Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2390/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (GDOŚ) postanowieniem z [...] października 2021 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust, 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741, ze zm. dalej u.p.z.p.) po rozpatrzeniu zażalenia J. M. – utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (RDOŚ) z [...] lutego 2021 r. [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami i urządzeniami technicznymi (dz. nr [...] obr. K., gm. P.).

Po przedstawieniu przebiegu postępowania organ przytoczył art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust, 4 pkt 8 p.z.p, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

Dalej podkreślił, że inwestycja planowana jest na części ww. działki leżącej w granicach objętych uchwałą Sejmiku Województwa [...] z [...] września 2013 r., Nr [...] - w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...] ze zm.- dalej uchwała).

Skarżący dołączył decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] marca 2020 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia usunięcia 1100 m2 krzewów z ww. działki w związku z planowaną zmianą zagospodarowania pod budowę stawu i domu jednorodzinnego. W dniu 11 marca 2020 r. odbyły się oględziny nieruchomości w obecności inwestora i przedstawiciela Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...], które wykazały, że ujęte w zgłoszeniu krzewy są zadrzewieniami śródpolnymi – co potwierdził w piśmie z 23 marca 2020 r. Zespół Parków Krajobrazowych Województwa [...], a więc ich usuniecie naruszy § 5 ust. 1 pkt 3 ww. uchwały.

Organ wskazał na konieczność wyjaśnienia, czy zbiorowisko na ww. działce jest lasem czy zadrzewieniami (śródpolnymi, przydrożnymi, nadwodnymi), gdyż w zależności od klasyfikacji inwestycja może naruszyć zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, ze zm.) każde wylesienie w celu zmiany sposobu użytkowania terenu w granicach obszaru objętego ochroną należy do grupy przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, bądź zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych.

GODŚ zaznaczył, że z map – na geoportal.gov.pl, [...] i zdjęć lotniczych Google Earth wynika, że działka zadrzewiona jest gatunkami śródpolnymi, a z fotografii wykonanych w toku postępowania, że zadrzewienia te usunięto. Na wycinkę wskazuje też inwestor w zażaleniu podając, że na działce nie występują zadrzewienia. RDOŚ przeprowadził zatem dodatkowe oględziny 30 kwietnia 2021 r., które wykazały, że działka nr [...] w większości porośnięta jest roślinnością trawiastą i zielną oraz skupiskami zakrzewień i zadrzewień. Od strony północnej działka graniczy z drogą gruntową (ul. K.), a najbliższe otoczenie od strony wschodniej, południowej i zachodniej stanowią tereny niezbudowane i zadrzewione. Nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono 15 m od drogi. Wzdłuż północnej granicy działki, poza nieprzekraczalną linią zabudowy znajduje się drzewo - dzika śliwa mirabelka. Pozostała część wzdłuż drogi jest niezadrzewiona. W północno-wschodniej części działki znajduje się skupisko zakrzewień, które częściowo leży na obszarze wyznaczonym nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Część działki 15 m od ul. K. i 4 m od granicy z działką nr [...] porośnięta jest roślinnością trawiastą i pochyla się w kierunku południowym. W południowo-wschodniej części działki leży skupisko drzew iglastych, z przewagą sosny. Nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono 15 m od granicy z dz. nr [...], a ww. zadrzewienia częściowo wchodzą w analizowany obszar. Roślinność porastająca działkę nr [...] stanowi skupisko zakrzewień z przewagą wierzby.

Od wschodu stwierdzono nowo posadzone liczne młode drzewa i krzewy. Ustalono, że ww. roślinność nie należy do gatunków obcych zgodnie z art. 17 ust. 3 a u.o.p. Zauważono też ślady i pozostałości po usunięciu roślinności w postaci karpin i gałęzi. Według inwestora były to krzewy dzikiej śliwy mirabelki, wierzby szarej, wierzby uszatej.

Organ stwierdził, że roślinność ta nie jest roślinnością leśną, a więc zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu cyt. ustawy z 3 października 2008 r. nie został naruszony. Niemniej, budowa naruszy § 5 ust. 1 pkt 3 ww. uchwały tj. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Jest ona planowana na części działki nr [...] o powierzchni do 0,49 ha w ewidencji gruntów i budynków oznaczonej R - grunty orne, oraz ŁIV - łąki. Z map na geoportal.gov.pl i zdjęć lotniczych Google Earth wynika, że występują tam zadrzewienia, a z ww. oględzin, że je usunięto. Inwestor w zażaleniu wskazał, że wyciął drzewa, na co nie uzyskał zgody.

Projekt nie zasługuje zatem na uzgodnienie, bowiem stanowiłby legalizację działań naruszających opisany zakaz (por. wyrok NSA z 5 lipca 2017 r., II OSK 1894/16 oraz wyroki WSA w Warszawie: z 28 sierpnia 2014 r. IV SA/Wa 544/14 i z 31 stycznia 2013 r., IV SA/Wa 2720/12).

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55, ze zm. – dalej u.o.p.) poprzez "zadrzewienia" rozumie się pojedyncze drzewa albo skupiska niebędące lasem w rozumieniu art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463, ze zm.) lub plantacją, wraz z terenem, na którym występują i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu. Zadrzewieniem jest więc pojedyncze drzewo, krzew wśród pól, jak i ich skupiska i nie ma znaczenia czy pochodzą z samosiewu i czy znalazły odzwierciedlenie w ewidencji gruntów (por. wyroki WSA w W-wie z 4 marca 2011 r. IV SA/Wa 213/11).

Dalej zaznaczył, że ustawa o ochronie przyrody, nie definiuje "zadrzewienia śródpolnego", ale nie budzi ono wątpliwości, że jest to zadrzewienie w znaczeniu zdefiniowanym w ww. przepisie znajdującym się wśród pól (użytków rolnych).

Zdaniem GDOŚ, nie ma możliwości zastosowania odstępstwa od zakazu - tj. jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, co wynika z charakteru samej inwestycji, która dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Organ nie znalazł także podstaw do zastosowania odstępstwa z art. 17 ust. 3 a u.o.p, z którego wynika, że "zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych nie dotyczy usunięcia drzew lub krzewu w obrębie zadrzewienia, należących do gatunków obcych, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 120 ust. 2 f, skoro usuniętych zadrzewień nie zaliczono do gatunków obcych. Podobnie w zakresie art. 17 ust. 2 u.o.p., gdyż inwestycja nie dotyczy: wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; realizacji inwestycji celu publicznego; wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych.

Odnosząc się do zarzutu ograniczenia uprawnień właścicielskich przytoczył art. 31 ust. 3 Konstytucji wskazujący, że ograniczenia korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Stwierdził, że taka sytuacja występuje w tej sprawie. Z art. 130 ust. 1 p.o.ś. wynika jednoznacznie, że ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska mogą nastąpić przez poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, a więc w tej sprawie na mocy art. 17 u.o.ś.

GDOŚ zaznaczył, że decyzją z [...] maja 2020 r. SKO uchyliło decyzję i umorzyło postępowanie podając, że wobec usunięcia krzewów bezpodstawnie zastosowano procedurę zgłoszenia, a w konsekwencji wydano sprzeciw. SKO dodało, że skarżący nie może skorzystać z przewidzianej w art. 83 f ust. 1 pkt 3a u.o.p. swobody usuwania krzewów. Wprawdzie jego zamiar nie podlega reglamentacji, niemniej jest objęty zakazami. Zgodnie bowiem z art. 127 pkt 1 lit. c u.o.p., kto umyślnie narusza zakazy obowiązujące w parkach krajobrazowych podlega karze aresztu lub grzywny.

Zdaniem organu, zgoda na inwestycję stanowiłoby legalizację ww. działań.

Skargę na powyższe postanowienie złożył J. M. zarzucając naruszenie art. 22, art. 30, art.32 ust. 1, art. 52 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji RP jako prawa do posiadania budynku mieszkalnego szczególnie na własnej ziemi (działka nr [...]), której właścicielem jestem od 1986r. oraz wyjątkową przewlekłość rozpatrywania zażalenia przez GDOŚ, który trzykrotnie przesuwał termin: do 31 maja 2021 r. do 11 lipca 2021 r. i do 30 sierpnia 2021 r.

Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji wskazując, że organy naruszyły Konstytucję RP, szczególnie art. 52 ust. 1 dotyczący swobody wyboru miejsca zamieszkania i pobytu oraz art. 75 ust. 1 dotyczący zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych obywatelom kraju, a także podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Wadliwie oceniły oddziaływanie inwestycji na środowisko tj. budowy parterowego domu jednorodzinnego dla dwojga starszych osób.

Według strony, wadliwa ocena określająca znaczne oddziaływanie na środowisko wynika z braku miejscowego planu. W ewidencji gruntów na działce nr [...] nie ma zakrzaczeń. Skarżący zakwestionował ocenę organów, skoro w sąsiedztwie ok. 200 m z lewej strony funkcjonują dwa nowo wybudowane domy jednorodzinne i z drugiej ok. 150 m jest nowobudowany dom jednorodzinny. Nadto, ok. 500 m przy innej ulicy jest ponad 100 domów i w budowie jest następnych kilkanaście, bardzo blisko siebie na małych działkach też na terenie Parku Krajobrazowego.

Dodał, że § 5 ust. 1 pkt 3 dotyczy usuwania zakrzaczeń, ale uchwała określa wyjątek, który – w ocenie skarżącego – zachodzi na ww. działce i dotyczy odbudowy i utrzymania urządzenia wodnego - stawu występującego od ponad stu lat. Skarżący dodał, że w ramach wyrównania usuniętych zakrzaczeń na terenie stawu dokonał nasadzeń blisko 300 szt. szlachetnych gatunków drzew oraz drzew owocowych, orzecha laskowego, czarnej porzeczki malin i jeżyn. Decyzja jest zatem rażąco krzywdząca i stosująca zasadę różnych równości wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizowana pod tym kątem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi było postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z [...] lutego 2021 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budynek mieszkalny jednorodzinny z instalacjami i urządzeniami technicznymi na działce nr ew. [...] obr. K., gm. P.

Wskazać zatem należy, że decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do inwestycji znajdującej się na obszarze parku krajobrazowego wydaje się po uzgodnieniu m.in. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.).

Szczegółowe zasady ochrony obszaru chronionego krajobrazu określają natomiast przepisy ustawy z 16 kwietnia 2004 r. - o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r., poz. 55 ze zm. – dalej u.o.p.). Zgodnie z art. 23 ust 1 i 2 u.o.p. obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Wyznaczenie takiego obszaru następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony.

W art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. zostały określone warunki, od których łącznego spełnienia uzależnione jest wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Jednym z nich (art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy) jest, aby decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi. Do przepisów odrębnych należy niewątpliwie ustawa o ochronie przyrody i wydane na jej podstawie akty prawne.

Obowiązkiem organów było zatem sprawdzenie w niniejszej sprawie, czy planowa na działce nr ew. [...] obr. K. inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ww. ustawy o ochronie przyrody wynikającymi z utworzenia ww. obszarów chronionych, w szczególności w kontekście obowiązujących na tych obszarach zakazów związanych z ochroną przyrody.

Jak ustalono ww. działka położona jest na terenie znajdującym się w granicach uregulowanych przepisami uchwały Sejmiku Województwa [...] z [...] września 2013 r., Nr [...] - w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...] ze zm.- dalej uchwała). Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały na terenie Parku zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto, w § 5 ust. 1 pkt 3 uchwała zakazuje likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, ze zm.) każde wylesienie w celu zmiany sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko i skutkuje zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych.

Stosownie do art. 5 pkt 27 u.o.p. zadrzewieniami są pojedyncze drzewa albo skupiska niebędące lasem w rozumieniu art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463, ze zm.) lub plantacją, wraz z terenem, na którym występują i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu.

W toku postępowania natomiast ustalono - w oparciu o mapy na stronie geoportal.gov.pl, pobiedziska.e-mapa.net i zdjęcia lotnicze na Google Earth - że działka inwestycyjna zadrzewiona jest gatunkami śródpolnymi. Natomiast z fotografii wykonanych podczas uprzednich oględzin wynika, że zadrzewienia zostały usunięte, co potwierdził sam skarżący w zażaleniu.

W celu ostatecznego wyjaśnienia powyższej kwestii - na zlecenie organu odwoławczego - RDOŚ przeprowadził w dniu 30 kwietnia 2021 r. kolejne oględziny, podczas których stwierdził, że na działce nr [...] znajdują się skupiska zakrzewień i zadrzewień. Od północy działka graniczy z ul. Kazanie, a od wschodu, południa i zachodu z terenami niezbudowanymi i zadrzewionymi. Wzdłuż północnej granicy działki, poza nieprzekraczalną linią zabudowy – wyznaczoną 15 m od drogi – rośnie dzika śliwa mirabelka. Biegnąca wzdłuż drogi pozostała część działki jest niezadrzewiona, tylko od północnego-wschodu leży skupisko zakrzewień, częściowo wchodząc poza teren wydzielony nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Teren 15 m od ul. K. i 4 m od granicy z działką nr [...] jest trawiasty, a od południowego - wschodu istnieje skupisko drzew iglastych, z przewagą sosny, które częściowo wchodzi w wyznaczoną 15 m od granicy z dz. nr [...] nieprzekraczalną linię zabudowy. Ustalono, że porastająca działkę nr [...] roślinność stanowi skupisko zakrzewień z przewagą wierzby.

Niezależnie, w części wschodniej odnotowano nowe nasadzenia drzew i krzewów, które nie należą do gatunków obcych, o których mowa w art. 17 ust. 3 a u.o.p. Zauważono jednocześnie pozostałości w postaci karpin i gałęzi, po usunięciu roślinności. Według wyjaśnień skarżącego były to krzewy dzikiej śliwy mirabelki, wierzby szarej oraz wierzby uszatej. Opisana roślinność nie jest roślinnością leśną, tym samym prawidłowo organ stwierdził, że nie naruszono zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu cyt. ustawy z 3 października 2008 r.

Niemniej z powyższych ustaleń wynika jednoznacznie, że planowana inwestycja naruszy określony w § 5 ust. 1 pkt 3 ww. uchwały zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Ma być bowiem realizowana na części działki nr [...] o powierzchni do 0,49 ha oznaczonej R - grunty orne, oraz ŁIV - łąki w ewidencji gruntów i budynków. Z porównania map na geoportal.gov.pl i zdjęć lotniczych Google Earth z ustaleniami poczynionymi w trakcie oględzin wynika wprost, że zadrzewienia inwestor usunął i to bez wymaganej zgody właściwego organu (decyzja SKO z [...] maja 2020 r.).

Zasadnie zatem przyjął organ, że w opisanych okolicznościach faktycznych i prawnych uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy prowadziłoby do zalegalizowania działań przeprowadzonych wbrew zakazowi określonemu w § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały.

Wbrew zarzutom skargi, rację ma organ również co do tego, że nie było podstaw do zastosowania odstępstw od zakazu określonego w art. 17 ust. 2 u.o.p., skoro oczywiste jest, że planowana inwestycja nie wiąże się ani z wykonywaniem zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; ani prowadzeniem akcji ratowniczej oraz działaniami związanymi z bezpieczeństwem powszechnym; ani realizacją inwestycji celu publicznego; ani wykonywaniem zadań wynikających z planu ochrony, czy zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych.

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji RP przypomnieć trzeba, że w myśl ustawy o ochronie przyrody, obszar chronionego krajobrazu jest jedną z form ochrony przyrody. Obszar taki obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Groźba bezpowrotnej utraty takich walorów przyrodniczych uzasadnia wprowadzenie zakazów niezbędnych dla ochrony przyrody, które w swych skutkach ograniczać będą interes prawny właścicieli nieruchomości położonych na wyznaczonym obszarze chronionego krajobrazu.

W piśmiennictwie wskazuje się, że do najbardziej charakterystycznych skutków utworzenia obszaru specjalnego należą ograniczenia prawa własności i praw rzeczowych, ciężary publiczne, a także ustanowienie różnego rodzaju norm administracyjno-policyjnych (por. W. Radecki, Ustawa o ochronie przyrody, Komentarz, wyd. Difin, Warszawa 2006, str. 64-65).

Podkreślić należy, że powołana przez skarżącego zasada ochrony prawa własności nie ma charakteru bezwzględnego, a zatem nie można żądać ochrony własności ponad to, co przewiduje art. 64 Konstytucji. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Dopuszczalność ograniczenia praw, a więc i prawa własności reguluje art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który przewiduje, że ograniczenia w demokratycznym państwie prawa stosuje się m.in. dla ochrony środowiska.

Podobnie art. 140 k.c. stanowi, że właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy i rozporządzać nią zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego.

Wobec tego, źródłem stosowanych ograniczeń mogą być również przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym, co w rozpatrywanej sprawie odnosi się do uchwały Sejmiku Województwa [...] z [...] września 2013 r.- w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...].

Warto również dodać, że Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "prawo własności traktowane jest w naszym systemie prawnym jako prawo podmiotowe o najszerszej treści i w porównaniu z innymi prawami jako prawo najsilniejsze w stosunku do rzeczy. Zarazem nie jest ono prawem absolutnym (ins infinitum), a więc prawem niczym nieograniczonym. Przeciwnie, do istoty tego prawa należy z jednej strony swoboda korzystania z rzeczy własnej, z drugiej zaś, pewne ograniczenia tej swobody stanowiące swoistą granicę istoty prawa własności, a w konsekwencji także granicę ochrony tego prawa. Pojmowanie bowiem prawa własności, jako prawa absolutnego do rzeczy, prowadziłoby (...) do naruszenia interesów innych podmiotów" (zob. wyrok TK z 20 kwietnia 1993 r. sygn. P 6/92, OTK 1993, nr 1, poz. 8).

Z podanych przyczyn zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpoznał sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, prawidłowo ocenił okoliczności sprawy, wyprowadził z nich stosowne wnioski, co odpowiada także wymogom art. 126 w zw. z art. 124 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, że kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencjik.