Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 370/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 269 par. 1, art. 187 par. 1 i 2, art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 11d ust. 5, art. 11f ust. 3, art. 11 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 162
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j.)
article: art. 134, art. 129 par. 2, art. 49 par. 1,  par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 26 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr 7/2023 z dnia 6 grudnia 2023 r., znak: AB6740.I.6.10.2023.MM (dalej: "decyzja zrid"), Starosta [...], na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 162 ze zm., dalej: "specustawa drogowa") udzielił Burmistrzowi P. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie i rozbudowie ul. [...] w P. wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. W. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez adw. A. S..

Postanowieniem z dnia 26 marca 2024 r., nr AP-2.7840.32.2024.JD, wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. dalej "k.p.a.") oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej Wojewoda (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji zrid.

Jak wynika z uzasadnienia postanowienia oraz akt administracyjnych skarżąca jest ujęta w ewidencji gruntów i budynków jako współużytkownik wieczysty - w udziale do [...] części - nieruchomości zabudowanej budynkiem handlowo-usługowym, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, z której to została wyodrębniona geodezyjnie działka nr [...] o pow. [...] ha, przejęta pod inwestycję drogową na mocy decyzji zrid. W dniu 6 października 2023 r. skarżąca odebrała zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji zrid, skierowane na adres podany w ewidencji gruntów i budynków. Następnie w dniu 9 października 2023 r. zapoznała się osobiście w siedzibie Starostwa w P. z dokumentacją postępowania. Z kolei, w dniu 13 października 2023 r. pełnomocnik przedłożyła w siedzibie Starostwa Powiatowego w P. pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej w przedmiotowym postępowaniu oraz złożyła dodatkowe uwagi związane z prowadzoną sprawą dotyczące wydania decyzji zrid. Kolejne zawiadomienie datowane na 6 grudnia 2023 r., informujące o wydaniu decyzji zrid, Starosta wysłał - podobnie jak było to poprzednio - na ten sam adres skarżącej podany w ewidencji gruntów i budynków. Korespondencji z zawiadomieniem z dnia 6 grudnia 2023 r. skarżąca jednak nie odebrała i po podwójnym awizowaniu, koperta z pismem wróciła do organu I instancji. Z kolei obwieszczenie o wydaniu decyzji zrid było podane do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w P. między 18 grudnia 2023 r. a 3 stycznia 2024 r. oraz na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego między 13 grudnia 2023 r. a 5 stycznia 2024 r. Ponadto, ukazało się w formie tradycyjnego ogłoszenia prasowego w Kurierze Szczecińskim w dniu 13 grudnia 2023 r. oraz na stronie BIP Starostwa Powiatowego w P. między 11 grudnia 2023 r. a 26 grudnia 2023 r.

Organ odwoławczy po powołaniu przepisu art. 11f ust. 3 specustawy drogowej wskazał, że określenie terminu do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji zrid zostało jednoznacznie wyjaśnione w treści uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. II OPS 2/16, według której doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a.

Odwołując się do uzasadnienia ww. uchwały Wojewoda wyjaśnił, że instytucja zawiadomienia o wydaniu decyzji pozostaje komplementarna względem trybu doręczenia właścicielom i użytkownikom wieczystym decyzji w sposób określony w art. 49 k.p.a., uzupełnia tę formę doręczenia, wobec czego nie da się na zasadzie alternatywy przeciwstawić jej oraz wynikających z niej skutków procesowych publicznemu ogłoszeniu o decyzji. Doręczone zawiadomienie o wydaniu decyzji zawiera tylko informację o podjęciu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i nie łączy się z zapoznaniem strony z jej pełną treścią.

Jak wyjaśnił dalej Wojewoda w sytuacji gdy dotychczasowy właściciel czy użytkownik wieczysty nieruchomości nie otrzymał zawiadomienia bezpośrednio, obowiązującym jest termin wydania publicznego obwieszczenia o wydaniu decyzji zrid. Dlatego też po upływie 14 dni od daty publicznego obwieszczenia informacji o wydanej decyzji właściciel lub użytkownik wieczysty wywłaszczanej nieruchomości ma kolejne 14 dni na złożenia odwołania do właściwego organu. Upływ tego terminu zamyka przed właścicielami i użytkownikami wieczystymi wywłaszczanych nieruchomości możliwość dochodzenia swoich praw w trybie zwykłym na drodze odwoławczej.

Jednocześnie w każdym przypadku, w którym właściciel czy użytkownik wieczysty uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji zrid, ze względu na brak doręczenia indywidualnego zawiadomienia o jej wydaniu bądź też spóźnione doręczenie tego zawiadomienia spowodowało, że strona nie zdążyła w terminie wyznaczonym na zasadach określonych w art. 129 § 2 w związku z art. 49 k.p.a. wnieść środka odwoławczego, przysługuje dotychczasowemu właścicielowi uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 k.p.a.).

Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie termin czternastu dni na wniesienie odwołania rozpoczął swój bieg z początkiem dnia 6 stycznia 2024 r., zaś upłynął z końcem dnia 22 stycznia 2024 r. Dzień 22 stycznia 2024 r. był więc ostatnim dniem, w którym można było skutecznie dokonać czynności wniesienia odwołania od decyzji zrid. W badanym przypadku, odwołanie od decyzji zrid było nadane przez pełnomocnika strony w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, w dniu 22 lutego 2024 r., a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 k.p.a.) na decyzję zrid nie został złożony ani przez stronę ani przez jej pełnomocnika.

Konkludując, Wojewoda stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy odwołanie skarżącej od decyzji zrid wniesione zostało po upływie ustawowego terminu.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. skarżąca reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na powyższe postanowienie Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu obrazę:

1. art. 11f ust. 3 specustawy drogowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

2. art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 11c specustawy drogowej poprzez niezastosowanie;

3. art. 41 k.p.a. w związku z art. 11c specustawy drogowej poprzez niezastosowanie;

4. art. 24 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez osobę co do której złożony był wniosek o wyłączenie, nierozpoznany dotychczas.

W oparciu o tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewodzie celem rozpoznania odwołania skarżącej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wnosząca skargę w pierwszej kolejności zrelacjonowała, że w 2020 r. Starosta [...] odmówił bez żadnej podstawy faktycznej i prawnej wydania jej pozwolenia na budowę na działce nr [...] w P., dopiero w toku odwołania Wojewoda zmienił tę decyzję. Następnie w 2021 r. uchwalono zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, w którym między innymi zmieniono przeznaczenie części pasa drogowego, zawężając go w znaczny sposób, co oczywiście wymagało następnie "poszerzenia drogi". Sposobem na poszerzenie drogi, zdaniem skarżącej, stało się wszczęte postępowanie w trybie specustawy drogowej, w którym to postępowaniu przewidziano "poszerzenie" uprzednio zawężonej drogi poprzez wywłaszczenie skarżącej z części jej działki nr [...], objętej wówczas realizacją na podstawie pozwolenia na budowę inwestycji.

Skarżąca gdy dowiedziała się o planowanej inwestycji drogowej, pismem z dnia 9 października 2023 r. zgłosiła swój udział w sprawie, podając jednocześnie aktualny adres: C., ul. [...]. Następnie w dniu 13 października 2023 r. do postępowania włączył się pełnomocnik skarżącej, składając wnioski w sprawie. W celu rozpoznania wniosków skarżącej, Starosta [...] skierował pismo do Burmistrza P., a ten wyznaczył na dzień 5 grudnia 2023 r. spotkanie z udziałem zainteresowanych stron oraz projektantów, w celu poszukiwania sposobu na rozwiązanie problemu - tj. wydania takiej decyzji drogowej, która nie unicestwiałaby decyzji - pozwolenia na budowę z dnia 14 grudnia 2020 r. jaką realizowała skarżąca.

Zdaniem skarżącej organy samorządu terytorialnego z rażącym naruszeniem prawa, poprzez wprowadzenie jej w błąd podjęły działania, mające na celu jej pokrzywdzenie i uniemożliwienie odwołania się od decyzji. Już w dniu 6 grudnia 2023 r. (bez oczekiwania na przedstawienie rozwiązania) wydana została decyzja zrid.

Decyzja ta zgodnie z przepisem art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, jej zdaniem, winna być jej doręczona, potwierdza to także treść zawiadomienia Starosty [...] z dnia 6 grudnia 2023 r. wskazującym jako osobę uprawnioną do otrzymania decyzji. Nadto z obrazą przepisu art. 40 § 2 k.p.a. nie została wysłana na adres pełnomocnika skarżącej. Także decyzja ta z obrazą art. 41 k.p.a. nie została wysłana na wskazany przez skarżącą adres w C., a wysłana została na adres S., ul. [...], skąd po bezskutecznym awizowaniu powróciła do organu I instancji.

Skarżąca wskazała, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi na spotkaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. oczekiwała na propozycje projektanta Gminy P. , a w dniu 12 lutego 2024 r. postanowiła zorientować się, co się dzieje w sprawie i otrzymała wówczas w Starostwie informację o wydanej decyzji, otrzymała także odpis zawiadomienia o wydanej decyzji.

W tych okolicznościach skarżąca uznała, że termin do wniesienia odwołania biegnie od skutecznego doręczenia jej zawiadomienia o wydanej decyzji i za pośrednictwem pełnomocnika w dniu 22 lutego 2024 r. złożyła odwołanie.

Z uwagi na to, że w aktach sprawy Starostwa znajduje się pismo Urzędu Wojewódzkiego w S. z dnia 9 listopada 2023 r., podpisane przez pracownika Urzędu E. P., a zawierające pogląd prawny na kolizję ustaw: Prawa budowlanego i specustawy drogowej, sprowadzający się do stanowiska, że "wprawdzie decyzja pozwolenia na budowę z dnia 14 grudnia 2020 r. uzyskana przez skarżącą nie traci bytu prawnego, ale faktycznie nie może być ona realizowana poprzez wydanie decyzji wywłaszczającej na moc specustawy", skarżąca w odwołaniu złożyła wniosek o wyłączenie pracownika. Wniosek ten nie został rozpoznany, a zaskarżone postanowienie opracowała i podpisała E. P., co - w ocenie skarżącej - stanowi naruszenie art. 24 k.p.a.

Końcowo, skarżąca powołała się na wyroki: WSA w Lublinie z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 247/20 i NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2389/14, według których art. 11f ust. 3 specustawy drogowej należy interpretować w taki sposób, że właściciel wywłaszczanej nieruchomości jest stroną, która winna otrzymać w drodze przesyłki indywidualnej zawiadomienie o wydanej decyzji, zaś przepisy o zawiadomieniu poprzez obwieszczenie nie mają do strony zastosowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 120 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Wskazać również należy, że stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję lub postanowienie w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest opisane powyżej postanowienie Wojewody stwierdzające uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji zrid.

Podstawę zaskarżonego orzeczenia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W przepisie tym ustawodawca posłużył się kategorycznym zwrotem "stwierdza", co oznacza, że na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w każdym przypadku, gdy takie uchybienie miało miejsce. Jednocześnie organ stwierdzając uchybienie terminu nie bada odwołania pod kątem merytorycznym.

Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Stosownie zaś do art. 49 § 1 k.p.a. jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 49 § 2 k.p.a.).

Przepis art. 49 k.p.a. wprowadza fikcję doręczenia, regulując możliwość zawiadamiania o decyzjach w drodze obwieszczeń lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli stanowi tak przepis szczególny. Ustawodawca określił, że w takim przypadku zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Tym samym ustawodawca w stosunku do wszystkich podmiotów, do których znajduje zastosowanie tryb doręczenia decyzji w drodze obwieszczenia ustalił datę końcową, którą przyjmuje się jako datę doręczenia decyzji, niezależnie od tego w jakim terminie rzeczywiście strony zawiadamiane na podstawie art. 49 k.p.a. o decyzji się dowiedziały czy też się z decyzją zapoznały.

Przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 49 § 1 k.p.a. są w niniejszej sprawie przepisy specustawy drogowej, tj. art. 11d ust. 5, regulujący w sposób szczególny zawiadamianie stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz art. 11f ust. 3, stosownie do którego wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Wykładnia przepisu art. 11f ust. 3 specustawy drogowej – na co również zwrócił uwagę Wojewoda – została zawarta w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 2/16. W uchwale tej wskazano, że w art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy drogowej ustawodawca wyraźnie rozróżnia dwie kategorie stron postępowania w sprawie realizacji inwestycji drogowej - wnioskodawcę oraz pozostałe strony i w odniesieniu do każdej z tych kategorii stron postępowania przyjmuje odmienny sposób realizacji doręczenia decyzji. W przypadku kategorii pierwszej, obejmującej wyłącznie wnioskodawcę, specustawa drogowa zakłada (nakazuje) doręczenie decyzji w formie właściwej. Formą doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji przyjętą w art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy drogowej w odniesieniu do kategorii określonej przez ustawodawcę mianem "pozostałych stron postępowania" jest obwieszczenie, a więc forma publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a. Wskazać należy, że art. 11 ust. 3 zdanie pierwsze specustawy drogowej w sposób kompletny wskazuje formy doręczeń, jakie znajdują zastosowanie przy wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Oznacza to, że skutek prawnoprocesowy w postaci przyjęcia wynikającego z art. 49 k.p.a. domniemania, że po upływie terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji stronom, którym decyzja nie została doręczona na piśmie, znajduje zastosowanie względem wszystkich stron, z wyjątkiem wnioskodawcy, a zatem również względem dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych. Omawiany przepis art. 11f ust. 3 w zdaniu drugim reguluje kwestię wysłania zawiadomienia dotychczasowym właścicielom i użytkownikom wieczystym o wydaniu decyzji, jednakże w żaden sposób nie nadaje tejże czynności znaczenia równoważnego doręczeniu decyzji.

Prawidłowo zatem przyjął Wojewoda, że wynikający z art. 129 § 2 k.p.a. termin do złożenia odwołania dla skarżącej rozpoczyna się po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji zrid.

Wojewoda wywiódł przy tym, że termin ten rozpoczął swój bieg z początkiem 6 stycznia 2024 r., tj. z upływem najpóźniejszego dnia do którego ogłoszenie o wydaniu decyzji zrid było publikowane.

W ocenie Sądu bieg terminu, o którym mowa w art. 49 § 2 k.p.a. rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego ogłoszenia, w sensie dostępności dla osób zainteresowanych treścią decyzji. Chodzi zatem o dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji. Zaś w przypadku gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu, należy ustalić dzień, w którym obwieszczenie zostało zamieszczone najpóźniej i ten traktować jako dzień publicznego ogłoszenia i od tego dnia liczyć 14 dni dla przyjęcia skutku doręczenia decyzji, i kolejne 14 dni na wniesienie odwołania. W realiach niniejszej sprawy obwieszczenie o wydaniu decyzji zrid zostało ogłoszone najpóźniej 18 grudnia 2023 r., a więc przewidziany w art. 49 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin skutkujący doręczeniem decyzji upłynął w dniu 1 stycznia 2024 r. Czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od decyzji zrid upłynął zatem z dniem 15 stycznia 2024 r.

Wskazać należy, że nawet przyjęcie korzystniejszego dla skarżącej sposobu ustalenia dnia od którego rozpoczął bieg termin na wniesienie odwołania przyjętego przez Wojewodę, tj. 6 stycznia 2024 r. a w konsekwencji stwierdzenie, że dzień 22 stycznia 2024 r. był ostatnim dniem, w którym skarżąca mogła skutecznie wnieść odwołanie, nie zmienia tego, że skarżąca tego terminu nie dochowała. Odwołanie zostało bowiem przez skarżącą wniesione w dniu 22 lutego 2023 r. Stwierdzenie tego faktu obligowało Wojewodę do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji zrid (art. 134 k.p.a.).

W świetle powyższego bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają podnoszone przez skarżącą kwestie związane z doręczeniem jej zawiadomienia o wydaniu decyzji zrid. Indywidualnemu zawiadomieniu stron o wydaniu decyzji zdrid należy przypisać walor informacyjny, bez możliwości wywodzenia z faktu jego doręczenia skutków procesowych doręczenia decyzji. Skuteczność domniemanego prawnie doręczenia decyzji zrid właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych skutkami prawnymi tej decyzji związana jest – jak to już wskazano powyżej – z publicznym zawiadamianiem o wydaniu decyzji poprzez obwieszczenia.

W tym miejscu odnosząc się do powoływanych przez skarżącą orzeczeń sądów administracyjnych podkreślić należy, że powołana powyżej uchwała NSA jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, co ma ten skutek, że wiąże ona sądy administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a. jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjąć wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta w uchwale, chyba że wystąpi o podjęcie kolejnej uchwały. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie nie widzi natomiast podstaw ku temu, by zakwestionować stanowisko zajęte we wskazanej uchwale.

Ponadto w ocenie Sądu okoliczność, iż E. P. wypowiadała się we wcześniejszej korespondencji w kwestii udzielonego skarżącej pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do wyłączenia jej od wydania z upoważnienia Wojewody postanowienia w przedmiocie uchybienia przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji zrid.

W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.