Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 627/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant st. ref. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2023 r. sprawy ze [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 3 marca 2021 r. nr DKO-420/213/2021/kb w przedmiocie wymierzenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 marca 2021 r., nr DKO-420/213/2021/kb, wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: kpa) i art. 55 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1114 ze zm.; dalej: ustawa o opakowaniach) po rozpatrzeniu odwołania I. S.A. z siedzibą w W. (obecnie I. S.A. z siedzibą w W.; dalej: Spółka, strona lub skarżąca) – Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ II instancji, organ odwoławczy lub organ) utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] (dalej: Marszałek lub organ I instancji) z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], wymierzającą Spółce wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. w kwocie 1.128.812 zł oraz zobowiązującą ją do wpłaty tej kwoty z odsetkami na wskazane konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym ta decyzja stanie się ostateczna,

Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej:

Opisaną na wstępie decyzją Marszałek wymierzył Spółce wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. w kwocie równej 1.128.812 zł i zobowiązał ją do jej wpłaty z odsetkami we wskazanym terminie.

Strona odwołała się od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, bądź uchylenie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, zarzucając tej decyzji:

1. błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez ustalenie stanu faktycznego na podstawie niepełnej dokumentacji, tj. na podstawie wybiórczych dokumentów DPO, DPR, EDPO, EDPR, podczas gdy organ dysponował także innymi dokumentami, które świadczyły o nadwyżce mogącej służyć jako potwierdzenie poddania odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych ze szkła;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 3 ustawy o opakowaniach w związku z art. 7 kpa, poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie strony do przedstawienia prowadzonej ewidencji, co pozwoliłoby na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 7a w związku z art. 11 kpa, poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, w której organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, a tym samym nie wyjaśnił przyczyn obciążenia opłatą produktową odwołującego się w sytuacji, w której podmiot trzeci wystawiał nierzetelne dokumenty;

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 80 w związku z art. 75 kpa, poprzez ich niezastosowanie, a tym samym zaniechanie obowiązku unieważnienia przedmiotowych dokumentacji oraz powiadomienia właściwego organu o konieczności wszczęcia stosownych kontroli, które rzekomo budzą wątpliwości, a które stanowią podstawę ustalenia opłaty produktowej za rok 2014;

5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 w związku z art. 34 ust. 2a oraz ust. 3 ustawy o opakowaniach, poprzez błędne i nieprawidłowe wyliczenie opłaty produktowej, której ustalenie następuje na podstawie wszystkich dowodów w sprawie;

6. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nie zawieszenie przedmiotowej sprawy, której wynik zależy od innego postępowania administracyjnego, które powinno być z urzędu wszczęte przez właściwe organy.

W toku postępowania odwoławczego organ ustalił, że strona przejęła od przedsiębiorców wprowadzających na terytorium kraju produkty w opakowaniach obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych i w ustawowym terminie złożyła sprawozdanie o wysokości należnej opłaty produktowej za 2014 r., które w późniejszym czasie uzupełniła korektami. Ze sprawozdania tego wynikało, że strona zrealizowała obowiązek odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i osiągnęła wymagane ustawowo poziomy odzysku/recyklingu. W sprawozdaniu tym strona wskazała, że masa wprowadzonych do obrotu opakowań stanowiąca podstawę do obliczenia osiągniętych w 2014 r. poziomów wyniosła: tworzywa sztuczne – 81.513,051 Mg, aluminium – 5.409,899 Mg, stal, w tym blacha stalowa – 12.689,644 Mg, papier i tektura – 137.632,453 Mg, szkło – 200.521,822 Mg, drewno – 132.984,450 Mg. Dodatkowo strona wskazała masę odpadów poddanych w 2014 r. odzyskowi łącznie – 348.808,753 Mg, recyklingu łącznie – 328.361,033 Mg oraz recyklingu według rodzaju materiału, tj. tworzywo sztuczne – 21.916,926 Mg, aluminium – 2.775,366 Mg, stal, w tym blacha stalowa – 6.479,863 Mg, papier i tektura – 85.081,949 Mg, szkło – 123.169,830 Mg, drewno – 88.937,099 Mg.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska poinformował Marszałka Województwa [...] o ustaleniach kontroli przeprowadzonej w Spółce w terminie od 1 grudnia 2016 r. do 9 lutego 2017 r., którą objęty został okres jej działalności w latach 2014-2015 i dotyczył odpadów opakowaniowych ze szkła oraz drewna. W trakcie kontroli ustalono, że do rozliczenia obowiązku recyklingu odpadów opakowaniowych za 2014 r. strona wykorzystała dokumenty potwierdzające recykling (dalej: dokumenty DPR) wystawione przez:

1) Stowarzyszenie [...] dla odpadów opakowaniowych ze szkła o kodzie 15 01 07, w ilości 3.000 Mg;

2) C. Sp. J. dla odpadów opakowaniowych z drewna o kodzie 15 01 03, w ilości 58.000 Mg, przy czym nie skontrolowano prawidłowości funkcjonowania tego podmiotu w 2014 r.;

3) E. Sp. z o.o. dla odpadów opakowaniowych ze szkła o kodzie 15 01 07, w ilości 7.000 Mg;

4) H. Sp. z o.o. dla odpadów opakowaniowych ze szkła o kodzie 15 01 07, w ilości 5.093,973 Mg.

W terminie od 1 grudnia 2016 r. do 15 marca 2017 r. [...] WIOŚ przeprowadzili kontrolę Stowarzyszenia [...] w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o opakowaniach. Z kontroli sporządzono protokół nr [...]. W ocenie [...] WIOŚ, wszystkie dokumenty DPO/DPR potwierdzające odzysk/recykling odpadów o kodach 15 01 01 w procesie R3, 15 01 02 w procesie R3, 15 01 03 w procesie R3, 15 01 04 w procesie R3/R4/R5 i 15 01 07 w procesie R5 w latach 2014-2016 zostały wystawione nierzetelnie, bowiem z ustaleń kontroli wynika, że podmiot prowadził przetwarzanie odpadów opakowaniowych w procesach, które nie stanowią procesów odzysku/recyklingu wymienionych w art. 21 ustawy o opakowaniach i uwzględnianych przy obliczaniu osiągniętych poziomów odzysku/recyklingu odpadów opakowaniowych przez organizacje odzysku i nie był uprawniony do wystawiania dokumentów DPO/DPR. [...] WIOŚ stwierdził, że kontrolowany podmiot potwierdził poprzez wystawienie DPR/DPO na odpady o kodzie 15 01 07 w procesie zakwalifikowanym do recyklingu R5, który polegał na przetworzeniu w procesie kruszenia w młynie. Powstały w procesie rozdrobnienia szkła surowiec był przekazywany nieodpłatnie lub odsprzedawany jako pełnowartościowy produkt docelowo do produkcji materiałów budowlanych lub jako surowiec uzupełniający mieszankę stanowiącą podbudowę pod nawierzchnie drogowe oraz do celów rolniczych na potrzeby własne i osób trzecich.

Ponadto [...] WIOŚ poinformował Marszałka, iż w trakcie kontroli stwierdził, że do rozliczenia obowiązku recyklingu odpadów opakowaniowych ze szkła o kodzie 15 01 07 za 2014 r. strona wykorzystała dokumenty DPR wystawione przez E. Sp. z o.o. oraz H. Sp. z o.o., które to odpady po zmieleniu wykorzystywane były jako wkład do produkcji betonu, podczas gdy proces ten nie może być uznany za recykling, ponieważ proces polegający na wykorzystaniu stłuczki szklanej jako wkładu przy produkcji betonu należy uznać za odzysk w procesie R5.

Dodatkowo [...] WIOŚ wskazał, że do rozliczenia osiągniętego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych z drewna strona wykorzystała wystawione w 2014 r. przez C Sp. J. dokumenty DPR nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] na masę równą 58.000 Mg. Z uwagi na fakt, że [...] WIOŚ nie skontrolował działalności C Sp. J. prowadzonej w 2014 r., Marszałek stwierdził, że w/w dokumenty DPR wystawione przez C Sp. J. na rzecz strony byty wiarygodne.

Biorąc pod uwagę powyższe organ I instancji uznał, że strona w poczet wykonania obowiązku:

- odzysku, jak i recyklingu nie powinna była wykorzystać dokumentów DPR wystawionych przez Stowarzyszenie [...];

- recyklingu nie powinna była wykorzystać dokumentów DPR wystawionych przez H. Sp. z o.o.;

- recyklingu nie powinna wykorzystać dokumentów DPR wystawionych przez E. Sp. z o.o.

W związku z powyższym Marszałek wszczął w stosunku do Spółki postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji określającej wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r.

W jego toku strona wystąpiła do Marszałka z wnioskami z 9, 14 i 27 listopada 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej co do zakresu i sposobu stosowania przepisów ustawy o opakowaniach.

Decyzjami z dnia [...], [...] i [...] grudnia 2018 r. Marszałek uznał za nieprawidłową interpretację strony, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów w kwestii dotyczącej dopuszczalności wystawiania dokumentów potwierdzających recykling odpadów opakowaniowych – DPR w procesie przetwarzania odpadów, polegającym na przetwarzaniu szkła na pokruszoną stłuczkę szklaną, następnie wykorzystywaną jako surowiec do produkcji betonu oraz uznania w/w procesu przetwarzania odpadów za recykling, zaś na skutek odwołania strona organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozstrzygnięcie w tej sprawie nie zostało jeszcze wydane.

Ponadto kilkoma wnioskami strona wnosiła do organu I instancji o zawieszenie przedmiotowego postępowania, jednakże organ I instancji każdorazowo uzasadniając swoje stanowisko odmawiał jego zawieszenia.

Pismem z 7 grudnia 2018 r. strona podniosła, że prowadzone przez przetwarzających odpady (H. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. i Stowarzyszenie [...]) procesy przetwarzania odpadów opakowaniowych należy uznać za recykling zgodny z przepisami ustawy o odpadach. Ponadto Strona poinformowała, że w jej posiadaniu znajdują się również dokumenty EDPR wystawione przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w R., potwierdzające wewnątrzwspólnotową dostawę odpadów opakowaniowych ze szkła o kodzie 15 01 07 w celu poddania ich recyklingowi za 2014 r. w masie równej 3.244,68 Mg oraz za 2015 r. w masie 4.325,3 Mg. Strona wniosła o włączenie do zebranego materiału dowodowego tych dokumentów oraz o uznanie ich za faktyczne potwierdzenie odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych ze szkła w 2014 r. i w 2015 r.

Decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję interpretacyjną Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], w całości i uznało przedstawione przez stronę stanowisko za prawidłowe.

W związku z powyższym, organ I instancji zastosował się do orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznającego dopuszczalność wystawiania dokumentów potwierdzających recykling odpadów opakowaniowych w procesie przetwarzania odpadów, polegającym na przetwarzaniu szkła na pokruszoną stłuczkę szklaną, a następnie wykorzystywaną jako surowiec do produkcji betonu przez E. Sp. z o.o. oraz uznał ten proces przetwarzania odpadów za recykling. Zatem masę równą 7.000 Mg odpadów opakowaniowych ze szkła wykazaną w dokumencie DPR wystawionym przez E. Sp. z o.o. na rzecz strony Marszałek uznał jako masę odpadów faktycznie poddanych recyklingowi i uwzględnił ją przy obliczaniu osiągniętych poziomów w 2014 r.

Ostatecznie Marszałek uznał, że w poczet wykonania obowiązku:

- odzysku, jak i recyklingu nie powinny być wykorzystane dokumenty DPR wystawione przez Stowarzyszenie [...];

- recyklingu nie powinny być wykorzystane dokumenty DPR wystawione przez H. Sp. z o.o.

W ocenie organu I instancji, dokumenty wystawione przez C. Sp. z o.o. na rzecz strony, potwierdzające wykonanie obowiązku odzysku/recyklingu, nie zostały wykorzystane przez nią do rozliczenia opłaty produktowej w 2014 r.

Ponieważ w poczet zrealizowania obowiązku recyklingu odpadów opakowaniowych ze szkła strona uwzględniła masę równą 8.093.973 kg wykazaną w zakwestionowanych przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska dokumentach DPR za 2014 r., dlatego też za masę faktycznie poddaną odzyskowi Marszałek uznał 118.320.537 kg. W związku z powyższym w 2014 r. strona osiągnęła poziom recyklingu dla opakowań ze szkła w wysokości 59,01%, tzn. nie osiągnęła ustawowo wymaganego poziomu recyklingu dla tego rodzaju odpadów opakowaniowych, który wynosił 61%.

Niemniej jednak, ze względu na fakt, iż w poczet wykonania obowiązku odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych strona uwzględniła masy wykazane w zakwestionowanych przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska dokumentach DPR za 2014 r. w ilości 3.000.000 kg (odzysk łączny) i 8.093.973 kg (recykling łączny), po uznaniu dokumentów przedstawionych w trakcie trwania przedmiotowego postępowania, za masę faktycznie poddaną łącznemu odzyskowi Marszałek uznał 349.053.433 kg, a łącznemu recyklingowi 323.511.740 kg. W następstwie powyższego w 2014 r. strona osiągnęła poziom odzysku łącznego w wysokości 61,16% oraz recyklingu łącznego 56,68%.

Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], Marszałek wymierzył stronie wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. w kwocie równej 1.037.500 zł na podstawie danych zawartych w sprawozdaniu OŚ-OP1 o wysokości należnej opłaty produktowej za 2014 r. oraz ustaleń zawartych w protokołach kontroli poczynionych w trakcie kontroli przeprowadzonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dotyczących strony, jak również przedsiębiorców wystawiających dokumenty potwierdzające wykonanie obowiązków odzysku i recyklingu na rzecz strony. Ponadto zobowiązał stronę do wpłaty tej kwoty z odsetkami na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna.

Strona złożyła odwołanie do GIOŚ, który m.in. zwrócił się do Marszałka Województwa [...] z prośbą o przekazanie informacji, czy unieważnił on lub posiada informację o unieważnieniu przez innego marszałka województwa wskazanych dokumentów.

W odpowiedzi Marszałek wyjaśnił, że w jego ocenie prowadzenie postępowania w ramach art. 37 ust. 1 ustawy o opakowaniach nie jest uzależnione od wcześniejszego wykonania procedury art. 53 ust. 4a tej ustawy i decyzje o wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej mogą być wydawane w oparciu o ustalenia wyników kontroli organów Inspekcji Ochrony Środowiska.

Po rozpatrzeniu akt sprawy, w decyzji z [...] listopada 2020 r., nr [...], organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu II instancji jest obarczona wadą, która obligowała go do uchylenia decyzji Marszałka z [...] lutego 2019 r., nr [...], i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania.

GIOŚ wskazał, iż Marszałek powinien wziąć pod uwagę dokonaną wykładnię obowiązujących przepisów prawa i po otrzymaniu informacji o podejrzeniu wystąpienia rażących nieprawidłowości w dokumentach DPO, DPR, EDPO lub EDPR powinien zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 53 ust. 2 ustawy o opakowaniach przeprowadzić kontrolę, a następnie na podstawie art. 53 ust. 4a tej ustawy unieważnić te dokumenty, wobec których wykazał rażące nieprawidłowości. W związku z powyższym organ II instancji zaznaczył, że unieważnienie dokumentów DPO, DPR, EDPO lub EDPR w myśl art. 53 ust. 4a ustawy o opakowaniach eliminuje je z obrotu prawnego, co zgodnie z art. 53 ust. 4b tej ustawy prowadzi do obowiązku złożenia skorygowanego sprawozdania i obniżenia uzyskanych poziomów odzysku i recyklingu, co w konsekwencji może spowodować, że organizacja odzysku opakowań będzie obowiązana do wniesienia opłaty produktowej. Jeżeli taki podmiot wniesie należną opłatę produktową, to nie będzie potrzeby wszczynania postępowania na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy.

Biorąc pod uwagę powyższe organ wskazał, że do momentu, gdy dokumenty DPR, DPO, EDPR lub EDPO, zakwestionowane przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska pozostają w obrocie prawnym, organ I instancji nie ma podstawy, aby bez ich unieważnienia na podstawie art. 53 ust. 4a ustawy o opakowaniach ustalić dla strony wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r.

W piśmie z 16 grudnia 2020 r. strona poinformowała o posiadaniu przez nią nadwyżki dokumentów potwierdzających recykling za 2014 r., które mogą zostać wykorzystane jako potwierdzenie osiągnięcia wymaganych ustawowo obowiązków odzysku i recyklingu w 2014 r. w zastępstwie wskazanego decyzją GIOŚ z [...] listopada 2020 r., nr [...], dokumentu DPR nr [...], wydanego przez C. Sp. J.

Następnie, wymienioną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...], Marszałek wymierzył stronie wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. w kwocie równej 1.128.812 zł oraz zobowiązał ją do jej wpłaty we wskazany sposób w zakreślonym terminie.

Po złożeniu od niej odwołania, pismem z 9 lutego 2021 r. strona podniosła, że w udostępnionych w sprawie dokumentach nie znajdowało się postanowienie Prokuratury Okręgowej w [...] z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], o zasięgnięciu opinii instytucji specjalistycznej M., co stanowi naruszenie przesłanki art. 9 kpa.

Po rozpatrzeniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie ochrony środowiska. Konieczność ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. została stwierdzona i udokumentowana w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

W wyniku analizy akt sprawy, nie mając wątpliwości co do materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji oraz przeprowadzonego przez niego postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie od decyzji nie miało uzasadnionych podstaw.

Ustosunkowując się do zawartego w odwołaniu argumentu dotyczącego ustalenia stanu faktycznego na podstawie niepełnej dokumentacji, tj. na podstawie wybiórczych dokumentów DPO, DPR, EDPO i EDPR, podczas gdy organ dysponował także innymi dokumentami, które świadczyły o nadwyżce mogącej służyć jako potwierdzenie poddania odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych ze szkła (dokument EDPR za 2014 r. nr 11-12/GS/14 wystawiony przez F., potwierdzający wewnątrzwspólnotową dostawę odpadów opakowaniowych ze szkła o kodzie 15 01 07 i masie równej 5.184.740 kg), organ stwierdził, iż zarzut ten nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowym przypadku. Organ wskazał, iż strona złożyła sprawozdanie OŚ-OP1 o wysokości należnej opłaty produktowej za 2014 r., które w późniejszym czasie uzupełniła korektami. Ze sprawozdania tego wynikało, że strona zrealizowała obowiązek odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych wynikający z art. 17 ust. 1 ustawy o opakowaniach i osiągnęła wymagane ustawowo poziomy odzysku/recyklingu. Pismem z 3 kwietnia 2019 r. Marszałek poinformował stronę, iż korekta przedmiotowego sprawozdania złożona pismem z 27 marca 2019 r., po wydaniu decyzji z [...] lutego 2019 r., została uznana za bezskuteczną na podstawie dyspozycji zawartej w art. 81b §1 pkt 1 ustawy Ordynacja Podatkowa, zgodnie z którym uprawnienie do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej – w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą. Stąd dane zawarte w tej korekcie nie zostały wykorzystane do określenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r., a tym samym przedmiotowy dokument EDPR nie został wzięty pod uwagę przez organ I instancji.

Wprawdzie z art. 7 kpa wynika obowiązek organu podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Strona powinna wykazać się inicjatywą, jeżeli chodzi o udowodnienie twierdzeń, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 3 ustawy o opakowaniach w związku z art. 7 kpa, organ stwierdził, iż argument ten nie mógł przesądzać o umorzeniu niniejszego postępowania administracyjnego. Organ zaznaczył, że na każdym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego strona miała możliwość czynnego udziału, poprzez wypowiadanie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz miała możliwość zgłaszania żądań. Natomiast będąc w posiadaniu jakichkolwiek dokumentów świadczących na jej korzyść i nie wnosząc ich do postępowania działała na swoją szkodę. Winna je wnieść w trakcie postępowania. Strona jako przedsiębiorca winna w sposób szczególny dbać o własne interesy i posiadać wiedzę na temat ciążących na niej obowiązków wynikających z obowiązujących regulacji prawnych oraz norm i uprawnień przewidzianych w aktach prawnych.

W odwołaniu podniesiono również kwestię naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 7a w związku z art. 11 kpa. W opinii strony, obciążenie zaległością w postaci opłaty produktowej jest administracyjną karą pieniężną. Organ odwoławczy nie zgodził się z tymi twierdzeniami i wyjaśnił, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji szczegółowo wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. w kwocie równej 1.128.812 zł. Tym samym, w świetle prawidłowo zgromadzonego, kompletnego materiału dowodowego organ odwoławczy nie dał wiary zarzutom podniesionym przez stronę, które nie mogły mieć wpływu na odstąpienie od ustalenia stronie wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. Organ podkreślił, iż zarówno on, jak i Marszałek w pełni rozważyli i przeanalizowali materiał dowodowy, który dał obraz aktualnego stanu faktycznego, nie pozostawiającego żadnych wątpliwości. Zarzuty podniesione w odwołaniu nie były zatem zasadne. Uzasadnienie decyzji precyzyjnie wskazuje podstawę prawną oraz wyjaśnienie stanu faktycznego. Wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu, organ I instancji zebrał kompletny materiał dowodowy, właściwie i wszechstronnie go ocenił (art. 77 § 1 kpa). Przeprowadził on niezbędne wyjaśnienia w celu obiektywnej oceny materiału dowodowego oraz naświetlenia stronie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych podjętej decyzji. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nakazują w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć materiał dowodowy (art. 7 § 1) oraz dokonać jego obiektywnej oceny (art. 80), a uzasadnienie decyzji administracyjnej wymaga wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 §3) oraz oceny stanu faktycznego w świetle przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji.

Organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa, w sposób rzetelny i przejrzysty tak, aby strona nie miała wątpliwości co do obiektywności organu I instancji. Na każdym etapie prowadzonego postępowania strona miała możliwość czynnego uczestnictwa poprzez wnoszenie wniosków i żądań, zadawanie pytań i ustosunkowywanie się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ I instancji dokładne wyjaśnił podstawy swojej decyzji, przedstawiając dowody na jej poparcie, aby uniknąć ewentualnych wątpliwości. W rezultacie, motywy wydanej decyzji i sam proces dochodzenia przez Marszałka do rozstrzygnięcia, zdaniem organu II instancji, są zrozumiałe dla strony i klarowne, a formułowane wypowiedzi i orzeczenia jasne i niebudzące wątpliwości.

Organ nie uznał za słuszne twierdzenia, jakoby obciążenie zaległością w postaci opłaty produktowej mogło być traktowane jako administracyjna kara pieniężna.

Opłata produktowa należna na podstawie przepisów ustawy o opakowaniach nie może być uznana za administracyjną karę pieniężną w rozumieniu art. 189b kpa, gdyż nie jest ona sankcją o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej w drodze decyzji w następstwie naruszenia prawa, polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, a powstaje ona w mocy prawa i powinna być określona przez obowiązanego samodzielnie i wpłacona bez wezwania, a także jest ona przede wszystkim jednym z dwóch alternatywnych sposobów, oprócz fizycznego sposobu wykonania obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku, przyczynienia się do odzysku odpadów opakowaniowych wprowadzanych do obrotu na terytorium kraju. W związku z powyższym organ zobligowany był do rozpatrzenia sprawy na podstawie przepisów ustawy o opakowaniach, a podstawą określenia wysokości opłaty produktowej dla strony były więc przepisy obowiązujące w chwili jej powstania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 7 w związku z art. 80 w związku z art. 75 kpa, poprzez zaniechanie obowiązku unieważnienia przedmiotowych dokumentów oraz powiadomienia właściwego organu o konieczności wszczęcia stosownych kontroli, które rzekomo budzą wątpliwości, a które stanowiły podstawę ustalenia opłaty produktowej za 2014 r. organ zauważył m.in., że ponownie rozpatrując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ I instancji zdecydował uznać dokumenty DPR wystawione przez Stowarzyszenie [...] dla odpadów opakowaniowych ze szkła o kodzie 15 01 07 w ilości 3.000 Mg w 2014 r., jako stanowiące dla strony potwierdzenie wykonania obowiązku odzysku i recyklingu za tamten rok, w związku z brakiem możliwości wyeliminowania tych dokumentów z obiegu prawnego. Jako przyczynę uzasadniającą takie postępowanie Marszałek podał względy proceduralne i terminowe, wynikające z obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zbliżającego się terminu przedawnienia zobowiązania za 2014 r., wynikającego z ustawy Ordynacja Podatkowa. W związku z tym, w ocenie organu I instancji, nie było możliwe przeprowadzenie postępowań wskazanych przez GIOŚ w decyzji z [...] listopada 2020 r., nr [...], polegających na wykonaniu czynności kontrolnych i unieważniających z dokumentami DPR. Podsumowując, organ I instancji oparł się tylko na już unieważnionych dokumentach DPR, na których oparła się strona, wskazując wykonanie swojego zobowiązania.

W stwierdzonym stanie faktycznym za całkowicie chybiony organ uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Jak już wyżej wspomniano, w swojej decyzji Marszałek wyjaśnił powody, dla których odrzucił możliwość wykonania czynności kontrolnych i unieważniających dokumenty DPR, jednocześnie uznając kwestionowane wcześniej dokumenty, jako stanowiące dla strony potwierdzenie wykonania obowiązku odzysku i recyklingu za 2014 r. Organ dodatkowo wyjaśnił, iż trwające postępowanie administracyjne w sprawie wydania interpretacji przedstawionej przez stronę nie jest zagadaniem wstępnym dla określenia opłaty produktowej. Ponadto, biorąc pod uwagę treść wskazanego przepisu i wniosków strony dotyczących wydania wiążących interpretacji w zakresie opłaty produktowej organ podkreślił, iż przepis ten w związku z wydanymi interpretacjami w ogóle nie mógłby mieć zastosowania do strony w niniejszej sprawie, gdyż po wydaniu tych interpretacji nie może się ona do nich zastosować, bowiem działania w zakresie osiągnięcia właściwego poziomu recyklingu musiała podjąć w 2014 r. Nie jest więc w ogóle możliwe, aby po wydaniu interpretacji strona zastosowała się do uzyskanej interpretacji indywidualnej, gdyż działania takie mogła podjąć tylko do końca 2014 r. W tym zakresie składane przez stronę wnioski i wydawane w niniejszej sprawie decyzje dotyczące wiążącej wykładni nie mogłyby mieć żadnego znaczenia.

W odwołaniu podniesiono również kwestię naruszenia art. 80 kpa w związku z art. 34 ust. 2a i ust. 3 ustawy o opakowaniach, poprzez błędne i nieprawidłowe wyliczenie opłaty produktowej. Również ten argument organ uznał za bezzasadny, gdyż Marszałek ustalił wysokość zaległości z tytułu tej opłaty za 2014 r. na kwotę równą 1.128.812 zł, którą obliczył w oparciu o:

a) załącznik nr 1 do ustawy o opakowaniach, w którym określono docelowe poziomy odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych;

b) załącznik nr 2 do ustawy o opakowaniach, w którym określono sposób obliczania opłaty produktowej;

c) rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowych stawek opłat produktowych dla poszczególnych rodzajów opakowań;

d) dokumenty i oświadczenia przedstawione w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego

Opłata produktowa za niewykonany recykling została obliczona według wzoru:

OPrec. = M x [(Prec. - OR)/100%] x SO.

Opłata produktowa za niewykonany odzysk została obliczona według wzoru: OPodz. = [(M1 x SO1 + M2 x SO2 + M3 x SO3 + M4 x SO4)/Mcałkowita] x (Podzysku x Mcałkowita – Modzyskana).

Opłata produktowa za niewykonany recykling dla sumy opakowań została obliczona według wzoru: OPƩrec. = [(M1 x SO1 + M2 x SO2 + M3 x SO3 + M4 x SO4)/Mcałkowita] x (Precyklingu x Mcałkowita – Mpoddana recyklingowi).

Łączna opłata produktowa została obliczona według wzoru: OPcałkowita = OPrec. + OPodz. + OPƩrec.

Stąd opłata produktowa za 2014 r. obliczona według powyższych wzorów wyniosła:

- za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych:

OPrec. = 81.513.051 kg x [(23,5% - 26,89%)/100%] x 2,70 zł/kg = 0,00 zł

- za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych z aluminium:

OPrec. = 5.409.899 kg x [(51% - 51,30%)/100%] x 1,70 zł/kg = 0,00 zł

- za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych ze stali, w tym blachy stalowej:

OPrec. = 12.689.644 kg x [(51% - 51,06%)/100%] x 1,70 zł/kg = 0,00 zł

- za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych z papieru i tektury:

OPrec. = 137.632.453 kg x [(61% - 62,25%)/100%] x 0,70 zł/kg = 0,00 zł

- za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych ze szkła:

OPrec. = 200.521.822 kg x [(61% - 63,04%)/100%] x 0,30 zł/kg = 0,00 zł

- za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych z drewna:

OPrcc. = 132.984.450 kg x [(16% - 62,37%)/100%] x 0,30 zł/kg = 0,00 zł

- za niewykonany odzysk odpadów opakowaniowych łącznie:

Oodz. = [(81.513.051 kg x 2,70 zł/kg + 5.409.899 kg x 1,70 zł/kg + 12.689.644 kg x 1,70 zł/kg + 137.632.453 kg x 0,70 zł/kg + 200.521.822 kg x 0,30 zł/kg + 132.984.450 kg x 0,30 zł/kg)/570.751.319 kg] x [(0,61 x 570.751.319 kg – 346.645.325 kg)] = 1.128.812,27 zł

- za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych łącznie: OPrec. = [(81.513.051 kg x 2,70 zł/kg + 5.409.899 kg x 1,70 zł/kg + 12.689.644 kg x 1,70 zł/kg + 137.632.453 kg x 0,70 zł/kg + 200.521.822 kg x 0,30 zł/kg + 132. 984.450 kg x 0,30 zł/kg)/570.751.319 kg] x [(56% x 570.751.319 kg – 326.197.605 kg)] = 0,00 zł

Łączna opłata produktowa: OPcałkowita = 1.128.812,27 zł + 0,00 zł = 1.128.812,27 zł ≈ 1.128.812 zł (zgodnie z art. 63 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa łączną opłatę produktową zaokrąglono do pełnych złotych).

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego GIOŚ stwierdził, że organ I instancji określił w sposób prawidłowy dla strony wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. w kwocie równej 1.128.812,27 zł.

Bezspornym jest, że w 2014 r. strona nie wykonała obowiązku określonego w art. 17 ust. 1 ustawy o opakowaniach, więc na mocy art. 34 ust. 2 tej ustawy była zobligowana wnieść opłatę produktową obliczoną oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, w tym recyklingu dla wszystkich opakowań razem oraz odzysku.

Nie wnosząc tej opłaty na odrębny rachunek bankowy prowadzony przez Marszałka w terminie do 16 marca 2015 r., strona uchybiła powyższym przepisom, stwarzając tym samym zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o opakowaniach podstawę do ustalenia przez organ I instancji, w drodze decyzji administracyjnej, wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r.

Odnosząc się do opinii prawnej sporządzonej przez dra J. J., na którą strona powołała się w odwołaniu, organ II instancji wyjaśnił, że przedkładane przez stronę opinie prawne i techniczne budziły uzasadnione wątpliwości co do rzetelności ich sporządzenia, a z całą pewnością co do stanu faktycznego przyjętego do ich wydania. W szczególności organ wskazał, iż w powołanej opinii prawnej dotyczącej recyklingu odpadów w postaci stłuczki szklanej sporządzonej 10 marca 2017 r. na zlecenie strony, w stanie faktycznym przyjętym jako podstawę wydania tej opinii wskazano, iż stłuczka szklana wprowadzona do obrotu i wykorzystywana w budownictwie nie jest wyrobem budowalnym. Sama też strona przedstawiła opinię techniczną z 16 marca 2017 r. przygotowaną przez Laboratorium [...] w Zakładzie [...] w [...], zgodnie z którą przetworzona w Stowarzyszeniu [...] stłuczka odpowiada swoimi właściwościami technicznymi piaskom według normy PN-B-11113 oraz spełnia wymagania kategorii uziarnienia GF 85 według normy PN-EN 13242 do zastosowania w podsypkach i w warstwach niezwiązanych, a zatem stanowi wyrób gotowy, mający zastosowanie w budownictwie komunikacyjnym, jako materiał do wykonywania podsypki pod kostką brukową oraz materiał do wypełniania spoin w nawierzchni z kostki brukowej (odpowiednik piasku łamanego). Jak wynika zaś z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG, przez "wyrób budowlany" rozumie się każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych.

Zatem w powyższym zakresie organ I instancji nie działał na zasadzie uznania, lecz w przypadku stwierdzenia uchybienia przepisów ustawy o opakowaniach w zakresie braku wniesienia opłaty produktowej albo wniesienia opłaty produktowej w wysokości niższej od należnej, zobligowany był do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej, która jest obligatoryjna bez względu na przyczyny czy okoliczności, którymi kierowała się strona. Ustawodawca nie przewidział żadnych ustępstw od ustalenia zaległości opłaty produktowej. Ponadto, art. 37 ustawy o opakowaniach ma charakter jednoznaczny, dlatego też organ nie mógł odstąpić od ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej, która jest obligatoryjna bez względu na motywy, w związku z którymi ona nastąpiła, także w sytuacji, gdy uchybienie nie miało charakteru umyślnego.

Wobec powyższego bezsprzecznym pozostawał fakt, iż w niniejszej sprawie należało ustalić stronie zaległość z tytułu opłaty produktowej we wskazanej kwocie. Zobowiązanie do wpłaty kwoty ustalonej wysokości z odsetkami od zaległości podatkowych naliczonymi od 17 marca 2015 r. do dnia wpłaty na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna – wynika z art. 37 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 34 ust. 2 i art. 36 ustawy o opakowaniach oraz art. 53 § 4, art. 55 § 1 oraz art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Opłata nieuiszczona w powyższym terminie podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w przypadku niewykonania tej decyzji w terminie 14 dni od dnia, w którym stanie się ona ostateczna, zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy o opakowaniach marszałek województwa ustala w drodze decyzji administracyjnej dodatkową opłatę produktową w wysokości odpowiadającej 50% kwoty niewpłaconej opłaty produktowej.

W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej:

- błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez:

błędne ustalenie stanu faktycznego, jakoby strona nie wypełniła wymaganego ustawowo poziomu odzysku i recyklingu, bazując na podstawie niepełnej dokumentacji, tj. na podstawie wybiórczych dokumentów DPO, DPR, EDPO i EDPR, podczas gdy organ dysponował także innymi dokumentami, które świadczyły o uzyskaniu dokumentacji w nadwyżce mogącej służyć jako potwierdzenie wykonania obowiązku odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych ze szkła wynikający z art. 17 ust. 1 ustawy o opakowaniach, które potwierdzały, że strona osiągnęła wymagane ustawowo poziomy odzysku/recyklingu;

nieuprawnione przyjęcie, jakoby dokument DPR nr [...] wystawiony przez C. Sp. j. został unieważniony, podczas gdy w materiale dowodowym brak informacji o wydaniu prawomocnej decyzji co do tego dokumentu;

- naruszenie przepisów postępowania tj.:

art. 7 w związku z art. 73 w związku z art. 6 w związku z art. 8 kpa, poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, w której organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, a mimo tego ustala opłatę produktową dla podmiotu, który nie wystawił nierzetelnego dokumentu, a także przyjęcie, że niepodejmowanie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy uzasadnia zbliżający się upływ terminu przedawnienia;

art. 7 w związku z art. 80 w związku z art. 75 kpa, poprzez ich niezastosowanie, a tym samym zaniechanie obowiązku unieważnienia przedmiotowych dokumentacji oraz powiadomienia właściwego organu o konieczności wszczęcia stosownych kontroli, które przecież rzekomo budzą wątpliwości, a które stanowią podstawę ustalenia opłaty produktowej za 2014 r., co prowadziło w konsekwencji do zaniechania tychże obowiązków w związku ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia;

art. 10 kpa, poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, a przede wszystkim pozbawienie jej prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, tym samym organ zaniechał obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do całokształtu zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a więc decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest przedwczesna;

art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji brak zawieszenie przedmiotowej sprawy, bowiem jej wynik zależy od innego postępowania administracyjnego, które powinno być z urzędu wszczęte przez właściwe organy, a nieprzeprowadzenie tej czynności wynika tylko z faktu upływu terminu przedawnienia;

art. 6 w związku z art. 8 kpa, poprzez świadome wydanie decyzji ostatecznej przed upływem terminu do złożenia przez stronę stanowiska w sprawie, co niweluje zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a świadczy jedynie o władczym postępowaniu organu;

art. 9 w związku z art. 10 kpa, poprzez niezawiadomienie strony o znajdującym się w materiale dowodowym sprawy dokumencie, tj. postanowieniu Prokuratury Okręgowej w [...], który miał wpływ na wydaną decyzję, a do którego strona nie mogła się ustosunkować;

art. 77 w związku art. 75 w związku z art. 7 kpa, poprzez zaniechanie czynności procesowych oraz zaniechanie w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego zaoferowanego przez stronę;

art. 80 w związku z art. 34 ust. 2a i ust. 3 ustawy o opakowaniach, poprzez błędne i nieprawidłowe wyliczenie opłaty produktowej, której ustalenie winno nastąpić na podstawie wszystkich dowodów w sprawie;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 52 ust. 3 ustawy o opakowaniach w związku z art. 7 kpa, poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie strony do przedstawienia prowadzonej ewidencji, co pozwoliłoby na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz ustalenie zaległości w prawidłowej wysokości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r.;

art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, poprzez uznanie, iż interpretacja indywidualna nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, podczas gdy przedmiotowe interpretacje indywidualne zostały wydane przed wydaniem ostatecznej decyzji, stąd też należy uznać, że interpretacja indywidualna jest wiążąca dla organów lub państwowych jednostek organizacyjnych właściwych dla przedsiębiorcy;

- naruszenie przepisów art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 40 ustawy o opakowaniach, poprzez uznanie, iż zobowiązania z tytułu z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. nie wygasło, podczas gdy zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty produktowej za tamten rok wygasło z dniem 1 stycznia 2021 r., bowiem wówczas upłynął termin jej przedawnienia.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym wpisu od skargi.

W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: ppsa), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przywołać należy stosowne regulacje ustawy o opakowaniach w brzmieniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy.

I tak, jej art. 3 ust. 1 mówi, że opakowaniem jest wyrób, w tym wyrób bezzwrotny, wykonany z jakiegokolwiek materiału, przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozy, dostarczania lub prezentacji produktów, od surowców do towarów przetworzonych.

Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o opakowaniach, za opakowanie uważa się:

1) wyrób spełniający funkcje opakowania, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o opakowaniach, bez uszczerbku dla innych funkcji, jakie opakowanie może spełniać, z wyłączeniem wyrobu, którego wszystkie elementy są przeznaczone do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, stanowiącego integralną część produktu oraz niezbędnego do przechowywania, utrzymywania lub zabezpieczania produktu w całym cyklu i okresie jego funkcjonowania;

2) wyrób spełniający funkcje opakowania, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o opakowaniach:

a) wytworzony i przeznaczony do wypełniania w punkcie sprzedaży,

b) jednorazowego użytku – sprzedany, wypełniony, wytworzony lub przeznaczony do wypełniania w punkcie sprzedaży;

3) część składową opakowania oraz złączony z opakowaniem element pomocniczy, spełniające funkcje opakowania, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o opakowaniach, z tym że element pomocniczy przyczepiony bezpośrednio lub przymocowany do produktu uważa się za opakowanie, z wyłączeniem elementu stanowiącego integralną część produktu, który jest przeznaczony do wspólnego użycia lub usunięcia.

W art. 4 ustawy o opakowaniach wyróżnia się następujące kategorie opakowań:

1) opakowania jednostkowe – służące do przekazywania produktu użytkownikowi w miejscu zakupu;

2) opakowania zbiorcze – zawierające wielokrotność opakowań jednostkowych produktów, niezależnie od tego, czy są one przekazywane użytkownikowi, czy też służą zaopatrywaniu punktów sprzedaży i które można zdjąć z produktu bez naruszania cech produktu;

3) opakowania transportowe – służące do transportu produktów w opakowaniach jednostkowych lub zbiorczych w celu zapobiegania uszkodzeniom produktów, z wyłączeniem kontenerów do transportu drogowego, kolejowego, wodnego lub lotniczego.

Z kolei art. 5 ustawy o opakowaniach podkreśla, że jej przepisy stosuje się do wszystkich opakowań, niezależnie od zastosowanego do ich wykonania materiału, oraz do powstałych z nich odpadów opakowaniowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy, wprowadzenie do obrotu opakowań lub produktów w opakowaniach następuje w dniu:

1) ich wydania z magazynu albo przekazania osobie trzeciej, w przypadku opakowań i produktów w opakowaniach wytworzonych na terytorium kraju;

2) ich przywozu na terytorium kraju;

3) wystawienia faktury potwierdzającej odpowiednio wewnątrzwspólnotowe nabycie opakowań albo wewnątrzwspólnotowe nabycie produktów w opakowaniach.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o opakowaniach, jeżeli wprowadzenie do obrotu opakowań lub produktów w opakowaniach nastąpiło w dwóch różnych terminach określonych w art. 9 ust. 1 tej ustawy, za dzień wprowadzenia do obrotu opakowań lub produktów w opakowaniach uważa się dzień, w którym ich wprowadzenie do obrotu nastąpiło wcześniej.

Zgodnie zaś z art. 9 ust. 3 ustawy, ciężar udowodnienia, że wprowadzenie do obrotu opakowań lub produktów w opakowaniach nie nastąpiło albo nastąpiło w innym dniu niż określony w art. 9 ust. 1, spoczywa na wprowadzającym je do obrotu przedsiębiorcy.

Natomiast art. 17 ust. 1 określa, iż wprowadzający produkty w opakowaniach jest obowiązany zapewnić odzysk, w tym recykling odpadów opakowaniowych takiego samego rodzaju jak odpady opakowaniowe powstałe z tego samego rodzaju opakowań jak opakowania, w których wprowadził produkty.

Z art. 17 ust. 2 ww. ustawy wynika, że wprowadzający produkty w opakowaniach wykonuje obowiązek, o którym mowa w ust. 1, samodzielnie albo za pośrednictwem organizacji odzysku opakowań, której zlecił jego wykonanie.

Art. 17 ust. 7 ustawy o opakowaniach stanowi, że (...) organizacja odzysku opakowań może zlecić wykonanie poszczególnych czynności w zakresie gospodarowania odpadami opakowaniowymi posiadaczowi odpadów.

Art. 20 ust. 1 ustawy wskazuje, że wprowadzający produkty w opakowaniach był obowiązany do dnia 31 grudnia 2014 r. oraz w latach następnych osiągnąć docelowy poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych co najmniej w wysokości określonej w załączniku nr 1 do ustawy, z wyłączeniem wprowadzającego produkty w opakowaniach wielomateriałowych lub środki niebezpieczne

Z kolei art. 20 ust. 2 ustawy o opakowaniach stanowi, że poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych w danym roku kalendarzowym stanowi wyrażona w procentach wartość ilorazu masy odpadów opakowaniowych poddanych odpowiednio odzyskowi lub recyklingowi w tym roku oraz masy wprowadzonych do obrotu opakowań w poprzednim roku kalendarzowym.

Zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o opakowaniach, docelowy poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych przedstawia się następująco:

| Poz. | Odpady opakowaniowe powstałe z: |Poziom w % |

| | rodzaj opakowań | odzysk | recykling |

| 1 | opakowań razem | 61 | 56 |

| 2 | opakowań z tworzyw sztucznych | - | 23,5 |

| 3 | opakowań z aluminium | - | 51 |

| 4 |opakowań ze stali, w tym z blachy stalowej | - | 51 |

| 5 | opakowań z papieru i tektury | - | 61 |

| 6 | opakowań ze szkła | - | 61 |

| 7 | opakowań z drewna | - | 16 |

| 8 | opakowań wielomateriałowych | - | Poziom określony odpowiednio w poz. 1-7 wg |

| | | |rodzaju materiału przeważającego w opakowaniu|

| | | |wielomateriałowym |

| 9 | pozostałych opakowań | | - |

Art. 20 ust. 5 ustawy o opakowaniach wskazuje, że minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, roczne poziomy recyklingu odpadów opakowaniowych pochodzących z gospodarstw domowych, które organizacja odzysku opakowań jest obowiązana uwzględniać w osiągniętych poziomach recyklingu odpadów opakowaniowych, biorąc pod uwagę potrzebę stopniowego tworzenia krajowego systemu selektywnego zbierania odpadów komunalnych, zwiększenia jego efektywności oraz konieczność realizacji zobowiązań międzynarodowych.

Natomiast § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 marca 2014 r. (Dz. U. poz. 412) w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych pochodzących z gospodarstw domowych, określa roczne poziomy recyklingu odpadów opakowaniowych pochodzących z gospodarstw domowych, które organizacja odzysku opakowań jest obowiązana uwzględniać w osiągniętych poziomach recyklingu odpadów opakowaniowych. § 1 ust. 2 tego rozporządzenia mówi, iż roczne poziomy recyklingu odpadów opakowaniowych pochodzących z gospodarstw domowych, o których mowa w ust. 1, są określone w załączniku do rozporządzenia, z którego wynika, że w 2014 r. wynosiły 32%.

Art. 21 ust. 1 ustawy o opakowaniach wskazuje, że przy obliczaniu osiągniętych poziomów:

1) odzysku odpadów opakowaniowych – do odzysku zalicza się procesy odzysku R1-R9;

2) recyklingu odpadów opakowaniowych – do recyklingu zaliczą się procesy odzysku R2-R5

- wymienione w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o opakowaniach, masę opakowań wprowadzonych do obrotu wraz z produktami ustala się w oparciu o ewidencję, o której mowa w art. 22 ust. 1 tej ustawy, a w przypadku, gdy wprowadzający produkty w opakowaniach nie prowadzi ewidencji, o której mowa w art. 22 ust. 1, albo prowadzi ją nierzetelnie, informacje o masie opakowań, w których wprowadził on do obrotu produkty, marszałek województwa lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustalają na podstawie wszelkich dostępnych informacji, a w razie ich braku – szacunkowo.

W myśl art. 23 ust. 3 ustawy o opakowaniach, masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi lub innemu niż recykling procesowi odzysku oraz zastosowany proces odzysku i recyklingu ustala się w oparciu odpowiednio o dokument DPR albo dokument DPO.

Art. 23 ust. 4 ustawy precyzuje, iż dokumenty, o których mowa w ust. 3, są wystawiane przez przedsiębiorcę prowadzącego recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych na wniosek złożony w postaci papierowej albo elektronicznej przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, organizację odzysku opakowań lub organizację samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1.

Zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy o opakowaniach, w przypadku odpadów opakowaniowych pochodzących wyłącznie z gospodarstw domowych dokumenty DPO i DPR są wystawiane przez przedsiębiorcę prowadzącego recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych na wniosek:

1) podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości albo

2) prowadzącego instalację komunalną, albo

3) podmiotu prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, albo

4) gminy organizującej odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.

W myśl art. 23 ust. 6 ustawy, przedsiębiorca prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych jest obowiązany wystawić dokument DPO lub dokument DPR, w przypadku gdy wprowadzający produkty w opakowaniach, organizacja odzysku opakowań, organizacja samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1, lub wnioskodawca określony w ust. 5 przekazali odpady opakowaniowe bezpośrednio lub za pośrednictwem innego posiadacza odpadów do recyklingu lub innego niż recykling procesu odzysku, jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 4 lub 5, został złożony nie później niż w terminie 30 dni od upływu kwartału, w którym odpady opakowaniowe zostały przekazane do recyklingu lub innego niż recykling procesu odzysku.

Natomiast art. 23 ust. 9 ww. ustawy stanowi, iż przedsiębiorca prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych wystawia dokument, o którym mowa w ust. 3, w trzech egzemplarzach, z czego jeden egzemplarz jest przeznaczony dla wystawiającego dokument przedsiębiorcy, drugi egzemplarz – odpowiednio dla wprowadzającego produkty w opakowaniach, organizacji odzysku opakowań, organizacji samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1, albo wnioskodawcy określonego w ust. 5, natomiast trzeci egzemplarz – dla marszałka województwa.

Na mocy art. 23 ust. 11 ustawy o opakowaniach, w przypadku gdy wprowadzający produkty w opakowaniach w ramach wykonywanej działalności gospodarczej dokonuje recyklingu lub innego niż recykling procesu odzysku odpadów opakowaniowych, masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi lub innemu niż recykling procesowi odzysku oraz sposób ich odzysku i recyklingu ustala się w oparciu o prowadzoną przez niego ilościową i jakościową ewidencję odpadów, o której mowa w art. 66 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Z art. 34 ust. 1 ustawy o opakowaniach wynika, że rozliczenie wykonania obowiązku zapewnienia odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych takiego samego rodzaju jak odpady opakowaniowe powstałe z tego samego rodzaju opakowań jak opakowania, w których wprowadził produkty następuje na koniec roku kalendarzowego.

Wskazać tu należy, że obowiązek wniesienia opłaty produktowej przez organizację odzysku opakowań, która nie wykonała powyższego obowiązku wynika wprost z art. 34 ust. 2 ustawy o opakowaniach. Opłata ta obliczana jest oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, w tym recyklingu dla wszystkich opakowań razem oraz odzysku.

Zgodnie zaś z art. 34 ust. 2a i ust. 3 ustawy o opakowaniach, organizacja odzysku opakowań, która nie wykonała obowiązku określonego w art. 17 ust. 1, jest obowiązana wnieść opłatę produktową obliczoną dla poszczególnych rodzajów opakowań w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, w tym recyklingu dla wszystkich opakowań i odzysku, a podstawę obliczenia opłaty produktowej stanowi masa w kilogramach opakowań danego rodzaju, w których produkty zostały wprowadzone do obrotu.

W myśl art. 36 ustawy, opłata produktowa jest obliczana na koniec roku kalendarzowego i jest wnoszona na odrębny rachunek bankowy prowadzony przez marszałka województwa do 15 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy.

Art. 37 ust. 1 ustawy stanowi zaś, że w razie stwierdzenia, iż organizacja odzysku opakowań, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa ustala w drodze decyzji wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej. Termin uiszczenia opłat, o których mowa w ust. 1, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna (art. 37 ust. 3).

Z art. 45 ust. 3 ustawy o opakowaniach wynika zaś, że organizacja odzysku, przejmując za przedsiębiorcę obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych, ma obowiązek złożenia marszałkowi województwa rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej.

Wreszcie art. 40 ustawy o opakowaniach stanowi, że do ponoszenia opłat produktowych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

W tym miejscu zauważyć należy, że zarzuty podniesione w skardze stanowią w istocie powtórzenie argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji, do której organ II instancji odniósł się w zaskarżonej decyzji. Sąd zaś w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną.

Przedmiotem rozpoznania była decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję I instancji, określającą dla skarżącej wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. w kwocie równej 1.128.812 zł oraz zobowiązującą ją do wpłaty tej kwoty z odsetkami we wskazany sposób i terminie.

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia normy zawartej w art. 97 §1 pkt 4 kpa i w konsekwencji nie zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie odwołać się trzeba do przytoczonych wyżej rozważań organu, więc nie ma potrzeby ich powtarzania. Z tego samego względu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221).

Odnosząc się natomiast do zarzuconego naruszenia przez organ II instancji art. 10 § 1 kpa, zwrócić trzeba uwagę, że GIOŚ przyznał, że w sprawie doszło do ograniczenia możliwości wypowiedzenia się przez skarżącą co do całokształtu zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, że uchybienie to miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowym przypadku. Sama strona nie wykazała zresztą, w jaki sposób okoliczność ta miałaby wpłynąć na to rozstrzygnięcie.

W orzecznictwie podnosi się, że uregulowana w art. 10 kpa zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz ogłoszonych żądań. Zarówno organ odwoławczy, jak i l organ pierwszej instancji, nie mogą uchylić się od tego obowiązku z innych przyczyn, niż wymienione w art. 10 § 2 kpa, gdyż w przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia art. 10 § 1 kpa. Jednakże czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia wspomnianego przepisu procesowego, a czym innym zagadnienie jego upływu na wynik prawy. Nie każde bowiem naruszenie musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd. Art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stanowi, że uchylenie przez sąd decyzji możliwe jest w razie stwierdzenia co najmniej jednego z trzech niżej wymienionych naruszeń prawa:

a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik prawy,

b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postpowania administracyjnego,

c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik prawy.

Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracyjny miało lub mogło mieć wpływ na wynik prawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się nadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji w oderwaniu od faktu, czy dokonane naruszenie mogło albo nie mogło mieć wpływu na wynik prany (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10, LEX nr 1070853)

Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa więc ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postpowania, a wynikiem prawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o uprawnieniach z art. 10 § 1 kpa uniemożliwiło jej dokonanie w danym postpowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenia dokumentu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, Lex nr 204033).

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż na każdym etapie prowadzonego postępowania skarżąca regularnie korzystała z prawa zawartego w art. 10 § 1 kpa, np. 31 października 2018 r. i 21 stycznia 2019 r. skarżąca zapoznała się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a także zwróciła się o udostępnienie akt przedmiotowej sprawy zgromadzonych po 9 listopada 2018 r., zapoznała się ze wszystkimi aktami przedmiotowej sprawy w siedzibie organu i nie wnosiła wówczas żadnych nowych dowodów, żądań, a także uwag co do zebranego materiału dowodowego. Natomiast w prowadzonym przez organ II instancji postępowaniu odwoławczym nie uzupełniono materiału dowodowego, nie przeprowadzono również żadnych nowych czynności, zatem w aktach sprawy nie było nieznanych skarżącemu dowodów i materiałów, w stosunku do których mogłaby się odnieść.

Wobec powyższego, na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można uznać, że wydając zaskarżoną decyzję przed wypowiedzeniem się skarżącej na temat zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ II instancji dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarówno argumenty podniesione w piśmie z 15 marca 2021 r., jak i przekazany dokument EDPR za 2014 r. nr [...] znane były GIOŚ na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego. We wskazanym piśmie skarżąca nie podniosła nowych okoliczności, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zaistniała zatem w tym zakresie przesłanka do uchylenia decyzji organu II instancji.

Kolejny, rodzący najdalej idące konsekwencje zarzut dotyczył przedawnienia przedmiotowej zaległości. W ocenie skarżącej, wysokość zaległość ta obliczana jest na koniec roku kalendarzowego i wnoszona na odrębny rachunek bankowy prowadzony przez marszałka województwa w terminie do 15 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy. Zatem według skarżącej termin wniesienia opłaty produktowej za 2014 r. przypadał najpóźniej w dniu 15 marca 2015 r. Skarżąca podniosła, że obowiązek uiszczenia opłaty produktowej przedawnia się po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wpłata zaległości powinna nastąpić, więc termin ten w przypadku opłaty produktowej za rok 2014 upłynął z dniem 31 grudnia 2020 r.

Zgodnie z art. 51 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Biorąc pod uwagę, iż opłata produktowa powinna być wpłacona bez wezwania w terminie do 16 marca 2015 r., a strona tego nie uczyniła, zobowiązanie to stało się zaległością z tytułu opłaty produktowej.

Przede wszystkim pamiętać należy, że termin przedawnienia opłaty produktowej jest terminem prawa administracyjnego, a nie prawa podatkowego. Ponadto zgodnie z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875 ze zm.), z dniem 16 maja 2020 r. uchylone zostały art. 15zzr i art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Uchylone przepisy przewidywały wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym (terminów prawa materialnego i terminów procesowych) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu choroby zakaźnej wywołanej wirusem COVID-19.

Jak już wspomniano, ustawa z 2 marca 2020 r. w ówczesnym kształcie dotyczyła więc wyłącznie wstrzymania biegu terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego. Art. 15zzr tej ustawy wymieniał sytuacje, w których bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów, z uwagi na okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemiologicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu choroby zakaźnej wywołanej wirusem COVID-19, nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Należały do nich m.in. terminy, od zachowania których uzależnione było udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, terminy do dokonania przez stronę czynności kształtującej jej prawa i obowiązki, bieg terminu przedawnienia, terminy których niezachowanie powodowało wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, terminy zawite, czy też terminy do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodowały obowiązek zgłoszenia do tego rejestru.

Zasygnalizowania wymaga również fakt, że ustawodawca nie wskazał precyzyjnie daty, od której nastąpiło wstrzymanie rozpoczęcia, jak i zawieszenie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym, o których mowa w. art. 15zzr ust. 1 i art. 15zzs ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. Mimo iż przywołane przepisy zmieniające weszły w życie w dniu 31 marca 2020 r., to ustawodawca w sposób wyraźny wskazał w nich, że nierozpoczęcie biegu terminów, jak i zawieszenie terminów już rozpoczętych obowiązuje w okresie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Skoro stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej w terminie od 14 marca 2020 r., to należy przyjąć, że od tej daty z mocy prawa nastąpił skutek wynikający z tej normy prawnej.

Mając na uwadze, że na mocy art. 76 ustawa o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r., a ustawodawca w art. 68 ust. 1, ust. 2, ust. 6 i ust. 7 tej ustawy wprowadził siedmiodniowy termin, po którym terminy wstrzymane rozpoczynały swój bieg, zaś zawieszone biegły dalej, ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie rozpoczęcia, jak i zawieszenie biegu terminów nastąpiło w dniu 23 maja 2020 r. Oznacza to, że od 24 maja 2020 r. rozpoczęły bieg terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed 14 marca 2020 r. Natomiast terminy, które rozpoczęły swój bieg przed tym dniem i zostały zawieszone na podstawie art. 15zzr i art. 15zzs, od tej daty biegły dalej, co oznacza, że do zachowania terminu wlicza się także te dni, które nastąpiły przed dniem zawieszenia.

Przenosząc powyższe na grunt stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy uznać, że w terminie od 14 marca do 23 maja 2020 r., czyli przez 71 dni postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie w zakresie określenia skarżącej w drodze decyzji wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. na mocy w/w przepisów było zawieszone. Zatem termin przedawnienia się przedmiotowego postępowania uległ przesunięciu o 71 dni, czyli na dzień 13 marca 2021 r. (tj. sobota). Natomiast decyzja ostateczna organu II instancji została skarżącej doręczona osobiście w dniu 4 marca 2021 r., a zatem z zachowaniem terminu.

W odniesieniu do zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie wybiórczych dokumentów DPO, DPR, EDPO i EDPR organ szczegółowo wyjaśnił, dlaczego oparł się na wskazanych dokumentach, nie uwzględniając korekt złożonych

po wszczęciu w stosunku do strony postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji określającej wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r., tj. po 4 października 2018 r. W szczególności dotyczy to nieuznania przez organy wystawionego przez F. dokumentu EDPR za 2014 r. nr [...], potwierdzającego wewnątrzwspólnotową dostawę odpadów opakowaniowych ze szkła o kodzie 15 01 07 i masie równej 5.184.740 kg, który był znany w toku postępowania administracyjnego.

Co do kwestii wystawionych przez C. Sp. J. dokumentów DPR nr [...] (jak też nr [...], nr [...] i nr [...] na masę równą 58.000 Mg przypomnieć trzeba, że z uwagi na fakt, że właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska nie skontrolował działalności tego podmiotu prowadzonej w 2014 r., to ostatecznie organ I instancji uznał, że wystawione przez niego na rzecz skarżącej dokumenty DPR były wiarygodne, więc były one podstawą ustalenia osiągniętych poziomów recyklingu i odzysku. Zostało to zresztą wyraźnie wyartykułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zważywszy na powyższe równie nietrafione są pozostałe zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania.

Nie sposób zarzucić organowi naruszenie wyrażonej w art. 6 kpa zasady praworządności, czy wynikającej z art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej, zaś fakt, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem nie oznacza, że doszło do uchybienia zasadzie zaufania do władzy publicznej. Materiał dowodowy w sprawie został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony, czym organ zadośćuczynił wymogom postępowania dowodowego z art. 77 § 1 kpa. Podkreślenia też wymaga, że oceniając całokształt zebranego materiału dowodowego organ nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 80 kpa.

Zdaniem Sądu, zarzuty podnoszone przez skarżącą w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Niedopełnienie ciążącego na skarżącej obowiązku, wynikającego z przepisów prawa w zakresie ustawy o opakowaniach obligowało organ I instancji do wydania decyzji ustalającej dla skarżącej wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2014 r. w trybie art. art. 37 ust. 1 ustawy o opakowaniach, a jej wysokość została wyliczona prawidłowo.

Konkludując należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, ani do naruszenia przepisów prawa materialnego. Organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Na zakończenie podnieść należy, że poza zarzuconymi w skardze, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani w poprzedzającym ją postępowaniu jakichkolwiek naruszeń prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Z tych względów, skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw nie mogła zostać uwzględniona i podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na mocy art. 151 ppsa.