Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1007/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono ustanowienia adwokata
Powołane przepisy: article: Art. 245 , art. 246 par. 1, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

W dniu 30 września 2013 r. (data prezentaty Sądu) skarżący G. P. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. W treści wniosku podał, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a na jego majątek składa się piętro w starej kamienicy o powierzchni ok. 100 m2, przy czym czynsz za wynajem lokali mieszkalnych zajął komornik w związku z zadłużeniem alimentacyjnym wynoszącym ok. 130.000 zł. Skarżący nie posiada innych nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Na dochód skarżącego składa się jedynie zasiłek stały w kwocie 529 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż ma 60 lat i ma przyznany umiarkowany stopień niepełnosprawności na stałe. Skarżący leczy się u kilku specjalistów, a na leki wydaje ok. 100 zł. Skarżący podał również, iż mieszka w hotelu robotniczym, a miesięczna opłata za pokój wynosi ok. 600 zł.

Postanowieniem z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1007/13 referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata. Zdaniem referendarza sądowego, skarżący nadużywa instytucji prawa pomocy, gdyż inicjuje szereg spraw przed Sądem, których przedmiotem są decyzje organów wywołane zachowaniem skarżącego, który nie podjął negocjacji w celu zawarcia kontraktu socjalnego. Referendarz sądowy wskazał również na wątpliwości związane z potrzebą ustanawiania pełnomocnika na etapie postępowania przed sądem I instancji.

Od powyższego postanowienia referendarza sądowego skarżący wniósł sprzeciw, w którym nie zgodził się z twierdzeniami referendarza, że nadużywa prawa pomocy.

Wezwany przez Sąd o uzupełnienie danych dotyczących sytuacji majątkowej, G. P. nadesłał: kserokopię decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. nr [...] o przyznaniu zasiłku stałego, pisma Komornika Sądowego, z których wynika, że łączny dług alimentacyjny skarżącego wynosi 133296,15 zł, paragony wystawione przez Przedsiębiorstwo Usług [...] "A" w K Sp. z o.o. za pobyt skarżącego w dniach od 31 października do 10 listopada 2013 r. na kwotę 200 zł oraz za pobyt w dniach od 10 do 30 listopada 2013 r. na kwotę 400 zł, pismo z dnia 22 stycznia 2014 r. z Konsulatu Generalnego USA w K, z którego wynika, że skarżący nie pobiera żadnych świadczeń rentowo-emerytalnych z Social Security Administration, dowody wypłacenia skarżącemu z Arcybractwa [...] w K kwot po 300 zł w maju i listopadzie 2013 r. Dodatkowo w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. skarżący oświadczył, iż nie pobiera żadnych świadczeń z instytucji ubezpieczeniowych ani innych podmiotów z USA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności:

"Art. 245. § 1. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

§ 2. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

§ 3. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

§ 4. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej."

"Art. 246. § 1. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:

1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny."

Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem stronom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym oraz kosztów pomocy prawnej udzielonej im przez profesjonalnego pełnomocnika. Zasadą jest bowiem, iż strona powinna partycypować w kosztach postępowania, w szczególności jeśli posiada stały miesięczny dochód. Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o przyznanie prawa pomocy uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium majątkowe. Sąd nie kieruje się w tym zakresie zasadami słuszności, lecz bada stan majątkowy wnioskodawcy.

Z treści art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika, że to na stronie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar wykazania, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania. Strona skarżąca powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z zawartego w art. 246 § 1 p.p.s.a. określenia "gdy wykaże" wynika bowiem, że to strona ma przekonać sąd, że znajduje się w sytuacji, która została uznana przez ustawodawcę za usprawiedliwiającą przyznanie prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt I FZ 378/13, LEX nr 1363532). W orzecznictwie podkreśla się, że właściwe przedstawienie przez stronę przyczyn uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych oraz dowodów na ich poparcie umożliwia sądowi rozpoznającemu wniosek dokonanie prawidłowej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Strona ma w tym zakresie inicjatywę dowodową, a sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 324/13, LEX nr 1335108). Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego nie są znane, mimo istniejącego po stronie wnioskodawcy ciężaru wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II GZ 260/13, LEX nr 1320697).

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie są wiarygodne informacje podane przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w dodatkowych wyjaśnieniach złożonych na wezwanie Sądu. Skarżący wskazał, iż jego jedynym dochodem jest zasiłek stały w kwocie 529 zł miesięcznie, zaś na jego wydatki składają się: opłata za hotel (ok. 600 zł) i wydatki na leki (ok. 100 zł). Już z samego zestawienia tych kwot wynika, że wydatki skarżącego przekraczają jego dochody. Jak wynika z dodatkowych wyjaśnień skarżącego, otrzymał on wprawdzie pomoc z Arcybractwa [...] w K w kwocie 300 zł, jednak pomoc ta nie ma charakteru stałego, uzyskał ją jedynie w maju i listopadzie 2013 r. Skarżący przedłożył również pismo z dnia 22 stycznia 2014 r. z Konsulatu Generalnego USA w K, z którego wynika, że nie pobiera żadnych świadczeń rentowo-emerytalnych z Social Security Administration oraz oświadczył, że nie pobiera żadnych innych świadczeń. Z treści skargi wynika również, iż skarżący nie korzysta już z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, który od czterech lat wstrzymuje przyznanie mu pomocy, a w ostatnich trzech miesiącach pomoc tę wstrzymał całkowicie.

A zatem z oświadczeń skarżącego oraz ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, że skarżący - pomimo braku wykazania wystarczających źródeł dochodu - ponosi wydatki ten dochód przewyższające. Skarżący dysponuje bowiem środkami na pokrycie wyżej wskazanych wydatków w wysokości ok. 700 zł miesięcznie, czyli w wysokości przewyższającej wskazywane przez skarżącego miesięczne dochody. Dodać przy tym należy, że wykazywane przez skarżącego dochody nie pozwalają na pokrycie samych wydatków na hotel i leki. Skarżący nie podał natomiast jaką kwotę przeznacza na zakup odzieży oraz żywności. Sam skarżący wskazuje w skardze, że jest cukrzykiem i musi stosować odpowiednią dietę. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że skoro ujawnione przez skarżącego dochody nie pokrywają faktycznie ponoszonych przez niego wydatków, to skarżący korzysta z innych źródeł dochodu, których nie chce ujawnić. Skarżący podał, że osiąga niski dochód, ale w żaden sposób nie wykazał, w jaki sposób wystarcza mu on na pokrycie jego wydatków. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że skarżący we wniosku wskazał, że jest właścicielem piętra w kamienicy, na którym znajdują się trzy mieszkania oraz że te mieszkania wynajmuje. Skarżący nie podał jednak dokładnie wysokości czynszu, który otrzymuje od lokatorów i nie przedłożył umów najmu. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący stwierdził, że czynsz z najmu lokali zajął komornik w związku z jego długami alimentacyjnymi, natomiast w skardze podał, że czynsz przekazuje synom. Co do sposobu przeznaczenia dochodów uzyskiwanych z czynszu za wynajem skarżący jest zatem niekonsekwentny. Skarżący stwierdził również, że nie może sprzedać tej nieruchomości, gdyż pozbawiłby dzieci stałego dochodu z czynszu. Skoro jednak czynsz zajął komornik, to synowie skarżącego i tak nie mogą otrzymywać pieniędzy z czynszu. Natomiast sprzedaż przedmiotowej nieruchomości pozwoliłaby skarżącemu na spłatę lub chociaż zmniejszenie zadłużenia z tytułu zaległości alimentacyjnych. Nadto zwrócić należy uwagę, że skarżący ma dostęp do pomocy prawników i z tej pomocy korzysta, o czym pisze w sprzeciwie z dnia 29 października 2013r. wskazując, że na etapie odwołań od decyzji MOPS miał trzech prawników z Centrum Kultury Katolickiej w M, obecnie zaś pomaga mu prawnik z Dzieła [...].

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób, które wykażą, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Przy ocenie czy sytuacja materialna strony kwalifikuje ją do przyznania prawa pomocy sąd bierze nie tylko pod uwagę wysokość uzyskiwanych dochodów, ale również stan majątkowy strony (postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OZ 637/13, LEX nr 1361661). Biorąc to pod uwagę oraz uwzględniając powyżej wskazane okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata nie mógł zostać uwzględniony, albowiem skarżący nie wykazał w sposób wiarygodny, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia mu poniesienie kosztów postępowania sądowego. Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego odnośnie wysokości jego dochodu. Okoliczności podane przez skarżącego we wniosku o prawo pomocy nie zostały przez niego należycie uzasadnione i uprawdopodobnione, nie zostały więc spełnione wymogi sformułowane w art. 246 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji, działając na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a i art. 260 p.p.s.a.