Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 188/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1a ust. 1 pkt 1- 4, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust 2, ust. 6 i ust. 7
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. O.-B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 611/22 w sprawie ze skargi M. O.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 14 lipca 2022 r., nr SKO.4140/308/2021 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 6 grudnia 2022 r., I SA/Rz 611/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. O.-B. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 14 lipca 2022 r., nr SKO.4140/308/2021 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 rok.

Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik Skarżącej. Zaskarżonemu wyrokowi postawione zostały zarzuty:

1) w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, to jest:

- art. 1a pkt 1- 4, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, 6 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm. dalej: "u.p.o.l."), poprzez :

- błędną wykładnię i nieprawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2014 rok;

- błędną wykładnię i wbrew wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 uznanie, że wystarczającym do opodatkowania nieruchomości stawkami dla działalności gospodarczej jest posiadanie jej przez przedsiębiorcę z jednoczesnym brakiem uwzględnienia, że wyższe kondygnacje budynku z uwagi na stan techniczny uniemożliwiają ich wykorzystanie;

2) w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p., poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dokonanie niepełnego zebrania materiału dowodowego, a także dokonanie niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego, naruszenie zasady prawdy obiektywnej w wyniku czego w sposób wadliwy ustalono stan faktyczny sprawy.

W oparciu o te zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, a także o zwrot kosztów postępowania, w wysokości prawem przypisanej, w tym wynagrodzenia doradcy podatkowego. Wniósł także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.). Strony zostały powiadomione o skierowaniu skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z jednoczesnym pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.) nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W tej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, a zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.

Przede wszystkim niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. Już sam fakt ogólnikowego sformułowania tych zarzutów, bez szczegółowego ich rozwinięcia w dalszej części wniesionego środka odwoławczego, czyni je bezskutecznymi. W skardze kasacyjnej należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2010 r., II FSK 229/09; wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 97/08). Tego wymogu nie spełniają postawione w tej sprawie zarzut naruszenia wymienionych powyżej przepisów postępowania. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał, w jaki sposób miałoby dojść do naruszenia wskazanych przepisów postępowania oraz jakie to (ewentualne) naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podjęta w skardze kasacyjnej próba zakwestionowania stanu faktycznego ustalanego przez organ odwoławczy i zaaprobowanego przez sąd pierwszej instancji jest nieskuteczna.

W konsekwencji niezasadne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1- 4 (omyłkowo wskazany jako art. 1a pkt 1- 4), art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust 2, ust. 6 i ust. 7 u.p.o.l. Wymaga podkreślenia, że w zakresie przepisów prawa materialnego, sąd pierwszej instancji związany był wykładnią dokonaną przez NSA w wyroku z 10 stycznia 2020 r., II FSK 3492/18 oraz wyroku WSA w Rzeszowie z 12 października 2021 r., I SA/Rz 603/21. W tej sprawie zostało już przesądzone, że sporny budynek w badanym roku podatkowym winien być obciążony podatkiem od nieruchomości od całej jego powierzchni użytkowej. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Oznacza to, że rozpoczęcie użytkowania spornego budynku, również jego części niewykończonej powoduje konieczność zapłacenia podatku od powierzchni całego budynku, co nie oznacza że w tej samej wysokości od całej powierzchni spornego obiektu. Wbrew bowiem twierdzeniom Skarżącej, w tej sprawie nie doszło do opodatkowania spornej nieruchomości w całości według stawek, jak twierdzi Skarżąca ,,związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Podkreślił to już sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Cała powierzchnia kondygnacji II, jak również powierzchnia na I piętrze (oprócz jednego z pomieszczeń) zostały opodatkowane obniżonymi stawkami jak dla nieruchomości niezwiązanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tylko jedno z pomieszczeń spornego obiektu gdzie w styczniu 2014 r. działalność prowadziła Skarżąca, a następnie od lutego do grudnia 2014 r. A. B. zostało opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19. Z wyroku tego wynika, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie przesądza o jej związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Otóż w tej sprawie organy podatkowe nie oparły się wyłącznie na fakcie posiadania spornego budynku przez przedsiębiorcę, ale także na faktycznym zajęciu części tego budynku na prowadzenie działalności gospodarczej. Wyjaśniał to już szczegółowo WSA w zaskarżonym wyroku.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 4 ust 2 u.p.o.l. Jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, powierzchnie tzw. ,,skosów" uwzględnia się w pomiarze w niepełnym zakresie, tj. zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, czyli tylko do tej części powierzchni pomieszczenia, której wysokość nie przekracza wskazanego wymiaru.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

SWSA(del.) Bogusław Woźniak SNSA Wojciech Stachurski SNSA Sławomir Presnarowicz