Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1357/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 24a ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 pkt 3 lit. b lub lit. c, ust. 16, ust 18, ust. 18a, ust. 13a, ust. 14,
journal: Dz.U. 2019 poz 865
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
article: art. 14c par 1 i par 2, art. 14h, art. 120, art. 121, art. 122, art. 14b par 1, art. 2a
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (spr.), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA (del.) Artur Kot, Protokolant Katarzyna Latkowska-Kłoczko, po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 357/20 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II FSK 1357/21

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. z siedzibą w W. i uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 6.03.2020 r. skarżąca Spółka podała, że jej jedynym udziałowcem jest giełdowa spółka mająca siedzibę w Hiszpanii, że należy do grupy kapitałowej zajmującej się prowadzeniem sieci restauracji w Europie i Azji, a nadto jest jedynym udziałowcem hiszpańskiej spółki kapitałowej utworzonej w celu nabycia, razem z inwestorem zewnętrznym, hiszpańskich spółek prowadzących sieć restauracji, wskutek czego bezpośrednio lub pośrednio posiada powyżej 50% udziałów/akcji, w tym wspólnie z innymi podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 24a ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865, dalej: u.p.d.o.p.), w hiszpańskich spółkach kapitałowych, które nie mają siedziby, zarządu, nie są zarejestrowane ani położone na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową w rozumieniu art. 11j ust. 2 u.p.d.o.p. Spółka, która jest jedynym udziałowcem skarżącej, wraz z niektórymi hiszpańskimi spółkami zależnymi tworzy w Hiszpanii podatkową grupę kapitałową; spółki te, zarówno należące do podatkowej grupy kapitałowej, jak i do niej nie należące, prowadzą istotną rzeczywistą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 24a ust. 16 w związku z art. 24a ust. 18 i ust. 18a u.p.d.o.p. Skarżąca zadała pytania:

- czy w takiej sytuacji przepisy art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p. nie znajdą zastosowania w stosunku do: hiszpańskiej grupy kapitałowej (1) oraz hiszpańskich spółek zależnych (2);

- czy przy założeniu, że ogół działalności prowadzonej przez spółki wchodzące w skład hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b lub lit. c u.p.d.o.p., nie powstanie na podstawie art. 24a ust. 1 u.p.d.o.p. obowiązek podatkowy dla: hiszpańskiej grupy kapitałowej (3) oraz poszczególnych hiszpańskich spółek zależnych (4);

- czy na potrzeby weryfikacji zastosowania art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p. ze względu na spełnienie przesłanek z art. 24a ust. 18 i ust. 18a w związku z ust. 16 u.p.d.o.p. przez poszczególne hiszpańskie spółki zależne, należy brać pod uwagę całokształt działalności grupy kapitałowej w Hiszpanii (5) i czy dotyczy to także przypadku rozwiązania hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej (6)

- zajmując stanowisko, że w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w art. 24a ust. 16 w związku z art. 24a ust. 18 i ust. 18a u.p.d.o.p. przez spółki wchodzące w skład hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej, art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p. nie znajdą zastosowania w stosunku do hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej oraz poszczególnych hiszpańskich spółek zależnych; że w przypadku nie spełniania przez spółki wchodzące w skład hiszpańskiej grupy kapitałowej przesłanek z art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b lub lit. c u.p.d.o.p., dla skarżącej nie powstanie na podstawie art. 24a ust. 1 u.p.d.o.p. obowiązek podatkowy w odniesieniu do hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej oraz w odniesieniu do poszczególnych hiszpańskich spółek zależnych; że przy weryfikacji zastosowania art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p. przez poszczególne hiszpańskie spółki zależne należy brać pod uwagę całokształt działalności grupy kapitałowej w Hiszpanii, także w przypadku rozwiązania hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji z dnia 8.06.2020 r. stanowisko skarżącej uznał za nieprawidłowe. Stwierdził, że elementem przedstawionego we wniosku stanu faktycznego jest, że działalność prowadzona przez hiszpańską grupę kapitałową, w tym przez spółki wchodzące w skład hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej, stanowi istotną rzeczywistą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 24a ust. 16 w związku z ust. 18 i ust. 18a u.p.d.o.p. Spełnienie tych wymogów na poziomie podatkowej grupy kapitałowej nie prowadzi jednak do uznania ich spełnienia przez poszczególne spółki wchodzące w skład tej grupy lub należące tylko do grupy kapitałowej, ponieważ szczególny byt podatkowy, jakim jest podatkowa grupa kapitałowa, nie jest objęty zawartą w art. 24a ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p. definicją zagranicznej jednostki kontrolowanej; jednostka dominująca nie może bowiem posiadać udziałów w jej kapitale, prawa głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, ani prawa do uczestnictwa w zysku. Wykładnia celowościowa przepisów o zagranicznych jednostkach kontrolowanych prowadzi natomiast do wniosku, że mają one zastosowanie do poszczególnych spółek wchodzących w skład podatkowej grupy kapitałowej – na co wskazuje brzmienie art. 24a ust. 2 pkt 1 lit. f u.p.d.o.p. Niewystarczające jest zatem spełnienie warunków wynikających z art. 24a ust. 18 i ust. 18a u.p.d.o.p. przez całą podatkową grupę kapitałową, bez analizy ich spełnienia przez poszczególne spółki wchodzące w jej skład; normy zawarte w art. 24a u.p.d.o.p. odnoszą się bowiem do zagranicznych jednostek kontrolowanych, a nie podmiotów, w skład których jednostki te wchodzą – chyba, że podatkowa grupa kapitałowa jako podatnik spełnia kryteria do uznania jej za zagraniczną jednostkę kontrolowaną. Jeżeli zatem którakolwiek ze spółek zagranicznych spełniałaby warunki do uznania jej za zagraniczną jednostkę kontrolowaną w rozumieniu art. 24a u.p.d.o.p., normy zawarte w art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p. znajdą zastosowanie do tej właśnie spółki, a nie do podatkowej grupy kapitałowej.

W skardze na tę interpretację skarżąca zarzuciła naruszenie art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 oraz ust. 18 i ust. 18a w związku z ust. 16 u.p.d.o.p. przez uznanie, że przy założeniu prowadzenia rzeczywistej istotnej działalności gospodarczej przez hiszpańską podatkową grupę kapitałową oraz spółki hiszpańskiej grupy kapitałowej na skarżącej będzie mógł ciążyć obowiązek podatkowy na gruncie przepisów o zagranicznych jednostkach kontrolowanych, a skarżąca obowiązana będzie do prowadzenia rejestrów i ewidencji tak w stosunku do hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej, jak i w stosunku do poszczególnych hiszpańskich spółek zależnych, także w przypadku rozwiązania hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej. Zarzuciła też naruszenie art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b u.p.d.o.p. przez uznanie, że pomimo, iż ogół działalności prowadzonej przez spółki z hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b lub lit. c u.p.d.o.p., na gruncie art. 24a ust. 1 u.p.d.o.p. powstanie obowiązek podatkowy skarżącej w odniesieniu do hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej oraz hiszpańskich spółek zależnych. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h w związku z art. 120, art. 121 i art. 122, a także art. 14b § 1 i art. 2a ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: O.p.) przez nieuwzględnienie specyfiki funkcjonowania hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej, przedstawienie niewystarczającego uzasadnienia prawnego negatywnej oceny jej stanowiska i nieprawidłowy sposób sformułowania stanowiska organu interpretacyjnego, a także naruszenie zasady in dubio pro tributario.

Uzasadniając uwzględnienie skargi na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) i uchylenie zaskarżonej nią indywidualnej interpretacji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że organ interpretacyjny nie odniósł się do kwestii wskazanej we wniosku o wydanie interpretacji, bowiem jego wywód odnosi się do tego, jaki podmiot należy uznać za zagraniczną jednostkę oraz warunków, których spełnienie pozwala uznać zagraniczną jednostkę za zagraniczną jednostkę kontrolowaną. Tymczasem spełnienie przez spółkę z podatkowej grupy kapitałowej warunku z art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.d.o.p. pozwala uznać taką spółkę za zagraniczną jednostkę (art. 24a ust. 2 pkt 1 lit. f u.p.d.o.p.), ale nie za zagraniczną jednostkę kontrolowaną (art. 24a ust. 3 u.p.d.o.p.); aby być uznana za zagraniczną jednostkę kontrolowana musi spełniać warunki wynikające z tego ostatniego przepisu, czego organ interpretacyjny zdaje się nie dostrzegać. Przedstawiając taką argumentację i na tej podstawie stwierdzając, że stanowisko skarżącej odnośnie wszystkich pytań jest nieprawidłowe, organ ten uchylił się od oceny zwolnienia skarżącej z obowiązków wynikających z art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p., a więc od odpowiedzi na pytania 1, 2, 5 i 6. Brak także stanowiska organu interpretacyjnego co do kwestii poruszonych w pytaniach 3 i 4. Ponadto, ponieważ skarżąca analizuje powstanie obowiązku podatkowego oraz ewidencyjnego w odniesieniu do zagranicznej jednostki kontrolowanej, jaką jest hiszpańska podatkowa grupa kapitałowa, a w art. 24a ust. 2 pkt 1 lit. f u.p.d.o.p. posłużono się spójnikiem lub (alternatywa rozłączna), należy przyjąć, że zagraniczną jednostką jest zarówno podatkowa grupa kapitałowa, jak i spółka z podatkowej grupy kapitałowej spełniająca warunki wskazane w tym przepisie. Należy się zatem odnieść do analizy obowiązków skarżącej związanych z zagraniczną jednostką, jaką jest hiszpańska podatkowa grupa kapitałowa i w przypadku stwierdzenia, że nie można jej uznać za zagraniczną jednostkę kontrolowaną, dokonać oceny, czy któraś ze spółek wchodzących w jej skład spełnia warunki do uznania jej za zagraniczną jednostkę, a następnie, czy jest ona także zagraniczną jednostką kontrolowaną.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 14c § 1 i § 2 O.p. przez bezzasadne uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego zamiast oddalenia skargi, wskutek uprzedniego błędnego uznania, że organ interpretacyjny naruszył prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie interpretacji z obrotu prawnego, uchylając się od zajęcia stanowiska w sprawie dotyczącej zwolnienia Spółki na podstawie art. 24a ust. 16 u.p.d.o.p. z obowiązków wynikających z art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p. (pytania nr 1, 2, 5 i 6), a także nie przedstawił, jakie jest stanowisko prawidłowe, podczas gdy organ interpretacyjny dokonując oceny stanowiska wnioskodawcy w zakresie objętym treścią wniosku zawarł zgodnie z art. 14c § 1 oraz § 2 O.p. zarówno pełną ocenę stanowiska wnioskodawcy, jak i wskazał prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym, odnosząc się przy tym w pełni do treści złożonego wniosku.

Skarżąca Spółka nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie zajęła stanowiska co do jej zasadności w innej formie procesowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan sprawy, a w szczególności treść zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wskazuje wprost na zajęcie przez organ interpretacyjny stanowiska w kwestii sześciu problemów z zakresu prawa podatkowego, przedstawionych we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Ich istota wiąże się z wątpliwościami skarżącej Spółki co do możliwości i zasadności prawnej przeniesienia na hiszpańską podatkową grupę kapitałową oraz na poszczególne hiszpańskie spółki zależne prawnopodatkowej kwalifikacji spółki wchodzącej w skład hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej w zakresie spełniania przesłanek określonych w art. 24a ust. 18 i ust. 18a u.p.d.o.p., pozwalające na uznanie jej za zagraniczną jednostkę kontrolowaną prowadzącą rzeczywistą istotną działalność gospodarczą (pytanie nr 1 i nr 2), wątpliwościami, czy w opisanej sytuacji prowadzić to będzie do nieobciążenia skarżącej obowiązkami podatkowymi i ewidencyjnymi w stosunku do hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej oraz w stosunku do poszczególnych hiszpańskich spółek zależnych (pytanie nr 3 i nr 4), a także, czy na potrzeby weryfikacji zastosowania art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p., a więc powstania obowiązku podatkowego skarżącej od dochodów uzyskiwanych przez zagraniczne jednostki kontrolowane oraz obowiązku ewidencyjnego ze względu na zaistnienie przesłanek określonych w art. 24a ust. 18 i ust. 18a w związku z ust. 16 u.p.d.o.p., a więc oceny prowadzenia przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną rzeczywistej działalności gospodarczej o charakterze istotnym przez poszczególne hiszpańskie spółki zależne, należy brać pod uwagę całokształt działalności hiszpańskiej grupy kapitałowej, także po zakończeniu działalności tej grupy (pytania nr 5 i nr 6).

Również z przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy wynika, że organ interpretacyjny zajął stanowisko odnośnie wszystkich zagadnień przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji, negując proponowane przez skarżącą pozytywne odpowiedzi na te pytania. Co więcej, z przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy wynika także, że organ interpretacyjny przedstawił również uzasadnienie prawne swej oceny, wskazując w szczególności, że spełnienie wymogów określonych w art. 24a ust. 16 w związku z ust. 18 i ust. 18a u.p.d.o.p. na poziomie podatkowej grupy kapitałowej nie prowadzi do uznania ich spełnienia przez poszczególne spółki wchodzące w skład tej grupy lub należące tylko do grupy kapitałowej, ponieważ szczególny byt podatkowy, jakim jest podatkowa grupa kapitałowa, nie jest objęty zawartą w art. 24a ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p. definicją zagranicznej jednostki kontrolowanej, jako że jednostka dominująca nie może posiadać udziałów w kapitale podatkowej grupy kapitałowej, prawa głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, ani prawa do uczestnictwa w zysku – dodając zarazem, że wykładnia celowościowa przepisów o zagranicznych jednostkach kontrolowanych może prowadzić do wniosku, że mają one zastosowanie do poszczególnych spółek wchodzących w skład podatkowej grupy kapitałowej. Organ interpretacyjny wyraził więc zapatrywanie, że niewystarczające jest spełnienie warunków wynikających z art. 24a ust. 18 i ust. 18a u.p.d.o.p. przez całą podatkową grupę kapitałową, bez analizy ich spełnienia przez poszczególne spółki wchodzące w jej skład; normy zawarte w art. 24a u.p.d.o.p. odnoszą się bowiem do zagranicznych jednostek kontrolowanych, a nie podmiotów, w skład których jednostki te wchodzą.. Jeżeli zatem którakolwiek ze spółek zagranicznych spełniałaby warunki do uznania jej za zagraniczną jednostkę kontrolowaną w rozumieniu art. 24a u.p.d.o.p., normy zawarte w art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p. znajdą zastosowanie do tej właśnie spółki, a nie do podatkowej grupy kapitałowej.

Nietrafne jest więc stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ze organ interpretacyjny uchylił się od oceny zwolnienia skarżącej z obowiązków wynikających z art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p., a więc od odpowiedzi na pytania nr 1, nr 2, nr 5 i nr 6, a także nie przedstawił stanowiska organu co do kwestii poruszonych w pytaniach nr 3 i nr 4. Co więcej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wypowiedział się także co do merytorycznej zasadności poglądu prawnego przedstawionego przez organ interpretacyjny, stwierdzając w szczególności, że spełnienie przez spółkę z podatkowej grupy kapitałowej warunku z art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. c u.p.d.o.p. pozwala uznać taką spółkę za zagraniczną jednostkę (art. 24a ust. 2 pkt 1 lit. f u.p.d.o.p.), ale nie za zagraniczną jednostkę kontrolowaną (art. 24a ust. 3 u.p.d.o.p.) oraz precyzując, że aby jednostka mogła być uznana za zagraniczną jednostkę kontrolowaną, musi spełniać warunki wynikające z tego ostatniego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny dodał też, że skarżąca analizuje powstanie obowiązku podatkowego oraz ewidencyjnego w odniesieniu do zagranicznej jednostki kontrolowanej, jaką jest hiszpańska podatkowa grupa kapitałowa, a ponieważ w art. 24a ust. 2 pkt 1 lit. f u.p.d.o.p. posłużono się spójnikiem lub (alternatywa rozłączna), należy przyjąć, że zagraniczną jednostką jest zarówno podatkowa grupa kapitałowa, jak i spółka z podatkowej grupy kapitałowej spełniająca warunki wskazane w tym przepisie – i stwierdził, że należy się zatem odnieść do analizy obowiązków skarżącej związanych z zagraniczną jednostką, jaką jest hiszpańska podatkowa grupa kapitałowa i w przypadku stwierdzenia, że nie można jej uznać za zagraniczną jednostkę kontrolowaną, dokonać oceny, czy któraś ze spółek wchodzących w jej skład spełnia warunki do uznania jej za zagraniczną jednostkę, a następnie, czy jest ona także zagraniczną jednostką kontrolowaną.

W konsekwencji zasadny jest postawiony na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzut naruszenia art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 14c § 1 i § 2 O.p. przez bezzasadne uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego wskutek błędnego uznania, że organ interpretacyjny uchylił się od zajęcia stanowiska w sprawie dotyczącej zwolnienia skarżącej na podstawie art. 24a ust. 16 u.p.d.o.p. z obowiązków wynikających z art. 24a ust. 1, ust. 13a i ust. 14 u.p.d.o.p., ponieważ organ interpretacyjny w zakresie objętym treścią wniosku zawarł ocenę stanowiska skarżącej, a więc dokonał interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeżeli zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego negatywna ocena stanowiska skarżącej nie była prawidłowa i spełnienie przez spółki wchodzące w skład hiszpańskiej podatkowej grupy kapitałowej lub hiszpańskiej grupy kapitałowej wymogów zwalniających skarżącą z obowiązków podatkowych i ewidencyjnych rozszerza zakres tego zwolnienia na całą hiszpańską podatkową grupę kapitałową, hiszpańską grupę kapitałową jako całość lub poszczególne spółki zależne, winno to znaleźć odzwierciedlenie w wyroku uchylającym interpretację, ale ze względu na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, a nie naruszenia przepisów postępowania.

W zaistniałej sytuacji procesowej Naczelny Sąd Administracyjny nie może po uchyleniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastosować art. 188 P.p.s.a. i rozpoznać skargi, ponieważ prowadziłoby to do jednoinstancyjnego wyrokowania w aspekcie merytorycznym. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. – uchylił w całości zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 190 P.p.s.a. uwzględni wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny; jej istotą jest uznanie, że organ interpretacyjny nie uchylił się – z naruszeniem art. 14c § 1 i § 2 O.p. - od zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie przedstawionej we wniosku o wydanie interpretacji.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od skarżącej na rzecz organu interpretacyjnego kwotę 580 zł, na którą składają się: wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji (480 zł).

SWSA (del.) SNSA SNSA

Artur Kot Tomasz Zborzyński (spr.) Aleksandra Wrzesińska-Nowacka