Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 413/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: Art. 50 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: Art. 3 pkt 5 i pkt 5a, art. 29 ust. 1 pkt 7, art. 30 ust. 1b, ust. 5f, ust. 5g i ust. 5i, art. 37a ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Protokolant: asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2023 roku sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 1 marca 2023 roku znak: [...] w przedmiocie umorzenia w całości postępowania prowadzonego z wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 1 marca 2023 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej w skrócie jako: "k.p.a") utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Burmistrza S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. znak [...] umarzającą w całości postępowanie prowadzone z wniosku P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu łączności publicznej - stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na części działki nr ewid. [...] obręb [...], m. S., składającej się z wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej, w skład której wchodzą anteny nadawcze i radioliniowe, urządzeń sterujących usadowionych u podstawy wieży oraz wewnętrznej instalacji zasilającej.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:

Wnioskiem z dnia 27 maja 2022 r. [...] Sp. z o.o. zs. w W. wystąpiła do Burmistrza S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nr wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie obejmującym część działki ozn. nr ewid. [...] obręb [...] S.. W pkt 7.5 wniosku dot. projektowanego sposobu zagospodarowania terenu inwestycji wskazano: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej operatora sieci [...] składającej się z wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej, w skład której wchodzą anteny nadawcze i radioliniowe, urządzeń sterujących usadowionych u podstawy wieży, wewnętrznej instalacji zasilającej". W pkt A. 1.5. wniosku - dostęp do energii elektrycznej zaznaczono projektowane przyłącze do sieci i dodatkowo w pkt A.2. wskazano: "Zapotrzebowanie na energię elektryczną - 16 kW - dostarczone przez Właściciela gruntu we własnym zakresie lub z istniejącej sieci elektroenergetycznej na warunkach dostawcy energii". W załączniku C do wniosku wskazano jako obiekt budowlany niebędący budynkiem: "wieża wolnostojąca dla stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] o nr wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną" oraz przedstawiono w tabeli 1 konfigurację anten sektorowych, a w tabeli nr 2 konfigurację radiolinii.

Pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. organ I instancji wezwał inwestora do usunięcia braków wniosku polegających na:

• wskazaniu wymagalności wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz wskazaniu uzasadnienia, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503, dalej również jako: "u.p.z.p");

• przedstawieniu uzasadnienia dla wyboru lokalizacji planowanej inwestycji, gdyż wniosek o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmuje nieruchomości będące własnością podmiotów trzecich;

• wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. oraz nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji, które umożliwiały będą ocenę projektowanego przedsięwzięcia oraz rozstrzygnięcie żądania w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla wnioskowanego terenu. Koniecznym jest określenie przez wnioskodawcę jakie obiekty budowlane, czy też roboty budowlane wchodziły będą w zakres projektowanej inwestycji poprzez przedstawienie ich w formie zarówno opisowej, jak i graficznej;

• określeniu powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zabudowy oraz powierzchni podlegającej przekształceniu;

• wyjaśnieniu, czy wniosek dotyczy zrealizowanego na przedmiotowym terenie przenośnego masztu.

Ponadto wezwano inwestora do "dostarczenia (przedłożenia) umów lub oświadczeń zapewniających możliwość dostaw energii elektrycznej dla całości zamierzenia inwestycyjnego od właściwej jednostki zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz art. 61 ust. 5 u.p.z.p.".

W odpowiedzi na ww. wezwanie inwestor w piśmie z dnia 27 czerwca 2022 r, poinformował m.in., że:

– zlokalizowanie masztu antenowego w miejscowości S. wynika z chęci zapewnienia dostępu do sieci inwestora jej mieszkańcom oraz mieszkańcom okolicznych miejscowości. Z przeprowadzonych analiz wynika, że obszar ten nie jest wystarczająco pokryty zasięgiem sieci inwestora. Wręcz tego zasięgu w ogóle tam nie ma. W konsekwencji korzystanie z usług inwestora jest bardzo utrudnione a nawet niemożliwe. Zlokalizowanie masztu we wskazanym miejscu jest podyktowane aspektami technicznymi wykorzystywanych systemów, separacją pomiędzy istniejącymi i planowanymi masztami oraz profilem terenu. Inwestor podkreślił, że zapewni to wysokiej jakości usługi komórkowe. Wzrośnie prędkość Internetu. Poprawie ulegnie jakość połączeń głosowych, co wpłynie na bezpieczeństwo okolicznych mieszkańców;

– w ramach inwestycji planuje się budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] o nr wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o numerze ew. [...], w skład której wejdzie przenośny wolno stojący maszt antenowy, którego łączna wysokość nad poziom terenu wynosi 43 m, wraz z wewnętrzną linią zasilającą. Na przedmiotowym maszcie umieszczone zostaną anteny sektorowe, anteny radioliniowe, urządzenia RRU i trasy kablowe stanowiące wyposażenie instalacji radiokomunikacyjnej. Maszt jest wyposażony w typowe ogrodzenie mocowane do żelbetowych bloków balastowych. Ogrodzenie masztu uniemożliwia dostęp do wnętrza osobom nieuprawnionym. U podstawy masztu na ruszcie wsporczym ustawione są urządzenia sterujące [...]. Forma graficzna przestawiająca projektowaną inwestycję dołączona w załączniku graficznym;

– inwestor wskazał powierzchnię biologicznie czynną, powierzchnię zabudowy oraz powierzchnię podlegającą przekształceniu (skorygowano wniosek);

– inwestor wskazał, iż wniosek dotyczy zrealizowanego na przedmiotowym terenie przenośnego masztu.

Pismem z dnia 13 lipca 2022 r., "w związku ze stwierdzeniem, że na działce nr [...] zlokalizowany jest już istniejący maszt antenowy, który zrealizowany został w oparciu o zgłoszenie z dnia 3 grudnia 2021 r. (jako przenośny wolnostojący maszt antenowy [...] )", organ I instancji wystąpił do Starostwa Powiatowego w P. Wydziału Geodezji, Budownictwa i Rolnictwa o udzielenie informacji czy i kiedy inwestor [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] W., w imieniu której występuje pełnomocnik Pani M.S. złożył wniosek w trybie art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej również jako: "Prawo budowlane" lub "pr. bud").

Starosta Powiatu [...] w piśmie z dnia 22 lipca 2022 r. poinformował, że: "nie wpłynął do tutejszego organu wniosek Inwestora [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] W. o wydanie pozwolenia na budowę przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] na działce nr ewid. [...] obręb [...], miasto S. w trybie art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane".

Decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r., znak: [...], podjętą na podstawie art. 105 w zw. z art. 104 k.p.a., w zw. z art. 50 ust. 1 i 2 u.p.z.p., organ I instancji umorzył postępowanie z wniosku [...] Sp. z o.o. zs. w W. w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego wyżej zadania inwestycyjnego, z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania decyzji dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż wnioskowany obiekt znajduje się w trakcie realizacji. Na terenie wnioskowanej lokalizacji inwestycji znajduje się maszt o konstrukcji kratowej z zainstalowanymi urządzeniami nadawczymi. Burmistrz S. o budowie przedmiotowego masztu powziął informację już w marcu 2022 r. Wówczas to, pismem z dnia 30 marca 2022 r., wystąpiono do Starosty [...] z zapytaniem, czy dla robót budowlanych polegających na budowie masztu antenowego na działce [...], obręb [...], m. S., wydane zostało pozwolenie na budowę lub też czy dokonano zgłoszenia dla budowy masztu antenowego jw. W dniu 14 kwietnia 2022 r. do Urzędu Miejskiego w S. wpłynęła odpowiedź, z której wynikało, że Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu na zgłoszenie z dnia [...] grudnia 2021 r. dotyczące budowy przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] , której inwestorem jest przedsiębiorca telekomunikacyjny. Maszt zrealizowany został zatem na przedmiotowym terenie w oparciu o skuteczne zgłoszenie złożone do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Do pisma załączony został fragment zgłoszenia, zawierający część opisu planowanych robót budowlanych oraz części graficzne przedstawiające planowaną lokalizację masztu i jego elementy konstrukcyjne. Jeden z załączonych rysunków zawierał również specyfikację techniczną projektowanych urządzeń nadawczych.

Przesłane dokumenty porównano z dokumentacją wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przedmiotowej sprawie. Na podstawie przeanalizowanego materiału dowodowego oraz po dokonaniu wizji w terenie uznano, że zarówno inwestycja, o którą inwestor wnioskuje, jak i zrealizowana na przedmiotowym terenie instalacja, to te same obiekty. Potwierdził to również pełnomocnik wnioskodawcy, który w pkt 5 uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazał, że "Wniosek dotyczy zrealizowanego na przedmiotowym terenie przenośnego masztu". Wnioskowany obiekt, jest zatem obiektem wybudowanym oraz obiektem, dla którego nie było konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z nowelizacją Prawa budowlanego, wprowadzoną przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 201, dalej również jako: "ustawa z dnia 16 kwietnia 2020 r.") w związku z ogłoszeniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii) do wykonywania robót budowlanych polegających na budowie lub przebudowie przenośnych wolno stojących masztów antenowych w przypadku, gdy inwestorem jest podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 8, inwestor mógł przystąpić w terminie 3 dni roboczych następujących po dniu doręczenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonanego organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W przedmiotowej sprawie był to dzień [...] grudnia 2021 r.

Ponadto organ administracji architektoniczno-budowlanej mógł wnieść sprzeciw do zgłoszenia, o którym mowa powyżej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zgłoszenia wyłącznie w przypadku, gdy wykonanie robót budowlanych lub obiektu objętego zgłoszeniem może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Starosta [...] przyjmując bez sprzeciwu zgłoszenie uznał zatem, że planowany obiekt kwalifikuje się do przedsięwzięć, dla których nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę oraz stanowić będzie wykonanie robót budowlanych lub obiektu, który nie będzie powodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Sprzeciwu takiego nie wniesiono.

Organ pierwszej instancji wskazał, iż budowa przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, jako obiektu tymczasowego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego mogła być zatem realizowana na podstawie zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Co do zasady po upływie 180 dni, tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego powinien być rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce. Jednakże art. 37a ust. 1 tejże ustawy daje inwestorowi możliwość przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego. Wówczas przepisy art. 32-36 Prawa budowlanego znajdują zastosowanie. Po złożeniu takiego wniosku inwestor może powstrzymać się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (art. 37a ust. 2 Prawa budowlanego). W sytuacji takiej Burmistrz S. zobowiązany byłby również do merytorycznej oceny wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla projektowanego obiektu. Decyzja taka poprzedza bowiem wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej wydający ww. decyzję.

W dniu 13 lipca 2022 r. organ I instancji wystąpił zatem do Starosty [...] z zapytaniem, czy i kiedy inwestor - [...] Sp. z o.o. zs. w W., złożył wniosek w trybie art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego masztu. W odpowiedzi Starosta [...] pismem znak [...] z dnia 22 lipca 2022 r. poinformował, że nie został złożony wniosek inwestora [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] W. o wydanie pozwolenia na budowę przenośnego wolnostojącego masztu antenowego [...] na działce nr ewid.: [...], obręb [...], m. S. w trybie przewidzianym w art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego.

Wobec powyższego Burmistrz S. stwierdził, że dalsze postępowanie w przedmiotowej sprawie jest bezprzedmiotowe. Przepisy art. 50 u.p.z.p. stanowią bowiem, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie wymagają natomiast wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo niewymagające pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (tj. przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] ) na części działki nr ewid.: [...], obręb [...], m. S. nie wymagała pozwolenia na budowę, a organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjmujący zgłoszenie uznał, że roboty budowlane i obiekt nim objęty nie będą powodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Inwestycja została zrealizowana i w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji była użytkowana.

W związku z powyższym stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w trybie przewidzianym przepisami u.p.z.p. zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, gdyż w myśl obowiązujących przepisów tej ustawy dla projektowanego przedsięwzięcia nie wydaje się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dalsze postępowanie jest zatem bezprzedmiotowe.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W uzasadnieniu swojego odwołania inwestor wskazał, iż zgłoszenie z dnia 3 grudnia 2021 r., które wpłynęło do organu [...] grudnia 2021 r., zostało dokonane na podstawie art. 30 ust. 5f Prawa budowlanego i dotyczyło robót budowlanych przenośnego wolnostojącego masztu antenowego, niemających charakteru tymczasowości, w związku z czym nie znajduje do niego zastosowania wskazane przez organ ograniczenie czasowe 180 dni. Inwestor nie określił w zgłoszeniu terminu rozbiórki. Takie działanie wskazuje na jednoznaczną intencję inwestora, którego zamiarem było posadowienie masztu przenośnego, ale nie tymczasowego. Jak wynika z wykładni literalnej dokonanej na podstawie przepisów art. 30 ust. 5f Prawa budowlanego i art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego, zgłoszenie dokonywane w trybie art. 30 ust. 5f-5i Prawa budowlanego, jeżeli dotyczy przenośnego wolnostojącego masztu antenowego i te roboty nie mają charakteru tymczasowości, nie musi mieć ograniczenia czasowego 180 dni, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, jednak wtedy musi spełnić wymogi określone w art. 29 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego (a contrario wynika to z art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego).

Cechą charakterystyczną przenośnych wolno stojących masztów antenowych jest przeznaczenie do wielokrotnego montażu i demontażu bez utraty wartości technicznej, stąd zresztą nazwa przenośne. Nie jest ich signum specificum tymczasowość. Rzecz, która jest przenośna, może być sytuowana w danym miejscu zarówno na stałe, jak i tymczasowo, tak też jest z tymi masztami. W zależności od woli inwestora może ich on używać jako tymczasowe obiekty budowlane, ale również sytuowane na stałe, charakteryzują się one bowiem z woli ustawodawcy przenośnością, ale nie tymczasowością. Te z nich, które mają być sytuowane tymczasowo, korzystają z przywileju określonego w treści art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego, czyli nie stosuje się od nich wymogów wynikających z przepisów art. 29 ust. 6 i 7 Prawa Budowlanego. Natomiast podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu klęski żywiołowej mogą być one realizowane na podstawie zgłoszenia z mocy art. 30 ust. 5f Prawa budowlanego bez względu na to czy będą tymczasowymi obiektami budowalnymi czy nie, tyle tylko, iż tymczasowych obiektów będzie dotyczyło zwolnienie z obowiązków wynikających z treści art. 29 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego, a to z mocy art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego, a przenośnych wolno stojących masztów, niebędących tymczasowymi obiektami, te wymogi będą obowiązywać.

Inwestor podkreślił, iż zakres podmiotowy art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego dotyczy tylko przenośnych wolno stojących masztów antenowych, które jednocześnie są obiektami, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, a zakres podmiotowy art. 30 ust. 5f Prawa budowlanego takiego ograniczenia nie zawiera. Gdyby z woli ustawodawcy wszystkie przenośne wolno stojące maszty antenowe były z definicji obiektami tymczasowymi, to w normie prawnej wynikającej z treści art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego nie trzeba by było tego akcentować. W razie gdyby przyjąć, iż szczególna podstawa prawna do dokonywania zgłoszenia przenośnych wolno stojących masztów antenowych w okresie epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego dotyczy tylko obiektów tymczasowych, zdaniem inwestora znalazłoby się w niej odniesienie do obiektów tymczasowych, tak jak to uczyniono w treści art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego. Z woli ustawodawcy tak nie jest.

Zgodnie z art. 30 ust. 5i Prawa budowlanego "Przepisy ust. 5f i 5g oraz art. 29 ust. 8 stosuje się podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu klęski żywiołowej". Z daleko idącej ostrożności, na wypadek zniesienia w przyszłości stanu zagrożenia epidemicznego, w którym dopuszczalna jest budowa przenośnych wolno stojących masztów antenowych, inwestor zapobiegliwie zmierza więc do wszczęcia postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dla docelowej wieży wolno stojącej, poprzedzone procedurą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak stanowi bowiem art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego), jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tożsamość miejsca masztu przenośnego posadowionego na czas stanu zagrożenia epidemicznego oraz inwestycji docelowej wynika z konieczności zapewnienia i utrzymania odpowiedniego zasięgu sieci komórkowej.

Skoro zatem inwestor złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, to nieprawidłowe jest działanie organu, który wydał decyzję umarzającą przedmiotowe postępowanie tylko na tej podstawie, iż niniejsza inwestycja została posadowiona na zgłoszenie, a inwestor w terminie przewidzianym w art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego nie złożył wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Jak wskazano powyżej, dla niniejszej inwestycji nie znajduje zastosowania przewidziane w ww. przepisie ograniczenie czasowe. Ponadto, jakkolwiek na etapie posadowienia inwestycji, która nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, nie było również obligatoryjne uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to biorąc pod uwagę dalsze plany inwestora dotyczące posadowienia docelowej wieży wolno stojącej w miejsce masztu przenośnego, konieczne okazało się wystąpienie z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie jest rolą organu antycypowanie dalszych działań inwestora związanych z przedmiotowym przedsięwzięciem, które będą oceniane przez organ architektoniczno-budowlany na etapie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie skarżącej decyzja organu I instancji nosi znamiona dowolności, a takie dowolne i niemające oparcia w zgromadzonych w postępowaniu dowodach ani w obowiązujących przepisach prawa uznanie organu nie może stanowić podstawy decyzji umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. pismami z dnia 11 stycznia 2023 r. znak [...] wystąpiło do:

1) Starosty Powiatu [...] o przesłanie kserokopii zgłoszenia przez [...] Sp. z o.o. zs. w W. budowy inwestycji polegającej na budowie tymczasowego przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] na działce nr [...] obręb [...] m. S. oraz zaświadczenia o niewnoszeniu sprzeciwu, jeżeli było wydane;

2) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o wyjaśnienie czy przed tamt. organem toczy się postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego objętego ww. zgłoszeniem na działce nr [...], czy obiekt ten jest obecnie użytkowany, czy też może inwestor dokonał jego rozbiórki.

Przy piśmie z dnia 16 stycznia 2023 r. znak [...] Starosta Powiatu [...] przesłał do Kolegium skan zgłoszenia znak [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. dotyczący budowy przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą dla stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] obręb [...] m. S. oraz skan zaświadczenia z dnia 10 stycznia 2022 r. o niewnoszeniu sprzeciwu od ww. zgłoszenia. Jednocześnie poinformował Kolegium, że w związku z obowiązkiem rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego - przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą dla stacji bazowej telefonii komórkowej , objętego ww. zgłoszeniem, inwestor dokonał rozbiórki ww. masztu, co potwierdza protokół nr 2 z dnia 5 grudnia 2022 r. (organ przesłał skan protokołu).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w piśmie z dnia 16 stycznia 2023 r. znak [...] wyjaśnił, że w dniu 13 stycznia 2023 r. pracownicy inspektoratu przeprowadzili oględziny na działce nr ewid. [...] obręb [...] m. S., w wyniku których stwierdzono całkowitą rozbiórkę masztu antenowego [...] .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i zaskarżoną decyzją utrzymało je w mocy. W motywach zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, iż w art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r., dokonano w Prawie budowlanym szeregu zmian, które mają na celu usprawnić proces inwestycyjny dla przenośnych wolno stojących masztów antenowych, w szczególności poprzez wprowadzenie w art. 3 pkt 5a definicji przenośnego wolno stojącego masztu antenowego. Prawo budowlane wprost zalicza wolno stojące przenośne maszty antenowe do tymczasowych obiektów budowlanych. W ocenie Kolegium nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, iż w zależności od woli inwestora może używać on maszty jako tymczasowe obiekty budowlane, ale również sytuowane na stałe, charakteryzują się one bowiem z woli ustawodawcy przenośnością, ale nie tymczasowością.

Zatem budowa przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, jako obiektu tymczasowego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, jest realizowana na podstawie zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Dla zgłoszenia budowy przenośnych wolno stojących masztów antenowych (a nie wszystkich obiektów tymczasowych) przewidziano maksymalnie odformalizowaną procedurę zgłoszeniową, uregulowaną w art. 30 ust. 5f - 5i Prawa budowlanego.

W przypadku wybudowania tymczasowego obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego), to od inwestora zależy, czy podejmie decyzję o rozbiórce lub przeniesieniu tego obiektu budowlanego w inne miejsce przed upływem 180 dni od jego wybudowania, czy też zamierza pozostawić ten obiekt budowlany w tym samym miejscu na dłuższy czas. Aby umożliwić legalne dłuższe pozostawienie tymczasowego obiektu budowlanego w tym samym miejscu ustawodawca wprowadził w art. 37a Prawa budowlanego odrębną instytucję prawną - decyzję o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego.

Z przepisu art. 37a ust. 1 pr. bud. wynika, że inwestorowi przyznane zostało prawo do złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy określonego w zgłoszeniu, natomiast skutkiem złożenia takiego wniosku, w myśl ust. 2 tego przepisu, jest możliwość powstrzymania się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce ww. tymczasowego obiektu budowlanego, do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wtedy przepisy art. 32-36 (a więc również w zakresie dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego) znajdują zastosowanie.

W rozpatrywanej sprawie inwestor dokonał zgłoszenia budowy przenośnego wolnostojącego masztu antenowego w dniu [...] grudnia 2021 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w P.). Jako rodzaj zamierzenia inwestycyjnego wskazano: prace budowlane polegające na instalacji przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą dla stacji bazowej telefonii komórkowej , "którego inwestorem jest przedsiębiorca telekomunikacyjny [...] sp. z o.o. (numer wpisu - [...] - w rejestrze przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonym przez UKE)". Zakres prac obejmuje: rozstawienie przenośnego wolnostojącego masztu antenowego konstrukcji [...], instalację 9 szt. anten sektorowych, instalację 12 szt. urządzeń RRU, instalację 3 szt. anten radioliniowych, instalację 2 kpl. urządzeń sterujących, instalację okablowania, wykonanie zasilania w energię elektryczną. W zgłoszeniu tym inwestor wskazał planowany termin rozpoczęcia – [...] grudnia 2021 r. Starosta Powiatu [...] nie wniósł sprzeciwu.

Jak wynika z akt sprawy, inwestor zgodnie ze zgłoszeniem zrealizował inwestycję na działce nr [...] obręb [...] m. S., a następnie wnioskiem z dnia 30 maja 2022 r. wystąpił do Burmistrza S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nr wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie obejmującym część działki ozn. nr ewid. [...]. W tej sytuacji organ I instancji wezwał inwestora do wyjaśnienia czy złożony wniosek dotyczy inwestycji zrealizowanej na działce nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, w piśmie z dnia 27 czerwca 2022 r. inwestor wyjaśnił, że wniosek dotyczy zrealizowanego na przedmiotowym terenie przenośnego masztu.

W tej sytuacji, w świetle wniosku inwestora z maja 2022 r., a zwłaszcza jego uzupełnienia z dnia 27 czerwca 2022 r., organ I instancji uznał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...], wraz z niezbędną infrastrukturą - - tymczasowego obiektu budowlanego zrealizowanego na działce ozn. nr [...] obręb [...] m. S., realizowanego w trybie art. 37a Prawa budowlanego. Skoro zaś inwestor nie wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] na działce nr ewid. [...] obręb [...] miasto S. w trybie art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego, organ I instancji uznał, że inwestycja nie wymagała pozwolenia na budowę. Z kolei w przypadku robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. nie wydaje się decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a postępowanie wszczęte w sprawie ustalenia lokalizacji dla takiej inwestycji staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

W ocenie Kolegium należy zgodzić się z organem I instancji, że przedmiotowy obiekt budowlany wypełnia zawartą w art. 3 pkt 5a Prawa budowlanego definicję przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, a tym samym stanowi tymczasowy obiekt budowlany (art. 3 pkt 5 pr. bud.). Przy czym, dla zgłoszenia budowy przenośnych wolno stojących masztów antenowych przewidziano maksymalnie odformalizowaną procedurę zgłoszeniową, uregulowaną w art. 30 ust. 5f - 5i pr. bud., obowiązującą wyłącznie podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu klęski żywiołowej (art. 30 ust. 5i pr. bud.). Jednak z art. 30 ust. 1b w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 7 pr. bud. wynika, że tymczasowe przenośne wolno stojące maszty antenowe są możliwe do realizacji w trybie zgłoszeniowym tylko w przypadku, gdy są przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Potwierdza to także treść art. 30 ust. 5f pr. bud., który wprost odsyła do art. 30 ust. 1b, a więc do zgłoszenia robót, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 pr. bud. A zatem, aby można było dokonać zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 5f pr. bud., należało dokonać zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1b w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 7 pr. bud., czyli zgłoszenia przenośnego wolno stojącego masztu antenowego (tymczasowego obiektu budowlanego) niezwiązanego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że "zgłoszenie dokonywane w trybie art. 30 ust. 5f-5i pr. bud., jeżeli dotyczy przenośnego wolnostojącego masztu antenowego i te roboty nie mają charakteru tymczasowości, nie musi mieć ograniczenia czasowego 180 dni, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 pr. bud., jednak wtedy musi spełnić wymogi określone w art. 29 ust. 6 i 7 pr. bud. (a contrario wynika to z art. 29 ust. 8 pr. bud.)". W sytuacji więc, gdy inwestor dokonał zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 5f w zw. z art. 29 ust. 8 pr. bud. budowy przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z niezbędną infrastrukturą - - na części działki nr ewid. [...] obręb [...] m. S. i wybudował ten obiekt, jednak nie złożył wniosku o pozwolenie na budowę w trybie art. 37a ust. 1 pr. bud., to wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, dotyczący tego obiektu, jest bezprzedmiotowy. Zgodnie bowiem z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Ustawodawca w przepisach pr. bud. przewidział szczególnie uproszczoną procedurę budowy przenośnego wolno stojącego masztu antenowego. Zatem jeżeli określone roboty budowlane zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego, całkowicie zbędne jest prowadzenie postępowania w celu uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obowiązek uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być dowolnie rozciągany na obiekty i roboty budowlane niewskazane przez ustawodawcę. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wymagana dla inwestycji objętych wnioskiem jedynie w sytuacji, gdy inwestor zamierza pozostawić przenośny wolno stojący maszt antenowy na okres dłuższy niż 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu i wystąpi z wnioskiem o decyzję o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego.

Powyższego stanowiska nie zmienia twierdzenie inwestora w odwołaniu, że "z daleko idącej ostrożności, na wypadek zniesienia w przyszłości stanu zagrożenia epidemicznego, w którym dopuszczalna jest budowa przenośnych wolno stojących masztów antenowych, inwestor zapobiegliwie zmierza więc do wszczęcia postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dla docelowej wieży wolno stojącej, poprzedzone procedurą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Skoro bowiem inwestor wyjaśnił w piśmie z dnia 27 czerwca 2022 roku, że złożony wniosek dotyczy przedsięwzięcia zrealizowanego na działce nr [...], a zatem objętego zgłoszeniem, o którym mowa w art. 30 ust. 5f pr. bud., to w sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące zgłoszenia przenośnego wolno stojącego masztu antenowego (tymczasowego obiektu budowlanego).

Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zasługiwała na uchylenie;

2. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jako bezprzedmiotowego pomimo, że kwestionowana inwestycja dotyczy obszaru, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym Spółka jest obowiązana uzyskać decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla niniejszej inwestycji w celu skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

3. art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji dowodów, na których oparł się organ II instancji rozstrzygając sprawę, ustalając jej stan faktyczny, a także brak rzetelnego i pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji;

4. normy art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 roku Nr. 78 poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 6, 7 oraz 8 k.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji sprzecznej z obowiązującym prawem i brak stania na straży zasady praworządności oraz prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania obywateli do organów Państwa;

II. przepisów prawa materialnego:

1. art. 50 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, w której jest ona wymagana, albowiem na przedmiotowym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę Inwestor jest zobowiązany załączyć decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2. art. 56 u.p.z.p. poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji umarzającej niniejsze postępowanie w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, w związku z czym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty inwestor wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 1 marca 2023 r. oraz o zwrot od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez skarżącą praw, w tym zwrot wynagrodzenia radcy prawnego.

W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca wskazała, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Decyzja nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. Skoro zatem inwestor złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, to nie jest rolą organów administracji publicznej w niniejszej sprawie antycypowanie dalszych działań inwestora związanych z przedmiotowym przedsięwzięciem, które będą oceniane przez organ architektoniczno-budowlany na etapie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie skarżącej nie można podzielić stanowiska SKO w P., które z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wyprowadziło wniosek, że skoro roboty budowlane opierające się na zgłoszeniu budowalnym zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to zbędne stało się prowadzenie postępowania w celu ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jakkolwiek na etapie posadowienia inwestycji, która nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, nie było również obligatoryjne uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to biorąc pod uwagę dalsze plany inwestora dotyczące posadowienia docelowej wieży wolnostojącej w miejscu masztu przenośnego, konieczne okazało się wystąpienie z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niezależnie od powyższego w ocenie inwestora, jak wskazano w uzasadnieniu odwołania, dla niniejszej inwestycji nie znajduje zastosowania przewidziane w art. 37a ust. 1 Pr. bud. ograniczenie czasowe.

Inwestor podkreślił, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dysponentem postępowania jest wnioskodawca, natomiast organ w ramach decyzji stwierdza jedynie, czy inwestycja jest dopuszczalna na wskazanym przez inwestora terenie w świetle obowiązujących przepisów prawa, co świadczy o tym, iż decyzja ta stanowi przykład typowych administracyjnych aktów związanych. To, że w świetle art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p dla określonych robót budowlanych nie jest wymagane uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie oznacza, że inwestor nie może o taką decyzję wystąpić. Niesłusznie więc organ II instancji z tego przepisu wywiódł argument o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania, w sytuacji, gdy inwestor wystąpił o wydanie decyzji i posiada w tym uzasadniony interes prawny. Choć organ I instancji nie wydał negatywnej decyzji merytorycznej, to w istocie ograniczył prawo inwestora uniemożliwiając mu posadowienie inwestycji, która jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co podtrzymał organ odwoławczy. Niezależnie od powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że roboty budowlane w niniejszej sprawie nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, skoro docelowo, na wypadek zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego, inwestycja posadowiona na zgłoszenie tego wymaga.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w konsekwencji wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a.") - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 1 marca 2023 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję wydaną przez Burmistrza S. z dnia 22 sierpnia 2022 r. znak [...], umarzającą w całości postępowanie prowadzone z wniosku [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu łączności publicznej - stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na części działki nr ewid. [...] obręb [...], m. S., składającej się z wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej, w skład której wchodzą anteny nadawcze i radioliniowe, urządzeń sterujących usadowionych u podstawy wieży oraz wewnętrznej instalacji zasilającej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, w związku z czym brak jest powodów do usunięcia ich z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stosownie do art. 50 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. stanowi jednak, iż nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę.

Organy administracji w niniejszej sprawie słusznie zauważyły, iż wskutek wejścia w życie nowelizacji Prawa budowlanego, dokonanej ustawą z dnia 16 kwietnia 2020 r., znacznemu uproszczeniu i odformalizowaniu uległa procedura budowy lub przebudowy przenośnych wolno stojących masztów antenowych w przypadku, gdy inwestorem jest przedsiębiorca telekomunikacyjny lub podmiot, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu klęski żywiołowej. Art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego stanowi, iż nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce – w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Stosownie do art. 30 ust. 1b Prawa budowlanego zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie jednak z art. 30 ust. 5f Prawa budowlanego, wprowadzonym do porządku prawnego na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r., do wykonywania robót budowlanych polegających na budowie lub przebudowie przenośnych wolno stojących masztów antenowych w przypadku, gdy inwestorem jest podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 8, można przystąpić w terminie 3 dni roboczych następujących po dniu doręczenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1b. Jak stanowi zaś art. 30 ust. 5g Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej może wnieść sprzeciw do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 5f, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zgłoszenia wyłącznie w przypadku, gdy wykonanie robót budowlanych lub obiektu objętego zgłoszeniem może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, inwestor na podstawie art. 30 ust. 2 w zw. z ust. 5f i 5g Prawa budowlanego dokonał zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, polegających na instalacji przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą dla stacji bazowej telefonii komórkowej , a następnie zrealizował tę inwestycję, zgodnie ze zgłoszeniem na działce nr [...] obręb [...] m. S.. W dalszej kolejności wnioskiem z dnia 30 maja 2022 r. wystąpił do Burmistrza S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nr wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie obejmującym część działki ozn. nr ewid. [...]. W tej sytuacji organ I instancji wezwał inwestora do wyjaśnienia, czy złożony wniosek dotyczy inwestycji zrealizowanej na działce nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, w piśmie z dnia 27 czerwca 2022 r. inwestor wyjaśnił, że wniosek dotyczy zrealizowanego na przedmiotowym terenie przenośnego masztu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż przedmiot sporu pomiędzy stronami stanowi ustalenie, czy wolno stojący maszt antenowy, objęty zgłoszeniem z dnia 3 grudnia 2021 r., stanowi tymczasowy obiekt budowlany. Inwestor podkreśla bowiem, iż roboty budowlane, przeprowadzone na podstawie powyższego zgłoszenia, dotyczyły wprawdzie przenośnego, wolno stojącego masztu antenowego, niemającego jednak charakteru tymczasowości, w związku z czym nie znajduje do niego zastosowania ograniczenie czasowe 180 dni. W ocenie Sądu argumentacja strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Na mocy ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019r., poz. 1815), która weszła w życie w dniu 25 października 2019 r., zmieniony został art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu nadanym przywołaną ustawą, przez tymczasowe obiekty budowlane należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Zatem na mocy powyższej nowelizacji ustawodawca zaliczył wprost mobilne maszty antenowe do tymczasowych obiektów budowlanych (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 1291/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organy administracji w niniejszej sprawie słusznie więc uznały, iż przedmiotowy przenośny wolno stojący masz antenowy stanowi tymczasowy obiekt budowlany. Świadczy o tym również treść art. 30 ust. 5f Prawa budowlanego. Skoro przepis ten, regulujący procedurę zgłaszania robót w zakresie budowy przenośnych wolno stojących masztów antenowych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, odsyła w swej treści do art. 30 ust. 1b Prawa budowlanego, podobnie jak art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, należy uznać, iż przedmiotowy maszt stanowi obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego. Powyższe prowadzi do wniosku, iż tymczasowe, przenośne, wolno stojące maszty antenowe są możliwe do realizacji w trybie zgłoszeniowym wyłącznie w przypadku, gdy są przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zastosowanie znajdzie do nich zatem również art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7. Przepisy arat 32- 36 stosuje się.

Zarówno więc Burmistrz S., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dokonali trafnej analizy właściwie ustalonego stanu faktycznego oraz prawidłowo zastosowali prawo materialne. W ocenie Sądu zachowanie inwestora, który dokonał rozbiórki przedmiotowego masztu przed prawomocnym zakończeniem niniejszego postępowania, również może wskazywać na to, iż traktował wybudowany obiekt jako tymczasowy. Strona skarżąca w uzasadnieniu skargi podkreśliła, iż to wnioskodawca jest dysponentem postępowania o ustalenie lokalizacji celu publicznego. Jednocześnie inwestor, w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji, wskazał iż wniosek dotyczy zrealizowanego na przedmiotowym terenie przenośnego masztu, więc ocenie organów podlegał wniosek w takim właśnie kształcie.

Organy prawidłowo zatem zastosowały przepisy dotyczące przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, a więc tymczasowego obiektu budowlanego. Skoro zaś inwestor nie wystąpił na podstawie art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego o wydanie pozwolenia na budowę dla takiego obiektu, to wydanie dla takiej inwestycji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego okazało się zbędne, a postępowanie w tej sprawie – bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem po złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę organ pierwszej instancji byłby zobowiązany do merytorycznej oceny również wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla projektowanego obiektu, gdyż taka decyzja musi poprzedzać wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji. Po złożeniu takiego wniosku inwestor mógłby jednocześnie powstrzymać się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, stosownie do art. 37a ust. 2 Prawa budowlanego. Inwestor z takim wnioskiem jednak nie wystąpił. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W judykaturze wskazuje się, iż sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Przywołany przepis art. 105 § 1 k.p.a. obliguje wówczas organ administracji do umorzenia postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skoro bowiem, zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, to organy nie mogły wydać w rozpatrywanej sprawie decyzji administracyjnej – czy to pozytywnej, czy negatywnej. Prawidłowo zatem postępowanie administracyjne zostało umorzone.

Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.