Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1645/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 11
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 390 ust. 1 pkt 1i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 624
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. k. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2580/22 w sprawie ze skargi P. sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Wód Polskich z dnia 30 września 2022 r. znak: 47/KPO/2022 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2580/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. sp. k., dalej: "skarżąca", z siedzibą w Kole na postanowienie Prezesa Wód Polskich, z dnia 30 września 2022 r. znak: 47/KPO/2022, w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka, zaskarżając wyrok w całości.

W skardze kasacyjnej podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 166 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, dalej: "Prawo wodne", poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że konieczność uwzględnienia obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz poziomu zagrożenia powodziowego wynikający z wyznaczenia obszarów szczególnego zagrożenia powodzią w decyzji o warunkach zabudowy oznacza zakaz realizacji paneli fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w granicach obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (Q 1%), na którym realna głębokość wody dla średniego zagrożenia powodziowego wynosi do 0,57 m nad poziom terenu oraz w granicach obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat (Q 10%), na którym realna głębokość wody dla wysokiego zagrożenia powodziowego wynosi do 0,53 m nad poziom terenu,

b) art. 166 ust. 10 pkt 2 i pkt 5 Prawa wodnego w związku z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie przyjęcia Planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Odry, poprzez całkowicie dowolne, wybiórcze zastosowanie i uznanie, że budowa instalacji odnawialnego źródła energii - paneli fotowoltaicznych stanowi naruszenie ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym oraz utrudnia zarządzanie ryzykiem powodziowym w przypadku, gdy prowadzenie inwestycji w postaci energetyki fotowoltaicznej przedmiotowych zagrożeń nie stanowi i gdy plan ten nie stanowi zakazu lokalizacji paneli fotowoltaicznych, które są urządzeniami infrastrukturalnymi, a jedynie stanowi, m.in. o konieczności ograniczenia nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, którą to przesłankę spełniają ustalenia decyzji poprzez ustanowienie warunku lokalizacji paneli na poziomie powyżej głębokości zalewu oraz całkowita rezygnacja lokalizacji na terenach szczególnego zagrożenia powodzią stacji transformatorowej.

Wskazano, iż należy także zauważyć, że panele fotowoltaiczne nie są zabudową, nie wymagają zapewnienia stałej obsługi ludzi i właściwie technicznie posadowione w przypadku powodzi nie powodują negatywnych skutków dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. Posadowienie paneli na wbijanych w grunt konstrukcjach słupów, bez zmiany ukształtowania terenu, nie zmniejsza naturalnej retencji, nie wpływa na zwiększenie odpływu, przez co nie powoduje zwiększenia zagrożenia powodziowego,

c) art. 77 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego poprzez zakazanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej, podczas gdy w tym przepisie zakazuje się wyłącznie gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich składowania oraz lokalizowania nowych cmentarzy.

Jednocześnie w myśl art. 77 ust. 3 Prawa wodnego dopuszcza się zwolnienia z ww. zakazów: "Jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi, właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód". Zdaniem skarżącej kasacyjnie, gdyby racjonalny ustawodawca chciał zabronić lokalizacji urządzeń, jakimi są konstrukcje wsporcze paneli fotowoltaicznych, zakazałby takiej lokalizacji w ustawie lub w rozporządzeniu w sprawie Planu zarządzania ryzykiem powodziowym zaplanowałby realizację polderu, podczas gdy polder w zlewni Warty od Neru do Prosny planowany jest wyłącznie w gminie Golina.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "P.p.s.a.", poprzez nieprawidłowe i niepełne rozpoznanie podniesionego w skardze z dnia 3 listopada 2023 r. zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz braku wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego finalnej oceny przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jako organu II instancji, co przejawiało się w szczególności w tym, że Sąd I instancji bezkrytycznie zaaprobował bierność organu II i I instancji w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy a co za tym idzie bierność w zakresie możliwości organów co do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego chociażby poprzez wezwanie skarżącej o przedłożenie dodatkowych wyjaśnień lub uzupełnień przekazanego do uzgodnienia projektu decyzji a to w oparciu o zasady płynące z art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "K.p.a.", (a to w zakresie stwierdzonych przez organy rzekomych braków lub uchybień), a nadto w ocenie całokształtu sprawy przejawiało się również w:

• dowolnym i niepopartym jakąkolwiek analizą, czy dowodem ustaleniem, że lokalizacja paneli fotowoltaicznych narusza ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym,

• dowolnym i niepopartym jakąkolwiek analizą, czy dowodem ustaleniem, że lokalizacja paneli fotowoltaicznych utrudnia zarządzanie ryzykiem powodziowym,

• całkowicie dowolnym i niepopartym jakimkolwiek dowodem przyjęciem, że farma fotowoltaiczna będzie powodować straty powodziowe pomimo wskazania warunku montażu paneli na wysokości ponad rzędną wody, co całkowicie likwiduje jakiekolwiek ryzyko powodziowe,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., wobec sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób nieodpowiadający wymogom określonym w powołanym przepisie art. 141 § 4 P.p.s.a.; uzasadnienie zaskarżonego kasacyjnie wyroku jest lakoniczne, stanowi w znacznej części powtórzenie argumentacji przedstawionej przez organ, a nadto w żadnym zakresie nie wyjaśnia i nie umotywuje dlaczego mimo, że organ II instancji uznał uzasadnienie postanowienia organu I instancji za nieprawidłowe i niepełne to zasadnym było utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy postanowieniu organu I instancji, mimo że w ocenie skarżącego tego typu działania podważają przewidzianą w art. 8 § 1 K.p.a. zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca spółka, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W piśmie procesowym z dnia 27 czerwca 2023 r. skarżąca kasacyjnie spółka w odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej zawarła oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do przeprowadzenia rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości. W nawiązaniu do treści art. 182 § 2 P.p.s.a. oświadczył, iż nie żąda przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 182 P.p.s.a. skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Zarzuty procesowe i materialne kwestionujące prawidłowość zaskarżonego wyroku oraz legalność zaskarżonego postanowienia oparte są na tezie, według której, nie ma podstaw do odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji z powodu lokalizacji inwestycji na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Na poparcie tej tezy skarżąca przywołała przepisy art. 166 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, art. 166 ust. 10 pkt 2 i pkt 5 ustawy – Prawo wodne w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie przyjęcia Planu zarządzania ryzykiem powodziowym na obszarze dorzecza Odry oraz art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne.

Odnotować zatem trzeba, że przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Prezesa Wód Polskich z dnia 30 września 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie RZGW z dnia 2 marca 2022 r., wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej u.p.z.p.), o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 5 MW na terenie działek nr [...] oraz [...], z obrębu [...], gm. K., w zakresie dotyczącym przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11 w zw. z 64 ust. 1 u.p.z.p. (według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej albo dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odniesieniu do:

a) przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest minister właściwy do spraw gospodarki wodnej albo Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie,

b) obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W tym stanie prawnym projekt decyzji o warunkach zabudowy podlegał podwójnemu uzgodnieniu przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej albo dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie: w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w formie postanowienia (art. art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w zw. z 53 ust. 5 u.p.z.p.) oraz w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, tj. obszarów szczególnego zagrożenia powodzią w formie decyzji (art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b w zw. z 53 ust. 5d u.p.z.p.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., natomiast z akt sprawy wynika, że została wydana również decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Poznaniu z dnia 2 marca 2022 r., którą organ I instancji odmówił uzgodnienia planowanego zagospodarowania terenu na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b u.p.z.p.

Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia jest obszerne i porusza szereg wątków, w tym także krytycznych w stosunku do niektórych stwierdzeń zawartych w postanowieniu organu pierwszej instancji - Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia 9 marca 2022 r.

Prezes Wód Polskich podał jednak w sposób jasny, na stronie 7 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, powody odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie.

Prezes Wód Polskich skonstatował, że jakkolwiek organ prowadzący postępowanie główne wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, to projekt dokumentu nie zawiera informacji w zakresie, w którym miało być dokonane uzgodnienie. Stwierdzenia oraz sytuacje przedstawione w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie pozwalają na stwierdzenie, czy w związku z realizacją działań objętych projektem dokumentu będzie istniała konieczność uzyskania wszystkich wskazanych w uzasadnieniu postanowienia pozwoleń wodnoprawnych, ale nie można wykluczyć, że obowiązek taki będzie istniał.

W ocenie Prezesa Wód Polskich, powyższe uniemożliwia dokonanie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Stwierdził, że zakres działań wymagających uzyskania pozwoleń wodnoprawnych określa ustawa – Prawo wodne, w tym art. 389 (mając na uwadze art. 17 ust. 1 pkt 3 oraz 4 oraz art. 395) oraz art. 390 ust. 1.

Prezes dodał, że organ, tj. PGW Wody Polskie nie może wezwać inwestora w toku postępowania uzgadniającego o przedstawienie dodatkowych materiałów. Uzgodnieniu podlega bowiem projekt decyzji o warunkach zabudowy w kształcie przedłożonym przez postępowanie główne.

Sąd pierwszej instancji uwzględniając uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, w tym także stwierdzenia przywołane powyżej, stwierdził, że powodem odmowy uzgodnienia w tej sprawie było to, że:

- w projekcie decyzji nie wskazano, że realizacja zamierzenia wiąże się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, które jest wymagane, zgodnie z zakresem planowanych działań, m.in. z uwagi na art. 390 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne (zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nowych obiektów budowlanych);

- w projekcie decyzji brak jednoznacznych informacji pozwalających na stwierdzenie czy realizacja planowanej inwestycji nie będzie wiązała się z gromadzeniem substancji mogących zanieczyścić wodę, z uwagi na zapisy art. 390 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne (zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne jest wymagane również na gromadzenie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią środków chemicznych, a także innych materiałów, które mogą zanieczyścić wody).

Sąd odnotował, że w odniesieniu do tego drugiego zastrzeżenia, organ II instancji wskazał, że na podstawie przedłożonego projektu dokumentu nie można wykluczyć, że pozwolenie wodnoprawne będzie wymagane również, gdyby realizacja planowanej inwestycji wiązała się z gromadzeniem substancji mogących zanieczyścić wodę w przypadku powodzi, ponieważ analizowany teren prawie w całości położony jest w zasięgu obszarów szczególnego zagrożenia powodzią.

Organ prowadzący postępowanie główne, na podstawie informacji uzyskanych z prawidłowo przygotowanego wniosku o wydanie decyzji, powinien móc określić, czy realizacja inwestycji będzie wiązała się z gromadzeniem substancji mogących zanieczyścić wody, mając na względzie planowaną instalację, w tym np. określenie nośnika grzewczego czy ewentualnie wykorzystywanie cieczy chłodzącej.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu II instancji, że brak ustaleń i informacji we wskazanym zakresie w projekcie decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwiał uzgodnienie tego projektu, gdyż wymagał on poprawy i doprecyzowania przez organ prowadzący postępowanie główne.

Jest to stanowisko trafne. Rolą organu uzgadniającego jest przede wszystkim odniesienie się do konkretnych kwestii zawartych w projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Muszą więc one wpierw w tym projekcie się znaleźć, wskazane w sposób jasny, precyzyjny i niebudzący wątpliwości, by móc się do nich w ogóle ustosunkować i by można było je ocenić (patrz: wyrok NSA z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3562/19).

W konsekwencji, podstawowym zagadnieniem organu prowadzącego postępowanie główne jest prawidłowe, zgodne z przepisami sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli projekt decyzji o warunkach zabudowy nie będzie spełniał wymaganych warunków, to uzgodnienie tego projektu nie będzie możliwe, co nie oznacza, że takie uzgodnienie nie będzie możliwe w sytuacji, gdy projekt decyzji będzie sporządzony poprawnie. Dlatego też dla wyniku rozstrzygnięcia jakie może zapaść w postępowaniu uzgodnieniowym dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy, istotne znaczenie ma poprawność sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Możliwa jest bowiem sytuacja, że brak uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest wynikiem braków, czy nieprawidłowości tkwiących w samym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, a nie wynika z rodzaju i charakteru planowanej inwestycji (patrz: wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 957/14 oraz przywołane tam wyroki NSA: z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 125/11 oraz z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II OSK 3204/14).

Zarzuty kasacji nie kwestionują tego, że projekt decyzji przedłożony do uzgodnienia nie zawiera danych, które zdaniem organu uzgadniającego uniemożliwiają merytoryczna ocenę. W związku z tym, pamiętając o poprzedzających rozważaniach, należy uznać, że podstawy kasacji nie są skuteczne.

Podkreślić należy, że takie stanowisko procesowe skarżącej, podnoszącej zarzuty materialne i procesowe przedwczesne w odniesieniu do rzeczywistej odmowy uzgodnienia, zostało już zauważone w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odnotował przecież, że fakt niekompletności przekazanego do uzgodnienia projektu decyzji nie jest kwestionowany przez skarżącego. W związku z tym, że skarżący z tego faktu wywodził swoje zarzuty, w szczególności zarzut niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzenie przez organ dodatkowego postępowania dowodowego, które pozwoliłoby wyjaśnić kwestionowane przez organ nieścisłości w decyzji o warunkach zabudowy, Sąd wskazał jak jest rola organu uzgadniającego. Ocena Sądu pierwszej instancji w tej mierze jest prawidłowa.

Sąd skonstatował przecież, że organy obu instancji występowały w niniejszej sprawie wyłącznie jako organy uzgadniające inwestycję wymagającą uzyskania pozwolenia wodnoprawnego i tylko w tym zakresie mogły orzekać. Brak odpowiednich informacji w przedstawionym projekcie decyzji uniemożliwił im dokonanie jednak odpowiedniej analizy. Z tych względów Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Mimo tych trafnych uwag sformułowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, skarżąca wniosła skargę kasacyjną, której zarzuty oparte są na błędnym rozumieniu przyczyn odmowy dokonania uzgodnienia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.