Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 196/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2024 poz 320
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdów z drogi gminnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 19 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. D. z dnia 13 listopada 2023 r. w przedmiocie odmowy wydania I. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. zezwolenia na lokalizację na czas nieokreślony dwóch zjazdów z drogi gminnej.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej Spółka, strona skarżąca, skarżąca spółka) złożyła wniosek o wydanie warunków technicznych na budowę dwóch zjazdów na działki o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] zlokalizowane w miejscowości S. D.. Z dołączonego do wniosku załącznika mapowego wynika, że wnioskodawca planuje dwa zjazdy z drogi gminnej nr [...] (zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości S. D.) na działkę o numerze ewidencyjnym [...].

Wójt Gminy N. D. (dalej Wójt, organ I instancji) decyzją z dnia 13 listopada 2023 r. odmówił skarżącej spółce wydania zezwolenia na lokalizację na czas nieokreślony dwóch zjazdów z drogi gminnej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z decyzją Wójta Gminy N. D. z dnia 28 czerwca 2022 r. (znak [...]), zatwierdzającą podział nieruchomości oznaczonej numerem działki ewidencyjnej [...] na działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] "wydzielone działki posiadają zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez wydzieloną drogę wewnętrzną – działkę o projektowanym numerze [...], szerokości 5,0". W związku z tym obsługa komunikacyjna działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] będzie zapewniona przez działkę o numerze ewidencyjnym [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, że za odmową ustalenia lokalizacji zjazdu mogą przemawiać dwie przesłanki: niezgodność z wymogami technicznymi zawartymi w rozporządzeniu o warunkach technicznych oraz zagrożenie w ruchu drogowym. Spółka wskazała, że fakt, iż działka nr [...] przylega do działki [...], która to stanowi drogę wewnętrzną nie ma znaczenia dla oceny spełnienia przesłanek z art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 645 ze zm., obecnie Dz.U. z 2024 r. poz. 320), dalej także jako "u.d.p.". Spółka zarzuciła, że organ I instancji ograniczył się jedynie do przywołania fragmentu treści decyzji podziałowej związanej z nieruchomościami należącymi do Spółki, bez wyjaśnienia jaka jest podstawa faktyczna i prawna zapadłego orzeczenia. Zacytowany fragment, z którego wynika, że działki należące do Spółki posiadają zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez wydzieloną drogę wewnętrzną, pozostaje irrelewantny dla rozstrzygnięcia w tej sprawie. Lokalizacja zaplanowanych zjazdów pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., obecnie Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1518 ze zm.), dlatego też odmowa wydania decyzji zgodnej z wnioskiem jest nieuzasadniona. Spółka wyjaśniała, że dojazd do obydwu lokali usytuowanych na działce o nr [...] rzeczywiście zapewniony został poprzez wydzieloną drogę wewnętrzną, tj. działkę gruntu o nr ewidencyjnym [...]. Jednakże, usytuowanie drogi wewnętrznej nie pozwala na pełną obsługę komunikacyjną działki o nr [...], na której zaprojektowano dwa zjazdy i zaplanowano budowę budynku jednorodzinnego dwulokalowego. Front budynku, zgodnie z zapisami MPZP, usytuowano przodem do drogi gminnej nr [...] Tożsamy projekt został zaplanowany na działce o numerze [...]. Wobec braku możliwości podłączenia wszystkich lokali do sieci wodnokanalizacyjnej (ze względu na to, że w miejscowości S. D. sieć taka nie istnieje), dla każdego lokalu należy stworzyć odrębną, własną infrastrukturę, dlatego też każdy z lokali posiada odrębny zbiornik na nieczystości stałe. Obsługa komunikacyjna winna zatem uwzględniać nie tylko samą możliwość wjazdu na posesję, ale również możliwość wywozu nieczystości stałych i konserwację szamba - dla każdego z lokali. W ocenie strony skarżącej decyzja organu I instancji pozbawia możliwości wjazdu oraz obsługi zbiornika na nieczystości stałe, o którym mowa powyżej dla jednego z lokali usytuowanej na tej działce.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, organ odwoławczy) nie uwzględniło odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, mimo niedostatków uzasadnienia. Przede wszystkim zasadny jest argument organu I instancji, że dojazd do obu działek, tj. dz. nr [...] i nr [...], został zapewniony poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej, tj. działki nr [...] o szerokości 5 m. W ocenie organu odwoławczego, mnożenie zjazdów z drogi publicznej na działkę nr [...], która ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, jest nieracjonalne i ma negatywny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Zdaniem Kolegium, organ I instancji wyjaśnił sprawę na tyle i zebrał wystarczający materiał dowodowy, że możliwe było wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Decyzja nie jest w żadnym stopniu niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPZP"), który stanowi uchwała Nr [...] Rady Gminy N. D. z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy N. D., zwanego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy N. D. (Dz. Urz. Woj. L. z 2003 r. Nr [...], poz. 3110 ze zm.). Jakie zapisy tego planu organ naruszył strona odwołująca nie wskazała. Kolegium wyjaśniło, że plan ten zezwala na lokalizację zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej w terenach MR - część IV Mieszkalnictwo, ust. 2 pkt 2 lit. a) uchwały. Odnośnie dostępności do drogi publicznej część IV Mieszkalnictwo, ust. 4 pkt 2 lit. c) uchwała stanowi, że "bezpośrednia dostępność do drogi publicznej lub wydzielenie dojazdu, do zespołu zabudowy jednorodzinnej dopuszcza się obsługę komunikacyjną ciągiem pieszo-jezdnym o minimalnej szerokości dostosowanej do warunków docelowego uzbrojenia terenu.". Jak wynika z decyzji podziałowej, do działek nr [...] i nr [...] wydzielono dojazd, poprzez drogę wewnętrzną, co jest zgodne z przytoczonym zapisem planu, dlatego zbędne jest ustanawianie dodatkowych zjazdów.

Zdaniem Kolegium, posiadanie odrębnych zbiorników na nieczystości stałe (szamba) przez poszczególne lokale w budynku zlokalizowanym na działce nr [...] nie jest przesłanką do zezwolenia na lokalizację zjazdów. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z mapy do celów projektowych strona odwołująca przewidziała cztery miejsca postojowe dla pojazdów na działce nr [...] od strony drogi gminnej, natomiast takie miejsca powinna zaprojektować od strony zjazdu z drogi wewnętrznej, tj. działce nr [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka decyzji Kolegium z dnia 19 stycznia 2024 r. zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ustawy Prawo budowlane w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, poprzez ich błędną wykładnię oraz pozostawanie przez organ w mylnym przekonaniu, że lokalizacja zjazdów stanowiących przedmiot wniosku sprzeciwia się warunkom technicznym określonym w powołanym rozporządzeniu lub stanowi zagrożenie w ruchu drogowym;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację na czas nieokreślony dwóch zjazdów z drogi gminnej nr [...], w sytuacji, w której nie istnieją ku temu żadne przesłanki;

3) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 ust. 1 w zw. art. 107 § 1 pkt 6) oraz § 3 w zw. z 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., obecnie Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji nie posiadającej uzasadnienia stanowiska organu, oraz wyjaśnienia w zakresie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji;

2. rozważenie przez sąd zobowiązania organu do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia, wskazując sposób załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji zjazdów zgodnej z wnioskiem strony skarżącej;

3. w razie nieuwzględnienia przez sąd wniosków z punktów 1 i 2 o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi;

4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;

5. zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka potrzymała argumentację prezentowaną w odwołaniu. Spółka ponownie zarzuciła organowi, że nie wyjaśnił, dlaczego odmówił ustalenia lokalizacji zjazdów i nie przywołał również przepisów prawa, które miały zastosowanie przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. W jej ocenie organy rozstrzygające w niniejszej sprawie działały poza granicami prawa, zaś wydane przez nich decyzje zostały wydane w sposób uznaniowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja dotycząca odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdów z drogi gminnej.

Skarżąca spółka wniosła o wydanie zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów na działkę nr [...] w S. D.. Utrzymując w mocy decyzję o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdów z drogi gminnej, organ odwoławczy podniósł, że mnożenie zjazdów z drogi publicznej na działkę nr [...], która ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, jest nieracjonalne i ma negatywny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych.

Zgodnie z postanowieniami ustawy o drogach publicznych przez pojęcie zjazdu należy rozumieć połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8 u.d.p.).

Zasadą jest, zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p., że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

W drodze wyjątku, w myśl ust. 2 art. 29 ustawy o drogach publicznych w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.

Jak stanowi art. 29 ust. 3 u.d.p., w zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku:

1) przed rozpoczęciem robót budowlanych:

a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,

b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zjazdu - o ile projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlanego jest wymagany.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (art.29 ust. 3a).

Przepisy tej ustawy nie określają przesłanek, od których zależy udzielenie zezwolenia przez zarządcę drogi. Niemniej jednak, mając już na względzie definicję zjazdu nie można podzielić stanowiska skarżącej spółki, że okoliczność, iż działka nr [...], ma zapewniony dostęp do drogi publicznej jest irrelewantna dla rozstrzygnięcia w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Zjazdy zostały opisane w oddziale 6 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych.

Zjazd, wyjazd lub wjazd projektuje się jako:

1) zwykły – przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch;

2) techniczny – przeznaczony wyłącznie do ruchu pojazdów obsługi drogi oraz wyjątkowo – do ruchu pojazdów służb ratowniczych;

3) awaryjny – przeznaczony wyłącznie do ruchu pojazdów służb ratowniczych oraz wyjątkowo – do ruchu pojazdów obsługi drogi.

Jak wskazał organ odwoławczy, w swoim rozstrzygnięciu ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4 u.d.p.).

Z uwagi na użycie sformułowania "może" bezsporne jest, iż w przypadku wskazanym w cytowanym przepisie mamy do czynienia z decyzją uznaniową. Granice tego uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu, a także obowiązujące przepisy. Podlega ono bowiem ograniczeniom wynikającym z regulacji rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych.

Niespełnienie wymagań technicznych skutkuje odmową wydania zezwolenia. W sytuacji zaś, w której zjazd odpowiada wymogom technicznym, ale ze względu na interes publiczny, wiążący się z zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu drogowego, koniecznym (uzasadnionym) jest niedopuszczenie do usytuowania zjazdu w określonym miejscu.

Jak wskazuje się w orzecznictwie i literaturze przedmiotu naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym. Może ono doznawać wielu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przeważają nad potrzebą uwzględnienia interesu wnioskodawcy (por m.in. wyrok NSA z dnia 11 września 2020 r. sygn. akt I OSK 232/20 i z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2936/19; orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym tak w poprzednio obowiązującym rozporządzaniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm.), jak i w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych wysuwa się na pierwszy plan. Zgodnie bowiem z § 55 ust. 2 obowiązującego rozporządzenia, które wydane zostało na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. Tym samym stanowisko judykatury wypracowane na tle uprzednio obowiązujących przepisów jest nadal adekwatne.

Luz decyzyjny organu w zakresie zgody na lokalizację zjazdu jest zatem pochodną przepisów w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i oceny faktycznego usytuowania nieruchomości względem której wydawana jest owa decyzja. Przy tym, sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia zezwolenia. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości, bowiem ustawa nie nakłada na organ podejmujący decyzję ograniczeń przy wyborze możliwości rozstrzygnięcia (por. wyroki w sprawach sygn. akt: I OSK 936/19, II SA/Sz 142/21, CBOSA).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się także, że w sprawach o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu, organ obowiązany jest wnikliwie wyważyć interes społeczny z interesem indywidualnym strony, kierując się właśnie naczelną zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Rozpatrujący wniosek o lokalizację zjazdu z drogi publicznej organ musi przy tym przeanalizować w postępowaniu, czy i w jakim stopniu inwestycja będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a następnie w sposób wyczerpujący to uzasadnić.

Granice uznania administracyjnego, w myśl art. 7 k.p.a., wyznaczane są zatem przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację lub przebudowę zjazdu oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy (obecnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych). Zarządca drogi rozpatrując wniosek o lokalizację zjazdu, załatwiając sprawę uwzględnia słuszny interes strony, o ile nie stoi on w sprzeczności z interesem społecznym, który należy utożsamiać z potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom drogi.

Uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym. Mają one bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które podobnie jak prawo własności są wartościami chronionymi przez Konstytucję RP (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 542/23, CBOSA).

W przeprowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu organy, opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym zasadnie, w ocenie sądu, uznały, że słuszny interes strony, stoi w sprzeczności z interesem społecznym, z uwagi na niebezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Nie można podzielić zarzutów skargi, że zaskarżona decyzja stoi w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym, zwłaszcza, gdy skarżąca spółka nie konkretyzuje stawianych zarzutów ograniczając się jedynie ogólnikowo do wskazania naruszenia przepisów art. 7 ustawy Prawo budowle (dotyczącego delegacji ustawowej do wydawania rozporządzeń wykonawczych do ustawy) w związku z przepisami rozporządzenia z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, czy art. 29 ust. 4 u.d.p., który z kolei odsyła do przepisów wydanych na podstawie art. 7 ustawy Prawo budowalne.

Zgodzić się należy, ze stanowiskiem skargi, że uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji, tak jak i uzasadnianie decyzji organu I instancji nie jest uzasadnieniem "wzorcowym". Niemniej jednak pomimo, że organ odwoławczy wprost regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych nie powołał, to przepisy te zastosował, a w podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 29 ust. 1, 3 i 4 u.d.p. Organ odwoławczy odwołał się również, w uzasadnieniu swojego stanowiska do zapisów MPZP nie znajdując uchybień i w tym zakresie, co nie zostało przez stronę skarżącą podważone.

Przypomnieć nadto Spółce należy, że w świetle regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024 r., poz. 935), dalej p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym stawiając zarzut naruszenia art. 138 § 1 ust. 1 w zw. art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 w zw. z 11 k.p.a. strona skarżąca musiałaby wykazać, że gdyby nie doszło do przedmiotowego naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Skarżąca spółka jednak możliwości odmiennego wyniku sprawy, z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów prawa, nie uprawdopodobniła.

W ocenie składu orzekającego w niniejsze sprawie z uzasadnia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, jakie były przyczyny odmowy wydania zezwolenia. Organ odwoławczy trafnie podniósł, mając na względzie regulacje art. 29 ust. 4 u.d.p. i rozporządzenia z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, że wskazana we wniosku lokalizacja zjazdów z drogi publicznej o kategorii gminnej, ma negatywny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, albowiem jest to nieracjonalne mnożenie zjazdów z drogi publicznej na działkę nr [...], w sytuacji gdy działka ta ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, poprzez drogę wewnętrzną i nie może być to, jak zasygnalizowano już na wstępie sytuacja w sprawie obojętna.

Przy wydawaniu decyzji uznaniowej ważąc interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy, ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi należy mieć na uwadze zarówno kwestię posiadania dostępu przedmiotowej działki do drogi publicznej oraz fakt wydzielonej drogi wewnętrznej. W świetle art. 93 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 2029), za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem.

Także zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 997), dostęp do drogi publicznej to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Jak nadto wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie sygn. akt. I OSK 2936/19 rozważając wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu organ powinien rozważyć przede wszystkim dwie kwestie. Po pierwsze, bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a po drugie, czy istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości.

Kolegium trafnie zauważyło, że posiadanie odrębnych zbiorników na nieczystości stałe (szamba) przez poszczególne lokale w budynku zlokalizowanym na działce nr [...] nie jest przesłanką uzasadniającą udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdów. Ponadto nie jest obojętna z punku widzenia przesłanki bezpieczeństwa w ruchu drogowym podniesiona przez organ odwoławczy okoliczność zaprojektowania czterech miejsc postojowych dla pojazdów na działce nr [...] od strony drogi gminnej, co, w ocenie składu orzekającego, miałoby wpływ nie tylko na ograniczenie widoczności, ale i płynność ruchu na drodze gminnej. Skarżąca spółka nie wykazała ponadto, że zlokalizowanie zarówno zjazdów jak i miejsc postojowych od strony drogi wewnętrznej, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, jest niemożliwe.

W ocenie sądu, trafna jest ocena Kolegium, że pozytywna odpowiedź na pytanie, czy będzie możliwe obsługiwanie planowanych przez skarżącą spółkę inwestycji za pośrednictwem drogi wewnętrznej, pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że ustanawianie dodatkowych zjazdów do tej samej działki z drogi gminnej jest niecelowe. To zaś, przy uwzględnieniu prymatu zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem wnioskodawcy, pozwalało uznać wniosek za niezasadny. Jeszcze raz należy podkreślić, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych. Zlokalizowanie obok siebie dwóch zajadów z czterema miejscami postojowymi nie zapewnia bezpiecznego rozwiązania komunikacyjnego.

Z uwagi na ustalenie przez organ wystąpienia dla lokalizowanych zjazdów zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, nie mogła też odnieść skutku argumentacja skargi, że organ powinien zapewnić dostęp do drogi publicznej z uwzględnieniem planowanej inwestycji na przedmiotowej działce. Należy podkreślić, że w tym względzie skarżąca spółka nie wykazała, a z akt sprawy nie wynika aby działania organu pozbawiły ją dostępu do drogi publicznej. Ponadto ponownie podnieść należy, że brak jest regulacji, które wskazywałyby, że w takiej sytuacji organ jest obowiązany zapewnić właścicielom nieruchomości dostęp do drogi publicznej odpowiadający ich zamierzeniom co do przeznaczenia nieruchomości. Rodzaj inwestycji i sposób jej zlokalizowania na danej nieruchomości, w świetle obowiązujących przepisów prawa, i w sytuacji, gdy nieruchomość ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, w żaden sposób nie stanowi przesłanki pozytywnej dla uwzględnienie wniosku o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu, zgodnie z oczekiwaniami wnioskodawcy. Przepisy prawa nie umożliwiają dowolnego lokalizowania zjazdów podyktowanego wyłącznie potrzebami właściciela nieruchomości położonej przy drodze. Decydujący głos w tym względzie ma zarządca drogi odpowiedzialny za jej stan i bezpieczeństwo użytkowników.

Mając powyższe na względzie, sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., na zgodny wniosek obu stron.