Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 747/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Funduszy i Polityki Regionalnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 37 ust. 2, art. 41 ust. 2 pkt 7, art. 61 ust. 8 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. we [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 288/20 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. we [...] na rozstrzygnięcie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A] Sp. z o.o. we [...] na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 marca 2020 r. sygn. V SA/Wa 288/20 oddalił skargę [A] sp. z o.o. z siedzibą we W. na rozstrzygnięcie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 30 stycznia 2019 r. spółka skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pn. "[...]" - w ramach Konkursu nr POIiŚ.6.1/1/18 Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko w Priorytecie VI "Rozwój niskoemisyjnego transportu zbiorowego w miastach" Działanie 6.1 "Rozwój publicznego transportu zbiorowego w miastach".

W piśmie z [...] listopada 2019 r. nr [...] instytucja organizująca konkurs - Centrum Unijnych Projektów Transportowych (dalej: IOK) poinformowała skarżącą o negatywnej ocenie projektu z uwagi na niespełnienie kryterium formalnego nr 4: "Wnioskodawca nie jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji w rozumieniu unijnych przepisów dotyczących pomocy państwa". Przyjęto, że skarżąca jest podmiotem w trudnej sytuacji, o którym mowa w pkt 20 lit. a Komunikatu Komisji Europejskiej - Wytycznych z 31 lipca 2014 r. dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz. Urz. UE 2014/C 249/01, dalej: Wytyczne KE).

W proteście od powyższej oceny strona wskazała, że IOK błędnie zbadała spełnienie kryterium formalnego nr 4 w oparciu o sprawozdania finansowe za lata 2015, 2016, 2017 i 2018. Ponadto spółka podniosła, że od czasu złożenia wniosku o dofinansowanie projektu jej sytuacja finansowa uległa znacznej poprawie - od września 2019 r. nie jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji w rozumieniu unijnych przepisów dotyczących pomocy państwa i spełnia kryterium formalne nr 4.

Pismem z [...] stycznia 2020 r. Minister Funduszy i Polityki Regionalnej poinformował stronę o nieuwzględnieniu protestu.

Organ wskazał, że zgodnie z pkt 20 lit. a Wytycznych KE przedsiębiorstwo uznaje się za znajdujące się w trudnej sytuacji, jeżeli (w przypadku spółki charakteryzującej się ograniczoną odpowiedzialnością wspólników) więcej niż połowę subskrybowanego kapitału podstawowego utracono wskutek poniesionych strat. Ma to miejsce w przypadku, gdy odliczenie poniesionych strat z kapitałów rezerwowych

(i z wszystkich innych elementów ogólnie uznawanych za część funduszy własnych spółki) prowadzi do ujemnego wyniku przekraczającego połowę subskrybowanego kapitału podstawowego. W załączniku nr 10 do Regulaminu konkursu wymieniono wymagane od wnioskodawców dokumenty, które stanowią podstawę weryfikacji kryterium formalnego nr 4.

Organ stwierdził, że według stanu na 31 grudnia 2018 r. odliczenie poniesionych strat spółki z jej kapitałów rezerwowych (i z wszystkich innych elementów ogólnie uznawanych za część funduszy własnych spółki) prowadziło do ujemnego wyniku, przekraczającego połowę subskrybowanego kapitału zakładowego, co pozostaje okolicznością niekwestionowaną. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę sytuację finansową spółki na koniec 2018 r. należało ją uznać za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji, co oznaczało brak spełnienia spornego kryterium.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że przy ocenie ww. kryterium należało uwzględnić sytuację strony zaistniałą po dacie złożenia wniosku o dofinansowanie, w szczególności informacje wynikające ze sprawozdań za trzy pierwsze kwartały 2019 r. (wskazane w piśmie strony z 16 października 2019 r.) lub za 10 pierwszych miesięcy 2019 r. (wskazane w proteście).

Zdaniem organu, sposób oceny kryterium formalnego nr 4 oraz wymagane w tym zakresie dokumenty zostały jednoznacznie określone w Regulaminie konkursu. Zgodnie z wzorem oświadczenia (załącznik nr 8 do Regulaminu) oraz listą załączników (załącznik nr 9 do Regulaminu) wszystkie oświadczenia powinny zostać złożone przez wnioskodawców według stanu na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie, ponadto do dokumentacji aplikacyjnej należało dołączyć sprawozdanie finansowe (bilans, rachunek zysków i strat, sprawozdanie z przepływów środków pieniężnych), sporządzone zgodnie z ustawą o rachunkowości, wraz z opinią i raportem z badania sprawozdania przez biegłego rewidenta za ostatnie 3 lata obrachunkowe. Z treści przytoczonych postanowień załączników do Regulaminu konkursu wynika, że ocenie podlega stan na dzień złożenia wniosku oraz że stan ten zostanie ustalony na podstawie oświadczenia strony oraz dokumentów opisujących jej sytuację finansową za ostatnie 3 lata obrachunkowe.

Organ zaznaczył, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 9 zdanie 1 ustawy o rachunkowości – rok obrachunkowy (obrotowy) to rok kalendarzowy lub inny okres trwający 12 kolejnych pełnych miesięcy kalendarzowych, stosowany również do celów podatkowych. Rok obrotowy lub jego zmiany określa statut lub umowa, na podstawie której utworzono daną jednostkę. W przedmiotowej sprawie wniosek o dofinansowanie został złożony 30 stycznia 2019 r., natomiast – zgodnie z § 29 aktu założycielskiego spółki – rokiem obrotowym wnioskodawcy jest rok kalendarzowy. W związku z tym, zgodnie z postanowieniami regulaminu konkursu, ocenie podlegać powinny dokumenty finansowe za pełne lata kalendarzowe, zakończone przed 30 stycznia 2019 r. Uwzględnienie dokumentów opisujących okres po złożeniu wniosku o dofinansowanie oraz dokumentów niedotyczących pełnych lat kalendarzowych byłoby oczywiście sprzeczne z wymaganiami regulaminu konkursu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, przy ocenie projektu nie doszło do naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1146, tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa) poprzez brak zapewnienia przejrzystości i rzetelności stosowanych reguł.

WSA wskazał, że zasady przejrzystości i rzetelności zostały zdefiniowane w Rozdziale 4 - Ogólne warunki wyboru projektów, pkt 1 lit. a i b Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014 - 2020, za pomocą których na podstawie art. 5 ustawy wdrożeniowej minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego określa ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych. Zgodnie z tymi wytycznymi, przejrzystość rozumiana jest jako zapewnienie dostępu do informacji związanych z przebiegiem wyboru projektów. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez udzielanie na wniosek wnioskodawcy informacji o postępowaniu, jakie toczy się w odniesieniu do jego projektu, a także poprzez bieżące zamieszczanie na stronie internetowej instytucji organizującej konkurs informacji o etapie, na którym znajduje się dany konkurs lub innych informacji związanych z jego przebiegiem. Stosownie do wytycznych, rzetelność rozumiana jest jako obowiązek zgodnej z ustanowionymi regułami oceny każdego projektu. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez pisemne uzasadnienie wyniku oceny spełniania każdego z kryteriów, które zostało ocenione negatywnie oraz w przypadku kryterium punktowego nie przyznano maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów. Ponadto, każde uzasadnienie zawiera przynajmniej wskazanie wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny spełniania danego kryterium lub wskazanie okoliczności uniemożliwiających przyznanie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów lub wskazanie okoliczności, które zdecydowały o negatywnej ocenie merytorycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że informacja dotycząca oceny wniosku skarżącej zawiera pisemne uzasadnienie wyniku oceny spełnienia spornych kryteriów oraz wskazanie wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnej ocenie merytorycznej. Tym samym informacja spełnia wymogi rzetelności określone w powołanych wytycznych.

Zdaniem WSA, projekt skarżącej oceniono zgodnie z Regulaminem konkursu, w szczególności z § 4 pkt 10 Regulaminu, tzn. ocena została dokonana pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, obowiązujących w dniu ogłoszenia konkursu, które stanowią załącznik nr 4 do Regulaminu. Projekty oceniane były w oparciu o: a) horyzontalne kryteria formalne w ocenie formalnej; b) kryteria merytoryczne I stopnia (w tym właściwe kryteria horyzontalne) w ocenie merytorycznej I stopnia; c) horyzontalne i dodatkowe kryteria merytoryczne II stopnia w ocenie merytorycznej II stopnia. Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem, że w świetle dokumentów przedłożonych przez skarżącą brak jest podstaw do dokonania innej oceny projektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia pkt 20 lit. a Wytycznych KE oraz art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej.

Sąd wskazał, że Minister w szczegółowy sposób odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w proteście. Odnośnie zakwestionowanego kryterium nr 4 organ wskazał, że argumentacja wnioskodawcy podniesiona w sprzeciwie nie jest zasadna.

Minister podtrzymał ocenę IOK wskazując, że strona skarżąca wraz z pierwotną wersją wniosku o dofinansowanie złożyła sprawozdania finansowe za ostatnie trzy lata obrachunkowe, tj. za lata 2015, 2016 i 2017, oraz oświadczenie, że nie jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji w rozumieniu unijnych przepisów dotyczących pomocy państwa. Na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie z bilansu, rachunku zysków i strat oraz sprawozdania z przepływów środków pieniężnych, sporządzonych zgodnie z ustawą o rachunkowości, wraz z opinią i raportem z badania sprawozdania przez biegłego rewidenta za ostatnie 3 lata obrachunkowe, tj. 2015, 2016 i 2017, wynikało, że jedynie w 2015 r. skarżąca odnotowała straty przekraczające połowę wartości kapitałów. W dwóch kolejnych latach, tj. 2016 i 2017, strata nie przekraczała już połowy wartości kapitałów. Na potwierdzenie tej okoliczności strona skarżąca przedstawiła tabelę obrazującą wysokość kapitałów i strat w latach 2015-2017.

Skarżąca złożyła wniosek 30 stycznia 2019 r., została więc wezwana do przedłożenia wyniku finansowego za 2018 rok. Zgodnie z wyjaśnieniem spółki, przekazanym w piśmie z 24 lipca 2019 r. oraz załączonym do niego sprawozdaniem finansowym za 2018 r., na koniec 2018 r. wystąpiła okoliczność wskazana w Wytycznych KE, tj. łączna wartość niepokrytych strat z lat ubiegłych przewyższyła sumę kapitału zapasowego i rezerwowego oraz połowę kapitału zakładowego, zaistniała więc konieczność dokonania zmiany w oświadczeniu wnioskodawcy. Jednak skarżąca wykazała, że na dzień składania tego pisma i uzupełnionej dokumentacji aplikacyjnej jej sytuacja finansowa uległa znacznej poprawie, wskutek czego w tym czasie nie była już ona przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji, co znalazło swoje potwierdzenie w przesłanych sprawozdaniach finansowych, sporządzonych na 30 września 2019 r.

Jak wynika z akt sprawy i oceny wniosku, IOK w ramach weryfikacji spełnienia kryterium formalnego nr 4 dokonała oceny sprawozdań finansowych za lata 2015-2018, przy czym rozstrzygające okazało się sprawozdanie za 2018 r.

Z regulaminu konkursu wynika, że projekty można było składać od 14 listopada 2018 r. do 31 stycznia 2019 r. Skarżąca złożyła wniosek 30 stycznia 2019 r., a tym samym sprawozdania za lata 2015-2017 były niewystarczające do potwierdzenia spełnienia przedmiotowego kryterium, a tym samym zasadne było wezwanie wnioskodawcy przez IOK do złożenia wyjaśnień i poprawy dokumentacji oraz do przekazania sprawozdania finansowego za 2018 r., jak również dokonanie oceny jego projektu na podstawie tego sprawozdania. Skarżąca mogła złożyć wniosek do końca 2018 r., wtedy – zgodnie z treścią regulaminu konkursu – ocenie podlegałyby sprawozdania finansowe za lata 2015-2017.

Sąd zgodził się z organem, że już z samej treści postanowień regulaminu konkursu powołanych w rozstrzygnięciu protestu wynika jednoznacznie, że ocenie w ramach kryterium formalnego nr 4 powinien podlegać stan na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie, który zostanie ustalony na podstawie oświadczenia samego wnioskodawcy oraz dokumentów opisujących jego sytuację finansową za ostatnie 3 lata obrachunkowe. Jednocześnie zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości (co też wynika z aktu założycielskiego strony) rokiem obrotowym jest rok kalendarzowy.

Reasumując WSA wskazał, że IOK prawidłowo dokonywała oceny wniosku w oparciu o dokumenty finansowe za pełne lata kalendarzowe, zakończone bezpośrednio przed rokiem, w którym został złożony wniosek o dofinansowanie, tj. przed 30 stycznia 2019 r. Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów, że skoro wniosek o dofinansowanie został złożony w tej dacie, to sformułowanie "ostatnie 3 lata obrachunkowe" oznacza w tej konkretnej sytuacji lata 2016-2018. Wnioski wypływające z tych sprawozdań nie pozwalają na uznanie, że spółka nie znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, z omówionych względów nie mógł być uznany za zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej poprzez niesprecyzowanie w regulaminie konkursu, jasnych wymogów spełnienia kryterium nr 4 opisanego w załączniku nr 4 do regulaminu konkursu.

WSA zaznaczył, że strona skarżąca przystępując do konkursu powinna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Postanowienia regulaminu konkursu obowiązują w równym stopniu wszystkich beneficjentów. Zdaniem WSA, nie można zasadnie twierdzić, aby zastosowanie wspomnianych postanowień Regulaminu konkursu względem strony skarżącej, do czego obowiązany był organ, naruszyło art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Przeprowadzona ocena odpowiada zasadom wynikającym z tego przepisu - nie jest obarczona ewidentnymi błędami logicznymi, zawiera spójne i logiczne wyjaśnienie stanowiska oceniającego, argumenty na jego poparcie. Zarzuty protestu jak i skargi nie podważają skutecznie prawidłowości dokonanej oceny.

Skargę kasacyjną wywiodło [A] we W. zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie skargi mimo rażącego naruszenia przez organ art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej - poprzez uznanie przez Sąd, że przy ocenie projektu nie doszło do naruszenia art. 37 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zapewnienia rzetelności stosowanych reguł zdefiniowanych w Rozdziale 4 - Ogólne warunki wyboru projektów - pkt 1 lit. a i b Wytycznych w zakresie trybu wyboru projektów na lata 2014-2020, za pomocą których, na podstawie art. 5 ustawy wdrożeniowej minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego określa ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych;

2) art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie skargi mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej poprzez uznanie przez Sąd, że w regulaminie konkursu zostały określone jasne wymogi spełnienia kryterium nr 4 opisanego w załączniku nr 4 do regulaminu konkursu i przez to bezpodstawne uznanie przez Sąd, że przy ocenie projektu organ prawidłowo uznał, że spółka jest podmiotem w trudnej sytuacji, o którym mowa w pkt 20 lit. a Wytycznych KE dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji.

Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Strona zażądała rozpoznania sprawy ze skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona argumentowała, że wybór projektów do dofinansowania nie mógł być przeprowadzony w sposób rzetelny, albowiem prowadził do oceny złożonych wniosków w oparciu o różne okresy sprawozdawcze w zależności od daty złożenia wniosku, tj. dla wniosków złożonych do 31 grudnia 2018 r. organ dokonał oceny wniosku w odniesieniu do tego kryterium za pomocą sprawozdań finansowych za lata 2015 - 2017, natomiast dla wniosków złożonych po 31 grudnia 2018 r. organ dokonywał oceny za pomocą sprawozdań za lata 2016-2018. Zdaniem strony, ocena sytuacji finansowej każdego wnioskodawcy powinna odnosić się do tego samego okresu obrachunkowego.

Skarżąca kasacyjnie podała, że według stanu na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie dysponowała sprawozdaniami finansowymi sporządzonymi zgodnie z ustawą o rachunkowości wraz opinią i raportem z badania przez biegłego rewidenta za ostatnie trzy lata obrachunkowe tj. 2015, 2016 i 2017. W dniu złożenia wniosku o dofinansowanie spółka nie dysponowała sprawozdaniem finansowym za 2018 r. Zgodnie z ustawą o rachunkowości, termin na sporządzenie tego sprawozdania upływał 31 marca 2019 r. i nieuprawnione było wezwanie spółki do złożenia wyjaśnień i poprawy dokumentacji oraz przekazania sprawozdania finansowego za 2018 r., bowiem według stanu na dzień złożenia wniosku, żądany dokument nie istniał.

Strona wskazała, że brak jasnych wymogów, jakie musi spełnić wnioskodawca w zakresie kryterium 4, doprowadził sytuacji, w której organ dokonał oceny spełnienia tego kryterium biorąc pod uwagę wyłącznie sprawozdanie finansowe za jeden rok obrotowy tj. 2018. Zdaniem spółki w sytuacji, gdy za 2015 r. wystąpiła strata przekraczająca połowę kapitału spółki, ale już w kolejnych latach, tj. w latach 2016 i 2017, tak wysoka strata nie wystąpiła, nie można uznać, że istniało ryzyko zniknięcia spółki z rynku w perspektywie krotko i średnioterminowej. Oznacza to, że spółka na dzień złożenia wniosku nie była przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji. Złożone przez spółkę oświadczenie, że sytuacja finansowa wnioskodawcy w zakresie spełnienia przesłanek z pkt 20 lit a. Wytycznych KE było zatem prawidłowe, gdyż nie pozostawało w sprzeczności ze złożonymi sprawozdaniami finansowymi za lata 2015, 2016 i 2017.

Skoro przedłożone przez spółkę sprawozdania za lata 2015-2017 były wystarczające do dokonania oceny spełnienia kryterium nr 4, to bezzasadne było wezwanie wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień i poprawy dokumentacji oraz przekazania sprawozdania finansowego za 2018 r. oraz dokonanie, w oparciu o przedłożone za ten rok sprawozdanie, oceny w zakresie spełnienia kryterium. Jeżeli jednak organ wezwał do uzupełnienia sprawozdania za dalszy okres, to nie było przeszkód do uwzględnienia również wyjaśnień spółki złożonych w proteście w zakresie poprawy sytuacji finansowej w roku 2019.

Skarżąca kasacyjnie wywiodła, że dokonanie przez organ oceny kryterium nr 4 w oparciu o sprawozdanie finansowe za 2018 r. prowadzi do wniosku, że kryterium to nie zostało opisane zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej, bowiem nie zostało sprecyzowane w sposób jasny i jednakowy dla wszystkich uczestników konkursu. Jeżeli z regulaminu konkursu wynika obowiązek złożenia poprzez wnioskodawców sprawozdań finansowych za ostatnie trzy lata obrachunkowe i dodatkowo wzywa się wnioskodawcę do złożenia sprawozdania za kolejny czwarty rok obrachunkowy, to dochodzi do różnego traktowania wnioskodawców i dokonywania przez organ dowolnej oceny spełnienia przez wnioskodawców kryterium nr 4.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, a orzekający w sprawie Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę, dokonał prawidłowej kontroli judykacyjnej działalności organu.

Skarga została oparta na jednej podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjne zarzuciła WSA naruszenie przepisów postępowania wskazując, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W obu zarzutach kasacyjnych skarżąca kasacyjnie spółka wskazała na naruszenie przez WSA art. 61 ust. 8 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 818; dalej: "ustawa wdrożeniowa") poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo (1) rażącego naruszenia przez organ przepisu art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej (pkt 1 a petitum skargi kasacyjnej) oraz (2) rażącego naruszenia przez organ przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej (pkt 1 b petitum skargi kasacyjnej).

Szczegółową analizę obu zarzutów poprzedzą rozważania ogólne, a dotyczące zarówno stanowiących przedmiot zarzutów kasacyjnych przepisów prawa, jak i sposobu ich wykładni dokonywanej w procesie stosowania prawa przez organy ochrony prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy wdrożeniowej system realizacji programu operacyjnego zawiera warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Zgodnie z art. 6 ust. 2 tego aktu prawnego podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji (por. wyrok NSA z 14 września 2018 r., I GSK 2540/18, CBOiS).

Niezwykle istotną rolę w postępowaniu konkursowym pełni regulamin konkursu. Mając na uwadze normatywny charakter regulaminu konkursu stwierdzić należy, że jako akt tworzący system realizacji odpowiednich programów, przyjętych na podstawie stosownych umocowań ustawowych, przyznanych instytucjom zarządzającym, regulamin konkursu, stanowi kryterium oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Regulamin stanowi swoiste uszczegółowienie, które wynika ze szczególnego charakteru prowadzonego postępowania konkursowego. W zależności od rodzaju przyjętego sposobu realizacji postępowania konkursowego w regulaminie sprecyzowane są wymogi konkursowe, które obowiązują wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 marca 2018 r., III SA/Po 69/18, CBOiS; wyrok NSA z 11 lipca 2018 r. I GSK 2272/18 CBOiS).

Dokonując analizy zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Jednak przesłanką wydania przez sąd pierwszej instancji orzeczenia kasacyjnego jest stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz - co należy szczególnie podkreślić - że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej jest przepisem ogólnym i ta jego właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji spoczywa powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji. Wynikowy charakter tego unormowania pozwala na stwierdzenie, że jest on swego rodzaju odpowiednikiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., czyli przepisu ogólnego na podstawie którego Sąd pierwszej instancji uwzględnia skargę w sytuacji naruszenia przepisów prawa (wyrok NSA z 21 grudnia 2017 r., II GSK 4007/17, LEX nr 2446444).

Kontrola judykacyjna dokonywana przez sąd administracyjny informacji o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny projektu obejmuje badanie oceny projektu w kontekście przestrzegania zasad tej oceny wynikających z prawa unijnego takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność (wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r., I GSK 362/19, LEX nr 2655756).

W pierwszym zarzucie skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, wskazując na brak zapewnienia rzetelności stosowanych reguł zdefiniowanych w Rozdziale 4 - Ogólne warunki wyboru projektów - pkt 1 lit. a i b Wytycznych w zakresie trybu wyboru projektów na lata 2014-2020. W art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania: przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów (art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 powołanej ustawy stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyrok NSA z 22 marca 2017 r., II GSK 339/17, LEX nr 2269674). Powyższe zasady wyłaniania projektów do dofinansowania dotyczą każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie postępowania konkursowego. Zasady te posiadają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2016 r., II GSK 3367/16, LEX nr 2119195; wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., II GSK 1549/17, LEX nr 2313813).

Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej spółka argumentuje, że naruszenie wyżej opisanych przepisów prawa i brak rzetelności w procedurze konkursowej w rozumieniu art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej wynika z możliwości złożenia wniosków o dofinansowanie zarówno w 2018 r., jak i w 2019 r. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie spółka twierdzi, że w niniejszym konkursie dochodziło do oceny wniosków aplikacyjnych na podstawie różnych okresów sprawozdawczych, a w związku z tym wybór projektów do dofinansowania nie został przeprowadzony w sposób rzetelny.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z § 3 ust. 1 Regulaminu Konkursu nr POIiŚ.6.1/1/18, Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko 2014 – 2020, Oś Priorytetowa VI - "Rozwój niskoemisyjnego transportu zbiorowego w miastach" Działanie 6.1 - "Rozwój publicznego transportu zbiorowego w miastach" (dalej: "Regulamin konkursu") wynika, że wnioskodawcy mogli złożyć dokumentację aplikacyjną w terminie od 14 grudnia 2018 r. do 31 stycznia 2019 r. Wnioskodawcy, zgodnie z załącznikiem Nr 3 do Regulaminu konkursu, wskazującym listę załączników do wniosku o dofinansowanie zobowiązani byli do przedłożenia sprawozdania finansowego za ostatnie trzy lata obrachunkowe. Tak więc w sytuacji złożenia wniosku w okresie od 14 grudnia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. wnioskodawcy zobowiązani byli do przedłożenia sprawozdania finansowego (składającego się z bilansu, rachunku zysków i strat, sprawozdania z przepływu środków pieniężnych), sporządzonego zgodnie z ustawą o rachunkowości wraz z opinią i raportem z badania sprawozdania przez biegłego rewidenta za ostatnie trzy lata obrachunkowe tj. za 2015, 2016 i 2017 rok. Natomiast wnioskodawcy, którzy złożyli wniosek w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 stycznia 2019 r., powinni złożyć sprawozdanie finansowe za 2016, 2017 i 2018 rok. Skarżąca kasacyjnie spółka złożyła wniosek aplikacyjny dnia 30 stycznia 2019 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że na podstawie Regulaminu konkursu oraz Kryteriów wyboru projektów wszyscy uczestnicy konkursu – w aspekcie kryterium dotyczącego ich sytuacji ekonomicznej - byli traktowani identycznie tj. każdy z wnioskodawców zobowiązany był do przedłożenia sprawozdania rachunkowego za ostatnie trzy lata obrachunkowe. Sytuacja ta była natomiast ustalana – i to wobec wszystkich wnioskodawców - na podstawie identycznych kryteriów, wskazanych w Komunikacie Komisji – Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz. Urz. UE 2014 C 249/01, dalej; "Wytyczne"), gdyż taka podstawa oceny przedsiębiorstw wynikała z Regulaminu konkursu, i Kryteriów wyboru projektów.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut jako bezzasadny. Konkurs został przeprowadzony zgodnie z zasadą rzetelności, na podstawie jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodnie z przepisami prawa, jak i regułami wskazanymi w Regulaminie konkursu, po dokonaniu wszechstronnej oceny sytuacji spółki, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu w przedmiocie protestu, a następnie zostało prawidłowo ocenione przez Sąd pierwszej instancji.

Natomiast w drugim zarzucie skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia przez WSA art. 61 ust. 8 z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej polegający na uznaniu przez ten Sąd, że w Regulaminie Konkursu zostały określone jasne wymogi spełnienia Kryterium nr 4 opisanego w Załączniku nr 4 do Regulaminu Konkursu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że i ten zarzut jest niezasadny.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu konkursu. Z kolei zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy regulamin konkursu określa w szczególności kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia. Skarżąca kasacyjnie spółka wskazała na naruszenie powyższych przepisów prawa przez organ, a także błędne zaakceptowanie tej okoliczności przez Sąd pierwszej instancji, poprzez uznanie, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu unijnych przepisów dotyczących pomocy państwa zawartych w Wytycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zestawienie norm (przepisów), których zastosowanie skarżąca kasacyjnie zakwestionowała nie może wywołać zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia w tym zakresie skargi kasacyjnej. Pokreślić bowiem należy, że w przypadku sądowej kontroli postępowania konkursowego, wskazane kryteria wyboru do których odnosił się Sąd pierwszej instancji wynikają z regulaminu konkursu. Z kolei z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy mielibyśmy do czynienia w szczególności w przypadku, gdyby regulamin konkursu nie określał w ogóle kryteriów wyboru (wyrok NSA z 3 sierpnia 2016 r., II GSK 2884/16 CBOiS). Jak już wyżej zostało wskazane Regulamin konkursu określa zarówno kryteria wyboru projektów, jak również podaje ich znaczenie. Oznacza to, że regulamin konkursu stanowiąc dokument systemu realizacji programu operacyjnego wskazuje na ustanowione w nim wzorce działania, które - z jednej strony - adresowane są do instytucji organizującej konkurs, z drugiej zaś - i to w takim samym wiążącym stopniu - do podmiotów aplikujących o dofinansowanie ich projektów (wyrok NSA z 11 lipca 2018 r., I GSK 2272/18, CBOiS).

Zgodnie z Regulaminem konkursu, jak i Kryteriami wyboru projektów (kryterium nr 4) ocena, że wnioskodawca jest podmiotem w trudnej sytuacji ekonomicznej powinna być dokonywana na podstawie kryteriów określonych w pkt 20 Wytycznych, i to w zakresie wszystkich wnioskodawców. Zgodnie z pkt 20 Wytycznych przedsiębiorstwo uznaje się za znajdujące się w trudnej sytuacji, jeżeli bez interwencji państwa prawie na pewno będzie skazane na zniknięcie z rynku w perspektywie krótko- lub średnioterminowej. W Wytycznych wskazano, że przedsiębiorstwo uznaje się za znajdujące się w trudnej sytuacji, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z następujących okoliczności wskazanych pkt 20 lit. a) – d). Z uwagi na fakt, iż skarżąca kasacyjnie spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w formie prawnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością znajdą wobec niej zastosowanie kryteria "znajdowania się przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji" określone pkt 20 lit. a) Wytycznych. Kryteria te wskazują, że: "w przypadku spółki charakteryzującej się ograniczoną odpowiedzialnością wspólników: więcej niż połowę subskrybowanego kapitału podstawowego utracono wskutek poniesionych strat. Ma to miejsce w przypadku, gdy odliczenie poniesionych strat z kapitałów rezerwowych (i z wszystkich innych elementów ogólnie uznawanych za część funduszy własnych spółki) prowadzi do ujemnego wyniku przekraczającego połowę subskrybowanego kapitału podstawowego". Podkreślić należy, że powyższe kryterium jest kryterium obiektywnym, znajdującym zastosowanie wobec wszystkich wnioskodawców działających w obrocie gospodarczym w formie prawnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Okoliczność ta stanowiła negatywny warunek wskazany w Horyzontalnych kryteriach formalnych (kryterium nr 4), zawartych w Kryteriach wyboru projektów i w konsekwencji stanowiła podstawę do negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie złożonego przez spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że podstawę do dokonania oceny sytuacji przedsiębiorstwa z perspektywy kryterium nr 4 stanowiły przedłożone przez skarżącą kasacyjnie spółkę sprawozdania finansowe za trzy ostatnie lata obrachunkowe poprzedzające rok złożenia wniosku o dofinansowanie oraz oświadczenie wnioskodawcy złożone według stanu na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie. Warunki uczestnictwa w Konkursie nr POIiŚ.6.1/1/18 w zakresie wszystkich kryteriów (a więc także i w zakresie kryterium nr 4) zawarte zostało w dokumencie stanowiącym załącznik nr 4 - "Kryteria wyboru projektów". Ponadto Kryteria wyboru projektów zostały jasno sformułowane i znane wszystkim uczestnikom przedmiotowego konkursu. Z załącznika nr 3 do Regulaminu konkursu wynika lista załączników do wniosku o dofinansowanie, które zobowiązany był przedłożyć każdy uczestnik tego konkursu. Jak już wyżej wskazano w dokumencie tym wskazano, że wnioskodawca zobowiązany był do przedłożenia dokumentów potwierdzających kondycję finansową wnioskodawcy, m.in. sprawozdanie finansowe sporządzone zgodnie z ustawą o rachunkowości wraz z opinią i raportem z badania sprawozdania przez biegłego rewidenta za ostatnie trzy lata obrachunkowe. Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 9 ustawy z dnia z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 351) pod pojęciem roku obrotowego (obrachunkowego) rozumie się rok kalendarzowy lub inny okres trwający dwanaście kolejnych pełnych miesięcy kalendarzowych, stosowany również do celów podatkowych. Rok obrotowy lub jego zmiany określa statut lub umowa, na podstawie której utworzono jednostkę. W przypadku skarżącej kasacyjnie spółki rokiem obrachunkowym jest rok kalendarzowy.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że uwzględnienie dokumentów dotyczących okresu po złożeniu wniosku o dofinansowanie oraz sprawozdań finansowych, które nie dotyczyły pełnych lat kalendarzowych byłoby sprzeczne z postanowieniami regulaminu konkursu jak również stanowiłoby naruszenie zasady równego traktowania wnioskodawców (art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej). Zasada równego traktowania wnioskodawców wymaga dokonania oceny projektów wg brzmienia regulaminu konkursu i jego załączników wg stanu prawnego z dnia ogłoszenia konkursu. Ponadto jak wynika z § 4 pkt 10 Regulaminu konkursu projekty podlegają ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, obowiązujących w dniu ogłoszenia konkursu, które zostały przyjęte przez Komitet Monitorujący i stanowią załącznik nr 4 do Regulaminu konkursu.

W aspekcie podnoszonego przez skarżącą kasacyjnie spółkę niejednolitego traktowania wnioskodawców na etapie konkursu (uzależnionego od daty złożenia wniosku) Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że termin składania wniosków upływał 31 stycznia 2019 r. Skarżąca kasacyjnie złożyła wniosek 30 stycznia 2019 r. Podstawę do oceny kryterium nr 4 stanowiły więc sprawozdania z 2016, 2017 i 2018 roku. Dlatego też uzasadnione było wezwanie skarżącej kasacyjnie do przedłożenia sprawozdania także za rok 2018. Podkreślić należy, że - jak wynika z dokumentacji konkursowej - skarżąca kasacyjnie w proteście z dnia 29 listopada 2019 r. nie kwestionowała ustaleń organu co do stanu faktycznego, m.in. w zakresie wysokości kapitału i skumulowanej straty w latach 2016, 2017 i 2018. Bezsporne pozostaje również, że na koniec roku 2018 straty przewyższały połowę subskrybowanego kapitału podstawowego. Skarżąca spółka w proteście wskazała, że dopiero na dzień 31 października 2019 r. jej sytuacja ekonomiczna uległa poprawie i skumulowane straty nie przekraczały już połowy kapitału podstawowego. W związku z powyższym spółka stwierdziła, że od września 2019 r. nie jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu przepisów unijnych i spełnia kryterium nr 4.

Skarżąca kasacyjnie twierdzi w skardze kasacyjnej, że na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie nie była przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej, o czym świadczą sprawozdania finansowe za 2016 i 2017 rok. Podnosi też argument wskazujący, że Regulamin konkursu niedostatecznie precyzyjnie określa warunki spełnienia kryterium nr 4 gdyż z dokumentu tego nie wynika czy ocenie dokonywanej przez organ podlegać powinny sprawozdania za okres od 2015 r. do 2017 r. czy też za okres od 2016 r. do 2018 r., czy także sprawozdanie za 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny ponownie wskazuje, że Regulamin konkursu dostatecznie precyzuje jakie dokumenty stanowią podstawę oceny w zakresie kryterium nr 4. Biorąc pod uwagę termin złożenia wniosku o dofinansowanie organ prawidłowo przyjął, że sprawozdania finansowe powinny obejmować 2016, 2017 i 2018 rok. Wskazać należy, że organ nie twierdził, że kryterium nr 4 jest spełnione, tylko wtedy, gdy przesłanka unormowana w art. 20 lit. a Wytycznych KE nie wystąpiła w żadnym z objętych okresów obrachunkowych objętych badaniem. Warunek taki nie wynika też z postanowień Regulaminu konkursu.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że organ prawidłowo stwierdził (a WSA słusznie zaakceptował), że z uwagi na sytuację ekonomiczną skarżącej na koniec 2018 roku została spełniona przesłanka uznania skarżącą za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej w rozumieniu pkt 20 a Wytycznych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzono od [A] Sp. z o.o. we W. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.