Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 487/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g, art. 30 ust. 2, art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Świętokrzyskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Opatowie z dnia 30 marca 2023 r. nr LIV/504/2023 w przedmiocie zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji w spółkach prawa handlowego przez burmistrza oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 marca 2023 r. Rada Miejska w Opatowie, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 40), zwanej dalej "u.s.g.", podjęła uchwałę nr LIV/504/2023 z w sprawie zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji w spółkach prawa handlowego przez Burmistrza Miasta i Gminy Opatów, stanowiąc w:

- "§ 4.1. Upoważnia się Burmistrza do wnoszenia do spółek, w zamian za obejmowane udziały i akcje:

1) wkładów pieniężnych w ramach kwot przewidzianych na ten cel w budżecie gminy na dany rok budżetowy,

2) wkładów niepieniężnych (aportów) w postaci składników mienia gminy, które zgodnie z przepisami prawa mogą stanowić wkład niepieniężny.

2. Wnoszenie przez Burmistrza udziałów i akcji w spółkach prawa handlowego następuje po uzyskaniu uprzedniej zgody Rady Miejskiej.";

- "§ 6.1. Wniesienie wkładu niepieniężnego w postaci prawa własności nieruchomości, prawa użytkowania wieczystego oraz udziałów w tych prawach powinno być poprzedzone jego wyceną dokonaną przez biegłego rzeczoznawcę posiadającego wymagane uprawnienia.

2. Określenia wartości pozostałych praw rzeczowych będących przedmiotem wkładu niepieniężnego dokonuje się na podstawie dokumentów potwierdzających ich wartość, bądź ustala się na podstawie poniesionych nakładów. W tych przypadkach wartość wkładu określa się na podstawie wartości księgowej z uwzględnieniem umorzenia.";

- "§ 7. Decyzję o wniesieniu wkładów do spółki Burmistrz podejmuje w formie zarządzenia.";

- "§ 8.1. Upoważnia się Burmistrza do cofania udziałów i akcji w spółkach.

2. Cofanie udziałów lub akcji następuje w drodze umorzenia, zgodnie z przepisami ustawy Kodeks spółek handlowych oraz postanowieniami aktu założycielskiego (umowy lub statutu) spółki, której udziały lub akcje podlegają umorzeniu.

3. Umorzenie wszystkich udziałów lub akcji w spółce jest równoznaczne z wystąpieniem ze spółki i wymaga zgody Rady Miejskiej.";

- "§ 9.1. Upoważnia się Burmistrza do zbywania udziałów i akcji w spółkach.

2. Zbywanie przez Burmistrza udziałów i akcji w spółkach prawa handlowego następuje po uzyskaniu uprzedniej zgody Rady Miejskiej.";

- "§ 10. O każdym wniesieniu, cofaniu albo zbyciu udziałów i akcji Burmistrz informuje Radę Miejską. Informacja zawiera dane o ilości, wartości wniesionych, cofniętych lub zbytych udziałów lub akcji, a także do jakiej spółki zostały wniesione, w jakiej spółce zostały cofnięte lub w jakiej spółce zostały nabyte."

W dniu 20 lipca 2023 r. Wojewoda Świętokrzyski wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą uchwałę, zarzucając jej istotne naruszenie prawa materialnego w postaci:

1. art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2021 r. poz. 679), zwanej dalej "u.g.k.", w zw. z art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.s.g. poprzez ich niezastosowanie polegające na wprowadzeniu w § 4 ust. 1, § 8 ust. 1 oraz § 9 ust. 1 uchwały upoważnienia dla burmistrza w zakresie dysponowania udziałami i akcjami w spółkach, podczas gdy wskazane przepisy stanowią ustawową samoistną podstawę działania organu wykonawczego gminy w zakresie dysponowania udziałami i akcjami spółek przez gminę;

2. art. 12 ust. 3 u.g.k. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. poprzez ich niezastosowanie, polegające na wprowadzeniu w § 9 ust. 1 uchwały upoważnienia dla burmistrza w zakresie zbywania udziałów i akcji w spółkach, podczas gdy przepisy te stanowią ustawową samoistną podstawę działania organu wykonawczego gminy w zakresie zbywania udziałów i akcji spółek przez gminę;

3. art. 12 ust. 1 u.g.k. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. poprzez przekroczenie przez radę miejską zakresu kompetencji przyznanej temu organowi, polegające na zawarciu w § 4 ust. 1, § 8 ust. 1 oraz § 9 ust. 1 uchwały upoważnienia na rzecz burmistrza w zakresie dysponowania udziałami i akcjami w spółkach, podczas gdy przepisy te nie przewidują takiej kompetencji dla rady miejskiej a kompetencje organu wykonawczego do dysponowania udziałami i akcjami w spółkach przez gminę wynikają z art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.s.g. oraz art. 12 ust. 3 u.g.k.;

4. art. 169 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 12 ust. 1 i 3 u.g.k. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. poprzez przekroczenie przez radę miejską zakresu kompetencji przyznanej temu organowi, polegające na zawarciu w § 4 ust. 1, § 8 ust. 1 oraz § 9 ust. 1 uchwały upoważnienia na rzecz burmistrza, podczas gdy rada miejska nie jest uprawniona do udzielenia tego upoważnienia, co w konsekwencji spowodowało naruszenie konstytucyjnej zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze.

5. art. 12 u.g.k. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. poprzez przekroczenie przez radę miejską zakresu kompetencji przyznanej temu organowi, polegające na zawarciu w § 10 uchwały obowiązku informowania przez burmistrza rady miejskiej o każdym wniesieniu, cofnięciu albo zbyciu udziałów i akcji;

6. art. 12 u.g.k. w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. poprzez przekroczenie przez radę miejską zakresu kompetencji przyznanej temu organowi, polegające na określeniu w § 7 uchwały formy wnoszenia wkładów do spółki przez burmistrza w drodze zarządzenia, podczas gdy rada miejska nie jest uprawniona do określania formy prawnej czynności organu wykonawczego gminy zmierzającej do wniesienia do spółki wkładu;

7. art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.s.g. w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 4 u.g.k. poprzez ich niezastosowanie, polegające na wprowadzeniu w § 6 ust. 2 uchwały zapisów dotyczących sposobu określenia wartości praw rzeczowych stanowiących aport na podstawie dokumentów potwierdzających ich wartość, bądź na podstawie poniesionych nakładów, co może przyczynić się do zawyżenia wartości aportu i związanej z tym odpowiedzialności wspólnika, w sytuacji gdy ustalenie wartości wkładów niepieniężnych mieści się w przyznanej burmistrzowi kompetencji dotyczącej gospodarowania mieniem komunalnym i pozostawione powinno zostać do jego uznania.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zakwestionowanej uchwały w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do czterech pierwszych zarzutów skargi powołano się na art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", podkreślając że za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się m.in. naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zdaniem organu zarówno przepis ustawy, jak i przepis uchwały, wskazują na kompetencję Burmistrza Miasta i Gminy Opatów do podejmowania określonych czynności. W związku z powyższym, mimo wątpliwości dotyczących sposobu zredagowania przepisów § 4 ust. 1, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1 zaskarżonej uchwały, nie pozostają one w wyraźnej sprzeczności z przepisami Konstytucji oraz u.g.k., co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia ich nieważności. W odpowiedzi na zarzuty nr 5 i 6 organ wskazał, że nie mogło dojść do istotnego naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g., jeżeli rozstrzygnięcie zawarte w uchwale lub zarządzeniu nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 13 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Go 532/14). Mając na względzie powyższe, nie należy automatycznie kwalifikować jako niezgodnego z prawem przepisu nakładającego na Burmistrza Miasta i Gminy w Opatowie dodatkowy obowiązek informacyjny (§ 10 zaskarżonej uchwały), bądź przepisu określającego formę wnoszenia wkładów do spółki przez Burmistrza w drodze zarządzenia (§ 7 zaskarżonej uchwały), podczas gdy możliwość przyjęcia wskazanych przepisów nie została wyraźnie zakazana przez ustawodawcę. Z daleko idącej ostrożności organ wskazał ponadto na celowość ewentualnego stwierdzenia nieważności konkretnych przepisów uchwały a nie jej całości. Zwrócił także uwagę, że analogicznej treści przepisy funkcjonują w obrocie prawnym i ich zgodność z obowiązującymi przepisami nie została zakwestionowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 147 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia. Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc) i wówczas taką uchwałę (bądź jej część) należy traktować tak jakby nigdy nie została podjęta.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. Za istotne naruszenie prawa uznać należy uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Może ono polegać na naruszeniu prawa materialnego albo procesowego, o ile naruszenie norm procesowych mogło mieć wpływ na materialne ukształtowanie treści aktu. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05).

Istotna sprzeczność uchwały z prawem określana jest jako wada doniosła pod względem faktycznym i prawnym, wynikająca z jednoznacznych naruszeń przepisów prawa materialnego lub formalnego, niepozwalających na zaakceptowanie uchwały ze względu na sposób i tryb jej podjęcia lub skutki, jakie wywołuje (por. wyrok WSA w Szczecinie z 9 lutego 2023 r., sygn. II SA/Sz 797/22).

Zaskarżona w niniejszym przypadku uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g., zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez wójta.

Artykuł 18 ust. 1 u.s.g. ustanawia domniemanie właściwości rady gminy we wszystkich sprawach pozostających w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. W ust. 2 powołanego artykułu ustawodawca wymienił natomiast te kompetencje rady gminy, które stanowią najważniejsze i wyłączne uprawnienia organu uchwałodawczego. Jedną z takich kompetencji w myśl art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. jest podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących właśnie określania zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez wójta (prezydenta). Niewątpliwie na mocy tego przepisu gmina jest uprawniona do określenia zasad, a więc ogólnych reguł postępowania przy wnoszeniu, cofaniu i zbywaniu udziałów. Przy czym przez pojęcie "zasady" należy rozumieć zbiór podstawowych reguł postępowania dla organu wykonawczego, z pominięciem szczegółowych postanowień przewidzianych do konkretyzacji w umowie zawieranej przez gminę, reprezentowaną przez jej organ wykonawczy.

W ocenie Sądu w kwestionowanych przez skarżącego przepisach zaskarżonej uchwały, tj. § 4 ust. 1, § 6 ust. 2, § 7, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1 i § 10, organ uchwałodawczy ustanowił takie właśnie zasady, o jakich mowa w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. i – wbrew twierdzeniu Wojewody – nie można uznać, że doszło w tym zakresie do naruszenia prawa, bądź do naruszenia o charakterze istotnym.

Pierwsza grupa zarzutów, zawarta w punktach 1-4 skargi, odnosi się zasadniczo do kwestionowania upoważnienia rady miejskiej do zawarcia w uchwale podejmowanej na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. upoważnienia dla burmistrza do dysponowania udziałami i akcjami w spółkach (wnoszenia udziałów w zamian za obejmowane udziały i akcje, cofania oraz zbywania udziałów i akcji), w sytuacji gdy – w ocenie skarżącego – samoistna podstawa do działania organu wykonawczego gminy w zakresie dysponowania udziałami i akcjami spółek przez gminy wynika z art. 12 ust. 1 u.g.k. i art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.s.g., zaś art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. nie przewiduje kompetencji rady miejskiej do udzielania takiego upoważnienia, co spowodowało naruszenie konstytucyjnej zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze.

Zadania organu wykonawczego (wójta, burmistrza, prezydenta) w sposób przykładowy wymienia art. 30 ust. 2 u.s.g. Zgodnie z normą kompetencyjną zawartą w art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. do zadań organu wykonawczego należy gospodarowanie mieniem komunalnym. Wykonywanie uprawnień, jakie wynikają z posiadania przez gminę udziałów w spółkach kapitałowych należy bezspornie do sfery majątkowej. Nie ulega zatem wątpliwości, że uprawnionym do wnoszenia do spółek udziałów w zamian za obejmowane udziały i akcje, cofania oraz zbywania udziałów i akcji, jest wójt (burmistrz, prezydent). W zakresie zbywania akcji znajduje to potwierdzenie również w art. 12 ust. 3 u.g.k. Nie oznacza to jednak, że przytoczenie (powtórzenie) tej reguły w przepisach § 4 ust. 1, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1 zaskarżonej uchwały oznacza istotne naruszenie prawa.

Istotnie, co do zasady, uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje. Uchwała organu gminy nie powinna zatem, co do zasady, powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą. Jednak zdaniem Sądu w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, aczkolwiek powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, w tym w aktach prawnych rangi ustawowej, w aspekcie zasad techniki prawodawczej jest błędne, jednak nie w każdej sytuacji stanowić będzie podstawę do stwierdzenia istotnego naruszenia prawa, skutkującego koniecznością wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego. Kontrolując zaskarżony akt sąd każdorazowo bada dopuszczalność powtórzenia przepisów ustawowych w realiach postanowień danego aktu prawa miejscowego, uwzględniając również w ramach tej kontroli specyfikę przedmiotu (materii), którą reguluje zakwestionowana przez stronę skarżącą uchwała. W drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności, kompletności i czytelności tekstu prawnego, za dopuszczalne uznaje się powtarzanie w aktach prawa miejscowego innych regulacji normatywnych (por. też wyrok WSA w Kielcach z 14 września 2021 r., sygn. II SA/Ke 501/21).

W rozpatrywanym przypadku w ocenie Sądu nie można mówić o tym, że w kwestionowanych zapisach § 4 ust. 1, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1 zaskarżonej uchwały prawodawca lokalny zawarł w istocie upoważnienie dla burmistrza, będące podstawą do dokonywania określonych w tych przepisach czynności. Na potrzeby określenia zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji w spółkach prawa handlowego wyrażono oczywistą, wynikającą z ww. przepisów ustaw, zasadę określającą kompetencję burmistrza – po to, aby w sposób logiczny i spójny dookreślić zasady postępowania w zakresie, jaki przewiduje delegacja ustawowa. Każdorazowo – czy to w § 4, § 8 czy § 9 uchwały – konsekwencją i rozwinięciem tego przypomnienia kompetencji burmistrza jest określenie konkretnych reguł dotyczących wnoszenia wkładów za udziały lub akcje, czy zbywania i cofania tych udziałów i akcji. W ocenie Sądu zatem nie można w tym przypadku zarzucić organowi uchwałodawczemu istotnego naruszenia prawa przy podejmowaniu uchwały.

Podobna argumentacja znajdzie zastosowanie w przypadku zarzutu wyrażonego w punkcie 6. skargi, dotyczącym przekroczenia kompetencji rady miejskiej poprzez określenie w § 7 uchwały formy wnoszenia wkładów do spółki przez burmistrza w drodze zarządzenia, podczas gdy – jak wywodzi Wojewoda – rada miejska nie jest uprawniona do określania formy prawnej czynności organu wykonawczego gminy zmierzającej do wniesienia do spółki wkładu.

Jak już wspomniano, stosownie do art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. do zadań organu wykonawczego gminy należy gospodarowanie mieniem komunalnym. W sprawach z zakresu administracji publicznej organ wykonawczy gminy wydaje albo władcze rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 39 ust. 1 u.s.g.) albo podejmuje wiążące działania w formie zarządzeń. Potwierdzeniem w tym zakresie jest treść art. 90 ust. 1 i 2 u.s.g., zgodnie z którym nadzorowi podlegają uchwały rady gminy i zarządzenia wójta. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega "uchwała lub zarządzenie, podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej". Organ wykonawczy gminy, podejmując władcze działanie w sprawach należących do jego właściwości, dla których nie jest zastrzeżona forma decyzji administracyjnej, wydaje zarządzenia (por. art. 33 ust. 2 i art. 41 ust. 1 u.s.g.; por. też wyrok WSA w Gdańsku z 24 maja 2023 r., sygn. II SA/Gd 1123/22, wyrok WSA w Gliwicach z 23 listopada 2021 r., sygn. II SA/Gl 1084/21).

W § 7 zaskarżonej uchwały wyrażono zatem po raz kolejny zasadę ogólną, wynikającą już z przepisów u.s.g., a w szczególności nie pozostającą w sprzeczności z tymi przepisami. Podobnie jak w poprzednio omawianym przypadku, zastosowany zabieg wpisuje się w sposób określenia zasad, o jakich mowa w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g., służy zachowaniu jego przejrzystości i spójności, w związku z czym nie można uznać, że doszło w tym przypadku do istotnego naruszenia prawa.

O takim naruszeniu w ocenie Sądu w ogóle nie można mówić w przypadku regulacji przewidzianych w § 6 ust. 2 i § 10 zaskarżonej uchwały.

Jeśli chodzi o pierwszy z tych przepisów, jest on kontynuacją określonego w § 6 ust. 1 uchwały (niekwestionowanego przez skarżącego) sposobu wyceny wkładu niepieniężnego w postaci prawa własności nieruchomości, prawa użytkowania wieczystego oraz udziałów w tych prawach – w odniesieniu do pozostałych praw rzeczowych będących przedmiotem wkładu niepieniężnego. Jak stwierdzono w zaskarżonym przepisie, określenia wartości tych praw dokonuje się na postawie dokumentów potwierdzających ich wartość, bądź ustala się na podstawie poniesionych nakładów. W tych przypadkach – zgodnie z dalszą częścią kwestionowanego przepisu – wartość wkładu określa się na podstawie wartości księgowej z uwzględnieniem umorzenia. W ocenie Sądu przepis ten stanowi określenie zasady wnoszenia wkładów do spółek w zamian za udziały lub akcje i wyczerpuje delegację ustawową art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. Nie można zaś podzielić zarzutu skargi w tym zakresie, który sprowadza się do tego, że określenie w powyższy sposób reguł wyceny "przyczynić się może do zawyżenia wartości aportu i związanej z tym odpowiedzialności wspólnika, w sytuacji gdy ustalenie wartości wkładów niepieniężnych mieści się w przyznanej burmistrzowi kompetencji dotyczącej gospodarowania mieniem komunalnym i pozostawione powinno zostać do jego uznania". Zaskarżony przepis przewiduje obiektywne podstawy określenia wartości wkładu niepieniężnego, a trzeba zwrócić uwagę, że także § 6 ust. 1 uchwały dotyczy sposobu wyceny wkładów niepieniężnych i nie jest przez Wojewodę kwestionowany.

Nie można dostrzec także naruszenia prawa w przewidzianym § 10 uchwały obowiązku informowania przez burmistrza rady miejskiej o każdym wniesieniu, cofnięciu albo zbyciu udziałów lub akcji. Tego rodzaju obowiązek stanowi element szeroko rozumianych zasad obowiązujących przy czynnościach, jakich dotyczy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. g u.s.g. – także jeśli przekazanie informacji następuje już po ich dokonaniu. Nie można zaś podzielić stanowiska skarżącego, że skoro rada miejska wyraża zgodę na zbycie akcji należących do jednostki samorządu terytorialnego, to dysponuje wiedzą o zamiarze zbycia akcji lub udziału i w związku z tym zbędne jest wprowadzanie dodatkowych obowiązków informacyjnych po stronie organu wykonawczego gminy. Nawet jeśli rada miejska wyraża zgodę na zbycie udziałów, informacja o jakiej mowa w § 10 dotyczy już samej czynności zbycia, a także wniesienia wkładów czy cofnięcia udziałów lub akcji, a zatem czynności następczej wobec wyrażenia zgody. Celowości takiego obowiązku można upatrywać choćby w tym, by organ stanowiący posiadał wiedzę na temat prawidłowości zastosowania się do wyrażonej zgody i jej zakresu.

Podsumowując, w ocenie Sądu całokształt regulacji zaskarżonej uchwały tworzy spójną całość w zakresie określonym przez przepis stanowiący delegację ustawową, nie pozostając w sprzeczności z przepisami ustawowymi, w związku z czym skargę należało uznać za niezasadną.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku – na podstawie art. 151 p.p.s.a.