Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 652/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2 pkt 1 , art 63
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 5 , 149 par 2 , art. 150 oraz art. 151 par 1 pkt 1 oraz art. 127 par 3 i art. 138 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi A. S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 31 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy po wznowieniu postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 31 marca 2016 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej - Biura [...] S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 lutego 2016 r., znak. [...], odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 marca 2007 r., znak [...], ustalającej na wniosek [...] Agencji [...] S.A. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowego na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z wjazdem z działek nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy Al. [...] w K. ", utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 sierpnia 2007 r. sygn. [...]

działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, 149 § 2, art. 150 oraz art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako k.p.a.);

utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 lutego 2016 r., znak [...] .

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wskazaną wyżej decyzją z dnia 8 lutego 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło o odmowie uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowienia postępowania. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, Kolegium wskazało, że okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie nie może być podstawą uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowego na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem z działek nr [...] i [...] obr. [...] przy Al. [...] w K ". Wskazano bowiem, że jakkolwiek okoliczność wznowienia znaków granicznych na nieruchomości stanowiącej teren inwestycji może być uznana za dowód w sprawie istniejący w dniu orzekania przez organy administracji, jednak im nieznany, to jednak nie można uznać, aby dowód ten był w przedmiotowej sprawie istotny, tj. miał wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Kolegium wskazało, że takie znaczenie ów dowód mógłby mieć tylko wówczas, gdyby wykazane zostało, że ze względu na niego zachodziła konieczność ustalenia odmiennych warunków zagospodarowania terenu, niż ustalone w decyzji ostatecznej. Taka sytuacja w sprawie przedmiotowej nie ma miejsca.

Ponadto podano, że podnoszona okoliczność, że pozbawiono udziału w postępowaniu dwie jego strony, a to Uniwersytet [...] oraz Fabrykę Maszyn Rolniczych "[...] " w K. , nie może stanowić ani podstawy wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie ani powodu uchylenia kwestionowanej decyzji ostatecznej. Strona skarżąca nie legitymuje się bowiem pełnomocnictwem do reprezentowania wymienionych osób trzecich i do działania w ich imieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wymienione podmioty nie składały również samodzielnie wniosku o wznowienie postępowania. Przesłanka wznowienia określona w ostatnio wymienionym przepisie może być brana pod uwagę w postępowaniu wznowieniowym tylko na wniosek strony, która została w postępowaniu administracyjnym pominięta.

Mając na uwadze powyższe, Kolegium orzekło o odmowie uchylenia kwestionowanej decyzji ostatecznej.

Od powyższej decyzji Kolegium, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w ustawowym terminie, wniosła strona skarżąca.

We wniosku zarzucono wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez oparcie się przez Kolegium na niepełnym materiale dowodowym, w szczególności pominięciu wielokrotnych zmian przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy w ramach odstępstw od pierwotnego projektu budowlanego, a także zaniechanie przeprowadzenia z urzędu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu wydającego przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy. Wniesiono o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie.

Rozwijając podniesione zarzuty stwierdzono, że Kolegium nie wyjaśniło należycie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, np. w kwestii nieprzekraczalnej linii zabudowy. Nie zgodzono się także z twierdzeniem o braku wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy faktu ujawnienia, że schody ewakuacyjne budynku Urzędu Miasta K. znajdują się na działce nr [...] .

Podniesiono, że decyzja o warunkach zabudowy w kształcie analizowanym przez Kolegium obecnie już nie funkcjonuje, na etapie wydawania pozwolenia na budowę doszło bowiem do tak licznych zmian, że Wojewoda [...] 10 lutego 2016 r. odmówił zatwierdzenia pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podzieliło wnioski Kolegium zawarte w uzasadnieniu opisanej powyżej decyzji z dnia 8 lutego 2016 r. sygn. [...] .

Kolegium wskazało, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wznowienia postępowania na podstawie postanowienia Kolegium z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. [...] . Obecnie zatem sprawa rozpatrywana jest w trybie nadzwyczajnym, w ramach wznowionego postępowania.

W przedmiotowej sprawie podstawą wznowienia postępowania wskazaną w postanowieniu o wznowieniu postępowania z dnia 18 listopada 2015 r. była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W postanowieniu tym wyjaśniono, dlaczego podstawą tą nie może być powoływany przez wnioskodawcę przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jest to przesłanka wznowienia uwzględniana tylko na wniosek strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Wnioskodawca brał udział w postępowaniu na każdym jego etapie, a strony tego udziału pozbawione nie udzieliły mu stosowanego pełnomocnictwa do działania w ich imieniu.

Zdaniem Kolegium, rozważyć należy, czy wskazaną we wniosku inwestora okoliczność wznowienia znaków granicznych na terenie inwestycji można uznać za istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję.

Wznowienie granic dokonywane jest w trybie art. 39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne. Istotą wznowienia znaków granicznych jest ich fizyczne odtworzenie, a więc przywrócenie stanu, jaki istniał przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem. Zatem okoliczności ujawnione w trakcie czynności wznowienia granic są okolicznościami, które istniały wcześniej, przed czynnością wznawiania granic, jednak nie były znane ze względu na brak, niewłaściwe usytuowanie czy też uszkodzenie znaków granicznych w terenie. Jak wynika z zawiadomienia o wyznaczeniu punktów granicznych z ewidencji gruntów i budynków załączonego do wniosku o wszczęcie niniejszego postępowania, wznowienie znaków granicznych na terenie inwestycji nastąpiło w dniu 7 października 2015 r. Nastąpiło ono zatem niewątpliwie po wydaniu kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie znaki zostały wznowione, co oznacza, że istniały już wcześniej, tylko miejsce ich usytuowania nie było znane lub też były one usytuowane wadliwie. Z powyższego wynika, że omawiana okoliczność istniała w dniu wydania przedmiotowej decyzji i nie była znana organowi, który tę decyzję wydał.

W ocenie Kolegium, takiego związku brak jest w niniejszej sprawie. Wznowienie znaków granicznych, na które powołuje się strona skarżąca spowodowało, że ujawnione granice działki nr [...] objętej terenem inwestycji obejmują schody ewakuacyjne budynku Urzędu Miasta K. który z terenem inwestycji sąsiaduje.

Zdaniem Kolegium, ta okoliczność nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Z przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199), który znajduje zastosowanie także w postępowaniu dotyczącym ustalania warunków zabudowy, wynika, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Przepis ten nie stawia wymogu, aby granice terenu inwestycji pokrywały się z terenem poszczególnych działek ewidencyjnych. Kwestia skorygowania ewidencji gruntów poprzez ujawnienie rzeczywistego przebiegu granic działki nr [...] nie ma zatem wpływu na kształt terenu inwestycji objętego wnioskiem, w stosunku do którego zapadła decyzja o warunkach zabudowy. Teren jest bowiem taki, jak to wynika z załącznika graficznego do wniosku oraz z załączników graficznych do decyzji, niezależnie od przebiegu granic działek poszczególnych działek ewidencyjnych.

Nie ulega zatem wątpliwości, że żadna z części budynku Urzędu Miasta K. znajdującego się przy Al. [...] nie została objęta terenem inwestycji, bowiem fakt taki nie wynika z załączników graficznych do kwestionowanej decyzji.

Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy, co wynika w sposób jednoznaczny z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samo wydanie takiego aktu administracyjnego nie powoduje bowiem żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych. Zatem objęcie wnioskiem o wydanie warunków zabudowy terenu, do którego wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego jest możliwe i dopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze organ uznał, że okoliczność ujawnienia, że przebieg granicy działki nr [...] , objętej terenem inwestycji jest inny niż to wynika z załączników graficznych do kwestionowanej decyzji nie może mieć istotnego wpływu na ocenę rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie można zatem uznać, że jest to okoliczność istotna dla sprawy, w której nastąpiło wznowienie, a zatem przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została w przedmiotowej sprawie spełniona. Zatem, ponieważ jak już wyżej wyjaśniono, weryfikacja ostatecznej decyzji w trybie wznowienia postępowania jest możliwa wyłącznie w razie stwierdzenia, że ziściła się przesłanka wznowienia postępowania będąca przyczyną wznowienia, w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do merytorycznej weryfikacji kwestionowanej przez Biuro [...] S.A. decyzji o warunkach zabudowy.

Stąd też zasadne stało się wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji o odmowie uchylenia przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się na zakończenie do nieomówionych wyżej kwestii podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wyjaśnić należy, że nie ma podstaw, aby w niniejszym postępowaniu badać kwestie dotyczące projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji i proponowanych w ramach kolejnego etapu procesu inwestycyjnego odstępstw od przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotem wznowienia było postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 30 marca 2007 r., znak [...] , ustalającą na wniosek [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowego na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem z działek nr [...] i [...] obr. [...] przy Al. [...] w K. ", utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 sierpnia 2007 r. sygn. [...] .

Organ podkreślił, iż wszystkie podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy późniejsze modyfikacje zamierzenia inwestycyjnego pozostają bez znaczenia dla oceny tego postępowania. W szczególności, w granicach przedmiotowej sprawy nie leży kwestia, czy projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został zatwierdzony, czy też nie.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzje wniosła strona skarżąca domagając się jej uchylenia w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie to jest art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że skorygowanie granic zgodnie z posiadanym prawem do dysponowania terenem inwestycyjnym nie ma wpływu na kształt terenu inwestycji;

- przepisów prawa procesowego, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 k.p.a. - przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego oraz błędną ocenę dowodów.

Strona skarżąca jako współwłaściciel działki [...] obręb [...] ewidencyjna [...] , bezpośrednio sąsiadującej z działką numer [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna Ś. objętą zamiarem inwestycyjnym oraz jako strona w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, w dniu 7 września 2015 roku uczestniczyła w postępowaniu wyznaczenia punktów granicznych dla działki [...] .

W trakcie powyższej czynności okazało się, że granice działki numer [...] określone w decyzji o warunkach zabudowy są niezgodne z stanem faktycznym, gdyż wykraczają poza teren powierzchni działki i przechodzą przez działkę numer [...] stanowiącą własność Urzędu Miasta K. zabudowaną wysokościowcem odcinając część zewnętrznych schodów usytuowanych od pierwszego piętra w dół.

Nadto postępowanie o wznowienie znaków granicznych wykazało na podstawie wypisu z rejestru gruntów, że od strony zachodniej do działki numer [...] bezpośrednio przylega działka numer [...] której właścicielami są Gmina [...] Miasta K. , Skarb Państwa, Fabryka Maszyn Rolniczych "[...] ", Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Mieszkaniowej w K. , oraz jako wieczysty użytkownik Uniwersytet [...] . Jednostki te w sprawie o wydanie warunków zabudowy nie brały udziału w postępowaniu w charakterze stron bez swej winy, bo nie były zawiadomione o toczącym się postępowaniu.

Strona skarżąca zarzuciła, iż organ zbagatelizował fakt pominięcia udziału stron w postępowaniu poprzez stwierdzenie, że skarżącej wobec braku pełnomocnictwa do reprezentowania osób trzecich zarzut nie przysługuje. Równocześnie kolegium uznało, że przekroczenie granicy działki numer [...] kosztem działki numer [...] nie mogło mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie w decyzji o warunkach zabudowy działki numer [...] .

Zdaniem strony skarżącej, wymieniona wyżej decyzja nie spełniła kontrolnej roli organu, który ją wydał, aprobowała naruszenie przepisów postępowania przez organ administracji wydający decyzję w sprawie warunków zabudowy w szczególności art. 7, art. 77 k.p.a.

Strona skarżąca podniosła, iż organ wydając decyzję Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy nie odniósł się do wypisu z rejestru gruntów działki numer [...] bezpośrednio przylegającej do działki inwestycyjnej, szczególnie w sytuacji, gdy planowana inwestycja zachodzi na działkę [...] , a to celem ustalenia stron postępowania. Powstaje pytanie, dlaczego zaniechał tej czynności. Takie zachowanie organu powoduje brak zaufania do władzy publicznej, o czym stanowi art. 8 k.p.a.

Zdaniem skarżącej organ, administracji ustalając warunki zabudowy dla działki [...] działał z naruszeniem przepisów w związku z czym dokonał ustaleń niezgodnych z stanem faktycznym tak co do granic terenu jak i powierzchni co do której inwestor nie posiada tytułu prawnego. Natomiast Samorządowe Kolegium odwoławcze wydanymi decyzjami błędny stan usankcjonowało.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 7118.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kontrolowana decyzja SKO w K. odpowiada prawu. Na samym początku Sąd podkreśla, że po dokonaniu kontroli aktu subsumcji (aktu stosowania prawa przez SKO w K. ) dokonanego przez właściwe w sprawie organy, jest zdania, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne i prawne są prawidłowe i Sąd podziela je jako własne.

Sąd w tym miejscu jednak zauważa, że w sentencji decyzji SKO z dnia 8 lutego 2016 r., znak [...] , błędnie wskazany jest dzień wydania i znak decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 marca 2007 r., jako dzień 27 października 2011, sygn. [...] , gdy tymczasem odwołanie od tej ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 marca 2007 r., rozstrzyga decyzja SKO z dnia 13 sierpnia 2007 r., znak [...] (zob. k. [...] ).

Sentencja decyzji SKO w K. z dnia 31 marca 2016 r. prawidłowo wskazuje datę wydania ww. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. , z dnia 30 marca 2007 r., błędnie przywołując jej znak jako [...] , zamiast [...] . Utrzymana w mocy przez decyzję SKO z dnia 31 marca 2016 r., decyzja SKO z dnia 8 lutego 2016 r. posiada znak [...] a nie znak [...] , jak to stanowi sentencja decyzji SKO z dnia 31 marca 2016 r.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania wznowieniowego, pisząc w pewnym skrócie, jest bezsprzecznie ocena decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 marca 2007 r. utrzymanej w mocy decyzją SKO z dnia 13 sierpnia 2007 r., znak [...] , w świetle wymogów art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W związku z tym, podnoszone we wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO w K. - późniejsze modyfikacje zamierzenia inwestycyjnego na etapie pozwolenia na budowę, a w szczególności, fakt czy projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został zatwierdzony, czy też nie (a zatem i swoista efektywność kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 marca 2007 r.) - nie znajdują się w granicach kontrolowanej sprawy.

W kontrolowanej sprawie, w przekonaniu Sądu, nie wystąpiło naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w postaci art. 52 ust 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego, przez przyjęcie, że skorygowanie granic zgodnie z posiadanym prawem do dysponowania terenem inwestycyjnym nie ma wpływu na kształt terenu inwestycji.

W przedmiotowej sprawie badaną podstawą wznowienia postępowania wskazaną w postanowieniu o wznowieniu postępowania z dnia 18 listopada 2015 r. - jest przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a polegająca na tym, że w dniu 7 października 2015 r. na terenie inwestycji nastąpiło wznowienie znaków granicznych.

W myśl art. 145 k.p.a., określającego przesłanki wznowienia postępowania: "§ 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione".

A zatem istotą kontrolowanej sprawy jest w pierwszej kolejności rozważenie, czy wskazaną we wniosku inwestora: okoliczność wznowienia znaków granicznych na terenie inwestycji - można, zasadnie w świetle prawa, uznać za istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję, której treść może mieć znaczenie dla treści i zgodności z prawem podstawowej decyzji w przedmiocie, której toczy się postępowanie wznowieniowe. Inaczej mówiąc, czy gdyby działający wówczas, tj. dnia 30 marca 2007 r., organ wiedział o tej okoliczności, miał ją na uwadze w ramach wtedy prowadzonego postępowania wyjaśniającego, dowodowego w sprawie przedmiotowych warunków zabudowy, to czy kontrolowana decyzja mogłaby być dopuszczona do obiegu prawnego jako zgodna z powszechnie obowiązującym prawem. A zatem, czy pominięcie tej okoliczności mogło mieć znaczenie dla treści i zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy. Jeszcze inaczej mówiąc, czy wskazana okoliczność znajduje się w związku przyczynowo-skutkowym z treścią materialnych norm stosowanych w sprawie, w tym znaczeniu, że okoliczności z niej wynikające mają znaczenie dla przesłanek normy i materialnego wyniku aktu stosowania prawa. Po dokonaniu analizy prawa, która jest jasno odzwierciedlona w uzasadnieniu decyzji, organy administracyjne, uznały tę okoliczność za nieistotną i nie mającą znaczenia dla stosowania prawa w sprawie a zatem nie mającą znaczenia dla zgodności z prawem decyzji warunkach i Sąd to stanowisko podziela. Okoliczność ta nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z okolicznościami/przesłankami branymi pod uwagę przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, bo dla organów relewantnie (istotny) prawnie był teren zamierzenia rozgraniczony na mapie dołączonej do wniosku, a zarazem wnioskodawca, w myśl systemowo ujętych postanowień art. 63 u.p.z.p. nie musi posiadać tytułu prawnego do miejsca planowanej inwestycji.

Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy nie ma znaczenia wymóg, o którym stanowi treść art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego, definiujący - co wymaga szczególnego podkreślenia w odniesieniu do zarzutu skargi - jedynie dla potrzeb Prawa budowlanego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - i regulując, że należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przeciwieństwie do norm Prawa budowlanego (art. 32 ust. 4 pkt 1a), nie stawia prawnego wymogu wnioskodawcy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wykazywania w tym postępowaniu w drodze oświadczenia posiadania tytułu prawnego do nieruchomości w celu otrzymania decyzji o warunkach zabudowy.

Trzeba w tym miejscu także wyjaśnić, że wznowienie granic dokonywane jest w trybie art. 39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne. Istotą wznowienia znaków granicznych jest ich fizyczne odtworzenie, a więc przywrócenie stanu, jaki istniał przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem. Zatem okoliczności ujawnione w trakcie czynności wznowienia granic są okolicznościami, które istniały wcześniej, przed czynnością wznawiania granic, jednak nie były znane ze względu na brak, niewłaściwe usytuowanie czy też uszkodzenie znaków granicznych w terenie. Jak wynika z zawiadomienia o wyznaczeniu punktów granicznych z ewidencji gruntów i budynków załączonego do wniosku o wszczęcie niniejszego postępowania, wznowienie znaków granicznych na terenie inwestycji nastąpiło w dniu 7 października 2015 r. Nastąpiło ono zatem niewątpliwie po wydaniu kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 marca 2007 r. o warunkach zabudowy. Jednocześnie znaki zostały wznowione, co oznacza, że istniały już wcześniej, tylko miejsce ich usytuowania nie było znane lub też były one usytuowane wadliwie. Z powyższego wynika, że omawiana okoliczność istniała w dniu wydania przedmiotowej decyzji i nie była znana organowi, który tę decyzję wydał.

W ocenie Sądu, który dokonał kontroli aktu stosowania prawa przez SKO na tle ustalonych prawnych i faktycznych okoliczności sprawy, okoliczność wznowienia znaków granicznych, na które powołuje się strona skarżąca, z której wynika, że ujawnione granice działki nr [...] objętej terenem inwestycji obejmują schody ewakuacyjne budynku Urzędu Miasta K. , który z terenem inwestycji sąsiaduje - nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Odnośnie zarzutu, że Kolegium bezzasadnie uznało, że przekroczenie granicy działki numer [...] kosztem działki numer [...] nie mogło mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie w decyzji o warunkach zabudowy działki numer [...] , trzeba wyjaśnić, że wnioskodawca nie musi posiadać tytułu prawego do nieruchomości, a zarazem z treści załącznika do decyzji wynika, że skorygowanie rzeczywistego przebiegu granic działki nr [...] w odniesieniu do granicy [...] - nie ma wpływu na kształt terenu inwestycji oznaczonego we wniosku a decyzja o warunkach dotyczy wniosku terenu oznaczonego na wniosku i w załączniku do decyzji. Kwestia refleksowego odziaływanie na strony postępowania, w przypadku wznowienia jest badana w drodze samodzielnej przesłanki wznowieniowej (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). A zatem podnoszona przesłanka wznowienia względem powyższego argumentu strony skarżącej nie stanowi istotnej okoliczności mającej znaczenie w mechanizmie stosowania prawa przez Prezydenta Miasta K.

Tak samo, nawet jeżeli w trakcie czynności wznowienia znaków granicznych okazało się, że granice działki numer [...] określone w decyzji o warunkach zabudowy są niezgodne z stanem faktycznym, gdyż faktycznie wykraczają poza teren powierzchni działki i przechodzą przez działkę numer [...] zabudowaną wysokościowcem odcinając część zewnętrznych schodów usytuowanych od pierwszego piętra w dół - to z analizy załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy, wynika że żadna z części budynku Urzędu Miasta K. znajdującego się przy Al. [...] nie została objęta terenem inwestycji. Na marginesie można dodać, że wnioskodawca nie zaznaczył na terenie objętym granicami wniosku, usytuowania planowanego zamierzenia, co czasami w praktyce ma miejsce we wnioskach o ustalenie warunków zabudowy, co tym samym, czyni postanowienia tej decyzji bardziej elastyczne w ramach możliwości jakie daje normatywna istota i treść decyzji o warunkach zabudowy.

Dla szczegółowego wyjaśnienia stanowiska Sądu niezbędne jest przytoczenie treści art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, inaczej u.p.z.p.), zgodnie z którym "1. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. 2. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; (....)".

Jednocześnie, w myśl art. 63 u.p.z.p.: "1. W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. 2. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. 3. Jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.4. Wnioskodawcy, który nie uzyskał prawa do terenu, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją o warunkach zabudowy. 5. Organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie".

Z przywołanego powyżej stanu prawnego bezsprzecznie wynika, że wiążące dla organu określenie granic terenu objętego wnioskiem, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, jest przedstawiane na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, w skali 1:500 lub 1:1000.

W związku z tym decyzja o warunkach zabudowy, w przedmiocie której prowadzone było kontrolowane postępowanie wznowieniowe wywołuje skutki prawne w odniesieniu do terenu, którego granice zostały zakreślone na kopii mapy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać.

Przepis ten nie stawia wymogu, aby granice terenu inwestycji pokrywały się z terenem poszczególnych działek ewidencyjnych. Kwestia skorygowania ewidencji gruntów poprzez ujawnienie rzeczywistego przebiegu granic działki nr [...] nie ma zatem wpływu na kształt terenu inwestycji objętego wnioskiem, w stosunku do którego zapadła decyzja o warunkach zabudowy. Teren jest bowiem taki, jak to wynika z załącznika graficznego do wniosku oraz z załączników graficznych do decyzji, niezależnie od przebiegu granic działek poszczególnych działek ewidencyjnych.

Sąd zaznacza, że decyzja o warunkach zabudowy, co wynika w sposób jednoznaczny z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samo wydanie takiego aktu administracyjnego nie powoduje bowiem żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie właściwe organy uznały trafnie w świetle prawa, że okoliczność ujawnienia, że przebieg granicy działki nr [...] , objętej terenem inwestycji jest inny, niż to wynika z załączników graficznych do kwestionowanej decyzji - nie może mieć wpływu na ocenę rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Nie można bowiem uznać, że jest to okoliczność istotna dla sprawy, w której nastąpiło wznowienie, a zatem w konsekwencji sama przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - nie została w przedmiotowej sprawie spełniona.

Sąd zarazem zauważa, że zupełnie inną sprawą jest staranie się o decyzję o warunkach zabudowy np. w ramach nowego wniosku uwzględniającego obecnie skorygowane granice działki nr [...] , zgodnie z posiadanym prawem do dysponowania terenem inwestycyjnym (byłby to po prostu inny, kolejny wniosek o ustalenie warunków), a inną zbadanie, czy istotną okolicznością - dla treści przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy - jest okoliczność polegająca na tym, że teren, którego dotyczą warunki zabudowy, określony jako działka nr [...] wyraźnie zaznaczony w swych granicach na załączniku graficznym, wyznaczony został w innych granicach na mapie, niż faktyczne granice działki nr [...] . W ostatnim przypadku, dalej w sprawie chodzi o ustalenie warunków zabudowy dla terenu oznaczonego wiążąco przez wnioskodawcę w załączniku graficznym a nie dla terenu w granicach wynikających z protokołu wznowienia granic.

Mając na uwadze powyższe, Sąd zarazem stwierdza, że kontrolowana decyzja konstatująca, że w sprawie nie zaistniała przesłanka, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - nie narusza art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. Ustalenia organów, co do charakteru i istoty proponowanej przesłanki wznowienia są wszechstronne i bazują na podstawie prawidłowo i rzetelnie ustalonego stanu faktycznego i prawnego. Uzasadnienie ww. decyzji SKO w K. precyzyjnie wskazuje motywy, którymi kierowały się organy przy wydawaniu kontrolowanej decyzji i zawiera zarówno część odnoszącą się do stanu faktycznego jak i prawnego.

Co do braku udziału w postępowaniu stron, który stanowi odrębną samoistną przesłankę wznowieniową, o jakich jest mowa w skardze - Sąd stwierdza, że okoliczność polegająca na tym, iż pozbawiono udziału w postępowaniu dwie jego strony, a to Uniwersytet [...] oraz Fabrykę Maszyn Rolniczych "[...] " w K. , nie może stanowić ani podstawy wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie w ramach badanej przesłanki wznowieniowej, ani powodu uchylenia kwestionowanej decyzji ostatecznej. Jest bowiem bezsprzeczne, że strona skarżąca nie legitymuje się pełnomocnictwem do reprezentowania wymienionych osób trzecich i do działania w ich imieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wymienione podmioty nie składały również samodzielnie wniosku o wznowienie postępowania. Przesłanka wznowienia określona w ostatnio wymienionym przepisie k.p.a. może być brana pod uwagę w postępowaniu wznowieniowym tylko na wniosek strony, która została w postępowaniu administracyjnym pominięta. Jak stwierdza NSA w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 362/11: "odnosząc się do podnoszonej w skardze kasacyjnej kwestii nieprawidłowej oceny co do nie zapewnienia możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym określonej gminy należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie mógł z urzędu tej okoliczności uwzględnić przede wszystkim z tego względu, iż tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 par. 1 pkt 4 kpa, jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.". Skład obecnie orzekający w pełni podziela wskazany pogląd NSA.

Mając na uwadze powyższe okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.