Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 799/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 129 § 2, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 7 marca 2023 r. nr SKO.415/23/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego Z. M. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 7 marca 2023 r. nr SKO.415/23/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania Z. M. (dalej również: "Skarżący") od decyzji Wójta Gminy [...] z 5 grudnia 2022 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), zwanej w dalszej części "K.p.a.", art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), określanej następnie jako "u.p.z.p." oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 2a ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409), dalej: "u.o.g.r."

W dniu 27 września 2021 r. Skarżący oraz M. M. wystąpili do Wójta Gminy [....] z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na częściach działek nr [...] i nr [...] położonych w miejscowości M., gm. [...].

Wójt Gminy [...], decyzją z 11 maja 2022 r., odmówił uwzględnienia tego wniosku. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją SKO w Rzeszowie z 18 sierpnia 2022 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Kolegium zauważyło, że zabrakło wystarczająco wszechstronnych ustaleń faktycznych umożliwiających ocenę, czy część objętych wnioskiem działek nr [...] i [...] zlokalizowana jest w zwartej zabudowie rozumianej zgodnie z art. 4 pkt 29 u.o.g.r. Uzasadnienie decyzji nie wskazuje też na przyjętą przez Organ metodę wyznaczenia tego obszaru.

Wydaną w ponownym postępowaniu decyzją z 5 grudnia 2022 r. Wójt po raz kolejny odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, której dotyczy sprawa. Uznał, że nie został spełniony warunek wynikający z art. 7 ust. 2a u.o.g.r., bowiem grunt objęty zakresem inwestycyjnym nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy ze względu na przerwę w zabudowie wynoszącą ok. 119,52 m. Zaznaczył przy tym, że uwzględnił wytyczne Organu II instancji zawarte w decyzji z 18 sierpnia 2022 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Skarżący oraz M. M. Wskazali, że Wójt wydając ją nie wziął pod uwagę orzeczeń sądowo-administracyjnych, które obalają przyjęty sposób oceny definicji zwartej zabudowy. Zwrócili uwagę, że część przeznaczonych pod inwestycje działek nr : [...] i [...] od strony północnej i zachodniej graniczy z działkami, na których znajdują się budynki mieszkalne, od strony południowej graniczy z drogą wojewódzką, oraz od strony wschodniej znajduje się działka niezabudowana. Od kilkudziesięciu lat nie jest użytkowana rolniczo, więc trudno w tym przypadku mówić o ochronie gruntów rolnych, bo nie pełni takiej funkcji i nie ma żadnego znaczenia dla produkcji rolnej. Sama wielkość działki nie kwalifikuje jej do produkcji rolnej z uwagi na jej nieopłacalność na tak małym areale. Zdaniem Odwołujących się, Wójt wydając decyzję powinien oprzeć się na definicji zwartej zabudowy wynikającej ze stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 30 września 2020 r, sygn. akt II SA/Gd 392/20, gdyż jest ona dla Nich korzystna, poza tym jest stosowana w całym kraju jako najbardziej trafna. A skoro miał wątpliwości co do zastosowania odpowiedniej definicji zwartej zabudowy powinien zastosować przepis art. 7 K.p.a. i rozstrzygnąć sprawę biorąc pod uwagę interes obywatela.

SKO w Rzeszowie - wskazaną wyżej decyzją z 7 marca 2023 r., zaznaczając, że rozpoznaje odwołanie Z. M. - utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. Podało, że wedle art. 61 ust. 1 u.p.z.p., warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji spełniającej łącznie wymogi określone we wskazanym przepisie. Niespełnienie zatem nawet jednego z nich uniemożliwia organowi wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wskazanego we wniosku inwestora zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem SKO, tego rodzaju sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, bowiem planowana inwestycja lokalizowana jest na gruntach III i II klasy i nie spełnia warunków określonych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r., na podstawie których może być wydana decyzja o warunkach zabudowy, a tym samym nie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Organ zauważył, że nieruchomość objęta wnioskiem inwestora, tj. część działki nr [...] jest gruntem rolnym stanowiącym użytek rolny klasy (RIIIa) oraz łąki trwałe (ŁIV). Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r., w brzmieniu nadanym przez ustawę z 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 503), przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W świetle jednak art. 7 ust. 2a u.o.g.r., istnieje możliwość zabudowy gruntów rolnych klasy I - III bez konieczności opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uzyskania zgody właściwego ministra, ale tylko w odniesieniu do niektórych działek rolnych, w szczególności takich, które stanowią enklawy otoczone zabudowanymi gruntami, na skutek czego utraciły one wartość rolniczą. Organ I instancji ustalił, że nie został spełniony warunek określony w powołanym art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r. z uwagi na brak na przedmiotowym terenie zwartej zabudowy, a Kolegium stanowisko to podzieliło. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że brak jest obszaru zwartej zabudowy, wewnątrz którego zlokalizowana byłaby wymagana część zwartej części gruntu przeznaczonej pod zabudowę. SKO podkreśliło, że proces weryfikacji przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r. jest dwuetapowy, polegający w pierwszej kolejności na ustaleniu, czy działka podlegająca zainwestowaniu położona jest w zwartej zabudowie rozumianej zgodnie z treścią art. 4 pkt 29 u.o.g.r., a w drugiej na sprawdzeniu, czy co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy rozumianym zgodnie z definicją z art. 4 pkt 30 u.o.g.r. Dalej Kolegium podało, że według tej definicji, zwartą zabudową jest zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Z kolei, obszar zwartej zabudowy to obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. SKO podniosło, że z powołanych unormowań definiujących obszar zwartej zabudowy (art. 4 pkt 30 u.o.g.r.) oraz samą zwartą zabudowę (art. 4 pkt 29 u.o.g.r.) wyłania się wniosek, że dobór metody wyznaczania granic obszaru zwartej zabudowy determinowany jest odległością zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę od granicy działek. Wyznaczenie granic obszaru zwartej zabudowy poprzez wytyczenie obwiedni prowadzonej w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę możliwe jest wówczas, gdy odległość budynków od granicy jest większa niż 50 m. Jeżeli odległość ta jest mniejsza, granice obszaru zwartej zabudowy wyznacza się adekwatnie do drugiej części alternatywy sformułowanej w art. 4 pkt 30 u.o.g.r., a więc po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki.

SKO podkreśliło, że w niniejszym stanie faktycznym zastosowano obydwa sposoby wyznaczenia granic obszaru zwartej zabudowy tj. obwiedni w zależności od usytuowania istniejących budynków względem granic działki. Obszary zwartej zabudowy, wyznaczono po dwóch stronach przedmiotowej działki. Działka ta, ani nawet jej fragment, nie znalazła się w obszarze zwartej zabudowy ze względu na przerwę w zabudowie wynoszącą ok. 119, 52 m. Jest to o ok. 19,52 m za dużo aby połączyć dwa wyznaczone obszary w całość i wyznaczyć obszar zwartej zabudowy, który mógłby zawierać w sobie część lub całość gruntu wskazanego we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Kolegium, Organ I instancji prawidłowo zdefiniował obszar zwartej zabudowy tj. zaliczył do niego budynki których odległość nie przekracza 100 m. Natomiast odległość między budynkiem oznaczonym w części graficznej analizy 1MN a budynkiem 7MN wynosi 119,52m, a zatem więcej niż 100 m.

Zasadnie zatem, w ocenie Kolegium, odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej zabudowy.

Z. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję SKO w Rzeszowie, zarzucając naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 w zw. z art. 56 zd. pierwsze u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, pomimo naruszenia przez nią przepisów w stopniu, który powinien skutkować jej uchyleniem bądź zmianą, biorąc pod uwagę, że inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi i wypełnia kryteria warunków łącznych, gdzie organ winien badać stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa, podczas gdy inwestycja zlokalizowana jest na gruntach III I IV klasy [część działki ewid. nr [...] i nr [...] jest gruntem rolnym stanowiącym użytek rolny klasy (Rllla) oraz łąki trwałe (ŁIV)], podczas gdy ustawa dopuszcza możliwość zabudowania gruntów rolnych I-III bez konieczności opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uzyskania zgody właściwego Ministra;

2) art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r. w zw. z art. 4 pkt 29 u.o.g.r. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że teren inwestycji nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy co skutkowało odmową ustalenia warunków zabudowy na wnioskowane zamierzenie inwestycyjne, poprzez błędną wykładnię warunku ujętego w pkt 1 art. 7 ust. 2a ww. ustawy w sytuacji występowania na przedmiotowym terenie zwartej zabudowy, poprzez błędną wykładnię pojęcia "zwartej zabudowy" i niewłaściwe wyznaczenie granic obszaru zwartej zabudowy (obwiedni), w sytuacji gdy część działek nr: [...] i [...] od strony północnej i zachodniej graniczy z działkami na których znajdują się budynki mieszkalne, od strony południowej graniczy z drogą wojewódzką, a działka niezabudowana znajduje się jedynie od strony wschodniej, a na działce nr [...] znajduje się dom jednorodzinny i garaż wolnostojący, sama działka od kilkudziesięciu lat nie jest użytkowana rolniczo, a jej mała powierzchnia powoduje, iż nie kwalifikuje się ona do produkcji rolnej z uwagi na brak opłacalności na tak małym areale, działka nr [....] znajduje się w ciągu zabudowy wzdłuż drogi wojewódzkiej, w jej otoczeniu znajduje się kilkadziesiąt budynków o przeznaczeniu niegospodarczym tworzących zwartą zabudowę, co wypełnia zobowiązanie ustawowe wskazujące na konieczność co najmniej 5 takich budynków;

3) art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a., poprzez:

nierozpoznanie w sposób całościowy zebranych dowodów oraz niewyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego w sposób dokładny, polegające na bezzasadnym pominięciu okoliczności przedstawionych przez Niego w zakresie usytuowania działek sąsiadujących, ich odległości, bezpośredniego sąsiedztwa drogi wojewódzkiej, ciągu zabudowy wzdłuż drogi, faktu sąsiadowania przedmiotowych działek od strony północnej i zachodniej z działkami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi, brakiem właściwej analizy w tym zakresie, a jedynie oparcie się na stanowisku Organu I instancji co do niewłaściwego rozumienia pojęć zwartej zabudowy i obszaru zwartej zabudowy, bez uwzględnienia faktu braku wykorzystywania nieruchomości na cele rolnicze oraz nierentowności potencjalnego wykorzystania na te cele z uwagi m.in. na mały areał;

poprzez przyjęcie wykładni pojęcia zwartej zabudowy w sposób niekorzystny dla obywatela i jego interesów, z pominięciem zasad kształtowania zasad ładu przestrzennego w okolicy, bez zważania na słuszny interes strony i sąsiedztwo innych budynków mieszkalnych i drogi wojewódzkiej.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o zmianę decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy polegające na ustaleniu na Jego rzecz warunków zabudowy dla przedsięwzięcia, którego dotyczy sprawa oraz o zasądzenie na Jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzana w postępowaniu sądowym kontrola różnych form działalności organów administracji publicznej dokonywana jest z punktu widzenia zgodności z prawem, o czym mowa w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2249 ze zm.). Jedną z takich poddanych ocenie form jest decyzja administracyjna jako wymieniona w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego wydanej decyzji możliwe jest w razie stwierdzenia określonych tylko naruszeń prawa, wymienionych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przy czym sąd, z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a., obowiązany jest do rozpoznania sprawy w jej granicach i nie jest związany podniesionymi w skardze zarzutami, zgłoszonymi wnioskami czy też podaną w niej podstawą prawną.

Uwzględniając skargę złożoną w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze kwestie, które spostrzegł z urzędu. Kontrolowaną decyzją z 7 marca 2023 r. SKO w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 5 grudnia 2022 r. o odmowie ustalenia dla Niego i M. M. warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na częściach działek nr: [...] i [...] położonych w miejscowości M., gmina [...].

Jak wynika z akt sprawy, odwołanie było datowane na dzień 27 grudnia 2022 r.

i wpłynęło do Wójta 28 grudnia 2022 r., o czym świadczy prezentata tego Organu. Wobec wątpliwości zarówno co do daty doręczenia Skarżącemu oraz M. M. decyzji z 5 grudnia 2022 r. jak i sposobu i terminu złożenia przedmiotowego środka zaskarżenia, wezwano Kolegium do udzielenia wyjaśnień w tym zakresie. Z nadesłanych przez SKO pism Wójta Gminy [...] wynika, że doręczenie Skarżącemu oraz M. M. decyzji Organu I instancji nastąpiło przez pracownika Urzędu Gminy [...] 13 grudnia 2022 r. Nie jest natomiast jasne, w jaki sposób przedmiotowe odwołanie zostało wniesione. W skierowanym do tut. Sądu piśmie z 18 lipca 2023 r. Wójt Gminy [...] podał bowiem, że nie ma możliwości sprawdzenia, czy do odwołania przypięta była koperta, przy czym zaznaczył, że zasadniczo koperta zawsze jest dopinana do każdego dokumentu, który wpływa do Urzędu drogą pocztową. Do tut. Sądu przekazana została także kserokopia jednej karty dziennika korespondencji przychodzącej do Urzędu Gminy [...], która potwierdza wpływ odwołania Skarżącego i M. M. w dniu 28 grudnia 2022 r.

Celem wyjaśnienia powyższej kwestii Sąd zwrócił się też do Skarżącego, jednak nie udzielił On jakiejkolwiek odpowiedzi.

Jak stanowi art. 129 K.p.a., odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1), w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). Z mocy natomiast art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Brzmienie powołanych przepisów nie pozostawia wątpliwości co do tego, że pierwszymi czynnościami, które ma obowiązek podjąć organ, któremu przekazane zostało odwołanie od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy jest ono dopuszczalne pod względem podmiotowym, jak też przedmiotowym oraz czy wniesiono je z zachowaniem ustawowego terminu. Ustalenie, że wszystkie te warunki zostały

w sprawie spełnione pozwala dopiero na merytoryczne rozpoznanie odwołania. Stwierdzenie zaś, że któryś z powyższych warunków nie zachodzi w okolicznościach sprawy obliguje do wydania postanowienia o treści wynikającej ze wskazanego art. 134 K.p.a.

W świetle wyjaśnień Wójta oraz znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru, doręczenie Skarżącemu oraz M. M. decyzji miało miejsce 13 grudnia 2022 r. Czternastodniowy termin na złożenie odwołania od tego aktu upływał zatem 27 grudnia 2022 r. Nie wiadomo jednak, czy został on zachowany, bowiem odwołanie datowane jest wprawdzie na dzień 27 grudnia 2022 r., ale wpłynęło do Organu I instancji w dniu następnym tj. 28 grudnia 2022 r. Przy czym, brak jest adnotacji czy też oświadczenia Wójta, że przedmiotowy środek zaskarżenia złożony został osobiście, jak również brak jest koperty, w której został on nadany na adres Organu, względnie numeru przesyłki pocztowej, na podstawie którego można byłoby ustalić, że termin na wystąpienie z tym odwołaniem został w sprawie zachowany. Stosownych wyjaśnień w tym zakresie nie udzielił także sam Skarżący.

Rozpoznanie więc przez Kolegium sprawy co do meritum w sytuacji, kiedy nie zostało jednoznacznie ustalone czy odwołanie Skarżącego wniesiono w terminie należy uznać za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Jak bowiem stanowią art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej zobowiązane są do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W ramach tych czynności podstawowe znaczenie ma - jak już wyżej zaznaczono - to, czy zachowano termin do wystąpienia ze środkiem zaskarżenia. Jeśli bowiem terminu tego nie dotrzymano, jedyną prawidłową reakcją organu jest wydanie na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania czy zażalenia. Podkreślenia wymaga, że zauważając nieterminowość środka zaskarżenia organ nie dysponuje możliwością jakiegokolwiek uznania, a związany jest bezwzględnie obowiązującą normą prawną, o czym przesądza kategoryczne brzmienie wskazanego przepisu, zawierającego sformułowanie "stwierdza". Kwestia zaś tego, czy spóźnienie jest niewielkie nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla zasadności wydania postanowienia z art. 134 K.p.a. Liczy się tylko sam fakt jego zaistnienia.

Zauważenia w sprawie wymaga jeszcze jedna kwestia, a mianowicie to, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy [....] z 5 grudnia 2022 r. podpisane zostało nie tylko przez Skarżącego, ale także przez M. M. Tymczasem, jak wynika z części wstępnej decyzji SKO z 7 marca 2023 r., z uzasadnienia tego aktu, jak też z protokołu posiedzenia niejawnego, na którym decyzję tę wydano, Kolegium rozpoznało tylko i wyłącznie odwołanie Skarżącego. W żadnym z tych miejsc nie ma bowiem mowy o M. M. Podkreślenia więc w tym miejscu wymaga, że kiedy w postępowaniu administracyjnym występuje wiele podmiotów, które korzystając ze swojego prawa wniosą odwołania, to obowiązkiem organu odwoławczego jest łączne ich rozpatrzenie. W świetle brzmienia art. 138 K.p.a., określającego sposoby rozstrzygania przez organ administracji II instancji, organ ten nie ma możliwości wydania w sprawie kilku decyzji. W sytuacji, w której wniesiono kilka środków zaskarżenia, muszą one zostać rozpatrzone w jednym terminie, łącznie i na skutek tego rozpatrzenia wydawana jest jedna decyzja organu odwoławczego. Pomimo bowiem wielości odwołań, przed organem toczy się jedno postępowanie odwoławcze zainicjowane tymi środkami zaskarżenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.02.2017 r. II OSK 2472/15).

Ponownie rozpatrując zatem sprawę Kolegium przeprowadzi postępowanie wyjaśniające zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tzn. ustali jednoznacznie czy odwołanie Skarżącego i M. M. złożone zostało w terminie. Odpowiedź na powyższe determinowała bowiem będzie rozstrzygnięcie w sprawie tj. decydować będzie o tym, czy w związku z przedmiotowym odwołaniem sprawa może zostać rozpoznana co do jej istoty. Przy czym, odwołanie złożone po upływie ustawowego terminu, jako spóźnione, nie wywołuje skutków prawnych i powoduje, że decyzja pierwszoinstancyjna staje się ostateczna. Jeśli zaś konsekwencją postępowania wyjaśniającego w tym zakresie będzie ustalenie, że termin do dokonania przedmiotowej czynności został zachowany, SKO rozpozna zarówno odwołanie Skarżącego, jak i M. M.

Ze wskazanych przyczyn Sąd uwzględnił złożoną skargę i uchylił decyzję Kolegium z 7 marca 2023 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 129 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje zaś swoją podstawę w art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Obejmują one wpis od skargi (500 zł), opłatę skarbową od udzielonego przez Skarżącego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego Skarżącego pełnomocnika (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.).