Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4456/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 4 pkt 1, art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1-2, art. 40 ust. 4-6, art. 40 ust. 12
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80, art. 81a par. 1, art. 107
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Joanna Dąbrowska Protokolant starszy referent Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2023 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2023 r. nr KOC/3378/Dr/23 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z 15 czerwca 2023 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO") nr [...], wydana na podstawie art. 127 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.

U. z 2023 r., poz. 645, dalej: "u.d.p."), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1

K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 23 lutego 2023 r. w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, decyzją z 23 lutego 2023 r., Nr [...], Prezydent m. st. Warszawy orzekł o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej - ul. [...]w rej. nr [...] (dz. nr [...] obr. [...] poprzez umieszczenie w nim reklam emitowanych na elektronicznym wyświetlaczu reklamowym w dniach 23 i 26 lutego 2020r. o pow. 2,91 m2, zaś w dniach 24 i 25 lutego 2020r. nośnika reklamowego o pow. 0,39 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi. Wysokość kary wyniosła 642,00 zł. W decyzji wskazano termin i sposób jej zapłaty. Organ dodał, że w uzasadnieniu opisano stan faktyczny sprawy oraz wskazano przesłanki merytoryczne i prawne, którymi kierował się zarządca drogi podejmując rozstrzygnięcie. W szczególności wskazano, iż zajęcie pasa drogowego stwierdziła kontrola przeprowadzona przez zarządcę drogi 23 lutego 2020 r. oraz kolejna kontrola 26 lutego 2020 r. czego dowodem jest dokumentacja fotograficzna, zaś 9 października 2020 r. uprawniony geodeta dokonał pomiaru nośnika. Organ dodał, że zarządca drogi podał w uzasadnieniu, że w sprawie nie ma zastosowania art. 189f § 1 K.p.a.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji SKO, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie, wyjaśnił, że jak wynika z akt działka ewidencyjna nr [...]obr. [...] opisana jest użytkiem "dr" - drogi stanowi pas drogowy ul. [...] zatem nie ma podstaw do innego określania granic pasa drogowego.

Odnosząc się do kwestii struktury budynku i elementów wysuniętych, gzymsu, wychodzących na zewnątrz oraz załączonych opinii sporządzonych na zlecenie Spółki przez Stowarzyszenia Geodetów Polskich oraz A. B., organ stwierdził, że przy ujawnianiu budynków w ewidencji gruntów i budynków w ogóle nie uwzględnia się gzymsów, balkonów, itp. rzeczy. Zdaniem Kolegium okoliczność, że element budynku jak witryna okienna, balkon, gzyms i inne są wysunięte poza obrys budynku nie oznacza, że inne wysunięcia są prawnie dopuszczalne. Określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy, w tym w drodze wyjątku przekroczenie dopuszczalnej linii zabudowy i wysunięcie wejścia, balkonów czy gzymsu poza obrys wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jednocześnie w sposób szczegółowy określa zasady umieszczania reklam w oznaczonym terenie. Jak wskazał organ, zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą "Linia zabudowy" jest to linia, której nie może przekroczyć obrys obiektu budowlanego trwale połączonego z gruntem. Nową linię zabudowy wyznacza się wyłącznie od strony drogi publicznej, przy czym linia zabudowy nie dotyczy drugorzędnych elementów budynku takich jak okap, gzyms, balkon, chyba że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ustali się inne wymagania (wyrok WSA w Poznaniu z 19 września 2019r., sygn. IV SA/Po 444/19). Organ skonstatował, że granice pasa drogowego na gruncie (wyznaczające obszar w przestrzeni nad i pod gruntem) nie mogą przebiegać poza granicami działek ewidencyjnych.

Zdaniem Kolegium, z mapy zasadniczej oraz opinii geodezyjnej i zawartym w niej szkicu pomiaru nośnika reklamowego - sporządzonego przez uprawnionego geodetę A. C. - jednoznacznie wynika, że sporny nośnik reklamowy zamontowany na budynku przy ul. [...] w rej nr [...] wykracza poza linie graniczne działki ewidencyjnej nr [...]obr. [...] wchodząc tym samym w pas drogowy.

Kolegium wyliczyło materiał dowodowy, na którym oparto decyzję I instancji o nałożeniu kary pieniężnej i uznało, że dowody powyższe niezbicie potwierdzają zarówno przebieg pasa drogowego, jak i jego zajęcie przez nośnik Spółki.

Organ dodał, że żadna z map dla celów projektowych czy dla celów prawnych nie jest obligatoryjnym elementem decyzji wydanej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. i nie ma podstaw, by stosować do niej takie rygory, jakie są konieczne w typowych postępowaniach administracyjnych, w których mapa jest załącznikiem obowiązkowym. Domaganie się zatem mapy dla celów prawnych w niniejszym postępowaniu nie ma uzasadnienia.

Organ wyjaśnił, że pas drogowy nie jest elementem żadnej bazy prowadzonej

w zasobie geodezyjnym i kartograficznym w związku z powyższym brak jest podstaw do sporządzania mapy, która zostanie przyjęta do państwowego zasobu

geodezyjnego i kartograficznego. Organy geodezyjne i kartograficzne nie mają możliwości ani kompetencji do zatwierdzania granic takiego pasa. Sposób zagospodarowania nieruchomości również nie wymaga sporządzania takiej mapy. Sporządzanie mapy do celów prawnych byłoby również praktycznie niemożliwe ze względu na przewidziane w K.p.a., terminy załatwiania spraw.

Zdaniem Kolegium, wbrew twierdzeniom Spółki w niniejszej sprawie dla ustalenia przebiegu granic pasa drogowego nie jest również niezbędna "książka drogi", gdyż nie jest ona dokumentem wyznaczającym granice pasa drogowego. Wystarczającym "dowodem pozwalającym na poczynienie ustaleń co do przebiegu pasa drogowego jest urzędowy dokument geodezyjny określający zarówno linie graniczne pasa drogowego jak i miejsce usytuowania reklamy" (tak: wyrok WSA w Poznaniu z 29 sierpnia 2013r., sygn. akt III SA/Po 530/3, LEX nr 1374413). Organ dodał, że z powyższym w pełni zbieżne jest też stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1414/19, sprowadzające się do stwierdzenia, że w celu wykazania granic pasa drogowego, niezbędnym jest przedłożenie planu (mapy geodezyjnej) gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu, określającymi przebieg pasa drogowego.

Organ stwierdził, że ramka elektronicznego wyświetlacza reklamy widoczna dla użytkownika drogi jest częścią składową nośnika reklamy jako jego element konstrukcyjny. Powierzchnię ramki należało zatem uwzględnić w wyliczeniach powierzchni reklamy.

Zdaniem organu, chybione są zarzuty, co do naruszenia przepisów postępowania. O istnieniu obiektu we wskazanym miejscu zarządca drogi dowiedział się przed wszczęciem postępowania. Z racji obowiązków pełnionej funkcji zarządca drogi musi bowiem sprawować bieżący nadzór nad pasami dróg publicznych. Ciągłe kontrole umożliwiają bezpieczne dla uczestników zarządzanie ruchem drogowym. Tego rodzaju czynności inspekcyjno-kontrolne nie są czynnościami podejmowanymi w toku postępowania administracyjnego, do którego odnosi się wyrażona w art. 79 §

1 K.p.a., zasada czynnego udziału strony. Wyniki takich czynności mogą być natomiast podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego prowadzonego z zachowaniem gwarancji ochrony praw strony, w ramach którego poczynione ustalenia mogą być potwierdzone lub podważone. W trakcie postępowania zarządca drogi nie może abstrahować od informacji, które uzyskał wcześniej, lecz ocenia je zgodnie z regułami postępowania dowodowego.

Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się również dokumentacja fotograficzna obiektu. Potwierdza ona istnienie nośnika w tym samym miejscu, brak śladów demontażu. Spółka nie przytoczyła, poza negowaniem stanowiska organów administracji publicznej, dowodów na demontaż obiektu między dniami kontroli pasa drogowego.

Organ wyjaśnił, że za dni, w których nie dokonano kontroli pasa drogowego, ustalono karę jedynie za rzut nośnika. Czas funkcjonowania reklam oraz istnienie nośnika w czasie wskazanym w zaskarżonej decyzji zostały udokumentowane. Z konstrukcji nośnika, jego trwałego przymocowania do muru budynku w tym samym miejscu wynika, zdaniem organu, logiczny wniosek, że nie był on demontowany w dniach, gdy nie kontrolowano tego odcinak pasa drogowego.

Kolegium podkreśliło, że zasada czynnego udziału strony w przeprowadzeniu dowodu odnosi się do toczącego się postępowania, a nie czynności inspekcyjno-kontrolnych. Jeżeli zaś wszczęcie postępowania nastąpi na skutek ustaleń inspekcyjno-kontrolnych podejmowanych bez udziału strony, to wówczas organ ma umożliwić stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Kolegium wskazało, że jak wynika z akt organ I instancji zawiadomił Stronę w trybie art. 10 K.p.a., o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

W ocenie Kolegium uznać należało również, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania przepisu art. 189f K.p.a. żadna bowiem z okoliczności w nim wymienionych w niniejszej sprawie nie zachodzi. Zdaniem Kolegium trudno uznać, iżby waga tego naruszenia była znikoma, skoro warunkiem legalnego zajęcia pasa przez reklamę jest posiadanie zezwolenia a odwołująca się Spółka profesjonalnie zajmuje się reklamą. W tych warunkach zaniechanie uzyskania stosownego zezwolenia na umieszczenie reklam (urządzeń reklamowych) przez podmiot

zajmujący się profesjonalnie reklamą, w ocenie Kolegium postrzegać należy w kategoriach braku należytej staranności. Kolegium podkreśliło, że Spółka przed posadowieniem reklamy w pobliżu drogi powinna była upewnić się u zarządcy drogi, czy przyjęta lokalizacja i parametry reklamy są dopuszczalne i nie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Wobec poprzestania tylko na własnej ocenie, Spółka dopuściła się samowoli. Jest to równoznaczne z ignorowaniem przepisów, w tym wymogów bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Takie postępowanie nie może być kwalifikowane jako znikome naruszenie prawa. Nie budzi też wątpliwości, że umieszczenie reklamy w spornym miejscu mogło powodować dekoncentrację osób korzystających z pasa, kierowców i stwarzać realne zagrożenie w ruchu drogowym, a tym samym bezpieczeństwa zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO w Warszawie z 15 czerwca 2023 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 81a § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości przebieg granicy pasa drogowego oraz nie była wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego,

2) art. 40 ust. 12 w związku z przepisem art. 4 ust. 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego,

3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez: a) niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego, b) brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, c) brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, d) niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, e) nienależyte uzasadnienie decyzji – i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Skarżący poparł podniesione zarzuty argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi, podnosząc m.in., że dowody, którymi posłużono się w sprawie tj. mapa podpisana przez pracownika urzędu, z niezbyt dokładnym naniesieniem położenia reklamy oraz brakiem wskazania rzutu reklamy oraz dokumentacja fotograficzna wykonana podczas kontroli, nie pozwalają na dokonanie jednoznacznej oceny prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń. Brak w nich bowiem niezbędnych elementów pozwalających na weryfikację tego, czy istotnie opisana w decyzji reklama zlokalizowana była w pasie drogowym. Przede wszystkim żaden z tych dokumentów

nie zawiera wyraźnego oznaczenia linii granicznych pasa drogowego oraz kolizji umieszczonej rzekomo w pasie drogowym reklamy z tymi liniami. Skarżący podniósł,

że w sytuacji sporu lub wątpliwości, co do rzeczywistego miejsca posadowienia obiektu względem pasa drogowego, jeśli okoliczności tej w sposób możliwy do zweryfikowania nie można ustalić przy pomocy innych dowodów zgromadzonych w sprawie, za dowód miarodajny należy uznać mapę do celów prawnych z odpowiednimi naniesieniami granicy pasa drogowego i lokalizacji reklam.

Zdaniem Skarżącego, przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy faktycznie reklama należąca do Skarżącego znajdowała się w pasie drogowym, a więc czy zachodzi ustawowo określona przesłanka "zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia".

Ponadto w ocenie Skarżącego, w przedmiotowej sprawie właściwy organ administracji zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - w szczególności

w zakresie ustalenia, a nie domniemania, czy i w jakim okresie doszło do zajęcia pasa drogowego, przez kogo został zajęty pas drogowy i jaka była powierzchnia zajęcia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia jego zarządcy w dniach 23 i 26 lutego 2020 r. poprzez umieszczenie w pasie drogowym reklam emitowanych na elektronicznym wyświetlaczu reklamowym i w dniach 24 i 25 lutego 2020 r., poprzez umieszczenie w pasie drogowym nośnika reklamowego. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte zawiadomieniem z 2 marca 2020 r. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1768), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 21 września 2022 r. prowadzonych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 3 (u.d.p.) w brzmieniu dotychczasowym stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym.

Analizując mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dniach stwierdzonego zajęcia pasa drogowego, pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 - 6 u.d.p.).

W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do Skarżącego reklama (nośnik) zajmował jego przestrzeń, jak bowiem wynika z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., zezwolenie, na zajecie pasa drogowego dotyczy umieszczania w pasie drogowym m.in. reklam.

Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K. p. a., zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9-10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze.

W ocenie Sądu materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary, a mianowicie: 1) wypis z rejestru gruntów, 2) wyrys z mapy ewidencyjnej, 3) protokół

z kontroli pasa drogowego, 4) dokumentacja fotograficzna wykonana przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich, oraz 5) "Opinia geodezyjna" z 15 października 2020r. dotycząca usytuowania spornego nośnika reklamowego elektronicznego Spółki w pasie drogowym ul. K.j stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] obrębu [...] zamontowanego na budynku numer [...] położonym na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], – pozwalał organom obu instancji na dokonanie właściwych ustaleń co do zajęcia pasa drogowego poprzez sporny nośnik reklamowy i wyświetlane na nim reklamy oraz rozstrzygnięcie sprawy. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie został przedstawiony dokument geodezyjny - szkic sporządzony przez geodetę, określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p.,

z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w tym pasie reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego.( por. wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1665/05 i VI SA/Wa 1819/05 oraz wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 380/08). Położenie reklamy/urządzenia reklamowego zostało odwzorowane na szkicu sporządzonym przez geodetę, z którego wynika, że reklama wysunięta jest nad pas drogowy i dlatego jej lokalizacja jest bezpodstawnie kwestionowana przez Skarżącego. Powyższy dokument wraz z pozostałymi wymienionymi powyżej dowodami pozwala na jednoznaczne ustalenie, że w niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego przez sporny nośnik/reklamy, przez kogo doszło do zajęcia pasa drogowego, w jakim okresie doszło do zajęcia pasa drogowego i jaka była powierzchnia zarówno spornych reklam (2,91 m²), jak również spornego nośnika reklamowego (0,39 m²),

Z tych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 107 oraz art. 81a § 1 K.p.a., należy uznać za niezasadne. W ocenie Sądu, organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 K.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 K.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi powiatowej - ul. [...] w rej. nr [...](dz. nr [...] obr[...]) poprzez umieszczenie w nim reklam emitowanych na elektronicznym wyświetlaczu reklamowym w dniach 23 i 26 lutego 2020 r. o pow. 2,91 m2, oraz nośnika reklamowego o pow. 0,39 m2, w dniach 24 i 25 lutego 2020 r. Kontrole przeprowadzone w dniach 23 i 26 lutego 2020 r. potwierdzają funkcjonowanie w tych dniach spornej reklamy. Nie potwierdzają funkcjonowania spornej reklamy w dniach 24 i 25 lutego 2020 r., ale niewątpliwie potwierdzają występowanie w tych dniach spornego nośnika reklamowego. Organ słusznie zatem uznał, że sporny nośnik reklamowy znajdował się w spornej lokalizacji w tych dniach wskazując na brak racjonalności w przyjęciu, że Skarżący dokonywał demontażu spornego nośnika reklamowego w okresie pomiędzy dokonanymi przez organ dwoma kontrolami. W tej sytuacji na Skarżącego słusznie została nałożona kara pieniężna, w prawidłowej wysokości 642 zł, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 K.p.a.

W konsekwencji nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady przekonywania (art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a.). Skarżący został również zawiadomiony o wszczęci postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz o przysługujących mu prawach strony postępowania administracyjnego. Skarżący miał dostęp do akt postępowania oraz możliwość czynnego udziału w postępowaniu, nie doszło zatem również do naruszenia art. 10 K.p.a.

Z tych samych względów za niezasadne należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego. Jak wskazano powyżej, SKO w prawidłowy sposób wykazało w niniejszej sprawie zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a takie zajęcie pasa drogowego podlega karze pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p.

W niniejszej sprawie wysokość kary pieniężnej została prawidłowo wyliczona przez organ I instancji, w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. z uwzględnieniem stawek wynikających z ww. uchwały Rady m.st. Warszawy z 27 maja 2004 r. Nr XXXI/666/2004. Za każdy dzień naruszenia pasa drogowego przez reklamy

emitowane na monitorach i wyświetlaczach elektronicznych oraz w formie ruchomych obrazów wymierzono stronie karę według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 23 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady m. st. Warszawy oraz przez nośnik reklamowy według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 19 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady m. st. Warszawy.

SKO rozważyło kwestię zastosowania w sprawie art. 189f K.p.a. Słusznie jednak wskazało, że trudno uznać, iżby waga spornego naruszenia była znikoma, skoro warunkiem legalnego zajęcia pasa przez reklamę jest posiadanie zezwolenia a Spółka profesjonalnie zajmuje się reklamą. W tych warunkach organ prawidłowo zauważył, że zaniechanie uzyskania stosownego zezwolenia na umieszczenie reklam (urządzeń reklamowych) przez podmiot zajmujący się profesjonalnie reklamą należy postrzegać w kategoriach braku należytej staranności.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), Sąd orzekł jak w sentencji.