Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 258/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1, art. 134 par. 1,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 37, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 156 par. 1 pkt 3, art. 146 par. 1,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca), Protokolant Paweł Czyszkowski, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi [...] "A" we W. na wydaną we wznowionym postępowaniu decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie płatności ONW na rok [...], I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r., Nr [...]; III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz strony skarżącej [...] ([...]) złotych kosztów postępowania; IV. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I i w punkcie II nie podlegają wykonaniu do dnia prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. [...] "A" złożyła wniosek w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok [...]. Strona zadeklarowała działkę ewidencyjną Nr [...] (położoną w Województwie D., Powiecie W., Gminie C., obręb ewidencyjny G.) oraz działkę rolną A o powierzchni [...] ha. Natomiast w dniu [...] r. zainteresowana złożyła zmianę do wniosku, w której zostały dodane działki ewidencyjne: Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] (położone w tych samych jednostkach ewidencyjnych Województwa D.). Grunty te, na mocy umowy dzierżawy nieruchomości rolnej Nr [...] z dnia [...] r. zawartej pomiędzy Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa we W. (właściciel) a [...] "A" (dzierżawcą) weszły w posiadanie [...]. Skuteczność ich ewentualnej poddzierżawy uzależniona była jednak od uzyskania zgody wydzierżawiającego.

W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wydał decyzję Nr [...], w której uwzględnił wniosek i przyznał stronie płatności ONW na rok [...] do całej wnioskowanej powierzchni, w łącznej wysokości [...] zł. Decyzja – doręczona [...] w dniu [...] r. – uzyskała walor rozstrzygnięcia ostatecznego (nie była weryfikowana w trybie nadzoru instancyjnego).

Podczas kontroli administracyjnej przeprowadzonej w sprawie przyznania tej samej stronie płatności na rok [...], został wykryty błąd kontroli zobowiązań wielolet-nich ONW. Ujawniono wówczas następujące dokumenty:

1) Statut [...] "A" z dnia [...] r.;

2) umowę dzierżawy nieruchomości rolnej Nr [...] z dnia [...] r. zawartej pomiędzy Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa we W. a [...] "A";

3) aneks Nr [...] z dnia [...] r. do tejże umowy;

4) umowę poddzierżawy z dnia [...] r. zawartej przez [...] – dzierżawcę, z S. K. – poddzierżawcą; zgodnie z § 4 umowy działki ewidencyjne o numerach: [...],[...],[...],[...],[...] (położone w Województwie D., Powiecie W., Gminie C., obręb ewidencyjny G.) zostały podzierżawione S. K., natomiast działka ewidencyjna [...] pozostała we wspólnym użytkowaniu. W tym samym paragrafie zaznaczono, że "z przekazania przedmiotu umowy sporządzony został protokół zdawczo-odbiorczy na dzień [...] r."

Uwzględniając okoliczności wynikające z wymienionych dokumentów – szcze-gólnie zaś to, że w dniu [...] r. [...] nie była w posiadaniu wszystkich gruntów objętych jej wnioskiem i przyznanymi dopłatami – Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wydał w dniu [...] r. (na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) postanowienie Nr [...] o wznowieniu – z urzedu – postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej już, własnej decyzji tego organu z dnia [...] r., ponieważ ujawniły się istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania tamtej decyzji a nieznanych organowi.

W toku wznowionego postępowania [...] przedłożyła dodatkowe dokumenty:

1) pismo z dnia [...] r., z którego wynikało, iż z dniem [...] r. nastąpiło faktyczne przeniesienia praw gruntów rolnych, położonych na działkach ewidencyjnych o numerach: [...],[...],[...],[...],[...] (o łącznej powierzchni [...] ha) i wspólne użytkowanie działki ewidencyjnej Nr [...] na rzecz S. K.;

2) pismo Agencji Nieruchomości Rolnych Sekcja [...] w S. z dnia [...] r. dotyczące zgody na poddzierżawę dopiero co wymienionych działek;

3) pismo z dnia [...] r. dotyczące uzyskania zgody Agencji Nieruchomości Rolnych – Oddział W. na poddzierżawienie S. K. wspomnianych działek.

Po przeprowadzeniu wznowionego z urzędu postępowania organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] r. decyzję Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r. o przyznaniu płatności ONW na rok [...] i odmowy przyznania stronie płatności ONW na rok [...].

Odmowę uzasadniono niespełnieniem przez [...] wymogów określonych w § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.). Wedle powołanego przepisu, przeniesienie posiadania wszystkich działek rolnych zgłoszonych uprzednio we wniosku do płatności ONW na rzecz innego podmiotu w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy skutkuje przyznaniem płatności ONW na rzecz tego podmiotu jeżeli:

1) w terminie 14 dni od dnia przeniesienia posiadania działek rolnych złoży od wniosek do Kierownika Biura Powiatowego Agencji na formularzu udostępnio-nym przez Agencję;

2) zobowiąże się do:

a) kontynuowania działalności rolniczej zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej do końca okresu objętego zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, złożonym przez poprzedniego posiadacza działek rolnych,

b) zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności ONW, uzyska-nej przez poprzedniego posiadacza działek rolnych, jaką posiadacz ten obowiązany byłby zwrócić, jeżeli zaniechałby prowadzenia działalności rolniczej na tych działkach rolnych – w przypadku zaniechania działal-ności rolniczej na działkach w okresie objętym zobowiązaniem, o któ-rym mowa w lit. a.

Strona, z uwagi na poddzierżawienie S. K. wielokrotnie wymienianych już działek ewidencyjnych, nie była ich posiadaczem już w dniu [...] r., co spowodowało wykluczenie tych działek z płatności. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że na powierzchni wykluczonej z płatności nie była prowadzona działalność rolnicza. Z deklarowanej przez stronę we wniosku o przyznanie płatności ONW do powierzchni [...] ha powierzchnia użytkowana rolniczo wyniosła [...] ha. Przedeklarowanie powierzchni wyniosło zatem [...] %. W ocenie organu, wszystkie te okoliczności uzasadniały odmowę przyznania płatności.

W odwołaniu od tej decyzji [...] wniosła o jej uchylenie z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa. Podniosła, iż określony w art. 146 § 1 k.p.a. pięcioletni termin do wznowienia postępowania został przekroczony, zważywszy na datę wydania pierwotnej decyzji ([...] r.) oraz datę wydania decyzji wydanej we wznowionym postępowaniu ([...] r.). Zakwestionowała również wystąpienie okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., argumentując, iż nie można traktować umowy poddzierżawy z dnia [...] r. jako nowej okoliczności, nieznanej organowi, a istniejącej w dniu wydania pierwszej decyzji, ponieważ umowa ta mogła stać się skuteczna dopiero po uzyskaniu zgody na jej zawarcie, a w dniu wydania zaskarżonej decyzji zgoda taka nie była znana odwołującej się.

Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie. Organ ten podkreślił, iż w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. umowa poddzierżawy była nową okolicznością faktyczną, natomiast dokumenty przedłożone organowi pierwszej instancji, na jego wezwanie z dnia [...] r., stanowią nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] r., a nieznane Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR we W. Okoliczność zawarcia umowy poddzierżawy oraz dokumenty potwierdzające jej zawarcie, miały ponadto – w ocenie organu odwoławczego – istotne znaczenie dla sprawy. Podniesiono także, iż [...] była znana treść pisma Agencji Nieruchomości Rolnych Sekcji [...] w S. z dnia [...] r., już w dniu wydania przez kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. decyzji z dnia [...] r.

Organ drugiej instancji stwierdził ponadto, że bez znaczenia pozostaje fakt przeniesienia posiadania poddzierżawionych działek dopiero w dniu [...] r. (dowodzony za pomocą pisma [...] z dnia [...] r.). Według § 4 umowy poddzierżawy z dnia [...] r., z przekazania przedmiotu umowy sporządzono protokół zdawczo-odbiorczy na dzień [...] r., co daje powody do przyjęcia tej właśnie daty za dzień faktycznego przekazania gruntów. Według Dyrektora ARiMR, umowa dzierżawy ma zresztą charakter kontraktu konsensualnego. Wydanie jej przedmiotu nie jest zatem wymogiem jej skutecznego zawarcia.

Organ wywodził też, że Prezes [...], składając wniosek o przyznanie płatności ONW na rok [...] – złożył podpis pod oświadczeniem, że znane są mu zasady przyznawania płatności tego rodzaju oraz skutki podejmowanych działań i zaniedbań – tak pozytywne, jak i negatywne. Mimo to, nie przekazał jednak informacji o umowie poddzierżawy Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał za nietrafny zarzut rzekomego naruszenia art. 146 § 1 k.p.a. Od daty doręczenia decyzji z dnia [...] r., czyli od dnia [...] r., do dnia wydania decyzji z dnia [...] r. termin pięcioletni nie skończył biegu.

W skardze na wydana we wznowionym postępowaniu decyzję Dyrektora Od-działu Regionalnego ARiMR we W. (z dnia [...] r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] wniosła o:

1) stwierdzenie nieważności decyzji organów rolnych obu instancji jako wyda-nych z rażącym naruszeniem prawa;

2) zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu skargi zarzucono Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR naruszenie zasady szybkości postępowania, wynikającej z art. 12 k.p.a. i z art. 45 Konstytucji. W tym kontekście wskazano na okres jaki upłynął od stwierdzenia uchy-bienia dotyczącego wniosku i skierowania do strony wezwania w dniu [...] r. do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dniu [...] r. i do wydania samej decyzji we wznowionym postępowaniu (w dniu [...] r.). Wiązało się to z pozostawieniem strony przez wiele lat w stanie niepewności co do jej uprawnień, co stanowi z kolei okoliczność naruszającą zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżąca wywodzi z tego faktu przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Podniesiono również zarzuty wobec decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. [...] stwierdziła, że organ ten – przyjmując za podstawę wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – umowę poddzierżawy z dnia [...] r., skupił się na literalnym brzmieniu przedłożonych dokumentów, a nie na faktycznym znaczeniu, jakie wiązały z nimi strony. Przeniesienie posiadania gruntów nastąpiło dopiero po poinformowaniu S. K. o uzyskanej zgodzie pismem [...] z dnia [...] r., nie zaś w dniu sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego. Umowa zawarta została pod warunkiem zawieszającym, jakim było uzyskanie zgody Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. W dniu [...] r. zgoda nie była znana stronie. Skarżąca wywodziła, iż pobieżne ustalenie stanu faktycznego dotyczącego daty zawarcia umowy poddzierżawy stanowi rażące naruszenie art. 7 k.p.a., a zatem decyzja wydana na skutek tak ustalonego stanu faktycznego podlega stwierdzeniu nieważności.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów ad-ministracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawie-dliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy administracji rolnej.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji admini-stracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – roz-strzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy admi-nistracyjne, należy stwierdzić, iż skontrolowane w niniejszej sprawie przez Sąd de-cyzje organów obu instancji nie mogły być utrzymane w obrocie prawnym, choć z zu-pełnie innych powodów, niż te, które naprowadzono w skardze.

Nietrafny jest absolutnie zarzut skarżącej [...], sprowadzający się do twierdzenia o rzekomym braku podstaw do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] r. W postanowieniu o wznowieniu trafnie wskazano w tym zakresie – jako podstawę normatywną – na przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Za zupełnie wystarczającą do wznowienia, istotną dla sprawy, nową okolicznością faktyczną, istniejącą już w dniu wydania pierwotnej decyzji ostatecznej, a nieznaną temu orga-nowi, należało bowiem bez wątpienia uznać już sam fakt zawarcia (celowe pod-kreślenie Sądu) przez [...] umowy poddzierżawy, znacznej części działek, z ogólnego areału zgłoszonego we wniosku o płatności ONW na [...] r. Umowa ta została przecież zawarta już w dniu [...] r. (półtora miesiąca przed wydaniem decyzji załatwiającej wniosek strony skarżącej!). Gdyby organ wiedział o tym fakcie, nie mógłby wydawać końcowego rozstrzygnięcia przed ostatecznym przesądzeniem kwestii skuteczności tej umowy, co zależało od wyrażenia zgody na jej zawarcie przez właściciela działek – Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa. Jest bowiem oczywiste, że od tego, czy umowa zostałaby potwierdzona, czy też nie, zależała wszak sama ocena zasadności wniosku [...] oraz wysokość ewentualnie przyznanych płatności, o które strona się ubiegała. Konkretny termin, w którym udzielono zgody na poddzierżawienie wspomnianych działek, nie może mieć w tej sytuacji żadnego znaczenia z perspektywy podstawy wznowienia postępowania, wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zarzut przewlekłości postępowania jest z kolei nie do końca zrozumiały. Zain-teresowana [...] łączy go ze "zwłoką" organu we wszczęciu postępowania o wznowienie (organ dysponował informacją uzasadniającą podjęcie takiego postępo-wania już w [...] r., a do wznowienia doszło dopiero wskutek wydania postanowienia Nr [...] z dnia [...] r.). Silnego zaakcentowania wymaga w związku z tym, że do wznowienia postępowania doszło z urzędu. To jedynie sam organ, autonomicznie decydował o momencie jego wszczęcia. Skoro do dnia [...] r. nie toczyło się w niniejszej sprawie żadne postępowanie, a w obrocie pozostawała nadal w tym okresie ostateczna decyzja z dnia [...] r. przyznająca stronie żądane płatności, nie można skutecznie formułować zarzutu przewlekłości, choć już w tym miejscu należy zauważyć, że tak późne wznowienie postępowania miało w sprawie istotne konsekwencje (kwestia ta zostanie rozwinięta w dalszej części wywodów). Natomiast w toku wznowionego postępowania, które zakończyła pierwszo-instancyjna decyzja z dnia [...] r., [...] nie skorzystała ze środków dyscyplinowania organu pierwszej instancji – w zakresie szybkiego załatwienia sprawy – przewidzianych w art. 37 k.p.a.

Bezzasadność zarzutów skargi nie przesądza jednak wcale kwestii trafności decyzji Dyrektora w. Oddziału ARiMR, utrzymującej w mocy pierwszo-instancyjne orzeczenie, po rozpatrzeniu odwołania strony.

Uszła mianowicie uwagi organu odwoławczego bardzo istotna wada, jaką obarczona jest decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. Nr [...], wydana – we wznowionym postępowaniu – w dniu [...] r. Otóż, mimo zapowiedzi wynikającej z tytułu tej decyzji, w jej osnowie ograniczono się wyłącznie do "odmowy [...]płatności ONW na rok [...]". Nie zawarto tam natomiast (celowe podkreślenia składu orzekającego) formalnego rozstrzygnięcia – wymaganego przepisem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. – o uchyleniu ostatecznej i prawomocnej wszak decyzji z dnia [...] r. (Nr [...]), przyznającej stronie skarżącej płatności ONW na rok [...] do całej powierzchni wnioskowanej przez nią w tamtym roku. Wydane we wznowionym postępowaniu pierwszoinstancyjne orzeczenie z dnia [...] r. doprowadziło w konsekwencji do wprowadzenia do obrotu nowej decyzji wydanej w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (a niewyeliminowaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W.). Obie decyzje (z dnia [...] r. i z [...] r.) są przy tym ewidentnie ze sobą sprzeczne.

Utrzymanie w mocy drugiej z wymienionych decyzji przez organ odwoławczy stanowi istotne naruszenie dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., skoro decyzja ta dot-knięta była kwalifikowaną wadą, wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jako jedna z podstaw uzasadniających stwierdzenie nieważności. Już samo to uchybienie przepi-som procesowym, mające – z oczywistych powodów – istotny wpływ na wynik rozpo-znawanej sprawy (wadliwy sposób – kierunek ostatecznego zakończenia wznowio-nego postępowania), było wystarczającą podstawą do uchylenia decyzji Dyrektora ARiMR Oddział regionalny we W., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Wymaga także zwrócenia uwagi (ponownie!) na element temporalny rozpoz-nawanego przez Sąd przypadku. Zgodnie z dyspozycją art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło pięć lat.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że ostateczna decyzja Kierowni-ka Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] r. podlegająca kontroli organów we wznowionym postępowaniu, została doręczona stronie skarżącej dopiero w dniu [...] r. Jest zatem oczywiste, że ten sam organ, wydając swoje rozstrzygnięcie we wznowionym postępowaniu w dniu [...] r. i doręczając je [...] w dniu [...] roku, zachował pięcioletni termin zakreślony w art. 146 § 1 in fine k.p.a. Drugoinstancyjne orzeczenie zapadło jednak we wznowionym postępowaniu dopiero w dniu [...] r. (doręczono je stronie[...]). W uzasadnieniu tej decyzji organ wyższego stopnia wyraził co prawda zapatrywanie, iż dla zachowania terminu, o którym mowa, wystarczy wydanie w okresie pięcioletnim decyzji przez organ pierwszej instancji, skład orzekający Sądu rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela jednak takiego poglądu. Przede wszystkim ze względu na godne aprobaty, a przy tym utrwalone stanowisko w judykaturze sądowo-administracyjnej, wedle którego, w ramach postępowania odwoławczego, organ drugiej instancji przejmuje prerogatywy organu pierwszej instancji, mając obowiązek ponownego, wszechstronnego rozpatrzenia całej sprawy. Zauważyć nadto trzeba, że dopiero drugoinstancyjne rozstrzygnięcie powoduje ostateczne załatwienie sprawy (także we wznowionym postępowaniu). Już choćby te argumenty uzasadniają twierdzenie, że dla zachowania terminów zakreślonych w art. 146 § 1 k.p.a. konieczne jest wydanie (co najmniej!, można bowiem także bronić zapatrywania, że potrzebne jest dodatkowo doręczenie w tym czasie) decyzji przez organy obu instantcji, jeśli orzeczenie organu pierwszej instancji poddane zostało kontroli instancyjnej. Tego standardu temporalnego nie zachował organ odwoławczy, co stanowiło kolejną podstawę do uchylenia jego decyzji, z uwzględnieniem dyspozycji wspomnianego już art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., tym razem jednak w związku z naruszeniem art. 146 § 1 k.p.a.

Wyeliminowanie przez Sąd z obrotu decyzji Dyrektora ARiMR Oddział Regionalny we W., umożliwiło z kolei – przy zastosowaniu art. 135 p.p.s.a – stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] r., ponieważ – o czym była już mowa – orzeczenie to dotknięte jest wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie, zawarte w II punkcie niniejszego wyroku, znajduje podstawę w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Koszty (III punkt ) zasądzono kierując się dyspozycją art. 200 p.p.s.a, nato-miast orzeczenie pomieszczone w IV punkcie wyroku znajduje oparcie w art. 152 tej samej ustawy.