Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1148/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. L. i W. L. na uchwałę Rady Gminy Karsin z dnia 9 czerwca 2022 r. nr XXX/263/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. L. i W. L. w skardze na uchwałę Rady Gminy Karsin z dnia 9 czerwca 2022 r. nr XXX/263/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi Karsin, gmina Karsin, wnieśli o stwierdzenie jej nieważności w części, tj. w zakresie terenów oznaczonych w planie miejscowym jako 4.US, 04.KDW, 05.KDW, 3.MN, w odniesieniu do obszaru dotyczącego działek o pierwotnym numerze [...], obręb Karsin.

Skarżący zarzucili uchwale naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503), zwanej dalej u.p.z.p., poprzez naruszenie ich interesu prawnego w wyniku zwiększenia immisji w stosunku do stanowiącej ich własność działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym Karsin. Ponadto zarzucili naruszenie art. 1, art. 2, art. 10, art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy oraz zasady równości wobec prawa i zasady proporcjonalności.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu 29 maja 2003 r. Rada Gminy Karsin przyjęła uchwałę nr VIII/76/2003 w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi Karsin, w której dla terenu położonego przy ul. Kolejowej w Karsinie przewidziano funkcje: MN - zabudowa mieszkaniowa, DW - droga dojazdowa, P - tereny parkingowe. Przewidziane w tej uchwale ustalenia dotyczące terenów oznaczonych symbolami 1KWG – poszerzenie drogi gminnej i ZI – zieleń izolacyjna, nie zostały zrealizowane. Zdaniem skarżących zaskarżona przez nich uchwała sankcjonuje niezgodne z uchwałą z dnia 29 maja 2003 r. inwestycje Gminy Karsin przeprowadzone na terenach oznaczonych w poprzednio obowiązującej uchwale symbolami 1KWG – poszerzenie drogi gminnej i ZI – zieleń izolacyjna. Inwestycje te polegają na tym, że w miejscu pasa izolacyjnego została wydzielona działka (nr [...]), która jest wykorzystywana przez służby gminne jako dojazd do boiska sportowego oraz jako dojazd do działki rolnej [...] oraz na zmianie lokalizacji boiska, w wyniku czego znalazło się ono zamiast 50 metrów od działki skarżących, w odległości niemal 20 metrów mniejszej od ich działki. W rezultacie tego bramka na boisku znajduje się około 25 metrów od granicy i 30 metrów od okien domu skarżących, co powoduje, że piłki "lądują" na ich działce, a piłkarze w celu jej odzyskania przeskakują przez ogrodzenie notorycznie je niszcząc. Brak pasa zieleni izolacyjnej przewidzianego w planie z 2003r. powoduje bardzo duży dyskomfort w zwykłym korzystaniu z działki.

Ponadto zaskarżony plan sankcjonując inwestycje niezgodne z poprzednio obowiązującym planem w odniesieniu do działki skarżących nr [...] powoduje otoczenie jej z trzech stron drogami, pozbawia ją ochrony w postaci pasa zieleni izolacyjnej, daje możliwość usytuowania boiska w odległości 5 metrów od granicy działki, zmienia linię zabudowy (od dróg wewnętrznych), powoduje brak możliwości wybudowania budynku gospodarczego i konieczność przebudowania istniejących wjazdów na działkę, zwiększa poziom hałasu. W ocenie skarżących w konsekwencji jego uchwalenia powstanie też droga wewnętrzna 04.KDW z ruchem ciężkiego transportu, co wpłynie na statykę konstrukcji budynku, dalsze pogłębienie dyskomfortu i ograniczenia w korzystaniu z własnej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Zdaniem organu Gmina zmieniając dotychczasowe ustalenia planistyczne z 2003 roku odnoszące się do działki nr [...] w obrębie Karsin będącej własnością skarżących, nie naruszyła ich prawa własności w sposób nieracjonalny czy nieproporcjonalny. Organ nie przekroczył uprawnień planistycznych przez niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości ograniczenie prawa własności nieruchomości, co mogłoby stanowić naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a tym samym zarzut ten jest niezasadny.

Nie jest także zdaniem organu uzasadniony zarzut naruszenia art. 1, art. 2 i art. 10 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady tworzenia ładu przestrzennego. Wręcz przeciwnie - poprzez wprowadzenie planu dokonano ukształtowania przestrzeni, które wprowadziło harmonię oraz uwzględniło kierunki zagospodarowania nieruchomości na terenie objętym planem. W tym kontekście oraz w zakresie zarzutów związanych z naruszeniem norm prawa cywilnego trzeba także uwzględnić, że prawa do korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości mają zarówno skarżący, jak i Gmina, która jest właścicielem nieruchomości sąsiadujących z działką numer [...]. Nie można zagwarantować każdemu właścicielowi nieruchomości niezmienności ustaleń planów miejscowych, plan miejscowy może wprowadzać ograniczenia w korzystaniu z prawa własności. Prawo własności nie ma charakteru bezwzględnego.

W ocenie organu ustalenia planu dotyczące przeznaczenia terenów sąsiednich wobec działki numer [...], wbrew twierdzeniem skarżących, nie udaremnią ani nie utrudnią zabudowy tej nieruchomości, nie spowodują uciążliwości i ograniczeń w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2023 r. poinformowali, że są właścicielami działki nr [..] obręb Karsin, w zaskarżonym planie znajdującej się na terenie opisanym jako 3.MN, a naruszenia interesu prawnego upatrują w ograniczeniu prawa własności polegającym na ograniczeniu swobodnego korzystania z niej. Wynika to z utraty praw nabytych, które dawały im postanowienia poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, z praktycznego uniemożliwienia budowy budynku gospodarczego w związku z nałożeniem linii zabudowy, likwidacji urządzonej strefy wypoczynkowej w związku z ustanowieniem drogi 04.KDW w miejscu pasa zieleni izolacyjnej, z możliwością wynikającą z nowego planu usytuowania boiska w odległości 5 metrów od granicy ich działki i związanego z tym m.in. hałasu i innymi uciążliwościami, które spowodują zwiększenie immisji i zmniejszenie wartości należącej do nich nieruchomości.

W kolejnym piśmie, także z dnia 16 lutego 2023 r., skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 6 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 4 i art. 65 ust. 2 u.p.z.p. oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na rozprawie w dniu 12 lipca 2023 r. ujawniono, że w aktach planistycznych znajdują się dwie uchwały o tym samym numerze ale różnych datach, tj. 2 czerwca 2022 r. i 9 czerwca 2022 r. W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu do wyjaśnienia tej rozbieżności pismem z dnia 26 lipca 2023 r. Rada Gminy wyjaśniła, że data 2 czerwca 2022 r. widniejąca na uchwale znajdującej się w aktach planistycznych wynika z błędu, który nastąpił na etapie publikacji w dzienniku urzędowym oraz że w dniu 26 lipca 2023 r. zwrócono się do Wojewody Pomorskiego z wnioskiem o sprostowywanie błędnej daty podjęcia uchwały na prawidłową, tj. 9 czerwca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Zaskarżona uchwała w sprawie planu miejscowego, jako akt prawa miejscowego, należy niewątpliwie do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., na które skargę do sądu administracyjnego można wnieść w każdym czasie, zgodnie z art. 53 § 2a p.p.s.a.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Nr XXX/263/22 Rady Gminy Karsin z dnia 9 czerwca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi Karsin, gmina Karsin. Uchwała ta wprawdzie opublikowana została z datą 2 czerwca 2022 r. i taką też datę uchwały wskazano w skardze, jak jednak wyjaśniono w toku postępowania, uchwała w rzeczywistości podjęta została w dniu 9 czerwca 2022 r. Rada Gminy w dniu 26 lipca 2023 r. wniosła do Wojewody Pomorskiego o sprostowanie błędnej daty podjęcia uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego.

Skarżący J. i W. L. wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących terenów 4.US, 04.KDW, 05.KDW, 3.MN w części dotyczących działek o pierwotnym numerze [...], obręb Karsin. Uchwałą tą wprowadzono zmiany w stosunku do poprzednio obowiązującej uchwały Rady Gminy Karsin z dnia 29 maja 2003 r. nr VIII/76/03 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi Karsin dot. działek nr [...] gm. Karsin.

Skargę na uchwałę samorządu terytorialnego wnosi się na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 559 ze zm.) - zwanej dalej u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Uchwała nosi datę 9 czerwca 2022 r., zatem nie musiała zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2017 r., poz. 935).

Z cytowanego wyżej przepisu art. 101 ust.1 u.s.g. wynika, że podstawą skutecznego wniesienia skargi jest wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem. Skarga złożona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej). Do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje natomiast wówczas, gdy dojdzie do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego związanego z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Natomiast brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 u.p.z.p., tzw. władztwa planistycznego, czyli kompetencji gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenów położonych na obszarze gminy (tak m.in. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 8 maja 2019 r., II SA/Gd 737/19).

Co istotne, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd orzeka w "granicach" naruszonego interesu prawnego skarżącego, a więc przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzą swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu może nastąpić tylko w zakresie dotyczącym tych nieruchomości.

Z powyższych uwag wynika, że przed przystąpieniem do badania zarzutów dotyczących naruszenia procedury czy zasad postępowania (które to naruszenia muszą być istotne, o czym będzie jeszcze mowa), sąd musi rozstrzygnąć, czy postanowienia planu naruszają indywidualny, wynikający z normy prawa materialnego interes prawny strony skarżącej.

Skarżący są właścicielami działki [...], co jest okolicznością bezsporną. Działka ta powstała w wyniku podziału działki [...] na podstawie decyzji Wójta Gminy Karsin z dnia 19 lutego 2004 r. nr GG 7430/Ka/3/2004 (vide: pismo organu z dnia 15.03.2023 r. – k. 61 akt sądowych).

Według ustaleń poprzednio obowiązującego planu, działka skarżących oddzielona była od terenów sportowych terenami gminnymi - pasem zieleni izolacyjnej oraz terenami parkingowymi. Pas zieleni izolacyjnej został wyodrębniony jako osobna działka o nr [...] obręb Karsin w wyniku podziału działki nr [...] na podstawie decyzji Wójta Gminy Karsin z dnia 22 września 2008 r., nr GG 7430/21/2008 (pismo organu z dnia 15 marca 2023 r. – vide: k. 61 akt sądowych). Zaskarżoną uchwałą zmieniono przeznaczenie planistyczne działki [...] z jednostki ZI (zieleń izolacyjna) na 04.KDW (droga wewnętrzna). Z kolei działka [...], uprzednio położona w jednostce planistycznej P (tereny parkingowe), według zaskarżonej uchwały położona jest w jednostce 4.US (tereny sportu i rekreacji). Ponadto zaskarżona uchwała wprowadziła na nieruchomości skarżących linie zabudowy.

Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała niewątpliwie narusza interes prawny skarżących J. i W. L. wprowadzając na ich nieruchomości nieprzekraczalne linie zabudowy. Również postanowienia planu dotyczące układu komunikacyjnego otaczającego działkę skarżących (tereny 05.KDW i 04.KDW) jak też terenu 4.US, ze względu na możliwe immisje na nieruchomość skarżących naruszają ich interes prawny, wyznaczony granicami przysługującego im prawa własności nieruchomości. To otworzyło drogę do merytorycznej kontroli legalności zaskarżonej uchwały.

Podkreślić jednak ponownie należy, że stwierdzenie naruszenia interesu prawnego skarżących przez uchwałę organu gminy, choć stanowi warunek konieczny rozpoznania skargi, to jednak nie jest wystarczające do uwzględnienia skargi na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., tj. do stwierdzenia nieważności uchwały bądź stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem prawa. Ustalenie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących pozwala Sądowi dokonać oceny zasadności skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa przez kwestionowany akt. Podstawą do stwierdzenia wadliwości zaskarżonego aktu skutkującej uwzględnieniem skargi jest stwierdzenie, że wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżących doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Natomiast w przypadku, gdy naruszony został interes prawny lub uprawnienie skarżących, ale odbyło się to w granicach obowiązujących przepisów prawa, Sąd skargę oddala.

Dokonana przez Sąd w tych granicach ocena legalności działań Rady Gminy Karsin wykazała, że naruszenie interesu prawnego skarżących nie było związane z nieuprawnioną i bezprawną ingerencją w przysługujące im prawo własności działki [...]. Sąd uznał, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Gminy działała na podstawie obowiązującego prawa i nie przekroczyła granic przyznanego jej przez ustawodawcę władztwa planistycznego. Tym samym wniesiona w tym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wyjaśnić trzeba, że ocena legalności miejscowego planu zagospodarowania dokonywana jest z uwzględnieniem regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p, który jako przepis szczególny wyłącza stosowanie art. 91 ust. 1 u.s.g. i określa przesłanki nieważności uchwały podjętej w tym przedmiocie w zakresie węższym niż przypadki stwierdzenia nieważności na podstawie art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność planu miejscowego w całości lub części powodują: istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Dokonywana na tej podstawie sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania celowości, racjonalności czy słuszności przyjętych przez organy gminy rozwiązań planistycznych. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem w zakresie przestrzegania właściwości organów, zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.

Właściwość organów odnieść należy do kompetencji poszczególnych organów gminy w toku sporządzania planu. Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą natomiast problematyki merytorycznej, a więc zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dostrzec przy tym trzeba, że ustawodawca zarówno co do naruszenia zasad, jak i trybu sporządzania miejscowego planu wprowadził jako przesłankę stwierdzenia nieważności istotność naruszenia. Nie każde zatem naruszenie w tym zakresie będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego, lecz tylko takie które ma charakter istotny. Ponadto, o czym była już mowa, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd orzeka jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Również naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2303/15).

W pierwszej kolejności, w kwestii zachowania trybu sporządzenia planu, Sąd stwierdził, że przy podjęciu zaskarżonej uchwały zachowane zostały wszystkie wymagane etapy procedury określone w art. 17 u.p.z.p., co zostało udokumentowane zgodnie z wymogami określonymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej rozporządzeniem. Rozporządzenie to miało w sprawie zastosowanie z mocy przepisu przejściowego zawartego w § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2404).

Nie miało w szczególności miejsca zarzucane przez skarżących naruszenie § 10 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia (ust. 1). Materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu (ust. 2). Wymogi te zostały przez organ dochowane. W aktach planistycznych znajduje się wykaz materiałów planistycznych, o których mowa w § 10 ust. 1 (k. 30) wymieniający następujące dokumenty: "Analizy wyjściowe. Analizy wniosków, Projekt Planu – Koncepcja Planu" sporządzone na luty 2021 r., opracowanie ekofizjograficzne sporządzone 5 lutego 2021 r., materiały i dokumenty zebrane w trakcie procedury planistycznej przez Urząd Gminy w Karsinie po przystąpieniu do sporządzania planu, w tym wykaz wniosków, projekt planu w wersji do opiniowania i uzgodnień na grudzień 2021 r., prognoza skutków finansowych uchwalenia planu ( styczeń 2022 r.), prognoza oddziaływania na środowisko (3 styczeń 2022 r.), wniosek dotyczący zgody na zmianę gruntów leśnych na cele nieleśne (luty 2022 r.). Organ rozpoczął występowanie o opinie i uzgodnienia w grudniu 2021 r., w oparciu o aktualne na ten dzień materiały planistyczne, zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia.

W aktach (k. 31) znajduje się też wykaz materiałów planistycznych, o których mowa w § 10 ust. 2 rozporządzenia, których aktualność na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu nie budzi zastrzeżeń. Jest to m.in. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Karsin przyjęte uchwałą nr XXVII/197/2001 Rady Gminy Karsin z dnia 27 kwietnia 2001 r. oraz zmiana tego studium przyjęta uchwałą nr XXIII/207/2017 Rady Gminy Karsin z dnia 18 maja 2017 r., analiza zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy przyjęta uchwałą nr XXII/193/17 Rady Gminy Karsin z dnia 30 marca 2017 r. w sprawie aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Karsin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, plan zagospodarowania przestrzennego województwa pomorskiego 2030 przyjęty uchwałą Nr 318/XXXX/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 29 grudnia 2016 r. i inne dokumenty.

Również inne przepisy rozporządzenia nie zostały naruszone. W szczególności w zaskarżonym planie rozstrzygnięto o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (załącznik nr 2 do uchwały), a rysunek planu - będący integralną częścią zaskarżonej uchwały (załącznik nr 1) - sporządzono w odpowiedniej skali 1:1000 (tj. stosownie do art. 16 ust. 1 u.p.z.p.) i z zachowaniem wymogów przewidzianych dla projektu planu w rozporządzeniu. W załączniku nr 3 do uchwały Rada Gminy rozstrzygnęła też o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz o zasadach ich finansowania.

Uchwała podjęta została po wystąpieniu do właściwych organów o wymagane opinie i uzgodnienia, stosownie do art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Podczas procedury uchwalania planu zachowane zostały również wymogi wynikające z art. 17 pkt 1, 9, 11 i 12 u.p.z.p. dotyczące: informowania o poszczególnych etapach procedury, możliwości zapoznania się z projektowanymi zapisami planu, umożliwienia zgłaszania wniosków oraz uwag do zapisów planu, a także zachowania terminów wymaganych w tym zakresie. W dniu 21 kwietnia 2022 r. odbyła się publiczna dyskusja nad planem, co zostało utrwalone w protokole. Projekt planu był wykładany do publicznego wglądu z zapewnieniem możliwości wnoszenia uwag. W drodze obwieszczenia Wójt informował również w wymagany sposób, tj. w drodze ogłoszenia w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie zamieszczone na tablicach informacyjnych, a następnie także przez zamieszczanie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej o wyłożeniu projektu planu, terminie dyskusji publicznej i terminie składania wniosków oraz uwag.

Stosownie do powyższego Sąd nie stwierdził aby w toku procedury planistycznej doszło do istotnego naruszenia trybu uchwalenia zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi przede wszystkim zauważyć należy, że w uchwale wskazano, iż podjęta ona została po stwierdzeniu, że nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Karsin przyjętego uchwałą z dnia 27 kwietnia 2001 r. nr XXVIII/197/2001. Zdaniem Sądu nie ma podstaw do podważenia tej oceny, co prowadzi do stwierdzenia, że przy uchwalaniu planu spełniony został również wymóg wynikający z art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z rysunkiem Studium, teren, na którym położona jest działka skarżących oraz działki z nią sąsiadujące, oznaczony jest szafurą oznaczającą "kierunek rozwoju zagospodarowania przestrzennego" i "tereny rozwojowe z m.p.z.p." bez określenia dla jakich funkcji. Zgodnie z częścią tekstową Studium (str. 72) dotyczącą kierunków i zagospodarowania przestrzennego dla Karsina:

- Wyznacza się obszary kierunkowe zagospodarowania przestrzennego dla których w miarę potrzeb, wykonać należy m.p.z.p. (lecz dla terenów nie mniejszych niż 5,0 ha).

- Opracowanie kompleksowego programu kanalizacji sanitarnej obszaru funkcjonującej na zasadzie grupowego systemu oczyszczania ścieków.

- Budowa chodników i modernizacja oświetlenia ulicznego.

- Rozbudowa i modernizacja sieci telekomunikacyjnej.

- Realizacja fragmentu systemu ścieżek rowerowych.

- Opracowanie programu dolesień i ustalenie granicy polno-leśnej.

- Popularyzacja i promocja specjalistycznych form produkcji rolniczej, ogrodniczej i sadowniczej (w tym form rolnictwa ekologicznego) oraz dążenie do tworzenia gospodarstw o wyższych areałach.

- Opracowanie i wdrożenie systemów melioracyjnych rolniczej przestrzeni produkcyjnej.

- Ochronie prawnej podlegają obszary i obiekty konserwatorskiego systemu ochrony przyrody (rozdz. 1.8).

- Ochronie konserwatorskiej podlegają obiekty wpisane do ewidencji Służby Ochrony Zabytków (rozdz. 1.9).

- Rozwój budownictwa letniskowego i agroturystyki z wykorzystaniem istniejących układów funkcjonalno-przestrzennych.

- Ochrona i konserwacja zieleni śródpolnej jako ważnego elementu funkcjonowania rolniczych ekosystemów.

- Modernizacja i rozbudowa sieci dróg kołowych.

Studium zawiera zatem zapisy bardzo ogólne, które nie stały na przeszkodzie przeznaczeniu analizowanego obszaru częściowo na zabudowę jednorodzinną (MN), drogi wewnętrzne (KDW) jak i tereny sportu i rekreacji (US).

Zwrócić należy uwagę na różnice pomiędzy dwoma aktami planistycznymi w postaci studium i planu, które wykluczają postrzeganie zgodności planu ze studium jako prostego odzwierciedlenia ustaleń studium w planie. Studium jest aktem o charakterze ogólnym, wyznaczającym podstawowy zarys i kierunki zagospodarowania gminy, których uszczegółowienie następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego. Wprowadzenie w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wymogu nienaruszania postanowień studium przez plan pozostawiło gminie swobodę w przyjęciu kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu z ustaleniami studium. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że stan zgodności planu ze studium będzie miał miejsce, gdy plan miejscowy dokona sprecyzowania ustaleń dokonanych w studium lub na podstawie przyznanego gminie władztwa planistycznego unormuje stany nieujęte w studium, nie powodując przy tym uszczerbku dla realizacji na terenie objętym planem funkcji przewidzianej w studium (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2015 r., II OSK 2769/13). Stopień związania planu ustaleniami studium zależy od brzmienia konkretnych postanowień studium. W niniejszej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera postanowień sprzecznych ze studium. W konsekwencji też przy uchwaleniu planu nie naruszono art. 9 ust. 4 u.p.z.p.

Przechodząc do kontroli zachowania przez Radę Gminy Karsin zasad uchwalania planu, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu, określone w doktrynie jako "władztwo planistyczne". Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego postanowienia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W konsekwencji, przysługujące gminie "władztwo planistyczne" jest ograniczone przepisami prawa oraz szczegółowymi przepisami, w tym Konstytucji RP, chroniącymi prawo własności. Zakres ochrony prawa własności nie jest jednak bezwzględny a gmina, kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie, musi uwzględniać nie tylko prawo własności, ale również wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska i potrzeby interesu publicznego. Ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu powinny być zatem wynikiem wyważenia interesu publicznego i prywatnego, potrzeb i możliwości, które decydują o konkretnych rozwiązaniach, oczywiście przy zachowaniu jawności i przejrzystości procedur planistycznych. Wynika to wprost z treści art. 1 u.p.z.p.

Tym samym, prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym do nieruchomości, korzystającym z gwarancji konstytucyjnych (art. 21 ust. 1 Konstytucji) i wynikających z umów międzynarodowych (w szczególności art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), nie ma jednak charakteru bezwzględnego, absolutnego i nieograniczonego. Prawo własności może być poddane w określonych sytuacjach ograniczeniom. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazu ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Zgodnie z treścią art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP, a jeżeli tak, to ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawnie dopuszczalne (tak np. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07). Wobec tego nie znajdują usprawiedliwionych podstaw te zarzuty skargi, które kwestionują prawo gminy do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności, poprzez ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, oczywiście pod warunkiem, że ograniczenia te gmina wprowadza w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego (zob. np. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07). To, że gmina dysponuje zespołem uprawnień w tym zakresie kształtowanym przepisami art. 3 ust. 1 u.p.z.p., władztwem planistycznym nie oznacza oczywiście, że gmina może to władztwo wykonywać dowolnie, a jej samodzielność w tym zakresie jest nieograniczona. Gmina - w ramach koncepcji władztwa planistycznego - może zatem ingerować w wykonywanie prawa własności, taka ingerencja musi jednak uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Nie w każdym więc przypadku ingerencja w prawo własności, postrzegana przez właścicieli nieruchomości jako niekorzystna, musi wiązać się z przekroczeniem przez gminę granic władztwa planistycznego. Sam fakt wprowadzenia ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności zapisami planu nie świadczy jeszcze o jego wadliwości. Istotne jest przy tym by gmina - wprowadzając te ograniczenia - nie dopuściła się nadużycia swoich uprawnień do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, nie zachowała proporcji między interesem właściciela nieruchomości a interesem publicznym. Prawnie wadliwymi będą zatem te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, jak i te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień, skutkujących wprowadzeniem ograniczeń nieproporcjonalnych lub niezasadnych.

W ocenie Sądu, Rada Gminy Karsin, wprowadzając nieprzekraczalne linie zabudowy dla działki skarżących, jak również wprowadzając ustalenia dla terenu 04.KDW i 4.US, nie dopuściła się nadużycia władztwa planistycznego.

Zgodnie z § 11 ust. 3 pkt 1 zaskarżonej uchwały nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona zgodnie z rysunkiem planu. Z rysunku z kolei wynika, że dla działki [...] owa nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona została z dwóch stron, od strony drogi 05.KDW oraz od strony drogi 03.KW. W rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że w toku procedury planistycznej uwzględniono częściowo uwagę skarżących poprzez likwidację linii zabudowy od strony drogi 04.KDW a także zmniejszono odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi 05.KDW z 6m od granicy z drogą na 4m od granicy z drogą, powiększając dzięki temu możliwość sytuowania zabudowy na terenie 3.MN, w tym w szczególności na działce [...]. Wskazano, że pozostawiono linie zabudowy od drogi 05.KDW ze względów kompozycyjnych oraz po to aby umożliwić np. parkowanie na własnych działkach (sytuowanie budynków bliżej drogi ograniczyłoby lub uniemożliwiło takie rozwiązanie).

W ocenie Sądu wprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy dla działki skarżących było uzasadnione i mieściło się w ramach władztwa planistycznego gminy. Wprowadzone rozwiązania planistyczne nie naruszają przy tym w nadmierny sposób przysługującego skarżącym prawa do zabudowy ich działki. W toku procedury planistycznej uwzględniono interes prawny skarżących nie tylko rezygnując z ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony 04.KDW i zmniejszając tę linię od strony 05.KDW ale również poprzez dopuszczenie sytuowania budynków przy granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 11 ust. 3 pkt 2 zaskarżonej uchwały). Nie można zatem zgodzić się ze skarżącymi, że postanowienia planu uniemożliwiają im zagospodarowanie ich działki w szczególności poprzez wybudowanie budynku gospodarczego. Taką możliwość skarżący mają, choć sytuując ten budynek będą musieli dostosować się do obowiązującej linii zabudowy.

Przeznaczenie działki gminnej [...] pod drogę wewnętrzną (04.KDW) i terenów położonych na wschód od niej na tereny rekreacji i sportu (4.US) również mieściło się w granicach władztwa planistycznego gminy. Podkreślić należy, że skarżącym do działek położnych w jednostkach planistycznych 04.KDW i 4.US nie przysługuje żaden tytuł prawny. Są to działki gminne, co do których co do zasady gminie przysługuje pełne władztwo. Sąd uznał jednak, że skarżący mają interes prawny w zaskarżeniu powyższych przepisów planu, który wynika z możliwych immisji na nieruchomość skarżących (hałas, zanieczyszczenie powietrza), wpływając na sposób korzystania przez nich z przysługującego im prawa własności.

Analizując zaskarżoną uchwałę Sąd stwierdził jednak, że zawiera one normy prawne chroniące interes prawny skarżących przed niedopuszczalnymi immisjami. Otóż niewątpliwie sąsiedztwo terenów sportowych może wiązać się z uciążliwościami dla terenów zabudowy jednorodzinnej, przede wszystkim związanych z hałasem. W celu zmniejszenia tych uciążliwości w planie przewidziano pas zieleni izolacyjno-krajobrazowej o szerokości minimum 4 m, wskazany na rysunku planu (§ 13 ust. 5 pkt 5 uchwały), a w § 5 ust. 6 wskazano na standardy ochrony akustycznej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia dotyczącego dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wskazując, że dla terenów o symbolach MN właściwa jest norma jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. I bez tej regulacji zastosowanie ma rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014r., poz. 112) regulujące dopuszczalne poziomy hałasu. Zgodnie z tym rozporządzeniem, dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu wynosi 50 db (w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym).

Należy również wskazać, że wprowadzona na tym terenie funkcja sportu i rekreacji nie jest funkcją nową. Boisko sportowe istniało na tym terenie również na gruncie poprzednio obowiązującego planu, w tym w czasie nabywania przez skarżących działki [...]. W wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. 32794/07, Europejski Trybunał Praw Człowieka wskazał, że przy określaniu, czy została zachowana sprawiedliwa równowaga pomiędzy wymogami interesu powszechnego społeczeństwa a prawami podstawowymi osoby fizycznej należy mieć też na względzie, czy skarżący przy nabywaniu własności wiedział lub mógł się spodziewać wprowadzenia ograniczeń w prawie własności, a także zważać na istnienie uzasadnionych prawnie ekspektatyw w odniesieniu do korzystania z tej własności lub akceptację ryzyka w chwili zakupu. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że skarżący nabyli działkę sąsiadującą już z terenami sportowymi i urządzonym na nich boiskiem. Wprowadzone zaskarżoną uchwałą regulacje utrzymują zatem dotychczasowe przeznaczenie tego terenu. Zmiana jaka następuje w związku z uchwaleniem zaskarżonego planu nie polega na wprowadzeniu nowej funkcji w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, ale na objęciu tą funkcją dodatkowego terenu, tj. terenu, który w poprzednio obowiązującym planie położony był w jednostce planistycznej P, czyli tereny parkingowe. Nie zmienia to jednak w zasadniczy sposób sytuacji prawnej skarżących w postaci zwiększenia immisji na ich nieruchomość, ze względu na przewidziany w planie pas zieleni izolacyjno-krajobrazowej o szerokości 4m. Zapis ten wbrew obawom skarżących uniemożliwia przesunięcie płyty boiska bliżej ich nieruchomości. Sytuacja prawna skarżących nie uległa zatem pogorszeniu przez zmianę przeznaczenia tej części terenu z parkingu na pas zieleni izolacyjno-krajobrazowej – w obu przypadkach nie ma możliwości przesunięcia płyty boiska bliżej nieruchomości skarżących. Wydaje się wręcz, że wykonanie postanowień planu tj. wykonanie pasa zieleni izolacyjno-krajobrazowej lepiej będzie służyło ochronie akustycznej dla ich nieruchomości aniżeli pozostawienie tego terenu jako parkingu.

Skarżący kwestionują również zmianę przeznaczenia działki [...] z terenu zieleni izolacyjnej (ZI) na drogę wewnętrzną (04.KDW). Droga wewnętrzna na działce [...] zapewnia dojazd do działki [...], położonej w jednostce planistycznej 03.MN, która to działka w innym przypadku nie miałaby zapewnionego dostępu do drogi publicznej. W świetle art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 u.s.g. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. zadaniem własnym gminy jest sprawne zorganizowanie komunikacji. Osiągnięcie zaś tego celu powinno nastąpić także przez odpowiednie kształtowanie ładu przestrzennego, tj. zaplanowanie adekwatnej siatki terenów komunikacyjnych służących wszystkim korzystającym z danego terenu.

Analiza planu wskazuje, że taki sposób skomunikowania działki [...] jest najmniej ingerujący w prawo własności prywatnych podmiotów, Gmina bowiem wykorzystała w tym celu wyłącznie działkę [...], która w całości jest działką gminną. Ingerencja w prawo własności skarżących w tym przypadku dotyczy jedynie uciążliwości związanej z sąsiedztwem drogi. Z kolei postulowane przez skarżących zapewnienie działce [...] dostępu do drogi publicznej przez teren 05.KDW wymagałoby częściowego wykorzystania w tym celu działek prywatnych, co trudno byłoby uzasadnić w sytuacji, w której gmina może wykorzystać własną działkę. Niewątpliwie ustalanie przebiegu dróg wewnętrznych w planie miejscowym powinno być poprzedzone bardzo wnikliwą analizą stanu faktycznego i prawnego, aby do niezbędnego minimum ograniczać sytuacje, w których gmina planuje tego typu drogi na gruntach prywatnych. Chodzi bowiem o to, aby w sposób realny zaspokoić usprawiedliwione potrzeby lokalnej społeczności w zakresie dostępu do drogi publicznej, a taką gwarancję daje jedynie niewątpliwe ustalenie, że realizacja drogi wewnętrznej nie napotka przeszkód niezależnych od gminy (np. spotka się z oporem właścicieli nieruchomości, na których jej przebieg został przewidziany w miejscowym planie) (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1410/16).

Również postulowane przez skarżących pozostawienie w mocy postanowień poprzednio obowiązującego planu w postaci terenu 1KWG ("projektowane poszerzenie drogi gminnej"), który oddzielał teren parkingu od terenów sportowych nie uwzględnia okoliczności, że na tym obszarze znajduje się "istniejąca linia energetyczna napowietrzna SN 15 kV z pasem ograniczeń szerokości 14m", uwidoczniona na rysunku planu, co wiąże się z ograniczeniami zabudowy (vide: obowiązujące w dacie podejmowania uchwały Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, Dz.U. z 2005 r., nr 219, poz. 1864 oraz aktualnie obowiązujące Rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie; Dz.U. z 2023 r., poz. 1040).

Niezależnie od powyższego, rację ma organ, że zmiana przeznaczenia terenu z zieleni izolacyjnej na drogę wewnętrzną nie wprowadza żadnych prawnych ograniczeń w korzystaniu przez skarżących z prawa własności działki [...]. Podnoszona przez nich okoliczność, że będą zmuszeni zlikwidować urządzoną strefę wypoczynkową na działce stanowi co najwyżej o interesie faktycznym, a nie prawnym. Nie uzasadnia to zatem poszukiwania innych rozwiązań planistycznych w zakresie komunikacji, dużo bardziej skomplikowanych aniżeli uchwalone.

Trudno też za uzasadnione uznać obawy skarżących, że użytkowanie drogi wewnętrznej na działce [...] może spowodować katastrofę budowlaną na działce nr [...] ze względu na charakter tej drogi – ma ona stanowić dojazd wyłącznie do terenu 4.US i działki [...]. Obawy skarżących w tym zakresie mają charakter wyłącznie hipotetyczny.

Odnosząc się do argumentacji wskazującej na potencjalne obniżenie wartości nieruchomości skarżących wskazać należy, iż kwestia wpływu uchwalenia planu na wartość ekonomiczną działki nie stanowi kryterium oceny legalności planu, bowiem oczywistym jest, iż kwestia ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości może być między stronami sporna, lecz do rozstrzygnięcia tych sporów właściwe są sądy powszechne (art. 37 ust. 10 u.p.z.p.).

Pozostałe zarzuty skargi nie mają znaczenia prawnego dla oceny zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestie niszczenia mienia skarżących przez piłkarzy, skierowania kamery w okna skarżących, zalewania posesji wodami roztopowymi, samowola budowlana popełniona przy budowie boiska i infrastruktury - to wszystko są kwestie, które leżą poza granicami niniejszej sprawy, nie są bowiem regulowane przepisami dotyczącymi planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Wskazany w skardze art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie odnosi się do procedury planistycznej i nie miał w sprawie zastosowania. Przepis ten nakazuje uwzględnienie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa w procedurze uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Oceniane przez Sąd działania gminy mieszczą się w granicach swobody planistycznej, uprawnienia gminy do kształtowania polityki przestrzennej, a gmina – uchwalając kwestionowany plan – dokonała ważenia kolidujących ze sobą interesów, nie przekraczając przy tym żadnych reguł.

Końcowo Sąd wskazuje, że kreowanie polityki przestrzennej gminy jest procesem konfliktogennym i niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidulanym a interesem publicznym, bądź pomiędzy sprzecznymi ze sobą interesami indywidualnymi, w celu pogodzenia sprzecznych interesów i wyobrażeń wielu podmiotów o sposobie przeznaczenia gruntów na danym terenie. Treść planów miejscowych wkracza bowiem w sferę praw rzeczowych właścicieli nieruchomości, a także uprawnień innych podmiotów zainteresowanych określonym przeznaczeniem i zagospodarowaniem terenu (zob. wyrok NSA z 4 września 2018 r. sygn. akt II OSK 1838/18). W konkretnej sytuacji przestrzennej określonego terenu nie można wykluczyć kolizji pomiędzy tymi wartościami i brak podstaw prawnych, aby którejkolwiek z nich przyznać prymat. Funkcja planowania przestrzennego polega na wyważeniu tych wartości, jak również interesu publicznego i prywatnego, w oparciu o zapisy studium, co w zaskarżonym planie uczyniono.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).