Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 530/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 29  ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 48, art. 50, art. 51 ust. 1, ust. 7
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 29 lutego 2024 r. nr OA.7721.18.3.2024 w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 24 stycznia 2024 r. nr PINB.5160.3.14.2023; II. zasądza od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie na rzecz skarżącego M. P. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M.P. (dalej: "Skarżący") jest postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej: "PWINB" lub "organ odwoławczy") z dnia 29 lutego 2024 r. nr OA.7722.18.3.2024, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") z dnia 24 stycznia 2024 r. nr PINB.5160.3.14.2023 wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wiaty.

Jak wynika z akt sprawy, PINB przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie budowy wiaty o wymiarach 4,25 m x 10,00 m zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] (dawniej działka nr ewid. [...]), położonej w miejscowości P., gm. [....]. W dniu 16 października 2023 r. organ przeprowadził czynności kontrolne przy udziale inwestora, podczas których ustalił, że na ww. działce, w jej południowo-wschodniej części przy granicy z działką nr ewid. [...] istnieje obiekt budowlany - wiata stalowa - o wymiarach zewnętrznych 4,25 x 10,00 m i wysokości 4,55 m. Wiata usytuowana jest w odległości około 0,90 m od istniejącego ogrodzenia od strony działki nr ewid. [...] oraz około 3,60 m od istniejącego ogrodzenia od strony działki nr ewid. [...] (działka drogowa). Posiada konstrukcję stalową: konstrukcję nośną stanowią słupki z kształtowników stalowych oraz stalowe dźwigarki dachowe (dach jednospadowy ze spadkiem w kierunku południowym). Konstrukcja wiaty - słupki - zamocowana jest do podłoża betonowego za pomocą połączeń śrubowych (śruby i blacha). Wypełnienie ścian (z trzech stron) i dachu stanowi płyta warstwowa. W trakcie kontroli Skarżący wyjaśnił, że był inwestorem przedmiotowego obiektu budowlanego, który wzniósł końcem września 2023 r. po uprzednim zgłoszeniu tego faktu w Starostwie Powiatowym w [....]. Na tą okoliczność okazał zgłoszenie nr [...] z dnia [...] września 2023 r., do którego Starosta [....] nie wniósł sprzeciwu.

PINB przeprowadził czynności wyjaśniające, zwracając się do Starostwa Powiatowego w [....] o udostępnienie dokumentacji dotyczącej zgłoszenia nr [...] z dnia [...] września 2023 r., obejmującego budowę trzech wiat na działkach nr ewid. [...] (obecnie [...]) oraz nr ewid. [...] (obecnie [...]), położonych w miejscowości P. W wyniku analizy uzyskanej dokumentacji, organ I instancji stwierdził, że zgłoszenie nie obejmowało budowy wiaty o kształcie i lokalizacji, jaką faktycznie zrealizowano. Wiata wskazana w zgłoszeniu posiadała wymiary 8,5 m x 4,1 m, a więc powierzchnię zabudowy 34,85 m2 i miała być usytuowana w odległości 3,0 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Faktycznie zrealizowano wiatę o powierzchni zabudowy 42,50 m2, zlokalizowaną w odległości około 0,90 m od granicy z działką nr ewid. [...]. PINB stwierdził, że inwestor realizując opisany powyżej obiekt wykroczył poza zakres dokonanego zgłoszenia i zrealizował inny obiekt, którego budowa winna być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę, czego w tym przypadku nie dopełniono. W tych okolicznościach organ I instancji uznał za konieczne zastosowanie procedury określonej w art. 48 u.P.b.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 24 stycznia 2024 r., nr PINB.5160.3.14.2023, PINB, działając na podstawie art. 123 i 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 48 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.; dalej: "u.P.b."), wstrzymał Skarżącemu prowadzenie robót budowlanych, związanych z budową wiaty o wymiarach 4,25 x 10,00 m na działce nr ewid. [...] (dawniej działka nr ewid. [...]), położonej w miejscowości P., gm. [...]. Jednocześnie organ poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego oraz o związanej z tym konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, której wysokość wyniesie 125 000,00 zł, w celu uzyskania decyzji o legalizacji ww. obiektu, a także o zasadach jej obliczania.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżący zarzucił niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Podał, że zgłosił budowę wiaty o wymiarach 8,5 x 4,1 m i o powierzchni zabudowy wynoszącej 34,85 m2, która miała być zlokalizowana w odległości 3 m od granicy działki. Wyjaśnił, że po wybudowaniu przedmiotowej wiaty podjął decyzję o dobudowaniu obok niewielkiej przybudówki w postaci zadaszonej szopy, której powierzchnia została błędnie włączona przez organ I instancji do powierzchni zabudowy przedmiotowej wiaty, ponieważ szopa nie jest bezpośrednio związana z funkcją budynku jaką jest wiata. Prace nad tą inwestycją nie zostały zakończone w związku z wydaniem postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót.

W wyniku rozpoznania ww. zażalenia, PWINB, opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 29 lutego 2024 r., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, podzielając stanowisko organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że ustawa Prawo budowlane i przepisy techniczno-budowlane nie zawierają definicji legalnej pojęcia "wiata". W powszechnym rozumieniu za wiatę uważa się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach", "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku", a jej cechą charakterystyczną jest brak obudowania ścianami ze wszystkich stron. W ocenie PWINB realizacja zadaszenia opartego na słupkach z kształtowników stalowych, obudowanego jedynie z trzech stron przy pomocy płyt warstwowych, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, stanowi realizację obiektu budowlanego posiadającego wyżej przytoczone cechy wiaty.

Jak dalej podał organ odwoławczy, w związku z faktem, że na budowę ww. obiektu budowlanego nie uzyskano, wymaganego art. 28 ust. 1 u.P.b. pozwolenia na budowę, jego realizacja nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. Przedmiotowy obiekt budowlany to wiata o powierzchni zabudowy 42,50 m2, usytuowana na działce, na której brak jest budynku mieszkalnego i nie przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe (zgodnie z ewidencją działka nr ewid. [...] to tereny rolne i przemysłowe). Wobec powyższego dla ww. wiaty należało wykluczyć zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c oraz art. 29 ust. 2 pkt 2 u.P.b., określających wyjątki od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi również przypadek z art. 50 ust. 1 pkt 3 u.P.b., tj. budowa na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3, gdyż przyjęcie bez sprzeciwu przez Starostę [....] zgłoszenia budowy między innymi przedmiotowej wiaty o powierzchni zabudowy poniżej 35 m2 było zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 14 i nie naruszało art. 30 u.P.b. Organ odwoławczy wyjaśnił, że niezgodność z przepisami powstała z uwagi na wybudowanie przez inwestora obiektu o większych gabarytach i w zbliżeniu do granicy działki nr ewid. [...], bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie PWINB, wbrew zarzutom zażalenia obiekt ten stanowi jedną całość, bez wyodrębnionych "przybudówek". Samowolna budowa przedmiotowej wiaty stanowiła naruszenie prawa, do którego ma zastosowanie przepis art. 48 u.P.b.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – adwokata, zarzucił organowi naruszenie:

I. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie umorzenia postępowania, które w całości jest bezprzedmiotowe skoro przedmiotowy obiekt to obiekt tymczasowy, niezwiązany trwale z gruntem,

II. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz niewszechstronne i dowolne rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych i nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego bowiem:

- organ dokonał dowolnej oceny dowodu z oględzin uznając, że wzniesiony obiekt to budynek, podczas gdy prawidłowa ocena dowodu prowadzi do wniosku, że jest to obiekt tymczasowy - kontener, który nie jest trwale związany z gruntem,

- organ zaniechał odpowiedniego wyjaśnienia sprawy pomijając, że ten sam obiekt był przedmiotem zgłoszenia jako obiekt tymczasowy do właściwego Starostwa Powiatowego, a po upływie okresu 180 dni został przeniesiony w aktualne miejsce, przez co należy przyjąć, że skoro Starosta ten sam obiekt przyjmował na podstawie zgłoszenia jako obiekt tymczasowy, to organ nie może obecnie zasadnie twierdzić, że obiekt ten, po przeniesieniu, stał się budynkiem trwale związanym z gruntem,

- organ błędne przyjął, że obiekt jest trwale związany z gruntem;

III. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nie rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść Skarżącego, które dotyczyły ustalenia czy przedmiotowy kontener jest obiektem tymczasowym;

IV. art. 29 ust. 1 pkt 7 u.P.b. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie pomimo, że przedmiotowy kontener nie jest budynkiem albowiem nie jest trwale związany z gruntem i jako obiekt tymczasowy nie wymaga uzyskania pozwolenia.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obydwu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że dokonując zgłoszenia obiektów do Starostwa doszło do nieporozumienia polegającego na niewłaściwej klasyfikacji obiektu, jako wiaty, gdy tymczasem posadowiony obiekt to kontener. Jednakże w ocenie Skarżącego, niezależnie od powyższego, organ błędnie zakwalifikował obiekt jako budynek trwale związany z gruntem. Zaznaczył, że o trwałości związania z gruntem muszą świadczyć inne czynnik niż tylko samo przytwierdzenie kontenera do podłoża. Wyjaśnił, że obecnie dokonał zmian w obiekcie w taki sposób, że nie jest on przytwierdzony na stałe do podłoża i może być w każdym momencie przeniesiony w inną część działki. Natomiast samo pojęcie trwałości wyklucza możliwość swobodnego przemieszczania. Zdaniem Skarżącego, skoro taka możliwość w tym przypadku istnieje to kwalifikowanie kontenera jako budynku, na który należy uzyskać pozwolenie na budowę, jest niewłaściwe. W tym przypadku mamy do czynienia z kontenerem, który jest gotowym obiektem mobilnym. W związku z tym przedmiotowy kontener nie jest budynkiem i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z przyczyn wziętych pod uwagę z urzędu.

W ocenie Sądu Organy nadzoru budowlanego zastosowały nieprawidłowy tryb legalizacji spornej wiaty, stosując art. 48 u.P.b. zamiast trybu naprawczego, przewidzianego w art. 50-art. 51 u.P.b., który w sprawie powinien mieć zastosowanie.

Jak ustalono, Skarżący dokonał zgłoszenia, do którego Starosta nie wniósł sprzeciwu z dniem [...] września 2023r. Zgłoszenie to obejmowało budowę trzech wolnostojących wiat o pow. zabudowy do 35m2, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c u.P.b. Wiata o nr 1 miała być zlokalizowana na działce o nr [...] (obecnie o nr [...]) o pow. do 35m2. Wraz ze zgłoszeniem Inwestor przedstawił m.in. projekt zagospodarowania terenu, w tym część graficzną, na której przedstawił lokalizację trzech wiat, w tym tą objętą kontrolą. Jak ustalono, Inwestor w oparciu o ww. zgłoszenie zrealizował wiatę w miejscu odpowiadającym lokalizacji wiaty nr 1. Wiata ta została zrealizowana niezgodnie ze zgłoszeniem, gdyż przekracza powierzchnię 35m2, co również przyczyniło się do niezachowania deklarowanej w zgłoszeniu odległości wiaty nr1 od granicy z działką nr [...].

W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego, a następnie zrealizował obiekt niezgodnie ze zgłoszeniem i finalnie jest obiektem, którego realizacja wymaga uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie sposób – co do zasady – przyjąć, że w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego winien stosować procedurę przewidzianą dla obiektów budowlanych zrealizowanych bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, czyli procedurę uregulowaną w art. 48 u.P.b. Przepisy art. 48 dotyczą bowiem rozbiórki lub legalizacji obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, i z racji dotkliwości sankcji oraz samej procedury naprawczej winny znaleźć zastosowanie w sytuacji, w której inwestor zrealizował roboty budowlane bez dopełnienia jakichkolwiek formalności w organie architektoniczno – budowlanym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że zgłoszenie wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyklucza twierdzenie, że roboty budowlane były wykonywane w warunkach uzasadniających stosowanie art. 48 ustawy Prawo budowlane, chyba że zamiarem inwestora było obejście prawa polegające na wystąpieniu ze zgłoszeniem robót budowlanych, chociaż wiedział on, że zgłaszana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.04. 2004 r. OSK 108/04, z dnia 1.02.2008 r. II OSK 604/06 oraz z dnia 26.05.2011 r. II OSK 443/10 – dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W praktyce wykazanie zamiaru obejścia przepisów prawa może okazać się bardzo trudne.

Przeciwko zastosowaniu trybu z art. 48 ustawy Prawo budowlane w niniejszej sprawie przemawia okoliczność, że inwestor dokonał zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej i zrealizował obiekt o deklarowanym charakterze (wiata), lecz w większych rozmiarach. Taki inwestor nie może być w identycznej sytuacji prawnej jak ten, który realizuje zamierzenie budowlane w zupełnej samowoli, bez poddania się jakimkolwiek wymogom prawnym. W doktrynie wskazuje się na konieczność odróżnienia czy zakres wykonanych robót budowlanych jest różny od przedmiotu i zakresu określonego w zgłoszeniu, wtedy uzasadnione jest zastosowanie art. 48 ustawy (por. A. Plucińska – Filipowicz, Prawo budowlane. Komentarz LEX), czy też zakres i charakter robót pozostał bez zmian, tak jak w rozpoznawanej sprawie.

W takim wypadku sprawę zrealizowanego obiektu budowlanego należało rozpatrzyć w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowane. Przepisy te znajdują bowiem zastosowanie do sytuacji, w której inwestor realizując obiekt budowlany odstąpił od warunków zgłoszenia oraz w zakresie rodzajów decyzji umożliwiają znacznie bardziej elastyczne rozstrzygnięcie sprawy niż przepisy art. 48 tej ustawy, które przewidują jedynie dwa rozwiązania – albo zatwierdzenie projektu budowlanego obiektu przy jednoczesnym uiszczeniu opłaty legalizacyjnej, albo rozbiórkę obiektu lub jego części. Regulacje art. 51 u.P.b. przyznają organom nadzoru budowlanego szereg możliwości władczego nakazania doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w tym ewentualnego doprowadzenia zrealizowanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego ze zgłoszeniem – bądź przez wydanie decyzji o rozbiórce obiektu lub jego części (art. 51 ust. 1 pkt 1), decyzji o doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1), bądź decyzji o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych (art. 51 ust. 1 pkt 2) (tak słusznie WSA w Rzeszowie w prawomocnym wyroku z 21 listopada 2018r., II SA/Rz 1056/18, dost. baza CBOSA).

Stanowisko to podzielane jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególność NSA w wyroku z 23 kwietnia 2020r., II OSK 747/19 (dost. baza CBOSA) wskazał, że wzniesienie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, może skutkować zarówno wszczęciem postępowania na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, jak i wszczęciem procedury legalizacyjnej w oparciu o art. 50 i art. 51 tej ustawy. Przepisy te bowiem znajdują zastosowanie w przypadku wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie oznacza to jednak, że organ nadzoru budowlanego dysponuje pełną swobodą w wyborze właściwego trybu postępowania w stosunku do obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, zastosowanie trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów wzniesionych w oparciu o dokonane zgłoszenie, możliwe jest wyłącznie po wykazaniu przez organ, że zachowania inwestora miały na celu złamanie lub obejście prawa. Brak wykazania tych okoliczności powoduje, że zasadniczym trybem pozostającym w dyspozycji organu pozostaje tryb naprawczy wynikający z przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3157/17).

W niniejszej sprawie ustalono, że Skarżący zrealizował roboty budowlane na podstawie skutecznego zgłoszenia, przekraczając jednakże jego zakres, co do wymiarów obiektu. Jednocześnie organy obu instancji nie wykazały w żaden sposób, że działanie Inwestora nosiło cechy celowego obejścia prawa. Oznacza to, że w tak określonym stanie faktycznym w pierwszej kolejności należało zastosować tryb legalizacyjny określony w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego.

Sąd nie podzielił natomiast argumentów Skarżącego, podniesionych w zażaleniu a następnie skardze. Nie potwierdziły się twierdzenia Skarżącego, że oprócz wiaty o wymiarach zgodnych ze zgłoszeniem dobudował "szopę". Ustalenia kontroli wskazują, że mamy do czynienia z jednym obiektem budowlanym – wiatą bez żadnych przybudówek. Również twierdzenie Skarżącego, że kontrolowany obiekt stanowi w istocie kontener niepowiązany trwale z gruntem nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Jak ustalono w toku kontroli, konstrukcja wiaty wykonana jest z kształtowników stalowych. Słupy stalowe zamocowane są w posadzce betonowej za pomocą śrub. Powyższa konstrukcja odpowiada informacjom przedstawionym w projekcie architektoniczno-budowlanym zgłoszenia. Wskazano tam, że wiaty mają mieć konstrukcję stalową; stopy fundamentowe wylewane żelbetowe. Odnośnie posadowienia wiat wskazano, że słupy nośne mają być przykręcane do istniejącego betonowego podłoża. Powyższe dane zgłoszenia odpowiadają ustaleniom kontroli i prowadzą do wniosku, że wiata jest trwale z gruntem związana. Wsparcie konstrukcji wiaty na słupach, które są przykręcone do betonowego podłoża oznacza, że budowla jest trwale związana z gruntem, gdyż posadowienie obiektu jest stabilne, tak że opiera się czynnikom zewnętrznym (np. atmosferycznym) a fundament zapewnia trwałość konstrukcji, uniemożliwiając jej przesunięcie.

Uznając, że rozpatrujące sprawę organy nadzoru budowlanego naruszyły art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie Sąd uchylił zaskarżone postanowienie wraz z postanowieniem PINB z 24 stycznia 2024r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Prowadząc ponownie postępowanie organy winny zastosować procedurę naprawczą określoną w art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) Sąd na rzez Skarżącego zasądził od Organu zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składa się uiszczony wpis od skargi, koszty zastępstwa procesowego oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.