Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 823/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 69 poz 625
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Gdańsku z dnia 21 lipca 2023 r. nr 14/2023 w przedmiocie nakazu z zakresu nadzoru weterynaryjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący P. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Gdańsku z dnia 21 lipca 2023 r., nr 14/2023, która uchyliła w całości decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Bytowie z siedzibą w Miastku nr 165/2023 z 30 maja 2023 r. oraz nakazała Panu P. R. wstrzymanie chowu brojlera kurzego w należącej do niego fermie drobiu, zlokalizowanej w miejscowości P. [...], [...] do czasu przywrócenia warunków zoohigienicznych, umożliwiających zapewnienie odpowiedniego poziomu dobrostanu utrzymywanym zwierzętom.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powiatowy Lekarz Weterynarii w Bytowie z siedzibą w Miastku, dalej PLW, wydał decyzję nakazującą wstrzymanie chowu brojlera kurzego w należącej do skarżącego fermie drobiu zlokalizowanej w miejscowości P. nr [..], [...]; WNI [...] do czasu przywrócenia warunków zootechnicznych, umożliwiających poprzez nadzór właścicielski warunków zoohigienicznych, zapewniających odpowiedni poziomu dobrostanu utrzymywanym zwierzętom. Decyzję tą organ uzasadnił m.in. przeprowadzonymi w okresie od grudnia 2022 r. do kwietnia 2023 r. kontrolami spełnienia wymagań w zakresie zapewnienia dobrostanu zwierząt na fermie drobiu zlokalizowanej w miejscowości P. Stwierdzono liczne zmiany zapalne na podeszwach stóp ptaków, ściółkę w stanie nieakceptowalnym, niezapewniającym właściwych warunków utrzymania. Dodatkowo dostarczono od Powiatowego Lekarza Weterynarii w Inowrocławiu powiadomienie z dnia 13 lutego 2023 r. w którym informowano o niskim dobrostanie stwierdzonym na podstawie badania poubojowego kurcząt pochodzących z fermy drobiu rzeźnego. w dniu 24 lutego 2023 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Bytowie wydał decyzję nr 49/2023 nakazującą podjęcie działań w celu poprawy warunków zoohigienicznych w celu zapewnienia dobrostanu utrzymywanym zwierzętom, natomiast w dniu 28 lutego 2023 r. decyzję 55/2023 zakazującą utrzymywanie zwierząt w zagęszczeniu powyżej 33 kg/m2 powierzchni ścielnej. W trakcie kontroli 21 kwietnia 2023 r. stwierdzono również przekroczone normy poziomu wilgotności, co stanowi naruszenie § 4 ust.2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56, poz. 344 z późn. zm.). Dodatkowo w dniu 6 kwietnia i 29 maja 2023 r. wpłynęły pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytowie , w których zawarta jest opinia, że konstrukcja drewniana dachu została zużyta i że nadaje się do remontu oraz, że organ ten wydał decyzję nr PINB/IC/70041/32/2020 z dnia 15 maja 2023 r. nakazującą wykonanie robót budowlanych. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Bytowie uznał więc, że podmiot nie podjął wystarczających działań w celu zapewnienia dobrostanu utrzymywanym zwierzętom.

Na decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Bytowie z siedzibą w Miastku z dnia 30 maja 2023 r. skarżący wniósł odwołanie do Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Gdańsku.

Organ II instancji w decyzji wydanej dnia 21 lipca 2023 r., nr 14/2023 uchylił w całości wzmiankowana decyzję oraz nakazał Panu P. R. wstrzymanie chowu brojlera kurzego w należącej do niego fermie drobiu, zlokalizowanej w miejscowości P., [...], WNI:[...] do czasu przywrócenia warunków zoohigienicznych, umożliwiających zapewnienie odpowiedniego poziomu dobrostanu utrzymywanym zwierzętom. W uzasadnieniu Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Gdańsku, dalej PWLW odniósł się do zarzutów skarżącego. Na zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, jakoby decyzja PLW nie zawierała żadnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, uzasadniających stanowisko, że w stosunku do odwołującego się uzasadnione było zastosowanie środka zaradczego w postaci wstrzymania chowu brojlera kurzego, organ II instancji wskazał, że PLW w Bytowie takie ustalenia faktyczne przedstawił. W szczególności wskazał, że PLW oparł swoje stanowisko na ustaleniach przeprowadzonych u skarżącego kontroli, a także na informacjach dostarczonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Inowrocławiu. Dodatkowo PWLW wskazał, że PLW w Bytowie wydał w stosunku do skarżącego dwie decyzje administracyjne - jedną, w której zakazał utrzymywania zwierząt w zagęszczeniu powyżej 33kg/m2 (decyzja nr 55/2023 z 28 lutego 2023 r.) oraz drugą, w której nakazał podjęcie działań w celu poprawy warunków zoohigienicznych w celu zapewnienia dobrostanu utrzymywanym zwierzętom (decyzja nr 49/2023 z 24 lutego 2023 r.). Druga z tych decyzji nakazywała poprawę systemu pojenia, wentylacji/ogrzewania oraz poprawę organizacji pracy przy obsłudze kurcząt mających na celu niedopuszczenie do nadmiernej wilgotności ściółki powodującej stany zapalne skóry podeszw, zweryfikowanie działań dotyczących usuwania mokrej ściółki, dościelania na bieżąco ściółką suchą oraz rejestrowania tych czynności celem poprawy jakości ściółki, uszczelnienie drzwi zewnętrznych hali produkcyjnej, naprawienie uszkodzonej podsufitki, podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne dla zapewnienia zgodności z zasadami dotyczącymi dobrostanu zwierząt, stosowanie odzieży i obuwia przeznaczonego tylko do obowiązkowego użycia w gospodarstwie. Ponadto powołano się na dokumenty dostarczone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytowie, gdzie opinia techniczna wskazuje, że konstrukcja drewniana dachu została zużyta i nadaje się do remontu, a także że nakazano decyzją administracyjną przeprowadzenie robót budowlanych, obejmujących również inne prace niż remont dachu.

Strona zarzuciła również naruszenie art. 7, 77 i 75 § 1 KPA poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegające na: bezkrytycznym uznaniu, iż powiadomienia PLW w Inowrocławiu i Kartuzach świadczą o niskim dobrostanie w oparciu o ocenę łapek w badaniu poubojowym. Organ II instancji zauważył, że przy wydawaniu decyzji nr 165/2023 PLW w Bytowie nie powoływał się na powiadomienia przekazywane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kartuzach. Ponadto wskazał, że zawiadomienie PLW w Inowrocławiu oraz zestawienia dotyczące ocen dobrostanu kurcząt na podstawie zmian na łapkach są dokumentami urzędowymi sporządzonymi na podstawie urzędowych kontroli.

W kwestii jakoby decyzja PLW zawierała nieuzasadnione uznanie, że wstrzymanie chowu brojlera kurzego jest właściwym i koniecznym środkiem, aby zapewnić poprawę dobro stanu, podczas gdy w pierwszej kolejności winny być zastosowane środki łagodniejszego rodzaju, w postaci chociażby obowiązku wprowadzenia i egzekucji działań naprawczych, które zmierzałyby do zapobieżenia dalszym przypadkom występowania niezgodności, organ II instancji ocenił, że wydane zostały już decyzje: z dnia 24 lutego 2023 r. nakazująca podjęcie działań w celu poprawy warunków zoohigienicznych w celu zapewnienia dobrostanu zwierzętom oraz z dnia 28 lutego 2023 r., nr 55/2023 zakazującą hodowli brojlerów kurzych w obsadzie 39 kg/m2. PLW uzasadnił, iż niezbędne dla zapewnienia dobrostanu brojlerów jest zmniejszenie obsady do 33 kg/m2. Zmniejszenie obsady zagęszczenia kurcząt w obiekcie było działaniem mającym na celu poprawę dobrostanu zwierząt. PLW w Bytowie uwzględniając rodzaj niezgodności i historię podmiotu podjął decyzję o wstrzymaniu chowu brojlera kurzego do czasu zapewnienia warunków zootechnicznych umożliwiających poprzez nadzór właścicielski zapewnienie warunków zoohigienicznych zapewniających odpowiedni poziom dobrostanu utrzymywanym zwierzętom.

Na zarzut niewłaściwego uznania, że decyzja PINB w Bytowie z dnia 15 maja 2023 r. nakazująca wykonanie robót budowlanych, uzasadnia konieczność zastosowania środka zaradczego w postaci wstrzymania chowu brojlera kurzego i może być podstawą do oceny dobrostanu zwierząt PWLW wskazał, że sama decyzja o nakazaniu wykonania robót budowlanych nie uzasadnia takiej konieczności, jednakże jest to kolejny element stanu faktycznego mający wpływ na rozstrzygnięcie wydane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Bytowie. Organ II instancji wskazał, że pogarszająca się z czasem konstrukcja dachu może stanowić zagrożenie dla zwierząt co jest oznaką, że właściciel drobiu nie przestrzega obowiązku z art. 12 ustawy o ochronie zwierząt, do zapewnienia im opieki i właściwych warunków bytowania, a warunki chowu lub hodowli zwierząt nie mogą powodować urazów i uszkodzeń ciała lub innych cierpień.

PWLW odniósł się również do zarzutu naruszenie art. 107 § 1 w zw. z art. 8 § 1 KPA dotyczącego nieprawidłowego ustalenia rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, sprowadzającego się do powtórzenie przepisów będących podstawą do wydania decyzji, jak również niezamieszczenia w nim terminu realizacji oraz zawarcia stwierdzeń zbyt ogólnych, co powoduje niemożliwość wykonania zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja została wydana w wyniku kontroli prowadzonych przez PLW oraz ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytowie na podstawie, których PLW stwierdził, że chów brojlera kurzego odbywa się w obiektach i w sposób zagrażający zdrowiu. Jako podmiot profesjonalny skarżący powinien mieć wiedzę jakie warunki powinien zapewnić hodowanym zwierzętom. Odnosząc się zaś do zarzutu braku wskazania terminu, PWLW ocenił, że określenie terminu wykonania w decyzji, która nakazuje wstrzymanie chowu brojlera kurzego nie jest celowe. Decyzja ta nie narzuca obowiązku wykonania czynności w określonym czasie, w przeciwieństwie do decyzji nr 50/2023 z dnia 24 lutego 2023 r. Decyzja bowiem nakazuje wstrzymanie chowu zwierząt i określa, że dopiero po przywróceniu odpowiednich warunków zootechnicznych można wznowić chów zwierząt, a zakaz chowu obowiązuje od momentu, kiedy decyzja staje się ostateczna.

Organ II instancji nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 7 KPA i art. 19 a i 19 c ust. 3 ustawy o inspekcji weterynaryjnej polegającego na zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nieznajdującego jakiegokolwiek uzasadnienia w przepisach procedury administracyjnej, przerzucenia ciężaru dowodu na okoliczności faktycznie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy na stronę postępowania, polegające w szczególności na: nieuzasadnionym ograniczeniu weryfikacji zachowania dobrostanu brojlera kurzego na fermie odwołującego się i sprowadzenie jej głównie do oceny łap kurcząt, powodujących pogorszenie wyników tej oceny, nieustaleniu przyczyn powstania ewentualnego kontaktowego zapalenia skóry zwierząt kurcząt, sprzecznościach w decyzji i jej uzasadnieniu z wynikami kontroli udokumentowanymi w protokołach kontroli, co w konsekwencji spowodowało brak dokładnego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie wadliwej decyzji. Wskazał bowiem, że skarżący jako podmiot z odpowiednim wykształceniem lub doświadczeniem powinien mieć świadomość jaka jest przyczyna powstawania zmian na łapkach kurcząt. PLW wyniku kontroli określił stan ściółki na poziomie nieakceptowalnym, niezapewniającym właściwych warunków utrzymania oraz przekroczone normy poziomu wilgotności. Dodatkowo wydane zostały już uprzednio decyzje nakazujące poprawę tego stanu.

Na zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o wstrzymaniu chowu brojlera kurzego pomimo braku wykazania, iż doszło do stworzenia zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt oraz jego charakteru PWLW wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w przypadku zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt Powiatowy Lekarz Weterynarii wydaje decyzję nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień. W jego ocenie uchybiania w sposobie prowadzenia działalności przez Stronę prowadzą do utrzymywania w kurniku nieprawidłowych warunków zoohigienicznych, co wpływa negatywnie na stan zdrowia zwierząt poprzez pojawianie się stanów zapalnych na podeszwach stóp ptaków. Przepis § 4 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. nr 56 poz. 344 ze zm.) nie został wprost wskazany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, natomiast został przywołany w jej uzasadnieniu i określa naruszenie wymogów weterynaryjnych przy hodowli kurcząt brojlerów. PWLW podzielił stanowisko PLW, że budynek wymagający tak znacznego zakresu prac budowlanych, nie spełnia wymogu trzymania zwierząt w warunkach nieszkodliwych dla ich zdrowia oraz niepowodujących urazów, uszkodzeń ciała lub cierpień. W ocenie PWLW art. 138 rozporządzenia w sprawie kontroli, który stanowi, że właściwe organy podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmujące wymienione w tym przepisie działania, ale nieograniczające się do nich, również upoważniał PLW w Bytowie do wydania zaskarżonej decyzji. Oceniając materiał dowodowy organ II instancji wskazał, że nałożone wcześniej środki nie przełożyły się na poprawę dobrostanu zwierząt, co warunkowało wydanie przedmiotowej decyzji. Analogiczna również była odpowiedź na zarzut naruszenia art. 138 rozporządzenia w sprawie kontroli urzędowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o wtrzymaniu chowu brojlera kurzego, w sytuacji, gdy możliwe byłoby wprowadzenie właściwych - łagodniejszych środków, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobiec ewentualnym przypadkom występowania niezgodności.

P. R. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję o nr 14/2023 Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Gdańsku z dnia 21 Lipca 2023 r. znak: WIWzp.910.9.2023(2) w której zarzucił naruszenie:

1. przepisu art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym, że decyzja nie zawiera żadnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, uzasadniających twierdzenie jakoby w stosunku do skarżącego uzasadnione było zastosowanie środka zaradczego w postaci wstrzymania chowu brojlera kurzego;

2. przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegające na:

- bezkrytycznym uznaniu, iż powiadomienia Powiatowego Lekarza Weterynarii w Inowrocławiu świadczą o niskim dobrostanie w oparciu ocenę łapek w badaniu poubojowym;

- nieuzasadnionym uznaniu, że wstrzymanie chowu brojlera kurzego jest właściwym i koniecznym środkiem, aby zapewnić poprawę dobrostanu, podczas gdy w pierwszej kolejności winny być zastosowane środki łagodniejszego rodzaju, w postaci chociażby obowiązku wprowadzenia i egzekucji działań naprawczych, które zmierzałyby do zapobieżenia dalszym przypadkom występowania niezgodności;

- uznaniu, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytowie nr PINB/IC/70041/53/2019 z dnia 15 maja 2023 r. nakazująca wykonanie robót budowlanych, uzasadnia konieczność zastosowania środka zaradczego w postaci wstrzymania chowu brojlera kurzego i może być podstawą do oceny stanu dobrostanu zwierząt;

3. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, sprowadzające się do powtórzenia przepisów będących podstawą do wydania decyzji, jak również niezamieszczenie w nim terminu realizacji oraz zawarcie stwierdzeń zbyt ogólnych, co powoduje niemożliwość wykonania zaskarżonej decyzji oraz narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

4. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 19a i 19c ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o inspekcji weterynaryjnej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 36 ze zm.) poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie znajdujące jakiegokolwiek uzasadnienia w przepisach procedury administracyjnej, przerzucenie ciężaru dowodzenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy na stronę postępowania, polegające w szczególności na: nieuzasadnionym ograniczeniu weryfikacji zachowania dobrostanu brojlera kurzego na fermie skarżącego i sprowadzenie jej głównie do oceny łap kurcząt; błędach w ocenie łap kurcząt powodujących pogorszenie wyników tej oceny, nie ustaleniu przyczyn powstania ewentualnego kontaktowego zapalenia skóry zwierząt kurcząt, sprzecznościach w decyzji i jej uzasadnieniu z wynikami kontroli udokumentowanymi w protokołach kontroli, co w konsekwencji spowodowało brak dokładnego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie wadliwej decyzji;

5. art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1421, z 2022 r. poz. 1570) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o wstrzymaniu chowu brojlera kurzego pomimo braku wykazania, iż doszło do stworzenia zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt oraz jego charakteru;

6. art. 138 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. (Dz. U. L 95/96 z 15.03.2017 r. z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o wstrzymaniu chowu brojlera kurzego, w sytuacji, gdy możliwe byłoby wprowadzenie właściwych - łagodniejszych środków, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobiec ewentualnym przypadkom występowania niezgodności.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wniósł również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Gdańsku z dnia 21 lipca 2023 r., nr 14/2023 nakazująca skarżącemu wstrzymanie chowu brojlera kurzego w należącej do niego fermie drobiu, zlokalizowanej w miejscowości P. [...], [...], WNI:[...] do czasu przywrócenia warunków zoohigienicznych, umożliwiających zapewnienie odpowiedniego poziomu dobrostanu utrzymywanym zwierzętom.

Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1075) – dalej jako ustawa, zgodnie z którym powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n oraz p, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień.

Skarżący prowadzi działalność nadzorowaną. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 1 lit lit. h ustawy, za taką należy uznać działalność w zakresie prowadzenia zakładu drobiu. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły także, że przy powadzeniu tej działalności zostały naruszone wymagania weterynaryjne dla niej określone, powodujące zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, a uzasadniające wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, w należącej do skarżącego fermie drobiu zlokalizowanej w miejscowości P. nr [...], [...] w toku przeprowadzonych w okresie od grudnia 2022 r. do kwietnia 2023 r. kontroli spełnienia wymagań w zakresie zapewnienia dobrostanu zwierząt stwierdzono liczne zmiany zapalne na podeszwach stóp ptaków, ściółkę w stanie nieakceptowalnym, niezapewniającym właściwych warunków ich utrzymania. Nadto Powiatowy Lekarz Weterynarii w Inowrocławiu powiadomieniem z dnia 13 lutego 2023 r. poinformował o niskim dobrostanie stwierdzonym na podstawie badania poubojowego kurcząt pochodzących z fermy drobiu rzeźnego prowadzonej przez skarżącego. O złych warunkach utrzymania drobiu w zakładzie skarżącego świadczą również ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytowie wskazane w pismach tego organu z dnia 4 kwietnia oraz 25 maja 2023 r., a dotyczące złego stanu technicznego budynków inwentarskich, w szczególności dotyczące konstrukcji dachu.

Należy podkreślić, iż przytoczone wyżej naruszenia odnoszą się do wymagań weterynaryjnych, które mają na celu ochronę zdrowia publicznego oraz zdrowia zwierząt. Stąd stosowanie się do tych wymogów przez prowadzących działalność nadzorowaną jest istotne z puntu widzenia higieniczno-sanitarnego, mając zapobiegać powstawaniu i rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt.

Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 56, poz. 344) – dalej jako rozporządzenie, zwierzęta wymienione w § 1 [w tym kury nioski oraz kurczęta brojlery z gatunku kura (Gallus gallus) – uwaga Sądu] utrzymuje się w warunkach nieszkodliwych dla ich zdrowia oraz niepowodujących urazów, uszkodzeń ciała lub cierpień.

Stosownie do art. 8 ust 1 ustawy powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n oraz p, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję:

1) nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie lub

2) nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień, lub

3) zakazującą umieszczania na rynku lub handlu określonymi zwierzętami będącymi przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji, umieszczania na rynku lub handlu określonymi produktami wytwarzanymi przy prowadzeniu tej działalności.

Brzmienie przywołanego przepisu wskazuje, że ustawodawca pozostawił organom pewną (ograniczoną) swobodę wyboru decyzji, z rodzajów decyzji określonych w pkt 1-3 "w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt". Wskazane dyrektywy przekładają się także na orzekanie przez organ konkretnej sankcji z pkt 1 -3 ww. przepisu w zależności od stanu faktycznego, mając na uwadze ewentualny stan zagrożenia powstały w związku z naruszeniem wymagań weterynaryjnych.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii w Bytowie wydał w stosunku do skarżącego, wcześniejszą niż wydana w tej sprawie, decyzję z dnia 24 lutego 2023 r., nr 49/2023 nakazującą usunięcie stwierdzonych uchybień w określonym terminie. Jednakże skarżący jak wynika z akt sprawy nie zastosował się do tego nakazu. W tym stanie zagrożenia zdrowia zwierząt uzasadnionym było zdaniem Sądu nakazanie wstrzymania działalności do czasu usunięcia uchybień.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze zauważyć należy, że stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775) – dalej jako K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 75 § 1 tej ustawy określa, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

W ocenie Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy zastosowały przedstawione wyżej dyrektywy postępowania dowodowego. Stan sprawy został dokładnie wyjaśniony w oparciu o przeprowadzone kontrole w fermie drobiu należącej do skarżącego. O niskim dobrostanie zwierząt z fermy skarżącego niewątpliwie świadczy również informacja uzyskana od Powiatowego Lekarza Weterynarii w Inowrocławiu. Natomiast zły stan budynków inwentarskich, w których zwierzęta były umieszczone potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bytowie. Organy te są wyspecjalizowane w sprawach, których uzyskane informacje uznano za dowód w sprawie, a skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów podważających dokonane przez organy ustalenia w tym zakresie.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a to wobec ustalenia, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącego nakazu wstrzymania działalności w zakresie chowu brojlera kurzego w należącej do niego fermie drobiu, zlokalizowanej w miejscowości P. [...], [...], WNI:[...] do czasu przywrócenia warunków zoohigienicznych, umożliwiających zapewnienie odpowiedniego poziomu dobrostanu utrzymywanym zwierzętom.

Z przedstawionych względów Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, stąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł jak w sentencji.