Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1633/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) sędzia WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: sekr. sąd. Marika Bibrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r., [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2021 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO" lub "organ II instancji") z [...] września 2021 r., [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] nakazującą [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca") oraz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] usunięcie solidarnie odpadów zgromadzonych na nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...], położoną [...], gm. [...] (dalej dz. ew. [...] ), jako miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania, w terminie do [...] października 2021 r.

II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych.

II.1. W dniu [...] czerwca 2019 r. Wójt wszczął z urzędu postepowanie administracyjne w sprawie nakazania posiadaczowi odpadów usunięcia ich z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj. z terenu działki ew. nr [...] położonej w [...] , gm. [...] . Wszczęcie postępowania było następstwem powzięcia przez Wójta informacji o składowaniu odpadów na przedmiotowej działce w wyniku wniosku z 6 sierpnia 2018 r., dotyczącego zmiany stanu wody na gruncie, tj. kierunku odpływu wody opadowej z terenu działek ew. nr [...] i [...] ze szkodą dla gruntów sąsiednich. W toku postępowania ustalono, że na teren działki ew. [...] odpady (m. in. odpady o kodzie 17 05 06 – urobek z pogłębiania inny niż wymieniony 17 05 05, tj. nie zawierające substancji niebezpiecznych) były przewożone od 2014 r. przez [...] Sp. z o.o. z/s w [...]. Spółka ta potwierdziła w piśmie z 26 listopada 2015 r. okoliczność, że przywiozła odpady o kodzie 17 05 06, pochodzące z prac ziemnych wykonywanych na działkach ew. nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w W., których była wykonawcą. Nastąpiło to za zgodą i wiedzą E. M., która w dniu [...] marca 2016 r. zbyła nieruchomość składającą się z działki ew. [...] , jak wskazał organ, na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. E. M. w akcie notarialnym stanowiącym umowę sprzedaży potwierdziła, że na nieruchomości znajdują się odpady.

II.2. Decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] Wójt nakazał Skarżącej jako posiadaczowi odpadów i właścicielowi nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] , usunięcie odpadów ze wskazanej nieruchomości jako miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania. Decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy nie jest możliwe ustalenie czy odpady są składowane, a także jakie konkretnie odpady składowane są na działce nr [...] ani też ilości tych odpadów. Po przeprowadzeniu oględzin terenu z udziałem biegłego oraz nadesłaniu informacji przez m.in. przez Komendę Powiatową Policji w [...] Wójt decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...] ponownie nakazał Skarżącej usunięcie odpadów z przedmiotowej nieruchomości jako miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania. Natomiast decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...] Wójt nakazał [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] jako posiadaczowi odpadów, usunięcie odpadów z nieruchomości składającej się z dz. ew. [...] jako miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania. Decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta z [...] grudnia 2020 r., nr [...], a decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...] SKO uchyliło w całości decyzję Wójta z [...] grudnia 2020 r., nr [...]i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że organ I instancji nieprawidłowo wydał dwie decyzje o nakazaniu usunięcia odpadów, odrębnie dla każdego z dwóch posiadaczy odpadów. Następnie decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] Wójt nakazał Skarżącej oraz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] usunięcie solidarnie odpadów zgormadzonych na nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] , położoną w [...] , gm. [...] , jako miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania, w terminie do 29 października 2021 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w toku postępowania ustalono, że nastąpiło składowanie odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania oraz uznano, iż zachodzi okoliczność przewidziana w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 97 z późn. zm., dalej "ustawa" lub "ustawa o odpadach") uzasadniająca nakazanie usunięcia odpadów poprzez ich zebranie z powierzchni działki [...] i przekazanie tych odpadów podmiotowi posiadającemu zezwolenie na zbieranie lub odzysk odpadów.

II.3. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, decyzją z [...] września 2021 r., nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta z [...] kwietnia 2021 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji uznał za nie budzącą wątpliwości okoliczność, że na terenie działki o nr ew. [...] , położonej w [...] , gm. [...] , stanowiącej obecnie własność "[...] " Sp. z o.o. z siedzibą w [...], składowane są odpady o kodach: 17 01 01 (odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów), 17 01 02 (gruz ceglany), 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w7 17 05 03 (nie zawierające substancji niebezpiecznych) oraz 17 01 06 (urobek z pogłębienia, inny niż wymieniony w 17 05 05, nie zawierające substancji niebezpiecznych). Okoliczność ta została ustalona w oparciu o czynności wyjaśniające przeprowadzone w toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, w szczególności o wyniki oględzin przeprowadzonych na terenie wymienionej działki oraz w oparciu o opinię powołanych przez organ pierwszej instancji biegłych. Organ odwoławczy zaznaczył, że odpady o kodzie 17 01 06 zostały zwiezione na przedmiotową działkę przez [...] " Sp. z o.o. w czasie, gdy była ona własnością osoby fizycznej, nie posiadającej zezwolenia na składowanie odpadów, natomiast pochodzenie odpadów o pozostałych wymienionych wyżej kodach nie jest znane, a zatem ich posiadaczem, ponoszącym za nie odpowiedzialność i zobowiązanym do ich usunięcia, jest obecny właściciel działki o nr ew. [...] . SKO nadmieniło, że powyższe odpady zostały ze sobą zmieszane, i zarówno ich rozdzielenie, jak i ustalenie masy tak poszczególnych rodzajów, jak i łącznej ich masy nie jest obecnie możliwe, a działka o nr ew. [...] nie jest miejscem przeznaczonym do składowania odpadów. Organ II instancji podkreślił, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy, posiadaczem odpadów o kodzie 17 01 06 jest [...] Sp. z o.o., jako podmiot, który przekazał odpady o owym kodzie osobie nieuprawnionej, posiadaczem pozostałych odpadów zaś – Skarżąca, jako ich obecny faktyczny posiadacz. Oba te podmioty — stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy zobowiązane są do ich niezwłocznego usunięcia z terenu na ich składowanie nieprzeznaczonym, tj. z terenu działki o nr ew. [...] .

III.1. Pismem z 5 października 2021 r. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wywiodła skargę na decyzję SKO z [...] września 2021 r., [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] , zarzucając jej naruszenie:

1. art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z art. 27 ust. 8 i 9 ustawy o odpadach w związku z niezastosowaniem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. Nr 75, poz. 527 oraz z 2008 r. Nr 235, poz. 1614 - dalej "Rozporządzenie z 2006 roku") poprzez przyjęcie, że odpady nawiezione za zgodą osoby fizycznej na jej nieruchomość (o kodach i w ilościach dopuszczalnych na podstawie Rozporządzenia z 2006 roku) znajdują się w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania, co ma wynikać z okoliczności, że przyjmowanie odpadów mogło rzekomo następować tylko na działki o przeznaczeniu budowlanym;

2. art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach z związku z art. 3 pkt. 19 tej ustawy oraz w związku z art. 27 ust. 8 i 9 ustawy o odpadach poprzez nakazanie Spółce usunięcia odpadów solidarnie z wytwórcą odpadów to jest [...] sp z o.o. w [...]. Jeżeli bowiem organy uznały, że doszło do niezgodnego z przepisami (art. 27 ust. 8 i 9 ustawy o odpadach) przekazania odpadów osobie fizycznej (z czym odwołująca Spółka nie zgadza się) to konsekwentnie obowiązek usunięcia odpadów powinien być nałożony na ustalonego ich wytwórcę (przekazującego odpady) a więc tylko na [...] o.o. w [...]. Decyzje zostały skierowane do niewłaściwego podmiotu - Spółka nigdy nie była właścicielem działki nr [...] - od 9 marca 2016 r. jest nim [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w [...] (nr KRS - u [...]).

3. § 6 punkt 2 i 5 Rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (dalej w skrócie Rozporządzenie WOCHK) poprzez wadliwe uznanie, że nawiezienie mas ziemnych w celu utwardzenia gruntu mogło być zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub spowodować trwałą zmianę rzeźby terenu, a co więcej, że odpowiedzialność za to może ponosić podmiot, który tych czynności nie wykonywał, a organ o tym fakcie wiedział od listopada 2015 roku, co by oznaczało, że urzędnicy nie dopełnili w roku 2015 swoich obowiązków;

4. przepisów art. 7, art. 9, art. 77. art. 80, art. 81, 84 § 1 i 2 kpa, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez

a. błędne i niewystarczające ustalenie stanu faktycznego;

b. błędne i niewystarczające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

c. oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym i rozpatrzenie go w sposób niewyczerpujący i nieprawidłowy z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów;

d. wydanie rozstrzygnięcia w sprawie wymagającej dowodu z opinii biegłego, podczas gdy powołany biegły (z zakresu geodezji) nie był w stanie określić rodzajów (kodów) odpadów, a ich ilość wyrażona w masie jest zawyżona, nawet przyjmując za prawidłowe wyliczenie objętościowe nawiezionych mas ziemnych.

5. naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób uniemożliwiający jej wykonanie - brak wskazania w sentencji decyzji na ilość odpadów podlegających ich usunięciu poprzez wskazanie ich wagi lub objętości.

6. art.81a kpa poprzez nierozstrzygnięcie istniejących wątpliwości, co do stanu faktycznego na korzyść strony, w ramach postępowania, w którym organy wydały decyzje polegającą na nałożeniu obowiązku na skarżącą Spółkę;

7. art. 78 § 2 w zw. z art. 77 § 2 i art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. oraz 124 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, a w szczególności poprzez nie włączenie do akt sprawy w drodze postanowienia dowodów na podstawie których zostało oparte rozstrzygnięcie.

Na podstawie podniesionych zarzutów wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu skierowania ich do niewłaściwego podmiotu i umorzenie postępowania w stosunku do Skarżącej. Skarżąca spółka wniosła również o dopuszczenie dowodu z wydruku odpowiadające treści zupełnej Księgi Wieczystej (nr [...]) w zakresie "Okładki’' oraz "Działu II" z których wynika, że skarżąca Spółka nigdy nie była właścicielem działku nr [...] oraz o orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa radcowskiego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu zarzutów Skarżąca wskazała w szczególności, że w sprawie zostało ustalone przez organy (tak Wójta jak i SKO), że posiadaczem (jako wytwórca odpadów) o kodzie 17 05 06 jest [...] sp. z o.o. w [...]. Zdaniem Skarżącej, w takiej sytuacji nie ma potrzeby, aby przenosić odpowiedzialność również na właściciela nieruchomości. Zachowuje w tym względzie dotychczasowe orzecznictwo, że właściciel nieruchomości może zwolnić się z odpowiedzialności wówczas, gdy wskaże innego posiadacza (wytwórcę odpadów). Skarżąca zaznaczyła jednocześnie, że nigdy nie była właścicielem nieruchomości i konsekwentnie podnosiła to w trzech odwołaniach. Jak wynika z aktu notarialnego znajdującego się w aktach sprawy, właścicielem nieruchomości - działki nr [...] - od 9 marca 2016 r. jest [...] spółka z ograniczona odpowiedzialnością spółka komandytowa w [...] (nr KRS - u [...]), a nie [....] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] (nr KRS - u [...]). Skarżąca wskazała jednak, że ze względu na rodzaj odpadów ich nawiezienie odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami w czasie, gdy miało to miejsce, a w szczególności z poszanowaniem przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku.

III.2. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zasadny okazał się zarzut skargi dotyczący wadliwego ustalenia przez orzekające organy właściciela działki ewidencyjnej nr [...] w [...] , na której to działce, wedle ustaleń organów, zalegają odpady objęte kwestionowaną decyzją.

IV.2. Orzekające w sprawie organy przyjęły, że właścicielem działki ewidencyjnej nr [...] w [...] jest Skarżąca, czyli [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...]. Ustalenie to zdeterminowało z kolei przyjęcie, że Skarżąca jest posiadaczem odpadów na wspominanej nieruchomości (zgodnie z art. 26 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach zw. z art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219)). Ustalenie to pozostaje w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, a także publicznie dostępnymi danymi ujawnionymi w publicznych portalach, tj. elektronicznej księdze wieczystej (https://ekw.ms.gov.pl/eukw_ogol/menu.do) oraz elektronicznej bazie Krajowego Rejestru Sądowego (https://ekrs.ms.gov.pl/). Wydruki z tych portali sporządzone na zarządzenie przewodniczącego składu orzekającego zostały dołączone do akt (57-75). W świetle tych dokumentów, a także kopii aktu notarialnego (umowy sprzedaży z [...]marca 2016 r.) znajdującego się w tomie 3/3 akt administracyjnych (k. 57-63) nie budzi wątpliwości, że właścicielem działki nr [...] jest od 2016 r. spółka [...]spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w [...].

IV.3. Wadliwie ustalenie organów co do właściciela działki ewidencyjnej nr [...] w [...] skutkowało tym, że organy te nałożyły obowiązek usunięcia odpadów na spółkę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...]. Tymczasem spółka ta nie powinna być stroną w sprawie, w tym przede wszystkim nie mogła być adresatem obowiązku usunięcia odpadów z działki nr [...] . Status posiadacza opadów jest związany co do zasady z własnością gruntu, na którym zalegają odpady. Okoliczność, że skarżąc jest komplementariuszem właściciela przedmiotowej działki nie powoduje, że komplementariusz staje się posiadaczem odpadów, a tym samym może być adresatem obowiązku ich usunięcia określonego w art. 26 ustawy o odpadach. Należy przy tym podkreślić, że w sprawie nie zachodzi sytuacja oczywistej omyłki co do określenia podmiotu zobowiązanego, co niekiedy zdarza się w praktyce w odniesieniu do spółek komandytowych, których wspólnikiem jest inna spółka handlowa (zob. np. stan faktyczny, który legł u podstaw wyroku NSA z 18 listopada 2019 r., II OSK 2812/18, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy orzekające w sprawie organy działały w błędnym przekonaniu, że stroną jest skarżącą, przypisując jej status właściciel działki nr [...] . Rzeczywisty właściciel tej działki, tj. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w [...] formalnie nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Należy dodać, że również z treści pełnomocnictw oraz oświadczeń pełnomocników składanych w postępowaniu administracyjnym jasno wynika, że działają w imieniu Skarżącej, a nie w imieniu [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w [...]. Należy przy tym zauważyć, że skarżąca w odwołaniu podniosła, że nie jest właścicielem działki nr [...] (inaczej jednak niż w skardze, nie wskazała równocześnie, że właścicielem nieruchomości jest [...]t Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...]).

IV.4. Nałożenie obowiązku na podmiot, który nie był stroną w sprawie, skutkuje wydaniem decyzji w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Na tle tego przepisu wyjaśniono w orzecznictwie i piśmiennictwie, że chodzi tu o przypadki, w których decyzja administracyjna kształtuje sytuację prawną osoby, której w świetle prawa materialnego nie powinna dotyczyć (por. np. K. Glibowski, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, 30 wyd., Legalis 2021, Nb 82 do art. 156 oraz W. Chróścielewski, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. Z. Kmieciak, Warszawa 2019, pkt 5.4 do art. 156 i cyt. tam dalsze piśmiennictwo). Jako typowe przykłady omawianej tu wady ciężkiej wady decyzji skutkującej nieważności decyzji w orzecznictwie wskazuje się m. in. skierowanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego do jego użytkownika, który nie jest właścicielem ani zarządcą tego obiektu (wyrok NSA z 16 kwietnia 1986 r., II SA 2562/85, GAP 1986, Nr 10, s. 47), nałożenie obowiązku na pełnomocnika zamiast na stronę (wyrok NSA z 10 listopada 1992 r., V SA 494/92, ONSA 1993/4, poz. 102), nieuwzględnienia skutków zbycia użytkowania wieczystego (wyrok NSA z 26 stycznia 1995 r., I SA 1909/93, CBOSA), nałożenie obowiązku na organ osoby prawnej zamiast na osobę prawną (wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2008 r., IV SA/Wa 364/08, CBOSA). Zdaniem Sądu, z sytuacją opisaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia również w przypadku nałożenia obowiązku usunięcia odpadów na komplementariusza spółki komandytowej będącej właścicielem nieruchomości, na której zalegają odpady. W realiach niniejszej sprawy zachodziła potrzeba wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Wójta (art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

IV.5. Uznanie, że zaskarżona decyzja (oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta) została wydana w warunkach nieważności z uwagi na skierowanie jej do podmiotu niebędącego stroną, czyni niedopuszczalnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących zarówno praw ustaleń faktycznych, jak ocen prawnomaterialnych. Sfomułowanie takich ocen mógłby bowiem pozbawić podmiot, który winien być stroną w postępowaniu administracyjnym, tj. [...] Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...], możliwości kwestionowania takich ocen w dalszym postępowaniu.

IV.6. Rozpoznając sprawę ponownie Wójt winien mieć na uwadze sformułowane wyżej oceny prawne. W szczególności, stroną w postępowaniu dotyczącym usunięcia z nieruchomości odpadów winien być m. in. właściciel tej nieruchomości. W tym celu organ winien zawiadomić aktualnego właściciela o toczącym się postępowaniu oraz umożliwić mu zgłoszenie ewentualnych twierdzeń i wniosków. Jeżeli właścicielem tym będzie w dalszym ciągu spółka komandytowa, organ winien dopilnować, aby nie było wątpliwości, że zgłaszający się pełnomocnik działa w imieniu tej spółki, a nie w imieniu własnym komplementariusza. Ponadto, mając na uwadze konstytucyjny (art. 74 ust. 2 Konstytucji) i traktatowy (art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), obowiązek organów władzy publicznej dbania o stan środowiska, Wójt winien podjąć działania zmierzające do niezwłocznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Trzeba mieć na uwadze, że chodzi sprawę, gdzie według dotychczasowych ustaleń do nawiezienia odpadów miało dość około siedmiu lat temu. Organ winien podjąć wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wnikliwego ustalenia stanu faktycznego oraz, stosownie do poczynionych ustaleń, prawidłowego zastosowania odpowiednich norm prawa materialnego. Trzeba podkreślić, że wiele kwestii, które pozostają sporne w niniejszej sprawie, było już przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w podobnych sprawach na gruncie art. 26 ustawy o odpadach. Zagadnienia związane z problematyką obowiązku usunięcia odpadów są również przedmiotem licznych wypowiedzi piśmiennictwa (zamiast wielu zob. np. M. Górski, Usuwanie odpadów, Warszawa 2021).

IV.7. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

IV.8. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.