Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2922/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) del. WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Zachodniopomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 890/17 w sprawie ze skargi W. T. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 września 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 890/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi W. T., uchylił decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] lipca 2017 r. nr [...].

Decyzją tą została utrzymana w mocy decyzja Starosty G. z [...] maja 2017 r. nr [...] o uznaniu W. T. za osobę bezrobotną z dniem [...] maja 2017 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku od tego dnia.

Organy wyjaśniły, że w przypadku rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, na mocy art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłek dla bezrobotnych przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania, chyba że rozwiązanie stosunku pracy w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Z akt sprawy wynika, że W. T. była zatrudniona w firmie F. Sp. z o.o. od 7 marca 2016 r. do 2 grudnia 2016 r., a stosunek pracy rozwiązała na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 k.p., tj. porozumienie stron (świadectwo pracy), powodem zaś rozwiązania stosunku pracy nie były okoliczności umożliwiające pominięcie okresu karencji (likwidacja, upadłość pracodawcy, zmniejszenie zatrudnienia), przy czym bez znaczenia jest fakt, że praca w tej firmie nie była ostatnim okresem zatrudnienia przed dokonaniem rejestracji w urzędzie pracy – stwierdził Wojewoda.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu W. T. podniosła, że nie była w ogóle informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, że informację dla osób rejestrujących się otrzymała już po dokonaniu czynności i okazało się, że działała na własną szkodę, bowiem rejestrowała się przed 3 czerwca 2017 r., będąc jeszcze w okresie 6-miesięcznym poprzedzającym datę rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron.

Uwzględniając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że decyzje zapadły bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co do istotnych okoliczności z punktu widzenia przyczyn rozwiązania stosunku pracy przez skarżącą. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu ustawodawca uzależnił przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, a w zasadzie okresu, od którego to świadczenie ma przysługiwać od przyczyny i trybu rozwiązania stosunku pracy, bowiem rozróżnił dwie sytuacje – z jednej rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, a z drugiej leżących po stronie pracownika. Sąd stwierdził, że w sprawie jest istotna przyczyna rozwiązania przez skarżącą stosunku pracy, bowiem wskazywała ona w odwołaniach, że nie może trzymać się pracy, w której nie przestrzega się praw pracowniczych, uprawia mobbing, oszukuje na wynagrodzeniach, a nadto, że zachowana została ciągłość zatrudnienia, gdyż stosunek pracy został rozwiązany 2 grudnia 2016 r., a nowe zatrudnienie podjęte 1 grudnia 2016 r., a te okoliczności nie zostały należycie wyjaśnione.

Skargę kasacyjną wniósł Wojewoda Zachodniopomorski, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie po uchyleniu – rozpoznanie skargi i zarzucając:

– na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.):

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 75 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.) oraz w związku z przepisami § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2012 r. poz. 1299) poprzez przyjęcie, iż treść art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku ustalenia, czy porozumienie stron doprowadziło do dobrowolnego bezrobocia, spowodowanego przez skarżącą;

– na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

2) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy w postaci przepisów art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co do okoliczności istotnych z punktu widzenia czy rozwiązanie stosunku pracy przez skarżącą na mocy porozumienia stron było brakiem woli kontynuowania stosunku pracy.

Wojewoda zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Odpowiadając na skargę kasacyjną, W.T. wniosła o jej oddalenie, oświadczając, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna mogła być rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, bowiem obie strony zrzekły się przeprowadzenia rozprawy.

Nie można zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej, rację bowiem ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, iż sprawa nie została należycie wyjaśniona. Art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, tak aby mogła ona być załatwiona co do jej istoty, z uwzględnieniem interesu tak społecznego jak i indywidualnego. W sprawie Wojewódzki Sąd wskazał, że w odwołaniu W. T. podnosiła okoliczności, które jej zdaniem są ważne w sprawie i były przyczyną zmiany pracy, a do których organ odwoławczy się nie odniósł, mimo że miał taki obowiązek. Obowiązek wynikający zarówno z tego powodu, że organ nie może pozostawić wątpliwości strony bez odpowiedzi, a także z uwagi na to, że odwołanie przenosi na organ drugiej instancji sprawę do rozpoznania we wszystkich jej aspektach co do istoty.

W sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że W. T. w dacie składania wniosku miała uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, jako spełniająca przesłanki z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.), dalej: ustawa, a sporny jest tylko okres, od którego zasiłek ten jej przysługuje. Kwestię tę reguluje art. 75, określając przypadki nieprzysługiwania prawa do zasiłku – ust. 1, a także okresy, po upływie których on przysługuje – ust. 2.

Art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie to nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, albo rozwiązanie za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę w trybie art. 55 § 11 k.p. W takim przypadku zasiłek przysługuje bezrobotnemu, z mocy pkt 2 ust. 2 art. 75, ale po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy.

Z przepisów tych Wojewódzki Sąd wyprowadził wniosek, że "racjonalny ustawodawca uzależnił przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, a w zasadzie okresu, od którego to świadczenie będzie przysługiwało, od przyczyny i trybu rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu przepisy te rozróżniają dwie sytuacje z różnymi skutkami prawnymi dla bezrobotnego, bowiem w zależności od przyczyn rozwiązania stosunku pracy – z przyczyn leżących po stronie pracodawcy lub po stronie pracownika – bowiem w pierwszym przypadku zasiłek przysługuje za każdy dzień kalendarzowy, a w drugim – po upływie 90 dni od zarejestrowania. Należy się zgodzić z Wojewódzkim Sądem co do rozumienia tych przepisów, a także co do tego, że w ich świetle w sprawie istotną okolicznością była przyczyna rozwiązania stosunku pracy. Nie można tez w sprawie tracić z oczu tego, że praca, w której rozwiązany został stosunek pracy za porozumieniem stron nie była ostatnią przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy, gdyż po niej, co podkreślił Wojewódzki Sąd, została ciągłość pracy zachowana z uwagi na podjęcie nowej pracy. Dopiero zakończenie tej nowej pracy spowodowało konieczność zarejestrowania się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna.

Rację ma zatem Wojewódzki Sąd w sytuacji, gdy nie zostały zbadane przyczyny rozwiązania stosunku pracy przez W. T., i niewzięcia pod uwagę faktu, że nie miała ona zamiaru zaprzestania pracy i skorzystania z zasiłku, ale podjęła nową pracę, to ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisów, co w istocie miało miejsce jeżeli idzie o decyzje organów obu instancji i uznanie, że zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od zarejestrowania nie jest należytym wyjaśnieniem sprawy, aby miała on być rozstrzygnięta co do jej istoty.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369).