Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1240/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 18
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Dorota Kozłowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr 2401-IEE.7192.266.2023.5.MT UNP: 2401-23-180595 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania postanowień o podziale kwoty uzyskanej w wyniku egzekucji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 11 sierpnia 2023 r., nr 2401-IEE.7192.266.2023.5.MT UNP: 2401-23-180595 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciela M.J. (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organ I instancji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej także organ egzekucyjny) z 16 czerwca 2023 r., nr [...] w sprawie umorzenia postępowań w sprawie wydania postanowień o podziale kwoty uzyskanej w wyniku egzekucji.

Stan sprawy przedstawiony przez organ odwoławczy.

Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego J.C. na podstawie tytułów wykonawczych:

- nr VII GNC 2786/16/D/l, VII GC 2079/16/D/l, VI GC 180/16/4 UPR/D/1 przekazanych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w C. J.P.;

- nr VI GC 180/16/4/D/l przekazanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. W.S.

w związku z wystąpieniem zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową do wierzytelności z Z.

W dniach 2 grudnia 2022 r., 3 stycznia i 2 lutego 2023 r. organ egzekucyjny uzyskał od dłużnika zajętej wierzytelności kwoty w wysokości po 844,25 zł.

Zawiadomieniem z 6 grudnia 2022 r. organ egzekucyjny dokonał podziału kwoty 844,25 zł uzyskanej w egzekucji, bowiem uzyskana kwota nie wystarczyła na zaspokojenie wszystkich wierzycieli, o czym zostali poinformowani wierzyciele zobowiązanego. W dniu 17 grudnia 2022 r. wierzyciel M. J. złożył zażalenie na ww. plan podziału podnosząc, że kwota 844,25 zł powinna być podzielona solidarnie między wierzycieli. Pismem z 22 grudnia 2022 r. organ I instancji wezwał do sprecyzowania złożonego pisma. Po jego sprecyzowaniu, postanowieniem z 4 stycznia 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zażalenia na plan podziału dokonany pismem z 6 grudnia 2022 r. Wierzyciel pismem z 5 stycznia 2023 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Następnie organ I instancji zawiadomieniem z 24 stycznia 2023 r. dokonał kolejnego podziału kwoty 844,25 zł, uzyskanej w egzekucji prowadzonej wobec zobowiązanego, bowiem uzyskana kwota także nie wystarczyła na zaspokojenie wszystkich wierzycieli. W dniu 24 stycznia 2023 r. wierzyciel złożył zażalenie na ww. plan podziału. Organ I instancji postanowieniem z 8 lutego 2023 r. ponownie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zażalenia na plan podziału dokonany zawiadomieniem z 24 stycznia 2023 r. Wierzyciel pismem z 8 lutego 2023 r. wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. DIAS, po rozpatrzeniu zażaleń z 5 stycznia i 8 lutego 2023 r. uchylił zarówno postanowienie organu egzekucyjnego z 4 stycznia, jak i z 8 lutego 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W międzyczasie zawiadomieniem z 17 lutego 2023 r. organ egzekucyjny dokonał kolejnego podziału kwoty 844,25 zł, uzyskanej w egzekucji prowadzonej wobec J.C., z uwagi na fakt, że uzyskana kwota nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich wierzycieli. Również na ten plan podziału wierzyciel wniósł zażalenie wskazując, że powyższa kwota powinna być podzielona solidarnie między wierzycieli oraz powołując się na przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Organ egzekucyjny postanowieniem z 15 marca 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w ww. sprawie. Wierzyciel złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Organ I instancji postanowieniem z 23 marca 2023 r. uchylił własne, zaskarżone przez wierzyciela postanowienie z 15 marca 2023 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że z uwagi na fakt, iż w postanowieniach z 16 marca 2023 r. DIAS nakazał potraktowanie wniesionych przez stronę pism jako wniosków o wydanie postanowienia w sprawie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji, analogicznie należy potraktować wniosek z 17 lutego 2023 r.

Postanowieniem z 11 maja 2023 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] w K. [...] Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość J.C. W związku z powyższym organ egzekucyjny postanowieniami z 24 maja 2023 r. postanowił o zakończeniu łącznego prowadzenia egzekucji do majątku zobowiązanego na podstawie dalszych tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że z uwagi na fakt orzeczenia o upadłości J.C., brak jest możliwości dalszego łącznego prowadzenia egzekucji.

W związku z powyższym organ egzekucyjny postanowieniem z 16 czerwca 2023 r. umorzył w całości postępowanie w sprawie:

- wydania postanowienia o podziale kwoty uzyskanej w wyniku egzekucji w związku z zawiadomieniem o planie podziału z 17 lutego 2023 r. sygn. [...],

- wydania postanowienia o podziale kwoty uzyskanej w wyniku egzekucji w związku z zawiadomieniem o planie podziału z 6 grudnia 2022 r. sygn. [...],

- wydania postanowienia o podziale kwoty uzyskanej w wyniku egzekucji w związku z zawiadomieniem o planie podziału z 24 stycznia 2023 r. sygn. [...].

Organ egzekucyjny wydał postanowienie na podstawie art. 105 § 1 oraz art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej K.p.a.) w związku z art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej u.p.e.a.), z uwagi na fakt, że stało się ono bezprzedmiotowe.

Podatnik wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zaznaczył, że nie do zaakceptowania jest stan, w którym w toku postępowania egzekucyjnego uzyskano kwoty wskutek skutecznych zajęć, a następnie organ "przywłaszczył" je tylko z tego powodu, że dłużnik upadł i egzekucja nie może być prowadzona. W ocenie wierzyciela kwoty objęte zarzutami wierzyciela do planu podziału powinny zostać przekazane do masy upadłości.

Postanowieniem z 11 sierpnia 2023 r. DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że organ I instancji prowadził wobec J.C. postępowanie egzekucyjne po zbiegu egzekucji na podstawie dalszych tytułów wykonawczych. W toku prowadzonej egzekucji organ uzyskał od dłużnika zajętej wierzytelności należności w łącznej wysokości 2.532,75 zł. Organ I instancji zobligowany był do dokonania podziału uzyskanej kwoty na zasadach określonych w art. 115 u.p.e.a. Jednocześnie zgodnie z brzmieniem ww. przepisu poinformował wierzycieli o sposobie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji, wydając zawiadomienia w dniach: 6 grudnia 2022 r., 24 stycznia oraz 17 lutego 2023 r. o podziale kwot uzyskanych z egzekucji. Podatnik pismami z 17 grudnia 2022 r., a także z 24 stycznia oraz 17 lutego 2023 r. zakwestionował plan podziału uzyskanych przez organ egzekucyjny kwot.

DIAS podkreślił, że po złożeniu przez wierzyciela wniosków nastąpiła zmiana stanu faktycznego. Jak wynika bowiem z akt sprawy Sąd Rejonowy [...] w K. [...] Wydział Gospodarczy postanowieniem z 11 maja 2023 r., sygn. akt [...] ogłosił upadłość dłużnika. W konsekwencji organ pierwszej instancji na podstawie art. 62f u.p.e.a. postanowieniami z 24 maja 2023 r. postanowił o zakończeniu łącznego prowadzenia egzekucji do majątku zobowiązanego na podstawie dalszych tytułów wykonawczych wystawionych w związku z wystąpieniem zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową.

DIAS wskazał, że z treści art. 146 pkt 1 Prawa upadłościowego wynika, iż postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku wchodzącego w skład masy upadłości, wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości. Wszelkie postępowania prowadzone przeciwko upadłemu, w tym cywilne, administracyjne i sądowo-administracyjne dotyczące jego sfery majątkowej po ogłoszeniu upadłości konsumenckiej ulegają zawieszeniu. Po głoszeniu upadłości konsumenckiej to syndyk jest stroną takich postępowań z wszystkimi tego skutkami. Skutkiem zawieszenia postępowania środki wyegzekwowane przez organ egzekucyjny, a nieprzekazane wierzycielom, pozostają w dyspozycji organu egzekucyjnego i co do zasady zostaną przekazane syndykowi. Jeżeli udało się uzyskać w egzekucji jakieś sumy, to po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości są wydane syndykowi. Skoro bowiem doszło już do ogłoszenia upadłości, to majątek upadłego powinien zostać zlikwidowany przez syndyka, a uzyskane w ten sposób środki podzielone pomiędzy wszystkich wierzycieli dłużnika. Oznacza to, że kwoty uzyskane przez organ I instancji zostaną przekazane do masy upadłości. W związku z powyższym DIAS stwierdził bezprzedmiotowość postępowania dotyczącego wydania postanowień w sprawie podziału wyegzekwowanych kwot. Podkreślił równocześnie, że umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu - organ ten jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jest więc orzeczeniem formalnym kończącym sprawę.

W skardze (nazwanej "zażaleniem") wierzyciel wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu podkreślił, że składa skargę nie dlatego, że nie zgadza się z zasadniczymi powodami umorzenia egzekucji, lecz dlatego, iż umorzenie postępowania jednocześnie akceptuje stan faktyczny, w którym kwota w łącznej wysokości 2.532,75 zł pozostanie poza masą upadłości, gdyż zwrotowi do masy upadłości podlegają tylko kwoty wyegzekwowane i nieprzekazane wierzycielowi do dnia upadłości. Zdaniem strony skoro roszczenie ma charakter cywilny a nie podatkowy, a tytuł wykonawczy został wydany przez sąd cywilny, to prawa i obowiązki wierzyciela reguluje Kodeks postępowania cywilnego, a nie u.p.e.a. Stąd też w ocenie Skarżącego organ zobowiązany był do uchylenia nieprawomocnego postanowienia w przedmiocie planu podziału, a następnie do przekazania wyegzekwowanych środków na konto masy upadłości i dopiero po wykonaniu tych czynności – do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z 21 listopada 2023 r. wierzyciel ponownie wskazał, że wyegzekwowana przez organ kwota 2.532,75 zł została przekazana na rzecz wierzyciela. Ponadto stwierdził, że postanowienie o ogłoszeniu upadłości dłużnika jest prawomocne i poddał w wątpliwość deklarację organu o przekazaniu syndykowi ww. kwoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Kontrola legalności zaskarżonego aktu dokonana na podstawie kryteriów określonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.), nie dała podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.

Poza sporem pozostaje, że organ egzekucyjny prowadził łączną egzekucję przeciwko zobowiązanemu J.C., którego wierzycielem jest m.in. skarżący. Zgodnie z art. 62d § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, który przejął prowadzenie łącznie egzekucji do rzeczy albo prawa majątkowego, do których nastąpił zbieg, prowadzi je w trybie egzekucji administracyjnej.

Prowadzenie łącznie egzekucji w trybie egzekucji administracyjnej oznacza, że środki egzekucyjne są stosowane na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego także wtedy, gdy zajęcie zostało dokonane przez komornika na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (por. P. Przybysz Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX). Zatem organ egzekucyjny prawidłowo podjął czynności w sposób unormowany w wymienionej ustawie.

Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny w toku prowadzonej egzekucji uzyskał od dłużnika zajętej wierzytelności w dniach: 2 grudnia 2022 r. oraz 3 stycznia i 2 lutego 2023 r. należności po 844,25 zł (łącznie 2.532,75 zł). W odniesieniu do każdej z wyegzekwowanych kwot dokonał podziału ww. kwot, o czym zawiadomił wierzycieli. Skarżący nie zgodził się z przedstawionym planem podziału składając zażalenia. Organ odwoławczy – rozpoznając zażalenia skarżącego − uznał, że należy je potraktować jako wnioski o wydanie postanowienia w sprawie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji, na podstawie art. 115a § 4 u.p.e.a.

Ostatecznie do wydanie postanowień w trybie ww. przepisu nie doszło, bowiem Sąd Rejonowy [...] w K. [...] Wydział Gospodarczy postanowieniem z 11 maja 2023 r., sygn. akt [...] ogłosił upadłość J.C. Organ egzekucyjny postanowieniami z 24 maja 2023 r. postanowił o zakończeniu łącznego prowadzenia egzekucji do majątku zobowiązanego na podstawie dalszych tytułów wykonawczych. Natomiast na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. uznał za bezprzedmiotowe dalsze prowadzenie postepowania egzekucyjnego w sprawie wydania postanowień o podziale kwoty uzyskanej w wyniku egzekucji, z tej przyczyny postanowił o jego umorzeniu.

Spór w sprawie zidentyfikował wierzyciel w skardze wskazując, że w zasadzie zgadza się z zasadniczymi powodami umorzenia egzekucji, lecz − w jego ocenie − umorzenie postępowania jednocześnie akceptuje stan faktyczny w którym wyegzekwowana przez organ egzekucyjny kwota w łącznej wysokości 2.532,75 zł pozostanie poza masą upadłości, albowiem zwrotowi do masy upadłości podlegają tylko kwoty wyegzekwowane i nieprzekazane wierzycielowi do dnia upadłości. Skarżący wskazał, że ww. kwota została przekazana wierzycielowi przed dniem ogłoszenia upadłości dłużnika, albowiem organ pozostawał na stanowisku iż postawienie w przedmiocie podziału kwoty uzyskanej w toku egzekucji nie podlega zaskarżeniu.

Zgodnie z art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 794) postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku wchodzącego w skład masy upadłości, wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości. Postępowanie to umarza się z mocy prawa po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stoi na przeszkodzie przysądzeniu własności nieruchomości, jeżeli przybicia prawomocnie udzielono przed ogłoszeniem upadłości, a nabywca egzekucyjny wpłaci w terminie cenę nabycia. Natomiast ust. 2 tego przepisu stanowi, że sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a jeszcze niewydane, przelewa się do masy upadłości po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

Co do zasady upadłość jest egzekucją generalną, która zastępuje windykację syngularną zarówno sądową, jak i administracyjną. Przepis art. 146 Prawa upadłościowego wprowadza zakaz kontynuowania i wszczynania egzekucji do majątku wchodzącego w skład masy upadłości po ogłoszeniu upadłości dłużnika. Adresatem wskazanej normy pozostają zatem organy egzekucyjne w egzekucji sądowej i administracyjnej, a jej treść wyznacza powinne zachowanie owych organów w ramach prowadzonego przez nie postępowania. Taki też charakter ma ust. 2 art. 146 ww. ustawy. Przepis ten nie stanowi samoistnego źródła stosunku cywilnoprawnego między organem egzekucyjnym a masą upadłości, czy też występującym w jej imieniu zastępcą pośrednim, tj. syndykiem masy upadłości (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 31 stycznia 2018 r., I ACa 1484/17, publ. LEX).

Norma art. 146 ust. 2 ww. ustawy ma zapewnić transfer do masy upadłości środków uzyskanych w postępowaniu egzekucyjnym, które do chwili ogłoszenia upadłości nie zostały wydane wierzycielom upadłego.

Skarżący twierdzi, że wyegzekwowana kwota 2.532,75 zł "została przekazana wierzycielowi", nie konkretyzuje jednak któremu z wierzycieli, nie przedstawił także jakiegokolwiek wiarygodnego dowodu potwierdzającego przekazanie owej kwoty.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że skutkiem zawieszenia postępowania środki wyegzekwowane przez organ egzekucyjny, a nieprzekazane wierzycielom, pozostają w dyspozycji organu egzekucyjnego i co do zasady zostaną przekazane syndykowi. Jeżeli udało się uzyskać w egzekucji jakieś sumy, to po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości są wydane syndykowi. Skoro bowiem doszło już do ogłoszenia upadłości, to majątek upadłego powinien zostać zlikwidowany przez syndyka, a uzyskane w ten sposób środki podzielone pomiędzy wszystkich wierzycieli dłużnika. Oznacza to, że kwoty uzyskane w trakcie prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. postępowania i nierozliczone na dzień ogłoszenia upadłości zostaną przekazane do masy upadłości. Stanie się to w momencie uprawomocnienia postanowienia o ogłoszeniu upadłości J.C., które na dzień 6 września 2023 r. było nieprawomocne.

Organ zaprzeczając twierdzeniem skarżącego o przekazaniu uzyskanych kwot przez organ egzekucyjny jednemu z wierzycieli, jednocześnie zapewnił, że kwoty te zostaną przekazane syndykowi.

W tym stanie sprawy brak podstaw do zaaprobowania gołosłownych twierdzeń skarżącego. Zauważenia wymaga, że konieczność przekazania wyegzekwowanej kwoty przez organ na rzecz masy upadłości podlega innemu trybowi, nie służą temu zarzuty zawarte w skardze. Niezależnie w skardze nie sformułowano żadnych dalszych zarzutów pozwalających na ich aprobatę.

Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W orzecznictwie sądów administracyjnych w zasadzie jednolicie się przyjmuje, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej (tu: postanowienia), ingerencji organu administracji publicznej. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne − zarówno pozytywne, jak i negatywne − staje się prawnie niedopuszczalne. Przy czym bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Przesłanka bezprzedmiotowości może zaistnieć zarówno w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, jak i może powstać na skutek zdarzeń prawnych. Podkreślić również trzeba, że użycie przez ustawodawcę w art. 105 K.p.a. słowa "wydaje", a nie "może wydać" oznacza, że wydanie decyzji (postanowienia) o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Zatem wystąpienie przesłanek określonych w art. 105 K.p.a., jest podstawą do umorzenia postępowania; jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2024 r., III FSK 1366/22 i przywołane tam orzecznictwo, dostępny w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W art. 18 u.p.e.a. ustawodawca przewidział możliwość odpowiedniego zastosowania do postępowania egzekucyjnego przepisów K.p.a. W literaturze podkreśla się, że art. 18 ww. ustawy nakazuje stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie wprost, ale odpowiednio. Podyktowane jest to koniecznością "dopasowania" norm zawartych w tym akcie prawnym do odrębności postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego. Przepis art. 105 § 1 K.p.a., znajduje odpowiednie zastosowanie do kwestii wynikających w toku postępowania egzekucyjnego i podlegających rozstrzygnięciu postanowieniem oraz do postępowań związanych z rozpoznawaniem środków zaskarżenia (zob. P. Pietrasz, komentarz do art. 18 u.p.e.a., w: D. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, LEX). Skoro art. 18 u.p.e.a. daje możliwości odpowiedniego stosowania art. 105 § 1 K.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym, to istnieje możliwość umorzenia tego postępowania w części objętej zaskarżonym postanowieniem.

Organ odwoławczy uzasadniając wydane postanowienie przeprowadził staranny i kompletny wywód dotyczący kwalifikacji przedmiotu sporu. Sąd wyprowadzone tam stanowisko podziela i stwierdza, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik.

Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.