Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2478/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. - Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania Centrum Handlowego [...] sp. z o. o. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] listopada 1986 r. znak: [...], zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej R.J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce przy ul. [...] w [...] -

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] października 2012 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] listopada 1986 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., po rozpoznaniu odwołania Centrum Handlowego [...] Sp. z o. o., utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r.

W ww. decyzji GINB stwierdził, że decyzja Naczelnika Miasta [...] nie narusza w sposób rażący przepisu art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Jak wynikało natomiast z akt sprawy, w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę inwestor – R.J. posiadał tytuł prawny do działki inwestycyjnej nr ewid. [...].

GINB w decyzji z [...] grudnia 2012 r. uznał również, że decyzja Naczelnika Miasta [...] nie narusza w sposób rażący także przepisów § 46 ust. 1 pkt 1 oraz § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (tekst jednolity - Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Zgodnie bowiem z § 46 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor jest obowiązany dołączyć plan zagospodarowania działki. Natomiast zgodnie z treścią § 47 ust. 1 rozporządzenia plan zagospodarowania działki budowlanej należy sporządzić na aktualnej mapie (dopuszczonym przez przepisy szkicu sytuacyjnym), w skali nie mniejszej niż 1:500. Z akt sprawy wynikało natomiast, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył plan zagospodarowania działki, sporządzony na aktualnej mapie w skali 1:500.

Ponadto w decyzji z [...] grudnia 2012 r. GINB dokonał analizy zgodności pozwolenia na budowę z art. 21 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym podstawą do ustalenia rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych w planie realizacyjnym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenie terenów budowlanych na postawie przepisów o terenach budowlanych w miastach i na wsi, jak również z treścią § 43 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r., stosownie do którego pozwolenie na budowę rozstrzyga o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z wyznaczeniem terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach lub na obszarach wsi. Jak wynikało z akt sprawy, obszar, na którym usytuowana jest działka inwestycyjna nr ewid. [...] przy ul. [...] (dawniej ul. [...] w [...] objęty był postanowieniami uchwały Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1972 r. Nr [...] w sprawie ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (tekst jednolity - Dz. U. [...] z 1973 r., nr [...] ze zm.). Z wypisu ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego i załącznika graficznego wynika, że działka nr ewid. [...] znajdowała się częściowo na terenie oznaczonym symbolem C1 MW+U (teren zabudowy wysokiej, o wysokiej intensywności z usługami wbudowanymi, gdzie przewidziano ewentualną likwidację istniejącej zmotoryzowanej zabudowy i wprowadzenie usług) i częściowo na terenie oznaczonym symbolem C6 UK, UH, UG (teren przeznaczony pod usługi, w realizacji dom handlowy, proponowany na tym terenie był dom rzemiosła oraz pawilon handlowy). W związku z tym, że miejscowy plan przewidywał zabudowę z usługami wbudowanymi GINB uznał, że sporna inwestycja, tj. budynek mieszkalno - usługowy, nie narusza w sposób rażący warunków określonych w art. 21 ust. 1 Prawo budowlane i § 43 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r.

Następnie w decyzji z [...] grudnia 2012 r. GINB wskazał, że w dacie [...] listopada 1986 r. w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.) brak było przepisów, które normowałyby odległość budynków mieszkalno-usługowych stanowiących część zwartej zabudowy od budynków lub granic działek. Ponadto GINB odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, iż zgodnie z treścią § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r., budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, ww. odległości mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Przepis § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. dopuszczał natomiast sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na terenach zabudowy zagrodowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych zgodę na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy wyrażał terenowy organ administracji państwowej, właściwy w sprawach pozwoleń na budowę. W ww. wypadkach ściany budynku gospodarczego graniczące z działką sąsiednią nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogły być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy granicy działki nie mogły przylegać do budynków mieszkalnych na sąsiedniej działce. Niemniej jednak, z uwagi na okoliczność, że przedmiotem inwestycji jest budynek mieszkalno-usługowy stanowiący część zwartej zabudowy składającej się z dwóch budynków mieszkalno-usługowych - w ocenie GINB – ww. przepisy § 12 ust. 1 i 2 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. GINB uznał również za bezzasadny zarzut odwołania dotyczący naruszenia przepisów art. 54 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 i 6 Prawa budowlanego. Organ wskazał, iż z utrwalonych poglądów w judykaturze wynika, że o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego (obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich) można mówić jedynie wtedy, kiedy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie. Natomiast GINB po przeanalizowaniu akt sprawy nie dopatrzył się także rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego (obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający odpowiednie warunki użytkowe, a w szczególności potrzeby w zakresie ochrony przeciwpożarowej, oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków, ogrzewania i wentylacji).

GINB w decyzji z [...] grudnia 2012 r. uznał zatem, że kontrolowana decyzja Naczelnika Miasta [...] dnia [...] listopada 1986 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa.

Centrum Handlowe [...] Sp. z o. o. zaskarżyła ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13 uchylił zaskarżoną decyzję GINB z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r.

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, iż żadne przepisy nie dają dodatkowych uprawnień temu inwestorowi, który pierwszy zabudowuje działkę, każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym wybranym przez nich czasie. Sąd wskazał, że skoro organy uznały, że wobec przedmiotowej inwestycji nie mają zastosowania przepisy Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, nie oznacza to, że kwestia odległości od sąsiednich działek była zupełnie nieistotna. Sąd powołał się na wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA 4/01, w którym wyrażony został pogląd, że właściwą podstawę prawną do dokonania oceny możliwości wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji usytuowanej przy granicy będzie stanowił przepis art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Sąd w ww. wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13 podkreślił również, przywołując wyrok NSA z dnia 15 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 634/05, że pozwolenie na budowę dla inwestycji położonej przy granicy z nieruchomością sąsiednią pozostającą poza dyspozycją inwestora winno uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania wszystkich stron i przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności, a także dyspozycje zawarte w przepisie art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, jak i w przepisach art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego. Sąd podkreślił, iż zabudowa działki musi uwzględniać uzasadniony interes właścicieli sąsiednich nieruchomości, a w tym przede wszystkim warunek takiego usytuowania obiektów budowlanych, aby nie uniemożliwiały one prawidłowej i optymalnej zabudowy nieruchomości sąsiednich także w bliżej nieokreślonej perspektywie czasu. W związku z tym Sąd stwierdził, że organy winny ponownie ocenić trafność decyzji Naczelnika Miasta [...] z punktu widzenia ochrony interesów osób trzecich, szczególnie w zakresie możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości. Wskazał też, że "stanowisko organu odwoławczego w kwestii przekroczenia granicy działki przez inwestora nie zostało w sposób wyczerpujący uzasadnione. Wbrew zaprezentowanemu stanowisku analiza dokumentacji projektowej, a w szczególności części rysunkowej wskazuje na to, że studzienki przyokienne (świetliki piwniczne) znajdują się poza obrysem budynku. Jednocześnie organy konsekwentnie stały na stanowisku, że projektowany i zrealizowany budynek został posadowiony ścianami przy granicach sąsiednich działek. W tej sytuacji wspomniana wyżej dokumentacja wskazywałaby na to, że świetliki znajdują się już na działce nr [...]. Przy czym kwestia dokładnego usytuowania budynku winna być jeszcze raz dokładnie przeanalizowana, bowiem porównanie powierzchni działki i powierzchni zabudowy wskazuje na to, że część działki nie została zabudowana, a zatem niekoniecznie ściany budynku usytuowane są w granicach działki".

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w związku z wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13, organ wojewódzki decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] listopada 1986 r. znak: [...]. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Centrum Handlowe [...] Sp. z o. o., która złożyła odwołanie.

Po rozpoznaniu ww. odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. ponownie uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] listopada 1986 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że z analizy projektu budowlanego wynika, że sporny budynek mieszkalno-usługowy na działce nr ewid. [...] stanowić ma część zwartej zabudowy składającej się z dwóch budynków mieszkalno-usługowych, tj. obiektu oznaczonego w projekcie literą "A" usytuowanego na działce nr ewid. [...] oraz obiektu oznaczonego literą "B" usytuowanego na działkach nr ewid. [...],[...] i [...] położonych w [...]. Z analizy akt sprawy wynika, iż ściana północno - zachodnia i ściana północno - wschodnia spornego budynku położonego na działce nr ewid. [...], w której zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe, znajduje się w granicy z działką nr ewid. [...], będącą własnością skarżącej spółki.

Jak podkreślił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, takie usytuowanie spornego budynku niewątpliwie wprowadza utrudnienia i ograniczenia możliwości zabudowy sąsiedniej działki nr ewid. [...], stanowiącej własność skarżącej, wynikające m. in. z obecnie obowiązującego §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., poz. 75, Nr 690). Niemniej jednak - jak podniósł GINB - w dacie [...] listopada 1986 r. w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.) brak było przepisów, które normowałyby odległość budynków mieszkalno-usługowych stanowiących część zwartej zabudowy od budynków lub granic działek. Jednocześnie GINB podkreślił, że wskazywał już na tę kwestię w uzasadnieniu własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., a ustalenia te nie zostały zakwestionowane przez Sąd w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13.

GINB podniósł, iż usytuowanie projektowanego budynku względem działki nr ewid. [...], stanowiącej własność skarżącej, wywołuje zatem utrudnienia i ograniczenia w możliwości jej zabudowy, co stanowi naruszenie uprawnień strony skarżącej, wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, niemniej jednak naruszenie to nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Wskazał w tym zakresie, że przytoczone w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13 wyroki dotyczące interpretacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego zapadły po wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 1986 r. Ponadto zgodnie z orzecznictwem, o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego można mówić jedynie wtedy, kiedy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie. W związku z tym, aby wykazać rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego należy go powiązać z rażącym naruszeniem innego przepisu, co - jak wskazał organ - w niniejszej sprawie nie jest możliwe.

Ponadto, odnosząc się do podnoszonej przez Sąd kwestii lokalizacji studzienek przyokiennych (świetlików piwnicznych) poza obrysem projektowanego budynku mieszkalno - usługowego, na działce skarżącej nr ewid. [...], GINB zgodził się z Sądem, iż 5 świetlików zaprojektowanych w ścianie północno - zachodniej projektowanego budynku i 1 świetlik zaprojektowany w ścianie północno - wschodniej w poziomie parteru mogą przekraczać granicę działki inwestycyjnej nr ewid. [...], choć nie wynika to wprost z projektu zagospodarowania terenu. W ocenie organu odwoławczego naruszenie prawa w ww. zakresie nie może być jednak ocenione jako rażące.

GINB wskazał, iż za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać.

Organ podkreślił, iż przy ocenie skutków społeczno - gospodarczych w przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż weryfikowane pozwolenie na budowę zostało udzielone w roku 1986 i przez wiele lat nikt nie zarzucał, że omawiana inwestycja przekracza granice działki inwestycyjnej.

Jednocześnie organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 18/12, w którym Sąd stwierdził: "Oceniając skutki społeczno-gospodarcze wydania decyzji z naruszeniem prawa nie można pominąć aspektu zadośćuczynienia za ewentualne szkody wywołane tym zdarzeniem. (...) W rozpoznawanej sprawie przy wznoszeniu budynku (nadbudowanej jego części) przekroczono granice sąsiedniego gruntu. Taka sytuacja jest uregulowana w art. 151 k.c. W ocenie NSA przepis ten jest znacznie bardziej odpowiedni do rozstrzygnięcia sporu, który wyłonił się w związku z zaprojektowaniem balkonów w ścianie oficyny znajdującej się na granicy nieruchomości i następnie wykonania tych balkonów, niż przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. (...) Zauważyć też należy, że z art. 151 k.c. nie wynika, aby jego stosowanie było zależne od stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem prawa lub nawet stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Możliwość dochodzenia ochrony ewentualnie naruszonych praw na skutek wydania decyzji z naruszeniem prawa i to niezależnie od tego czy stwierdzono nieważność tej decyzji, ma istotne znaczenie dla oceny czy z punktu widzenia społeczno-gospodarczych skutków takiej wadliwej decyzji należy uznać, że wydając ją rażąco naruszono prawo".

Ponadto organ wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, iż co prawda działka inwestycyjna nr ewid. [...] ma większą powierzchnię (163 m2) niż powierzchnia zabudowy projektowanego budynku na tej działce (148 m2), niemniej jednak z powyższego nie wynika, że kontrolowana decyzja w sposób rażący narusza jakiekolwiek przepisy prawa. Z ww. faktu wynika, że inwestycja nie pokrywa całej działki inwestycyjnej. Natomiast z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, iż północno-zachodnia i północno-wschodnia ściana projektowanego budynku zaprojektowane zostały w granicy z działką skarżącej spółki - nr ewid. [...].

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] listopada 1986 r. nie jest zatem obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. złożyło Centrum Handlowe [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...], zarzucając rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] listopada 1986 r., pomimo tego, iż przy jej wydaniu rażąco naruszono m.in.:

- art. 54 ust. 5, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, w związku z przepisami § 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn.zm.), jak również przepisy art. 144 Kodeksu cywilnego,

- art. 29 ust. 5 ww. ustawy Prawo budowlane,

- art. 4 ustawy Prawo budowlane i w związku z tym art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.

Skarżąca spółka wskazała, iż ww. decyzja Naczelnika Miasta [...] zezwalając na wybudowanie budynku mieszkalno-usługowego wprawdzie na działce nr [...], ale bezpośrednio na granicy z działką nr [...] i to z otworami okiennymi wychodzącymi na tę działkę, naruszyła w sposób rażący chroniony prawem uzasadniony interes osób trzecich, tj. skarżącej będącej właścicielem działki nr [...], poprzez uniemożliwienie prawidłowej i optymalnej zabudowy ww. działki, a także z ww. przyczyn nie zapewniła odpowiednich warunków użytkowania zarówno ww. budynku, jak i sąsiedniej działki nr [...], zwiększając jednocześnie zagrożenie pożarowe.

Skarżąca zarzuciła organom błędne przyjęcie, iż decyzja Naczelnika Miasta [...] nie narusza w sposób rażący art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz art. 144 k.c. i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Wskazała na pominięcie przez organy faktu rażącego naruszenia przez Naczelnika Miasta [...] przy wydawaniu decyzji z dnia [...] listopada 1986 r. przepisów § 12 w związku z § 13 ww. Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Podniosła, że Naczelnik Miasta [...] zezwolił na realizację budynku mieszkalno-usługowego bezpośrednio na granicy z działką nr [...] z otworami okiennymi wychodzącymi na tę działkę pomimo tego, iż wskazane wyżej przepisy dopuszczały wprawdzie sytuowanie przy granicy działek pod pewnymi warunkami budynków, jednakże tylko budynków gospodarczych i to tylko takich, które nie będą utrudniały zabudowy sąsiedniej działki, a przede wszystkim tylko takich, których ściana granicząca z działką sąsiednią nie będzie miała otworów okiennych i drzwi.

Spółka zarzuciła też błędne przyjęcie przez organy, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy § 12 i § 13 ww. Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska oraz błędne przyjęcie, iż ustaleń w tym przedmiocie dokonał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13.

Wskazała ponadto na rażące naruszenie przez Naczelnika Miasta [...] przy wydawaniu decyzji z dnia [...] listopada 1986 r. art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974 r. Podniosła, iż inwestor nie wykazał prawa do dysponowania sąsiednią działką nr [...], pomimo tego, iż obowiązek taki miał z uwagi na to, że planowana budowa budynku mieszkalno-usługowego przewidywała jego usytuowanie bezpośrednio na granicy z tą działką, jak również przewidywała umieszczenie otworów okiennych wychodzących bezpośrednio na tę działkę, przez co już na etapie budowy budynku inwestor musiał zająć sąsiednią działkę nr [...] na cele budowlane, a ponadto musiał zająć jej część już na stałe na potrzeby tego budynku, gdyż jego studzienki przyokienne (świetliki piwniczne) zostały wykonane już na tej działce.

Skarżąca zarzuciła też rażące naruszenie art. 77, art. 80, art. 7, art. 10, art. 8 i art. 107 § 3 Kpa oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, polegające na:

- niepodjęciu przez organy czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącej,

- nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego,

- całkowite pominięcie przy ponownym - już po raz szósty - rozpatrywaniu sprawy wskazanych wyżej okoliczności,

- zignorowanie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynikającego z wyroku sygn. akt VII SA/Wa 400/13, w tym przywołanych tam orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego,

- zignorowanie większości zaleceń wynikających z ww. wyroku, w tym w szczególności poprzez nieustalenie, wbrew wskazaniom Sądu:

1. trafności decyzji Naczelnika Miasta [...] z punktu widzenia ochrony interesów osób trzecich - skarżącej spółki jako właściciela sąsiedniej działki, w szczególności w zakresie możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości,

2. kwestii przekroczenia granicy działki przez inwestora oraz dokładnego usytuowania budynku,

3. okoliczności dotyczących planowanego, jak to wskazał Sąd w treści ww. wyroku, już na etapie wydania przez Naczelnika Miasta [...] przedmiotowej decyzji świadomego przekroczenia granic działki nr [...] i działki nr [...] przez inwestora na potrzeby budowy znajdujących się poza obrysem budynku studzienek przyokiennych (świetlików piwnicznych).

Spółka zarzuciła ponadto organowi rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, w związku z art. 64 ust. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, w związku z przepisami 12 ust. 2 ww. Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, poprzez bezprawne przyznanie dodatkowych uprawnień inwestorowi działki nr [...] który pierwszy zabudował działkę nr [...], co uniemożliwiło właścicielowi działki nr [...] dokonanie planowanej przez niego budowy.

Wskazała też, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ I i II instancji, do przyjęcia, iż § 12 i § 13 ww. Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki nie miały zastosowania do przedmiotowej sprawy. Podniosła, iż wbrew stanowisku GINB, Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13 nie ustalał, czy ww. przepisy mają zastosowanie do niniejszej sprawy. To natomiast, iż Sąd nie zakwestionował powyższych okoliczności, nie pozwala na przyjęcie, zdaniem skarżącej, iż przyjął on za organami, że brak jest przepisów, które normowałyby odległość budynków mieszkalno - usługowych stanowiących część zwartej zabudowy. Jak podkreśliła Spółka, organy rozstrzygające tę sprawę wielokrotnie przepisy regulujące powyższe odległości analizowały, wskazując, iż są one niejednoznaczne, jednak powinny być stosowane przy wydaniu przez Naczelnika Miasta [...] kwestionowanej decyzji.

Spółka zarzuciła, iż organy pomijają konieczność przeanalizowania prawidłowości usytuowania spornego budynku przy uwzględnieniu tak istotnej okoliczności, iż ściany tego budynku (dwie) sytuowane na granicy ww. działek mają liczne otwory okienne. Zgodnie natomiast z § 13 ww. Rozporządzenia tylko w wyjątkowych przypadkach dopuszczalne było sytuowanie budynków bezpośrednio na granicy działek. Możliwość ta jednak dotyczyła tylko i wyłącznie budynków gospodarczych, ponadto budynek gospodarczy usytuowany bezpośrednio na granicy działek nie mógł utrudniać zabudowy sąsiedniej działki, a także ściana budynku gospodarczego usytuowanego bezpośrednio na granicy działek, granicząca z działką sąsiednią, nie mogła mieć żadnych otworów okiennych i drzwi. Skarżąca uważa, iż decyzja Naczelnika Miasta [...] Nr [...] pozwalająca na wybudowanie bezpośrednio na granicy działek nr [...] i nr [...] budynku o innym przeznaczeniu niż gospodarczy, a przede wszystkim budynku, którego ściany (dwie) usytuowane na granicy działek zawierają liczne otwory okienne, już tylko ze wskazanych wyżej przyczyn rażąco narusza prawo. Na poparcie swego stanowiska powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1032/06 (LEX Nr 368207), w którym przyjęto, iż usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy działki dopuszczone przez § 13 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, nie zwalnia organów administracji z obowiązku przestrzegania przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r.

Skarżąca nie zgodziła się ponadto ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż w niniejszej sprawie naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie ma charakteru rażącego. Wskazała, że z powodu niezgodnej z prawem decyzji Naczelnika Miasta [...] ma obecnie ograniczoną możliwość zabudowy stanowiącej jej własność nieruchomości na długości ca. 15m. Gdyby bowiem budynek mieszkalno-usługowy został wybudowany zgodnie z § 12 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, to skarżąca mogłaby wybudować na stanowiącej jej własność działce nr [...] budynek w odległości 4m od granicy działek lub bez żadnych otworów okiennych wychodzących na sąsiednią działkę nr [...] nawet tuż przy granicy działek. Obecnie skarżąca może wybudować budynek na stanowiącej jej własność działce nr [...] dopiero w odległości 8m od wybudowanego na działce [...] budynku mieszkalno-usługowego, a tym samym w odległości 8m od granicy działek. Skarżąca podkreśliła, iż w przypadku podjęcia decyzji o zabudowaniu swej działki nr [...] straci więc część jej powierzchni, ponosząc tym samym znaczącą szkodę. GINB jednak badając, czy Naczelnik Miasta [...] przy wydawaniu decyzji z dnia [...] listopada 1986 r. uwzględnił ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, również i powyższych okoliczności w ogóle nie wziął pod uwagę, choć były mu one znane.

Skarżąca podniosła też, że decyzja Naczelnika Miasta [...] nie zapewniła odpowiednich, tj. określonych m.in. przepisami art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, warunków użytkowania zarówno budynku mieszkalno-usługowego, jak i sąsiedniej działki nr [...]. Organ bowiem nie wziął pod uwagę tego, iż korzystanie czy to z okien ww. budynku, czy też z samego tego budynku, z uwagi na to, iż jego ściana boczna znajduje się na samej granicy działek nr [...] i nr [...], za każdym razem będzie wiązało się z koniecznością korzystania z działki nr [...], choć jej właściciel nigdy na powyższe nie wyrażał zgody. Spółka podkreśliła, że inwestor nie wykazał, że posiada prawo do dysponowania działką nr [...] na powyższe cele, co oznacza jej zdaniem, że decyzja Naczelnika Miasta [...] została wydana z naruszeniem art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca podniosła, że GINB zignorował jej zarzut, iż decyzja Naczelnika Miasta [...] zezwoliła inwestorowi realizującemu inwestycję na działce nr [...] na samowolne wejście na sąsiednią działkę nr [...] bez zgody jej właściciela i wykorzystanie części tej działki na cele związane z inwestycją. Wskazała, że obecnie zarzut ten jest o tyle istotny, iż zwrócił na niego uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazując w treści wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13, iż kwestia przekroczenia granicy działki przez inwestora nie została w poprzednio wydanych w tej sprawie decyzjach w sposób wyczerpujący uzasadniona. Zdaniem Sądu analiza dokumentacji projektowej wskazuje na to, iż studzienki przyokienne (świetliki piwniczne) znajdują się poza obrysem budynku, a więc już na sąsiedniej działce nr [...]. W związku z powyższym dotychczasowe stanowisko organu, iż projektowany i zrealizowany budynek został posadowiony ścianami przy granicach sąsiednich działek pozostaje w sprzeczności z ww. dokumentacją. Jak wskazała skarżąca, z tych przyczyn WSA w Warszawie uznał, iż niepodjęcie przez organy czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy w powyższym zakresie stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego, z powodu którego decyzje wydane przez organ I i II instancji w przedmiotowej sprawie należało uchylić. Jak wynika natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, GINB bez zbadania tej okoliczności uznał, iż doszło wprawdzie do przekroczenia granic nieruchomości, jednak naruszenie to nie miało charakteru rażącego. W ocenie skarżącej natomiast brak ustalenia, czy doszło do przekroczenia granic nieruchomości, brak ustalenia zakresu, w jakim do tego doszło, a także brak ustalenia, jakie przepisy zostały przez to naruszone przy wydaniu decyzji przez Naczelnika Miasta [...], nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że do takiego rażącego naruszenia prawa nie doszło. Spółka uważa, iż ponowne nieustalenie tej okoliczności powinno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Spółka podkreśliła, że organy I i II instancji naruszyły art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem nie wykonały zaleceń co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13, dotyczących ponownej oceny decyzji Naczelnika Miasta [...] z punktu widzenia ochrony interesów osób trzecich, wyjaśnienia kwestii przekroczenia granicy działki przez inwestora oraz dokładnego usytuowania budynku. Nie zastosowały się także do oceny prawnej wyrażonej w ww. wyroku, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż pozwolenie na budowę dla inwestycji położonej przy granicy z nieruchomością sąsiednią pozostającą poza dyspozycją inwestora winno uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania wszystkich stron i przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności, a także dyspozycje zawarte w przepisie art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, jak i w przepisach art. 140 i art.144 Kodeksu cywilnego. Jak podkreśliła skarżąca, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego już po raz kolejny wydał w przedmiotowej sprawie decyzję w rażący sposób naruszającą wskazane wyżej przepisy.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych wyżej wskazanymi przepisami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, aczkolwiek częściowo z innych przyczyn aniżeli wskazane w podstawach skargi.

W pierwszym rzędzie wymaga przypomnienia, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W sprawie niniejszej wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 400/13 uchylił decyzję organów I i II instancji. W swoim rozstrzygnięciu opartym o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd wskazał na dostrzeżone uchybienia procesowe mające związek z ustaleniami faktycznymi dotyczącymi usytuowania spornego obiektu budowlanego, w tym kwestią przekroczenia granicy działki przez inwestora.

Odnosząc się do interpretacji przepisów prawa budowlanego mających zastosowanie w sprawie Sąd ogólnie jednocześnie zaznaczył, że zabudowa działki powinna uwzględniać uzasadniony interes właścicieli sąsiednich nieruchomości, a w tym przede wszystkim warunek takiego usytuowania obiektów budowlanych, aby nie uniemożliwiały one prawidłowej i optymalnej zabudowy nieruchomości sąsiednich także w bliżej nie określonej perspektywie czasu.

Regulacja art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres zakończonego postępowania sądowoadministracyjnego. Treść wyroku oddziaływuje na treść rozstrzygnięcia wydawanego w nowoprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Związanie sądu administracyjnego normą zawartą w art. 153 p.p.s.a. oznacza z kolei, że sąd ten nie może formułować w nowym orzeczeniu takich ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej przez sąd poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W wyroku z dnia 15 marca 2012 r. sygn. II OSK 2562/10, ONSAiWSA 2013/1/8 NSA jednocześnie zaznaczył, że w pojęciu oceny prawnej mieści się tylko to stanowisko sądu na temat znaczenia przepisów prawa i sposobu ich zastosowania w sprawie, które zostało zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Powoduje to, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z przedstawionych przez sąd w uzasadnieniu orzeczenia rozważań.

Zwrócenie uwagi na zakres związania jest w rozpoznawanej sprawie o tyle istotne, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ponownie rozpoznając sprawę, nieprawidłowo uznał za niewymagające merytorycznej analizy kwestie, które dotyczą przepisów rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r.

Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że zapatrywanie, zgodnie z którym pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, do którego odnosi się art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego powinno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność decyzji z przepisami techniczno-budowlanymi organ powiązał z oceną, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, albowiem objęte rozpoznawaną skargą przepisy § 12 ust. 1 i 2 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie znajdowały w sprawie zastosowania.

Wyrażenie takiego stanowiska łączone z nadaniem mu charakteru oceny prawnej, którą organ ponownie rozpoznający sprawę jest bezwzględnie związany, nie znajduje uzasadnienia w treści wyroku z 10 lipca 2013 r. Trafnie zwróciła na to uwagę strona skarżąca w złożonej skardze.

W tym fragmencie, w którym znajdowało się odniesienie do rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., Sąd stwierdził jedynie, że uznanie przez organy, iż "wobec przedmiotowej inwestycji nie mają zastosowania przepisy cyt. rozporządzenia."

Powyższe, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, nie oznacza, że kwestia odległości od sąsiednich działek była w sprawie nieistotna. Nieprawidłowym jest odczytanie wyżej cytowanej treści jako akceptacji przez Sąd stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o niestosowaniu w stosunku do budynku objętego decyzją z [...] listopada 1986 r. norm odległościowych wynikających z § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien w związku z tym przeprowadzić kontrolę prawidłowości decyzji Naczelnika Miasta [...] z punktu widzenia jej zgodności z przywoływanymi w skardze przepisami, mając na uwadze, że sposób rozumienia art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 29 ust. 5 i art. 54 ust. 5 Prawa budowlanego powinien pozostawać w zgodności z oceną prawną dotyczącą ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2013 r.

W dalszej części organ winien uwzględnić, że z treści § 12 ust. 1 powoływanego rozporządzenia Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki wynika, że przepisy dopuszczają lokalizację obiektu w granicy z nieruchomością sąsiednią tylko, gdy ściana jest ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych. Normy odległościowe odnoszące się do minimalnych odległości budynku od granicy działki (4 m), w tym dopuszczające zmniejszenie tejże odległości wobec usytuowania budynku już istniejącego na działce sąsiedniej w znacznej odległości od granicy działki dotyczą wyłącznie tego typu obiektów. Wykonanie okien w ścianie budynku usytuowanej w granicy działki jest niezgodne z warunkami technicznymi w każdym z obowiązujących do tej pory reżimów prawnych, co odnosić należy zarówno do aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jak i regulacji poprzedzającej rozporządzenie brane pod uwagę w niniejszej sprawie (rozporządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego /Dz. U. Nr 26, poz. 157/).

Zwrócenie uwagi na powyższą kwestię w kontekście projektu technicznego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją z [...] listopada 1986 r. powinno łączyć się z podniesionym w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. zagadnieniem lokalizacji studzienek przyokiennych (piwnicznych) poza obrysem budynku. Rację należy przyznać stronie skarżącej w tym zakresie, w jakim wskazała, że poprzestanie przez organ w uzasadnieniu decyzji na stwierdzeniu, iż jest możliwe, że doszło do zaprojektowania świetlików w sposób naruszający granicę działki inwestycyjnej nr [...], niemniej nie stanowi to rażącego naruszenia prawa, stanowi naruszenie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.)., albowiem ustalenia organu oceniającej dokumentacje projektową w sposób niedopuszczalny przybierają postać hipotetycznych twierdzeń pozbawionych wymaganej w tym przypadku jednoznaczności.

Mając na względzie powyższe, ponownie rozpoznając sprawę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien ocenić wskazane wyżej okoliczności faktyczne istotne w procesie stosowania norm prawa materialnego decydującego o legalności wybudowanego obiektu budowlanego. Przede wszystkim powinien dokonać adekwatnej aplikacji norm prawa materialnego, biorąc pod uwagę charakter postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie nadzwyczajnym. W przypadku stwierdzenia wydania przez Naczelnika Miasta [...] decyzji z naruszeniem przepisów prawa, w tym norm techniczno-budowlanych, rozważenie stopnia zaistniałej wadliwości powinno uwzględniać przywoływany w orzecznictwie sposób rozumienia rażącego naruszenia prawa, na którą składa się oczywistość naruszenia polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a także skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie, gdy powstałe wskutek wydania decyzji skutki powinny być uważane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. (por. wyrok NSA z 20 maja 2014 r. sygn. II OSK 3001/12). Przy podważeniu stabilności decyzji uwzględnieniu powinien podlegać okres czasu, jaki upłynął od wydania decyzji, rodzaj szkody wyrządzonej podnoszonym przekroczeniem granicy nieruchomości oraz zaprojektowaniem ściany w granicy działki z otworami okiennymi, możliwość dochodzenia ochrony w celi zaspokojenia roszczeń podmiotu władającego nieruchomością sąsiednią, jak również sam stan prawny nieruchomości (inwestycyjnej i sąsiedniej) w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

Z tych względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pk 1 lit. c p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 p.p.s.a..