Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 582/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz, WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz H. B. kwotę [...](pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., znak: [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przywrócenia H. B. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L. z [...] r., znak: [...]

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] r. Naczelnik L. Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu "A. I." sp. z o.o. z/s w L. wraz ze Spółką za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. Decyzja została wysłana na adres skarżącego w L., przy ul. [...]. W związku z tym, że korespondencja nie została odebrana, przyjęto skutek doręczenia z dniem 2 stycznia 2017 r.

Wnioskiem z 6 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że o wydaniu i treści decyzji skarżący dowiedział się w dniu 2 marca 2017 r. Zdaniem pełnomocnika zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją korespondencja urzędu, w tym: zawiadomienie o wszczęciu postępowania, wezwanie do udzielenia wyjaśnień oraz postanowienie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, nie została doręczona skarżącemu. W czasie trwania postępowania oraz w dacie wydania przedmiotowej decyzji skarżący nie zamieszkiwał, ani nie przebywał pod adresem przy ul. [...] w L. (był tam jedynie zameldowany). Pomimo, że korespondencja wracała z adnotacją "nie podjęto w terminie" organ nie podjął czynności w celu ustalenia miejsca zamieszkania czy pobytu skarżącego. Pełnomocnik podniósł, że skoro organ podatkowy skierował zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę pobieranego do Spółki A. P., oznacza to, że przy dołożeniu należytej staranności organ był w stanie skontaktować się ze skarżącym w celu powiadomienia o prowadzonym postępowaniu. Skarżący o wystawionych tytułach wykonawczych dowiedział się dopiero 1 marca 2017 r. od zatrudniającej go Spółki i podjął działania w celu odbioru korespondencji kierowanej na adres zameldowania. W dacie prowadzonego postępowania oraz wydania decyzji miejscem zamieszkania skarżącego był i nadal jest A.. Jako dowód na powyższą okoliczność pełnomocnik złożył orzeczenie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z 28 grudnia 2016 r. oraz licencję wydaną przez ten podmiot [...] r.

Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało zaskarżone, jednak wyrokiem z 4 października 2017 r. (sygn. akt I SA/Lu 586/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, podzielając prawidłowość ustaleń organu co do skuteczności doręczenia decyzji.

Natomiast postanowieniem z 11 maja 2017 r. (sprostowanym 30 czerwca 2017 r.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie organu skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, nie można też uznać, że dochował terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Nie zgadzając się z powyższym pełnomocnik skarżącego złożył skargę, w której wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 587/17 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. wskazując, iż organ wadliwie zastosował w sprawie art. 162 O.p. Wskazał, że niesporne było spełnienie przez skarżącego dwóch z czterech przesłanek niezbędnych do uznania, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania jest zasadny: skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu oraz dopełnił czynności, dla których termin był ustanowiony (wniósł odwołanie). Uznał także, że skarżący spełnił trzecią z przesłanek zachował 7-dniowy termin do złożenia wniosku, liczony od dnia ustania przyczyny, która spowodowała uchybienie terminu, bowiem skoro organ nie podważył argumentów skarżącego należało uznać, że wniosek o przywrócenie terminu wysłany pocztą w dniu 7 marca 2017 r. jest wnioskiem złożonym w terminie. Termin ten będzie zachowany nawet przy przyjęciu, że skarżący powinien był się dowiedzieć o decyzji już w dniu 28 lutego 2017 r. Odnośnie czwartej ze wskazanych przesłanek – braku winy w uchybieniu terminu, sąd wskazał, że skarżący jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, a obowiązek aktualizacji danych w ewidencji w terminie 7 dni zgodnie z art. 9 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, nie dotyczy tej kategorii podatników. W ich przypadku kluczowe znaczenie ma art. 9 ust. 1d tej ustawy, zgodnie z którym w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5 tej ustawy.

W tym zakresie sąd podzielił argumentację skarżącego, że skoro zmiana miejsca zamieszkania nastąpiła w 2016 r., aktualizacji zmiany miejsca zamieszkania skarżący powinien dokonać w rocznym zeznaniu podatkowym za 2016 rok, zaś termin do złożenia tego zeznania upływał w dniu 30 kwietnia 2017 r. W tej sytuacji, skoro postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego prowadzone było od 21 października 2016 r. (data postanowienia o wszczęciu postępowania) do 2 stycznia 2017 r. (data skutku doręczenia decyzji 14 grudnia 2016 r.), nie można skutecznie zarzucać, że skarżący naruszył obowiązek zaktualizowania swoich danych dotyczących miejsca zamieszkania. Z oczywistych względów nie można również wywodzić naruszenia obowiązku skarżącego na podstawie art. 146 § 1 O.p. (obowiązek zawiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu do doręczeń), bowiem przepis ten dotyczy sytuacji, kiedy adres zmieniany jest w toku postępowania.

W wyniku ponownego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ uznał, że co prawda skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu oraz dopełnił czynności, dla których termin był ustanowiony (wniósł odwołanie), to jednak nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, jak również nie dochował terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, nie spełnił zatem wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 162 O.p.

Odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że organ podatkowy w celu ustalenia właściwego adresu do doręczania pism skarżącemu korzystał z Centralnego Rejestru Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników. Z danych uzyskanych z Rejestru wynika, że adresem właściwym do doręczeń był adres w L., przy ul. [...]. Z raportów z Rejestru wynika, że wskazany przez skarżącego adres w A. jest adresem korespondencyjnym ważnym od 30 marca 2017 r. W dacie wszczęcia postępowania, jak również wydania decyzji aktywnym i jedynym właściwym był adres, na który organ I instancji kierował korespondencję.

Organ podniósł, że skarżący, pomimo obowiązku wynikającego z art. 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2017 r. poz. 869 ze zm.) nie powiadomił organu podatkowego o zmianie adresu miejsca zamieszkania w czasie.

Zdaniem organu sąd dał wiarę wskazanym przez stronę okolicznościom i uznał ją za osobę fizyczną, nie prowadzącą działalności gospodarczej. Jednak w czasie postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania strona dokonała czynności jako przedsiębiorca tj. wpisu do rejestru, jak również złożyła w dniu 18 kwietnia 2017 r. do Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem za bezzasadne uznał organ twierdzenia strony, że mogła zaktualizować dane dotyczące miejsca zamieszkania dopiero w zeznaniu podatkowym za 2016 r. – czyli do 30 kwietnia 2017 r. Tezie tej przeczy także wydruk formularza PIT 11 za 2016 r. wystawiony dla strony przez A. P. Sp. z o.o. złożony do Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. w dniu 20 stycznia 2017 r. W aktach sprawy znajduje się także kopia aktu notarialnego z 14 lutego 2017 r. Rep. A Nr [...] potwierdzającego sprzedaż przez H. K. B. na rzecz R. M. B. nieruchomości stanowiących grunty orne. Przy sporządzaniu tego aktu strona oświadczyła, że jej adresem zamieszkania jest L. ul. [...]. Nadto do organu podatkowego w dniu 28 marca 2018 r. wpłynęła kopia pozwu Prokuratorii Generalnej [...], przeciwko R. M. B. o uznanie wymienionej czynności sprzedaży za bezskuteczną. Z treści pozwu wynika, iż ujawniły się wątpliwości dotyczące miejsca zamieszkania H. B., bowiem w pismach urzędowych wskazywał on swój adres zamieszkania – L. ul. [...] oraz odbierał część korespondencji tam kierowanej. Dane dotyczące innego miejsca zamieszkania w A. skonfrontowane z szeregiem innych okoliczności, mogą świadczyć o wprowadzeniu organów podatkowych w błąd i na zamiar pokrzywdzenia wierzyciela.

Organ podatkowy ustalił na podstawie informacji z Urzędu Skarbowego w A., iż w dniu 12 lipca 2017 r., strona nie zamieszkiwała w A. pod adresem ul. [...]. Zamieszkania po tym adresem nie potwierdziły też informacje z Komendy Powiatowej Policji w A.. Na podstawie informacji z Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w A. ustalono, że na nazwisko strony nie zarejestrowano żadnych pojazdów. Natomiast na podstawie pisma Geodety Powiatowego –Naczelnika Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w A. ustalono, że strona nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków tamtejszego powiatu. W dniu 25 października 2017 r. ponownie poborca skarbowy ustalił, że pod wskazanym adresem w A. nikt nie zamieszkuje od kilu miesięcy. Ponadto właścicielka wskazanego lokalu oświadczyła, że nigdy pod tym adresem nie zamieszkiwał H. B., bez jej wiedzy i zgody zgłosił wskazany adres jako swoje miejsce zamieszkania. Nadto organ podatkowy ustalił, że strona nigdy nie zamieszkiwała w A. także pod adresem ul. [...] (umowa najmu z A. P. Sp. z o.o. oraz oświadczenie właścicielki A. K.).

Zdaniem organu podatkowego orzeczenie z 28 września 2016 r. o uzyskaniu patentu strzeleckiego oraz licencja z 29 września 2016 r. z Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego nie mogą stanowić dowodów potwierdzenia adresu zamieszkania strony w A. ul. [...], bowiem jest to adres jedynie zgłoszony przez stronę, nie był on weryfikowany przez Związek.

Dlatego też organ podatkowy uznał, że właściwym do doręczeń był adres, na który Naczelnik L. Urzędu Skarbowego w L. kierował korespondencję w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności strony za zobowiązania podatkowe Spółki. Wskazanie innego adresu i podejmowanie działań w celu jego zmiany, przy jednoczesnym braku stosownej informacji w odpowiednim czasie, potwierdzają jedynie chęć uniknięcia kontaktu i wprowadzenie w błąd organów podatkowych oraz sądu.

Zdaniem organu instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwa, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, natomiast wskazane we wniosku o przywrócenie terminu powody nie stanowią wystarczającej przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Nie potwierdzają one należytej dbałości i staranności w wywiązywaniu się z określonych przepisami obowiązków.

W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie z [...] r. pełnomocnik H. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: (1) art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, przez błędne przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedotrzymaniu terminu do złożenia odwołania od decyzji; (2) art. 9 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p., przez błędną wykładnię; (3) art. 187 § 3 O.p. przez nieuwzględnienie, że fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu (także przez stronę postępowania); (4) art. 192 O.p. przez błędne przyjęcie, iż skarżący nie zamieszkiwał w dacie prowadzonego postępowania podatkowego i dacie wydania decyzji wymiarowej w lokalu mieszkalnym w A., który stanowił jego centrum życiowe; (5) art. 194 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu, iż podważanie informacji zawartych w dokumencie urzędowym (licencja lub zezwolenie na broń) wymaga przedstawienia wiarygodnych dowodów; (6) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej "P.p.s.a.") gdyż ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą organ, którego działanie było przedmiotem zażalenia.

Uzasadniając zarzuty pełnomocnik podniósł, że ocena przez organ przedstawionych we wniosku okoliczności jest dowolna. Skarżący wykazał, że w dacie wydania przedmiotowej decyzji wymiarowej jego centrum życiowym, a więc miejscem zamieszkania był i jest nadal A., czego dowodzą dokumenty urzędowe w postaci orzeczenia i licencji wydanych przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego

W ocenie pełnomocnika organ powołując się na art. 9 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników nie uwzględnił faktu, że skarżący jest osobą fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej. W związku z tym, zgodnie z ustępem 1d powołanego przepisu może aktualizować dane dotyczące miejsca zamieszkania w składanych deklaracjach, w tym w zeznaniu w podatku dochodowym (za 2016 r. do 30 kwietnia 2017 r.). Tym samym skarżący, skoro do czasu złożenia odwołania (z wnioskiem o przywrócenie terminu) nie miał obowiązku składania deklaracji, to nie naruszył art. 9 ww ustawy.

Zdaniem pełnomocnika, wbrew twierdzeniom organu, skarżący dochował siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku. W dniu 28 lutego 2017 r. organ zawiadomił o zajęciu wynagrodzenia zakład pracy, a nie skarżącego. W dniu 1 marca skarżący dowiedział się, że zostały przeciwko niemu wystawione tytuły egzekucyjne, a dopiero 2 marca dowiedział się o wydanych w stosunku do niego decyzjach. W związku z tym złożony w dniu 7 marca 2017 r. wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ustawowym terminie

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jego uchylenia.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Zatem zawartym we wskazanym wyżej wyroku zaleceniem sądu, związany był zarówno organ administracji publicznej, jak i obecnie orzekający skład sądu. Ustawodawca nie przewiduje bowiem możliwości zwolnienia organu administracji publicznej z obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznania sprawy oceny prawnej, a także wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu wyroku (vide wyrok NSA z 17 stycznia 2012 r., I OSK 178/11). Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyroki NSA: z 10 stycznia 2012 r., II FSK 1328/10, z 26 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1176/12, z 8 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2423/13, z 29 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 624/15).

W rozpoznawanej sprawie prejudykatem stał się prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 października 2017r. sygn. akt I SA/Lu 587/17, gdzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylono postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ocena prawna wyrażona w powyższym orzeczeniu sprowadza się do stwierdzenia, że skarżący spełnił trzy z czterech przesłanek określonych w art. 162 § 1 i 2 O.p.: złożył wniosek o przywrócenie terminu i jednocześnie złożył odwołanie (co nie było sporne pomiędzy stronami) a także zachował 7-dniowy termin do złożenia wniosku, liczony od dnia ustania przyczyny, która spowodowała uchybienie terminu.

Odnośnie czwartej ze wskazanych przesłanek – braku winy w uchybieniu terminu, sąd wskazał, że wbrew argumentacji organu, nie doszło do naruszenia przez skarżącego obowiązku wynikającego z art. 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2017 r. poz. 869 ze zm.). Przepis ten odnosi się wyraźnie do podatników podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego, innych podatników, z wyłączeniem osób fizycznych objętych rejestrem PESEL nieprowadzących działalności gospodarczej lub niebędących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług, oraz płatników podatków podlegających obowiązkowi ewidencyjnemu, płatników składek ubezpieczeniowych, niepodlegających obowiązkowi ewidencyjnemu jako podatnicy ani jako płatnicy podatków. Skarżący jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, zatem, nie naruszył obowiązków określonych w wyżej powołanym przepisie. W przypadku osób fizycznych kluczowe znaczenie ma art. 9 ust. 1d ustawy o ewidencji podatników, zgodnie z którym w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5.

Dalej sąd wywodził, że skoro zmiana miejsca zamieszkania nastąpiła w 2016 r., aktualizacji zmiany miejsca zamieszkania skarżący powinien dokonać w rocznym zeznaniu podatkowym za 2016 rok, zaś termin do złożenia tego zeznania upływał w dniu 30 kwietnia 2017 r. Wobec tego, skoro postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego prowadzone było od 21 października 2016 r. (data postanowienia o wszczęciu postępowania) do 2 stycznia 2017 r. (data skutku doręczenia decyzji 14 grudnia 2016 r.), nie można skutecznie zarzucać, że skarżący naruszył obowiązek zaktualizowania swoich danych dotyczących miejsca zamieszkania. Z oczywistych względów nie można również wywodzić naruszenia obowiązku skarżącego na podstawie art. 146 § 1 O.p. (obowiązek zawiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu do doręczeń), bowiem przepis ten dotyczy sytuacji, kiedy adres zmieniany jest w toku postępowania. Nic w wywodach organu nie wskazuje, że taka sytuacja miała miejsce w badanej sprawie.

Zatem, w ocenie sądu, organ wadliwe uznał, że skarżący w badanej sprawie nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ nie wykazał, że skarżący naruszył obowiązek zaktualizowania danych w ewidencji podatników, dotyczących adresu zamieszkania. W konsekwencji organ wadliwie zastosował w sprawie art. 162 O.p.

Skutkiem powyższej oceny były sformułowane przez WSA zalecenia co do dalszego postępowania, które wyrażono zobowiązując organ do ponownego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu, jednak co należy podkreślić – z uwzględnieniem wiążącej oceny prawnej sądu, zawartej w powyższych wywodach. Tak więc zalecenia WSA miały na celu wskazanie organowi sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości.

Powyższa ocena jest wiążąca dla organu, który musi ją respektować, a wszelkie próby nieuwzględnienia lub obejścia tej oceny uznać należy za naruszenie art. 153 p.p.s.a..

Podczas ponownego postępowania zażaleniowego ujawniono okoliczności dotyczące m.in. prób przeprowadzenia czynności egzekucyjnych w lipcu oraz w październiku 2017r. kierowanych wobec skarżącego w A. ul. [...], czynności sprawdzających przeprowadzonych w tym lokalu, oświadczenia jego właścicielki, czynności sprawdzających w lokalu w A. ul. [...], oświadczenia jego właścicielki, zgłoszeniem tego adresu w dokumencie ZAP – 3, pism Komendy Powiatowej w A., wyjaśnień Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. dotyczących wpłaty z 18 marca 2017 r. nazwanej - tytuł wykonawczy z [...]. Powyższe dowody miały wykazać, że wbrew twierdzeniu skarżącego w dacie doręczenia mu decyzji wydanej w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki A. I. adresat nie zamieszkiwał w A..

Należy zauważyć w tym miejscu, że WSA w cytowanym wyroku wskazał, iż przyczyną wadliwości zaskarżonego postanowienia było naruszenie art. 162 O.p. poprzez uznanie, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. Sąd nie zalecił jednak przeprowadzania postępowania, w tym poszukiwania dowodów mających na celu wykazanie, że jednak skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Sąd uznał ustalony stan faktyczny za wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a podstawę prawną wyroku stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego czynności dowodowe przedsięwzięte przez organ po wyroku WSA uznać należy za sprzeczne z zaleceniami sądu co do dalszego postępowania a przez to nie wywołujące skutków prawnych.

Nadto okoliczności ujawnione w ponownie prowadzonym postępowaniu zażaleniowym są bez znaczenia wobec podzielenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w prawomocnym wyroku z 4 października 2017 r. (sygn. akt I SA/Lu 588/17) prawidłowości ustaleń organu co do skuteczności doręczenia ww decyzji wydanej w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na adres skarżącego w L. przy ul. [...]. W tym zakresie organ podatkowy jak i sąd rozpoznający niniejszą sprawę są związane ww wyrokiem, na podstawie art. 153 p.p.s.a.

W zaskarżonym postanowieniu organ powołując się na dokonanie przez skarżącego wpisu do rejestru i złożenie do organu podatkowego w dniu 18 kwietnia 2017 r. zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu VAT, wbrew zaleceniom wyrażonym w wyroku WSA w Lublinie, sygn. akt 587/17 uznał za niewiarygodne twierdzenia, że strona mogła zaktualizować dane dotyczące miejsca zamieszkania dopiero w zeznaniu podatkowym w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r., składanym do 30 kwietnia 2017 r. Powyższe wywody wskazują, że zaskarżone postanowienie wydane po przeprowadzeniu postępowania dowodowego także i w tym zakresie nie uwzględnia ocen i zaleceń wskazanych w wyroku WSA, wobec czego w sposób oczywisty narusza art. 153 p.p.s.a..

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).