Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 558/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 174 pkt 1, art. 134 § 1, art. 182 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 864/22 w sprawie ze skargi G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 15 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 25 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 864/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi G.K. oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 15 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł G.K. Wyrok zaskarżył w całości. Sądowi I Instancji zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 z zm., dalej jako: P.p.s.a.), naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj.:

1) art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613, z zm., dalej jako: u.p.o.l.) poprzez uznanie, że rada gminy w sposób prawidłowy ustaliła wysokość stawki podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Skarżącego wskazał, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i zaskarżony wyrok naruszają art. 5 ust. 1 u.p.o.l., bowiem uchwała Rady Miasta C. określająca wysokość stawki podatku od nieruchomości została wydana z przekroczeniem ustawowej delegacji, co winno prowadzić do jej uchylenia. Pełnomocnik Skarżącego zwrócił uwagę, że Skarżący w swoisty sposób - za pomocą równań matematycznych - kwestionował prawidłowość argumentów wskazanych w decyzji, przy czym nie zwalniało to Sądu od zbadania decyzji w oparciu o treść art. 134 § 1 P.p.s.a.

Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazało, że podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku i wnosi o oddalenie skargi kasacyjnej. Organ wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została sporządzona i podpisana przez zawodowego pełnomocnika.

W trybie art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawiony w niej zarzut na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie poprzez uznanie, że Rada Gminy w sposób prawidłowy ustaliła wysokość stawki podatku od nieruchomości.

Wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna, będąca szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 P.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy P.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej I znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem Skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Autor skargi kasacyjnej nie dopełnił tych wymagań ograniczając się do zawarcia w petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i nie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jakiejkolwiek argumentacji na poparcie tego zarzutu. Dodać należy, że art. 5 ust. 1 u.p.o.l. składa się z trzech punktów, z których dwa zawierają wyliczenia, których elementy są oznaczone kolejnymi literami alfabetu. Prawidłowe wskazanie naruszonego przepisu winno zatem obejmować również wskazanie punktu i ewentualnie litery oznaczającej element wyliczenia.

Z bardzo lakonicznego uzasadnienia skargi kasacyjnej (kilku wersowego) wynika tylko, że zarówno decyzja SKO, jak i zaskarżony wyrok narusza treść art. 5 ust. 1 u.p.o.l., bowiem uchwała Rady Miasta C. określająca wysokość stawki podatku od nieruchomości została wydana z przekroczeniem ustawowej delegacji co powinno prowadzić do jej uchylenia. Z treści art. 5 ust. 1 u.p.o.l wynika, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, a nadto stanowi, że stawki te nie mogą przekroczyć rocznie wskazanych kwot od m2 powierzchni gruntów lub budynków czy też od ha powierzchni gruntów.

Strona nie wskazała w czym upatruje "naruszenia treści art. 5 ust. 1 u.p.o.l." , a już zupełnie nie wskazał na czym polega jego błędna wykładnia. Ponadto zasadnie Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi była decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne, tym samym w sprawie brak było podstaw do oceny legalności, prawidłowości uchwały Rady Miasta C. "określającej wysokość stawek podatku od nieruchomości".

Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. W tym stanie rzeczy sposób sformułowania zarzutu oraz brak jego uzasadnienia uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności jedynego zarzutu skargi kasacyjnej.

Wobec powyższego, na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.

|Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA |

|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Paweł Borszowski |Wojciech Stachurski |