Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 455/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 2 i 6, art. 53 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 listopada 2005 r., Nr [...] w sprawie ustalenia zasad odpłatności za wykonanie przyłącza kanalizacyjnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia 29 listopada 2005 r., nr XXXIII/190/2005, podjętą na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), Rada Gminy ustaliła zasady odpłatności za wykonanie przyłącza kanalizacyjnego do budynków w ramach prowadzonej inwestycji pt. "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej dla miejscowości L. wraz z kolektorem łączącym".

W dniu 11 czerwca 2010 r. (data wpływu na kopii skargi : 24 lipca 2009 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga D. P. na opisaną wyżej uchwałę. Skarżący zarzucił, iż zawarte w uchwale uregulowanie dotyczące żądania od użytkowników nieruchomości kwoty 1100 zł. za przyłączenie do kolektora ściekowego jest niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wskazała, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wyczerpał drogi postępowania przed organem gminy zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, tzn. nie wezwał właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Za takie wezwanie nie mogły bowiem zostać uznane wszelkie pisma skarżącego kierowane tak do Wójta, jak i do Rady Gminy, gdyż w żadnym z tych pism skarżący nie wzywa do usunięcia naruszenia, jedynie żąda dokumentów, informacji i wyjaśnień. Ponadto organ stwierdził, że nie stanowią odmowy usunięcia naruszenia pisma organów gminy z dnia 27 lutego 2009 r. oraz z dnia 29 czerwca 2009 r., które to pisma skarżący uznaje jako odmowę do usunięcia naruszenia. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ odniósł się do merytorycznych zarzutów skargi oraz wskazał, że na mocy uchwały Rady Gminy z dnia 19 listopada 2008 r., nr XXIV/123/2008 zaskarżona uchwała z dnia 29 listopada 2005 r. została uchylona.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 czerwca 2010 r. D. P. został wezwany do nadesłania, w terminie 7 dni, oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi zwracał się do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą.

W odpowiedzi strona skarżąca nadesłała pismo, w którym oświadczyła: "kilkakrotnie pisemnie przesyłką poleconą zwracałem się do organu Rady Gminy jak i do Wójta Gminy odnośnie Uchwały nr XXXIII/190/2005 z dnia 29 listopada 2005 r., że jest niezgodna z prawem. Za każdym razem organa te jako swoje stanowisko stwierdzały, że przedmiotowa uchwał jest zgodna z obowiązującymi przepisami". Skarżący wskazał, że min. złożył postulat z dnia 13 listopada 2009 r., w którym wezwał Radę Gminy do podjęcia działań prawnych zmierzających do uchylenia zaskarżonej uchwały, jednak nie został on rozpatrzony. Skarżący dołączył do oświadczenia plik dokumentów, mających potwierdzić, iż wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał.

W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (publik. ONSAiwsa z 2007 r., Nr 3, poz. 60), stwierdzono, że przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie zaś z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Warunkiem koniecznym dla dopuszczalności wniesienia skargi w trybie przywołanego wyżej art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia. Niespełnienie tego warunku skutkuje odrzuceniem przez wojewódzki sąd administracyjny takiej skargi jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. m.in. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481). Instytucja wezwania ma na celu załatwienie sprawy przez organ, zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy organ nie zastosuje się do wezwania, zachodzi przesłanka do wniesienia skargi do sądu.

Skarżący twierdzi, że kilkakrotnie wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając w pismach, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem.

Z akt sprawy wynika jednak, że skarżący przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie wyczerpał trybu wynikającego z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, to jest nie wniósł do właściwego organu samorządu gminnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Po analizie treści pism znajdujących się w aktach administracyjnych i sądowych sprawy Sąd stwierdził, że żadne z nich nie odpowiada wymogom wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto z treści pisma skarżącego z dnia 24 czerwca 2010 r., złożonego w związku z zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2010 r., nie wynika, aby skarżący dokonał takiego wezwania. Zdaniem Sądu w wezwaniu skierowanym do organu w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy skarżący winien wskazać, iż kwestionuje zaskarżoną uchwałę oraz wykazać, w jaki sposób przedmiotowa uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia i zażądać usunięcia tego naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1992 roku, sygn. SA/Wr 545/92, Wspólnota 1992/34/21). Wzywając do usunięcia naruszenia prawa, należy wskazać konkretną normę, która została naruszona, wykazać nielegalność działania administracji (Czekaj Michał, artykuł CASUS.2009.2.44, Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na tle uchwały NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. Teza nr 1 Lex 102782/1). Jak słusznie zauważa Rada Gminy, pisma, na które powołuje się skarżacy stanowią wnioski, żądanie informacji bądź wyjaśnień odnośnie obowiązku wniesienia opłaty za wykonanie przyłącza. O powyższym świadczy również wyczerpanie trybu skargowego w związku z brakiem odpowiedzi na liczne zapytania skarżącego (vide: pisma strony, skarga na działanie Wójta, pismo Wojewody, w aktach administracyjnych).

Na marginesie niejako Sąd zauważa, że nawet uznanie któregokolwiek z pism dołączonych do oświadczenia skarżącego dnia 24 czerwca 2010 r., kierowanych głównie do Wójta Gminy (z dnia 31 maja 2006 r.) a także do Przewodniczącego Rady Gminy z dnia 4 kwietnia 2008 r.), na które udzielane były odpowiedzi organów gminy, do których pisma były kierowane, za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skutkowałoby również, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzuceniem skargi przez Sąd, przy czym w takiej sytuacji ze względu na naruszenie terminów wynikających z dyspozycji art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Natomiast jeśli chodzi o powoływane przez stronę pismo nazwane "Postulatem" (dowód nadania pisma 13 listopada 2009 r., brak dowodu wpływu pisma do Rady Gminy, w aktach administracyjnych znajduje się jedynie Postulat z 2 grudnia 2009 r.), to przyjąwszy że stanowi ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawierając żądanie uchylenia zaskarżonej uchwały, w ocenie Sądu stanowi ono o przedwczesności skargi. W niniejszej sprawie skarga do WSA w Gdańsku wniesiona została w dniu 24 lipca 2009 r., odesłana następnie Radzie Gminy, która nie przekazała sądowi w tej skargi w terminie, o którym mowa w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tej przyczyny postanowieniem WSA w Gdańsku z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie sygn. akt II SO/Gd 15/09, na skutek wniosku D. P. wymierzona została Radzie Gminy grzywna (vide: akta sprawy II SO/Gd 15/09). Ta właśnie skarga została następnie przesłana do sądu, przy czym tylko w kopii (data wpływu 11 czerwca 2010 r.). Analiza wymienionych dat wskazuje zatem, że pismo skarżącego do Rady Gminy nadane w dniu 13 listopada 2009 r. skierowane zostało dopiero po wniesieniu skargi do sądu, a więc rozpoznawana skarga podlegać winna odrzuceniu, jako przedwczesna.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia oraz jeżeli z innych przyczyn (niż określone w punktach 1-5) wniesienie jej jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy wskazanego przepisu oraz art. 1011 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym postanowił jak w sentencji.