Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 676/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 52 , art 53  , art 54 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie na decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 17 października 2023 r. znak: WPP-I.6733.12.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta Tarnowa nr 33/C/2023 z dnia 17 października 2023 r., znak sprawy: WPP-1.6733.12.2023, ustalono na wniosek [...] sp. z O.O., ul. [...], [...], lokalizację inwestycji celu publicznego stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sp. z o.o. wraz z WLZ oraz kanalizacją kablową o znaczeniu TAR8002B obejmującą maszt stalowy, zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych, zespól anten sektorowych (6 sztuk), zespół anten parabolicznych (5 sztuk) na dachu budynku centrum handlowo-usługowego na działce [...] obr. [...] w T. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek inwestora był kompletny, ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji poprzedzono przeprowadzeniem analizy przepisów szczególnych, analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy oraz stanu faktycznego prawnego terenu, na którym znajduje się inwestycja. Stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu poprzez zawiadomienia w drodze obwieszczenia. Projekt nie wymagał dokonywania uzgodnień z organami wyspecjalizowanymi, natomiast zasięgnięto opinii operatorów przesyłowych (gazowego, elektroenergetycznego).

Na powyższą decyzję skargę złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tarnowie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zmianami, dalej u.p.z.p). polegające na braku prawidłowego określenia rodzaju inwestycji w decyzji o lokalizacji celu publicznego poprzez niewskazanie istotnych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej, której dotyczyła decyzja, w tym dokładnego oznaczenia anten sektorowych i radioliniowych mających stanowić część składową stacji, określenia maksymalnej efektywnej mocy wypromieniowanej izotropowe (EIRP) anten, ich mocy wyjściowych i mocy wejściowych oraz zysków antenowych, a także nachylenia kąta wiązek promieniowania anten.

Prokurator zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niedokonaniu przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez oparcie ustaleń faktycznych w sposób dowolny wyłącznie na dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę i niepodjęciu działań koniecznych do ustalenia rzeczywistych parametrów technicznych planowanej instalacji, a ponadto sporządzeniu uzasadnienia decyzji nie zawierającego wskazania ustaleń faktycznych dokonanych przez organ oraz wymienienia dowodów, na których się oparł.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w orzecznictwie NSA wyrażany jest pogląd, że "w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży - ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny powinny być skierowane" (zob. wyrok NSA z 3.07.2019 r., II OSK 2157/17, LEX nr 2723919; zob. również: wyrok WSA w Rzeszowie z 21.06.2023 r., II SA/Rz 103/23, LEX nr 3595475). W innym orzeczeniu NSA wskazał, że "powodem uzasadniającym uchylenie decyzji oraz decyzji organu I instancji, był brak szczegółowego określenia parametrów planowanej inwestycji. To że z treści decyzji o lokalizacji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej ani z jej uzasadnienia nie wynika rodzaj anten (typ), moc oraz dane techniczne anten, które będą zawieszone na maszcie, sprawia że decyzja ta została wydana, a następnie utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, z pominięciem kluczowych elementów treści dla tego rodzaju aktu. Brak tych elementów identyfikujących przedmiot załatwianej przez organ sprawy administracyjnej ma znacznie również w kontekście oceny zaistnienia ewentualnej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zwłaszcza że sytuacja taka mogłaby zaistnieć w przypadku składania przez inwestora kilku wniosków o wydanie decyzji o ustalanie lokalizacji inwestycji celu publicznego na tej samej nieruchomości, której charakter jest przedmiotowo zbliżony" (zob. wyrok NSA z 8.03.2023 r., II OSK 2733/19, LEX nr 3559262). W zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa oznaczono rodzaj inwestycji poprzez wskazanie, że jest to "obiekt infrastruktury technicznej", a ponadto określono, że w skład stacji bazowej telefonii komórkowej będzie wchodzić: maszt stalowy o wysokości 12,00 m + odgromnik, wraz z odciągamy posadowiony w środkowej części dachu budynku centrum handlowo - usługowego o wysokości max 25,90 m n.p.t; zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych (RRU) oraz transmisyjnych (ODU) umieszczonych w pobliżu anten sektorowych i radioliniowych, a także urządzeń zasilających i realizujących m.in. funkcje cyfrowego przetwarzania sygnałów umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstaw wieży; zespół anten sektorowych (6 szt.) pracujących na następujących pasmach częstotliwości: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz i 2600 MHz; zespół anten parabolicznych (5 szt.) i elementy torów antenowych, na terenie centrum handlowo usługowego e obejmującym działkę nr [...], obręb [...] w T. przy ulicy [...]. Decyzja nie określa natomiast istotnych parametrów instalacji, będącej przedmiotem inwestycji, w tym dokładnego oznaczenia anten sektorowych i radioliniowych mających stanowić część składową stacji, określenia maksymalnej efektywnej mocy wypromieniowanej izotropowe (EIRP) anten, ich mocy wyjściowych i mocy wejściowych oraz zysków antenowych, a także kąta pochylenia antenie. Prawidłowe określenie rodzaju inwestycji wymaga bowiem wskazania konkretnych typów anten sektorowych i radioliniowych mających wchodzić w skład inwestycji, dokładnego określenia parametrów technicznych anten, w tym nachylenia kąta wiązek promieniowania (tzw. tiltów). Nie jest przy tym wystarczające jedynie ogólne wskazanie - jak uczynił to organ w zaskarżonej decyzji - rodzaju i liczby urządzeń mających wchodzić w skład instalacji, w tym anten, w odniesieniu do których określono wyłącznie częstotliwości promieniowania każdej z nich.

Opisane uchybienie skutkuje tym, że zaskarżona decyzja nie określa prawidłowo rodzaju inwestycji, a przez to narusza art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przy czym uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do istotnych parametrów inwestycji zaskarżona decyzja ma bowiem częściowo charakter blankietowy i nie spełnia przez to wymogów co do treści, określonych we wskazanym wyżej przepisie. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że organ wydał zaskarżoną decyzję z obrazą przepisów postępowania wyznaczających zasady gromadzenia w sprawie dowodów i ich oceny oraz dokonywania ustaleń faktycznych na podstawie tych dowodów. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast stosownie do treści art. 80 k.p.a., organ ten ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 107 § 3 k.p.a. nakłada na organ obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a ponadto zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W sprawie, w której wydano zaskarżoną decyzję Prezydent Miasta Tarnowa nie przeprowadził natomiast postępowania w takim zakresie, w jakim było to niezbędne dla prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla końcowego rozstrzygnięcia. Dokonane ustalenia, stanowiące podstawę wydanej decyzji, opierały się na dokumentach przedłożonych przez wnioskodawcę i do tego materiału w istocie ograniczyła się podstawa dowodowa w sprawie. Organ nie ustalił natomiast wymienionych wyżej parametrów technicznych elementów stacji bazowej, której budowa stanowi przedmiot inwestycji. Braki postępowania w tym zakresie były następstwem niepodjęcia przez organ niezbędnych działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego przedłożonego przez wnioskodawcę. Skutkiem nieprzeprowadzenia w prawidłowy sposób postępowania dowodowego oraz oparcia ustaleń faktycznych wyłącznie na twierdzeniach inwestora i dokumentacji załączonej przez niego do wniosku o wydanie decyzji było sporządzenie uzasadnienia decyzji, której treść nie odpowiada wymaganiom wymienionym w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie to zawiera krótkie streszczenie przebiegu postępowania oraz informacje o dokonanych uzgodnieniach (lub o braku obowiązku dokonania określonych uzgodnień). Organ nie wskazał natomiast, jakie fakty w sprawie ustalił i na jakich oparł się dowodach, nie wyjaśnił także należycie podstaw prawnych wydanej decyzji. Wobec wskazanych braków uzasadnienia budzi wątpliwość to, czy sprawa została rozpoznana z należytą starannością, a decyzja odpowiada prawu.

Należy zatem stwierdzić, że zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny, o których mowa z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. Wymienione wyżej uchybienia dotyczą istoty rozstrzygnięcia zawartego w kwestionowanej decyzji, zatem konieczne jest uchylenie jej w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w dniu 22 sierpnia 2023 r. wpłynął wniosek uczestnika [...] Sp. z o.o. w W., działającej przez pełnomocnika A. B., w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu TAR8002B na dachu budynku centrum handlowo - usługowego obejmującego działkę nr [...] obręb [...] w T. przy ulicy [...], wraz z załącznikami. Po sprawdzeniu kompletności wniosku, pismem z dnia 28 sierpnia 2023 r. wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia. Został on uzupełniony w dniu 7 września 2023 r., a następnie skorygowany za pismem z dnia 13 września 2023 r. Pismem z dnia 15 września 2023 r. i obwieszczeniem z dnia 15 września 2023 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania. Po sporządzeniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, i projektu decyzji pismem z dnia 3 października 2023 r., na podstawie art. 10 § 1 kpa zawiadomiono strony postępowania o zgromadzeniu dowodów i materiałów, celem umożliwienia im wypowiedzenia się w tej sprawie. W dniu 17 października 2023 r. wydano decyzję Nr 33/C/2023 znak: WPP-1.6733.12.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sp. z o.o. wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu TAR8002B, w skład której będą wchodzić: maszt stalowy o wysokości 12,00m + odgromnik wraz z odciągami posadowiony w środkowej części dachu budynku centrum handlowo - usługowego o wysokości max 25,90m n.p.t., zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych (RRU) oraz transmisyjnych (ODU) umieszczonych w pobliżu anten sektorowych i radioliniowych a także urządzeń zasilających i realizujących m. in. funkcje cyfrowego przetwarzania sygnałów umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych na dachu budynku, zespół anten sektorowych (6 szt.) pracujących w następujących pasmach częstotliwości: 800MHz, 900MHz, 1800MHz, 2100MHz i 2600MHz, zespół anten parabolicznych (5 szt.), elementy torów antenowych, na dachu budynku centrum handlowo-usługowego obejmującego działkę nr [...] obręb [...] w T. przy ulicy [...], dla [...] sp. z 0.0. ul. [...], [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 15 listopada 2023 r.

Zaskarżoną decyzję wydano po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Wnioskowana inwestycja należy do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 18 i art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.). Przez pojęcie "łączności publicznej" należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Wnioskowana inwestycja ma być lokalizowana na terenie nieobjętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 604) w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu, ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy należało stosować przepisy u.p.z.p. brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2024 r. Według ówczesnego stanu prawnego art. 54 u.p.z.p. nie występował podział na ustępy.

W art. 54 u.p.z.p. określono następujące elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W skarżonej decyzji prawidłowo wskazano rodzaj inwestycji jako obiekt infrastruktury technicznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przez infrastrukturę techniczną należy rozumieć - każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem: a) kabli, w tym włókien światłowodowych, b) elementów sieci wykorzystywanych do zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi.

c) kanałów technologicznych w rozumieniu art. 4 pkt 15a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693,1768,1783 i 2185). Decyzja Prezydenta Miasta Tarnowa wskazuje istotne elementy infrastruktury technicznej, w tym maszt z zakreśloną jego wysokością i instalacje antenowe, ze wskazaniem ilości, rodzaju anten i pasm częstotliwości. W wymaganiach dotyczących ochrony interesów osób trzecich wpisano, że projektowana inwestycja m. in. nie może powodować uciążliwości powodowanych przez promieniowanie. Z punktu widzenia ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia te są wystarczające, uwzględniając ład przestrzenny i ukształtowanie przestrzeni. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzja o warunkach zabudowy są wydawane w sytuacji braku planu miejscowego na etapie wstępnym przygotowania inwestycji do realizacji, ustalając warunki jej realizacji. Analiza przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych prowadzi do wniosku, że ustawodawca obecnie stosuje rozwiązania ułatwiające lokalizację inwestycji telekomunikacyjnych, upraszając procedury i znosząc ewentualne bariery w tym zakresie. W szczególności zgodnie z art. 46 tej ustawy miejscowy plan nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli takie zakazy lub rozwiązania zostały ustanowione lub przyjęte, to się ich nie stosuje. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zgodność projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi - w tym ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2024 r. poz. 54) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r. poz. 2448) jest analizowana na etapie późniejszym - sporządzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę, kiedy to dokonuje się uszczegółowienia warunków realizacji inwestycji.

Przytoczony przez skarżącego pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. II OSK 2157/17 oraz wyrok z dnia 8 marca 2023 r. II OSK 2733/19), a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. II SA/Rz 103/23 został wyrażony na tle innego stanu prawnego, obowiązującego w dniu wydania w tych sprawach decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1071), którym uchylono w § 2 w ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 w ust. 1 pkt 8 nowelizowanego rozporządzenia, wskazujące rodzaje przedsięwzięć zaliczanych do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach z równoważną mocą promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny we wskazanych odległościach od miejsc dostępnych dla ludności. W związku z tą zmianą zaprzestano kwalifikowania inwestycji wymienionych w uchylonych przepisach do kategorii przedsięwzięć o możliwym znaczącym lub potencjalnie znaczącym oddziaływaniu na środowisko. Obecnie nie wymaga się wydania dla nich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ani przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094). Treść uzasadnienia przywołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych świadczy o tym, że wymagania co do koniecznej treści decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego były podyktowane względami prawidłowej oceny inwestycji z punktu widzenia jej możliwego oddziaływania na środowisko, a także stwierdzenia konieczności ewentualnego uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia Potwierdzają to przedstawione poniżej fragmenty pochodzące z uzasadnień wyroków: "W kontekście uzupełnienia wniosku inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji wskazującego na to, że inwestycja ta jest tylko i wyłącznie elementem sieci znajdującej się "w okolicy", a więc jest ona elementem większej całości, konieczne było poczynienie dodatkowych ustaleń niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy. Przede wszystkim należało w ramach tego postępowania ustalić, których instalacji "w okolicy", a więc konkretnie oznaczonych i zlokalizowanych sporne zamierzenie będzie elementem, z precyzyjnym oznaczeniem ilości zamontowanych na nich anten nadawczo-odbiorczych. Należy również ustalić jakie znaczenie ma przedmiotowa inwestycja dla istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej wyposażonych w anteny sektorowe, czy także planowana lokalizacja powoduje zmianę parametrów całej instalacji czy też jej części, a w konsekwencji czy nastąpi zwiększenie oddziaływania tejże na środowisko jako całości czy też nie. Konieczne jest także dokonanie ustaleń w zakresie kwalifikacji tego przedsięwzięcia, ale jako całości w kontekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie pozwoli na ocenę dopuszczalności wydania w tej sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznej." (wyrok NSA z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. II OSK 2157/17). "W decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej należy podać dane o planowanej przez inwestora mocy równoważnej promieniowanej izotropowo pojedynczych anten, a także o ukierunkowaniu anten w płaszczyźnie poziomej (azymuty) i płaszczyźnie pionowej. Wreszcie należy dodać, że rolą organu jest także przeprowadzenie w toku postępowania szczegółowej analizy ukształtowania terenu i otaczającej zabudowy, gdyż tylko tak można ustalić i zweryfikować, jaka jest kwalifikacja przedsięwzięcia w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019.1839 - dalej: "rozporządzenie RM").

Wedle porządku proceduralnego określonego wart. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023.1094 t.j. dalej: "u.u.i.ś.") w zw. żart. 4 ust. 2 u.p.z.p. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy żądać od inwestora jeszcze przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Jeżeli więc organ decyduje się lokalizować stację bazową telefonii komórkowej bez przedstawienia środowiskowych uwarunkowań, to powinien w punkcie decyzji określającym "rodzaj inwestycji" bądź "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy", w części dotyczącej "ochrony środowiska i zdrowia ludzi" dokładnie sprecyzować omówione wyżej parametry przedsięwzięcia pozwalające stwierdzić, że tak lokalizowana inwestycja nie podpada pod § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM." (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 czerwca 2023 r. II SA/Rz 103/23). Również stan faktyczny sprawy zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2023 r., sygn. II OSK 2733/19 wymagał szczegółowego sprecyzowania parametrów planowanej inwestycji i wyjaśnienia czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, co pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów mogło mieć istotne znaczenie dla dokonania prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Wobec przedstawionej zmiany stanu prawnego stanowisko sądów administracyjnych co do koniecznych elementów decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego straciło aktualność, a tym samym zarzut naruszenia przez organ przepisu prawa materialnego jest bezpodstawny. Organ przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący na dzień wydania zaskarżonej decyzji czynności podjęte przez organ w postępowaniu były wystarczające dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie zachodziła konieczność ani potrzeba zbierania i rozpatrzenia materiału dowodowego w szerszym zakresie. Uzasadnienie decyzji jest kompletne, a jego zwięzłość wynika z faktu, że załatwiana sprawa nie ma charakteru zawiłego i nie wymaga dokonywania skomplikowanych ustaleń okoliczności faktycznych czy rozstrzygania wątpliwości prawnych. W tym stanie rzeczy niezasadne są zarzuty skarżącego co do naruszenia przez organ przepisów proceduralnych. Organ nie wydaje bezkrytycznie blankietowych decyzji obarczonych wadami, jak twierdzi skarżący. Pomijając bezzasadność zarzutów skargi dotyczących rzekomej wadliwości rozstrzygnięcia, należy podkreślić, że każda sprawa jest rozstrzygana indywidualnie, zaś przyczyną podobieństwa decyzji jest w wielu przypadkach typowy charakter załatwianych spraw.

Na mocy postanowienia tut. Sądu z dnia 28 czerwca 2024 r. dopuszczono do udziału w postępowaniu Polskie Stowarzyszenie [...] [...] z siedzibą w K. . Z kolei na mocy postanowienia z dnia 16 lipca 2024 r. dopuszczono do udziału w postępowaniu Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedziba w R..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 , dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a. stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Poza sporem jest legitymacja skargowa Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie do złożenia skargi na niniejszą ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa. Legitymacja do wniesienia niniejszej skargi wynika z art. 8 § 1 p.p.s.a, na podstawie którego prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę oraz inne środki, jeżeli według jego oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują mu prawa strony. O prawie prokuratora do wniesienia skargi stanowi ponadto art. 50 § 1 p.p.s.a., natomiast z art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, że do prokuratora nie odnosi się wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o ile nie brał on udziału w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie art. 53 § 3 p.p.s.a., prokurator może wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej.

Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przepisu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji (t.j Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm, dalej u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Definicję inwestycji celu publicznego określa art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowiąc, że należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

W świetle przywołanych wyżej regulacji dla przypisania inwestycji cech "inwestycji celu publicznego" istotne są dwa elementy. Po pierwsze, inwestycja ma stanowić działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), albo metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). Po drugie, inwestycja musi realizować cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Przywołana norma stanowi, że o kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może przesądzać ani status podmiotu podejmującego działanie, ani źródła ich finansowania.

Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. celem publicznym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przez łączność publiczną art. 4 pkt 18 u.g.n. nakazuje rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Znowu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne stanowi, że infrastrukturą telekomunikacyjną są urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. W ocenie Sądu w sprawie wykazano, że planowana inwestycja z zakresu łączności publicznej ma charakter inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów.

Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( dalej k.p.a., Dz.U, z 2023, poz. 775) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w toku którego organ ustala istotne dla sprawy okoliczności, warunkuje prawidłową subsumpcję stanu faktycznego pod normę prawa materialnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.

Istotnym zagadnieniem prawnym powstającym w niniejszej sprawie rzutującym na ocenę legalności skarżonej decyzji jest ocena zmiany stanu prawnego związanej z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w ten sposób, że w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji dla tego rodzaju przedsięwzięć nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094) uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wspomniany § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2019 r. przewidywał, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się

instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z powyższego przepisu można wysnuć wniosek, że parametry takie jak częstotliwość oraz moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny determinują oddziaływanie instalacji na środowisko.

W ocenie Sądu brak wymogu legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza, że zlikwidowano obowiązek uwzględniania w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jak wynika z przytoczonego art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. wymogi w tym zakresie co do przedmiotowej decyzji pozostały, a tym samym pozostał obowiązek organu właściwego do wydania decyzji lokalizacyjnej zbadania sprawy w tym zakresie. Sytuacja prawna zmieniła się więc o tyle, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale musi dokonać stosownej analizy i oceny samodzielnie.

W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej, organ nadal powinien ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności, takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i kąt nachylenia (tilt). Organ powinien ustalić przy tym, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2023 r., sygn. II SA/Kr 505/23)

Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy, należało dostrzec, że inwestor we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie przedstawił charakterystykę inwestycji, uzupełnioną następnie pismem z 2 września 2023 r. (k. 75 administracyjnych akt sprawy). Zawarto tam m.in. planowane anteny sektorowe, ich moc, rysunki obrazujące planowany obiekt oraz kopię mapy zasadniczej, na której przedstawiono granice terenu objętego wniosku, zasięg oddziaływania inwestycji, a nadto umiejscowienie instalacji.

Ponadto w aktach sprawy znajduje się analiza występowania obszaru pól elekromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (k. 25 administracyjnych akt sprawy). Zatem organy dysponowały materiałem dowodowym, który pozwalał na przeprowadzenie stosownych ocen w kontekście przepisów szczególnych i określenie parametrów inwestycji.

Tymczasem w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, wbrew art. 54 pkt 1 u.p.z.p., pomimo określenia zamierzenia inwestycyjnego jako budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu TAR8002Bw skład której wchodzi w szczególności maszt stalowy, zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych, zespól anten sektorowych 6 sztuk, zespół anten parabolicznych (5 sztuk), organ ograniczył się w istocie wyłącznie do podania ogólnego rodzaju zamierzenia, bez określenia szczegółowych parametrów tej konkretnej inwestycji. Określono jedynie wysokość masztu stalowego 12 m i miejsce jego posadowienia w środkowej części dachu budynku centrum-handlowo-usługowego, ilość anten, pasma częstotliwości na których będą pracować. Takiego określenia zakresu inwestycji w żaden sposób nie można zaaprobować. Treść wniosku inwestora zawierała znacznie więcej elementów (k. 5 administracyjnych akt sprawy), niż wydana decyzja, zaś treść wniosku nie jest przecież elementem rozstrzygnięcia. To rolą organu jest ustalenie, oczywiście na podstawie wniosku inwestora, zakresu inwestycji i precyzyjne określenie go w decyzji.

Ponadto, z akt sprawy i zaskarżonej decyzji nie wynika, by podane przez inwestora cechy i parametry planowanej inwestycji zostały przez organ przeanalizowane. Stanowiąca załącznik do projektu decyzji, a następnie do samej decyzji "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji" formalnie li tylko spełnia wymóg, o którym mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Wspomniana analiza ma charakter ogólnikowy. Próżno szukać w niej analizy stanu faktycznego i prawnego dotyczącego inwestycji, w szczególności informacji co znajduje się w okolicy, w jakiej odległości znajdują się miejsca dostępne dla ludności i jaki jest zasięg pól elektromagnetycznych w tych miejscach. W sposób ogólny i blankietowy dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania wynikających z przepisów szczególnych, nie odnosząc się do rodzaju inwestycji, jej cech i parametrów, pominięto m.in. analizę pod kątem wspomnianego powyżej art. 124 ustawy prawo ochrony środowiska (pkt I.1 Analizy) pomimo, że w/w punkt dotyczy badania pod kątem wymogów tej właśnie ustawy.

Podkreślenia wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 55 u.p.z.p. wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Konsekwencją braku określenia istotnych z punktu widzenia przepisów szczególnych (do których odsyłają art. 53 ust. 3 i art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p.) parametrów inwestycji powoduje, że także pozwolenie na budowę jest wydawane dla inwestycji o nieokreślonych bliżej parametrach istotnych z punktu widzenia środowiska i zdrowia ludzi. Nie zasługuje przy tym na aprobatę argument podnoszony przez pełnomocnika organu na rozprawie, że później wydane pozwolenie na budowę zawierające wymagane prawem elementy konsumuje decyzję o warunkach zabudowy i sanuje braki decyzji u.l.i.c.p.

Z całą mocą podkreślić należy, że wskazanie wszystkich istotnych z punktu odziaływania inwestycji parametrów jest wymagane także w świetle zasad ogólnych postępowania administracyjnego. W szczególności w świetle art. 7 k.p.a., który nakazuje organom dbać o interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodne z interesem społecznym jest rozwijanie urządzeń łączności publicznej, z której obywatele powszechnie korzystają. Z drugiej jednak strony mając na uwadze wpływ ich na ład przestrzenny, środowisko, zdrowie ludzi, ochronę zabytków, organy powinny dołożyć wszelkich starań, aby zweryfikować, czy dopuszczana inwestycja celu publicznego nie narusza przepisów szczególnych, do czego niezbędne jest określenie istotnych parametrów takiej inwestycji warunkujących jej wpływ na środowisko, takich jak ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenia (tilt). Tak jak parametrami charakterystycznymi inwestycji kubaturowych określanych w decyzjach o warunkach zabudowy jest linia zabudowy, wysokość, szerokość elewacji frontowej czy wskaźnik powierzchni zabudowy, tak w/w parametry techniczne są istotnymi parametrami inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej. Podkreślenia wymaga, że w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego bada się nie tylko uwarunkowania planistyczne, zatem czy z punktu widzenia ładu przestrzennego taka inwestycja może powstać, skoro ustawodawca wyraźnie w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. nakazuje badać m.in. warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych oraz w art. 54 u.p.z.p. nakazuje w decyzji u.l.i.c.p. określić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.

Wymagają tego także zasada zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a), zasada informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych determinujących rozstrzygnięcie (art. 9 k.p.a.) oraz zasada przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a.

Konsekwencją powyższego jest brak w zaskarżonej decyzji sformułowanych wystarczająco wymogów co do ochrony środowiska i zdrowia ludzi, a tym samym również wymagań co do ochrony interesów osób trzecich. Ponownie w tym kontekście podkreślić należy, że zmiana przepisów środowiskowych i brak wymagalności decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji nie oznacza, że organ wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie ustala możliwego wpływu inwestycji na środowisko i życie ludzi. Obowiązek ten nadal istnieje i jednoznacznie wskazuje na niego art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p.

Podsumowując, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego uchybienia normom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., a nadto art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b i d u.p.z.p., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu będzie przeanalizowanie wniosku inwestora wraz z jego uzupełnieniem, ustalenie istotnych elementów i cech zamierzenia inwestycyjnego, przeanalizowanie oddziaływania planowanej inwestycji, w szczególności pod względem ochrony środowiska i zdrowia ludzi. W postępowaniu tym organ powinien kierować się w szczególności zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ powinien zatem podjąć wszelkie starania, by okoliczności sprawy zostały wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnione, a następnie rzetelnie przedstawione w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym według wytycznych art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że w przypadku ustalenia, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, organ nie będzie mógł odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, o czym stanowi art. 56 zd. 1 u.p.z.p.

Mając na względzie przedstawione okoliczności sprawy Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a.