Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1145/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 15
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 78 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1047
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: art. 15zzzzzn2
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze sprzeciwu K.G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 17 listopada 2023 r. [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty w terminie o zbyciu pojazdu oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Decyzją z 13 września 2022 r. Starosta [...] (dalej jako: "Starosta", "organ pierwszej instancji") nałożył na K.G. (dalej jako: "skarżący") karę pieniężną w wysokości 1.000 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z 15 listopada 2022 r. uchyliło w całości ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło, że skarżący naruszył obowiązek przewidziany w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2022 poz. 988 ze zm.; dalej jako: "u.p.r.d"). Zasadnie zatem organ pierwszej instancji wszczął i prowadził postępowanie w sprawie. Kolegium zarzuciło jednocześnie, że Starosta nie zbadał wyczerpująco przesłanek, o których mowa w art. 140n ust. 4 u.p.r.d. i nie wskazał powodów uzasadniających nałożenie kary w najwyższej możliwej kwocie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 868/22, oddali sprzeciw skarżącego na decyzję Kolegium.

Wyrokiem z 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 915/23, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K.G. od powyższego wyroku WSA, uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Kolegium na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W ocenie NSA Sąd pierwszej instancji i Kolegium nie wskazały, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji było bowiem jedynie nierozważenie – zdaniem Kolegium – przesłanek z art. 140n ust. 4 u.p.r.d. NSA stwierdził, że w takiej sytuacji nie wystąpiły okoliczności z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm., dalej jako: "k.p.a."), gdyż nie było przeszkód, aby w przypadku uznania, że przeprowadzona przez Starostę analiza była niewystarczająca, Kolegium samodzielnie oceniło kwestię wysokości kary pieniężnej z uwzględnieniem przesłanek z art. 140n ust. 4 u.p.r.d.

Następnie, decyzją z 17 listopada 2023 r. Kolegium ponownie uchyliło w całości decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podtrzymało ocenę, że skoro skarżący 12 lutego 2021 r. zbył pojazd, to zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. miał obowiązek zgłosić Staroście zbycie pojazdu. Obowiązku tego w wymaganym terminie nie wypełnił, zatem organ pierwszej instancji zasadnie wszczął i prowadził postępowanie w sprawie.

Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji pominął instytucję przywrócenia terminu, określoną w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d., wprowadzaną przez art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm., dalej jako: "ustawa COVID"). Przypomniało, że regulacja ta obejmuje zdarzenia, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, to jest od 20 marca 2020 r. do 16 maja 2022 r. Zauważyło, że ww. przepis ma również zastosowanie w razie uchybienia terminu z art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. Przewidziany tam termin jest bowiem terminem zawitym, z niezachowaniem którego ustawa wiąże dla strony ujemne skutki w postaci kary pieniężnej z art. 140 mb pkt 2 u.p.r.d. Kolegium wyjaśniło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjął się pogląd, że art. 15zzzzzn2 ma zastosowanie także do terminów, które zostały uchybione przed 16 grudnia 2020 r.

Kolegium zaznaczyło, że skarżący uchybił terminowi, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d., w okresie obowiązywania stanu epidemii. Starosta, stwierdzając uchybienie terminu, powinien był więc w pierwszej kolejności zawiadomić stronę o tym uchybieniu, wyznaczając jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe czynności w sprawie nie zostały przez organ pierwszej instancji podjęte, co narusza art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. Kolegium zaznaczyło, że ewentualne przywrócenie ww. terminu spowoduje, że skarżącemu nie będzie można przypisać naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d.

Kolegium stwierdziło, że z uwagi na opisane zaniechanie organu pierwszej instancji, przedwczesne byłoby odnoszenie się do zarzutów odwołania, które dotyczą spełnienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary. Pierwszeństwo powinno mieć na zasadzie art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID, otwarcie skarżącemu terminu do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. i w razie złożenia takiego wniosku, rozstrzygnięcie w sprawie tego przywrócenia. Rozstrzygnięcie, czy skarżący powinien ponosić odpowiedzialność na gruncie art. 140mb pkt 2 u.p.r.d., pozwoli na dalsze rozważenie tych kwestii. Kolegium oceniło, że w świetle art. 138 § 2 k.p.a. powyższe okoliczności stanowią przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W sprzeciwie od tej decyzji skarżący wywiódł, że niezastosowanie przez Starostę art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID nie może być samoistną podstawą do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Nie zaistniała bowiem sytuacja, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych ani nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przez nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Nie ziściła się również druga przesłanka, wskazująca na obligatoryjność wydania decyzji kasacyjnej, to jest konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący dodał, że w wyroku z 21 czerwca 2023 r. NSA uznał, że poprzednia decyzja Kolegium nie miała usprawiedliwionych podstaw, a w sprawie nie wystąpiły okoliczności opisane w art. 138 § 2 k.p.a. Wobec Kolegium powinno ją merytorycznie rozstrzygnąć, czego jednak nie uczyniło, naruszając tym samym art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a").

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).

Z art. 64e p.p.s.a. wynika, że podstawowym obowiązkiem sądu rozpoznającego sprzeciw jest ustalenie, czy w postępowaniu administracyjnym zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, albo w przypadku istotnych braków postępowania wyjaśniającego, gdy nie jest możliwe usunięcie nieprawidłowości w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 136 k.p.a.

Kasatoryjne rozstrzygnięcie może więc zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, np. przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając tym samym dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z 15.12.2016 r. sygn. akt II OSK 1427/16; publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadą jest bowiem, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a., natomiast odstępstwem od tej zasady jest uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej.

Taki sposób rozstrzygnięcia determinuje również sposób przeprowadzenia kontroli legalności decyzji kasacyjnej, dokonywanej przez sąd. Skoro decyzja taka jest w istocie rozstrzygnięciem procesowym, gdyż nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, to możliwości rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego podlegają w tej sytuacji istotnemu ograniczeniu, gdyż sąd dokonuje kontroli legalności tego rodzaju rozstrzygnięcia w świetle ustawowych przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować przedstawienia końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i jako takie – niedopuszczalne.

Ocenie Sądu podlegała więc kwestia, czy powoływane przez organ odwoławczy okoliczności uzasadniały w realiach niniejszej sprawy zwrot sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej sprzeciwem decyzji Kolegium wskazało, że Starosta nie zastosował art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d., wprowadzonego przez art. 15zzzzzn2 ustawy COVID.

Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że skarżący zbył pojazd 12 lutego 2021 r., a więc nastąpiło to w okresie, gdy obowiązywał stan epidemii. Przypomnieć należy, że stan epidemii został ogłoszony od 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491) i trwał do 16 maja 2022 r. w związku z jego odwołaniem na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1027). Stosownie zaś do art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. właściciel pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o zbyciu pojazdu. Zgodnie zaś z art. 15zzzzzn2 ustawy COVID w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, o czym mowa już w ust. 2 cytowanego artykułu, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Stosownie zaś do ust. 3 w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienie terminu.

W wyroku z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 1157/22, (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się wykładnią celowościową i funkcjonalną wskazał, że art. 15zzzzzn2 ustawy COVID, wprowadzający szczególny tryb przywrócenia terminu w okresie trwania stanu epidemii, ma zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, a zatem także do przepisów u.p.r.d. Intencją ustawodawcy było objęcie zakresem art. 15zzzzzn2 ustawy COVID wszystkich przepisów, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem a organami państwa, aby obywatel nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków. Od przewidzianego w tym przepisie obowiązku zawiadomienia strony o uchybieniu terminu oraz wyznaczenia stronie 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie nie przewidziano żadnych wyjątków. Analiza treści tego przepisu niewątpliwie wskazuje, że z woli ustawodawcy w okresie stanu epidemii dopuszczalne stało się przywrócenie terminów materialnych, których zgodnie z obowiązującym systemem prawa nie można przywrócić i których upływ oznacza utratę roszczenia, czy ochrony prawnej. Ustawodawca ze względu na szczególne okoliczności związane z pandemią zabezpieczył interesy stron w postępowaniu administracyjnym w ten sposób, że przewidział możliwość przywrócenia tych terminów, których upływ w normalnych okolicznościach powodowałby obowiązek nałożenia na stronę kary pieniężnej. Oznacza to, że w każdym przypadku niezachowania przez stronę terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, od zachowania których uzależniona jest m.in. ochrona prawna przed organem administracji publicznej, organ taki w okresie epidemii powinien zastosować się do art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID i wynikającego z niego obowiązku zawiadomienia strony o przekroczeniu terminu i wyznaczeniu terminu trzydziestu dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe nie oznacza jednak, że sam stan epidemii zobowiązywał organ do przywrócenia terminu w każdym przypadku stwierdzenia jego uchybienia. Omawiany przepis nie wskazuje też, aby intencją ustawodawcy było automatyczne przeniesienie na organ ciężaru inicjatywy dowodowej związanej z przywróceniem uchybionego terminu. Chociaż ustawodawca wprost nie wskazał w ww. przepisie, to w orzecznictwie przyjmuje się, że rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym, poprzedzone zawiadomieniem organu w trybie art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID, powinno być prowadzone przez organ w trybie art. 58 i nast. k.p.a. z uwzględnieniem modyfikacji wprowadzonej przez art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID, jedynie w zakresie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (por. np. wyrok NSA z 20.01.2023 r., sygn. akt II GSK 821/22; publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazany w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. termin do zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu ma charakter materialny. Niezachowanie terminu do zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu w świetle u.p.r.d. wywołuje ujemny skutek dla strony, którym jest obowiązek wszczęcia przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w zakreślonym przez ustawę terminie o zbyciu pojazdu (art. 140mb pkt 2 u.p.r.d.).

Skoro w rozpoznawanej sprawie Starosta, stwierdzając uchybienie przez skarżącego terminowi na zgłoszenie zbycia pojazdu, nie zastosował art. 15zzzzzn2 ustawy COVID i nie wyznaczył skarżącemu terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, to zasadnie Kolegium uznało, że skarżący pozbawiony został możliwości skorzystania z zagwarantowanej w tym przepisie instytucji przywrócenia terminu. Słusznie przy tym zaznaczyło, że ewentualne przywrócenie terminu spowoduje, że skarżącemu nie będzie można przypisać naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. Nie może budzić wątpliwości, że z uwagi na ww. naruszenie, Kolegium nie mogło rozpoznać sprawy merytorycznie. Kwestia ewentualnego przywrócenia terminu nie może bowiem zostać rozpoznana wyłącznie przez organ odwoławczy. Zauważyć należy, że złożenie przez skarżącego stosownego wniosku o przywrócenie terminu zainicjuje postępowanie administracyjne, które bezsprzecznie powinno być dwuinstancyjne.

Kolegium nie mogło omawianego naruszenia usunąć na etapie postępowania odwoławczego także w trybie art. 136 k.p.a., gdyż postępowanie organu odwoławczego nie byłoby jedynie uzupełnieniem dotychczasowego postępowania o dodatkowe dowody i tym samym naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przewidzianą w art. 15 k.p.a.

Prawidłowo zatem Kolegium wydało zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.

Kolegium nie naruszyło również art. 153 p.p.s.a. przez stwierdzenie (w efekcie ponownego rozpoznania sprawy), że niedostrzeżone wcześniej naruszenie przez Starostę art. 15zzzzzn2 ustawy COVID stanowi podstawę do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

Przyznać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 czerwca 2023 r. II GSK 915/23, którym uchylił zaskarżony wyrok WSA oraz zaskarżoną decyzję Kolegium, stwierdził, że wydając decyzję w trybie art. 138 § 2 k.p.a., Kolegium nie wskazało, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. NSA uznał, że skoro zdaniem Kolegium podstawą wydania zaskarżonej decyzji było nierozważenie przez Starostę przesłanek z art. 140n ust. 4 u.p.r.d., to nie wystąpiły okoliczności z art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium mogło bowiem samodzielnie ocenić wysokość kary pieniężnej z uwzględnieniem przesłanek zawartych w tym przepisie. Zaznaczyć należy, że NSA stwierdził również, że art. 64e p.p.s.a. ogranicza zakres rozpoznania sprzeciwu od decyzji, gdyż w takim przypadku sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego (np. braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego) lub też wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego właściwy organ administracji publicznej i sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż wiąże ona w sprawie. Związanie oceną prawną nie oznacza jednak, że kontrola sądu administracyjnego ponownie rozpoznającego sprawę ogranicza się wyłącznie do kontroli zastosowania się organu do oceny prawnej sformułowanej w uprzednio wydanym wyroku (zob. wyrok NSA z 19.12.2023 r., sygn. akt III OSK 3067/21, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak już wyjaśniono, z uwagi na pozbawienie skarżącego możliwości skorzystania z prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, niezbędne jest stworzenie mu takiej możliwości, a następnie – w razie złożenia stosownego wniosku – jego rozpoznanie przez organy obu instancji. Kolegium nie mogło tego naruszenia usunąć na etapie postępowania odwoławczego. Zaznaczyć należy, że NSA w wyroku z 21 czerwca 2023 r. II GSK 915/23 nie wypowiedział się w kwestii stosowania art. 15zzzzzn2 ustawy COVID, a jedynie ocenił wskazaną w zaskarżonej wówczas decyzji z 15 listopada 2022 r. przesłankę zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił sprzeciw, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.

Sąd rozpatrzył sprzeciw na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 64d § 1 p.p.s.a.