Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1324/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2025-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 18b ust. 1  pkt 7, art. 20 ust. 1  pkt 3, art. 18b ust. 1  pkt 3, art. 18 b ust. 2  pkt 3
journal: Dz.U. 2024 poz 1539
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 czerwca 2024 r. znak BP.501.789.2024.1284.ML6.578013 w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. S. (dalej: "skarżący") była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 17 czerwca 2024 r. (znak BP.501.789.2024.1284.ML6.578013) utrzymująca w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 13 marca 2024 r. (znak: WITD.DI.0152.Y.VI0213/4/24) o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł za wykonanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie transportu zbiorowego.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

1. W dniu 24 stycznia 2024 r. w miejscowości K. funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Wadowicach dokonali kontroli autobusu Mercedes Benz o numerze rejestracyjnym [...]. Kierowca kontrolowanego pojazdu okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącemu, wypis z zezwolenia nr zr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej W. – S. – K. oraz rozkład jazdy do tego zezwolenia. Jak wynika z protokołu kontroli oraz notatki służbowej sporządzonej przez kontrolującego, ok. 9:10 funkcjonariusze policji działając na polecenie Dyżurnego KPP udali się do K., w rejon przystanku autobusowego P., gdzie – według zgłoszenia – pojazd skarżącego zatrzymuje się na tym przystanku, mimo braku takiej możliwości. Około 9:35 kontrolujący zaobserwowali, iż wskazany wyżej autobus zatrzymał się na przystanku P. i wysadził jednego pasażera. Następnie na przystanku L. w K. przeprowadzono kontrolę tego pojazdu i w oparciu o okazany rozkład jazdy potwierdzono, że na przystanku P., pojazd skarżącego nie może się zatrzymywać (mógł zatrzymać się jedynie na przystankach: K. L. oraz K. S. 2). W związku z powyższym stwierdzono naruszenie określone w l.p. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – tj. wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie transportu zbiorowego dotyczących wyznaczonych przystanków. W notatce służbowej funkcjonariusza policji dokonującego kontroli zapisano, iż kierujący pojazdem oświadczył funkcjonariuszom, że zatrzymał się na w.w. przystanku, albowiem prosił go o to pasażer. Przebieg przeprowadzonej kontroli został udokumentowany w protokole kontroli o numerze [...]. W treści tego dokumentu odnotowano, że kierowca pojazdu naruszył warunki określone w udzielonym przedsiębiorcy zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów, zatrzymując się w miejscu niewskazanym w rozkładzie jazdy. Kierowca zapoznał się z treścią protokołu i podpisał go, nie zgłaszając zastrzeżeń.

2. Dokumenty z powyższej kontroli Komenda Powiatowa Policji w Wadowicach przekazała do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który pismem z 20 lutego 2024 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie naruszenia określonego pod Ip. 2.2.3 w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W piśmie tym organ pouczył skarżącego m.in. o treści art. 92c ustawy o transporcie drogowym, który określa przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za naruszenia podlegające karze pieniężnej.

3. W piśmie z 1 marca 2024 r. skarżący podał, że podczas jazdy kierowcy zapaliła się kontrolka oleju, co było przyczyną zatrzymania się "i w tym czasie jakaś pasażerka wyskoczyła z autobusu". Dalej podawał, że z uwagi na to, że drzwi pojazdu nie są blokowane przez kierowcę, nie można było zapobiec opuszczeniu autobusu przez pasażera. Skarżący wskazał, że zaistniałe zdarzenie nie było winą kierowcy.

4. Wojewódzki inspektor Transportu Drogowego decyzją z 13 marca 2024 r. (znak: WITD.Di.Q152.Y.V!0213/4/24) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł za naruszenie określone w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1539., dalej jako: "u.t.d." lub "ustawa") – l.p. 2.2.3, tj. za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu drogowego – ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Organ I instancji wskazał jako podstawę prawną art. 92a ust. 1, 7 i 11 ustawy. W uzasadnieniu tej decyzji organ przedstawił opisany wyżej przebieg kontroli drogowej. Po przywołaniu przepisów ustawy o transporcie drogowym akcentował, że na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek realizowania przejazdu na danej linii zgodnie z rozkładem jazdy. Przewoźnikowi wolno się zatrzymywać tylko na przystankach wskazanych w rozkładzie jazdy. Organ wskazywał, że przewoźnik zatrzymując się na przystanku niebędącym przystankiem określonym w zezwoleniu narusza art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy. W decyzji zwrócono uwagę na treść notatki Policji w której wskazano, iż kierowca zatrzymał się na przystanku P. na prośbę pasażera. Dalej podnoszono, że kierujący autobusem nie wskazał żadnych nieprzewidzianych okoliczności, które miałyby wpływ na jego zatrzymanie się na przystanku nieujętym w rozkładzie jazdy. Wyjaśnienia skarżącego wskazujące inny, niż podał kierowca, powód zatrzymania się pojazdu, wg organu - nie mają potwierdzenia w dowodach.

5. W odwołaniu skarżący podniósł, iż kierowca pojazdu nie zatrzymał się w celu wysadzenia pasażera, lecz z uwagi na zapalenie się kontrolki ostrzegawczej sygnalizującej konieczność sprawdzenia poziomu oleju silnikowego. Wskazał nadto, że pasażer samodzielnie opuścił pojazd oraz zwrócił uwagę na kwestię ewentualnego przesłuchania tego pasażera w charakterze świadka.

6. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 17 czerwca 2024 r. (znak: BP.501.789.2024.1284.ML6.578013) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zwrócił uwagę na art. 18b ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy, które określają, że wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach ustalonych w rozkładzie jazdy. Organ odwoławczy wskazał też na art. 20 ust. 1 ustawy, który przewiduje, że w zezwoleniu na wykonywanie przewozu określa się miejscowości, w których znajdują się przystanki, a załącznikiem do tego zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy.

Organ odwoławczy stwierdził, że brak wątpliwości, iż skarżący w dniu 24 stycznia 2024 r. nie zrealizował przewozu regularnego na linii W.– S. – K. zgodnie z warunkami określonymi w udzielonym mu zezwoleniu nr zr [...] na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w ramach w.w. linii, bowiem jego pojazd powinien zatrzymać się w K. jedynie na dwóch przystankach tj.: K. L. oraz K. S 2. Organ II instancji podkreślił, że pojazd skarżącego zatrzymał się w K. również na przystanku P. W ocenie organu nieuzasadnione są argumenty skarżącego, iż kierowca nie zatrzymał się z myślą wysadzenia pasażera ale z uwagi na zapalenie kontrolki oleju oraz - że po zatrzymaniu pasażer sam wyskoczył z pojazdu, na co kierujący nie miał wpływu, bo drzwi autobusu nie są blokowane automatycznie. Organ zwrócił uwagę, że kierowca skarżącego, po wylegitymowaniu go – wprost oświadczył kontrolującym, iż zatrzymał się na przystanku P., ponieważ prosił go o to pasażer, a powyższe potwierdza notatka służbowa funkcjonariusza policji przeprowadzającego przedmiotową kontrolę. Powyższa okoliczność świadczy o tym, że skarżący nie wykonywał przewozu zgodnie z zezwoleniem nr zr [...].

Organ odwoławczy akcentował, że obowiązkiem przewoźnika jest wykonywanie przewozu regularnego zgodnie z zezwoleniem, a w przeciwnym razie musi liczyć się on z karą pieniężną za stwierdzone naruszenie. Organ podkreślił, że stwierdzony czyn określony jest w lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., a w związku z powyższym poprawne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł. W ocenie organu II instancji, Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo pouczył skarżącego o przysługujących prawach, a w uzasadnieniu odniósł się do stanu faktycznego tej sprawy. Według organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ I instancji nie miał obowiązku przesłuchania pasażera, który miał opuścić pojazd skarżącego na niewyznaczonym w rozkładzie jazdy przystanku - aby móc należycie ocenić, czy skarżący dopuścił się przypisanego mu naruszenia. Stan faktyczny został bowiem jasno ustalony na podstawie protokołu kontroli i notatki służbowej oraz w oparciu o dokumenty okazane kontrolującym przez kierowcę. Sporządzenie tych dokumentów poprzedzała obserwacja kontrolowanego autobusu dokonywana przez funkcjonariuszy policji. Podkreślił organ, iż skarżący nie przedłożył w toku postępowania dowodów na istnienie okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podkreślił również, że kary pieniężne przewidziane w powołanej ustawie mają charakter sztywny, a ich wysokość została precyzyjnie określona w załączniku nr 3 do ustawy, co wyklucza ich uznaniowe kształtowanie. Ustawodawca nie przewidział również możliwości ich miarkowania ze względu na sytuację finansową przedsiębiorcy, okoliczności losowe czy specyfikę prowadzonej działalności.

7. W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący podniósł, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa. Argumentował, że kierowca zatrzymał się na spornym przystanku, bo zaświeciła się kontrolka "sprawdź olej", a po zatrzymaniu pojazdu pasażer z niego wyskoczył, na co kierowca nie miał wpływu, bo drzwi nie są automatycznie blokowane. Skarżący wskazał, iż pasażer, który opuścił pojazd nie został przesłuchany w sprawie. Podał też, iż kierowca w chwili kontroli był w stresie i z tego zapewne powodu uznał, że może będzie miał mniejsze konsekwencje jak powie kontrolującym, że zatrzymanie pojazdu na przystanku nieuwzględnionym w rozkładzie jazdy nastąpiło na wyraźne żądanie pasażera, niż jak przyzna, że zaświeciła się kontrolka oleju, co mogłoby zostać zinterpretowane – że realizuje przewóz pojazdem niesprawnym.

8. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Spór w kontrolowanej sprawie sprowadzał się do oceny legalności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej 3 000 zł - za zatrzymanie pojazdu realizującego przewóz regularny osób - na przystanku nieujętym w rozkładzie jazdy i wysadzenie pasażera na tym przystanku.

Stosownie do art. 18b ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (aktualny publikator Dz. U. z 2024 r. poz. 1539; dalej "u.t.d." lub "ustawa") wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym odbywa zgodnie z warunkami przewozu określonymi w uzyskanym przez przedsiębiorcę zezwoleniu. W zezwoleniu tym określa się w szczególności przebieg trasy przewozów i miejscowości, w których znajdują się przystanki (art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy). Załącznikiem do tego zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a). Jak z kolei stanowi art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t.d. - wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy. Z przepisem tym koreluje art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy, który zakazuje, aby podczas wykonywania przewozów regularnych miało miejsce zabieranie i wysadzanie pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Rozdział 11 ustawy określa administracyjne kary pieniężne za naruszenie zasad w oparciu o które ma odbywać się wykonywanie przewozów regularnych. W rozdziale tym zawarty jest art. 92a ust. 1, który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. W załączniku nr 3 do u.t.d. wyszczególnione zostały konkretne naruszenia ze wskazaniem wysokości kar za nie wymierzanych, a kary te zostały ustalone w sposób sztywny. Tym samym, ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów, które nie mogą nałożyć kary w innej wysokości, niż przyjęta w załączniku do ustawy. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ – co do zasady – zobowiązany jest do wymierzenia kary pieniężnej w wysokości określonej w analizowanej regulacji. Dostrzec należy, iż w lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy przewidziano, że wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków – podlega karze w wysokości 3 000 zł.

Analiza uwarunkowań faktycznych kontrolowanej sprawy wskazuje, że w istocie bezsporny między stronami postępowania był ten element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia organów administracji, który stwierdzał fakt zatrzymania się kierowcy skarżącego w dniu 24.01.2024 r. w K. na przystanku P. i wysadzenia tam jednego pasażera. Powyższa okoliczność została ustalona (zaobserwowana) przez funkcjonariuszy policji w trakcie podejmowanych czynności, a następnie utrwalona w sporządzonej notatce służbowej (k. 8) oraz w załączniku nr 1 do protokołu kontroli (k. 5). Ten ostatnio wskazany dokument urzędowy został - bez zastrzeżeń - podpisany przez kierowcę skarżącego realizującego sporny transport. W sprawie nie ulegało przy tym wątpliwości także i to, że wskazany wyżej przystanek w K. (P.) nie był ujęty w rozkładzie jazdy przewoźnika. Jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wykazu przystanków obowiązujących skarżącego na trasie W. – S. – K. (k. 1 akt administracyjnych) w ramach posiadanego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na wskazanej wyżej trasie (k. 2) – w miejscowości K. skarżący uprawniony był do zatrzymania się wyłącznie na przystankach o nazwie: K. S. 2 oraz K. L. Przyjętym przez organy administracji ustaleniom o zatrzymaniu się pojazdu skarżącego na nieujętym w rozkładzie jazdy przystanku, niewątpliwie świadczącym o realizacji zachowania objętego sankcją przewidzianą w lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy – skarżący nie zaprzeczał, jednakże zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak też sądowego wskazywał, że zatrzymanie się kierowcy na przedmiotowym przystanku – było wynikiem zapalenia się w pojeździe sygnalizacji wskazującej na awarię systemu smarowania silnika (tj. lampki "sprawdź olej"). Z kolei odnośnie do opuszczenia pojazdu przez pasażera skarżący podawał, iż zachowanie to stanowiło efekt samowolnego działania tej osoby, która otworzyć miała drzwi i "wyskoczyć z autobusu" (k. 18). Prezentowana przez skarżącego argumentacja nakazywała więc rozważyć, czy w sprawie wystąpiła przesłanka uprawniająca organy administracji do wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za niewątpliwie popełniony czyn podlegający zasadniczo ukaraniu w oparciu o lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak stanowi bowiem art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. - nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W ocenie Sądu, zasadnie przyjęły orzekające organy administracji, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie wystąpiły zdarzenia, czy okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie cytowanej ostatnio regulacji. Z żadnego bowiem dokumentu składającego się na akta sprawy – w oparciu o które Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję (por. art. 133 par. 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) - nie wynikało bowiem to, że zatrzymanie się kierowcy w K. na przystanku P. i wysadzenie tam pasażera – stanowiło efekt okoliczności obiektywnych, czy niezależnych od przewoźnika (kierującego), którym nie był on w stanie zapobiec i ich przewidzieć. Dostrzec bowiem należy, iż sam kierowca skarżącego w toku kontroli jednoznacznie przyznał, iż na przedmiotowym przystanku wysadził pasażera działając na jego wyraźną prośbę (por. notatka służbowa k. 8). Także w – podpisanym przez kierowcę bez zastrzeżeń protokole kontroli stwierdzono fakt "wysadzenia pasażera" na przystanku (k. 5), a nie samowolnego opuszczenia pojazdu będącego wynikiem nieuprawnionego sforsowania przez niego drzwi autobusu. Również obserwujący pojazd skarżącego funkcjonariusze policji nie dostrzegli, aby opuszczenie przez pasażera przedmiotowego auta miało miejsce poprzez – wskazywane przez skarżącego – "wyskoczenie pasażera". Gdyby sytuacja taka miała miejsce niewątpliwie zostałaby dostrzeżona przez obserwujących ten pojazd, a następnie podnoszona także przez kierowcę w ramach uprawnionego kształtowania treści protokołu kontroli. W istocie więc stwierdzić trzeba, że – w zakresie kluczowych ustaleń poczynionych w analizowanym wyżej aspekcie – wersja zdarzenia prezentowana przez kierowcę autobusu w pełni pokrywa się z obserwacją poczynioną przez funkcjonariuszy policji. Nie było zatem podstaw do jej podważenia, w szczególności z powołaniem się na mającą się zapalić lampkę oleju. Wszak stwierdzić trzeba, że usterka taka, gdyby rzeczywiście wystąpiła, stanowiłaby powód do tego, aby kierowca nie realizował dalej trasy przejazdu. Tymczasem, z okoliczności sprawy przeciwnie wynika, że po wysadzeniu pasażera na przystanku P., kierowca kontynuował kurs, gdyż do kontroli został zatrzymany dopiero na następnym przystanku, tj. L. (k. 8). Logika ocenianej sytuacji przeczy więc argumentacji skarżącego, iż powodem zatrzymania autobusu na przystanku P. był problem techniczny auta. Gdyby bowiem w istocie tak było, to wówczas sporny pojazd nie realizowałby dalej kursu, tylko zatrzymał się na przystanku ostatnio wskazanym, a kierowca podjąłby działania np. zmierzające do samodzielnego odczytania poziomu oleju silnikowego (skontrolowania poprawności działania systemu ostrzegającego o niskim stanie tego płynu). Skoro nic takiego nie miało jednak miejsca, to fakt kontynuowania podróży pozwalał zasadnie przyjąć, że argument skarżącego o niesprawności auta – jako powód jego zatrzymania - nie mógł zostać podzielony. Nie można też było uznać za wiarygodne twierdzenia, iż kierowca jedynie z obawy przed ujawnieniem kontrolującym usterki pojazdu (wadliwego stanu technicznego) nie oponował stwierdzeniom protokołu o wysadzeniu pasażera na przystanku P. Fakt bowiem kontynuowania jazdy, jak też akcentowanego już wyżej zaniechania samodzielnego sprawdzenia przez kierowcę poziomu oleju silnikowego - przeczy argumentacji skarżącego i pozwala przyjąć, że żadnej usterki w pojeździe nie było. Nadto, w toku postępowania administracyjnego oraz sądowego - skarżący nie zaoferował jakichkolwiek dowodów wykazujących wystąpienie usterki i jej naprawy – tj. okoliczności na którą się powoływał, a która miała być przyczyną nieuprawnionego zatrzymania się na przystanku niewskazanym w rozkładzie jazdy. Ogół więc tych stwierdzeń prowadzi do wniosku, iż prezentowana przez skarżącego argumentacja – stanowiła wyłącznie przyjętą linię obrony, która – w uwarunkowaniach kontrolowanej sprawy – nie została dowiedziona, a przez to nie zasługiwała na uwzględnienie. Celnie przy tym wskazał organ odwoławczy w wydanej decyzji, iż do stwierdzenia faktu popełnienia czynu polegającego na zatrzymaniu się pojazdu na przystanku nieujętym w rozkładzie jazdy i wysadzenia tam pasażera – nie było nieodzowne przesłuchanie tegoż pasażera. Miarodajne dla sprawy okoliczności ustalone bowiem zostały w oparciu o dokument urzędowy - protokół kontroli, który – co należy podkreślić – został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolowanego, a okoliczności stwierdzone w tym dokumencie nie zostały podważone w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu, istotne z perspektywy podstawy prawnej zaskarżonej decyzji fakty - zostały ustalone prawidłowo. W kontekście prezentowanych rozważań nie sposób też było zarzucać organom administracji, aby dokonana przez nie ocena materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie mogła zostać poczyniona dowolnie, czy z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

Reasumując stwierdzić należało, iż ogół okoliczności kontrolowanej sprawy przemawiał za wnioskiem, że orzekające organy administracji prawidłowo zastosowały przywołane na wstępie uzasadnienia regulacje prawne i zasadnie przyjęły istnienie podstaw do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za przypisane naruszenie warunków zezwolenia, wobec jednoczesnego niewykazania przez skarżącego możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, a podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił art. 151 p.p.s.a.