Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 711/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 2 pkt 4, art. 33 § 2 pkt 6 lit. c , art. 34 § 2 pkt 3 lit. a, art. 18, art. 18t, art. 33 § 2 pkt 4 i 6 lit. c , art. 34 § 2 pkt 3a,
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 6,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] marca 2023 r. sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. J. (dalej: "Zobowiązany", "Strona", "Skarżący") wniósł

skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S.

z [...] lipca 2022 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...] maja 2022 r.,

nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

Zaskarżone postanowienie oparte zostało o następujący stan faktyczny sprawy.

Zobowiązany jest obciążony obowiązkiem zapłaty kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry, które wynikają z decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. z [...] grudnia 2019 r., nr [...],

utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] sierpnia 2020 r., nr [...]; decyzją Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. z [...] września 2020 r., nr [...]; decyzją Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. z [...] października 2020 r., nr [...]

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "Wierzyciel") skierował do Strony upomnienia z [...] listopada 2020 r., nr [...] i z [...] stycznia 2021 r., nr [...] Upomnienia przypominały o obowiązku uiszczenia kwot należnych z tytułu nałożonych na Stronę kar pieniężnych, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej.

W związku z nieuregulowaniem przez Zobowiązanego Wierzyciel wystawił

przeciwko Zobowiązanemu trzy tytuły wykonawcze, tj. [...] kwietnia 2021 r.

nr [...] i nr [...] oraz [...] maja 2021 r. nr [...] Tytuły wykonawcze zostały wystawione na kwotę [...]zł każdy, w związku z karami pieniężnymi za urządzanie gier poza

kasynem gry. Wierzyciel przekazał przedmiotowe tytuły wykonawcze celem realizacji do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "Organu egzekucyjny").

Organ egzekucyjny doręczył [...] kwietnia 2021 r. Zobowiązanemu odpisy tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...],

a [...] czerwca 2021 r. odpis tytułu wykonawczego nr [...]

Pismem z [...] marca 2022 r. Zobowiązany zgłosił zarzuty oparte o ustawę

z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a.", tj. art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia jeżeli jest wymagane; art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.,

- brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenie na raty spłaty

należności pieniężnej. Jako uzasadnienie zarzutów Strona wskazała zaniechanie doręczenia upomnień i uchybienie obowiązku doręczenia tytułów wykonawczych

na właściwy adres.

Wierzyciel [...] maja 2022 r, wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdził niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów. Postanowienie Strona odebrała [...] czerwca 2022 r.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że złożone przez Stronę zarzuty były już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym i są tożsame z zarzutami złożonymi przez Stronę pismem z [...] sierpnia 2021 r. Postępowania egzekucyjne prowadzone wobec Zobowiązanego, z tytułu kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, dotyczą tych samych tytułów wykonawczych, czyli z [...] kwietnia 2021 r. (dwa tytuły) i z [...] maja 2021 r. (jeden tytuł). Strona wskazała na te same podstawy prawne zarzutów oraz te same argumenty i uzasadnienie, które zostały już przez organ rozpatrzone.

Organ zwrócił uwagę, że [...] października 2021 r. wydano postanowienie nr [...], którym zarzuty oddalono. Postanowienie doręczone Stronie [...] listopada 2021 r., stało się prawomocne. Ponadto wyjaśnił,

że na postanowienie z [...] października 2021 r. Strona wywiodła skargę do sądu administracyjnego. Po zbadaniu jej dopuszczalności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 1 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 19/22 skargę odrzucił. Sąd wskazał, ze Strona nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących jej przed właściwym organem.

Organ I instancji wskazał, że skoro Strona ponownie złożyła zarzuty,

które już wcześniej zostały rozpatrzone, postanowieniem z [...] października 2021 r., nr [...] (postanowienie jest prawomocne), zgodnie z obowiązującymi przepisami powinna zostać stwierdzona ich niedopuszczalność.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z prawem, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie

egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest, albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. Uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych, a skutkuje to tym, że wierzyciel nie może merytorycznie badać tego zarzutu. Zdaniem organu, ma ono na celu wyeliminowanie sytuacji, w której kwestia mogąca być podstawą do sformułowania zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo, że zostanie lub została rozstrzygnięta w ramach innego postanowienia.

Strona w piśmie z [...] czerwca 2022 r. (nadanym [...] czerwca 2022 r.) skierowała do organu II instancji zażalenie na postanowienie organu I instancji z [...] maja 2022 r.

Organ II instancji postanowieniem z [...] lipca 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że zgłoszone pismem

z [...] marca 2022 r. zarzuty dotyczące: braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, skierowane do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przywołanych tytułów wykonawczych - były już przedmiotem postępowania administracyjnego. Podał w tym zakresie, że te same zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego, Strona podnosiła w piśmie z [...] sierpnia 2021 r. (przebieg i wynik tego postępowania obejmującego to pismo zostało szerzej opisane w części dotyczącej rozstrzygnięcia organu I instancji – uwaga Sądu).

Organ II instancji stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym dopuszczalne jest kilkukrotne wnoszenie zarzutu przez zobowiązanego, w tym samym postępowaniu egzekucyjnym. Jednak nie jest dopuszczalne ponowne zgłaszanie zarzutu na tej samej podstawie, z tożsamym uzasadnieniem i dowodami. W badanej sprawie, wnosząc ponownie zarzuty oparte na tej samej podstawie prawnej, Strona nie podniosła żadnych nowych argumentów, nie wskazała na ewentualne nowe dowody, jak również nie wykazała innych niż dotychczasowe okoliczności przemawiające za słusznością zarzutów.

Organ II instancji odwoła się do art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a. W tym zakresie wyjaśnił, że ustawodawca nie pozostawił wierzycielowi możliwości wyboru, posługując się w dyspozycji przepisu stwierdzeniem, że wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym.

Zdaniem organu II instancji powyższa sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Skoro zarzuty wniesione przez Stronę w oparciu o 33 § 2 pkt 4 i 6 lit. c u.p.e.a, były już przedmiotem rozpoznania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., który postanowieniem z 21 października 2021 r. oddalił te zarzuty,

to w świetle art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a., niedopuszczalne było ponowne zgłoszenie tych samych zarzutów w ramach tego samego postępowania egzekucyjnego. Tu organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych.

Organ II instancji wyjaśniał, że Strona w prezentowanej w przedmiotowym piśmie argumentacji podnosiła, iż przepis ten wymienia przedmiot rozpatrzenia w następujących odrębnych postępowaniach: podatkowym; administracyjnym; sądowym. Nie wymienia natomiast postępowania egzekucyjnego.

W tym zakresie organ II instancji wskazał, że zgodnie z ukształtowanym w orzecznictwie poglądem, ogólnie pojęte postępowanie administracyjne definiowane jest jako postępowanie w sprawach, w których organ administracji publicznej powołany

jest do wydania aktu administracyjnego (decyzji). To także część prawa administracyjnego, która reguluje tryb wydawania aktów administracyjnych

oraz uprawnienia, jakie przysługują adresatom tych aktów w trakcie ich wydawania i przymusowego wykonywania. Zdaniem organu, w szerokim znaczeniu, do postępowania administracyjnego zalicza się, także postępowanie uproszczone w sprawach skarg i wniosków oraz w sprawach wydawania zaświadczeń, postępowania karno-administracyjne, postępowania dyscyplinarne, a także postępowanie egzekucyjne w administracji. Natomiast w literaturze przedmiotu wskazuje się, że można wyodrębnić trzy rodzaje postępowań administracyjnych: postępowanie rozstrzygające inaczej zwane orzekającym - jest złożonym procesem działań, skupiających się na rozstrzygnięciu poszczególnych spraw administracyjnych; postępowanie pomocnicze - ma na celu wspieranie prawidłowego przebiegu

a procesu orzekającego; postępowanie wykonawcze czyli egzekucyjne - zmierza do wykorzystania możliwych form przymusu, które oferuje państwo w celu realizacji obowiązków przez oskarżonego.

Organ II instancji argumentował, że ogólne postępowanie administracyjne unormowane jest w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej: "k.p.a."

Zatem administracyjne postępowanie egzekucyjne jest jednym z rodzajów postępowania administracyjnego, o czym świadczy również treść art. 18 oraz art. 18t u.p.e.a., które to odsyłają do stosowania odpowiednio przepisów k.p.a. w zakresie nieuregulowanym w u.p.e.a.

W ocenie organu II instancji zasadnie organ I instancji zobowiązany

był do wydania postanowienia, w którym stwierdził niedopuszczalność zarzutów wniesionych pismem z [...] marca 2022 r.

Strona wywiodła skargę na ww. postanowienie, w której zarzuciła naruszenie:

1) art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a., poprzez niezasadne zastosowanie;

2) art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez niezastosowanie.

Powołując się na powyższe podstawy Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, a tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu Strona powtórzyła argumenty przedstawione wcześniej w zażaleniu.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi,

a w jej uzasadnieniu przedstawił argumenty związane z zajętym w sprawie stanowiskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy w zaistniałym stanie faktycznym za prawidłowe uznać należy stanowisko Wierzyciela, że doszło do wypełnienia przesłanki określonej w art. 34 § 2 pkt 3a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1301), dalej "u.p.e.a", co skutkowało stwierdzeniem przez Wierzyciela niedopuszczalności zarzutu podniesionego przez Skarżącego.

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. - zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zaś wedle § 2 przytoczonego artykułu - podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in. pkt 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane oraz pkt 6lit. c ) brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej.

Na postawie art. 34 § 2 u.p.e.a.

- pkt 2 u.p.e.a. wierzyciel, któremu organ egzekucyjny przekazał zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

pkt 3 u.p.e.a. stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Zgodnie z art. 34 § 3 u.p.e.a. na postanowienie przysługuje zażalenie.

Celem (ratio legis) art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a. jest usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten pozbawia wierzyciela możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia nie o nieuwzględnieniu zarzutu, lecz o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. Uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., II FSK 1535/12; CBOSA).

Jednocześnie, nie ma uzasadnienia do merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących danej kwestii, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był lub będzie przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018 r.,

II FSK 3478/15; CBOSA).

Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że jak wynika to z akt administracyjnych Skarżący pismem z [...].08.2021 r. (uzupełnionym, pismem z [...].08.2021 r.) wniósł zarzuty oparte o art. 33 § 2 pkt 4 i 6 lit. c u.p.e.a.

Organ egzekucyjny pismem z [...] sierpnia 2021 r. przekazał Wierzycielowi zarzuty do rozpoznania.

Wszczęte zostało postępowanie przed wierzycielem. Wierzyciel – Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem znak: [...] z dnia [...].10.2021 r. oddalił wniesione zarzuty. Skarżący nie wniósł zażalenia, wobec czego postanowienie organu I instancji stało się ostateczne.

Dalej z akt administracyjnych wynika, że Skarżący zgłosił pismem z [...].03.2022r. za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. zarzut w oparciu o art. 33 § 2 pkt 4 i 6 lit. c u.p.e.a. w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych [...] z [...].04.2021 r., [...] z [...].04.2021 r., [...] z [...].05.2021r. Pismem z [...].03.2022 r. znak: [...] [...] organ egzekucyjny przekazał zarzuty, Wierzycielowi - Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w S..

Wszczęte przed wierzycielem postępowanie, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. [...].05.2022 r. zakończył postanowieniem znak: [...], w którym stwierdził niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów.

Pismem z [...].06.2022 r. Skarżący wniósł za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., zażalenie na postanowienie organu

I instancji.

Zaskarżonym postanowieniem z [...].07.2022 r. znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].05.2022 r. nr: [...]

Mając na uwadze zawarte w aktach administracyjnych pisma zawierające zarzuty nie budzi wątpliwości, że istotnie Skarżący wniósł tożsame zarzuty i użył tożsamej argumentacji stanowiącej zarzut wobec prowadzonych w stosunku do niego czynności. W ramach toczącego się postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wierzyciela zakończonego dnia [...].10.2021 r. zapadło ostateczne postanowienie Wierzyciela o oddaleniu zarzutów Skarżącego. Podstawą zakończenia wspomnianego postępowania administracyjnego było dokonanie jego zbadania pod kątem merytorycznym. Tym samym analiza podniesionego zarzutu w kolejnym piśmie z [...].03.2022 r. pod kątem rzeczowym w niniejszym postępowaniu stanowiła by de facto wkroczenia w stanowisko organu, który wydał wiążące, władcze rozstrzygnięcie w tym przedmiocie.

Nawiązując do niniejszych rozważań, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki określone w art. 34 § 2 pkt 3a u.p.e.a., co oznacza, że stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu przez organ I instancji utrzymane w mocy przez organ II instancji jest zgodne z prawem. W świetle art. 34 § 2 pkt 3a u.p.e.a., niedopuszczalne było bowiem ponowne badanie tych samych zarzutów w ramach tego samego postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku, o którym mowa w tytułach [...] z [...].04.2021 r., [...] z [...].04.2021 r., [...] z [...].05.2021 r., w kolejnym postępowaniu przed Wierzycielem. Niedopuszczalne jest ponowne rozstrzyganie sprawy przez Wierzyciela, sprawy już rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym tj. z [...].10.2021 r., bowiem prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata.

Stwierdzenie zatem niedopuszczalności zarzutu przez Wierzyciela stosownie do sposobów wypowiedzi Wierzyciela, co do podniesionych zarzutów zawartych w art. 34 § 2 u.p.e.a. nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu – organ ten jest zobowiązany do stwierdzenia jego niedopuszczalności stosownie do art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a..

Innymi słowy, zawarta w uprzednio wydanym rozstrzygnięciu z [...].10.2021 r. norma indywidualna oraz skonkretyzowany w niej w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny determinują zakres stanu rzeczy osądzonej. Dopóki norma taka pozostaje w obrocie prawnym, stan rzeczy osądzonej będzie stanowił przeszkodę do ingerencji w wynikające z niej uprawnienia i obowiązki. Stan taki będzie zachodził, gdy wystąpi tożsamość adresatów normy indywidualnej, dyspozycji normy indywidualnej oraz jej przedmiotu (określonej rzeczy). Stwierdzenie takiego stanu obliguje organ – Wierzyciela do stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że nie budzi najmniejszych wątpliwości, że jednoznaczne żądanie Skarżącego sformułowane w piśmie z [...].03.2022 r. było już rozpoznane ostatecznym postanowieniem Wierzyciela – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...].10.2021 r.

Wbrew zarzutom skargi postępowanie przed Wierzycielem jest postępowaniem administracyjnym, o jakim mowa w art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a.

Postępowanie administracyjne – administracyjne prawo formalne (procesowe),

w doktrynie jest definiowane jako określony tryb działań organów administracji publicznej w sprawach dotyczących praw i obowiązków niepodporządkowanych im służbowo konkretnych podmiotów bądź też jako uporządkowany ciąg czynności procesowych, dokonywanych przez organ administracji publicznej i inne podmioty tego postępowania, zmierzających do załatwienia sprawy indywidualnej w drodze aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia). Jak słusznie wskazał organ o charakterze postępowania przesądzają elementy stosunku administracyjnoprawnego o których była mowa a nie sam fakt lub nie odesłania do kodeksu postępowania administracyjnego. Kodeks postępowania administracyjnego jest niczym innym jak regulacją obejmującą taki tryb działania organów administracji i nie wyklucza odmiennego uregulowania pewnych kwestii w innych aktach prawnych.

Jak słusznie stwierdził organ, zachodzi tu tożsamość sprawy (ten sam podmiot zgłaszający zarzuty, ten sam organ administracji publicznej właściwy do ich rozpoznania, tożsamy stan faktyczny - postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...].04.2021 r., [...] z [...].04.2021 r., [...] z [...].05.2021 r., tożsame podstawy prawne zgłoszonych zarzutów).

Uznanie zatem przez organy administracji, że w sprawie zarzutów do postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych

o numerach [...] z [...].04.2021 r., [...] z [...].04.2021 r., [...] z [...].05.2021 r. zapadły już postanowienia ostateczne wykluczało potrzebę i dopuszczalność prowadzenia przez te organy jakiegokolwiek dalszego postępowania wyjaśniającego, w tym co do okoliczności wskazywanych w zarzutach. Ocenie Sądu podlegały jedynie prawidłowość czynności procesowej, jaką było stwierdzenie przez Wierzyciela niedopuszczalności zarzutów i zasadność utrzymania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w mocy postanowienia wydanego w tym przedmiocie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego.

Mając na uwadze powyższe - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - Sąd skargę oddalił.

Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.