Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 150/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 § 1, § 2 i § 4, art. 14h
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 24 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2024 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U .J. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 grudnia 2023 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.532.2023.3.AP w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Urszula J.-M., dalej: "Wnioskodawczyni", złożyła 31 lipca 2023 r. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wezwaniem z 15 września 2023 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej poinformował Wnioskodawczynię, że wniosek ma braki formalne i poprosił o ich uzupełnienie. Organ stwierdził, że Wnioskodawczyni nie wskazała konkretnego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mającego zastosowanie w sprawie, zaś opis okoliczności sprawy przedstawiony we wniosku, nie jest wyczerpujący. Nie ma w nim wszystkich informacji, które są potrzebne dla rozstrzygnięcia sprawy Aby uzupełnić wniosek, strona została zobowiązana:

1) wskazać przepisy prawa podatkowego mające zastosowanie w sprawie;

2) uzupełnić opis sprawy, tj. wskazać:

a) w jakim zakresie Spółka jawna prowadzi działalność gospodarczą?

b) jaki posiada udział w zysku Spółki?

c) w jakiej formie opodatkowane są przychody z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej?

d) w jakim celu Spółka nabyła wskazaną we wniosku nieruchomość w Z.?

e) czy nieruchomość była wykorzystywana w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej?

f) czy wskazana we wniosku nieruchomość stanowiła nieruchomość gruntową, czy zabudowana?

Jeśli powyższa nieruchomość była nieruchomością zabudowaną:

• ile i jakich budynków znajduje się na powyższej nieruchomości?

• kiedy zostały wybudowane?

• jak zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych sklasyfikowane

są powyższe budynki?

• jaka jest ich powierzchnia?

• czy i kiedy budynki zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych

oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz kiedy z niej wycofane?

g) wskazanie daty, kiedy Spółka sprzedała powyższą nieruchomości?

h) czy grunt został wprowadzony przez Spółkę do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (jeśli tak, należało podać, kiedy został wprowadzony do ewidencji, a kiedy wycofany z ewidencji)?

i) do jakiego źródła przychodów zaliczyła Pani uzyskany przychód ze sprzedaży posiadanego udziału w nieruchomości?

3) sformułować pytanie w odpowiedniej części wniosku ORD-IN;

4) przedstawić własne stanowisko w odniesieniu do postawionego w uzupełnieniu wniosku pytania.

W dniu 27 września 2023 r. do organu interpretacyjnego wpłynęło uzupełnienie wniosku, w którym sformułowano następujące pytania:

1. Czy dochód jaki wnioskodawczyni osiągnęła ze sprzedaży wspomnianej nieruchomości nakłada na nią obowiązek odprowadzenia poza podatkiem PIT także składki zdrowotnej?

2. Czy pojęcie dochodu sformułowane na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) jest tożsame z pojęciem dochodu z działalności gospodarczej z art. 81 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którym roczną podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowi dochód z działalności gospodarczej ustalony za rok kalendarzowy jako różnica między przychodami w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a poniesionymi kosztami?

3. Skoro art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącza z dochodu sytuacje, gdy zbycie nieruchomości nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat od ich nabycia, czy w związku z tym jednorazowa sprzedaż nieruchomości, w której wykonywano działalność gospodarczą (nie polegającą na obrocie nieruchomościami) nie jest "wykonywaniem" działalności gospodarczej w rozumieniu art. 10 ust. 1, która nie stanowi dochodu?

W dniu 16 października 2023 r. na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g § 1 i art. 169 § 1, § 2 i § 4 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.), dalej: "O.p.", Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W jego ocenie Wnioskodawczyni nie przedstawiła własnego stanowiska na zadane pytania w taki sposób, aby dotyczyły jej obowiązków podatkowych jako podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ wskazał, że istotą przedstawionego przez stronę stanowiska jest kwestia dotycząca naliczenia prawidłowej składki zdrowotnej. Ocena powyższej kwestii nie leży w granicach kompetencji organu interpretacyjnego. Złożony wniosek nie odnosi się do interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony do interpretacji przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Wnioskodawczyni podniosła m.in., że sformułowane przez nią pytania dotyczą także kwestii będących w zakresie szeroko rozumianych spraw podatkowych. To, że ustawodawca powiązał obowiązki z tytułu ubezpieczeń społecznych ze stosowaniem przepisów prawa podatkowego nie wyklucza właściwości organów skarbowych do rozstrzygania w przedmiocie interpretacji norm prawa podatkowego, które mają zastosowanie w prawie ubezpieczeń społecznych. Wobec powyższego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest jak najbardziej właściwy do odpowiedzi na pytania Nr 1 i Nr 2 zawarte we wniosku.

Po drugie, kwestia, której dotyczy pytanie Nr 3, jest wyłącznie kwestią podatkową dotyczącą zaliczania opisanej transakcji (incydentalne zbycie nieruchomości, wykorzystywanej w działalności gospodarczej, ale działalności niezwiązanej z obrotem nieruchomościami) do dochodu lub też niezaliczenia tej transakcji w myśl tegoż art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który wyłącza z dochodu sytuacje, gdy zbycie nieruchomości nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat od ich nabycia.

Po trzecie, za chybiony należy uznać zarzut nieprzedstawienia własnego stanowiska w sprawie, które korespondowałoby z zadanymi pytaniami. Przepisy prawa nie wymagają w sytuacji powiązania zagadnień oddzielnego przedstawienia stanowiska co do każdego z nich, skoro dotyczą jednego stanu faktycznego.

Postanowieniem z 21 grudnia 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji ocenił, że pytania Nr 1 oraz Nr 2 nie dotyczyły wykładni przepisów prawa podatkowego, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek o wydanie takiej interpretacji może bowiem dotyczyć tylko określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), który rodzić ma konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Z uwagi na to za niezasadne uznał stanowisko strony, że skoro zgodnie z art. 81 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych roczną podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowi dochód z działalności gospodarczej ustalony za rok kalendarzowy jako różnica między przychodami w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a poniesionymi kosztami, to kwestia rozumienia tego dochodu przenosi nas na grunt ustaw podatkowych i właściwości organów skarbowych do wydawania interpretacji w tym zakresie.

Ponadto za słusznie uznał stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej co do tego, że Wnioskodawczyni nie przedstawiła stanowiska do pytań Nr 1, Nr 2 oraz Nr 3 odnoszącego się do jej obowiązków podatkowych jako podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych i w konsekwencji mogącego stanowić podstawę wydania interpretacji indywidualnej. Istotą przedstawionego przez stronę stanowiska jest kwestia prawidłowego sposobu naliczenia składki zdrowotnej. Ocena taka nie leży w kompetencjach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Złożony wniosek nie odnosił się więc do interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem wydania interpretacji indywidualnej.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że Dyrektor KIS zarzuca jej, że nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o interpretacje indywidualną w zakresie dwóch kwestii:

1. sformułowania pytań w odpowiedniej części wniosku ORD-IN tak, aby Dyrektor KIS mógł dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych;

2. przedstawienia własnego stanowiska w odniesieniu do ostatecznie postawionego w uzupełnieniu wniosku pytania, z uwzględnieniem i przywołaniem mających zastosowanie w tym zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem skarżącej, jest to niezgodne z prawdą, gdyż w ww. zakresie wniosek został uzupełniony zgodnie z żądaniem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy jednocześnie zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. - sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Odnosząc się do przepisów prawa, które miały zastosowanie w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem przywołać należy art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej – który ma odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej na mocy art. 14h Ordynacji podatkowej – jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Jak słusznie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu, obligatoryjne elementy wniosku inicjującego postępowanie interpretacyjne określają przepisy art. 14b § 2 - 4 Ordynacji podatkowej. I tak, w myśl art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej: wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie natomiast do art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej: przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Z kolei, art. 14b § 3 tej ustawy stanowi, że: składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ponadto, jak mówi art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej: wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych.

Zaznaczyć też trzeba, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). I, o ile w ramach "zwykłego" postępowania podatkowego prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest zobowiązany do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej), to w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zadanie organu interpretacyjnego jest zawężone do analizy okoliczności podanych we wniosku. Organ interpretacyjny w pierwszej kolejności jest zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono określony stan faktyczny w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy, i co się z tym wiąże, czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy (ocena prawna przedstawionego stanu faktycznego).

Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone wtoku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej’ wynikającej z przytoczonego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości pozostawienia wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych poprzez nie przedstawienie stanowiska do pytań nr 1, 2 i 3 oraz zakres przedmiotowy pytań nr 1 i 2, które nie dotyczyły wykładni przepisów prawa podatkowego.

Jak podniesiono powyżej, zgodnie z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej: jeżeli wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ wzywa zainteresowanego do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Z powyższej regulacji wynika, że obowiązkiem organu w pierwszej fazie postępowania jest sprawdzenie warunków formalnych każdego pisma strony, wszczynającego dane postępowanie. Jeśli zatem pismo jest obarczone brakami formalnymi, to organ nie może przejść do kolejnego etapu polegającego na merytorycznej ocenie tego pisma. Dopiero bowiem, gdy pismo zostało skutecznie złożone, czyli bez braków formalnych, można przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania.

We wniosku skarżąca wskazała m.in., że dnia 18 stycznia 2001 r. firma, której jest współwłaścicielem zakupiła nieruchomość, a w roku bieżącym, czyli po 22 latach nieruchomość została sprzedana i odprowadzony został podatek PIT oraz składka ubezpieczenia zdrowotnego w wysokości 26 256,18 zł. Z kwoty tej 314,10 zł wynika z działalności, a pozostała część wynikła ze sprzedaży nieruchomości. Skarżąca uważa, że cała kwota została zawyżona poprzez sprzedaż nieruchomości. Dodała, że jej firma nie zajmuje się obrotem nieruchomościami. Przytoczyła art. 81 ustawy z dnia 27.08.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT i stwierdziła, że w jej ocenie dokonana przez nią wpłata składki zdrowotnej nie jest należna w całości, dlatego jej część, tj. 25 942,08 zł winna podlegać zwrotowi. W związku z powyższym wniosła o interpretację zaistniałego obowiązku naliczenia prawidłowej składki zdrowotnej. Czy dochód osiągnięty ze sprzedaży nieruchomości nakłada na nią obowiązek odprowadzenia, poza podatkiem PIT, naliczonej od uzyskanej kwoty składki zdrowotnej?

Mając na uwadze powyższe Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku i wskazał, że powodem skierowania takiego wezwania był m.in. fakt, że kwestia dotycząca naliczania prawidłowej składki zdrowotnej, której dotyczyło pytanie sformułowane we wniosku z 27 lipca 2023 r., nie została uregulowana w przepisach prawa podatkowego.

W tym miejscu podnieść należy, że - jak stanowi art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej - ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Zatem, zdaniem Sądu, zasadnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej skierował do skarżącej wezwanie do uzupełnienia wniosku, ponieważ nie był uprawniony do udzielenia odpowiedzi na pytanie sformułowane we wniosku z 27 lipca 2023 r.

W wezwaniu Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zobowiązał skarżącą m.in. do:

- sformułowania pytań w odpowiedniej części wniosku ORD-IN tak, aby mógł dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczących sytuacji prawnopodatkowej skarżącej, w jej indywidualnej sprawie, w kontekście jej odpowiedzialności podatkowej, w trybie przewidzianym w art. 14b Ordynacji podatkowej;

- przedstawienia własnego stanowiska w odniesieniu do ostatecznie postawionego w uzupełnieniu wniosku pytania, z uwzględnieniem i przywołaniem mających zastosowanie w tym zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zakresie obowiązków podatkowych skarżącej jako podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w taki sposób, by własne stanowisko korespondowało z opisem zdarzenia przyszłego.

Treść sformułowanych przez skarżącą w uzupełnieniu wniosku z 27 września 2023 r. pytań była następująca:

1) Czy dochód, jaki osiągnęłam ze sprzedaży wspomnianej nieruchomości, nakłada na mnie obowiązek odprowadzenia poza podatkiem PIT także składki zdrowotnej?

2) Czy pojęcie dochodu sformułowane na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) jest tożsame z pojęciem dochodu z działalności gospodarczej z art. 81 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którym roczną podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowi dochód z działalności gospodarczej ustalony za rok kalendarzowy jako różnica między przychodami w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a poniesionymi kosztami?

3) Skoro art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącza z dochodu sytuacje, gdy zbycie nieruchomości nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat od ich nabycia, czy w związku z tym jednorazowa sprzedaż nieruchomości, w której wykonywano działalność gospodarczą (nie polegającą na obrocie nieruchomościami) nie jest "wykonywaniem" działalności gospodarczej w rozumieniu art. 10 ust. 1, która nie stanowi dochodu?

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, słusznie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że pytania Nr 1 oraz Nr 2 nie dotyczyły wykładni przepisów prawa podatkowego, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek o wydanie takiej interpretacji może bowiem dotyczyć tylko określonego stanu faktycznego (zdarzenie przyszłe), który rodzi konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Przywołana przez skarżącą ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie stanowi ustawy podatkowej. Zatem, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie był uprawniony do interpretacji przepisów powyższej ustawy. Z uwagi na fakt, że w uzupełnieniu wniosku skarżąca nie przeformułowała pytań Nr 1 oraz Nr 2 w taki sposób, aby dotyczyły wykładni jedynie konkretnych przepisów prawa podatkowego, wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie zasadnie uznano za niemożliwe.

Ponadto, słusznie zdaniem Sądu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał w zaskarżonym postanowieniu, że skarżąca nie przedstawiła stanowiska do pytań Nr 1, Nr 2 oraz Nr 3 odnoszącego się do jej obowiązków podatkowych jako podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych i w konsekwencji mogącego stanowić podstawę wydania interpretacji indywidualnej.

We własnym stanowisku skarżąca wskazała co następuje : "ponieważ nasza firma nie zajmuje się obrotem nieruchomościami przychód powstały w wyniku tej sprzedaży nie powinien być liczony od przychodu z działalności gospodarczej, od którego liczona jest składka zdrowotna. Powoduje to bowiem bezzasadne podwójne opodatkowanie tej transakcji, a tym samym stanowi naruszenie norm prawa polskiego i zasad prawa unijnego w zakresie niedyskryminacji przedsiębiorców. Zgodnie z art. 81 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych roczną podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowi dochód z działalności gospodarczej ustalony za rok kalendarzowy jako różnica między przychodami w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a poniesionymi kosztami. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) tej ustawy źródłami przychodów są m.in. odpłatne zbycie nieruchomości, jeśli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat od ich nabycia. Jak widać z powyższego przedmiotowa transakcja nie stanowi przychodu, gdyż nie została dokonana w wykonaniu działalności gospodarczej jaką prowadzi nasza Spółka (choć niewątpliwie pozostaje w związku z tą działalnością) i w związku z tym nie kwalifikuje się do zaliczenia jej do podstawy naliczenia składki zdrowotnej. W mojej ocenie dokonana przeze mnie wpłata składki zdrowotnej nie jest należna w całości, dlatego jej część tj. 25 942 zł 98 gr winna podlegać zwrotowi. Ponieważ ZUS odmówił interpretacji w przedmiotowej sprawie odsyłając nas do organów skarbowych, które są władne jej dokonać z powodu przepisów podatkowych mających zastosowanie w sprawie, niniejszy wniosek o interpretacje jest zasadny."

Sąd zgadza się z organem interpretacyjnym, że istotą przedstawionego przez skarżącą stanowiska była kwestia prawidłowego sposobu naliczenia składki zdrowotnej. Ocena taka nie leży w kompetencjach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Złożony przez skarżącą wniosek nie odnosił się więc do interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Postępowanie dotyczące wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem specyficznym. Zakres interpretacji indywidualnej zdeterminowany jest przedstawionym przez stronę stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym oraz stanowiskiem wnioskodawcy. W tego rodzaju sprawach Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zobowiązany jest do dokonania wyczerpującej analizy prawnej stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez podatnika. Postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest tylko na wniosek, co wynika z art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa. Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza zatem przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b-14h ustawy Ordynacji podatkowej prowadzą do konkluzji, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydając interpretację jest "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku.

Aprobatę dla tak przyjętej opinii wyrażają liczne wyroki sądów administracyjnych, np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 25 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 24/2020 podkreślił, że treść wniosku o interpretację indywidualną nie może budzić wątpliwości, tak w zakresie stanu faktycznego, jak i stanowiska podatnika w sprawie oceny prawnej zdarzenia. Organ podatkowy wydając indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego musi dysponować własnym jednoznacznym stanowiskiem podatnika, aby mógł dokonać jego oceny i wyrazić pogląd, czy stanowisko to jest prawidłowe, czy też nieprawidłowe. Tego stanowiska ze strony skarżącej zabrakło w zakresie wymaganym przez organ.

Stosownie bowiem do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, jak podniesiono już we wcześniejszych rozważaniach, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. W zaskarżonym postanowieniu słusznie wskazano więc, że wniosek wraz z odpowiedzią na wezwanie nie zawiera wyczerpującego opisu - nie ma w nim wszystkich informacji niezbędnych do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie można zatem prawidłowo ocenić skutków podatkowych sytuacji, których kształt nie jest określony. Z tego względu wydanie żądanej przez skarżącą interpretacji nie było możliwe w ocenie organu interpretacyjnego, którą to ocenę Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni aprobuje.

Dodać też trzeba, że w wezwaniu do uzupełnienia wyjaśniono, jakie braki wniosku skarżąca powinna usunąć i w jaki sposób tego dokonać. Usunięcie wyliczonych braków warunkowało rozpatrzenie wniosku. Mimo podjęcia przez organ działań zmierzających do rozpatrzenia złożonego wniosku, wniosek nie został jednak uzupełniony w pełnym zakresie, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej. Fakt, że na podstawie treści opisanego we wniosku i w uzupełnieniu stanu faktycznego podjęto rozstrzygnięcie, które nie pokrywa się z oczekiwaniami skarżącej w tym zakresie, nie oznacza jednak, że rozstrzygnięcie to nie zostało przeprowadzone wnikliwie.

Należy również stwierdzić, że organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, przeanalizował dokładnie stan faktyczny, zadane pytania i stanowisko skarżącej. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie skarżącej nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani procesowego, ponieważ skarżąca nie uzupełniła w sposób wyczerpujący wniosku.

Z tych względów zasadne było utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku skarżącej bez rozpatrzenia i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Ake.