zdefiniował ewidencję gruntów jako system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Z tego unormowania nie można wyprowadzić wniosku o konstytutywnym charakterze wpisu w ewidencji gruntu.

Stanowisko to potwierdza część orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 30 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 335/14 opub w LEX nr 1519827 stwierdził, że z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby wpis w ewidencji gruntów dotyczący rodzaju użytku gruntowego był rozstrzygający w postepowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2566/12, opub. w LEX nr 1586061 wskazał na informacyjny i deklaratoryjny charakter zapisu w ewidencji gruntów i budynków.

Podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 146/11, opub. w LEX nr 1128557.

Sąd nie podziela argumentacji Kolegium Odwoławczego, jakoby należało na potrzeby tej sprawy uwzględnić nie tylko działkę nr [....] o powierzchni 0,0852 ha, ale także i inne działki i gdyby te inne działki tworzyły razem z działką nr [....] teren leśny o powierzchni większej niż 0,10 ha, to wówczas należałoby jednak stosować ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek inwestorów z dnia 8 stycznia 2013 r. nie zawierał poza działką nr [....] (i działką drogową [....] stanowiącą drogę publiczną – ul. [....] ) innych działek. Tym samym skoro we wniosku o ustalenie warunków zabudowy została wymieniona jako objęta inwestycją działka nr [....] i nr [....] to należy założyć, że te działki stanowią teren inwestycji (a w istocie inwestycja dotyczy tylko działki nr [....] ). Gdyby zatem ta właśnie działka nr [....] stanowiła grunt leśny w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to co do zasady podlegałaby pod rygor wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Jednak z uwagi na powierzchnię działki nr [....] nie można przyjmować, że do stosowania rygorów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy brać pod uwagę powierzchnię jeszcze innych działek nie wskazanych przez inwestora i nie stanowiących terenu inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyrokach z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 252/14, opub. w LEX nr 1513291 oraz w wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 706/08, opub. w LEX nr 493240 stanął na stanowisku, że nie można wliczać do terenu inwestycji działek położonych poza tym terenem nawet wówczas, gdy wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy obejmuje działkę stanowiącą użytek leśny. Sąd w tym składzie tego pogląd popiera.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że Kolegium Odwoławcze dokonało także nieprawidłowej subsumpcji normy prawnej wynikającej z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. do ustalonego stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu błędnie przyjęto brak możliwości wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Porównując treść art. 2 ust. 2 pkt 1 i art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z art. 3 ustawy o lasach oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy stwierdzić wystąpienie oczywistego naruszenia prawa poprzez ustalenie, że działka nr [....] o powierzchni mniejszej niż 10 ha stanowi grunt leśny objęty przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a tym samym należy go traktować jako nieruchomość o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha. To zaś doprowadziło do błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [....] wymagał zgody wynikającej z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podczas gdy działka nr [....] w ogóle wyła wyłączona (w związku na swoją powierzchnię) z regulacji tej ustawy.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ stwierdza nieważność decyzji, jeżeli została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Niewątpliwie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej uruchamia tryb nadzwyczajny postępowania administracyjnego, odrębny od zwykłego postępowania administracyjnego. Tego rodzaju postępowanie jest postępowaniem samodzielnym, podlegającym takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, jednakże z istotnymi odmiennościami, sprowadzającymi się do konieczności weryfikacji oraz eliminacji z porządku prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych wadami wyliczonymi enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Zgodnie z przyjmowanych w orzecznictwie poglądem o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja.

Oczywistość naruszenia prawa polega na sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony tylko taki przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Błędnie w tej sprawie Kolegium Odwoławcze przyjęło, że nie miało miejsca oczywiste naruszenie prawa i w tym zakresie zarzuty oraz argumentacja skarżących jest zasadna.

W tej sprawie Kolegium Odwoławcze całkowicie pominęło rozważanie, czy zaistniała kolejna przesłanka uzasadniająca przyjęcie rażącego naruszenia prawa, tj. czy skutki, które wywołuje decyzja z dnia 10 maja 2013 r. co do której złożono wniosek o jej unieważnienie jako rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Ponieważ tą kwestią nie zajmował się organ administracyjny, zajmowanie stanowiska przez Sąd byłoby przedwczesne.

Sąd podzielając znaczną część zarzutów zawartych w skardze, uznał jednak, że niektóre z nich nie są zasadne. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 21 Konstytucji RP oraz art. 140 K.c. w zakresie ograniczenia prawa własności skarżących do nieruchomości. Wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie jest w żadnej mierze warunkowany legitymowaniem się przez wnioskodawców posiadaniem prawa do terenu inwestycji. Nawet osoba nie mająca prawa do terenu zamierzenia budowlanego może skutecznie złożyć wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, a dopiero na etapie składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę składa oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego obejmującym teren inwestycji. Tym samym skoro decyzja ustalająca warunki zabudowy nie ingeruje w prawo własności, to także i zarzut naruszenia art. 21 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska chroni prawo własności oraz art. 140 K.c. regulującego treść prawa własności nie zostały w tej sprawie naruszone. Nie może uzasadniać uchylenia wydanych decyzji w tej sprawie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 u.p.z.p. w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. i w związku z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ograniczenie prawa własności skarżących do nieruchomości polegające na uniemożliwieniu im przeprowadzenia inwestycji. Te zarzuty mogłyby być skutecznie podnoszone na etapie administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego i ewentualnie skargi wniesionej na decyzję organu odwoławczego wydaną w wyniku zakończenia postępowania odwoławczego. Ta zaś sprawa dotyczy oceny legalności braku stwierdzenia przez organ administracyjny wystąpienia przesłanki nieważnościowej w postępowaniu zakończonym decyzją z 10 maja 2013 r. Ponadto decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie ingeruje w prawo własności, bo z prawa własności nie wynika legitymizacja do uzyskania tej decyzji.

Natomiast zarzuty nieprawidłowej wykładni art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz w związku z art. 3 ustawy o lasach są trafne, aczkolwiek przywoływanie tych zarzutów w związku z art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie jest prawidłowe. Także zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i w związku z tym niewłaściwe i nielogiczne wnioski organu administracyjnego jest zasadny. Sąd jednak nie może podzielić stanowiska skarżących, że nawet przy prawidłowej wykładni art. 60 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. organ administracyjny (Prezydent Miasta K. ) nastąpiłoby wydanie decyzji pozytywnej dla inwestorów. Takie ustalenia wymagałyby wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a nie na decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Jak trafnie podniosło to Kolegium Odwoławcze, tryb nadzwyczajny obejmujący ocenę zaistnienia przesłanki nieważnościowej nie stanowi kolejnego etapu merytorycznego załatwiania sprawy o ustalenie warunków zabudowy.

Reasumując, wadliwa wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów i rolnych i leśnych orz art. 3 ustawy o lasach doprowadziła do zajęcia nieprawidłowego stanowiska zgodnie z którym powołane przepisy nie są jednoznaczne i podlegają one różnorodnej wykładni. To stanowi o naruszeniu przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Nieprawidłowe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skutkiem tego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił wydane w sprawie decyzje.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. przy ponowny rozpoznaniu sprawy Kolegium Odwoławcze dokona oceny, czy spełnione zostały wszystkie okoliczności warunkujące uznanie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2013 r. za zawierająca wadę rażącego naruszenia prawa, kierując się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. Co ważne, Sąd nie przesądza jednak na tym etapie sprawy, że obowiązkiem organu jest stwierdzenie nieważności decyzji, ale obowiązkiem Kolegium Odwoławczego jest pełna ocena sprawy tak, aby całościowo stwierdzić zaistnienie bądź brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej.