Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 812/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 217
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
article: art. 107 § 3 w zw. z art. 140, art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 1 w zw. z art. 142
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 10 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1505
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 1264/20 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 6 października 2020 r. nr 9003-2020-000636 w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej zwany: sądem I instancji lub WSA) wyrokiem z 17 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 1264/20, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej "p.p.s.a."), oddalił skargę M. P. (dalej zwanego: stroną, skarżącym lub skarżącym kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanego dalej: organem II instancji lub ARiMR) z 6 października 2020 r., w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2017.

Przedmiotem kontroli była decyzja Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 6 października 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w Lublinie z 26 czerwca 2020 r. Decyzją tą – wydaną po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego – Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie uchylił w całości decyzję z 12 stycznia 2018 r. o przyznaniu skarżącemu płatności rolno-środowiskowo-klimatyczną (PROW 2014-2020) na rok 2017, odmówił przyznania skarżącemu tej płatności oraz zrefundowania kosztów transakcyjnych, ustalił obszar objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym i nałożył sankcję w wysokości 17 057,25 zł. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Jako podstawy kasacyjne wskazał naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez odmowę jego zastosowania wskutek niedostrzeżenia przez sąd I instancji, że Dyrektor ARiMR naruszył przepisy postępowania, tj. następujące przepisy:

a) art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 1 w zw. z art. 142 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej zwanej: "k.p.a."), przez odmowę uchylenia postanowienia numer 2/2019 Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu Lubelskim z 2 września 2019 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego oraz przyjęcie przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Opolu Lubelskim prawidłowo ocenił, że zaszła podstawa do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania;

b) art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. 2020 poz. 217; dalej zwanej: ustawą o wspieraniu rozwoju) przez przyjęcie, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, w szczególności na etapie kontroli na miejscu i weryfikacji jej ustaleń, na którym skarżący nie mógł wykazać swojego prawa do otrzymania zawnioskowanych płatności;

c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez nieodniesienie się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji, a przez to uniemożliwienie stronie zrozumienia przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy i w konsekwencji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję;

d) art. 142 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3, art. 26 § 2 pkt 1 w zw. z art. 26 § 3 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505, ze zm.; dalej zwanej: ustawy o ARiMR) przez jego niezastosowanie i odmowę uchylenia postanowień zaskarżonych na etapie odwołania od decyzji, a mianowicie postanowienia numer 165/2019 Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z 11 października 2019 r. w sprawie wyłączenia pracownika Bernardy Gizy-Małeckiej z-cy Kierownika Biura Powiatowego w Opolu Lubelskim od załatwienia sprawy oraz postanowienia numer 168/2019 Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z 11 października 2019 r. w sprawie wyznaczenia organu do prowadzenia sprawy, mimo że w okolicznościach sprawy brak było podstaw do wyłączenia pracownika, a w konsekwencji wyłączenia organu od załatwienia sprawy;

e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez jego zastosowanie i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do utrzymania w całości zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie, podczas gdy stan faktyczny sprawy uzasadniał uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji;

wszystkie ww. przepisy, zostały naruszone w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albowiem pomimo ww. naruszeń jakich dopuścił się Dyrektor ARiMR, WSA w Lublinie uznał, że organ prawidłowo utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości;

2) art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, co było wynikiem błędnego przyjęcia że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy – w sytuacji, gdy jest odwrotnie, albowiem mamy do czynienia z naruszeniem szeregu przepisów prawa, a w konsekwencji zasadne jest stanowisko, że sąd I instancji winien był skargę uwzględnić.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie decyzji Dyrektora ARiMR z 6 października 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr 0054-2020-006688 Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie z 26 czerwca 2020 r., zasądzenie od Dyrektora ARiMR na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów.

Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.

Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ – jak już wskazano na początku – Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa (a zatem z podaniem stosownych jednostek redakcyjnych przywoływanych regulacji), które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – co dotyczy niniejszej skargi kasacyjnej, którą oparto wyłącznie na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – także wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia wszystkich wskazanych wymogów, co wpływa na zakres dokonanej oceny zarzutów kasacyjnych.

Ocenie merytorycznej nie poddawał się zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniami określonymi w petitum skargi kasacyjnej pod lit. b (naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju) oraz pod lit. c (naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.). W ramach pierwszego z wymienionych nie tylko nie sprecyzowano, którego przepisu z art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju dotyczy zarzut (wskazana regulacja zawiera cztery jednostki redakcyjne, ustanawiające podstawowe zasady postępowania) i nie wynika to także z uzasadnienia. Również zarzut naruszenia § 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie warunków i trybu przeprowadzania czynności kontrolnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1344 ze zm.) sformułowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie spełnia wymogów konstrukcyjnych. Skarżący nie wskazał, naruszenia której z trzech jednostek redakcyjnych w ramach tej normy dopatruje się. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że ogólnikowe twierdzenia jakoby skarżący kasacyjnie został pozbawiony możliwości kwestionowania ustaleń organu oraz czynnego udziału w postępowaniu nie znajdują oparcia w dokumentacji sprawy odnoszącej się do informowania strony postępowania oraz jego pełnomocnika o czynnościach organu (wymieniona została ona na s. 35 – 37 zaskarżonej do WSA decyzji i zawiera ponad 25 pozycji). Z kolei zarzut wskazany pod lit. c) petitum skargi kasacyjnej, w ramach którego wskazano na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. nie został uzasadniony w wymagany sposób. Poza ogólnymi stwierdzeniami, że organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów ("nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony" – s. 6 skargi kasacyjnej) brak jest wskazania na czym naruszenie miało polegać oraz nie podjęto próby wykazania istotności tegoż na wynik sprawy. Skądinąd zauważyć trzeba, że organ w zaskarżonej do WSA decyzji odniósł się do każdego z zarzutów sformułowanych w odwołaniu skarżącego (v. treść na s. 30 – 45 decyzji).

Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 1 w zw. z art. 142 k.p.a. wyartykułowane w lit. a petitum skargi kasacyjnej. Dotyczy on prawidłowości wydania postanowienia o wznowieniu postępowania i odmowy jego uchylenia. W uzasadnieniu w tym zakresie wskazywana jest okoliczność przeprowadzenia w lipcu 2019 r. kontroli bez udziału skarżącego oraz, że "nowa okoliczność, która w ocenie organu istniała w dniu wydania decyzji została ustalona na podstawie stanu faktycznego stwierdzonego po dwóch latach od złożenia przez skarżącego wniosku o płatność (...). Z decyzji nie wynika przy tym na jakiej podstawie organ wywiódł, iż zaistniały stan faktyczny ma swoje odniesienie do stanu faktycznego z 2017 roku." (s. 4 skargi kasacyjnej).

W odniesieniu do sformułowania zarzutu oraz jego uzasadnienia w pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w przypadku procedury w przedmiocie wznowienia postępowania mamy do czynienia z dwoma etapami. Pierwszy z nich ma charakter jedynie formalny, a jego przedmiotem jest wyłącznie stwierdzenie określonych przepisami przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej, a także zbadanie możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia danej sprawy (zob. T. Kiełkowski, teza 1. komentarza do art. 149 k.p.a. w: H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, Lex; podobnie: M. Jaśkowska, teza 5. w cz. I komentarza do art. 149 k.p.a. w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el). Faza ta kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) albo odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Postanowienie o wznowieniu postępowania nie przesądza i nie może przesadzać o realnym zaistnieniu przyczyn wznowienia postępowania. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania – co wynika z dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. – rozpoczyna drugi etap procedury wznowieniowej, w którym organ dopiero przeprowadza postępowanie/badanie przyczyn wznowienia (ustalenia ich zaistnienia w sprawie) oraz rozstrzyga co do istoty sprawy.

Stąd też twierdzenia skarżącego kasacyjnie zawarte w uzasadnieniu ocenianego zarzutu, a dotyczące meritum, tj. ziszczenia się w danej sprawie przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które badane jest dopiero w drugim etapie postępowania wznowieniowego (a badanie to powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w decyzji organu) nie mogły podważyć prawidłowości samego wydania przez organ formalnego postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ bowiem nie badał na tym etapie czy podstawa wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. rzeczywiście (realnie) zaistniała, a zatem czy była to przesłanka uzasadniona w sensie merytorycznym. Jak już wskazano, dopiero wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego uruchamia postępowanie zmierzające do ustalenia czy w sprawie zaistniały rzeczywiście przyczyny wznowienia. Niezależnie od tych ustaleń wskazujących na wadliwość zarzutu w kontekście jego uzasadnienia, co czyni ów zarzut nieskutecznym, Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał poczynienie spostrzeżenia, że organ w merytorycznym (drugim) etapie badając zaistnienie podstawy wznowieniowej nie bazował bynajmniej wyłącznie na ustaleniach z przeprowadzonej kontroli, ale zgromadził także inne liczne dowody (w tym z przesłuchania świadków). Ocena zaś tego postępowania organu nie została zakwestionowana (także wobec stwierdzonej nieskuteczności zarzutu z lit. b petitum skargi kasacyjnej).

Nieusprawiedliwiony jest też zarzut skargi kasacyjnej, że z naruszeniem art. 142 k.p.a. (przepis ten określa, że postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji) odmówiono uchylenia postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego. Wniesienie zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania nie jest dopuszczalne. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego – dotyczące wznowienia postępowania – nie przewidują zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania. Prawidłowość podjęcia postanowienia o wznowieniu postępowania może być przez stronę kwestionowana dopiero wraz z odwołaniem od decyzji (art. 142 k.p.a.), co miało miejsce w sprawie – a organ dokonał jej oceny i nie stwierdził w tym zakresie naruszenia prawa, wskazując argumentacje tego stanowiska.

Nieusprawiedliwiony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 142 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3, art. 26 § 2 pkt 1 w zw. z art. 26 § 3 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR. W jego ramach podniesiono, że organ odmówił uchylenia zaskarżonych na etapie odwołania postanowień: - w sprawie wyłączenia pracownika z-cy Kierownika Biura Powiatowego w Opolu Lubelskim od załatwienia sprawy;- w sprawie wyznaczenia organu do prowadzenia sprawy, pomimo, że brak było podstaw do wyłączenia pracownika, a w konsekwencji wyłączenia organu od załatwienia sprawy.

W sprawie niesporne pozostaje, że skarżący kasacyjnie do końca sierpnia 2019 r. sprawował funkcję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu Lubelskim, a jego zastępcą był pracownik, którego dotyczyło wyłączenie. Wniosek o wyłączenie z obsługi spraw dotyczących skarżącego kasacyjnie zastępca Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu Lubelskim złożył do Dyrektora ARiMR (ponieważ stanowisko Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu Lubelskim, nie było ówcześnie obsadzone), wskazując nie tylko na wcześniejszą podległość służbową, ale także na współzależność w lokalnym samorządzie.

Należy zauważyć, że wyłączenie pracownika nastąpiło w oparciu o przesłanki wskazane w art. 24 § 3 k.p.a. – co także nie jest kwestionowane. W myśl tego przepisu bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Rozpoznającym wniosek o wyłączenie – wobec braku osoby sprawującej funkcję kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu Lubelskim – był Dyrektor ARiMR. Skoro zaś, co także nie jest sporne, w wyniku wyłączenia pracownika nie było innej osoby upoważnionej do załatwienia sprawy w rozumieniu art. 268a k.p.a. przez organ, wyznaczono inny właściwy organ (Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie). Podkreślić trzeba, że Kodeks postępowania administracyjnego wyraźnie rozróżnia wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu (art. 24) oraz wyłączenie organu administracji państwowej od załatwienia określonej sprawy (art. 25). Rozróżnienie podstaw wyłączenia "pracownika organu" od sytuacji, w jakich następuje wyłączenie od załatwienia sprawy "organu administracji" jest istotne nie tylko ze względu na przesłanki takiego wyłączenia, ale i skutki prawne takiego wyłączenia (v. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1077/17). W rozpoznawanej sprawie, jak już wskazano, doszło do wyłączenia pracownika organu. A w związku z tym – oraz wobec tego, że organ ten (Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Opolu Lubelskim) stał się niezdolny do załatwienia sprawy (nie było innej, niż wyłączony pracownik, osoby upoważnionej w myśl art. 268a k.p.a.) – organ wyższego stopnia, tj. dyrektor oddziału regionalnego ARiMR (w myśl art. 10 ust. 2 ustawy o ARiMR), wyznaczył inny organ do załatwienia sprawy zgodnie z dyspozycją art. 26 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy rozpoznał zarzuty w powyższym zakresie (v. s. 42 – 44 zaskarżonej decyzji), które zgłosił skarżący, stąd też chybione jest wiązanie z omawianym naruszeniem art. 142 k.p.a., który daje uprawnienie do zaskarżenia postanowienia, na które nie służy zażalenie w odwołaniu od decyzji.

Na gruncie dotychczasowej oceny na uwzględnienie nie mogły zasługiwać ostatnie dwa zarzuty (z pkt 1 lit. e oraz z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Pierwszy z wymienionych jest nieskuteczny już tylko z powodu jego wymaganego uzasadnienia (dotyczy go wyłącznie przedostatnie ogólnikowe zdanie w skardze kasacyjnej). Poza tym jego argumentacja opierała się o kwestionowanie stanu ustaleń faktycznych; skoro zaś ich skutecznie nie zakwestionowano – stał się on nieuzasadniony. Z kolei wskazywany naruszenie przywołanego art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd – wydając zaskarżone orzeczenie – stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. Dopiero ewentualne naruszenie przepisów powiązanych z ww. uregulowaniem decyduje o zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. Gdy sąd wydając zaskarżone orzeczenie nie stwierdził naruszeń prawa, to nie istniała przesłanka do uwzględnienia skargi, co czyniło zasadnym jej oddalenie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.