Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 887/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 3 pkt 22, par. 13, par. 39, par. 57, par. 60
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), Protokolant ref. Maria Góraj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "M." w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 marca 2023 r. nr 173/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "M." w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z 6 marca 2023 r. nr 173/OPON/2023, Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy

z 9 września 2022 r. nr 543/PBR/2022 w przedmiocie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach.

2.1. W dniu 12 lutego 2021 r. I. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: inwestor, spółka) wystąpiła do Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: Prezydent, organ I instancji) z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wolnostojącego, ośmiokondygnacyjnego, z usługami

w parterze i garażem podziemnym dwukondygnacyjnym oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. K. w Dzielnicy [...] w W. Pismem z 25 lutego 2021 r. wezwano inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku, a uzupełnienie nastąpiło 4 marca 2021 r. Postanowieniem nr 317/2021 z 15 kwietnia 2021 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w terminie 84 dni od daty doręczenia postanowienia. Inwestor wypożyczył 3 egzemplarze projektów w celu dokonania uzupełnień oraz usunięcia nieprawidłowości. Postanowieniem nr 646/PB/2021 z 6 lipca 2021 r. – organ

I instancji działając na wniosek inwestora zawiesił postępowanie administracyjne.

W trakcie zawieszenia, inwestor przedłożył 3 egzemplarze projektów, a następnie wystąpił z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania, przedkładając następnie uzupełnione 3 egzemplarze projektów. Postępowanie administracyjne zostało podjęte postanowieniem Prezydenta z 26 stycznia 2022 r.

2.2. Decyzją nr 75/PBR/2022 z 7 lutego 2022 r., Prezydent zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę w ramach tej inwestycji. Następnie decyzją z 2 czerwca

2022 r. nr 499/OPON/2022, Wojewoda Mazowiecki (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji

– postanowieniem z 9 sierpnia 2022 r. – wezwał inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie 42 dni. 22 sierpnia 2022 r. inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową wraz z wyjaśnieniami.

2.3. Decyzją z 9 września 2022 r. nr 543/PBR/2022, wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351; dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), Prezydent zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wolnostojącego, ośmiokondygnacyjnego, z usługami w parterze i garażem podziemnym dwukondygnacyjnym oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. (kat. XIII) – według projektów, stanowiących integralną część tej decyzji.

2.4. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w W. (dalej: Spółdzielnia, strona skarżąca). Zarzuciła organowi

I instancji naruszenie art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. i art. 81 k.p.a.; art. 7 k.p.a., art.77 § 1 i 4 k.p.a. i art. 80 k.p.a.; art. 8 k.p.a.; art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.; jak również art. 28 ust. 3a p.b., art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b.; art. 33 ust. 2 p.b.; art. 34 ust. 1 p.b.; art. 34 ust. 2a p.b.; art. 34 ust. 3 p.b.; art. 36 ust. 1 p.b. oraz art. 28 ust. 2 p.b. i 61 § 4 k.p.a. Spółdzielnia wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, gdyż wydana została z rażącym naruszeniem prawa i zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę.

2.4.1. W toku postępowania odwoławczego, Wojewoda wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji, a następnie postanowieniem z 30 grudnia 2022 r. Wojewoda zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Przy piśmie z dnia 6 lutego 2023 r. organ I instancji przekazał akta sprawy wraz z uzupełnioną dokumentacją projektową.

2.5. Zaskarżoną decyzją z 6 marca 2023 r. nr 173/OPON/2023, Wojewoda utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

2.5.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy streścił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył brzmienie przepisów podlegających stosowaniu w niniejszej sprawie. Podkreślił, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda wyjaśnił, że po uzupełnieniu przez inwestora dokumentacji w toku postępowania odwoławczego, zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z:

– rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2022 r. poz. 1679) w zakresie określonym przez organ odwoławczy;

– rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej: r.w.t.) o czytelną analizę nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania z jednoznacznymi wnioskami, w zakresie spełnienia wymogów z § 13, § 57, § 60 r.w.t.

Po dokonaniu powyższych uzupełnień organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przez art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 p.b., warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę.

2.5.2. Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 22 września 2017 r. Spełniono warunki w zakresie współczynnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu inwestycji – od 0,33 do 0,43 (wg projektu: 0,429); minimalnej powierzchni biologicznie czynnej – 25% (wg projektu: 30,97%); szerokości elewacji frontowej – od 18,90 m do 28 m ± 20 % (wg projektu: 27,38 m); wysokości elewacji frontowej oraz głównej kalenicy dachu budynku – 25 m (wg projektu: 25 m); formy dachu – płaski, o spadku wyłącznie technologicznym, okolony attyką od 1° do 3° (wg projektu: dach płaski okolony attyką ze spadkami od 1° do 3°). Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczącego nieprawidłowego bilansu terenu biologicznie czynnego na poziomie - min. 25%, Wojewoda przywołał § 3 pkt 22 r.w.t. oraz wskazał, że przy piśmie z 9 grudnia 2022 r. inwestor wskazał, że "tom zawiera uszczegółowione i ujednolicone informacje dotyczące analizy nasłonecznienia

i przesłaniania przedmiotowej inwestycji oraz szczegóły rozwiązań projektowanego dachu zielonego oraz ściany zielonej, które zostały zaprojektowane w przedmiotowym budynku." Zatem, w ocenie Wojewody, ponowna weryfikacja projektu budowlanego

z uwzględnieniem powyższych wyjaśnień wykazała, że projektowana inwestycja spełnia wymogi ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie wymaganego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Następnie organ odwoławczy dodał, że

z dokumentacji projektowej (str. 7 projektu oraz rys. nr AR-01-AR-03) wynika, że zostały spełnione warunki zabudowy odnoszące się do minimalnej liczby miejsc do parkowania, zlokalizowanych w granicach nieruchomości,

2.5.3. W ocenie organu odwoławczego, projektowany budynek został usytuowany na działce inwestycyjnej zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, z uwzględnieniem wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy. Odległości między projektowanym budynkiem a sąsiednimi nieruchomościami zostały zachowane i będą wynosić odpowiednio: od granicy frontowej 5,49 m, od granicy zachodniej 3 m, od granicy wschodniej 4 m oraz 3 m od granicy południowej. Dojazd na działkę oraz dostęp do drogi publicznej zostanie zapewniony zjazdem z ulicy K. Na podstawie analizy zawartej w projekcie, tom 1A pn. "Analiza przesłaniania i nasłonecznienia oraz przyjęte rozwiązania dachu zielonego oraz ściany zielonej", Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja nie narusza § 13 i § 60 r.w.t. Podniesiono następnie, że projektowana inwestycja nie jest objęta strefą ochrony konserwatorskiej w zakresie dóbr kultury. Wojewoda wyjaśnił, że woda opadowa i roztopowa z terenu działki nr [...], ob. [...] odprowadzana będzie za pomocą wewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej do dwóch zbiorników na wodę szarą. Nie istnieje zagrożenie dla środowiska oraz higieny

i zdrowia użytkowników podczas przyszłej eksploatacji budynku. Ścieki sanitarne będą odprowadzane do kanalizacji sanitarnej. Realizacja projektowanego budynku nie spowoduje zanieczyszczenia wód, gleb oraz pogorszenia warunków krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych. Przedmiotowa działka nie wchodzi w skład terenów parków narodowych, krajobrazowych, rezerwatów i innych form ochrony środowiska. Drogę pożarową stanowi droga publiczna ul. K. Budynek swoim dłuższym bokiem o długości 25,47 m usytuowany jest wzdłuż ul. K. Odległość budynku od drogi pożarowej wynosi od 12,03 m do 14,81 m. Pomiędzy drogą ewakuacyjną a ścianą budynku nie występują żadne stałe elementy zagospodarowana terenu o wysokości przekraczającej 3 m ani żadne drzewa, które uniemożliwiłyby dostęp do elewacji budynku. Wyjścia ewakuacyjne z budynku połączone są z droga pożarową poprzez utwardzone dojścia o długości do 50 m oraz szerokości powyżej 1,5 m. Sporna inwestycja została uzgodniona z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych pod względem zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.

2.5.4. Zdaniem Wojewody, nie można stwierdzić, że usytuowanie projektowanej inwestycji zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania

i wykorzystania nieruchomości strony skarżącej, czy naruszy w tym względzie zasady współżycia społecznego. Organ odwoławczy zbadał, czy przez wydanie przedmiotowej decyzji nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 9 p.b. i podkreślił, że nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Wskazano, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób.

2.5.5. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., Wojewoda Mazowiecki uznał, że w toku postępowania przed organem I instancji nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony. W złożonym odwołaniu Spółdzielnia nie wykazała, dlaczego wynik sprawy byłby odmienny, gdyby do takiego uchybienia nie doszło. Wojewoda stwierdził również, że organ I instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania administracyjnego. Reasumując, Wojewoda przyjął, że inwestor spełnił wszelkie wymogi wynikające z art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 p.b., a decyzja organu I instancji nie narusza art. 35 ust. 1 p.b. Wobec tego, organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

3. Pismem z 6 kwietnia 2023 r. Spółdzielnia wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na ww. decyzję , wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ją decyzją organu I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy została wydana z naruszeniem przepisów prawa i tym samym winna być uchylona i pomimo braku jakichkolwiek podstaw do utrzymania w mocy ww. decyzji w tym weryfikacji warunków przesłaniania i istnienia konieczności rozstrzygnięcia przez organ sprawy merytorycznie;

2) art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych stwierdzeń, brak dostatecznego wyjaśnienia jej podstawy prawnej i zawarcie jedynie lakonicznego uzasadnienia faktycznego dot. warunków przesłaniania, nie odnosząc się do stanu faktycznego i nie dokonania subsumpcji;

3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie, pominięcie znanych organowi z urzędu faktów w tym warunków przesłaniania, że decyzja nie powinna być wydana;

4) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego

z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;

5) art. 35 ust. 1 p.b. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie w postępowaniu administracyjnym podczas gdy organ powinien sprawdzić: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego

z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym warunkami przesłaniania, w tym techniczno-budowlanymi, przepisami prawa energetycznego, przepisami o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b.;

6) art. 28 ust. 3a p.b. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie przepisów art. 86g

i art. 86h ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko;

7) art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie tego, że organ powinien sprawdzić uzyskanie przez inwestora wszystkich wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów;

8) art. 33 ust. 2 p.b. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie tego, że do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono niekompletne i nie spełniające wymogów prawnych i faktycznych dokumenty w tym warunki przesłaniania;

9) art. 34 ust. 1 p.b. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie tego, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

10) art. 34 ust. 2a p.b. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie, że projekt budowlany powinien spełniać warunki ochrony przeciwpożarowej;

11) art. 34 ust. 3 p.b. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie, że projekt budowlany powinien obejmować treść i załączniki określone w przepisach prawnych;

12) art. 36 ust. 1 p.b. poprzez niezastosowanie, albowiem organ powinien w decyzji określić terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz informacji o obowiązkach i warunkach, wynikających

z art. 54 i art. 55 p.b.

Skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła również

o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu architektury i urbanistyki w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami złożonej dokumentacji budowlanej będącej podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności oceny poprawności przeprowadzonej analizy przesłaniania.

3.1. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

4. Postanowieniem z 6 czerwca 2023 r. Sąd odmówił uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie 25 lipca 2023 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy strony skarżącej oraz dopuścił L. S. do udziału

w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.

5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie.

6. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić motywy 2 rozstrzygnięć wydanych przez Sąd na rozprawie.

6.1. Sąd oddalił wniosek dowodowy strony skarżącej na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Na mocy tego przepisu, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Strona skarżąca domagała się tymczasem od Sądu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu architektury

i urbanistyki w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami złożonej dokumentacji budowlanej będącej podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności oceny poprawności przeprowadzonej analizy przesłaniania. Skarżąca nie przedłożyła sama takiej opinii w formie dokumentu, lecz oczekiwała, że to Sąd powoła biegłego

i przeprowadzi postępowanie dowodowe w tym zakresie. Tymczasem przed sądem administracyjnym nie jest dopuszczalne prowadzenie dowodu mającego charakter opinii biegłych czy ekspertyzy naukowej. Dowód z opinii biegłego nie jest bowiem dowodem

z dokumentu i w oczywisty sposób przekracza zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyroki NSA

z 9 marca 2022 r. II OSK 831/19, LEX nr 3349468; z 11 kwietnia 2023 r., III OSK 2006/21, LEX nr 3554657).

6.2. Sąd dopuścił L. S. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania. Zgodnie z art. 33 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., udział

w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału

w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. L. S. stawił się na rozprawę i domagał się udziału w postępowaniu. Na podstawie akt administracyjnych ustalono, że L. S. jest właścicielem działki ew. nr [...] z obrębu [...], tj. nieruchomości, na której planowana jest sporna inwestycja. Zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, rozumianym jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zatem w ocenie Sądu, właściciel nieruchomości, na której zaprojektowano inwestycję – niebędący inwestorem – jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, która ma się odbyć na należącej do niego nieruchomości (por. A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, red. A. Gliniecki, Warszawa 2016, art. 28). Z akt kontrolowanego postępowania administracyjnego wynika natomiast, że L. S. nie brał udziału w tym postępowaniu. W związku z tym, że jako właściciel nieruchomości inwestycyjnej posiada interes prawny do udziału w tym postępowaniu, Sąd dopuścił go do czynnego udziału w rozprawie i do udziału

w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony.

6.3. W związku z tym, że uczestnik L. S. nie brał udziału w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, Sad rozważył, czy okoliczność ta powinna skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji

z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednolicie przyjmuje się jednak, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału

w postępowaniu, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który

z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z 9.04.2019 r., II OSK 1259/17, LEX nr 2676862). Tymczasem L. S. wnosił o oddalenie skargi, wobec czego w takim kontekście procesowym Sąd nie mógł w niniejszej sprawie zastosować z urzędu ww. przepisów.

7. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wolnostojącego, 8-kondygnacyjnego, z usługami w parterze i garażem podziemnym dwukondygnacyjnym oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. K.

w W. (kat. XIII).

7.1. Stosownie do art. 32 ust. 4 p.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 457, z późn. zm.), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

4) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

5) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 – w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane –

w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

6) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane –

w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

7.2. Jak stanowi art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zatem wyjaśnić, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja

o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy (por. wyrok NSA

z 21.04.2020 r., II OSK 2638/19, LEX nr 3036997).

8. Pierwszą kwestią sporną między stronami niniejszego postępowania był rezultat przeprowadzonej przez organy weryfikacji, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

8.1. W decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...] czerwca 2016 r.

o warunkach zabudowy określono, że powierzchnia biologicznie czynna, tj. minimalna powierzchnia biologicznie czynna w stosunku do powierzchni działki i dla każdej działki powstałej z wtórnego podziału terenu inwestycji, została określona na poziomie 25%.

Z dokumentacji projektowej przedłożonej w toku kontrolowanego postepowania wynika, że teren biologicznie czynny obejmuje 30,97% terenu działki inwestycyjnej. Do terenu biologicznie czynnego zaliczono 72,40 m2 ściany zielonej (50% całego obszaru tej ściany zaprojektowanego na 144,80 m2). Zatem spośród 30,97% terenu działki uznanej za teren biologicznie czynny, 6,59% terenu działki zbilansowano jako powierzchnię biologicznie czynną na ścianie zielonej. Innymi słowy, bez zaliczenia tej powierzchni, inwestor nie spełniłby ustaleń decyzji o warunkach zabudowy w zakresie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej.

8.2. W § 39 r.w.t. przewidziano, że na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei zawarta w § 3 pkt 22 r.w.t. nazwa i definicja obszaru biologicznie czynnego ewoluowała na przestrzeni lat.

– W tekście pierwotnym r.w.t. definiowano "powierzchnię terenu biologicznie czynną" jako "grunt rodzimy pokryty roślinnością oraz wodę powierzchniową na działce budowlanej, a także 50% sumy nawierzchni tarasów i stropodachów, urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym ich naturalną wegetację, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2",

– Na skutek zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia

7 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 109 poz. 1156) i obowiązujących od 27 maja 2004 r., "powierzchnię terenu biologicznie czynną" rozumiano jako "grunt rodzimy oraz wodę powierzchniową na terenie działki budowlanej, a także 50 % sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2 urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację".

– W brzmieniu r.w.t. ustalonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 56, poz. 461) i obowiązującym od 8 lipca 2009 r. była mowa o "terenie biologicznie czynnym", przez który należy rozumieć "teren

z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację,

a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie".

– W obecnie obowiązującym brzmieniu, ustalonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. (Dz. U. poz. 2285), jest mowa o "terenie biologicznie czynnym", przez który należy rozumieć "teren

o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin

i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin,

o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie".

8.3. Na tle obowiązujących obecnie przepisów można się spotkać ze stanowiskiem dopuszczającym urządzenie pionowej ściany budynku jako powierzchni biologicznie czynnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1664/20, wyrok WSA w Krakowie z 12 stycznia 2021 r. sygn. akt – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznaje, że analiza § 3 pkt 22 r.w.t. nie daje możliwości przyjęcia, że w zakresie tej definicji mieszczą się struktury pionowe. Należy bowiem podnieść, że wspomniany przepis stanowi o "terenie" biologicznie czynnym, a przez teren w języku polskim rozumie się część powierzchni ziemi wraz z jej rzeźbą i pokryciem. Innymi słowy, teren biologicznie czynny powinien być wyznaczony poziomo, horyzontalnie, choć nie są tu wykluczone pewne spadki. Prawodawca wskazuje, że nawierzchnia terenu biologicznie czynnego musi być urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych – a nawet kiedy zalicza do tego terenu 50% powierzchni tarasów

i stropodachów, to czyni to z zastrzeżeniem, że również one muszą się cechować taką nawierzchnią. Przyjęcie, że "inne powierzchnie zapewniające naturalną wegetację roślin" mogłyby mieć strukturę pionową, dopuszczałoby np. sytuacje, w których inwestor na terenie w całości utwardzonej działki budowlanej tworzyłby pionowe konstrukcje "ścian zielonych" nie tylko na elewacji budynku ale np. jako odrębne pionowe struktury, które w żadnym wypadku nie spełniają funkcji chłonnej, tj. funkcji retencji wód opadowych. Takie rozumienie analizowanej definicji wskazywałoby zatem na pozbawienie terenu biologicznie czynnego jednej z jego dwóch podstawowych funkcji, tj. retencji wód opadowych, co ma istotne znaczenie w perspektywie konstytucyjnego nakazu ochrony środowiska i zasady zrównoważonego rozwoju.

8.4. W ocenie Sądu, nawet gdyby jednak przyznać możliwość zaliczenia do terenu biologicznie czynnego pionowej "ściany zielonej", to jednak § 3 pkt 22 r.w.t. wymaga, aby taka powierzchnia zapewniała naturalną wegetację roślin. W przedłożonych przez inwestora dokumentach dotyczących ściany zielonej opisanej jako "panel elastyczny flexipanel, zewnętrzny" w danych technicznych tego obiektu wskazano: "standardowa grubość panelu: ok. 6 cm (bez wegetacji)" oraz "standardowa grubość systemu: ok. 10 cm (bez wegetacji)". Zatem dokumenty przedłożone przez inwestora i uzupełnione

w toku postępowania odwoławczego w żadnym wypadku nie dopuszczały uznania projektowanej ściany zielonej za inną powierzchnię, która zapewniałaby naturalną wegetację roślin. Z przedłożonych dokumentów wprost wynika, że ta ściana zielona nie zapewnia naturalnej wegetacji roślin, tj. naturalnego przebiegu procesów fizjologicznych roślin. W związku z tym Sąd stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszono art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" p.b. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

9. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie były również kwestie związane

z przesłanianiem budynków oraz zagadnieniami nasłonecznienia (dostępu do światła dziennego).

9.1. Zgodnie z § 13 ust. 1 r.w.t. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej,

z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Ponadto w ust. 2 tego przepisu przewidziano, że wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

9.2. Stosownie zaś do § 60 ust. 1 r.w.t., pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny

w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne –

w godzinach 7.00-17.00. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Z kolei jak przewidziano w ust. 3, w przypadku budynków zlokalizowanych

w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

9.3. Należy w tym miejscu przypomnieć, że organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 r.w.t. Projektowana zabudowa winna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy

w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym,

w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść do niej uwagi i zastrzeżenia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej musi zatem ocenić, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować (zob. wyrok NSA z 7.02.2018 r., II OSK 942/16, LEX nr 2468046).

9.4. Zagadnienia dotyczące nasłonecznienia i przesłaniania były sporne

w kontrolowanym postępowaniu od samego początku. Również na jego ostatnim etapie, w toku postępowania odwoławczego, Wojewoda Mazowiecki przeprowadzał w tym zakresie uzupełniające postępowanie wyjaśniające. Pomimo tego, że zagadnienia te są kontrowersyjne między stronami kontrolowanego postępowania administracyjnego, to

z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, dlaczego organ odwoławczy ostatecznie zaakceptował przedłożone przez inwestora analizy przesłaniania i nasłonecznienia.

9.5. Weryfikując spełnienie opisanych wyżej obowiązków przez organ odwoławczy, Sąd wziął pod uwagę, że projektowany budynek ma posiadać niejednorodny kształt,

w którym powierzchnia parteru jest inna (mniejsza) niż powierzchnia wyższych kondygnacji. Tymczasem przedłożone przez inwestora analizy przesłaniania odnoszą się wyłącznie do pierwszej naziemnej kondygnacji projektowanego budynku, jako budynku przesłaniającego, choć r.w.t. wyraźnie wskazuje, że wysokość przesłaniania mierzy się do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Prawidłowo sporządzona analiza przesłaniania powinna więc uwzględniać całą kubaturę projektowanego budynku, a nie tylko jego pierwszą kondygnację naziemną, która znajduje się na poziomie dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego. Ponadto, jak słusznie wskazywali skarżący, kąt 60°, wyznacza się z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego. W związku z tym prawidłowo sporządzona analiza przesłaniania musi uwzględniać nie tylko położenie okien, ale również to, czy ramiona tego kąta w całości znajdują się poza ścianą (również obiektu przesłanianego). Niedopuszczalne jest bowiem wyznaczanie wierzchołka tego kąta w takim miejscu osi okna pomieszczenia przesłanianego, że między ramionami tego kąta znajdzie się także ściana pomieszczenia przesłanianego.

9.6. Odnosząc się natomiast do analizy nasłonecznienia i zacieniania, to w ocenie Sądu, przedstawiona przez inwestora dokumentacja jest nieczytelna i nie pozwala na prawidłową ocenę, czy projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami technicznymi. Grafiki przedstawiające kolorystycznie zacienianie w dniach równonocy z uwagi na użytą technikę ich sporządzania nie pozwalają na jednoznaczne przyjęcie, czy wszystkie mieszkania (poza jednopokojowymi) zlokalizowane w istniejących budynkach będą miały dostęp do światła dziennego przez minimalny czas określony w § 60 r.w.t. Również zakres cienia rzucanego przez projektowany budynek został naniesiony na mapę w takiej skali, w której weryfikacja prawidłowości tej analizy jest w zasadzie niemożliwa.

9.7. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki naruszył art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez nieprawidłowe zaakceptowanie przedstawionych przez inwestora dokumentów dotyczących przesłaniania, nasłonecznienia i zacieniania. Wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. było zatem co najmniej przedwczesne.

10. W ocenie Sądu, trafnie strona skarżąca zarzuciła Wojewodzie naruszenie art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych stwierdzeń, brak dostatecznego wyjaśnienia jej podstawy prawnej i zawarcie jedynie lakonicznego uzasadnienia faktycznego. W ocenie Sądu, w sytuacji w której odwołujący się podnosi zarzuty, których uznanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia realizacji inwestycji, organ odwoławczy ma obowiązek rzeczowo i wyczerpująco odnieść się do twierdzeń odwołania. W zaskarżonej decyzji zarzuty te skomentowano jedynie w arbitralny sposób, stwierdzając zgodność projektu z przepisami prawa. Działanie takie niewątpliwie narusza wskazane wyżej przepisy. Jednocześnie należy podnieść, że organy nie naruszyły art. 28 ust. 3a p.b., albowiem sporna inwestycja nie jest objęta wymogiem uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem nie należy do inwestycji objętych przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094).

11. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda Mazowiecki podejmie czynności

w celu usunięcia stwierdzonych wyżej nieprawidłowości w dokumentacji projektowej

i w zależności od stopnia ich uzupełnienia wyda stosowną decyzję. Organ odwoławczy rzeczowo i wyczerpująco odniesie się również do wszystkich zarzutów i uwag przedstawianych przez strony postępowania.

Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.