Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 141/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.383 par.2 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1319
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy - t.j.
article: art.98a ust.2, art.24f ust.1
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 października 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 657/22 w sprawie ze skargi B. T. na zarządzenie zastępcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. T.na rzecz Wojewody Podkarpackiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 4 października 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 657/22 oddalił skargę B.T. na zarządzenie zastępcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr P-II.4131.2.135.2022 w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Wojewody, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy wystąpiły przesłanki powodujące konieczność wygaśnięcia mandatu radnego z uwagi na naruszenie zakazu zarządzenia działalnością gospodarczą, prowadzoną przy wykorzystaniu mienia gminy z art. 24f ust. 1 i ust 1a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r. poz. 559) zwanej dalej w skrócie u.s.g., a więc wypełniła się dyspozycja art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeksu wyborczego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1277), stanowiąca podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego.

Zaakcentowano, iż w sprawie nie było kwestionowane, że w dniu 2 lipca 2018 r. [...] Sp. z o.o. zawarła z Gminą [...] umowę dzierżawy części nieruchomości ozn. jako dz. nr [...] o pow. 30 m2. Skarżący, zarówno na dzień podpisania ww. umowy, jak i podjęcia zaskarżonego zarządzenia zastępczego był i jest nadal członkiem zarządu ww. spółki, przy czym jest uprawniony do reprezentacji spółki samodzielnie. Wątpliwości nie budzi, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością świadczy o zarządzaniu działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 24f ust. 1 u.s.g. Umowa dzierżawy została zawarta przed objęciem przez skarżącego mandatu radnego. Jednakże jak zostało w niniejszej sprawie ustalone, co przyznał sam skarżący również w skardze, nie został spełniony warunek z art. 24f ust. 1a u.s.g., tj. w terminie 3 miesięcy od ślubowania nie doszło do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem części działki nr [...]. Do wypowiedzenia umowy dzierżawy doszło z przekroczeniem powyższego terminu, bowiem dopiero w dniu 30 sierpnia 2019 r. ze skutkiem na dzień 31 października 2019 r. Tym samym zaistniała podstawa do wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 383 Kodeksu wyborczego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) zwanej dalej P.u.s.a., w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) zwanej dalej P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi i zaniechanie uchylenia zarządzenia zastępczego, z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, a w szczególności sprowadzające się do:

- braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do przyjęcia, że Wojewoda Podkarpacki wykazał, że radny (skarżący) prowadzi działalność gospodarczą czy też zarządza działalnością gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy, tj. z naruszeniem przepisu art. 24f ust. 1 u.s.g. przez pominięcie okoliczności towarzyszących wykorzystaniu mienia gminnego, które miało miejsce przed wyborem na radnego gminy,

- nieuwzględnienia przy wydaniu zaskarżonego wyroku okoliczności, że skarżący w terminie wynikającym z art. 383 § 5 Kodeksu wyborczego zaprzestał zarządzania działalnością gospodarczą na skutek zawieszenia go w prawach członka zarządu [...] sp. z o.o. na mocy uchwały zgromadzenia wspólników spółki z 4 stycznia 2019 r.

- nie wyjaśnienia przy wydaniu zaskarżonego wyroku okoliczności, czy dzierżawienie gruntu gminnego przez Spółkę, w której radny (skarżący) był zawieszony w prawach zarządzania mogło, choćby potencjalnie, naruszyć interes publiczny, zwłaszcza w sytuacji, gdzie de facto nie miało miejsca zarządzanie przez radnego działalnością gospodarczą,

a tym samym przyjęcie przez Sąd za podstawę ustaleń dowolnych i przypadkowych; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 24f ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 383 § 1 pkt 5 w zw. z art. 383 § 5 Kodeksu wyborczego poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że:

- ustalonemu w sprawie stanowi faktycznemu odpowiada hipoteza tego przepisu, zgodnie z którą zakazem prowadzenia działalności z użyciem mienia gminnego objęte są przypadki, gdy radny korzysta z tego mienia w sposób korzystniejszy niż podmiot niemający statusu radnego a stawka za dzierżawę gruntu jest rynkowa,

- każdy przypadek korzystania z mienia komunalnego podlega hipotezie tego przepisu, nawet jeżeli radny zaprzestał zarządzania działalnością gospodarczą na skutek zawieszenia go w prawach członka zarządu [...] sp. z o.o. na mocy uchwały zgromadzenia wspólników spółki z 4 stycznia 2019 r. i zrobił to w ustawowym terminie wynikającym z art. 383 § 5 Kodeksu wyborczego,

- przez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji braku dowodów, że skarżący nie zaprzestał prowadzenia zarządzania działalnością gospodarczą.

W oparciu o wskazane zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.

Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie podniosła zarzuty zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W pierwszej kolejności zostaną rozpoznane zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest zbadanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i zaniechanie uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego w związku z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego w aktach materiału dowodowego.

Art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. ma charakter ustrojowy, gdyż określa w sposób ogólny kompetencję sądów administracyjnych i kryterium legalności jako wyznacznik wykonywanej kontroli działalności organów administracji publicznej. Jednakże to, czy ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w danej sprawie była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z 13 października 2015 r. sygn. akt II OSK 312/15). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji w ramach określonych ustawowo kompetencji rozpoznał skargę na zarządzenie zastępcze Wojewody Podkarpackiego przy zastosowaniu kryterium zgodności z prawem, przyjmując jako wzorzec kontroli przepisy ustawy o samorządzie gminnym i Kodeks wyborczy przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego zarządzenia.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., ponieważ przepis ten określa kognicję sądu administracyjnego w przypadku rozpoznawania skargi na decyzję lub postanowienie. W tej zaś sprawie nie została zaskarżona decyzja/postanowienie, ale akt nadzorczy. Podstawę do uchylenia aktu nadzoru zawiera art. 148 P.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji naruszyłby obowiązek określony w art. 133 § 1 P.p.s.a. przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonego zarządzenia zastępczego w taki sposób, który doprowadziłby do przedstawienia przez ten Sąd sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie. Obowiązkiem sądu jest dokonanie oceny, czy zebrany w postępowaniu materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, tj. wynikającego z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem.

Ponadto należy wyjaśnić, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania, a art. 133 § 1 P.p.s.a nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. byłby zasadny, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych, pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekający w sprawie organ nadzoru. Sytuacja taka nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Wojewodę Podkarpackiego i przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymaga uzupełnienia umożliwiając wydanie wyroku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 P.p.s.a., ponieważ orzekał na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy, a zgromadzonych przez organy w toku całego postępowania.

W tej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący kasacyjnie jako członek zarządu sp. z o.o. zarządzał tą spółką w okresie, w którym została zawarta umowa dzierżawy nieruchomości Gminy [...] na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę z o.o. [...] i nie wypowiedziana po upływie okresu 3-miesięcznego liczonego od daty złożenia przez radnego B.T. ślubowania. Okoliczność, że sama umowa dzierżawy nieruchomości stanowiącej mienie Gminy [...] została zawarta zanim B.T. uzyskał mandat radego w tej gminie nie skutkowała odmiennym potraktowanej takiej sytuacji. Zgodnie bowiem z art. 24f ust. 1a u.s.g. jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, o której mowa w art. 24f ust. 1 tej ustawy, to wówczas jest zobowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie obowiązku polegającego na zaprzestaniu prowadzenia ww. działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 383 Kodeksu wyborczego.

Wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie przy ustaleniu, że radny prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego tej gminy, w której uzyskał mandat lub zarządza taką działalnością, nie ma istotniejszego znaczenia ustalanie, czy owo korzystanie zagrażało lub mogło zagrażać interesowi publicznemu. Podnoszona przez skarżącego kasacyjnie okoliczność zagrażania interesowi publicznemu przy wykorzystywaniu mienia komunalnego nie stanowi przesłanki objętej art. 24f ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem utrata mandatu radnego ma miejsce wówczas, gdy radny prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskał mandat, a także zarządza taką działalnością lub jest przedstawicielem bądź pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.

Nie może osiągnąć zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut pominięcia uchwały zgromadzenia wspólników Spółki [...] uchwała z dnia 4 stycznia 2019 r. o zawieszeniu B.T. w prawach członka zarządu tej Spółki.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że w materiale dowodowym gromadzonym czy to przez Radę Gminy [...], czy też przez Wojewodę Podkarpackiego nie ma ww. uchwały zgromadzenia wspólników Spółki [...] z dnia 4 stycznia 2019 r. Skarżący B.T. jako członek zarządu ww. Spółki musiał mieć wiedzę o istnieniu takiej uchwały i mimo to nie tylko jej nie przedstawił Radzie Gminy czy Wojewodzie, ale też na okoliczność jej podjęcia ani razu się nie powołał. Żadnej wzmianki o takiej uchwale nie zawiera także skarga.

Trafnie podnosi w odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna, że zgodnie z art. 39 pkt 5 ustawy o KRS w dziale 2 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się wzmianki o zawieszeniu członków organu, o ile przepis szczególny przewiduje zawieszenie członka organu. Na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Sądowego nie można stwierdzić, aby jakikolwiek wpis dotyczący zawieszenia członka zarządu Spółki [...] miał miejsce. Nie ma też informacji, aby poza dokumentami finansowymi (roczne sprawozdanie finansowe, zatwierdzenie rocznego sprawozdania finansowego) w 2019 r. były składane jakieś inne dokumenty na podstawie których dokonano wpisu o zawieszeniu członka zarządu ww. Spółki. Jeżeli rzeczywiście w dniu 4 stycznia 2019 r. taka uchwała została podjęta, to w dziale 2 rejestru przedsiębiorców powinna się znaleźć wzmianka o dokonaniu takiego zawieszenia i dzięki temu takie zawieszenie byłoby obowiązujące nie tylko w stosunkach wewnętrznych tej Spółki, ale zyskałoby skuteczność również względem osób trzecich. Brak wpisania zawieszenia tego członka zarządu Spółki [...] oznacza, że wobec podmiotów zewnętrznych ten członek zarządu w pełni mógł podejmować czynności zarządcze.

Tym samym nie można w okolicznościach tej sprawy czynić skuteczny zarzut braku zebrania przez Wojewodę materiału dowodowego, skoro fakt zawieszenia skarżącego kasacyjnie jako członka zarządu nie był ani podnoszony w toku postępowania, ani nie wynikał z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Jak przy tym wynika z treści wniesionej w sprawie skargi, sam skarżący podniósł, że przekroczony został termin z art. 24f ust. 1a u.s.g. co do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystywaniem mienia Gminy [...] w sposób nieumyślny. Tym samym nie tylko, że wbrew uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie ani razu nie powoływał się na okoliczność swojego zawieszenia w prawach członka zarządu ww. Spółki, ale kilkakrotnie potwierdzał fakt dzierżawy nieruchomości gminnej po upływie terminu z art. 24f ust. 1a u.s.g.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego.

W tej sprawie spór dotyczy wykładni art. 24f ust. 1 u.s.g. poprzez, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, nieuzasadnione twierdzenie, że samo zawarcie umowy dzierżawy przez Spółkę [...] sp. z o.o. z Gminą [...] ma stanowić "wykorzystanie mienia komunalnego", a tym samym uzasadniać w związku z art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego stwierdzenie wygaśnięcia mandatu tego radnego. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że mienie objęte taką umową dzierżawy musi być wykorzystywane na warunkach korzystniejszych niż w przypadku innych przedsiębiorców i dopiero wówczas spełniona zostałaby hipoteza normy prawnej wynikającej z powołanego art. 24f ust. 1 u.s.g.

Zawarty w tym przepisie zwrot "wykorzystywanie" mienia komunalnego gminy dotyczy każdego przypadku korzystania z mienia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, bez względu na to, czy wykorzystanie to ma podstawę prawną czy też nie, jest stałe bądź jednorazowe, wreszcie czy jest odpłatne czy też nieodpłatne (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 3745/21; wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1714/10; wyrok NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2973/18; wyrok NSA z 7 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 3641/21).

Nie ma też znaczenia, czy owo korzystanie ma charakter uprzywilejowany wobec innych przedsiębiorców, czy też oparte jest o zasady ogólne. Skoro takiej przesłanki wskazującej na uprzywilejowany lub nieuprzywilejowany charakter korzystania z mienia komunalnego przy prowadzeniu działalności gospodarczej przez radnego nie wprowadza w art. 24f ust. 1 sama ustawa o samorządzie gminnym, to nie ma podstaw na doszukiwanie się takiej podstawy w drodze wykładni tego przepisu. Nie budzi zaś najmniejszej wątpliwości fakt zawarcia przez Spółkę [...], w której skarżący kasacyjnie był członkiem dwuosobowego zarządu umowy dzierżawy nieruchomości Gminy [...] na cele związane z działalnością gospodarczą tej Spółki i ta umowa nie została wypowiedziana przed upływem okresu 3-miesiecznego od daty złożenia ślubowania B.T. jako radnego tej Gminy.

Jak trafnie stwierdził NSA w uzasadnieniu wyroku z 20 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 426/18, antykorupcyjna norma zawarta w art. 24f ust. 1 u.s.g. dotyczy ochrony interesu publicznego. Ma ona na celu zapobieżenia angażowania się osób publicznych w sytuacje i uwikłania mogące nie tylko poddawać w wątpliwość ich osobistą bezstronność czy uczciwość, ale także podważać autorytet organów Państwa oraz osłabiać zaufanie wyborców i opinii publicznej do ich prawidłowego funkcjonowania (uchwała TK z 13 kwietnia 1994 r. W 2/94, publ. OTK w 1994 r., cz. I, s. 191). Pogląd ten należy w pełni zaaprobować.

Radny jest członkiem organu stanowiącego gminy, a zgodnie z art. 18a ust. 1 u.s.g. jedną z jej podstawowych uprawnień jest kontrola organu wykonawczego (wójta). Tym samym radny może albo w ramach komisji rewizyjnej, albo też samodzielnie (stosowanie do art. 24 ust. 2 u.s.g.) kontrolować działalność Urzędu Gminy w K., a wiec także i Wójta tej Gminy. Ponadto radny bierze udział w głosowaniach, których przedmiotem są także uchwały określające nie tylko kierunki działalności Wójta, ale i jego wynagrodzenie, udzielanie wotum zaufania, absolutorium itp. Tym samym w przypadku, gdy z jednej strony Spółka zarządzana przez skarżącego kasacyjnie jako członka zarządu zawiera umowę z Wójtem w zakresie dzierżawy nieruchomości gminnej, a potem, w okresie obowiązywania tej umowy osoba ta staje się radnym i tym samym członkiem organu kontrolującego Wójta tej Gminy, to taka sytuacja w sposób oczywisty rodzi niebezpieczeństwo braku obiektywizmu po stronie tego radnego w stosunku do Wójta i zarazem Wójta wobec tego radnego w zakresie zawierania lub wykonywania już zawartych umów. Takim właśnie sytuacjom ma przeciwdziałać art. 24f ust. 1 u.s.g.

W związku z powyższym w tej sprawie zasadnie Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro skarga kasacyjna okazała się niezasadna, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. ją oddalił.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W związku z tym w tej sprawie należało od B.T. zasądzić na rzecz Wojewody Podkarpackiego kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).