Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1167/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 zo, art. 15 zzzh
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...], Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ, ZUS) utrzymał w mocy decyzję z [...] r. nr [...], omawiającą Sp. z o.o. "A" (dalej: strona, skarżąca, spółka) zwolnienia z opłacania składek za okres od marca do kwietnia 2021 r.

W podstawie prawnej decyzji ZUS powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: K.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm., dalej: ustawa o COVID 19) oraz § 10 ust. 2a rozporządzenia Rady Ministrów z 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (DZ.U z 2021 r. poz. 371, dalej rozp. wykonawcze).

Z akt administracyjnych wynika, że spółka jako płatnik składek wystąpiła z wnioskiem z 26 maja 2020 r. do ZUS o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za marzec i kwiecień 2021 r. W wniosku w pkt 4.A. Informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej podmiotu, któremu ma być udzielona pomoc publiczna (wg stanu na 31.12.2019 r.), zgodnie z Komunikatem Komisji Europejskiej (2020/C 91 1/01 z 20.03.2020r.): "Czy, w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego? zaznaczono odpowiedź: TAK.

ZUS decyzją z [...] r. na podstawie art. 31zq ust. 7 w zw. z art. 31zy ustawy COVID-19 i § 10 ust. 1 rozp. wykonawczego odmówił skarżącej prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy (FP) i Fundusz Solidarnościowy (FS), Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) oraz Fundusz Emerytur Pomostowych (FEP) za okres od 1 marca do 30 kwietnia 2021 r.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał treść powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów i wskazał, że we wniosku skarżąca odpowiedziała twierdząco na pytanie, czy jako sp. z o.o. wysokość jej niepokrytych strat przewyższała na koniec 2019 r. 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. W związku z tym istnieje podstawa do odmowy zwolnienia z opłacania należności, albowiem spółka na dzień 31 grudnia 2019 r. znajdowała się w trudnej sytuacji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka podniosła, że organ nie powołał przepisów prawa, które definiują pojęcie podmiotu znajdującego się w trudnej sytuacji. ani przepisów, z których wynika zakaz przyznania podmiotowi znajdującemu się w trudnej sytuacji zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. Ponadto art. 31zo ustawy COVID-19, nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia zwolnienia.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, zwanego dalej: rozporządzeniem nr 651/2014) uznaje, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji, gdy zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności:

- w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczona odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo - akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Warunek jest spełniony, jeśli po odjęciu wartości skumulowanych strat od sumy kapitałów o charakterze rezerwowym (takich jak kapitał zapasowy, rezerwowy oraz kapitał z aktualizacji wyceny) uzyskano wynik ujemny, którego wartość bezwzględna przekracza połowę wartości kapitału zarejestrowanego, tj. akcyjnego lub zakładowego;

- w przypadku spółki jawnej, spółki komandytowej, spółki partnerskiej oraz spółki cywilnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości jej kapitału według ksiąg spółki;

- podmiot spełnia kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem upadłościowym.

W tej sytuacji wobec wskazania przez spółkę, że na dzień 31 grudnia 2019 r. wysokość niepokrytych jej strat przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, należało uznać, że podmiot znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ponadto w oparciu o przedłożone dokumenty finansowe ZUS stwierdził, że wysokość niepokrytej straty (-[...] zł) przewyższała o 50% wysokość kapitału zarejestrowanego ([...] zł).

W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie decyzji z [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając:

1. naruszenie art. 77 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału w sprawie, w sytuacji gdy materiał ten nie wskazywał, że spółka jest w trudnej sytuacji, wykluczającej udzielenie jej pomocy publicznej w oparciu o art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19,

2. naruszenie art. 31zo i art. 15 zzzh ustawy COVID-19 poprzez jego zastosowanie podczas, gdy nie dotyczy on art. 31 zq ww. ustawy, w zw. z rozp. wykonawczym oraz § 2 pkt 18 rozporządzenia 651/2014, poprzez bezpodstawne uznanie, że:

- spółka nie spełnia warunków do uzyskania zwolnienia, albowiem jest w trudnej sytuacji, podczas gdy dane zawarte w przedłożonych przez spółkę dokumentach finansowych nie pozwalały na przyjęcie, że ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat;

- dla oceny, że spółka jest w trudnej sytuacji wystarczy uproszczone i mechaniczne porównanie wielkości wykazanych w sprawozdaniu finansowym niepokrytych strat z wysokością 50% kapitału zakładowego, w sytuacji gdy ocena ta powinna obejmować analizę, czy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego.

W odpowiedzi organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Z kolei na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając sprawę w tak zakreślonych ramach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 15zzzh ustawy COVID-19 wsparcie:

1) o którym mowa w art. 15m, art. 15p, art. 15q, art. 15za ust. 2, art. 15zzb-15zze, art. 31zo oraz art. 31zy10,

2) udzielone na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z COVID-19

- zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce.

Komunikat Komisji natomiast wskazuje, że pomoc:

- może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajdowało się w trudnej sytuacji (w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu - Dz.Urz. UE L 187 z 26.06.2014) w dniu 31 grudnia 2019 r.;

- może być przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdują się w trudnej sytuacji lub

- przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019r., ale które później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19.

Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 2 pkt 18 rozporządzenia 651/2014, "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE 45 , a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne;

b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE;

c) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym podstępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli;

d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzuję i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu;

e) w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0.

Przywołanym powyżej przepisom odpowiadała treść formularza RDZ-B7, wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników prowadzących działalność w branżach określonych w rozporządzeniu.

Zgodnie z punktem II.4.A wniosku ubiegający się o pomoc musiał podać informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej podmiotu, któremu ma być udzielona pomoc (wg stanu na dzień 31.12.2019 r.) zgodnie z Komunikatem Komisji Europejskiej (2020/C 91 I/01 z 20.03.2020 r.):

A. Czy, w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego? TAK NIE

B. Czy, w przypadku spółki jawnej, spółki komandytowej, spółki partnerskiej oraz spółki cywilnej wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości jej kapitału według ksiąg spółki? TAK NIE

C. Czy podmiot spełniał kryteria kwalifikujące go do objęcia postepowaniem upadłościowym? TAK NIE.

Ponadto wnioskodawca winien odpowiedzieć na pytanie w pkt II.5: Czy na dzień ubiegania się o pomoc jest spełniona jedna z przesłanek, o których mowa w pkt 4? TAK NIE.

Na tak sformułowane pytania w formularzu spółka odpowiedziała, że wg stanu na dzień 31.12.2019 r. i wg stanu na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, zgodnie z Komunikatem Komisji Europejskiej (2020/C 91 I/01 z 20.03.2020 r.), wysokość jej niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego.

Zauważyć trzeba, że w art. 15zzzh ustawy COVID-19 ustawodawca zawarł odesłanie do ww. Komunikatu Komisji Europejskiej w zakresie dookreślenia jakim podmiotom i w jakim zakresie można w czasie trwające epidemii COVID-19 udzielić wsparcia - do jednolitego dla wszystkich krajów członkowskich UE Komunikatu Komisji. Wynika to z art. 107 ust. 3 lit. b) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 25 marca 1957 r. (Dz. U. z 2004 r. nr 90, poz. 864/2 ze zm, dalej: TFUE), który upoważnia Komisję do stwierdzenia zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, jeżeli pomoc ta ma na celu "zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego". Jak wskazuje się zaś w pkt 2.18 omawianego Komunikatu Komisji (UE) "biorąc pod uwagę, że epidemia COVID-19 dotyka wszystkie państwa członkowskie, a wprowadzone przez nie środki ograniczające rozprzestrzenianie epidemii negatywnie wpływają na sytuację przedsiębiorstw, Komisja uważa, że pomoc państwa jest uzasadniona i może zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE przez określony czas w celu zaradzenia niedoborowi płynności wśród przedsiębiorstw oraz zagwarantowania, że zakłócenia spowodowane epidemią COVID-19 nie zagrożą ich rentowności, szczególnie jeśli chodzi o MŚP." Dalej w pkt 2.19 wskazuje się, że: "W niniejszym komunikacie Komisja określa warunki zgodności z rynkiem wewnętrznym, które będzie stosowała w odniesieniu do pomocy przyznanej przez państwa członkowskie na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE. Państwa członkowskie muszą zatem wykazać, że środki pomocy państwa zgłoszone Komisji na mocy niniejszego komunikatu są konieczne, odpowiednie i proporcjonalne, aby zaradzić poważnym zaburzeniom w gospodarce danego państwa członkowskiego, oraz że wszystkie warunki określone w niniejszym komunikacie są w całości spełnione."

Przepis art. 15zzzh ustawy COVID-19 zawiera podwójne odesłanie, albowiem wskazując m.in., że wsparcie, o którym mowa w art. 31zo ma być zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) w zakresie rozumienia pojęcia "przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji" odsyła dalej - do definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. L 187 z 26.6.2014, s. 1). Rozporządzenie to zaś stosownie do art. 288 TFUE - ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Zważyć dalej należy, iż w rozdziale 3 Komunikatu zatytułowanym "Tymczasowe środki pomocy państwa" określono, że: "Poza możliwościami wynikającymi z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE tymczasowe ograniczone kwoty pomocy dla przedsiębiorstw, które znajdują się w sytuacji nagłego niedoboru lub nawet braku płynności, mogą stanowić w obecnych okolicznościach odpowiednie, konieczne i ukierunkowane rozwiązanie. Dalej w pkt 3.23 wskazuje się, że Komisja uzna taką pomoc państwa za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, o ile spełnione zostaną wszystkie wymienione poniżej warunki, w tym m.in., że (lit. c) pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji (w rozumieniu ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych [zgodnie z definicją w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. L 187 z 26.6.2014, s. 1] w dniu 31 grudnia 2019 r.; może być ona przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdują się w trudnej sytuacji lub przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019 r., ale które później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19.

W świetle przywołanych przepisów rację miał ZUS, że nie jest możliwe udzielenie skarżącej spółce wsparcia, o którym mowa w art. 31zo ustawy COVID-19 (zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie za zatrudnionych ubezpieczonych) w sytuacji, gdy spółka oświadczyła, że tak w stanie na dzień 31 grudnia 2019 r., jak i w stanie na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek (26.05.2021 r.) wysokość niepokrytych strat spółki przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Zgodnie bowiem z art. 15zzzh w zw. z art. 31zo ustawy COVID-19, uwzględniwszy odesłanie do ww. Komunikatu Komisji i art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 wsparcie w formie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek może być przyznana przedsiębiorstwom, które 1) nie znajdowały się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w dniu 31 grudnia 2019 r., 2) nie znajdują się nadal w trudnej sytuacji lub 3) znajdowały się trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019 r., ale później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19.

Jak wynika z art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 do uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji wystarczy by spełniało jedną z przesłanek określoną w tym przepisie. Jedną z takich przesłanek jest zaś w przypadku spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, że ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Skarżąca w złożonym wniosku potwierdziła zaś, że zarówno na dzień 31 grudnia 2019 r., jak i w dacie złożenia wniosku (26.05.2020 r.) wysokość niepokrytych strat spółki przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego.

Zatem ZUS na gruncie powołanych przepisów zobowiązany był odmówić jej zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek.

Sąd nie podziela argumentacji strony, że ZUS nie dokonał analizy, czy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego.

Jak już wcześniej wskazano z art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia nr 651/2014 do uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji wystarczy, by spełniało jedną z przesłanek określoną w tym przepisie. Jedną z takich przesłanek jest, że ponad połowa kapitału spółki z o.o. wykazanego w sprawozdaniach finansowych została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Spółka w złożonym wniosku potwierdziła zaś, że zarówno na dzień 31 grudnia 2019 r., jak i w dacie złożenia wniosku (26.05.2020 r.) wysokość niepokrytych strat spółki przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Zatem zbędnym było prowadzenie postępowania dowodowego przez ZUS, celem wykazania, że spółka nie znajduje się w trudnej sytuacji.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.