Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 65/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-05-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1, 2, art. 38 ust. 1, 2, art. 38a
journal: Dz.U. 2023 poz 171
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi W. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w O. (dalej: "KWP") zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] 2020 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) - dalej: "ustawa o Policji", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w E. (dalej: "KWPP", "organ I instancji" ) z dnia [...] 2020 r. w przedmiocie mianowania W.P. (dalej: "skarżąca") na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej Policji w E.

Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych i przyjętych przez organy za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że rozkazem personalnym KPP z dnia [...]

2020 r. skarżąca (przeniesiona z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej w E.) została mianowana z dniem [...] 2020 r. na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej w E. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej, co wynosi 3570 zł i dodatkiem służbowym w wysokości 600 zł miesięcznie.

Z uzasadnienia tego rozkazu wynika, że skarżąca z dniem [...] 2020 r. rozkazem personalnym KWP z dnia [...] 2020 r. została przeniesiona z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej w E. Organ I instancji uwzględniając sytuację kadrową jednostki oraz kwalifikacje i doświadczenie skarżącej podjął decyzję o mianowaniu jej na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej w E.

W odwołaniu skarżąca podniosła, że mianowanie jej na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej w E. nie może być rozumiane w kontekście tożsamym lub równorzędnym ze stanowiskiem specjalisty Jednoosobowego Stanowiska [...] Komendy Powiatowej Policji w P., jakie zajmowała przed powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. w [...] r. (odmienne jest usytuowanie stanowisk w hierarchii jednostki, inne są wysokości dodatków służbowych). W ocenie skarżącej, została ona zdegradowana z grupy 9 na 6, na stanowisko liniowego funkcjonariusza.

Po rozpatrzeniu odwołania, KWP w zaskarżonym rozkazie personalnym z dnia

[...] 2020 r. wyjaśnił, że KPP zwrócił się do KWP wnioskiem z dnia 27 stycznia 2020 r. o przeniesienie skarżącej, pozostającej w dyspozycji KPP w P., do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej w E., w której występowało 6 wakatów. Uwzględniając powyższy wniosek KWP poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie przeniesienia do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej w E. Następnie KWP rozkazem personalnym z dnia [...] 2020 r. przeniósł skarżącą z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej w E. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Ww. rozkaz personalny został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2020 r.

KWP wskazał, że skarżąca do służby w Policji została przyjęta w dniu [...] 2003 r. na stanowisko kursanta Zespołu [...] Komisariatu Policji w R. Komendy Powiatowej Policji w P. Od [...] 2004 r. do [...] 2008 r. obowiązki służbowe realizowała na różnych stanowiskach w Zespole [...] Komendy Powiatowej Policji w P. Z dniem [...]r. została powołana na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. Komendy Powiatowej Policji w P. w 9 grupie zaszeregowania. Przed powołaniem na ww. stanowisko skarżąca od [...] 2008 r. zajmowała stanowisko specjalisty Jednoosobowego Stanowiska [...] Komendy Powiatowej Policji w P. w 6 grupie zaszeregowania. Z dniem [...] 2020 r. KPP w P. odwołał skarżącą z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] 2020 r. przeniósł do swojej dyspozycji. W okresie od [...] 2019 r. do dnia [...] 2020 r. skarżąca realizowała obowiązki służbowe w Wydziale [...] Komendy Powiatowej w P., realizując czynności [...].

KWP wyjaśnił, że przepis art. 32 ust. 1 ustawa o Policji normujący mianowanie policjanta na stanowiska służbowe oraz zwalnianie z tych stanowisk, nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie takiej decyzji, lecz jedynie wskazuje uprawniony organ. Natomiast z przepisów ustawa o Policji wynika, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, a w konsekwencji mianowanie na inne stanowisko służbowe, może nastąpić na stanowisko wyższe lub równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym i odbywa się w strukturze tej samej jednostki, w tej samej miejscowości. Pojęcie "stanowiska równorzędnego" zostało określone w

art. 38a ustawa o Policji, zgodnie z tym przepisem jest to stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. KWP wskazał, że stanowisko specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej w E. oraz specjalisty Jednoosobowego Stanowiska [...] Komendy Powiatowej Policji w P. są zaszeregowane do tej samej 6 grupy (zgodnie z tabelą grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej, stanowiącą załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.) w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego – dalej: "rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r."), z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej. Natomiast stosownie do załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia, tj. tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, ww. stanowiskom odpowiada jednakowy stopień etatowy – [...]. Są to stanowiska wykonawcze, na których przysługuje ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek służbowy.

Zdaniem KWP, KPP wydając swoją decyzję z dnia [...] 2020 r. rozważył zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Interes społeczny wymagał wprowadzenia zmian umożliwiających jak najbardziej racjonalne funkcjonowanie Policji. Z drugiej strony skarżąca została mianowana na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. – pod względem grupy zaszeregowania i stopnia etatowego, jak również z uwzględnieniem jej wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i doświadczenia na stanowisku w pionie [...]. KWP wyjaśnił ponadto, że decyzja o mianowaniu skarżącej na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej w E. stanowiła realizację wniosku KPP z dnia 27 stycznia 2020 r. i uzasadniona była potrzebami służby. Poza tym KPP zapewnił skarżącej stanowisko równorzędne, jak przed powołaniem (jest ono przypisane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego, przewiduje jednakowy stopień etatowy, uwzględnia posiadane przez skarżącą doświadczenie i kwalifikacje zawodowe). Nie było natomiast możliwości mianowania skarżącej na inne stanowisko równorzędne, gdyż takiego na stanie etatowym nie było.

Na powyższy rozkaz personalny skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia oraz poprzedzającego go rozkazu organu I instancji.

Zaskarżonemu rozkazowi skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 32 ust. 1 ustawa o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przewidującego możliwość przeniesienia policjanta jedynie na równorzędne stanowisko, co doprowadziło do mianowania skarżącej na niższe stanowisko służbowe, aż o 3 grupy zaszeregowani (z grupy 9 na 6);

- art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, wydanego z przekroczeniem zasad uznania administracyjnego;

- art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonego rozkazu;

- art. 7 w zw. z art. 8 § 1, art. 80, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez całkowicie dowolne ustalenie i przyjęcie stanu faktycznego sprawy pomimo, że organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w sposób należyty, co skutkowało uznaniem KPP o możliwości mianowania skarżącej na jakiekolwiek stanowisko służbowe bez konieczności zapewnienia jej stanowiska równorzędnego lub zbliżonego parametrami do równorzędnemu stanowisku Komendanta Komisariatu Policji w O. w 9 grupie zaszeregowania w sytuacji, gdy m.in. w Komendzie Powiatowej Policji w E. istniał wakat na stanowisku [...] w 8 grupie zaszeregowania;

- art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 80, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez dowolne przyjęcie, iż stanowisko specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej w E. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w wysokości 600 zł miesięcznie jest równorzędne stanowisku do Spraw [...] Komendy Powiatowej Policji w P. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w wysokości 700 zł miesięcznie, które skarżąca zajmowała przed powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. w [...] r.;

- art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 80, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez dowolne przyjęcie, że przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk nie uwzględnia się wysokości składników uposażenia o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, co spowodowało przyznanie skarżącej rozkazem organu i instancji niższego dodatku służbowego (o 100 zł miesięcznie);

- art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 80, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez brak analizy i przeglądu wakujących etatów w Komendzie Powiatowej Policji w E. oraz w Komendzie Powiatowej Policji w P. w celu ustalenia możliwości zapewnienia skarżącej równorzędnego stanowiska;

- art. 11 w zw. z art. 107 § 3, art. 8 § 1k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez wydanie rozkazów personalnych z pominięciem zasad sporządzania decyzji opartych na uznaniu administracyjnym.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca opisała przebieg swojej dotychczasowej służby oraz ponownie podniosła, że zaskarżonym rozkazem została mianowana na niższe stanowisko o 3 grupy zaszeregowania. Skarżąca uznała to za degradację jej osoby w strukturach Policji. Wskazała, że stanowisko specjalisty Jednoosobowego Stanowiska [...] Komendy Powiatowej Policji w P. jest jednoosobowym samodzielnym stanowiskiem, które podlega bezpośredniemu nadzorowi Komendanta jednostki. Natomiast stanowisko specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej w E. jest zwykłym stanowiskiem liniowym wykonawczym podlegającym nadzorowi Naczelnika Wydziału [...].

W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 65/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2020 r. w przedmiocie przeniesienia z urzędu skarżącej do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w E.

Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 8 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 6973/21 oddalił skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 115/21 w sprawie ze skargi na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2020 r.

Następnie postanowieniem z dnia 28 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 65/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podjął zawieszone postępowanie sądowe.

Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 r. skarżąca potwierdziła, że nadal pracuje w Wydziale [...] Komendzie Powiatowej Policji w E. na stanowisku specjalisty, czyli zwykłym stanowisku liniowym z niższym uposażeniem. Podała, że od [...]r. do [...]r. była Komendantem Komisariatu Policji w O. Z| kolei pełnomocnik organu podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na pytanie przewodniczącego składu, w jakim czasookresie skarżąca pracowała na jednoosobowym stanowisku ds. [...] Komendy Powiatowej Policji w P. (po zwolnieniu ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w O.), pełnomocnik nie był w stanie udzielić odpowiedzi.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 65/21 został uzupełniony protokół rozprawy z dnia 25 kwietnia 2024 r. poprzez dołączenie do protokołu wydruku nadesłanego przez pełnomocnika organu, dotyczącego przebiegu służby skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.)., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego rozkazu personalnego, a także poprzedzającego go rozkazu personalnego wydanego w I instancji, wykazała, że podjęte akty nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżony rozkaz jest prawidłowy, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił

art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera on jednak przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych.

Art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji zawiera regulację dotyczącą m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Z kolei w art. 38 ust. 1 i 2 ww. ustawy wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Z powyższych regulacji wynika, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie go na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Wydając taką decyzję organ powinien kierować się kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Jej hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych. Zatem służba w Policji charakteryzuje się stosunkiem administracyjnoprawnym i to na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej.

Dokonując zatem kontroli legalności decyzji o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe po przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, czyli w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, należy badać, czy na podstawie powyższych przepisów jej wydanie było dopuszczalne, tj. czy organ spełnił przesłanki ustawowe, w tym zwłaszcza dotyczące równorzędności stanowisk, czy nie przekroczył przy tym granic pozostawionej mu dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Nie podlega natomiast badaniu przez sąd administracyjny w sprawie dotyczącej mianowania policjanta w nowej jednostce organizacyjnej Policji, zasadność i legalność decyzji o zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Polityka kadrowa w formacjach Policji należy natomiast do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy o Policji. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanej mu kompetencji, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. W wyroku z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 1254/21 (dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA") NSA stwierdził jednoznacznie, że rozkaz personalny w sprawie przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest podejmowany przez właściwego przełożonego z urzędu lub na wniosek zainteresowanego funkcjonariusza w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest uprawniony do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają zatem czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów oraz czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Sądy administracyjne nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej.

Ocena zaskarżonego rozkazu personalnego w powyższym zakresie nie doprowadziła do stwierdzenia naruszenia przepisów stanowiących podstawę jego wydania, w tym również wskazanych w skardze. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że podstawą jego wydania był wniosek KPP z dnia 27 stycznia 2020 r. o przeniesienie skarżącej, pozostającej w dyspozycji KPP w P., do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej w E., w której występowało 6 wakatów. Mając na uwadze trudną sytuację kadrową Komendy Powiatowej w E., nie można uznać, że zaskarżony rozkaz personalny nosił cechy dowolności. Organ kierował się kryterium potrzeby organizacji służby, w szczególności w Komendzie Powiatowej w E., zapewnienie realizacji zdań przez tą jednostkę organizacyjną policji, zapewnienia skuteczności jej działania. Natomiast dokonywanie oceny podjętego rozkazu przy uwzględnieniu kryterium celowościowego, słusznościowego przy przyjęciu danego rozwiązania stanowiłoby niedopuszczalne wkraczanie w politykę kadrową prowadzoną przez organy Policji. Organ wydający zaskarżony rozkaz personalny wywiązał się z nałożonego obowiązku wynikającego z art. 7 k.p.a. Przeprowadził wszelkie niezbędne czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącej. Mając na uwadze zarówno treść art. 7 k.p.a. jak i regulacji prawnych zawartych w ustawie o Policji, w tym dotyczących zadań jakie winna ona realizować i charakter służby w Policji, nie sposób wywodzić prymatu interesu funkcjonariusza nad potrzebą zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej formacji, co jest niewątpliwie w interesie społecznym. Mając na uwadze charakter służby w Policji uznać wręcz należy, że tak pojmowanemu interesowi społecznemu należy dać pierwszeństwo przed interesem indywidualnym funkcjonariusza policji. Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego w którym organ jednostronnie i w sposób władczy może kształtować sytuację funkcjonariusza policji. Z drugiej strony oznacza to dyspozycyjność policjanta.

Należy również podkreślić, że KPP jako organ administracji publicznej jest odpowiedzialny za ład i porządek na podległym mu terenie, a także zobowiązany jest do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w kierowanej jednostce i prowadzenia polityki kadrowej zgodnie z zasadami racjonalnego gospodarowania zasobami ludzkimi. W tym zakresie zaskarżony rozkaz personalny nie podlega ocenie ze względów słusznościowych czy też celowościowych. Prowadzenie polityki kadrowej w Policji z punktu widzenia potrzeby obsady poszczególnych stanowisk służbowych i dokonywania przesunięć kadrowych należy do poszczególnych komendantów w zakresie podległych im struktur organizacyjnych. Umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych na Policję, taki dobór kadr, aby mogła ona efektywnie te zadania realizować. Celowość i zasadność polityki kadrowej organów Policji nie podlega ocenie sądów administracyjnych. Policjant podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w Policji musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie oraz na związane z tym konsekwencje, które nie zawsze są zgodne z jego oczekiwaniami i wizją pełnienia służby. Nie ma on bowiem gwarancji pełnienia służby zawsze na wybranym przez siebie stanowisku służbowym (por.m.in. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2021 r., III OSK 325/21, dostępny w CBOSA).

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący mianowania skarżącej na stanowisko, które nie jest stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej w sprawie prawidłowo przyjęto, że zaskarżonym rozkazem personalnym mianowano stronę na równorzędne stanowisko służbowe. Ustawa o Policji w art. 38a stanowi, że stanowiskiem równorzędnym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Z ugruntowanego w tym względzie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że pojęcie "stanowisko równorzędne" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby. Niemniej, stanowisko równorzędne nie oznacza stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również takich samych obowiązków czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym.

W rozpoznawanej sprawie rozkazem personalnym KPP z dnia [...]

2020 r. skarżąca została mianowana na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej w E. w 6 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej, co wynosi 3570 zł i dodatkiem służbowym w wysokości 600 zł miesięcznie. W ocenie Sądu, stanowisko to należy uznać za równorzędne ze stanowiskiem specjalisty Jednoosobowego Stanowiska [...] Komendy Powiatowej Policji w P., które skarżąca zajmowała przed powołaniem na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w O. Stanowisko to również było zaszeregowane do 6 grupy uposażenia. Poza tym stosownie do załącznika nr 2 do rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., tj. tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, ww. stanowiskom odpowiada jednakowy stopień etatowy – [...]. Są to stanowiska wykonawcze, na których przysługuje ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek służbowy.

Mając zatem na uwadze powyższe rozważania uznać należy, że mianowanie skarżącej na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu [...] Komendy Powiatowej w E. znajduje swoje uzasadnienie faktyczne i prawne, a nadto pozostaje w interesie społecznym (służby). Na gruncie art. 32 ustawy o Policji z interesem społecznym niewątpliwie utożsamiać należy interes Policji, którego atrybutami są potrzeby służby i konieczność zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, jako formacji (art. 1 ust. 2 ww. ustawy), natomiast interesem indywidualnym będzie kształtowanie sytuacji prawnej i faktycznej (w tym przypadku zawodowej) poszczególnych funkcjonariuszy. Właściwy przełożony w sprawach osobowych musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Te kryteria w rozpoznawanej sprawie zostały zastosowane, co w sposób jednoznaczny wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W decyzji tej przeanalizowano szczegółowo powody mianowania skarżącej na nowe stanowisko służbowe. Wyniki tej analizy nie pozwalają na uznanie, że decyzja ta była dowolna.

Sąd uznał również, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego z zachowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada jest zgodna z art. 80 k.p.a. Organ uwzględnił całość zgromadzonego materiału dowodowego, a skarżąca nie przedstawiła dowodów pozwalających podważyć ustalenia organu istotne z punktu widzenia wydania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono.