Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1408/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 147, art. 149 par. 2, art. 146 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 559/21 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 29 czerwca 2021 r., nr WOP.7721.85.2021.KK w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [....] kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 559/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi [...] społki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 29 czerwca 2021 r. w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie, uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Starosta [...] decyzją z 20 sierpnia 2014 r. udzielił [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej PUC0801B na działce nr [...] położonej w S. Wojewoda [...] postanowieniem z 3 lutego 2015 r. stwierdził uchybienie przez [...] sp. z o.o. terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Starosty [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją z 3 lipca 2015 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej PUC 0801B w postaci wieży o wysokości 28 m n.p.t. z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi, zasilającymi oraz zasilaniem elektrycznym usytuowanej na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości S., zrealizowanej na podstawie decyzji z 20 sierpnia 2014 r. wydanej przez Starostę [....].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 8 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 173/15 uchylił postanowienie z 3 lutego 2015 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2516/15 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] decyzją z 19 marca 2018 r. uchylił decyzję z 20 sierpnia 2014 r. udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej i umorzył postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji w całości z uwagi na fakt zrealizowania inwestycji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 7 lipca 2020 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z 19 marca 2018 r., a decyzją z 18 sierpnia 2020 r. - po ponownym rozpatrzeniu sprawy – utrzymał w mocy decyzję własną z 7 lipca 2020 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] postanowieniem z 17 września 2019 r., sprostowanym postanowieniem z 15 kwietnia 2021 r., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją z 23 lutego 2021 r. uchylił własną decyzję z 3 lipca 2015 r. i odmówił wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ wskazał, że istnienie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest warunkowane decyzją o pozwoleniu na budowę, w oparciu o którą wzniesiono przedmiotowy obiekt budowlany.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], rozpoznając odwołanie [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., decyzją z 29 czerwca 2021 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z 23 lutego 2021 r. i stwierdził wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z 3 lipca 2015 r. z naruszeniem prawa. Organ zauważył, że w dniu wydania decyzji z 23 lutego 2021 r. upłynęło już pięć lat od dnia doręczenia/ogłoszenia decyzji z 3 lipca 2015 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] powinien był ograniczyć się do stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa, tzn. udzielenia pozwolenia na użytkowanie inwestycji, która została zrealizowana, pomimo że w świetle postępowań przed Wojewodą [...] i przed sądami administracyjnymi obu instancji, decyzja o pozwoleniu na budowę nie była decyzją ostateczną. Wobec upływu terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. dla m.in. przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 8 tej ustawy - nie mogło nastąpić uchylenie decyzji z 3 lipca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podniósł, że jak wynika z akt sprawy, postępowanie wznowieniowe w sprawie wniosku o udzielnie pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w S. zostało wszczęte przez organ z urzędu, a jego podstawą było stwierdzenie, że decyzja ta została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona. Przy czym należy wskazać, że w osnowie decyzji jako podstawę wznowienia błędnie podano art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., to z uzasadnienia postanowienia jasno wynika, jaka była podstawa wszczęcia. Rozważając tę kwestię organ uznał natomiast, że przesłanka ta została w sprawie spełniona, gdyż w momencie wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej, w obrocie prawnym nie było już decyzji udzielającej pozwolenia na budowę tej stacji. Odnosząc się do tego Sąd pierwszej instancji uznał, że ustalenia te są prawidłowe i nie kwestionuje ich też skarżąca. Sporna stacja bazowa została zrealizowana w oparciu o decyzję Starosty [...] z 20 sierpnia 2014 r., która jednak została uchylona przez Wojewodę decyzją z 19 marca 2018 r., wydaną na skutek rozpoznania odwołania skarżącej, a postępowanie zostało umorzone ze względu na fakt zrealizowania inwestycji. W międzyczasie jednak PINB w dniu 3 lipca 2015 r. udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji. Natomiast, jak słusznie wskazano w decyzji organu pierwszej instancji i co zaakceptował WINB, jedną z koniecznych przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę. Co za tym idzie, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi, wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., podstawę wznowienia postępowania oraz uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, o ile nie występują negatywne przesłanki uchylenia decyzji z art. 151 § 2 w zw. z art. 146 k.p.a.

Sąd pierwszej instancji zauważył dalej, że w związku z tym, stwierdzając, iż w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. organ w dalszej kolejności zobowiązany był do zbadania, czy nie zachodzą inne przesłanki uniemożliwiające uchylenie decyzji ostatecznej z 3 lipca 2015 r., czego PINB zaniechał. Natomiast konwalidacja tego uchybienia przez organ drugiej instancji doprowadziła go do wniosku, że już w dacie rozpatrywania sprawy przez WINB upłynął termin 5-letni liczony od daty dokonania ostatniego doręczenia w sprawie. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w takim wypadku, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, organ odwoławczy, wobec stwierdzenia upływu 5-letniego terminu z art. 146 § 1 k.p.a., zobligowany był do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w trybie wznowieniowym i stwierdzenia wydania decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 k.p.a.), co też uczynił. Sąd pierwszej instancji podniósł jednak, że niezależnie od tego, że WINB trafnie ocenił spełnienie przesłanki wznowienia, określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. oraz uwzględnił upływ terminu 5 lat, który uniemożliwiał uchylenie decyzji ostatecznej, decyzja ta narusza prawo. Wznawiając postępowanie z urzędu, organ jest dysponentem tego postępowania i nie musi w postanowieniu precyzować podstawy wznowienia, ani nie jest ograniczony żadną podstawą, jak ma to miejsce w trybie wnioskowym. Z drugiej jednak strony oznacza to, że organ jest zobligowany do rozważania wszystkich przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. i uzasadnienia poczynionych ustaleń w wydawanej decyzji. Tego jednak żaden z orzekających organów nie uczynił, ograniczając swoje rozważania do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. To zaś skutkowało zastosowaniem terminu 5-leteniego przy badaniu dopuszczalności uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej, a więc miało wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie bowiem innych przesłanek, w szczególności określonych w pkt 1 i 2 ww. przepisu, oznaczałoby rozważenie terminu 10-letniego i tym samym otwierałoby drogę do merytorycznego badania decyzji ostatecznej poddanej procedurze wznowieniowej. Wobec tego zasadny okazał się zdaniem Sądu pierwszej instancji zarzut skargi dotyczący braku rozważania przez organ pozostałych ustawowych przesłanek wznowienia i ewentualnego innego terminu, w jakim organ może orzekać na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a wpływ tego uchybienia na wynik sprawy uzasadniał uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w przypadku wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu organ zobowiązany jest zbadać wystąpienie wszystkich przesłanek wznowieniowych, a nie tylko tej, która stanowiła podstawę wznowienia.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Strona zrzekła się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, strona skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zasadne jest twierdzenie skargi kasacyjnej, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, które legło u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji, że skoro w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu organ jest zobligowany do rozważenia wszystkich przesłanek wznowieniowych, zatem spoczywa na nim obowiązek uzasadnienia poczynionych ustaleń w tym przedmiocie w wydawanej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu niespełnienia przez organ ww. wymogu w postępowaniu wznowieniowym, przy jednoczesnym podzieleniu przez Sąd stanowiska organu o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. oraz negatywnej przesłanki uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z art. 146 § 1 k.p.a., narusza przepisy powołane w zarzucie kasacyjnym.

Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego brak przy tym, występującego w innych procedurach, zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania powinno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 p.p.s.a., art. 412 § 1 k.p.c.). Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu wznowieniowym takiego ograniczenia nie ma, jakkolwiek ustalenie granic "postępowania co do przyczyn wznowienia", rodzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z uwagi na to, że kontrolowane w sprawie niniejszej postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte z urzędu, adekwatne do przytoczenia będą te judykaty, w których sądy administracyjne odnosiły się do postępowania wznowieniowego uruchomionego w tym trybie. Ich egzemplifikacją jest wyrok siedmiu sędziów z dnia 15 listopada 1999 r., FSA 1/99, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "wprawdzie treść art. 149 § 2 k.p.a. uzasadnia wniosek, że postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w tym postanowieniu, a zatem przedmiotem badań i ustaleń w tym zakresie mogą być wszystkie podstawy określone w art. 145 § 1 k.p.a. z wyłączeniem określonej w pkt 4, jednakże skoro w rozpoznawanej sprawie organ celny ograniczył postępowanie do podstawy przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to jedynie ustalenia związane z tą przesłanką mogą być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji". Sąd pierwszej instancji powołał się na powyżej cytowany wyrok, nie uwzględniając jednak końcowo wskazanego w nim zastrzeżenia, odnośnie do zakresu kontroli legalności decyzji organu co do przesłanek wznowieniowych stwierdzonych i analizowanych w postępowaniu, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a., a które to zastrzeżenie czyni argumentację Sądu pierwszej instancji, leżącą u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji, pozbawioną wystarczających podstaw.

Jakkolwiek należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że w postępowaniu wznowionym z urzędu, organ jest dysponentem tego postępowania, organ ten zobowiązany jest jednak sprecyzować w postanowieniu o wszczęciu postępowania wznowieniowego, jaka, konkretna, przesłanka wznowieniowa stała się powodem uruchomienia postępowania oraz poinformować o tym jego strony. Zadaniem organu, również w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu, jest niewątpliwie zbadanie przesłanki będącej podstawą wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Po wznowieniu przez organ postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się zatem w granicach zakreślonych stwierdzonymi przez ten organ podstawami wznowienia. Granice wznowionego postępowania wyznacza ustalona przez organ przyczyna uznania ewentualnej wadliwości postępowania prowadzącego do wydania decyzji. Wynika to stąd, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Innymi słowy, celem wznowienia jest zbadanie istnienia ściśle określonych wad postępowania, ich wpływu na rozstrzygnięcie i dopiero po ustaleniu, że taki wpływ nastąpił, konieczne jest podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia. Celem wznowienia postępowania nie jest natomiast naprawienie wszelkich wad decyzji ostatecznej. Nie jest zatem tak, że organ musi przeprowadzić na nowo postępowanie wyjaśniające, w którym jest obowiązany wyeliminować wszystkie wady wcześniejszego postępowania. Organ musi przeprowadzić na nowo postępowanie wyjaśniające, w którym jest obowiązany wyeliminować tę wadę wcześniejszego postępowania, która stała się przyczyną wznowienia (A. Damasiewicz, Wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę, Warszawa 2022, s. 22).

Jeżeli zatem organ zidentyfikował w postanowieniu o wszczęciu postępowania wznowieniowego z urzędu przesłankę wznowieniową, prowadzi wówczas postępowanie co do wskazanej przesłanki i jej wpływu na decyzję objętą postępowaniem wznowieniowym, co wynika w szczególności z faktu, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydawanej w postępowaniu zwykłym (A. Damasiewicz, Wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę, Warszawa 2022, s. 67). Jeśli organ postanowi rozszerzyć granice postępowania wznowionego o okoliczności niewymienione wprost w postanowieniu o wznowieniu postępowania, to ma wówczas obowiązek wskazać je w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jeżeli jednak do takiego rozszerzenia granic wznowionego postępowania nie dojdzie, organ nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu decyzji do innych przesłanek wznowieniowych, których występowania nie stwierdził ani w postanowieniu o wznowieniu postępowania, ani w toku postępowania.

Stanowisko to uzasadnione jest także tym, że każdy z przepisów pkt 1 - 8 art. 145 § 1 k.p.a. wskazuje niezależną od innych podstawę do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Oznacza to, iż każdy z tych przepisów może być źródłem odrębnego postępowania. Z uwagi na różnorodność i charakter przesłanek wznowienia, które mogą zaistnieć w różnym czasie, nie można przyjąć, że istnieje niedopuszczalność ponownego wznowienia postępowania w każdej sytuacji, gdy już wcześniej wydana została decyzja w trybie wznowienia. Res iudicata co do sprawy prowadzonej w trybie wznowienia postępowania zaistnieje wtedy, gdy rozstrzygnięcie miałoby zostać podjęte na podstawie identycznego stanu faktycznego i w oparciu o tożsame okoliczności faktyczne, mające charakter prawotwórczy. Chodzi tu o konkretne okoliczności faktyczne, mogące wyczerpywać znamiona przesłanki wznowienia, które były już wcześniej badane we wznowionym postępowaniu, w kontekście tych przesłanek i tworzyły stan faktyczny, będący podstawą rozstrzygnięcia, podjętego we wznowionym postępowaniu.

W sprawie niniejszej w postanowieniu z dnia 17 września 2019 r. o wznowieniu postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, PINB wznowił postępowanie na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którą wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, w powiązaniu z decyzją Wojewody [...] z dnia 19 marca 2019 r. uchylającą decyzję o pozwoleniu na budowę i umarzającą postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji w całości z uwagi na fakt zrealizowania inwestycji. W decyzji z dnia 23 lutego 2021 r., PINB podniósł, że funkcjonowanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest warunkowane decyzją o pozwoleniu na budowę w oparciu, o którą wzniesiono obiekt budowlany. Ze względu na fakt uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę przez Wojewodę [...] oraz umorzenia postępowania organu pierwszej instancji, PINB, po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., uchylił decyzję z dnia 3 lipca 2015 r. o pozwoleniu na użytkowanie i odmówił wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie podtrzymał organ drugiej instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że wobec upływu terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. dla przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., nie mogło nastąpić uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zachodziły natomiast podstawy do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa, ponieważ pozwolenie na użytkowanie dla przedmiotowej inwestycji zostało wydane, pomimo że (w świetle postępowań przez Wojewodą [...] i sądami administracyjnymi) decyzja o pozwoleniu na budowę nie była decyzją ostateczną.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji nie powinien był eliminować z obrotu zaskarżonej decyzji, stawiając organowi zarzut nierozważenia w uzasadnieniu decyzji innych przesłanek wznowieniowych niż z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a w szczególności z art. 145 § 1 i 2 k.p.a., ponieważ organ nie ustalił występowania tych przesłanek i nie prowadził postępowania, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a., w kierunku ustalenia ich wpływu na treść wydanej decyzji. Organowi można by ewentualnie postawić zarzut niezweryfikowania w postępowaniu wznowieniowym występowania tychże przesłanek, ale dopiero wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji przedstawił jakąkolwiek argumentację uprawdopodabniającą ich zaistnienie w tej sprawie, tymczasem takiej argumentacji Sąd nie wskazał.

Niedopuszczalność uchylenia decyzji z powodu upływu terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., przy jednoczesnym spełnieniu się przesłanki wznowieniowej, skutkuje zakończeniem postępowania decyzją stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. WINB trafnie ocenił spełnienie przesłanki wznowienia, określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., i uwzględnił przy tym upływ terminu 5 lat, który uniemożliwiał uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skoro Sąd pierwszej instancji przyjął, że ustalenia co do podstawy wznowienia oraz przesłanki negatywnej uchylenia decyzji (art. 146 § 1 k.p.a.) są prawidłowe, skarga powinna zostać w tej sprawie oddalona.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., z którego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.