Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 370/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-07-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2023 r. K Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 10000 zł za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towarów aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów SENT[...].

W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej spółki podkreślił, iż z przedłożonego rachunku zysku i strat za okres od 1 stycznia 2023 do 30 kwietnia 2023 r. wynika, że spółka odnotowała stratę w wysokości -475.852,91 zł. Wyjaśnił przy tym, że aktualna sytuacja finansowa spółki wynika ze wzrostu cen kosztów produkcji karmy dla zwierząt, tj. wzrostu cen surowców oraz cen mediów (energii elektrycznej, wody i odprowadzania ścieków) i jednoczesnego spadku popytu na produkty karmowe dla zwierząt. Podniósł, że wzrost kosztów produkcji jest niewspółmiernie wysoki w stosunku do osiąganych przez spółkę przychodów. Pełnomocnik wyjaśnił również, że w ramach drugiej z gałęzi działalności, tj. transportu spółka w czerwcu 2022 r. uruchomiła specjalistyczne cysterny służące do przewozu paliw na Ukrainę. Usługi zlecane przez kontrahentów z Ukrainy przynosiły zyski tylko przez 2 miesiące od rozpoczęcia współpracy. Obecnie ilość świadczonych usług transportowych jest bardzo mała, a koszty utrzymania kierowców znacznie przewyższają osiągane przychody, nadto zaznaczył, że na rynku usług transportowych jest spora konkurencja. Pełnomocnik wskazał, że spółka do dnia wniesienia skargi nie odzyskała kosztów poniesionych na działania związane z uruchomieniem specjalistycznych cystern służących do przewozu paliw, ani nie odnotowała jakiegokolwiek zysku z tego tytułu.

Dalej pełnomocnik przedstawił ponoszone przez spółkę koszty, w tym na wynagrodzenia zatrudnianych 47 pracowników (około 197.007,17 zł), na raty leasingowe z tytułu zakupu maszyn i pojazdów w kwocie 52.986,40 zł netto miesięcznie oraz na wynajem pojazdów i lokalu (za lokal 6.600 zł netto) w łącznej wysokości około 144.050,00 zł netto co miesiąc. Ponadto skarżąca opłaca odsetki od kredytów w rachunku – miesięcznie około 7.000 zł. Pełnomocnik wskazał, że spółka nie posiada wolnych środków finansowych na opłacenie nałożonej kary pieniężnej. Podkreślił także, że podjęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego i ewentualne dokonanie zajęcia rachunków bankowych spółki lub zabezpieczenie mienia ruchomego (posiadanych na własność ciągników) celem przymusowego ściągnięcia należności uniemożliwi spółce prowadzenie i tak już utrudnionej (z uwagi na wzrost kosztów utrzymania i mniejsza ilość zleceń na usługi transportowe) działalności gospodarczej i osiąganie zysków, co może z kolei przełożyć się na konieczność redukcji zatrudnienia i utratę źródła zarobkowania przez pracowników, którzy w konsekwencji będą zmuszeni korzystać z pomocy finansowej z budżetu państwa. Zdaniem pełnomocnika nawet tymczasowa blokada rachunków bankowych skarżącej będzie miała wpływ na bieżącą realizację przez skarżącą zleceń, co utrudni rozliczenia z kontrahentami i przełoży się na ich całkowitą utratę. W konsekwencji spółka zostanie zmuszona do zakończenia wszelkiej działalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od ww. zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższej regulacji wynika, że wstrzymanie wykonania aktu może mieć zastosowanie wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniany na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazł się wnioskodawca obciążony obowiązkami określonymi w decyzji.

Wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w analizowanym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i umożliwiały ich konkretyzację w przedstawionym przez wnioskodawcę materiale dowodowym. Sąd musi mieć przy tym wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 17/11; z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt II GZ 303/22, www.orzecznia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA).

W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik spółki uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne konsekwencje finansowe dla spółki i może doprowadzić do konieczności redukcji zatrudnienia oraz spowodować problemy w realizacji zleceń. W świetle powyższych wywodów, okoliczności tych nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy samo ogólne stwierdzenie strony, że wykonanie decyzji spowoduje trudności finansowe dla spółki, co wpłynie na jej działalność, skutkując redukcją zatrudnienia oraz problemami w realizacji zleceń. Konieczne jest przedstawienie stosownej dokumentacji, na podstawie której Sąd byłby w stanie ocenić sytuację finansową i majątkową strony i orzec o możliwości przyznania ochrony tymczasowej. Zatem, aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się spółka, powinna ona uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wskazanych przesłanek i przedstawić na tę okoliczność stosowną dokumentację obrazującą jej sytuację materialną (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2022 r., sygn. akt I FZ 194/22). W ocenie Sądu w badanej sprawie wniosek o wstrzymanie nie zawiera informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze skarżącej spółki oraz posiadany przez nią majątek. Pełnomocnik spółki wnosząc o udzielenie ochrony tymczasowej wyjaśnił jedynie, iż na dzień wniesienia skargi spółka zatrudnia 47 pracowników, w czerwcu 2022 r. poczyniła inwestycje związane z poszerzeniem prowadzonej działalności oraz przedstawił rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 kwietnia 2023 r., z którego wynika, iż spółka odnotowała stratę w wysokości -475.852,91 zł. Pełnomocnik spółki oszacował również ponoszone przez spółkę wydatki związane z prowadzoną działalnością.

Zdaniem Sądu nie można podzielić stanowiska skarżącej, że miarodajnym kryterium badania jej zdolności do zapłaty jest powstała strata. Przyznanie racji takiemu stanowisku oznaczałoby właśnie, że strona wszystkie posiadane środki może inwestować w dalszą działalność, nie wykazując (poprzez np. odpowiednie dostosowanie wielkości zakupów) żadnego dochodu i w rezultacie "nie mogąc" zapłacić wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania do zapłaty wymierzonej kary pieniężnej. Podkreślić trzeba, że wywieranie skutków finansowych dla zobowiązanego do zapłaty wymierzonej kary pieniężnej jest prawidłową konsekwencją egzekucji administracyjnej, choć skutki w tym zakresie są oczywiste i ujemne oraz prowadzą do zmniejszenia majątku (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2016 r., III SA/Wr 837/16, CBOSA).

Należy wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2013 r., II GZ 684/13, CBOSA).

Podkreślenia wymaga również, że przedstawiona przez spółkę strata bilansowa (za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 kwietnia 2023 r.) nie jest równoznaczna z brakiem środków finansowych, ani też nie jest wskaźnikiem jednoznacznie obrazującym sytuację finansową podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Strata jest bowiem wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, spowodowanym np. nakładami inwestycyjnymi, czy odpisami amortyzacyjnymi i nie jest równoznaczna z fiaskiem prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z 12 kwietnia 2011 r., I GZ 92/11, CBOSA). Oczywistym jest bowiem, że podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku może równocześnie dysponować dużymi zasobami pieniężnymi. W ocenie Sądu przedstawione przez pełnomocnika spółki stanowisko nie potwierdza, że kara nałożona zaskarżoną decyzją grozi wyrządzeniem Spółce znacznej szkody lub spowodowaniem dla niej nieodwracalnych skutków. Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą, nie zgłosiła wniosku o upadłość ani nie jest prowadzony wobec niej program naprawczy, co uzasadnia stwierdzenie, że wykazywana przez skarżącą strata nie stanowi o braku jej możliwości płatniczych.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.