Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 8209/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Lotnicze prawo
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt.2, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 107 ust.3, art. 7, art.8 ust.1, art. 77 ust.1, art. 138 ust.1 pkt.1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 11 października 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika i nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC", "organ") decyzją z 11 października 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 205a ust. 1, art. 205b ust. 1 pkt 2 oraz art. 209b ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2018 r., poz. 1183, dalej: Prawo lotnicze"), art. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019, poz. 235), art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 14, art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (Dz. Urz. UE L 46s.l, 2004, s.l, dalej: "rozporządzenie (WE) nr 261/2004"), po rozpatrzeniu wniosku przewoźnika lotniczego [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., (dalej: "Przewoźnik", "Spółka", "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z 13 grudnia 2021 r. o numerze [...], stwierdzającą naruszenie przez Przewoźnika obowiązku wypłaty A. M.(dalej: "Pasażerka") odszkodowania, o którym mowa w art. 7 ust. lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004, oraz poinformowania jej o prawach pasażera i nakładającą na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 1.200 złotych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęła skarga złożona przez Pasażerkę dotycząca naruszenia przez Przewoźnika przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004, poprzez niewywiązanie się z obowiązków ciążących na nim w wypadku opóźnienia lotu o oznaczeniu kodowym [...]z 3 października 2018 r. na trasie A.- W.

Rozpoznając ponownie sprawę Prezes ULC wyjaśnił, że Pasażerka posiadała potwierdzoną rezerwację na rejs nr [...] zaplanowany do wykonania 3 października 2018 r. na trasie A.- W.Start lotu, według umowy zawartej z biurem podróży [...] sp. z o.o. (dalej: "Biuro"), zaplanowany był na godz. 18:25 czasu lokalnego, lądowanie o godz. 20:25 czasu lokalnego. Zgodnie z treścią skargi złożonej przez Pasażerkę, przedmiotowy lot był opóźniony o ok. 10 godzin - wylot miał miejsce 4 października 2018 r. o godz. 04:05 czasu lokalnego, a lądowanie w Warszawie nastąpiło o godz. 07:00 czasu lokalnego. Pasażerka odbyła podróż opóźnionym rejsem i złożyła reklamację do Przewoźnika, a wobec braku uznania jej roszczeń wniosła skargę na Przewoźnika do Prezesa ULC.

Organ wyjaśnił, że mierzona metodą trasy po ortodromie odległość pomiędzy portami lotniczymi: A.) – W.wynosi 1864 kilometry.

Organ wskazał następnie, że Przewoźnik wyjaśnił we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że wylot przedmiotowego lotu według rozkładu był zaplanowany na godz. 2:40 czasu UTC, a potem przyspieszony na godz. 01:30 UTC. W przylocie do celu w W. opóźnił się, według Przewoźnika, tylko o 26 minut. Przewoźnik oświadczył, że nigdy nie miał zaplanowanego do wykonania o godz. 18:25 czasu lokalnego, a 3 kwietnia 2018 r. wysłał do touroperatora [...] zawiadomienie o rozkładzie lotu [...]4 października 2018 r., w którym podawał godzinę wylotu jako 02:40 czasu UTC. Przedstawił jako dowód kopię depeszy mejlowej wysłanej do touroperatora. 26 września 2018 r. skorygował rozkład, przesuwając wylot na wcześniejszą godzinę 01:30 UTC, o czym również powiadomił touroperatora [...]. Ze względu na odległą datę zdarzenia [...] nie jest w stanie stwierdzić, czy i kiedy poinformował Pasażerkę o prawidłowym rozkładzie. Umowa [...] z Pasażerką, w której widnieje godzina wylotu z A.18:25 czasu lokalnego, została zawarta 21 września 2018 r. tzn. ponad 5 miesięcy po otrzymaniu przez [...] od Przewoźnika rozkładu lotu [...] z godziną 02:40 czasu UTC.

Prezes ULC stwierdził, że ani Przewoźnik ani Touroperator nie podali, kiedy Pasażerka otrzymała informację o zmianie rozkładu. Według słów Pasażerki dowiedziała się o godzinie odlotu 3 października 2018 r. Nie zmienia tego faktu stwierdzenie Przewoźnika, iż poinformował [...] o rozkładzie na ponad 5 miesięcy przed podróżą Pasażerki. Organ powołał się na wyrok TSUE z 21 grudnia 2021 r. w sprawach połączonych C-146/20, C-188/20, C-196/20 i C-270/20 i uznał, że na Przewoźniku ciążył obowiązek wypłaty Pasażerce zryczałtowanego odszkodowania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit (b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Prezes ULC stwierdził więc naruszenie przez Przewoźnika art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wobec Pasażerki.

Organ dodał, że zgodnie ze skargą złożoną przez Pasażerkę, opóźnienie rejsu wyniosło 10 godzin, ale Pasażerka zdecydowała się odbyć podróż opóźnionym rejsem i dotarła do portu docelowego, w związku z czym dokonała wyboru jednej z opcji wskazanych w art. 8 ust. 1 ww. rozporządzenia kontynuując podróż. Mając na uwadze powyższe, Prezes ULC stwierdził brak naruszenia przez Przewoźnika art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) 261/2004 względem Pasażerki.

Organ wskazał również, że w skardze złożonej do organu Pasażerka informuje, że otrzymała dodatkowy nocleg w hotelu. W związku z powyższym, Prezes ULC orzekł, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 9 rozporządzenia (WE) 261/2004 względem Pasażerki.

Ponadto, Pasażerka w skardze złożonej do organu wskazała, że Przewoźnik nie przekazał jej informacji o prawach pasażera. Przewoźnik nie udowodnił wręczenia Pasażerce rejsu pisemnej informacji o przepisach na temat odszkodowania i pomocy, w związku z czym Prezes ULC orzekł naruszenie przez Przewoźnika art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w niniejszej sprawie.

Organ uznał, że ponieważ Przewoźnik nie wykonał względem Pasażerki obowiązku wypłaty odszkodowania w kwocie €400, zasadnym jest nałożenie na Przewoźnika kary pieniężnej w kwocie 1.000,00 zł.

Ponadto w toku postępowania ustalono, że Przewoźnik nie udowodnił wręczenia Pasażerce rejsu pisemnej informacji o przepisach na temat odszkodowania i pomocy, zasadnym jest zatem, zdaniem organu, nałożenie na Przewoźnika kary pieniężnej w kwocie 200,00 zł.

Pismem z 16 listopada 2022 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa ULC z 11 października 2022 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji w całości, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 5 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 261/2004, polegające na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu, stwierdzeniu naruszenia przez Przewoźnika art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia i uznaniu, że Przewoźnik zobowiązany był do wypłaty Pasażerce odszkodowania w wysokości 400 euro w związku ze spornym w sprawie lotem w sytuacji, gdy pomyłka w zakresie daty i godzin rejsu [...] na trasie A.- W.od początku miała swe źródło w sposobie funkcjonowania operatora turystyki a Spółka dowiodła, iż nigdy nie planowała w swej siatce połączeń wykonać przedmiotowego lotu 3 października 2018 r. w godzinach 18:25 - 20:25 czasu lokalnego, natomiast prawidłowy rozkład rejsu był znany organizatorowi turystyki na ponad 5 miesięcy przed lotem,

2) art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, polegające na błędnej wykładni i orzeczeniu o odpowiedzialności odszkodowawczej Spółki w sytuacji, gdy Pasażerka nie wykazała faktu posiadania legitymacji czynnej do dochodzenia odszkodowania od Spółki, tj. nie przedstawiła potwierdzonej rezerwacji na sporny lot pomimo tego, że zgodnie z ust. 2 w/w przepisu, rozporządzenie (WE) nr 261/2004 ma zastosowanie do pasażerów, którzy posiadają potwierdzoną rezerwację na dany lot oraz stawią się na odprawę pasażerów — zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do przyjęcia, że Pasażerka dysponowała potwierdzoną rezerwacją na sporny lot, bowiem z dołączonej do akt sprawy informacji od biura podroży jasno wynikało, iż podana przez organizatora turystyki informacja, iż lot [...] z A. do W. ma odbyć się 3 października 2018 r. w godz. 18:25-20:25 czasu lokalnego była przewidywana, przybliżona i mogła ulec zmianie, a więc w świetle zasad logiki oraz doświadczenia życiowego brak było podstaw do przyjęcia, iż rezerwacja na sporny lot w podanym zakresie czasowym jest potwierdzona,

3) art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co doprowadziło do wydania przez organ decyzji stwierdzającej naruszenie przez Przewoźnika przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004, nałożenia na Przewoźnika obowiązku zapłaty Pasażerce odszkodowania i obciążenia Przewoźnika obowiązkiem zapłaty kary administracyjnej, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazywał, że pomyłka w zakresie daty i godzin rejsu [...] na trasie A.) – W.) od początku miała swe źródło w wadliwym funkcjonowaniu operatora turystyki a Spółka dowiodła, iż nigdy nie planowana w swej siatce połączeń wykonać przedmiotowego lotu 3 października 2018 r. w godzinach 18:25 - 20:25 czasu lokalnego, co winno skutkować uchyleniem przez organ decyzji wydanej w I instancji i wydaniem przez organ decyzji stwierdzającej brak naruszenia przez Przewoźnika przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 i tym samym brak odpowiedzialność odszkodowawczej Przewoźnika wobec Pasażerki,

4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nie przeprowadzenie w sposób należyty, szczegółowy i wszechstronny postępowania wyjaśniającego w sprawie, nierozważenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji pominięcie kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy faktu, iż Przewoźnik wykazał i udowodnił, iż pomyłka w zakresie daty i godzin rejsu [...] na trasie A.- W.od początku miała swe źródło w wadliwym funkcjonowaniu operatora turystyki a Skarżący nigdy nie planował w swej siatce połączeń wykonać przedmiotowego lotu 3 października 2018 r. w godzinach 18:25 - 20:25 czasu lokalnego, natomiast rozporządzenie (WE) nr 261/2004, nie jest właściwą podstawą prawną do obciążania przewoźników lotniczych odpowiedzialnością odszkodowawcza za błędy w funkcjonowaniu operatorów turystyki,

5) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w konsekwencji powyżej wskazanych uchybień utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji zamiast jej uchylenia i odmiennego orzeczenia co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie braku naruszenia przez Przewoźnika przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zawarł argumentację popierającą podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Analizując stan prawny stanowiący podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy wskazać, że zgodnie z art. 205a ust. 1 pkt 1 Prawa lotniczego, Prezes Urzędu kontroluje przestrzeganie przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE. Jak wynika z art. 205b ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego, w razie złożenia skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1, Prezes Urzędu stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej naruszenie prawa przez przewoźnika lotniczego, określając zakres nieprawidłowości oraz nakładając karę, o której mowa w art. 209b ust. 1, zaś w razie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a lub art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE określa również obowiązek i termin jego usunięcia.

Jak wynika z art. 7 ust. 1 lit b rozporządzenie (WE) nr 261/2004, w przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1.500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1.500 do 3.500 kilometrów.

Przypomnienia wymaga, że odległość spornego w niniejszej sprawie lotu pomiędzy portami lotniczymi: A.- W.mierzona metodą trasy po ortodromie, wynosi 1864 kilometry.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenie (WE) nr 261/2004, w przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie mają prawo wyboru pomiędzy zwrotem w terminie siedmiu dni, za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust. 3, pełnego kosztu biletu po cenie za jaką został kupiony, za część lub części nie odbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera, wraz z, gdy jest to odpowiednie, a lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie, lub zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera, w zależności od dostępności wolnych miejsc.

W świetle art. 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenie (WE) nr 261/2004, w przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują bezpłatnie: a) posiłki oraz napoje w ilościach adekwatnych do czasu oczekiwania; b) zakwaterowanie w hotelu w przypadku: gdy występuje konieczność pobytu przez jedną albo więcej nocy, lub gdy zachodzi konieczność pobytu dłuższego niż planowany przez pasażera; c) transport pomiędzy lotniskiem a miejscem zakwaterowania (hotelem lub innym). Ponadto, pasażerom bezpłatnie przysługują dwie rozmowy telefoniczne, dwa dalekopis, dwie przesyłki faksowe lub e-mailowe.

Jak wynika natomiast z art. 14 ust. 1-3 rozporządzenie (WE) nr 261/2004, obsługujący przewoźnik lotniczy dba o to, aby w punkcie odpraw pasażerów była umieszczona w miejscu widocznym dla pasażerów czytelna informacja zawierająca następujący tekst: "Jeżeli odmówiono Państwu przyjęcia na pokład lub Państwa lot został odwołany lub opóźniony o co najmniej dwie godziny, możecie Państwo poprosić obsługę na stanowisku odpraw lub w punkcie przyjęć pasażerów na pokład samolotu o tekst określający przysługujące Państwu prawa, w szczególności w odniesieniu do odszkodowania i należnej Państwu pomocy" (ust. 1). Obsługujący przewoźnik lotniczy, który odmawia przyjęcia na pokład lub odwołuje lot, zapewnia każdemu pasażerowi, którego to dotyczy, pisemną informację o przepisach na temat odszkodowania i pomocy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Zapewnia on również odpowiednią informację każdemu pasażerowi dotkniętemu opóźnieniem o co najmniej dwie godziny. Pasażer otrzymuje również pisemną informację o sposobach skontaktowania się z wyznaczonym organem krajowym, o którym mowa w art. 16 (ust. 2). W przypadku osób niewidomych i niedowidzących, postanowienia niniejszego artykułu wykonuje są za pomocą innych odpowiednich środków (ust. 3).

Organ ustalił, że w niniejszej sprawie zgodnie ze skargą złożoną przez Pasażerkę, opóźnienie rejsu wyniosło 10 godzin, ale Pasażerka zdecydowała się odbyć podróż opóźnionym rejsem i dotarła do portu docelowego, w związku z czym dokonała wyboru jednej z opcji wskazanych w art. 8 ust. 1 rozporządzenie (WE) nr 261/2004 i nie doszło do naruszenia przez Przewoźnika art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) 261/2004. Organ też uznał, że w skardze złożonej do organu Pasażerka informuje, że otrzymała dodatkowy nocleg w hotelu, w związku z powyższym, nie doszło również do naruszenia art. 9 rozporządzenia (WE) nr 261/2004.

Organ uznał natomiast, że w sprawie doszło do naruszenia przez Przewoźnika art. 7 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, ponieważ Przewoźnik nie wykonał względem Pasażerki obowiązku wypłaty odszkodowania w kwocie €400 za opóźniony sporny lot, jak również Przewoźnik nie przekazał Pasażerce informacji o prawach pasażera.

W niniejszej sprawie organ ustalając okoliczności stanu faktycznego sprawy uznał, że Pasażerka posiadała potwierdzoną rezerwację na rejs nr [...] zaplanowany do wykonania 3 października 2018 r. na trasie A.- W.Start lotu, według umowy zawartej z Biurem podróży, zaplanowany był na godz. 18:25 czasu lokalnego, lądowanie o godz. 20:25 czasu lokalnego. Lot natomiast był opóźniony o ok. 10 godzin - wylot miał miejsce 4 października 2018 r. o godz. 04:05 czasu lokalnego, a lądowanie w W. nastąpiło o godz. 07:00 czasu lokalnego. Umowa Biura podróży z Pasażerką, w której widnieje godzina wylotu z A. 18:25 czasu lokalnego, została zawarta 21 września 2018 r. Organ uznał przy tym, że wyjaśnienie Skarżącego nie uwalniają go od odpowiedzialności za ok. 10 godzinne opóźnienie spornego lotu. Organ zatem nie przyjął za zasadne wyjaśnienia, że Przewoźnik nigdy nie miał zaplanowanego do wykonania spornego lotu 3 października 2018 r. o godz. 18:25 czasu lokalnego, lecz 4 października 2018 r., na godz. 2:40 czasu UTC, o czym Biuro podróży miało być powiadomione przez Przewoźnika 3 kwietnia 2018 r., a więc na 5 miesięcy przed zawarciem 21 września 2018 r. umowa przez Pasażerkę z Biurem podróży.

Sąd stwierdza, że Prezes ULC dokonał prawidłowej oceny ustalonego stanu faktycznego.

Przewoźnik na potwierdzenie okoliczności planowania lotu 4 października 2018 r., o godz. 2:40 przedstawił historię planowania lotu, a na potwierdzenie okoliczności powiadomienia Biura podróży 3 kwietnia 2018 r. o planowanym locie 4 października 2018 r., na godz. 2:40 czasu UTC, przedstawił kopię depeszy mail-owej wysłanej do touroperatora. Podniósł również, że Pasażerka została poinformowana przez Biuro podróży w piśmie "dokument podróży – program" o przewidywanym rozkładzie lotu [...] z A. do W.. Według tej informacji, lot miał być realizowany 3 października 2018 r. jednak pismo to nie jest opatrzone datą. Tym samym nie jest wiadome kiedy organizator turystyki przekazał Pasażerce te informacje. Skarżący podkreślił również, że istotne jest, iż Biuro podróży opatrzyło informacje o przelotach wskazane w tym dokumencie zastrzeżeniem, że jest to przewidywany rozkład. Pasażerka natomiast nie przedstawiła żadnego dowodu, który potwierdzałby fakt posiadania przez Nią potwierdzonej i opłaconej rezerwacji na sporny lot. Biuro podroży wskazało wyłącznie przybliżony, przewidywany rozkład lotu [...], tym samym informacje o przelotach wskazane w umowie o usługę turystyczną nie mogą stanowić o posiadaniu przez Pasażerkę potwierdzonej rezerwacji na sporny rejs. Zdaniem Skarżącego, pomyłka w zakresie daty i godzin wykonania rejsu [...] od samego początku miała swoje źródło w wadliwym funkcjonowaniu operatora wycieczki, który przekazał pasażerowi niepotwierdzone z przewoźnikiem, hipotetyczne i oparte na przewidywaniach dane o przelocie. Z tego względu Spółka nie może ponosić odpowiedzialności odszkodowawczej za tę sytuację.

Odnosząc się do powyższego stanowiska Skarżącego, należy zauważyć, że załączona do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy historia planowania lotu [...] na 4 października 2018 r. nie dowodzi, że Biuro podróży zostało poinformowane o tej dacie spornego lotu. Trudno przyjąć, że wynika to z załączonej do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kopii depeszy mail-owej wysłanej do touroperatora. Ponadto zarówno z dokumentu podróży – program, jak i z dokumentu – informacje dotyczące przelotu, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (k. 65-68), wynika, że lot [...] miał odbyć się 3 października 2018 r. o godz. 18:25. Dokumentu podróży – program nieopatrzony datą zawiera zapis: "Przewidywany rozkład: 2018-10-03 18:25 – 2018-10-03 20:25". Dokument jednak – informacje dotyczące przelotu, wystawiony 21 września 2018 r., zawierający nr rezerwacji i kod oferty, który zgodnie z zawartą na nim informacją, należało okazać w okienku check-in i zachować do podróży powrotnej nie zawierał zastrzeżenia, że lot [...] data – 2018-10-03 godz. wylotu – 18:25, godz. przylotu – 20:25 z A. do W., nie zawierał zastrzeżenia, że jest to tylko przewidywany rozkład.

W świetle powyższego Sąd zgadza się z prezesem ULC, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie wyrok TSUE z 21 grudnia 2021 r. w sprawach połączonych C-146/20, C-188/20, C-196/20 i C-270/20 i że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Skarżącego art. 7 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, ponieważ Przewoźnik nie wykonał względem Pasażerki obowiązku wypłaty odszkodowania w kwocie €400 za opóźniony sporny lot, jak również Przewoźnik nie przekazał Pasażerce informacji o prawach pasażera.

Zgodnie z powyższym wyrokiem TSUE: "Rozporządzenie nr 261/2004 nie definiuje pojęcia "potwierdzonej rezerwacji". Jednakże pojęcie "rezerwacji" zostało natomiast zdefiniowane w art. 2 lit. g) tego rozporządzenia jako "fakt posiadania przez pasażera biletu lub innego dowodu potwierdzającego, że rezerwacja została przyjęta i zarejestrowana przez przewoźnika lotniczego lub organizatora wycieczek". Z definicji tej wynika, że rezerwację może stanowić "inny dowód" wskazujący, że rezerwacja została zaakceptowana i zarejestrowana przez przewoźnika lotniczego albo przez organizatora wycieczek. Wynika z tego, że rezerwacja przyjęta i zarejestrowana przez organizatora wycieczek ma tę samą wartość co rezerwacja przyjęta i zarejestrowana przez przewoźnika lotniczego. W konsekwencji, jeżeli pasażer lotniczy dysponuje "innym dowodem" w rozumieniu art. 2 lit. g) rozporządzenia nr 261/2004 wydanym przez organizatora wycieczek, ten inny dowód jest równoznaczny z "rezerwacją" w rozumieniu tego przepisu."

Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie Pasażerka dysponowała innym dowodem, w rozumieniu art. 2 lit. g) rozporządzenia nr 261/2004, wydanym przez organizatora wycieczek wskazującym, że rezerwacja została zaakceptowana i zarejestrowana przez organizatora wycieczek, który jest równoznaczny z "rezerwacją" w rozumieniu tego przepisu.

Ponadto, z powyższego wyroku TSUE wynika, że: "Artykuł 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że pasażer posiada "potwierdzoną rezerwację" w rozumieniu tego przepisu, jeżeli organizator wycieczek przekazuje temu pasażerowi, z którym jest związany umową, "inny dowód" w rozumieniu art. 2 lit. g) tego rozporządzenia, który zawiera przyrzeczenie przewozu tego pasażera określonym lotem, zidentyfikowanym poprzez wskazanie miejsca i czasu odlotu i przylotu oraz numeru lotu, nawet jeżeli ten organizator wycieczek nie otrzymał od danego przewoźnika lotniczego potwierdzenia czasu odlotu i przylotu dotyczących tego lotu.

Artykuł 2 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy może zostać uznany za "obsługującego przewoźnika lotniczego" w rozumieniu tego przepisu w odniesieniu do danego pasażera, gdy ów pasażer zawarł umowę z organizatorem wycieczek na konkretny lot obsługiwany przez tego przewoźnika lotniczego, przy czym przewoźnik lotniczy nie potwierdził rozkładu godzin lotu ani organizator wycieczek nie dokonał rezerwacji dla tego pasażera u owego przewoźnika lotniczego.

Artykuł 2 lit. h), art. 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 zdanie drugie i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że planowy czas przylotu danego lotu w rozumieniu tych przepisów może, dla celów odszkodowania należnego na podstawie art. 7 tego rozporządzenia, wynikać z "innych dowodów" w rozumieniu art. 2 lit. g) tego rozporządzenia, które zostały przekazane pasażerowi przez organizatora wycieczek."

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że organ prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji naruszenie przez Skarżącego art. 7 ust. 1 lit. b i art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 oraz nakazał usunięcie naruszenia w postaci niewypłacenia Pasażerce odszkodowania w wysokości €400, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia 261/2004, jak również prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1200 zł za stwierdzone powyżej naruszenia.

Zgodnie z art. 209b ust. 1 Prawa lotniczego, kto działa z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów rozporządzeń, o których mowa w art. 205a ust. 1, lub nie wykonuje albo nienależycie wykonuje zobowiązania wynikające z przepisów tych rozporządzeń, podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 2 do ustawy. Zgodnie natomiast z pkt 1.4 załącznika nr 2 do ustawy naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia 261/2004 podlega karze pieniężnej od 200 do 4.800 zł. i zgodnie z pkt 1.5 załącznika nr 2 do ustawy naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia 261/2004 podlega karze pieniężnej od 1.000 do 2.500 zł.

W świetle powyższych wyjaśnień Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 3 ust. 2 i ust. 3, art. 5 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 261/2004.

Za niezasadne należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Jak zostało to powyżej wyjaśnione, organ działając na podstawie przepisów prawa zgromadził i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, w konsekwencji wyjaśnił dokładnie stan faktyczny, a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 K.p.a. W związku z tym organ nie uchybił zasadzie zaufania.

Sąd zatem nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prezes ULC prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak sentencji wyroku.

Niniejszy wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 tej ustawy.