Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 598/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg N. S.-M., M. B. i S. B. oraz S. D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 17 maja 2023 r. nr WI-I.7840.3.250.2022.GM-1 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z 22 lutego 2022 r. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "Inwestor") wystąpiła do Starosty Wejherowskiego (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") o pozwolenie na budowę zespołu przemysłowo-magazynowo-usługowego na działkach nr [...]-[...] w K., gmina S.

Po uzupełnieniu przez Inwestora wniosku Starosta, decyzją z 29 września 2022 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", zatwierdził projekt zagospodarowana terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu zabudowy przemysłowo-magazynowo-usługowej obejmującego: budynek hali magazynowo-usługowo-produkcyjnej (hala A), budynek hali magazynowo-usługowej (hala B), budynek portierni, pompownię przeciwpożarową wraz ze zbiornikiem wody przeciwpożarowej, wiaty na rowery (4 szt.), wiatę palarni, wiatę na śmieci, zbiornik retencyjny na wody opadowe i roztopowe, wał ziemny, ekrany akustyczne (4 szt.), szczelne zbiorniki na ścieki sanitarne (5 szt.), na działkach nr [...]-[...] w K., gmina S.

Po wpłynięciu do Wojewody Pomorskiego (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") odwołań od ww. decyzji Wojewoda pismami z 13 grudnia 2022 r. i 5 stycznia 2023 r. wezwał odwołujących się do wykazania tytułu prawnego do nieruchomości, przedłożenia dokumentu potwierdzającego bycie właścicielem nieruchomości oraz graficznego przedstawienia położenia nieruchomości, uzasadniającego występowanie w niniejszej sprawie w charakterze strony.

Decyzją z 17 maja 2023 r. Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775) - dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołań: A.A.-Z.Z., umorzył postępowanie odwoławcze wskazując w uzasadnieniu m.in., że umowa przedwstępna sprzedaży z roszczeniem o zawarcie umowy przeniesienia własności nie daje prawa do dysponowania nieruchomością.

Decyzją z 17 maja 2023 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołań: B.B.-W.W., utrzymał w mocy decyzję Starosty z 29 września 2022 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując następnie, że działki nr [...]-[...] położone

w K. nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p."), wobec czego Inwestor wystąpił do Wójta Gminy Szemud (dalej: "Wójt")

o wydanie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Dokonując oceny projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy

z 8 marca 2022 r. Wojewoda stwierdził, że Inwestor spełnił wszelkie wymagania zawarte

w tej decyzji, ponadto uzupełniono wszystkie braki w dokumentacji.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zostały spełnione wymienione w dziale

II ust. 2 i 3 decyzji o warunkach zabudowy ustalenia odnoszące się do wymagań ochrony

i kształtowania ładu przestrzennego, dotyczące: powierzchni zabudowy, która w stosunku do powierzchni działki nie powinna być większa niż 44,8%, a która w projekcie wynosi 43,27%, udziału powierzchni biologicznie czynnej, który powinien wynosić przynajmniej 20%, a w projekcie wynosi 20,99%.

Wojewoda wskazał dalej, że dla projektowanej zabudowy dopuszczalna szerokość elewacji frontowej znajdującej się od frontu terenu inwestycji wyznaczonego literami A-E, od strony którego odbywa się główny wjazd na teren inwestycji, wynosi 340 m.

Z przedłożonego projektu zagospodarowania terenu wynika, że szerokość elewacji frontowej projektowanej hali A równa jest 337,4 m, zatem spełnia powyższy zapis. Nie przekroczono także maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku (nie więcej niż 15 m od poziomu rzędnej głównego wejścia do budynku - do I kondygnacji nadziemnej w części magazynowo-usługowo-produkcyjnej oraz do II kondygnacji w części biurowo-socjalnej). Dla budynków towarzyszących zachowano dopuszczalną szerokość elewacji frontowej - nie więcej niż 9,5 m oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku - nie więcej niż 4,5 m od poziomu rzędnej głównego wejścia do budynku - do

I kondygnacji nadziemnej. W ocenie organu odwoławczego naziemny zbiornik przeciwpożarowy również spełnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, nie przekraczając maksymalnej wysokości górnej krawędzi liczonej od dna zbiornika (8,5 m) oraz pojemności czynnej (do 960 m3). Zauważono, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy wszystkie budynki posiadają dachy płaskie o kącie nachylenia głównych połaci dachowych od 3° do 12° - projekt jest zatem zgodny z decyzją o warunkach zabudowy

w zakresie gabarytów i wysokości zabudowy.

Zdaniem Wojewody spełniono również wymagania dotyczące lokalizacji budynków względem nieprzekraczalnych linii zabudowy. W tym zakresie wskazano, że obszar, na jakim można sytuować budynki wyznaczają ustalone w decyzji o warunkach zabudowy linie zabudowy, które oznaczone zostały na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. Zgodnie z ust. 1 (dział II) dla zabudowy produkcyjno-magazynowo-usługowej oraz budynków towarzyszących odległość linii zabudowy od odcinka A-S (strona północna) wynosi min. 19 m, odległość od odcinka O-P wynosi min. 13 m, odległość od odcinka I-J (strona wschodnia) wynosi od min. 25 m do min. 31 m, odległość od odcinka

B-C wynosi min. 37 m, zaś odległość od odcinka D-E (strona zachodnia) wynosi od

min. 61 m do min. 104 m. A zatem, budynki prawidłowo usytuowano na terenie wyznaczonym przez ustalone linie zabudowy.

Odnosząc się do wątpliwości odwołujących dotyczących odległości projektowanego wału ziemnego od granicy z działkami nr [...]-[...] organ odwoławczy wyjaśnił, że nieprzekraczalna linia zabudowy dotyczy budynków, nie dotyczy zaś ani budowli ziemnych, takich jak wały ziemne, ani urządzeń budowlanych, jak ekrany akustyczne. Wojewoda zwrócił uwagę, że w dziale III ust. 4 decyzji o warunkach zabudowy ustalono, iż w projekcie zagospodarowania terenu w strefie orientacyjnej lokalizacji wału ziemnego wskazanej na załączniku do decyzji należy zaprojektować wzdłuż granicy z działkami nr [...]-[...] wał ziemny o szerokości stopy co najmniej 6 m oraz wysokości korony co najmniej 4 m od poziomu terenu, pokryty roślinnością. Natomiast zgodnie z ust. 5 w projekcie zagospodarowania terenu w strefie orientacyjnej lokalizacji zieleni izolacyjnej wskazanej na załączniku do decyzji urządzić pas zieleni średniowysokiej o szerokości minimum 4 m wzdłuż granicy z działkami nr [...]-[...]. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że wzdłuż granicy z działkami nr [...]-[...] (dawniej [...]) i [...], na terenie oznaczonym w decyzji o warunkach zabudowy, zaprojektowano pas zieleni izolacyjnej, zaś w odległości 5 m od granicy mur oporowy z ekranami pochłaniającymi. Z kolei wzdłuż działek nr [...]-[...] zaplanowano wał ziemny, na którym zlokalizowano ekran pochłaniający. Wojewoda podkreślił, że zarówno wał ziemny, jak i mur oporowy z ekranem usytuowano w obszarze wskazanym na załączniku graficznym w decyzji o warunkach zabudowy. Projekt jest zatem zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie organu odwoławczego dla projektowanej inwestycji zostały też spełnione wymagania parkingowe ustalone w dziale IV ust. 7 decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z pkt 2 ww. ustępu zamierzenie budowlane powinno mieć zapewnione nie mniej niż 4 miejsca parkingowe na 1.000 m2 powierzchni użytkowej. Zgodnie z ww. decyzją, "miejsca parkingowe, w tym również dla niepełnosprawnych, inwestor zobowiązany jest zapewnić na terenie, na którym prowadzona jest inwestycja". Z projektu budowlanego wynika, że spełniono powyższe warunki decyzji o warunkach zabudowy - w ramach inwestycji zapewnionych powinno być 235 miejsc postojowych, zgodnie z projektem zaprojektowano 277 miejsc postojowych, w tym 10 dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne i 25 dla samochodów ciężarowych.

Wojewoda wskazał dalej, że decyzja o warunkach zabudowy (dział IV pkt 3) ustala, iż wody opadowe i roztopowe z terenów utwardzonych oraz parkingów będą odprowadzane po podczyszczeniu w separatorach substancji ropopochodnych (wraz

z osadnikiem) do zbiorników retencyjnych (zbiornik szczelny, otwarty, zbiornik podziemny, zbiornik rozsączający, zbiornik retencyjno-odparowujący) z możliwością odprowadzania wód do ziemi lub do rowu melioracyjnego, zgodnie z przepisami z zakresu prawa wodnego. Natomiast wody opadowe i roztopowe z dachów (tzw. "wody czyste") będą odprowadzane do zbiorników retencyjnych (zbiornik szczelny, otwarty, zbiornik podziemny, zbiornik rozsączający, zbiornik retencyjno-odparowujący) z możliwością odprowadzenia wód do ziemi lub rowu melioracyjnego, zgodnie z przepisami z zakresu prawa wodnego; zgromadzone wody mogą zostać wykorzystane do celów gospodarczych.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w projekcie budowalnym zaprojektowano szczelny zbiornik retencyjny wód deszczowych o obliczeniowej pojemności 2.540 m3 jako ziemny odparowujący, o skarpach oraz dnie umocnionych betonowymi płytami prefabrykowanymi ażurowymi grubości min. 8/15 cm, izolację przeciwwodną gwarantującą szczelność zbiornika zaprojektowano z membrany PEHD, którą zapieczono przed uszkodzeniami mechanicznymi dwoma warstwami geowłókniny. Projektowany zbiornik retencyjny będzie służyć do gromadzenia wody opadowej i roztopowej z dachów

i powierzchni utwardzonych (drogi, place manewrowe i parkingi). Dodatkowo, z uwagi na fakt, że po realizacji inwestycji zostanie zmniejszona powierzchnia zieleni w stosunku do obecnej, wody deszczowe i roztopowe będą ujęte w wewnętrzny układ kanalizacyjny, zawierający podziemny zbiornik retencjonujący nadmiar wód, a następnie wody te

w regulowany sposób będą odprowadzane do projektowanej zewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej na północ od inwestycji. Zgodnie z opisem technicznym (s. 13 projektu zagospodarowania terenu), przy granicach z sąsiednimi nieruchomościami przewidziano rowy odwadniające skarpy nasypu budowlanego w taki sposób, aby wody opadowe

z nasypu nie zalewały sąsiednich działek. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Wojewoda stanął na stanowisku, że szczelny zbiornik retencyjny nie jest urządzeniem wodnym, nie wpływa na zmianę stosunków gruntowo-wodnych, przez co jego budowa nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że w dziale III decyzji o warunkach zabudowy ustalono, iż na terenie objętym decyzją nie występują obszary i obiekty ustanowionych form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.

o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r., poz. 916 ze zm.), zaś planowana inwestycja została zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano, że do wniosku Inwestor dołączył decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 29 września 2021 r., w której Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił wymogi i uwarunkowania, jakie mogą się pojawić zarówno w fazie realizacji inwestycji, jak też w czasie jej eksploatacji. Wojewoda zaznaczył, że decyzja ta została wydana po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wejherowie.

Podsumowując dotychczasowe rozważania organ odwoławczy ocenił, że funkcja

i parametry projektowanej zabudowy są zgodne z określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, zatem zamierzenie budowlane wypełnia ustalenia tej decyzji. Projekt budowlany uwzględnia również wszystkie wymagania wymienione w decyzji z 29 września 2021 r. o środowiskowych uwarunkowaniach.

Dokonując dalszych koniecznych sprawdzeń Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu spełnia wszelkie wymagania przepisów prawa, w tym przepisów techniczno-budowlanych, w szczególności zostały spełnione wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) - dalej: "Rozporządzenie". Budynki usytuowane są zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, gdyż odległość ścian zewnętrznych, w których usytuowane są otwory okienne lub drzwiowe, od granic działki jest większa niż 4 m, zaś odległość ścian bez okien i drzwi od granic działki jest większa niż 3 m. Zostały też spełnione warunki, o których mowa w § 12 Rozporządzenia dla projektowanego muru oporowego położonego wzdłuż granicy, bowiem odsunięto go na odległość 5-6 m od granicy z działkami nr [...]-[...]. Organ odwoławczy zweryfikował również prawidłowość usytuowania budynku z przepisami § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia, nie stwierdzając w tym zakresie żadnych nieprawidłowości.

Przechodząc do analizy nasłonecznienia Wojewoda zauważył, że istniejąca zabudowa na sąsiednich działkach obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne. Stosownie zaś do § 60 ust. 2 Rozporządzenia w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W oparciu

o § 57 ust. 1 Rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Z kolei w myśl § 60 ust. 1, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. W świetle § 60 ust. 2 Rozporządzenia, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1, co najmniej do jednego pokoju. Analizując projekt budowlany organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja, w tym ekrany akustyczne, będzie na tyle oddalona od istniejącej zabudowy (12-17 m), że nie ograniczy naturalnego nasłonecznienia

w pokojach mieszkalnych. Ponieważ w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, warunki techniczno-budowlane w tym zakresie uznano za spełnione. Wojewoda podkreślił przy tym, że przywołane przepisy dotyczą zacieniania pomieszczeń w budynkach, nie zaś niezabudowanej części działki.

Odnosząc się do obaw odwołujących, że "hałas i łuna świetlna będą oddziaływać na działki sąsiednie" organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż na stronach 19-22 projektu zagospodarowania terenu sporządzono analizę oddziaływania obiektu budowlanego, uwzględniając wytyczne dotyczące poziomu hałasu ujęte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu

w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Zgodnie z opisem technicznym "akustyczne standardy środowiska w otoczeniu inwestycji zostaną dochowane, hałas nie przekracza określonej przepisami odrębnymi normy, co wykazała przeprowadzona analiza hałasu

w opracowaniu poprzedzającym wydanie decyzji środowiskowej, drgania nie występują". Zgodnie z opisem technicznym "planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie wpływać na najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej", zaś "emisja hałasu nie będzie powodować przekroczeń wartości dopuszczalnych równoważnego poziomu dźwięku w porze dnia i nocy na terenach chronionych akustycznie". Ponadto w budynku hali "przewiduje się prace polegającą na ręcznej segregacji artykułów oraz przemieszczanie towarów za pomocą wózków widłowych i przy użyciu ręcznych wózków - wymienione prace nie generują drgań". Wojewoda podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do kwestionowania analiz oraz dokonywania weryfikacji projektu budowlanego w innym zakresie niż przewiduje Prawo budowlane.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie zostały spełnione wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, gdyż projektowane budynki będą posiadały ściany i dachy wykonane w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie się ognia oraz zostały usytuowane w taki sposób, aby ich odległość od budynków sąsiednich spełniała wymagania, o których mowa w § 271 Rozporządzenia. Natomiast prawidłowość zastosowanych rozwiązań została potwierdzona poprzez uzgodnienie projektu przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, którego pieczęć znajduje się na rysunku projektu zagospodarowania terenu (oraz na rysunku rzutu parteru w projekcie architektoniczno-budowlanym).

Końcowo Wojewoda odniósł się do pozostałych zarzutów sformułowanych

w odwołaniach uznając je za nieuzasadnione.

Pismem z 19 maja 2023 r. Wojewoda, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., pozostawił bez rozpoznania odwołania wniesione przez M. K., A. L., M. S., M. S. i K. S., wobec nieusunięcia braków formalnych odwołań.

W skardze na decyzję Wojewody z 17 maja 2023 r. N. S. wniosła o stwierdzenie jej nieważności w całości, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Wojewoda nie przeprowadził prawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. W tym zakresie zwrócono uwagę na błędne wskazanie przez organ odwoławczy daty rozpoczęcia postępowania administracyjnego, błędy w numeracji działek oraz błędy w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej: "KIP").

Zdaniem Skarżącej Wojewoda nie rozpoznał odwołania M. S. - strony postępowania, który 16 stycznia 2023 r. przekazał sprecyzowane żądanie.

Skarżąca przyznała, że działki nr [...]-[...] nie są objęte m.p.z.p., jednakże Uchwałą nr XXVI/397/2021 z dnia 30 września 2021 r. Rada Gminy Szemud przystąpiła do sporządzenia zmian m.p.z.p. dla fragmentów obrębu geodezyjnego B.

i K., gmina S., obejmującego działki [..]-[..]. Uchwała ta jednak nie wstrzymała procedury wydawania decyzji o warunkach zabudowy, co sprawiło, że toczyły się dwa postępowania równolegle, podczas gdy wystarczyło przeprowadzić procedurę ustanowienia m.p.z.p., zgodnie z uchwałą rady gminy. Zarzucono, że w zaskarżonej decyzji nie ma odniesienia się do tej kwestii. Zdaniem Skarżącej sporządzany m.p.z.p. oraz decyzja o warunkach zabudowy są sprzeczne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z dnia 17 listopada 2015 r. (Uchwała nr XII/142/2015 Rady Gminy Szemud), na które powołuje się Inwestor. W ocenie Skarżącej aby wydać m.p.z.p. należałoby zmienić najpierw studium, a dopiero potem uchwalić m.p.z.p. i uzyskać pozwolenie na budowę.

Zarzucono również, że Wojewoda skupił swą uwagę na budynku hali A pomijając wpływ zaprojektowanej hali B oraz wiat kurierskich na 120 pojazdów, która ma być przeznaczona na działalność jednej z firm kurierskich i która zgodnie z KIP będzie funkcjonować na trzy zmiany 24 godziny na dobę 365 dni w roku. Ze względu na to,

że hałas w środowisku jest jednym z największych problemów ekologicznych współczesnego świata, którego głównym składnikiem jest hałas komunikacyjny, a przede wszystkim drogowy, Skarżąca obawia się hałasu i drgań pochodzących od 6 wiat kurierskich po 20 miejsc parkingowych każda (możliwość bazowania 120 pojazdów jednocześnie) oraz drogi dojazdowej do nich, pełniącej również funkcję drogi pożarowej,

w odległości zaledwie 6 m od granicy działki.

Skarżąca zwróciła uwagę, że procent powierzchni biologicznie czynnej został ustalony na niskim poziomie (20%), zgodnie zaś z § 39 Rozporządzenia na działkach budowlanych przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej oraz oświaty i wychowania procent powierzchni biologicznie czynnej powinien wynosić co najmniej 25% powierzchni działki, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń m.p.z.p. (którego tu nie ma). Dopuszczalny procent zabudowy większości sąsiadujących działek wynosi 15%, co stanowi ledwo 30% dopuszczalnej powierzchni zabudowy planowanej inwestycji.

Wskazano również, że zaplanowano zatrudnienie około 1.000 pracowników,

a przystosowano zaledwie 277 miejsc postojowych, w tym 10 dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne i 25 dla samochodów ciężarowych. Zdaniem Skarżącej jest to niedostateczna liczba, gdyż w trakcie między zmianami będzie około 600 pracowników w tym samym czasie.

Skarżąca podniosła również, że projektowany otwarty szczelny zbiornik retencyjny może powodować wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód lub do ziemi,

a w konsekwencji kształtowanie zasobów wodnych, tak więc powinien wymagać uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Dodatkowo, teren objęty inwestycją, wg planów, ma się znajdować 2 m poniżej poziomu obecnej, sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co może skutkować podmywaniem terenu i w konsekwencji zapadliskami. Zaznaczono, że przytoczone w decyzji stanowisko nie ma charakteru wiążącego, a organy wodnoprawne powinny mieć możliwość rozpatrzeć ten konkretny przypadek indywidualnie.

W skardze na decyzję Wojewody z 17 maja 2023 r. M.B. i S. B. zarzucili jej naruszenie następujących przepisów postępowania: 1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że przedmiotowa decyzja został wydana zgodnie

z obowiązującymi przepisami prawa.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r.,

poz. 977) - dalej: "u.p.z.p.", poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że obszar analizowany należy wyznaczyć znacznie szerzej, co spowodowało, że w obszarze tym znalazły się zabudowy o kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu korzystnym dla Inwestora.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości, przeprowadzenie dowodu z dokumentu - opinii technicznej nr 01/05/2023 na okoliczność potwierdzenia nadmiernego poszerzenia obszaru analizowanego, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wyliczonych w zamkniętym katalogu. Ocena, czy warunki te zostały spełnione, dokonywana jest w drodze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, będącą integralnym załącznikiem do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Zdaniem Skarżących organ zbyt szeroko określił ramy oceny obszaru analizowanego. Analizowane w praktyce przypadki naruszeń przepisów u.p.z.p. wskazują, że ustalenie właściwego obszaru analizy często dokonywane jest przez organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy. Poza błędnym obliczaniem wielkości obszaru, do najczęściej powtarzanych błędów zalicza się nieuzasadnione zwiększenie obszaru analizowanego poza minimalną granicę. Ma to fundamentalne znaczenie dla poprawności wydanej w sprawie decyzji, wyznaczenie obszaru służy bowiem w następnej kolejności określeniu podstawowych parametrów inwestycji, które w przypadku braku m.p.z.p. brane są pod uwagę w toku wydawania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Odwołując się do judykatury podniesiono, że powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora. Przyznano, że poszerzenie obszaru analizowanego ponad minimalne wymiary jest możliwe, ale musi być uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, ponadto uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy.

Zdaniem strony skarżącej jedyną przyczyną, która miała uzasadniać rozszerzenie granic obszaru analizowanego było to, że w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna. Zatem konieczne było znaczne poszerzenie obszaru analizowanego. W ocenie Skarżących analiza urbanistyczna wykazała brak tzw. dobrego sąsiedztwa w analizowanym obszarze, największa zabudowa w analizowanym obszarze ma około 1.900 m2 nieistniejącej już firmy. Mimo to decyzja

o warunkach zabudowy dla hali o wielkości ponad 49.000 m2 została wydana.

W skardze na decyzję Wojewody z 17 maja 2023 r. "S." Spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością zarzuciła jej naruszenie następujących przepisów postępowania: 1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80

i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego,

a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że przedmiotowa decyzja został wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że obszar analizowany należy wyznaczyć znacznie szerzej, co spowodowało, że w obszarze tym znalazły się zabudowy

o kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu korzystnym dla Inwestora.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości, przeprowadzenie dowodu z dokumentu - opinii technicznej nr 01/05/2023 na okoliczność potwierdzenia nadmiernego poszerzenia obszaru analizowanego, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wyliczonych w zamkniętym katalogu. Ocena, czy warunki te zostały spełnione, dokonywana jest w drodze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, będącą integralnym załącznikiem do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Zdaniem strony skarżącej organ zbyt szeroko określił ramy oceny obszaru analizowanego. Analizowane w praktyce przypadki naruszeń przepisów u.p.z.p. wskazują, że ustalenie właściwego obszaru analizy często dokonywane jest przez organ pierwszej instancji

w sposób nieprawidłowy. Poza błędnym obliczaniem wielkości obszaru, do najczęściej powtarzanych błędów zalicza się nieuzasadnione zwiększenie obszaru analizowanego poza minimalną granicę. Ma to fundamentalne znaczenie dla poprawności wydanej

w sprawie decyzji, wyznaczenie obszaru służy bowiem w następnej kolejności określeniu podstawowych parametrów inwestycji, które w przypadku braku m.p.z.p. brane są pod uwagę w toku wydawania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Odwołując się do judykatury podniesiono, że powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora. Przyznano, że poszerzenie obszaru analizowanego ponad minimalne wymiary jest możliwe, ale musi być uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, ponadto uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy.

Zdaniem strony skarżącej jedyną przyczyną, która miała uzasadniać rozszerzenie granic obszaru analizowanego było to, że w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna. Zatem konieczne było znaczne poszerzenie obszaru analizowanego. W ocenie strony skarżącej analiza urbanistyczna wykazała brak tzw. dobrego sąsiedztwa w analizowanym obszarze, największa zabudowa w analizowanym obszarze ma około 1.900 m2 nieistniejącej już firmy. Mimo to decyzja

o warunkach zabudowy dla hali o wielkości ponad 49.000 m2 została wydana.

Wojewoda w odpowiedzi na skargi, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniami z 5 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 634/23 i II SA/Gd 645/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", połączył sprawy ze skarg M. B. i S. B. (sygn. akt II SA/Gd 634/23) oraz "S." Spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością (sygn. akt II SA/Gd 645/23) ze sprawą ze skargi N. S. (sygn. akt II SA/Gd 598/23).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) stanowi,

że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,

że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został

w skardze podniesiony.

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Pomorskiego z 17 maja 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wejherowskiego

z 29 września 2022 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowana terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pozwolenia na budowę zespołu zabudowy przemysłowo-magazynowo-usługowej na działkach nr [...]-[..] w K., gmina S.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są m.in. przepisy ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, która w art. 4 stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten statuuje jedną z podstawowych zasad procesu inwestycyjno-budowlanego - zasadę wolności budowlanej, która pozostaje jednocześnie publicznym prawem podmiotowym przysługującym każdemu, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przy zachowaniu zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa (tak: A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2016, s. 112). Przez pojęcie wolności budowlanej w doktrynie rozumie się istnienie obszaru nieskrępowanych działań łączących się z korzystaniem z prawa własności nieruchomości powiązanych z budową, remontem, utrzymaniem obiektu budowlanego i jego rozbiórką. Zasada wolności zabudowy obejmuje zarówno sprawy samej zabudowy, jak i późniejszego użytkowania obiektu budowlanego. Wolność budowlana polega ponadto na nieutrudnianiu właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownie wybranym przez nich czasie (tak: S. Zwolak, Istota wolności budowlanej, Przegląd Prawa Publicznego 2016, nr 3, s. 13 oraz przywołana tam literatura).

Zasada wolności budowlanej, do czasu zamieszczenia w art. 4 Prawa budowlanego, była wywodzona z przepisów art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP (zob. Z. Leoński

[w:] Z. Leoński, M. Szewczyk, Zasady prawa budowlanego i zagospodarowania przestrzennego, Bydgoszcz 2002, s. 207-208). Artykuł 21 ust. 1 Konstytucji RP wyraża zasadę ustroju Rzeczypospolitej, nakłada na władze publiczne określony zespół obowiązków oraz gwarantuje prawa o charakterze podmiotowym. Bardziej szczegółowa regulacja dotycząca ochrony prawa własności została zamieszczona w art. 64 Konstytucji RP, znajdującym się w rozdziale dotyczącym wolności i praw ekonomicznych, socjalnych

i kulturalnych, z którego również wywodzona jest jego gwarancja jako prawa podmiotowego. Stosownie do art. 64 ust. 3 Konstytucji RP niedopuszczalne jest jednak ograniczenie prawa własności w ten sposób, że zostanie uniemożliwione jednostce korzystanie z niego (zob. B. Banaszak, Konstytucja RP. Komentarz, Warszawa 2009,

s. 334-335).

W związku z tym, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, bądź rozbudowy w taki sposób, aby nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Należy przy tym podkreślić, że ani przepisy Prawa budowlanego, ani żaden inny przepis nie daje dodatkowych uprawnień temu inwestorowi, który pierwszy zabuduje swoją działkę. Zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być rozumiany w taki sposób, w wyniku którego dochodziłoby do znacznych utrudnień, czy wręcz uniemożliwienia zabudowy na działkach sąsiednich (zob. wyrok NSA z 15 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 634/05, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W dalszej kolejności należy wskazać na zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Zakres ten określa art. 35 Prawa budowlanego, który w ustępie 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta

i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Stosownie zaś do art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego

i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:

1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;

2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;

3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.

Z powołanych przepisów wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje merytorycznej kontroli dokumentacji projektowej przedłożonej wraz z wnioskiem i w zależności od wyników badania wydaje pozwolenie na budowę albo, w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W przypadku zaś nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu

i udzielenia pozwolenia na budowę.

Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Weryfikacja zgodności dokumentacji projektowej

z tego punktu widzenia odnosi się do aktów prawa miejscowego i decyzji indywidualnych

z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego służących zachowaniu ładu przestrzennego. Nie wyczerpuje to jednak obowiązków organu, który powinien zbadać ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z innymi przepisami prawa miejscowego oraz wymogami ochrony środowiska, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu

z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i organ nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 tej ustawy (zob. wyroki NSA: z 17 marca 2022 r. sygn. akt

II OSK 840/21 i z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2638/19 oraz wyroki WSA

w Warszawie: z 13 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2252/15 i z 27 stycznia 2011 r.

sygn. akt VII SA/Wa 1955/10).

Przenosząc przytoczone wyżej regulacje oraz poczynione dotychczas uwagi teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko orzekających w sprawie organów, że wniosek G. Spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością spełnia wymagania określone

w przepisach art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a tym samym zatwierdzenie przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na objętą wnioskiem budowę było prawidłowe.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że Inwestor dołączył do wniosku trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw. Autorzy projektu posiadają wymagane uprawnienia budowlane i legitymują się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie

o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa

i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. A zatem,

w analizowanym przypadku spełnione zostały wymogi przepisów art. 32 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1-2 Prawa budowlanego.

Planowana inwestycja nie narusza również ustaleń decyzji Wójta Gminy Szemud

nr GN.6730.607.2021 o warunkach zabudowy, co szczegółowo przeanalizował Wojewoda na s. 4-7 zaskarżonej decyzji. Przeprowadzoną przez organ odwoławczy analizę Sąd uznaje za prawidłową i wyczerpującą, stąd nie widzi potrzeby odnoszenia się po raz kolejny do formułowanych w tym zakresie zarzutów.

W tym miejscu należy podkreślić, że zawarte we wszystkich trzech skargach zarzuty dotyczące ww. decyzji o warunkach zabudowy nie mogły zostać ocenione w niniejszym postępowaniu, gdyż postępowanie to wszczął wniosek Inwestora z 22 lutego 2022 r.

o wydanie pozwolenia na budowę i dalsze czynności organów w granicach tego postępowania. Z tego samego powodu nie mógł zostać uwzględniony wniosek dowodowy zawarty w skargach M. B. i S.B. oraz "S." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, albowiem przedmiotem opinii technicznej nr 01/05/2023 z 7 maja 2023 r. jest - jak wynika z jej treści - "analiza zgodności decyzji o warunkach zabudowy GN.6730.607.2021 z dnia 08.03.2022 wydanej przez Wójta Gminy Szemud".

Odnosząc się natomiast do argumentacji, że wobec ww. decyzji o warunkach zabudowy został uruchomiony nadzwyczajny tryb postępowania dotyczący stwierdzenia jej nieważności należy wskazać, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja o warunkach zabudowy dopóty organy (a następczo sąd administracyjny kontrolując legalność wydanych rozstrzygnięć) były związane ustaleniami wynikającymi

z tej decyzji. Każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.), podlega szczególnej ochronie celem zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tych decyzji (zob. wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1743/19).

W dalszej kolejności należało ocenić, czy projekt zagospodarowania terenu (działek nr [..]-[..] w K., gmina S.) jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W myśl § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m -

w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.

Odnosząc przytoczone wyżej regulacje do planowanej przez Inwestora zabudowy należy stwierdzić, że budynki są usytuowane zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, gdyż odległość ścian zewnętrznych, w których usytuowane są otwory okienne lub drzwiowe, od granic działki jest większa niż 4 m, zaś odległość ścian bez okien i drzwi od granic działki jest większa niż 3 m. Spełnione zostały też warunki, o których mowa w § 12 Rozporządzenia dla projektowanego muru oporowego położonego wzdłuż granicy, bowiem odsunięto go na odległość 5-6 m od granicy z działkami nr [..]-[..].

Zgodnie z § 60 Rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny

w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00 (ust. 1). W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (ust. 2). W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 3).

W rozpoznawanej sprawie istniejąca zabudowa na sąsiednich działkach obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne, przez co ma zastosowanie § 60 ust. 2 Rozporządzenia.

W myśl § 57 Rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu

i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy (ust. 1). W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12 (ust. 2).

Analizując projekt budowlany pod kątem ww. regulacji organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że planowana inwestycja, w tym ekrany akustyczne, będzie na tyle oddalona od istniejącej zabudowy (od 12 m do 17 m), że nie ograniczy naturalnego nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych. Wojewoda słusznie zwrócił przy tym uwagę,

że powyższe przepisy dotyczą zacieniania pomieszczeń w budynkach, nie zaś niezabudowanej części działki.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących hałasu, który może generować planowana inwestycja należy - w ślad za organem odwoławczym - zwrócić uwagę, że w projekcie zagospodarowania terenu (s. 19-22) została sporządzona analiza oddziaływania obiektu budowlanego, uwzględniająca wytyczne dotyczące poziomu hałasu ujęte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Zgodnie z opisem technicznym "akustyczne standardy środowiska w otoczeniu inwestycji zostaną dochowane, hałas nie przekracza określonej przepisami odrębnymi normy, co wykazała przeprowadzona analiza hałasu w opracowaniu poprzedzającym wydanie decyzji środowiskowej, drgania nie występują". Zgodnie z opisem technicznym "planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie wpływać na najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej", zaś "emisja hałasu nie będzie powodować przekroczeń wartości dopuszczalnych równoważnego poziomu dźwięku w porze dnia i nocy na terenach chronionych akustycznie". Ponadto w budynku hali "przewiduje się prace polegającą na ręcznej segregacji artykułów oraz przemieszczanie towarów za pomocą wózków widłowych i przy użyciu ręcznych wózków - wymienione prace nie generują drgań".

Jak słusznie podkreślił Wojewoda - organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do kwestionowania analiz oraz dokonywania weryfikacji projektu budowlanego w innym zakresie niż przewiduje Prawo budowlane.

Odnosząc się do zarzutu N. S. dotyczącego błędów, jakie znalazły się w zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że postanowieniem z 26 czerwca 2023 r. Wojewoda, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w decyzji z 17 maja 2023 r. w ten sposób, że: na s. 1 decyzji, w treści uzasadnienia, w wersie 1, po słowach: "W dniu 21 lutego" zamiast: "2021 r." winno być: "2022 r."; zaś na stronie 8 decyzji, w treści uzasadnienia, w wersie 33 i 49, po numerze: "[..]" zamiast: "[..]" winno być: "[..]".

Jako niezasadny należało ocenić zarzut dotyczący braku rozpatrzenia odwołania M.S., albowiem pismem z dnia 19 maja 2023 r. Wojewoda poinformował m.in. M. S., że w związku z nieusunięciem braków formalnych w złożonym odwołaniu od decyzji Starosty z 29 września 2022 r. odwołanie to pozostawiono bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.).

Końcowo należy wskazać, że żaden właściciel nieruchomości nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia, w którym mieszka (zob. wyrok NSA z 10 lipca 2015 r. sygn. akt

II OSK 975/15). Jeżeli przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach Prawa budowlanego i przepisach odrębnych

(a w rozpoznawanej sprawie spełniał), to organ nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę. Natomiast subiektywne odczucia Skarżących odnoszące się do ewentualnych (przyszłych i niepewnych) negatywnych następstw realizacji inwestycji nie mogły doprowadzić do odmiennej oceny.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargi uznając je za nieuzasadnione.[pic]