Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 78/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie NSA Alicja Stępień, Ewa Kwarcińska /spr/, Protokolant Elżbieta Cymańska, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 listopada 2000 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Gd 78/01

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 czerwca 2000r. Wójt Gminy, kierując się m.in. art. 5 ust. 1 pkt. 6, ust.3 i art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm. ) określił podatnikowi "A" spółce z o.o. z siedzibą w K. wysokość podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia 2000r. do 31 grudnia 2000r. za grunty o powierzchni 7.700 m2 położonych w [...] i [...] - wg stawki jak za grunty związane z działalnością gospodarczą ( w kwocie [...],-zł ); ponadto określono wysokość zaległości w podatku od nieruchomości ( w kwocie [...],-zł wraz z odsetkami za zwłokę ( w kwocie [...] zł ). W uzasadnieniu wskazano, że w złożonej przez podatnika deklaracji w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2000 zadeklarowano posiadane grunty do gruntów pozostałych; zgodnie jednak z art. 5 ust. 1 pkt.6 i ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za związane z działalnością gospodarczą stąd konieczność uiszczenia podatku od nieruchomości w stawce wyższej.

Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie, zarzucając naruszenie dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt. 6 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 8 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jak również naruszenie art. 51 § 1 oraz art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podatnik wskazał, że przedmiotowe grunty nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą; zgodnie z ewidencją gruntów, przedmiotowe grunty będące w posiadaniu podatnika są gruntami rolniczymi. Nie została wyczerpana żadna z przesłanek o jakiej mowa w art. 5 ust. 3 cyt. ustawy skoro nie zostały wydane decyzje o wyłączeniu gruntów na cele nierolnicze. Przywołano wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r. ( bez podania sygnatury ), w którym wyrażono pogląd, iż podstawę zastosowania stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest stan prawny tych gruntów i budynków wynikający z ewidencji gruntów i budynków. Podatnik wskazał, że podatek od nieruchomości w zakresie działki położonej w [...] to " opłaca jest przez "B" S.A.", co wynika z oświadczenia tej firmy złożone w piśmie procesowym w sporze pomiędzy podatnikiem a "B" S.A. Skoro nie można podwójnie opodatkować jednej nieruchomości nie istnieje też zaległość podatkowa od której, w zaskarżonej decyzji, naliczono odsetki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 23 listopada 2000r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że podatnik w deklaracji podatku od nieruchomości za rok 1999 wykazał przedmiotowe grunty jako związane z działalnością gospodarczą uiszczając wyższą stawkę podatku; w roku 2000 zadeklarowano podatek za przedmiotowe grunty w stawce niższej jak za grunty pozostałe. Podatnik jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowych gruntów, które nie są wykorzystywane na cele rolnicze. Interpretacja art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prowadzi, zdaniem organu odwoławczego, do wniosku, że wszystkie nieruchomości sa związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli są we władaniu podmiotu gospodarczego i to bez względu na to w jaki sposób są wykorzystywane i w jakim celu.

Od decyzji tej podatnik złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt. 6 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 8 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jak również naruszenie art. 51 § 1 oraz art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swe dotychczasowe zarzuty i stanowisko. Skarżący podkreślił, że treść deklaracji w podatku od nieruchomości za rok 1999 nie ma wpływu na niniejszą sprawę i jest wynikiem błędu podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, również podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Skarżący złożył w dniu 26 kwietnia 2004r. pismo procesowe, podtrzymujące żądanie skargi. Przywołany został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998r. w sprawie I SA/Gd 95/97, w którym wyrażono pogląd, iż przez budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ( art. 3 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumieć należy takie nieruchomości, które przeznaczone są bezpośrednio na wspomniany cel lub spełniające funkcje usługowe ( np. plac manewrowy ) albo dodatkowe tej działalności. Wskazano również na wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994r. ( III SA 108/94 opubl. Mon. Pod. 4/95, poz. 114 ): pojęcie budynek lub grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oznacza także związek pośredni służący prowadzonej działalności gospodarczej. Skoro skarżący, będąc co prawda podmiotem gospodarczym nie prowadził nigdy działalności gospodarczej na przedmiotowym gruncie, to nie ma podstaw do takiego opodatkowania, jak to przyjął organ odwoławczy w tej sprawie. Skarżący dołączył do pisma pakiet kserokopii dokumentów, w tym: mapkę geodezyjną, wypis z rejestrów gruntów 9 opis: grunty orne i nieużytki ) oraz wyrok Sądu Okręgowego z dnia 30 marca 2001r. w sprawie [...] z powództwa skarżącego przeciwko "B" S.A. w K. o zapłatę wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości, w którym wskazano, iż skarżący jest wieczystym użytkownikiem działki gruntu o numerze [...] o pow. 800m2 położonej w [...] gm. [...] oraz właścicielem budynku znajdującego się na tej działce ( KW Nr [...] SR), na której to działce pozwany wybudował przepompownie ścieków.

Zgodnie z art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153/02, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( w brzmieniu obowiązującym w roku 2000 ) za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy; ustawodawca w przepisie tym wskazał nie zamknięty katalog tego typu gruntów ( o przykładowym charakterze wyliczeń w pkt. 1-4 świadczy użycie przez ustawodawcę pojęcia " w szczególności" ).

Wprowadzona od dnia 1 stycznia 1997r. ( ustawą nowelizacyjną z dnia 6.12.1996r. Dz. U. Nr 149/96,l poz. 704; art. 3 ) zmiana w dyspozycji art. 5 cyt. ustawy powoduje, iż sam fakt posiadania nieruchomości gruntowej przez przedsiębiorcę stał się jedynym kryterium jej kwalifikowania do gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Ustawodawca poszerzył bowiem od tego dnia zakres pojęcia gruntów związanych z działalnością gospodarczą obejmując stawkami podatku od nieruchomości wyższymi nawet te grunty, które nie służą do prowadzenia działalności gospodarczej ( art. 5 ust. 3 pkt. 3 wskazuje przykładowo na grunty zajęte przez zieleńce ).

Tym samym podzielić należy pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001r. ( FPK 3/00 opubl. ONSA 4/2001, poz. 160 ), iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za czym przemawia zarówno wykładnia językowa, historyczna, celowościowa i systemowa.

Podkreślić należy, mając na uwadze treść odwołania i skargi strony skarżącej, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 3 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w tego typu sprawach należy uprzednio stwierdzić, iż grunt nie jest objęty ww. przepisami o podatku rolnym czy leśnym.

NSA w uzasadnieniu przytoczonej uchwały podkreśla, iż określając przedmiot opodatkowania ustawodawca użył w art. 3 ust. 3 określenia "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" tj. innego niż w art. 5 ust. 5 – "grunty związane z działalnością gospodarczą". O tym, że przedsiębiorca może posiadać grunty podlegające podatkowi rolnemu lub leśnemu i w związku z tym nie podlegające podatkowi od nieruchomości wynika wprost z art. 5 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W tej jednak sprawie poza sporem między stronami jest fakt, iż przedmiotowe grunty nie są objęte przepisami o podatku rolnym i leśnym.

Bez wpływu na sprawę ma fakt prowadzenia procesów cywilnych o zapłatę wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości i składanych w toku ich prowadzenia oświadczeń. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skarżący jako użytkownik wieczysty przedmiotowych gruntów obciążony jest obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości.

Tym samym nie potwierdza się również zarzut skarżącego naruszenia w sprawie dyspozycji art. 51 i 53 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej.

Przywołane przez skarżącego orzecznictwo sądowe wydane zostało pod rządem ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 1997r.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ) skargę oddalił.