Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 205/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 6k
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Gminy Włodowice z dnia 12 sierpnia 2020 r. nr 163/XVII/2020 w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 grudnia 2020 r. (data nadania) pan M. B. (dalej skarżący lub strona) wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Włodowice (dalej Gmina) z dnia 12 sierpnia 2020 r. Nr 163/XVII/2020 w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz opłaty podwyższonej, zarzucając jej wprowadzenie drastycznej podwyżki opłat za śmieci najwyższej w okolicznych gminach oraz podnosząc, że stawki opłat nie zostały ustalone zgodnie z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości w gminach co narusza przepis art. 2 i 84 Konstytucji RP oraz art. 6k pkt 2 wskazanej ustawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że skarżona uchwała narusza jego interes poprzez zmuszenie go do poniesienia wydatków, które są rażąco wysokie względem innych gmin w Polsce oraz zostały narzucone bez możliwości dostosowania jego budżetu, a co za tym idzie łamie wymienione przepisy prawa. Skarżący stwierdził, że w uchwale nie ma wzmianki o zaniżonej opłacie posiadaczy kompostownika oraz, że w Gminie nie rozgraniczono i stworzono transparentnego systemu opłaty za śmieci, w którym działalność agroturystyczna i domki letniskowe byłyby rozliczane w sposób odrębny. Zdaniem skarżącego ustalone przez Gminę stawki wydają się być znacznie wyższe niż te wynikające z kalkulacji kosztów, opartych na kosztach wynikających z przetargu na odbiór śmieci i zagospodarowanie odpadami. Zauważył, że z informacji przetargowych wynika, iż koszty odbioru i zagospodarowania odpadów w Gminie w roku 2020 i 2021 wynoszą 1.595.110,02 zł czyli 99.695 zł miesięcznie (przy podziale na 16 miesięcy), zaś kwota miesięczna dzielona przez ilość zadeklarowanych mieszkańców to 21,82 zł na mieszkańca miesięcznie. Tym samym stawka ta jest niższa niż przyjęta w uchwale (32,30 zł). Podkreślił, że systemem gospodarowania odpadami w Gminie objętych jest ok. 4569 osób, wobec 5235 osób zameldowanych, zatem ok. 666 osób nie jest zadeklarowanych do opłat. Oznacza to, że gmina zamiast egzekwować opłaty od nieuczciwych mieszkańców, zakłada, że część z nich nie zapłaci, wobec tego stosuje zawyżoną stawkę dla uczciwych mieszkańców. Skarżący podał zestawienie "cen śmieci" w powiecie zawierciańskim, z którego wynikało, że w gminie stawki spornej opłaty były najwyższe. Skarżący wskazał na brak transparentności w zakresie przetargu dotyczącego odbioru i zagospodarowania odpadów. Do skargi dołączono sprzeciw mieszkańców Gminy z ich własnoręcznymi podpisami, którzy nie zgadzają się z narzuconą kwotą za śmieci.

W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o jej oddalenie w całości stwierdzając, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. 2019. 2010), dalej ustawa, Rada Gminy dokonała ustaleń na podstawie danych z okresu od 1 stycznia do 30 czerwca 2020 r. pochodzących od podmiotu świadczącego w tym czasie usługi odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych w Gminie, obliczając w ten sposób prognozowaną ilość wytworzonych odpadów komunalnych. Z danych tych wynikała średnia miesięczna ilość zebranych odpadów, która wynosiła 152,3567 Mg miesięcznie, a za pół roku 914,1402 Mg. Na podstawie umowy z dnia 25 sierpnia 2020 r. o udzielenie zamówienia publicznego na odbieranie i zagospodarowanie odpadów komunalnych, za każdą tonę takich odpadów Gmina ponosi wydatek w wysokości 907,86 zł. Oferty w postępowaniu przetargowym zostały złożone w dniu 20 lipca 2020 r., a wyboru oferty najkorzystniejszej dokonano w dniu 12 sierpnia 2020 r. Następnie Gmina przedstawiła dane składające się na roczny koszt funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi stwierdzając, że wyniósł on, po odjęciu opłaty za domek letniskowy (łącznie 4.368 zł), kwotę 1.771.098,78 zł, zaś w Gminie zamieszkiwało 4.569 osób objętych systemem odbierania odpadów komunalnych. Na podstawie tych danych wyliczono stawkę miesięczną za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 32,32 zł (1.771.098,78 zł : 4.569 osób : 12 miesięcy). Tym samym Gmina kalkulując wysokość opłaty miała na uwadze liczbę mieszkańców objętych systemem, prognozowaną ilość odpadów (z 6 miesięcy 2020 r.), koszty wynagrodzeń (1,5 etatu) oraz koszty administracyjne systemu. Gmina podkreśliła, że nie przekroczyła maksymalnej stawki opłat, a nadto, że ustalając wyższą stawkę od dnia 1 września 2020 r. miała na celu urealnienie opłaty i poprawę funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. Miała również na uwadze pro ekologiczne zachowanie mieszkańców podejmując tego samego dnia, co zaskarżona uchwała, uchwałę dotyczącą zwolnienia, w części od spornej opłaty z tytułu kompostowania bioodpadów (zwolnienie wynosi 3,30 zł od stawki spornej opłaty od mieszkańca).

Gmina wskazała, że w 2020 r. z jej terenu zebrano 2.005,84 Mg podczas gdy zgłoszone prognozy wynosiły rocznie 1.828,28 Mg, zaś w czerwcu 2020 r. wykonawca usługi dokonał odbioru i zagospodarowania odpadów wielogabarytowych w ilości 144,93 Mg, co podnosi prognozowaną ilość odpadów. Stwierdziła, że przy stawce obowiązującej w 2019 r. (20,50 zł) Gmina musiałaby dopłacić znaczące kwoty (w 2020 r. 215.656,80 zł, a w 2021 r. 646.970,40 zł) co byłoby sprzeczne z założeniem ustawy w zakresie neutralności dla gminy finansowania systemu gospodarowania opłatami. Dodała, że system spornych opłat nie obejmuje gospodarstw agroturystycznych, zaś domki letniskowe i inne nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowe objęte są uchwałą Rady Gminy z dnia 10 grudnia 2019 r., w której określono ryczałtową opłatę za gospodarowanie odpadami w kwocie 168 zł, a podwyższona w kwocie 504 zł. Uchwała co do kompostowników została podjęta w dniu 12 sierpnia 2020 r. i opublikowana w stosownym Dzienniku w dniu 14 sierpnia 2020 r. Informacja o możliwości składania nowych deklaracji w celu zadeklarowania kompostowników bio odpadów została rozpowszechniona w drodze elektronicznej, gazetowej oraz w formie ogłoszeń. Gmina podniosła, że sporną opłatą objęci zostali mieszkańcy Gminy, a nie mieszkańcy zameldowani na jej terenie. To właściciele nieruchomości deklarują faktyczną ilość osób zamieszkujących daną nieruchomość, zaś celem weryfikacji tych danych przeprowadzane są doroczne kontrole przez pracowników Urzędu Gminy. Sporna uchwała była badana w Regionalnej Izbie Obrachunkowej na posiedzeniu w dniu 20 sierpnia 2020 r. i w zakresie objętym jej nadzorem, nie stwierdzono niezgodności z przepisami prawa.

W pismach z dnia 11 i 22 marca 2021 r. skarżący wskazał na istniejące niejasności co do wykonania obowiązków przez podmiot, z którym Gmina zawarła umowę o wywóz śmieci oraz zauważył, że Gmina nie udzieliła wystarczającej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej co do tej kwestii. Dodatkowo podniósł, że nadal brak jest stosownego monitoringu nad pojazdami wywożącymi śmieci oraz brak wydruków z wagi z wysypiska śmieci.

Odpowiadając na te pisma Gmina, w piśmie z dnia 8 kwietnia 2021 r., wyjaśniła sposób postępowania w sprawie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej oraz kwestię systemu nawigacji i ważenia pojazdów odbierających śmieci i kontroli nad tymi pojazdami. Dodała, że w postępowaniu przetargowym złożono tylko dwie oferty i to z kosztami wyższymi niż ta, którą Gmina zamierzała przeznaczyć na system odpadów komunalnych co powodowało, że nie istniało prawdopodobieństwo uzyskania w kolejnym przetargu kwoty niższej niż cena najniższa oferty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie stwierdzić należy, że zarządzeniem przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020. 374 ze zm.), została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Dokonując oceny legalności przedmiotowej uchwały należy stwierdzić, że dotyczyła ona ustalenia opłaty oraz opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi w sposób selektywny lub nie przy czym odnosiła się ona do mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość.

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1, 2a i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. 2020. 713 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (ust. 1), skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (ust. 2a), w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 94 (ust. 4). "Na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega uchwała, której postanowienia naruszają interes prawny lub uprawnienia danej osoby. Skarżący powinien zatem wykazać, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś tylko sytuacją faktyczną). Związek ten powinien istnieć w chwili wejścia w życie zaskarżanej uchwały i powodować następstwo w postaci pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków, mających oparcie w przepisach prawa materialnego" (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Po 467/18).

Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, bowiem stosownie do przepisów ustawy, do obowiązkowych zadań własnych gminy należy utrzymanie czystości i porządku w gminach, a zadanie to dotyczy wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy w zakresie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, przy czym właściciele ci są zobowiązani ponosić na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie tymi odpadami. Skoro zaskarżona uchwała dotyczy stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy, zaś skarżący jest właścicielem takiej nieruchomości, a zatem adresatem praw i obowiązków wynikających z ustawy, a przez to i z zaskarżonej uchwały. W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżący wykazał istnienie interesu prawnego do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Gmina nie kwestionowała tej okoliczności.

Stosownie do brzmienia art. 6k ust. 1 pkt 1 ustawy Rada Gminy, w drodze uchwały: 1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które bierze pod uwagę: liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę; 2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych; koszty funkcjonowania systemem gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d, przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo (art. 6k ust. 2 ustawy). Rada gminy ustala stawki opłat w wysokości nie wyższej niż maksymalne stawki opłat, które za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny wynoszą za miesiąc: 1) w przypadku metody, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 1 – 2% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem – za mieszkańca (art. 6k ust. 2a pkt 1 ustawy). Rada Gminy określi stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, w wysokości nie niższej niż dwukrotna wysokość i nie wyższej niż czterokrotna wysokość stawki ustalonej przez radę gminy odpowiednio na podstawie ust. 1 albo art. 6j ust. 3b (art. 6k ust. 3 ustawy).

Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że ustala ona stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, odbieranymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, jeżeli są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 32,20 zł miesięcznie od mieszkańca (§ 1 ust. 1) oraz stawkę opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, odbieranymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, jeżeli właściciel nieruchomości nie spełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny w wysokości 96,90 zł miesięcznie od mieszkańca (§ 1 ust. 2). Zgodnie z § 4 tej uchwały podlega ona ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego i wchodzi w życie z dniem 1 września 2020 r.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami jest zobowiązana do dokonania rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu gospodarowania odpadami na terenie gminy. Prawidłowo skalkulowana opłata powinna z jednej strony zapewnić sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś nie powinna stanowić źródła dodatkowych dochodów gminy. "Rzetelna kalkulacja wysokości opłat powinna w szczególności uwzględniać liczbę mieszkańców gminy, ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych oraz koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami, na który składają się koszty odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługi administracyjnej tego systemu" (tak wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 334/19).

Jak wynika z akt sprawy i niekwestionowanych przez skarżącego okoliczności, poczynając od stycznia 2020 r. w Gminie przyjęto, iż podstawę ustalenia wynagrodzenia za odbiór i zagospodarowania odpadów komunalnych stanowi stawka za 1 Mg odebranych i zagospodarowanych odpadów komunalnych. Ustalając prognozowaną ilość wytworzonych odpadów komunalnych przyjęto dane z pierwszych 6 miesięcy 2020 r. pochodzące od podmiotu świadczącego w tym okresie usługi odbioru i zagospodarowania tych odpadów. W prognozie tej uwzględniono więc dane z miesięcy zimowych i letnich. W tym okresie zebrano 914,1402 Mg, a więc 152,3567 Mg miesięcznie. Przeprowadzono postępowanie przetargowe i zawarto umowę z podmiotem oferującym najkorzystniejszą cenę usług odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych. Z podmiotem tym umowę zawarto na okres od 1 września 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. Organ przedstawił roczny koszt funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi uwzględniając dane dotyczące miesięcznej ilości zebranych odpadów i ustaloną cenę za tonę takich odpadów w okresie rocznym, przy uwzględnieniu kosztów obsługi administracji (wynagrodzenia i innych usług). Tak określoną wartość obniżył o opłatę należną od domków letniskowych przyjętą w innej uchwale i przyjmując liczbę osób zamieszkujących teren gminy (4569) wyliczył stawkę spornych opłat przypadającą na jedną osobę zamieszkującą w Gminie. Tym samym przyjęta w uchwale stawka opłaty odpowiada wymogom ustawowym, gdyż bierze pod uwagę wszystkie wymienione w art. 6k ust. 2 ustawy okoliczności. Dodatkowo nie narusza art. 6k ust, 2a czy ust. 3 ustawy skoro ustalona stawka nie jest wyższa od stawki maksymalnej wyliczonej w sposób opisany w tych przepisach. Warto również dodać, że w 2020 r. w Gminie zebrano więcej odpadów niż prognozowano na ten rok, oraz że w czerwcu tego roku dokonano odbioru i zagospodarowania odpadów wielkogabarytowych, które również podwyższają znacząco prognozowaną ilość odpadów. Nie zaistniała przy tym sytuacja, w której dochody z tytułu spornej opłaty wykraczałyby poza granice określone wymogami systemu gospodarowania odpadami komunalnymi przynosząc z tego tytułu dodatkowe dochody dla Gminy. Sporna uchwała podlegała kontroli Regionalnej Izby Obrachunkowej, która nie stwierdziła niezgodności z prawem.

Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, gdyż pozostaje w zgodzie z powołanymi wyżej przepisami.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że sporna uchwała podjęta została w dniu 12 sierpnia 2020 r., zaś w jej § 4 wskazano, że podlega ona ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego i wchodzi w życie z dniem 1 września 2020 r. Uchwała ta została opublikowana w wymienionym Dzienniku z dnia 14 sierpnia 2020 r. pod poz. 6075, zaś informacje o możliwości składania nowych deklaracji w celu zadeklarowania kompostowania odpadów w kompostownikach przydomowych została rozpowszechniona przez Gminę, w dostępny jej sposób, we wrześniu 2020 r. (w tym na Facebooku Urzędu Gminy w dniu 3 września 2020 r.). Oznacza to, że Gmina nie naruszyła przepisów dotyczących uchwalania, publikacji i wejścia w życie przepisów prawa miejscowego ustanowionych w drodze uchwały, a nadto powiadomiła mieszkańców gminy o warunkach skorzystania ze zwolnienia z części spornej opłaty z tytułu kompostowania przyjętych w uchwale Rady Gminy z dnia 12 sierpnia 2020 r. Nr 164/XVII/2020. Ponadto Rada Gminy w dniu 10 grudnia 2019 r. podjęła uchwałę co do stawki ryczałtowej w odniesieniu do domków letniskowych oraz terenów rekreacyjno-wypoczynkowych tworząc w ten sposób transparentny i przejrzysty system gospodarowania odpadami komunalnymi zgodny z zasadami przewidzianymi ustawą. Dlatego też twierdzenia skargi o braku takich cech było nieuzasadnione.

Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji czy art. 6k ust. 2 ustawy. Podwyższenie spornych opłat w sposób zgodny z prawem, niezależnie od odczuć skarżącego co do drastyczności takiego działania, nie uchybia art. 2 czy art. 84 Konstytucji skoro nie doszło do naruszenia zasad sprawiedliwości społecznej, czy demokratycznego państwa prawnego, gdyż skala opłat przyjęta została w sposób określony w ustawie przez podmiot do tego uprawniony i w przewidzianej prawem formie uchwały zawierającej przepisy prawa miejscowego, przy czym tak ustanowione normy nie tworzą sytuacji dyskryminujących czy godzących w zachowanie równowagi w stosunkach społeczności gminnej.

Należy zgodzić się z poglądem, że treść przepisów art. 6k ust. 2a oraz ust. 3 ustawy wskazuje, że ustawodawca pozostawił radom gmin swobodę w ustalaniu wysokości stawek opłat za odpady komunalne zbierane i odbierane zarówno w sposób selektywny jak i nie selektywny. Zastrzegł jedynie, że stawki te, w wypadku odpadów zbieranych i odbieranych w sposób selektywny, nie mogą przekroczyć progów określonych w art. 6k ust. 2 a pkt 1-4 u.c.p.g., a w wypadku odpadów, które nie są w sposób selektywny zbierane i odbierane, czterokrotność tych progów. Stawki przyjęte w zaskarżonej uchwale nie przekraczają wskazanych wartości (przyjęty dochód rozporządzalny miesięcznie na 1 osobę w 2019 r. wyniósł 1.819 zł). Ponadto zauważyć należy, że ustalenie wysokości opłaty następuje za okresy przyszłe, a przez to ustawowe kryteria wyliczenia opłaty muszą, w odpowiednich granicach, opierać się na pewnych założeniach i prognozach, względem danych już istniejących, dotyczących okresów poprzednich. Powoduje to konieczność uwzględnienia odpowiednich szacunków, prognoz przy czym szacunki te muszą być racjonalne i uwzględniające istniejącą dynamikę zdarzeń, w tym wzrost kosztów utrzymania systemu w okresie sprzed podjęcia uchwały. Okoliczności te zostały uwzględnione przez Gminę. Co do spornej liczby mieszkańców Gminy Sąd zauważa, że "zameldowanie" nie jest równoznaczne z "zamieszkiwaniem", a nadto nie można od Gminy wymagać, aby dysponowała dokładną informacją o liczbie faktycznie zamieszkujących na jej terenie osób, a nie osób zameldowanych. W tej kwestii Gmina opiera się również na informacjach uzyskanych ze stosownych deklaracji składanych przez osoby do tego zobowiązane, przy czym kontrola tak uzyskanych danych nie zawsze prowadzi, do ustalenia liczb rzeczywistych. Tak więc i w tym przypadku istnieje konieczność oparcia się na realnie istniejących danych w tym zakresie, które – niezależnie od woli Gminy – mogą odbiegać od rzeczywistości.

Co do poruszonej w skardze kwestii stawek spornej opłaty przyjętych w innych gminach powiatu, do którego należy Gmina wyjaśnić trzeba, że okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do ustalenia niezgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Fakt, iż opłata ta w Gminie jest wyższa niż w innych jednostkach samorządu terytorialnego uchwalających sporne stawki nie oznacza, że przyjęta przez Gminę stawka była błędna lub nieuzasadniona, skoro wynikała z okoliczności faktycznych dotyczącej tej Gminy i prowadzonej przez nią polityce gospodarowania odpadami. Sporne stawki uchwalili radni wybrani przez lokalną społeczność i tym samym odpowiedzialni wobec niej za podjęte decyzje. To wyborcy (mieszkańcy gminy), w ramach przysługujących im uprawnień, w odpowiedniej formie i czasie, zdecydują czy wybrani przez nich członkowie Rady Gminy rzetelnie spełniali swe obowiązki, w tym zakresie uchwalenia stawek spornej opłaty. Podobnie należy ocenić zarzuty dotyczące zawarcia umowy na świadczenie przedmiotowych usług, czy też jej realizacji bądź też zakresu i prawidłowości kontroli przez Gminę podmiotu usługę tę wykonującą, gdyż kwestie te nie podlegały badaniu Sądu w ramach niniejszej sprawy.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa w sposób skutkujący zastosowaniem przepisu art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325) i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.

ec