Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 377/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 par. 1, art. 14 g par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2023 r. sprawy ze skargi S.D. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 maja 2023 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.937.2022.3.SJ w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej podał, że przekształcił prowadzoną działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W związku z przekształceniem jako właściciel przedsiębiorstwa przekształcanego stał się udziałowcem spółki przekształconej. Przed przekształceniem dokonał wycofania z przedsiębiorstwa przedsiębiorcy przekształcanego części wypracowanych zysków. Podejmując, przed przekształceniem decyzję o zwrocie środków pieniężnych (wycofaniu części aktywów), skarżący dokonał odpowiedniego przeksięgowania w bilansie prowadzonego przedsiębiorstwa, które następnie powtórzył w bilansie otwarcia spółki przekształconej. Przeksięgowanie dotyczyło przesunięcia środków (wartości) z zysku (strata) z lat ubiegłych na zobowiązania długoterminowe, tj. zobowiązania wobec obecnego właściciela, a w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (spółce przekształconej) odpowiednio jako zobowiązania wobec wspólnika. Skarżący wyraził wątpliwość, czy czynność prawna dokonana przez spółkę przekształconą polegająca na wypłacie po przekształceniu na jego rzecz środków stanowiących zysk netto przedsiębiorstwa przedsiębiorcy przekształcanego powstałego przed dniem przekształcenia i opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w drodze zaistnienia długoterminowego zobowiązania spółki przekształconej w stosunku do niego będzie czynnością neutralną podatkowo na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w celu dokonania oceny sformułowanej przez stronę wątpliwości istotne jest sprecyzowanie, na jakiej podstawie prawnej powstało zobowiązanie w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, bowiem jak wynika z przedstawionych przez podatnika we wniosku okoliczności zdarzenia przyszłego skarżący przekształcił prowadzoną działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W związku z przekształceniem jako właściciel przedsiębiorstwa przekształcanego stał się udziałowcem spółki przekształconej. Przed przekształceniem dokonał wycofania z przedsiębiorstwa przedsiębiorcy przekształcanego części wypracowanych zysków. Podejmując, przed przekształceniem, decyzję o zwrocie środków pieniężnych (wycofaniu części aktywów) skarżący dokonał odpowiedniego przeksięgowania w bilansie prowadzonego przedsiębiorstwa, które następnie powtórzył w bilansie otwarcia spółki przekształconej. Przeksięgowanie dotyczyło przesunięcia środków (wartości) z zysku (strata) z lat ubiegłych na zobowiązania długoterminowe, tj. zobowiązania wobec obecnego właściciela, a w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (spółce przekształconej) odpowiednio jako zobowiązania wobec wspólnika. Skarżący wskazał, iż podstawą prawną przeksięgowania oraz wypłaty zysków z działalności była decyzja wyrażona w formie pisemnego oświadczenia o wypłacie tych zysków podjęta przed przekształceniem

W związku z powyższym organ I instancji zwrócił się do strony wezwaniem z dnia [...] r. o uzupełnienie wniosku poprzez:

- doprecyzowanie i uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego o informacje wskazane w pkt 1 lit a-g tego wezwania – tak aby na jego podstawie można było w sposób pewny i niebudzący żadnych wątpliwości, wydać interpretację w zakresie prawidłowego zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionej we wniosku indywidualnej sprawy w zakresie obowiązków podatkowych dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych;

- uzupełnienie przez stronę własnego stanowiska w sprawie z uwzględnieniem i przywołaniem mających zastosowanie w tym zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po uzupełnieniu opisu we wniosku o informacje zawarte w pkt 1 wezwania, odnośnie obowiązków podatkowych strony jako podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zdaniem organu, w udzielonej odpowiedzi skarżący nie wyjaśnił podstawy prawnej zdarzenia, jakim będzie powstanie zobowiązania wobec siebie do wypłaty zysku. Odpowiedź na wezwanie organu nie wyjaśniła wszystkich okoliczności zdarzenia przyszłego. Z tego względu wydanie interpretacji nie było możliwe. Skarżący bowiem nie dokonał jasnej – adekwatnej do zadanego pytania odpowiedzi na wątpliwości na temat, jakie są podstawy prawne dokonywanych przez niego czynności prawnych – przesunięcia środków (wartości), które będą przeznaczone do wypłaty jako zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wobec byłego właściciela firmy o wypłatę zysku/zaliczki na poczet zysku. Brak jednoznacznej odpowiedzi w powyższym zakresie w odniesieniu do wezwania spowodował, że opis sprawy przedstawiony we wniosku i uzupełnieniu nie zawierał informacji, które były niezbędne, aby organ mógł dokonać oceny stanowiska oraz wydać interpretację indywidualną w żądanym zakresie. Brak pewności co do kształtu opisanego zdarzenia przyszłego nie pozwalał organowi na prawidłowe skonstruowanie uzasadnienia prawnego tej oceny.

Organ w tym zakresie wskazał, że skarżący nie odpowiedział w pełni na pytanie zadane w pkt 1 lit. g wezwania z [...] r. i nie wskazał podstawy prawnej samego zdarzenia gospodarczego, tj. jakie są podstawy prawne dokonywanych czynności prawnych – przesunięcia środków, które będą przeznaczone do wypłaty jako zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wobec byłego właściciela firmy o wypłatę zysku/zaliczki na poczet zysku. W odpowiedzi na pytanie postawione w wezwaniu w pkt 1 lit. a skarżący wskazał, że zyski za okres do 31 grudnia 2021 r. zostały podzielone i przeznaczone do wypłaty na rzecz właściciela firmy na podstawie oświadczenia złożonego przez właściciela firmy w formie pisemnej. Oświadczenie zostało złożone jeszcze przed przekształceniem indywidualnej działalności gospodarczej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Tym samym, zdaniem organu, słusznie w zaskarżonym postanowieniu uznano, że przedstawiony opis zdarzenia przyszłego rodzi wątpliwości w odniesieniu do regulacji kodeksu cywilnego. Skarżący nie wskazał podstawy prawnej powstania opisanego we wniosku zobowiązania, tzn. konkretnego przepisu pozwalającego na ustanowienie zobowiązania strony jako przedsiębiorcy w stosunku do siebie, czyli strony jako osoby prywatnej. Skoro skarżący nie wyjaśnił podstawy prawnej zdarzenia, jakim będzie powstanie zobowiązania wobec siebie do wypłaty zysku – niemożliwym było wydanie przez organ interpretacji indywidualnej. Przedstawiony przez stronę opis budzi istotne wątpliwości odnośnie charakteru prawnego planowanej wypłaty środków – tytułu prawnego tej czynności i jej skuteczności prawnej. Z tego względu organ słusznie ocenił, że wydanie interpretacji nie jest możliwe. Nie można prawidłowo ocenić skutków podatkowych sytuacji, której kształt jest niejasny.

W konsekwencji, w ocenie organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniał wymogu z art. 14b § 3 O.p. i wnioskodawca nie dokonał jego skutecznego uzupełnienia, odpowiadając na wezwanie. Opis zdarzenia przyszłego który ma być podstawą faktyczną dla wydania interpretacji indywidualnej – mimo podjęcia przez skarżącego próby jego uzupełnienia – nadal nie był wyczerpujący i jednoznaczny. Uniemożliwiło to ocenę jego skutków podatkowych w kontekście wskazanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W skardze strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r., a także uchylenie w całości poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) art. 14b § 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p.") przez niezastosowanie przepisu art. 14b § 1 O.p. w niniejszej sprawie, podczas gdy przepis ten powinien znaleźć zastosowanie, co powinno skutkować wydaniem przez organ interpretacji indywidualnej w zakresie w jakim żądał tego skarżący, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia;

2) art. 14b § 3 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h O.p. przez błędną wykładnię art. 14b § 3 O.p. skutkującą nieprawidłowym uznaniem, że skarżący składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej oraz uzupełniając ww. wniosek na wezwanie organu, w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., nie przedstawił w wyczerpujący sposób zdarzenia przyszłego, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia, podczas gdy spełniał on wymagania stawiane przez art. 14b § 3 O.p., albowiem skarżący przedstawił zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący pozwalający na dokonanie przez organ oceny, czy stanowisko skarżącego i jego ocena prawna są prawidłowe, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia;

3) art. 14b § 3 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h O.p. przez błędną wykładnię art. 14b § 3 O.p. skutkującą stwierdzeniem przez organ, że w niniejszej sprawie "nie wyjaśnił Pan podstawy prawnej zdarzenia, jakim będzie powstanie Pana zobowiązania wobec siebie do wypłaty zysku", podczas gdy ewentualne żądanie wskazania jako elementu zdarzenia przyszłego, podstawy prawnej opisanego w nim zdarzenia, wykracza poza zakres przepisu art. 14b § 3 O.p., natomiast z treści ww. wniosku wynika szczegółowy opis i przebieg ww. zdarzenia, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia;

4) art. 14g ust. 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 O.p. przez zastosowanie w niniejszej sprawie art. 14g ust. 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p skutkujące pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, podczas gdy nie doszło do wypełnienia dyspozycji tych przepisów skutkującej możliwością pozostawienia ww. wniosku bez rozpatrzenia, albowiem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej spełniał wymogi określone w art 14b § 3 O.p. oraz inne wymogi określone przepisami prawa, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia;

5) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 O.p. przez niezastosowanie przepisu art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji w niniejszej sprawie skutkujące prowadzeniem postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz w sprzeczności z zasadą równości wobec prawa, przejawiające się pozostawieniem bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, pomimo że w obrocie prawnym funkcjonują interpretacje indywidualne organu, w tym interpretacje indywidualne wydane przez delegaturę w P. T. w analogicznych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych) oraz w których udzielono odpowiedzi na analogiczne pytania, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019r., sygn. akt II OSK 1867/17).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnieniu skarżący wskazał, że przekształcił prowadzoną działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W związku z przekształceniem jako właściciel przedsiębiorstwa przekształcanego stał się udziałowcem spółki przekształconej. Przed przekształceniem dokonał wycofania z przedsiębiorstwa przekształcanego części wypracowanych zysków. Podejmując, przed przekształceniem, decyzję o zwrocie środków pieniężnych (wycofaniu części aktywów) dokonał odpowiedniego przeksięgowania w bilansie prowadzonego przedsiębiorstwa, które następnie powtórzył w bilansie otwarcia spółki przekształconej. Przeksięgowanie dotyczyło przesunięcia środków z zysku z lat ubiegłych na zobowiązania długoterminowe, tj. zobowiązania wobec obecnego właściciela, a w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (spółce przekształconej) odpowiednio jako zobowiązania wobec wspólnika. Wymienione zyski powstały w okresie prowadzenia indywidualnej działalności gospodarczej. Zostały podzielone i przeznaczone do wypłaty na rzecz właściciela firmy na podstawie jego oświadczenia, złożonego jeszcze przed przekształceniem. Wypłata zysku nie będzie pochodziła z kapitału zakładowego, ani innych kapitałów spółki z ograniczona odpowiedzialnością, ale będzie uregulowaniem zobowiązań względem właściciela firmy. Wypłata nie będzie darowizną, ani nie będzie miała żadnej formy przewidzianej dla wypłaty zysków ze spółki kapitałowej, tj. nie będzie to w szczególności dywidenda, umorzenie udziałów, zbycie udziałów. Wypłata nie będzie więc stanowiła zmniejszenia udziału kapitału zakładowego, całkowitego lub częściowego wystąpienia ze spółki, zwrotu wkładów lub czynności podobnej. Umowa spółki nie przewiduje też, aby zgromadzenie wspólników podejmowało uchwałę w przedmiocie wypłaty zysków wypracowanych przez byłego właściciela firmy.

W związku z tym skarżący powziął wątpliwości, czy czynność prawna dokonana przez spółkę polegająca na wypłacie po przekształceniu na jego rzecz środków stanowiących zysk netto przedsiębiorstwa przedsiębiorcy przekształcanego, powstałego przed dniem przekształcenia i opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w drodze zaistnienia długoterminowego zobowiązania spółki w stosunku do skarżącego, będzie dla niego czynnością neutralną podatkowo na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem wnioskodawcy wypłata zysku będzie neutralna podatkowo. Organ natomiast, po wezwaniu strony do uzupełnienia braków wniosku i udzielonej przez S. D. odpowiedzi, pozostawił wniosek - na podstawie art. 14g § 1 O.p. - bez rozpatrzenia, z uwagi na niewyjaśnienie przez wnioskodawcę podstawy prawnej wypłaty zysku jako zobowiązania spółki kapitałowej wobec byłego właściciela firmy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 1 i § 3 O.p. na wniosek zainteresowanego, wydaje się, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), zaś składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei w myśl art. 14c § 1 i § 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera m.in. ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Stosownie natomiast do przepisu art. 14g § 1 O.p. wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia przy zastosowaniu art. 169 § 1 O.p. zgodnie z którym, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego właściwy podatkowy organ interpretacyjny dokonuje oceny możliwości zastosowania materialnego prawa podatkowego, połączonej z wykładnią tego prawa, w relacji do stanu faktycznego przedstawionego przez podmiot wnioskujący o wydanie interpretacji. W postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego, organ może jednak wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku, w celu doprowadzenia go do stanu niewątpliwej zgodności z prawem, w tym m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, zgodnie z art. 14b § 3 O.p.

W judykaturze przez wyczerpująco przedstawiony rozumie się taki stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na podstawie którego można w sposób pewny i niewątpliwy udzielić jednoznacznej informacji w zakresie możliwości określonego zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia. Zaprezentowany przez występującego z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) musi być zatem precyzyjny, wyczerpujący i jednoznaczny (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2019 r., I FSK 817/17). Podobnie także w piśmiennictwie wskazuje się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i bez żadnych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszaw 2013, str. 125).

W przedmiotowej sprawie, udzielając odpowiedzi na pytania, wnioskodawca nie wyjaśnił charakteru prawnego zobowiązania do wypłaty zysku wobec właściciela przedsiębiorstwa, a w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością - zobowiązania wobec wspólnika, ani jego podstawy prawnej. Skarżący przy tym sam określa świadczenie, którego spełnienia będzie żądać jako zobowiązanie, powstałe w ramach jednoosobowo prowadzonej przez niego działalności.

Trafnie z tym względzie organ interpretacyjny wskazał, że zobowiązanie jest wykazywane w pasywach przedsiębiorstwa i nie może powstać pomiędzy przedsiębiorstwem a jego właścicielem. Nie jest możliwe powstanie stosunku zobowiązaniowego pomiędzy osobą fizyczną, będącą właścicielem przedsiębiorstwa a tym samym przedsiębiorstwem, które nie ma odrębnej od właściciela osobowości, ani zdolności zaciągania zobowiązań. Przedsiębiorca jest jednoczenie właścicielem przedsiębiorstwa i odpowiada w sposób wyłączny i nieograniczony zarówno majątkiem przedsiębiorstwa, jak i majątkiem osobistym, za wszelkie zobowiązania wobec osób trzecich. Nie ma natomiast żadnego wewnętrznego stosunku zobowiązaniowego pomiędzy przedsiębiorcą a właścicielem (właściciel nie ma żadnego roszczenia cywilnego wobec siebie jako przedsiębiorcy), a co za tym idzie zobowiązania te nie mogą być przedmiotem aportu czy też innego obrotu (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., II FSK 2453/14; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II FSK 1619/11; wyrok NSA z dnia 20 września 2011 r., II FSK 626/10). Skarżący powinien zatem wyjaśnić na jakiej podstawie prawnej powstało zobowiązanie przedsiębiorstwa skarżącego do wypłaty mu jako właścicielowi tego przedsiębiorstwa środków pieniężnych, a po przekształceniu - zobowiązanie wobec wspólnika. Także w orzecznictwie sądowym wskazuje się na kluczowe znaczenie tytułu prawnego przekazanych środków i charakteru prawnego tej czynności (por. wyroki WSA w Rzeszowie: z dnia 25 sierpnia 2022 r., I SA/Rz 368/22; z dnia 18 października 2022 r., I SA/Rz 468/22)

Skoro zatem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie wiedział (nie miał pewności), jakim tytułem podatnik otrzymał środki pieniężne, nie mógł – wbrew twierdzeniom skarżącego - ocenić skutków podatkowych przedstawionego przez niego zdarzenia. Organ miał więc podstawy do wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku, co też uczynił, wskazując, jakie informacje są niezbędne dla dokonania oceny prawnej. Udzielenie przez wnioskodawcę odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu pytania miało na celu doprecyzowanie okoliczności faktycznych sprawy w taki sposób, aby było pewne, jakie skonkretyzowane zdarzenia zaistniały i jakie zdarzenia (w jakim kształcie) zaistnieją u skarżącego. W związku z przekazanymi przez stronę informacjami organ interpretacyjny nie był w stanie precyzyjnie odpowiedzieć na zadane we wniosku pytanie. W tym stanie rzeczy zasadnie uznał, że istniały przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej i prawidłowo pozostawił złożony wniosek bez rozpatrzenia.

W skardze strona podniosła, że podstawą prawną wypłaty środków pieniężnych będzie stanowił zysk wypracowany przez właściciela firmy, podzielony i przeznaczony do wypłaty w przyszłości. Twierdzi też, że żadne przepisy nie zabraniają właścicielowi na pobieranie pieniędzy z rachunku firmy i przeznaczenia ich na cele osobiste. Nie wyjaśnia to jednak podstawy prawnej powstałego zobowiązania do wypłaty zysku wobec właściciela przedsiębiorstwa, a w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością - zobowiązania wobec wspólnika.

Dla uzasadnienia swoich racji skarżący powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 lutego 2022 r., I SA/Gl 25/22. Wyrok ten nie może jednak znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Wynika bowiem z niego, że wypłata zysku powstałego w okresie prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nastąpiła z kapitału zapasowego spółki, a nie jako zobowiązania przedsiębiorstwa wobec jego właściciela, ujętego - po przekształceniu - w bilansie otwarcia spółki. Skarżący nie może zatem powoływać się na utrwaloną praktykę interpretacyjną.

W rezultacie organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów O.p. oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji i prawidłowo pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.