Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1095/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 156 par 1 pkt 2 , art 158 par 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2024 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sosnowcu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 11 czerwca 2024 r. znak: SKO-GN-4160-50/24 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 czerwca 2024r., znak SKO-GN-4160-50/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia 29 maja 2015 r. znak: SKO-GN-4160-75/10, orzekającej o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z dnia 17 listopada 1954 r., znak: L.R1.IV/12/19/54, o przejęciu na własność Państwa nieruchomości położonej w K. stanowiącej w dacie przejęcia własność P. B., utrzymanej w mocy decyzja tego organu z dnia 2 sierpnia 2015 r.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach:

Decyzją z dnia 29 maja 2015 r. znak: SKO-GN-4160-75/10 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu stwierdziło nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z dnia 17 listopada 1954 r. znak: L.R1.IW12/19/54 w części dotyczącej przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości ziemskich, położonych w gromadzie K. stanowiących – w dacie przejęcia – własność P. B..

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 3 sierpnia 2015 r., znak: SKO-GN-4160-112/15, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy w/w swoją decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że brak prawidłowego określenia przedmiotu przejęcia nieruchomości ziemskich, stanowiącego osnowę decyzji w rozumieniu art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36 poz. 341 ze zm.), ma przesądzające znaczenie dla uznania, że orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z dnia 17 listopada 1954 r. dotknięte jest wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako wydane z rażącym naruszeniem art. 75 rozporządzenia z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym oraz art. 1, art. 2, art. 3 dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. jasno wskazywały, w jaki sposób ma być oznaczony w decyzji o przejęciu nieruchomości przedmiot takiej decyzji. W myśl § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany, w orzeczeniu należało przedmiot przejęcia wskazać poprzez wskazanie danych tej nieruchomości obejmujących obszar, numery ewidencyjne działek, granice, a gdy granice te były zatarte - opis granic zespołu gruntów, składających się na tę nieruchomość, lub wymienienie nieruchomości o ustalonych granicach, które bezpośrednio otaczają ten zespół gruntów.

Przepis art. 5 dekretu przyznawał właścicielom nieruchomości przejętych na własność Państwa w tym trybie uprawnienie do nabycia nieruchomości zamiennych, a na poczet ceny nabycia zaliczana była wartość nieruchomości przejętych (art. 7). Dla umożliwienia właścicielom realizowania tego uprawnienia niezbędne, więc było wskazanie w orzeczeniach o przejęciu nieruchomości danych dotyczących tych nieruchomości poprzez podanie ich powierzchni.

Brak określenia w osnowie decyzji przedmiotu przejęcia ocenić należy jako rażące naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym.

Skarga na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1368/15.

Następnie prokurator złożył sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 29 maja 2015r. i wniósł o stwierdzenie jej nieważności.

Zdaniem prokuratora, sporne orzeczenie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne decyzji, o jakich stanowi powołany przepis ww. rozporządzenia. W spornym orzeczeniu zidentyfikowano również osobę wywłaszczonego. Zatem, skoro można było zidentyfikować wywłaszczoną nieruchomość, to kwestionowane orzeczenie było wykonalne, a w konsekwencji nie naruszało rażąco prawa. Gdyby przejmowana nieruchomość została rzeczywiście oznaczona w sposób uniemożliwiający jej identyfikację, to organ nie mógłby wszcząć i prowadzić postępowania w tej sprawie, gdyż wnioskodawcy nie mogliby wykazać, że mają interes prawny jako następcy prawni osoby, od której przejęto nieruchomość orzeczeniem.

Wskazano także, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12.05.2015r., sygn. P 46/13 uznał, że art. 156 § 2 kpa, w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, czego nie wzięło pod Kolegium stwierdzając nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach.

Decyzją z dnia 2 sierpnia 2023 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu umorzyło postępowanie. Decyzja ta została jednak uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1310/23, a sprawa skierowana do ponownego – merytorycznego rozpoznania. Wbrew twierdzeniu organu, wydany uprzednio wyrok nie stanowił bowiem przeszkody do rozpatrzenia sprzeciwu prokuratora, gdyż podniesione przez niego zarzuty dot. nieważności decyzji nie były przedmiotem rozważań Sądu.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji.

Stosując się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1310/23, Kolegium wskazało, że jest związane oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1368/15 odnośnie rozpatrywanych tam zarzutów.

Z tego względu, kierując się oceną zawartą w ww. wyroku, Kolegium stwierdziło, że bezzasadny był zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 Dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego i § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany w zw. z art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. Zarzut ten był bowiem przedmiotem rozważań Sądu i został oddalony, a ocena ta jest wiążąca w niniejszym postępowaniu.

Kolegium rozważyło natomiast zarzut nieuwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. P 46/13, albowiem kwestia ta nie była przedmiotem rozważań Sądu.

W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a z uwagi na powszechną moc obowiązującą orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i ich ostateczność - art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, to na organie administracyjnym spoczywała powinność podjęcia takich działań w zakresie wykładni i stosowania prawa, które byłyby zgodne z obowiązującym prawem, ukształtowanym według hierarchii jego źródeł, a więc z Konstytucją RP, jako aktem nadrzędnym.

Organ wskazał, że powyższy wyrok w zakresie opisanym w sentencji ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu. Trybunał nie przesądził o tym, czy właściwym sposobem realizacji tego postulatu jest przewidziany aktualnie w art. 156 § 2 k.p.a., dziesięcioletni termin prekluzyjny, który ogranicza stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obarczonych niektórymi innymi wadami.

Ponadto, nowelizacja k.p.a., która miała na celu wykonanie wyroku Trybunału weszła w życie 16 września 2021 r., zaś decyzja Kolegium, której stwierdzenia nieważności Prokurator się domaga wydana została w dniu 29 maja 2015r., zatem jeszcze przed wejściem w życie nowelizacji.

W dalszej części uzasadnienia podkreślono szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji oraz przytoczono orzecznictwo, z którego wynika, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą.

Mając powyższe na uwadze Kolegium oceniło, że zaskarżona przez prokuratora decyzja nie jest dotknięta wadami, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sosnowcu, który zarzucił naruszenie:

1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928r. o postępowaniu administracyjnym w zw. z art. 1 Dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego i § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany, poprzez uznanie, że brak prawidłowego określenia przedmiotu przejęcia nieruchomości ziemskiej, stanowiącej w dacie przejęcia własności P. B., jest brakiem osnowy decyzji stanowiącym rażące naruszenie art. 1 wyżej wymienionego dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950r., gdy tymczasem szczegółowej identyfikacji przejmowanych przez państwo nieruchomości nie wymagał ani art. 75 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 marca 1929r., ani żaden przepis dekretu z 1949 r., natomiast spełnione zostały wszystkie konieczne przesłanki do przejęcia nieruchomości w myśl art. 1 dekretu z dnia 27 lipca 1949r., jak i brak było podstaw do zastosowania § 1 rozporządzenia z dnia 16 września 1950r. -a nadto decyzja ta została wydana po 21 maja2015r., tj. po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 9 ( Dz.U. z 21 maja 2015r. poz. 702), w którym orzekł, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, a z uwagi na powszechną moc obowiązującą orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i ich ostateczność (art. ł90 ust 1 Konstytucji RP), to na organie administracyjnym spoczywała powinność podjęcia takich działań w zakresie wykładni i stosowania prawa, które byłyby zgodne z obowiązującym prawem, ukształtowanym według hierarchii jego źródeł, a więc z Konstytucją RP jako aktem nadrzędnym;

2. art. 156 p.p.s.a., poprzez przyjcie, że okoliczności podniesione przez prokuratora w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji SKO w Nowym Sączu z dnia 2 sierpnia 2023r., jako odpowiadające tym, które były przedmiotem rozważań w poprzednio prowadzonym postępowaniu, skutkiem czego nie zostały one poddane analizie i ocenie w toku kwestionowanego postępowania, podczas gdy w wyroku Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2016r., sygn. II SA/KR 1368/15, wskazano, że w świetle art. 153 p.p.s.a. rozstrzygnięcie zawarte w powołanym orzeczeniu stanowi rozstrzygnięcie kwestii właściwości organów w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym.

W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zmianami, dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy zauważyć należy, że była ona już przedmiotem prawomocnych rozstrzygnięć sądów administracyjnych. Nie pozostaje to bez wpływu na wynik niniejszej sprawy i wyznacza ramy sądowej kontroli skarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt I OW 124/09 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączy o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Nowym Sączu a Wojewodą Małopolskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z dnia 17 listopada 1954 r. znak: L.R1.IW12/19/54 w części dotyczącej przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości ziemskich, położonych w gromadzie K. , stanowiących – w dacie przejęcia – własność P. B..

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1368/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 3 sierpnia 2015 r. znak SKO-GN-4160-112/15 utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 29 maja 2015 r. znak SKO-GN-4160-75/10 orzekającej o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z dnia 17 listopada 1954 r. znak: L.R1.IW12/19/54 w części dotyczącej przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości ziemskich, położonych w gromadzie K. , stanowiących – w dacie przejęcia – własność P. B..

Sprawa ponownie trafiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu wskutek wniesienia sprzeciwu Prokuratora z dnia 25 stycznia 2023 r. W wyniku jego rozpatrzenia Kolegium wydało ostateczną decyzję z dnia 2 sierpnia 2023 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z dnia 17 listopada 1954 r. znak: L.R1.IW12/19/54.

W wyniku rozpoznania skargi Prokuratora Okręgowego w Sosnowcu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 2 sierpnia 2023 r., znak: SKO-GN-4160-24/23 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1310/23 uchylił zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że umorzenie postepowania było przedwczesne albowiem należy zbadać decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 3 sierpnia 2015 r. w zakresie, w jakim nie była ona poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1368/15. Nie budziło przy tym wątpliwości Sądu, że w świetle uzasadnienia do wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 stycznia 2016 roku, że skutki stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego we wskazanym powyżej zakresie nie były przedmiotem rozważań ani oceny Sądu. W związku z tym nie można mówić o związaniu prawomocnym orzeczeniem na zasadzie art. 170 p.p.s.a. w tym zakresie. Oddalenie skargi wyrokiem WSA z dnia 11 stycznia 2016 roku, sygn. II SA/Kr 1368/15 nie nastąpiło bowiem w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny okoliczności wskazanych w sprzeciwie Prokuratora. Dlatego też na gruncie niniejszej sprawy bezzasadne było umorzenie postępowania. W takiej sytuacji organ powinien załatwić sprawę stosownie do art. 158 K.p.a.

Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu będąc związane wyrokiem z dnia 11 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1310/23, zbadało jakie zarzuty były dotychczas rozpoznane. Wskazano, z czym należy się zgodzić, że w wyroku z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. II SA/Kr 1368/15 prawomocnie przesądzono, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 29 maja 2015 r. znak SKO-GN-4160-75/10 oraz utrzymująca ja w mocy decyzja tego organu z dnia 3 sierpnia 2015 r. znak SKO-GN-4160-112/15 nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Zasadnie organ w skarżonej decyzji uczynił przedmiotem rozpoznania podnoszone przez Prokuratora okoliczności dotyczące skutków stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

W tej kwestii Kolegium prawidłowo ustaliło, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego został opublikowany w Dzienniku Ustaw w dniu 21 maja 2015 r., zatem przed wydaniem decyzji Kolegium z dnia 29 maja 2015 r. o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gorlicach z dnia 17 listopada 1954 r. znak: L.R1.IW12/19/54 w części dotyczącej przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości ziemskich, położonych w gromadzie K. stanowiących – w dacie przejęcia – własność P. B..

Zdaniem jednak Kolegium z uwagi na charakter tego wyroku (wyrok zakresowy o pominięciu prawodawczym) nie było podstaw prawnych do jego zastosowania w rozpoznawanej przez Kolegium sprawie. Wyrok dotyczący tzw. pominięcia prawodawczego nie zmienia rzeczywistości normatywnej, zaś Trybunał nie wskazał, jaki okres czasu musi minąć, aby wykluczyć stwierdzenie nieważności decyzji dawnej. Dopiero nowelizacja k.p.a., która weszła w życie dnia 16 września 2021 r., już po wydaniu decyzji SKO w Nowym Sączu z dnia 2015 r. Prawidłowo zatem organ stwierdził, że przepis ten nie może być podstawą kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji wydanej na moment, w którym przepis ten nie obowiązywał, zaś charakter wyroku Trybunału Konstytucyjnego wykluczał podjęcie jakichkolwiek działań przez organy administracji publicznej przed ustawodawcą. Wszak oznaczałoby to wkroczenie władzy wykonawczej w sferę uprawnień władzy ustawodawczej.

Mając powyższe na uwadze nie mogą ostać się zarzuty skargi dotyczące wydania z rażącym naruszeniem prawa decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 29 maja 2015 r., utrzymanej w mocy decyzją własną z 3 sierpnia 2015 r., jako, że były one przedmiotem rozpoznania w wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 stycznia 2016 r. (zarzuty w niniejszej skardze opisane w pkt 1). Natomiast zarzut opisany w punkcie drugim skargi, jak wskazano powyżej, nie zasługuje na uwzględnienie.

Jako, że skarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.