Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 827/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 18 pkt 1, art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 303
law: ustawa z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na  rynku gazu (t.j.)
article: art. 27g pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2496
law: Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji  emisyjności budynków

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 16 maja 2024 r. nr SKO.4116.39.898.2024 w przedmiocie refundacji podatku VAT za dostarczone paliwo gazowe w 2023 r. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 kwietnia 2024 r. nr DŚR.75.139.2024.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. Z. (dalej: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej "SKO", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z dnia 16 maja 2024 r. znak: SK0.4116.39.898.2024 wydana w przedmiocie odmowy prawa do refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 9 kwietnia 2024 r. znak: DŚR.75.139.2024 Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent" lub "Organ I instancji") odmówił Skarżącej wypłaty refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Organ I instancji wskazał, iż do wniosku o wypłatę refundacji podatku VAT z dnia 22 lutego 2024 r. Skarżąca nie dołączyła deklaracji dotyczącej źródeł ciepła i źródeł spalania paliw w zajmowanym lokalu. Organ właściwy do wypłaty refundacji podatku VAT, w drodze prowadzonego postępowania, pozyskał w dniu 29.02.2024 r. taką deklarację z Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków dla gminy [...]. Z dokumentu tego wynika, że zarządca nieruchomości tj. T. Sp. z o.o. w [....] zgłosił dla budynku znajdującego się przy ul. [...] w [....] (dla 25 lokali) źródło ogrzewania w postaci miejskiej sieci ciepłowniczej. Deklaracja ta została złożona w terminie wskazanym przez ustawodawcę tj. przed 20 grudnia 2022 roku. Natomiast kocioł gazowy dla 30 lokali pod w/w adresem jest zgłoszony 26 lutego 2024 r. W art. 18 pkt 1) ustawy o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023r. w związku z sytuacją na rynku gazu ustawodawca określił daty zgłoszenia urządzeń grzewczych do Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (dalej "CEEB"), które dają stronom uprawnienia do przedmiotowej refundacji. Można się o nią ubiegać w sytuacji m. in. gdy formalności te zostały dokonane do dnia wejścia w życie tej ustawy (tj. do dnia 21.12.2022 r.), albo po tym dniu, ale tylko w sytuacjach, gdy wpis dotyczy głównego źródła ogrzewania wpisanego lub zgłoszonego po raz pierwszy (czyli nowego źródła ogrzewania, nowo zainstalowanego). Wobec powyższego, iż źródłem ogrzewania w lokalu zajmowanym przez Stronę nie jest kocioł gazowy, Prezydent odmówił Skarżącej prawa do refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Skarżąca podała, iż od dnia 30 listopada 2017 r. jest najemcą lokalu mieszkalnego nr [...], usytuowanego w budynku przy ulicy [...] w [...], z racji zawartej z Gminą [...] umowy za pośrednictwem T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] Skarżąca stawiła się w Urzędzie Miasta [....] w celu złożenia deklaracji. W trakcie wypełniania druku dowiedziała się, że odpowiedzialność ta definitywnie spoczywa na zarządcy budynku znajdującego się przy ul. T. [...] w K. Skarżąca wskazała nadto, iż dane wskazane w deklaracji są nieprawdziwe, ponieważ w trzydziestu mieszkaniach przy ul. T. [...] w [...], od czasu ich oddania do użytkowania w 2017 roku do dnia dzisiejszego niezmiennie funkcjonuje trzydzieści kotłów gazowych (w każdym mieszkaniu po 1 szt).

Decyzją z dnia 16 maja 2024 r. znak: SK0.4116.39.898.2024 Organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta. Powielając argumentację zaprezentowaną w decyzji Organu I instancji SKO zaakcentowało, iż w przedmiotowej sprawie obowiązek złożenia deklaracji nie spoczywał na Skarżącej, lecz na zarządcy budynku, tj. T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Jednak zaniedbanie zarządcy skutkuje niemożnością przyznania wnioskodawczyni refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r. W ocenie Organu odwoławczego, przepisy tej ustawy dotyczące zasad i trybu przyznawania i wypłacania refundacji podatku VAT nie pozwalają na odstąpienie od literalnego brzmienia art. 18 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym jednym z dwóch warunków jej wypłaty jest wpis głównego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego, którym jest urządzenie grzewcze zasilane paliwami gazowymi, do CEEB w terminie do dnia 21 grudnia 2022 roku. Skoro zatem zarządca lokalu nie dopełnił ww. ustawowego obowiązku, refundacja podatku VAT nie może być przyznana wnioskodawczyni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Skarżąca zaskarżyła decyzję SKO w całości, zarzucając naruszenie interesu prawnego oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji w całości. Zastrzegła, iż w razie gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważności, formułuje wniosek o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz uchylenie aktu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. SKO odnosząc się do braku wpływu Skarżącej na dopełnienie obowiązku zarządcy budynku terminowego zgłoszenia źródła ciepła do CEEB, Organ II instancji stanął na stanowisku, że w tym przypadku Skarżącej przysługuje roszczenie cywilne skierowane do podmiotu zobowiązanego do dokonania wpisu do CEEB, który zaniedbał jego prawidłowego wykonania, dochodzone w drodze przed sądami powszechnymi, o naprawienie wynikłej stąd szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga została przez Sąd uwzględniona, bowiem okazała się uzasadniona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 2493; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Przypomnieć należy na wstępie, że przedmiotem skargi K. Z. jest decyzja SKO o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta o odmowie przyznania na wniosek skarżącej prawa do refundacji podatku VAT za paliwa gazowe w 2023 r. Negatywne decyzje Organów zostały oparte na art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 303 z późn. zm.; zwana dalej ustawą o refundacji) oraz na ustaleniu natury faktycznej, iż wnioskodawczyni nie spełniła przesłanki ustawowej do uzyskania prawa do refundacji podatku VAT, bowiem dopiero dnia 26 lutego 2024 r. dla adresu [....] ul. [...] dla 25 lokali wpisano jako źródło ciepła kocioł gazowy. Podkreślono też, że przepis art. 18 pkt 1 ustawy o refundacji wymaga do ustalenia prawa, aby wpisanie urządzenia grzewczego zasilanego paliwem gazowym do CEEB nastąpiło do dnia wejścia w życie ustawy, czyli do dnia 21 grudnia 2022 r., albo po tym dniu, gdy główne źródło ogrzewania jest nowo uruchamianym źródłem – w terminie 14 dni od dnia pierwszego uruchomienia tego źródła ciepła lub źródła spalania paliw. Kolegium w uzasadnieniu decyzji o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Organu I instancji nie dostrzegło podstaw do odstąpienia od literalnej wykładni art. 18 ust. 1 ustawy o refundacji.

WSA po zapoznaniu się z zarzutami skargi oraz aktami sprawy administracyjnej a także utrwaloną linią orzeczniczą dotyczącą tej problematyki doszedł do przekonania, iż Organy obu instancji odmawiając skarżącej przyznania prawa do refundacji podatku VAT za paliwa gazowe dostarczone w 2023 r., naruszyły art. 18 pkt 1, art. 20 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 ustawy o refundacji poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy ukształtowany w sposób negatywny dla strony skarżącej. Do tego wniosku prowadzą następujące motywy.

W pierwszej kolejności, ze względu na zawarte w art. 18 pkt 1, art. 20 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 ustawy o refundacji odwołanie do deklaracji CEEB, konieczne jest odniesienie się do uregulowań ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2023 r. poz. 2496; dalej: u.c.e.e.b.). Przepisy o CEEB zostały wprowadzone do ustawy u.c.e.e.b. na podstawie ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2127; dalej: ustawa o zmianie u.c.e.e.b.). Wejście w życie przepisów ustawy o zmianie u.c.e.e.b. dotyczących rejestru CEEB uregulowane zostało w art. 22 w zw. z art. 18, który upoważnił ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa do ogłaszania komunikatów określających wejście w życie poszczególnych przepisów. Zgodnie z art. 27g ust. 1 u.c.e.e.b., właściciel lub zarządca budynku lub lokalu składa do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o źródłach ciepła lub źródłach spalania paliw o których mowa odpowiednio w art. 27a ust. 2 pkt 1 lit.a i c, zwaną dalej "deklaracją", w terminie 14 dni od dnia pierwszego uruchomienia tego źródła ciepła lub źródła spalania paliw. W przypadku zmiany danych o których mowa w ust. 3 pkt 5, właściciel lub zarządca budynku lub lokalu jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia w którym zaistniała zmiana - art. 27g ust. 4 u.c.e.e.b. W terminie 30 dni od dnia otrzymania deklaracji w postaci pisemnej, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wprowadza do ewidencji dane i informacje zawarte w deklaracji z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję (art. 27g ust. 5 u.c.e.e.b.).

Przepis art. 27g ust. 1 u.c.e.e.b wszedł w życie 1 lipca 2021 r. (komunikat Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 25 marca 2021 r., Dz.U. z 2021 r., poz. 583). Właścicielom lub zarządcom budynków określono termin na złożenie deklaracji do 30 czerwca 2022 r., gdzie należało wskazać m.in. używane źródła ciepła oraz paliwo w nich stosowane (art. 15 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy u.c.e.e.b.). W przypadku nowych źródeł ciepła uruchomionych po 1 lipca 2021 r., termin na złożenie deklaracji wynosił 14 dni od dnia ich uruchomienia.

CEEB to ewidencja dotycząca źródeł ciepła i spalania paliw, której dane miały ułatwić organom walkę ze smogiem. Dopiero w 2022 r. ustawodawca powiązał zgłoszone źródła ciepła w deklaracjach CEEB z możliwością otrzymania szeregu dodatków, które miały przede wszystkim gospodarstwom domowym i podmiotom użyteczności publicznej zrównoważyć wzrastające ceny energii. Wprowadził również szereg rekompensat dla przedsiębiorstw energetycznych. Weszły wówczas w życie m.in. przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1630), ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 r. w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1704), ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1772), ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 2243).

Ustawodawca uznał, że warunkiem koniecznym do przyznania przedmiotowej refundacji na podstawie przepisów ustawy jest uzyskanie wpisu lub zgłoszenia źródła ciepła do CEEB. Organ rozpoznający wniosek zobowiązany jest dokonać jego weryfikacji w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego w CEEB.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowało się utrwalone stanowisko co do tego, że wykładni art. 18 pkt 1 ustawy o refundacji należy dokonać w zgodzie z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz celu przedmiotowej regulacji prawnej. Otóż jak to wypływa z projektu ustawy o refundacji (nr IX.2804), jej przepisy miały ograniczyć wzrost kosztów dla odbiorców paliw gazowych w gospodarstwach domowych o najniższych dochodach, zużywających paliwa gazowe do celów grzewczych. W tym celu zaproponowano mechanizm refundacji podatku od towarów i usług poniesionego przez tych odbiorców za paliwa gazowe dostarczone w 2023 r., udokumentowane dokumentem potwierdzającym dostarczenie tych paliw do odbiorców. Refundacja podatku VAT miała przysługiwać gospodarstwu domowemu, które jako główne źródło ogrzewania wykorzystuje kocioł na paliwa gazowe, wpisany lub zgłoszony do centralnej ewidencji emisyjności budynków, a którego przeciętne miesięczne dochody w przypadku gospodarstwa jednoosobowego nie przekraczają 2100 zł, lub 1500 zł na osobę w przypadku gospodarstwa wieloosobowego.

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Jest to zasada demokratycznego państwa prawnego (zob. art. 2 Konstytucji RP). Jej elementem składowym jest zasada proporcjonalności. Państwo prawne opiera się bowiem na założeniu racjonalności prawodawcy, a warunkiem koniecznym realizacji tego założenia jest przestrzeganie proporcjonalności w procesie przestrzegania prawa. Z kolei zasada proporcjonalności kładzie nacisk na adekwatność celu i środka użytego do jego osiągnięcia. Zasada równości wyrażona została w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

Nie jest kwestionowane w tej sprawie, że Skarżąca od dnia przekazania jej lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. [...] w [....], ogrzewa ten lokal gazem. Świadczą o tym nie tylko twierdzenia skarżącej ale także złożone do akt administracyjnych sprawy pismo Prezesa Zarządu T. Sp. z o.o. z dnia 7 maja 2024 r. W powyższym piśmie poinformowano czytelnie, iż w budynku o jakim mowa znajduje się 30 lokali mieszkalnych wszystkie z nich ogrzewane są gazem; od dnia przekazania w/w budynku do użytkowania nie były dokonywane żadne zmiany dotyczące źródła ciepła. W aktach sprawy znajduje się też złożony przez Skarżącą dokument faktury VAT wystawiony dla Niej przez [....] z dnia 14 lutego 2023 r. za dostarczone przez tą Spółkę paliwo gazowe. Ustalone przez Organ I instancji dochody miesięczne rodziny w przeliczeniu na osobę wynosiły w 2022 r. oraz po tym roku kwotę : 1299,44 zł.

W rezultacie, podlegają prawdzie twierdzenia Strony o tym, że Zarządca Budynku czyli T. Sp. z o.o w [....] w pierwotnej deklaracji z dnia 22 maja 2022 r. niezgodnie z rzeczywistością względem w/w budynku wpisał jako źródło ciepła : Miejska sieć ciepłownicza. Dlatego, zastosowanie wobec Strony na podstawie wyłącznie literalnej wykładnia art. 18 ust. 1 ustawy o refundacji wymogu w postaci dopełnienia obowiązku zgłoszenia głównego źródła ogrzewania do CEEB w terminie do 21 grudnia 2022 r., odbyło się nie tylko niezgodnie z rzeczywistym stanem związanym z rodzajem używanego źródła ciepła, ale także w sprzeczności z przywołanym wyżej art. 2 Konstytucji RP i celem stosowanej ustawy.

Tymczasem o tym, że dane widniejące w CEEB nie mają bezwzględnie obowiązującego znaczenia dla przyznania szeregu dodatków osłonowych, świadczą orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące przyznawania dodatku węglowego oraz zmiany dokonane przez ustawodawcę w ustawie z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym. Przy przyznaniu dodatku węglowego ważny jest stan rzeczywisty, a nie dane wynikające z CEEB. Ponadto dopuszczono do przyznania tego dodatku również w sytuacji, gdy istniejące źródło ciepła nie zostało wpisane do CEEB, a nawet wówczas gdy dana osoba nie złożyła wniosku o przyznanie dodatku węglowego, mimo iż spełniała przesłanki do jego przyznania (art. 2 ust. 15f i ust. 15g u.d.w.). Taką samą regulację ustawodawca przewidział dla osób uprawnionych do dodatku dla gospodarstw domowych na podstawie art. 24 ust. 25a i ust. 25b ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw oraz dla osób uprawionych do dodatku elektrycznego na podstawie art. 32a ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 r. w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej.

Powyższe skłoniło Sąd do uznania, że warunkiem koniecznym do przyznania refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2023 r. jest sam fakt ujawnienia głównego źródła ogrzewania w CEEB, niezależnie od daty jego zgłoszenia, który to warunek w niniejszej sprawie został przez zarządcę budynku spełniony Najistotniejsze jest bowiem osiągnięcie celu regulacji ustawowej, którym jest pomoc osobom o niskich dochodach, równoważąca podwyżki cen nośników grzewczych. Zastosowanie wyłącznie wykładni językowej w niniejszej sprawie naruszyło art. 32 Konstytucji RP, gdyż jak wyżej wskazano, przy innych tego typu dodatkach pomocowych ustawodawca wprowadził łagodniejsze rygory związane z ich przyznaniem (por. wyrok WSA w Gdańsku z 19 czerwca 2024 r. II SA/Gd 1107/23, wyrok WSA w Opolu z 26 września 2024 r., I SA/Op 647/24, LEX nr 3774470, wyrok WSA w Rzeszowie z 27 sierpnia 2024 r., II SA/Rz 660/24, LEX nr 3764381, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 czerwca 2024 r., II SA/Go 51/24, LEX nr 3728942, wyrok WSA we Wrocławiu z 7 maja 2024 r., IV SA/Wr 516/23, wszystkie opubl. w LEX i CBOSA).

Z tych samych przyczyn wymaga również wyraźnego podkreślenia, że deklaracji do CEEB skarżąca nie składała osobiście, lecz - zgodnie z art. 27g ust. 1 u.c.e.e.b. - czynił to właściciel lub zarządca budynku lub lokalu. Przy tych ustaleniach, odbiorca paliw gazowych ubiegający się o refundację podatku VAT z opłacanych faktur, nie powinien ponosić konsekwencji nienależytego wykonania obowiązków deklaracyjnych ciążących na właścicielu budynku. W takiej sytuacji sprzeczne z celem ustawy i zasadami wynikającymi z art. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, byłoby odmawianie skarżącej przedmiotowej refundacji tylko ze względu na uchybienia Zarządcy budynku w którym wynajmuje ona lokal, tym bardziej, że nie miała ona żadnych narzędzi do przymuszenia go do złożenia deklaracji w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu, w takim przypadku, z jakim mamy do czynienia w rozważanej sprawie, weryfikacji o której mowa w art. 20 ust. 2 i 4 ustawy o refundacji należało więc dokonać z uwzględnieniem wyżej przedstawionych aspektów.

W opisanych okolicznościach faktycznych i prawnych Sąd uznał skargę za zasadną, stwierdzając, że doszło do naruszenia prawa materialnego - art. 18 pkt 1 w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy o refundacji oraz art. 27g pkt 1 ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków - przez błędną ich wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy. Skutkowało to uchyleniem decyzji SKO i Organu I instancji na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Wskazania dla organów administracji co do postępowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wynikają wprost z przedstawionych wyżej rozważań i wynikającej z nich oceny prawnej, wiążących na podstawie art. 153 p.p.s.a.; zgodnie z nimi, nie będzie możliwe wywodzenie negatywnych dla skarżącej skutków w postaci odmowy wypłaty refundacji podatku VAT za dostarczone w 2023 r. paliwo gazowe w związku ze błędami ujawnionymi w złożonej przez Zarządcę budynku deklaracji do CEEB.