Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 139/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. przy udziale- sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. -


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] znak [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji przeładunkowej odpadów komunalnych wraz z urządzeniami technicznymi na działce Nr [...] w S., przy ul. A z wjazdem od ul. B.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż decyzją, objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności, ustalone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestora – Związku Komunalnego Gmin B z siedzibą w K. Jako podstawę prawną prawa materialnego decyzji Prezydent Miasta w S. powołał art. 1 ust. 2, art. 39, art.40 ust. 1 i 3, art.42, art.46 ust.2 i 3 oraz art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.). W dniu wydania decyzji dla terenu, objętego decyzją obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta S., uchwalony uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w S. z dnia 14.września 1994r. (Dz.Urz.Woj. [...] Nr 19 z dnia 20.października 1994r., poz.65). W planie tym, teren działki objętej decyzją oznaczony był symbolem [...] z przeznaczeniem na teren bazy i zaplecza komunalnego. Od decyzji wspomnianej strony nie wniosły odwołania. Po jej uostatecznieniu inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę.

Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł., żądając stwierdzenia nieważności opisanej decyzji, wniosło nadto o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze strony. Podniosło, iż decyzja Prezydenta Miasta S. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, które polega na tym że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. ponadto zaś jest sprzeczna z zamierzeniem inwestycyjnym inwestora. Dodatkowo wskazało, że organ I instancji wydał w przedmiotowej sprawie dwie decyzje, z których jedna zawiera datę ważności a druga daty tej nie zawiera.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując zgłoszony wniosek wskazało, iż zgodnie z art.40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dacie wydania decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności, w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan dla terenu objętego wnioskiem istnieje. Dla terenu, objętego badaną decyzją, obowiązującymi do końca 2003r. były ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 14.września 1994r. W planie tym teren działki, objętej decyzją, oznaczony był symbolem [...] z przeznaczeniem na teren bazy i zaplecza komunalnego. Z uwagi na to, że baza i zaplecze komunalne stanowiły od lat i nadal stanowią tereny, na których realizowane są zadania gminy z zakresu gospodarki odpadami (m.in. lokalizacja bazy transportowej, służącej transportowi odpadów), nie można, zdaniem Kolegium, stwierdzić oczywistej sprzeczności charakteru zamierzonej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, która to sprzeczność stanowiłaby – na mocy art. 46a ustawy, podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji z mocy prawa. Wspomniany wyżej plan miejscowy, został sporządzony jeszcze pod rządami ustawy z dnia 12.lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym. Nie obowiązywało wówczas jednoznacznie ustalone w ustawie i przepisach wykonawczych do ustawy nazewnictwo, w zakresie określania przeznaczenia terenu i wymagania, dotyczące zakresu ustaleń planu. Pojęcie bazy i zaplecza komunalnego odnieść można zatem, zdaniem organu, do terenu obiektów i urządzeń, związanych z realizacją wszelkich zadań własnych gminy, stanowiących techniczną obsługę miasta, zapisanych w ustawie z dnia 8.marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz. 1591 ze zm.) i wykonywanych przez przedsiębiorstwo komunalne. Przedsiębiorstwo komunalne natomiast, realizowało zadania publiczne, związane z gospodarką odpadami. Z art. 64 ustawy o samorządzie gminnym wynika zaś, że w celu wspólnego wykonywania zadań publicznych gminy mogą tworzyć związki międzygminne. Celem utworzenia związku jest wspólne wykonywanie zadań publicznych, mieszczących się w zakresie działalności gminy. Zadaniem takim jest m.in. rozwiązywanie problemów dotyczących gromadzenia i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Skoro więc konkretny teren ówczesnego przedsiębiorstwa komunalnego, pełnił już funkcję m.in. w okresie sporządzania planu miejscowego – przypisano mu również taką, szeroko rozumianą funkcję zaplecz komunalnego w planie miejscowym, uchwalonym w 1994r. W ustaleniach tego planu uwzględniono zakaz lokalizacji obiektów chronionych i inwentarskich, dopuszczono zaś możliwość lokalizacji uciążliwych obiektów usługowych i produkcyjnych pod warunkiem ograniczenia uciążliwości do terenu elementarnego (tzn. określonego konkretnym symbolem). Tym samym nie ma, zdaniem organu, sprzeczności pomiędzy charakterem wnioskowanej przez Związek Komunalny Gmin inwestycji z ustaleniami obowiązującego wówczas planu miejscowego.

Dopiero po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zaczęto dokładniej i konkretniej formułować ustalenia planów miejscowych, przyjmując nazewnictwo z określeń zawartych w przepisach szczególnych. Plan miejscowy miasta S. z 1994r. nie określał też dokładnie lokalizacji poszczególnych rodzajów działalności obsługi komunalnej miasta na terenie elementarnym, oznaczonym symbolem B.20.KB/Z. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, opartej o ten plan, można było zatem wybrać i ustalać warunki zabudowy dla fragmentu terenu elementarnego, który wskazał inwestor. Teren ten tylko w jednym miejscy graniczy z nieruchomością rolną prywatnego właściciela, którego organ I instancji uznał za stronę w sprawie. Z załączonego do wniosku raportu o oddziaływaniu na środowisko, ocenionego przez właściwe w sprawie ochrony środowiska organy, wynika, że jest możliwym zachowanie uciążliwości w granicach terenu własnego inwestora i właściciele nieruchomości położonych w dalszej odległości nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu istnienie w obrocie prawnym dwóch różnych decyzji, z których jedna ma określoną datę ważności a druga jej nie ma, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ I instancji przekazał wraz z aktami sprawy oryginał decyzji z dnia [...] zawierającej 3 strony. Na drugiej stronie tejże decyzji jest określona data ważności do dnia 31.grudnia 2003r. Nie stwierdzono natomiast istnienia decyzji z dnia [...] zawierającej 2 strony treści, a wiec braku strony nr 2. Nie stwierdzono również niezgodności treści decyzji z wnioskiem strony. Tezie tej przeczą wszelkie dokumenty, stanowiące akta sprawy.

Wobec braku zatem przesłanek z art. 156 k.p.a., brak było, w ocenie organu, podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł..

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli S. S. oraz Stowarzyszenie A w Ł.

S. S. podniosła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło przedmiotową sprawę nie oceniając w pełni materiału dowodowego, podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] posiada wady prawne. Dotyczy ona bowiem działki o nr ewid. [...], natomiast we wniosku włożonym w Starostwie Powiatowym w S. o pozwolenie na budowę figuruje działka nr [...]. W postępowaniu formalno - prawnym nie może natomiast, zdaniem wnioskodawczyni, funkcjonować decyzja administracyjna, dotycząca działki nieistniejącej. Prezydent Miasta S. wydać powinien zamienną decyzję o warunkach zabudowy w części, dotyczącej zmiany numeru działki.

W ocenie S. S., projektowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ nie jest ani obiektem usługowym ani produkcyjnym a jedynie lokalizację tego typu obiektów wspomniany plan dopuszczał. Ponadto baza transportowa samochodów jest zupełnie inną inwestycją niż stacja przeładunku odpadów, zwłaszcza porównując ich zagrożenie dla środowiska. Nie jest również prawdą, iż z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że jest możliwym zachowanie uciążliwości inwestycji w granicach własnego terenu. Przeczy temu bowiem stanowisko Starosty [...], wyrażone w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

Wnioskodawczyni wskazała nadto, iż przy projektowaniu inwestycji nie odniesiono się do faktu, iż miałaby ona zostać zlokalizowana na terenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych i Obszaru Jego Ochrony dla miasta i gminy S.. Teren ten jest natomiast objęty wysoką ochroną. Obszar wskazany do ochrony specjalnej, dopuszczającej rozwój terenów zabudowanych z ograniczeniami, związanymi z zapobieganiem i przeciwdziałaniem szkodliwym wpływom urbanizacji na zasoby wód podziemnych. W granicach strefy obowiązuje m.in. zakaz lokalizacji obiektów i prowadzenia działalności uciążliwych dla zasobów jakościowych wód podziemnych, zakaz gromadzenia ścieków i składowana odpadów, zakaz prowadzenia działań mogących w poważny sposób zmieniać stosunki wodne, w tym wznoszenia budowli wodnych, wylesień, wycinania zadrzewień i zakrzaczeń.

Stowarzyszenie A w Ł. wniosło natomiast o "wznowienie postępowania w sprawie" oraz "wznowienie rozprawy jawnej z udziałem stron". Wskazało, iż postępowanie przed organem I instancji odbyło się "bez dostępu społeczeństwa w postępowaniu i naszej organizacji (...)". Podnosząc, iż Stowarzyszenie nie mogło brać udziału w postępowaniu, ponieważ powstało dopiero w październiku 2003r., wywiodło wszakże, iż prawo do udziału w takim postępowaniu zastrzegła sobie Partia Zieloni RP, która w tym czasie była stroną postępowania dla oczyszczalni ścieków i stacji paliw przy centrach handlowych. W ocenie Stowarzyszenia, na brak udziału społeczeństwa wskazuje także pominięcie jako stron postępowania "mieszkańców graniczących z działką" inwestora. Dodatkowo naruszają prawo: niewłaściwe określenie w treści decyzji działki, która obecnie nie istnieje oraz raport oddziaływania na środowisko o "wątpliwej jakości merytorycznej i prawnej".

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 158 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]

W motywach rozstrzygnięcia podniosło, iż zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] Przedmiotem postępowania w badanej sprawie nie było zatem ponowne rozstrzygnięcie sprawy załatwionej wspomnianą decyzją, lecz wyłącznie ustalenie czy decyzja ta nie jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. a ponadto czy nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art.46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym). W konsekwencji poza zakresem rozważań organu nadzoru pozostawały ewentualne wady decyzji nie mieszczące się w katalogu zamieszczonym w powołanych przepisach, zaś podstawą oceny decyzji mógł być wyłącznie stan faktyczny i prawny z dnia jej wydania. Zmiany stanu prawnego i zdarzenia zaistniałe już po wydaniu badanej decyzji nie mogły mieć wpływu na tę ocenę. W dniu wydania przez Prezydenta Miasta S. decyzji, objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, grunt, na którym inwestor zamierzał realizować przedsięwzięcie, w całości zawierał się w granicach działki oznaczonej numerem [...]. Prawidłowo zatem, uwzględniając stan faktyczny, istniejący w dniu wydania decyzji, organ wskazał tę właśnie działkę. Wprawdzie w wyniku późniejszego podziału geodezyjnego, zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] działka o numerze [...] i powierzchni 4,8495 ha została podzielona na działki o numerach [...] o powierzchni 0,8952 ha i nr 26/10 o powierzchni 3,9543 ha, jednak okoliczność ta, z uwagi na jej zaistnienie już po wydaniu badanej decyzji, nie ma żadnego znaczenie dla oceny jej ważności.

Bezpodstawne jest również, zdaniem Kolegium, żądanie przedstawienia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniającej aktualny stan prawny. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończyło się ostateczną decyzją z dnia [...] i dla tej decyzji miarodajny był stan prawny, obowiązujący w chwili jej wydania. Przepisy ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w obowiązującym wówczas brzmieniu, nakładały na organ obowiązek uzgodnienia decyzji z organem ochrony środowiska oraz powiatowym inspektorem sanitarnym. Stosownie do art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, organ występujący o uzgodnienie obowiązany był przedłożyć wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganą na podstawie przepisów odrębnych dokumentacją oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Prezydent Miasta S. w obowiązku tego się wywiązał, będąc związany uzgodnieniami przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Bezzasadny jest również, zdaniem Kolegium, zarzut przeprowadzenia postępowania z naruszeniem przepisów o udziale społeczeństwa. Prezydent Miasta S. zastosował się bowiem do wymogów art. 32 ust. 1 pkt 1-3 ustawy – Prawo ochrony środowiska, podając na tablicy ogłoszeń i w internecie informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku Związku Gmin Bw K. z dnia 13.września 2002r., wskazując jej lokalizację oraz pouczając o możliwości zapoznania się z wnioskiem, z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz składania skarg i wniosków. Organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej, otwartej dla społeczeństwa, jednak nie była ona obligatoryjna, zaś brak potrzeby jej przeprowadzania wynikał choćby z faktu, że w wyznaczonym terminie nie wpłynęły żadne uwagi ani wnioski, dotyczące wnioskowanego przedsięwzięcia.

Organ nie miał też obowiązku imiennego poinformowania organizacji o toczącym się postępowaniu. Wprawdzie art.31 § 4 k.p.a. zobowiązuje organ administracji publicznej, przy wszczęciu postępowania w sprawie dotyczącej innej osoby, do zawiadomienia o tym organizacji społecznej, jeżeli uzna, że może ona być zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe i gdy przemawia za tym interes społeczny, ale z mocy art.33 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska stosowanie cytowanego przepisu jest wyłączone w postępowaniu z udziałem społeczeństwa w sprawie ochrony środowiska. W postępowaniu tym organizacje ekologiczne uczestniczą na prawach strony, jeżeli zgłoszą chęć udziału.

Odnosząc się do zarzutów, dotyczących wykładni miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w treści decyzji, objętej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, iż są one niezasadne i wynikają z niezrozumienia zapisów planu. Z zapisu o dopuszczeniu możliwości lokalizacji na analizowanym terenie obiektów usługowych i produkcyjnych nie wynika, że realizacja na tym terenie stacji przeładunkowej odpadów jest możliwa wyłącznie w razie uznania, ze stacja ta będzie obiektem usługowym lub produkcyjnym. Lokalizację takiej stacji umożliwia już określenie podstawowej funkcji terenu jako "terenu bazy i zaplecza komunalnego", albowiem pojęcie to odnieść można do terenu obiektów i urządzeń związanych z realizacją zadań własnych gminy, stanowiących techniczną obsługę miasta, zapisanych w ustawie z dnia 8.marca 1990r. o samorządzie gminnym i wykonywanych przez przedsiębiorstwo komunalne, w tym związanych z gospodarką odpadami. Na analizowanym terenie znajduje się już baza transportowa, służąca transportowi odpadów, co stanowi argument, że na terenie tym jest prowadzona działalność w zakresie zbieżnym z zamierzonym przedsięwzięciem.

Twierdzenie o istnieniu dwóch decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania spornego terenu uznać należy natomiast, zdaniem Kolegium, za gołosłowne. Skarżący nie przedłożyli oryginału decyzji, na którą się powołują, lecz przedstawili jedynie jej kserokopię bez drugiej strony, na której był zamieszczony termin jej ważności.

Odnośnie zarzutu zlokalizowania inwestycji na terenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych i Obszaru Jego Ochrony, organ podniósł, iż zapisów tego rodzaju nie zawierał obowiązujący wówczas miejscowy pian zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, zdaniem Kolegium, zarzut ten odnosi się do etapu projektowania inwestycji.

Skargi na powyższe rozstrzygnięcie złożyli S. S. i Stowarzyszenie A z siedzibą w Ł.

Stowarzyszenie podniosło, iż w związku z wygaśnięciem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., w obrocie prawnym nie może utrzymać się wydana na jego podstawie decyzja o warunkach zabudowy. Kolegium winno było zatem sprawdzić, czy decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z obowiązującym planem, jednakże plan taki nie został do chwili obecnej uchwalony.

Powtarzając zarzut o nieprawidłowej numeracji działek, skarżące Stowarzyszenie wskazało, iż podczas postępowania o zatwierdzenie projektu podziału działki nr [...] nie sporządzono opracowania planistycznego, obligatoryjnego, zgodnie z nieobowiązującym planem, co dyskwalifikuje decyzję zatwierdzającą podział.

S. S. natomiast wskazała, iż podtrzymuje swoje uprzednie zarzuty, zawarte w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodatkowo podniosła, że zapis dotyczący istnienia Głównego Zbiornika Wód Podziemnych znajdował się w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S., będącym w posiadaniu zarówno Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i Prezydenta Miasta S.. W ocenie skarżącej nie jest również prawdą, że nikt nie kwestionował wniosku inwestora w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania. Ona sama bowiem zastrzeżenia takie składała w dniu 28.stycznia 2003r., natomiast sąsiedzi w dniu 30.stycznia 2003r. W ocenie skarżącej organ I instancji naruszył zatem przepis art. 32 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Naruszono również dyspozycję pkt 1 cytowanego przepisu, bowiem ogłoszenia o planowanej inwestycji nie zostały dokonane w sposób prawidłowy – nie było ich na terenie Urzędu Gminy S., choć inwestycja ma być realizowana na terenie Gminy S.. Ogłoszeń nie przekazano do sołtysa wsi D., Rady Sołeckiej wsi D., zaś zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, winny być one dokonane w sposób zwyczajowo przyjęty, a więc w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia.

W ocenie skarżącej nieprawidłowe jest również utożsamianie pojęć bazy i zaplecza komunalnego ze stacją odpadów komunalnych.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, odwołując się do merytorycznego uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania Związek Gmin B z siedzibą w K. wniósł o oddalenie skarg.

Postanowieniem z dnia 27.marca 2006r. połączono do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg S.S. i Stowarzyszenia A w Ł.

Postanowieniem z dnia 16.maja 2006r. natomiast, oddalono wniosek S.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało prawo, w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, na co zwracał już uwagę organ administracji, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było w jednym z trybów nadzwyczajnych. Nie skutkowało zatem ponownym rozpoznaniem sprawy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania na wniosek Związku Komunalnego Gmin B z siedzibą w K., lecz jedynie zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi, określonymi w art. 156 k.p.a. lub też w przepisach szczególnych, przewidujących rygor nieważności. Po wtóre, punktem odniesienia dla oceny legalności decyzji w trybie art. 156-158 k.p.a., jest stan rzeczy w chwili jej wydania, co dotyczy zarówno ustaleń stanu faktycznego jak i stanu prawnego sprawy. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.września 2003r., sygn.akt IV S.A. 99/02, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Wspólnota 2004/10/55) W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że okoliczności będące przedmiotem badania przez organy administracji architektoniczno – budowlanej, w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta S., objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności.

Przechodząc zatem na grunt rozpoznawanej sprawy szczegółowego rozważenia wymagało, czy decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania, dotknięta jest którąkolwiek z wad, określonych w art. 156 k.p.a. lub też jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.lipca 1004r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm./) albo została wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska (art. 11 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62, poz.627 ze zm./).

Skarżący, podnosząc w toku postępowania administracyjnego zarzut rażącego naruszenia prawa (art. 152 § 1 pkt 2 k.p.a.), w istocie koncentrowali się na sprzeczności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego oraz na naruszeniu, ogólnie rzecz ujmując, przepisów, dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska.

Odnosząc się zatem do problemu sprzeczności decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podnieść należy po pierwsze, iż podstawą oceny w tym zakresie pozostają ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej wS. z dnia 14.września 1994r. (Dz.Urz.Woj. [...] Nr 19 z dnia 20.października 1994r., poz.65), ponieważ to one wiązały organ administracji, orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla spornej inwestycji. Waloru tego nie posiadało natomiast Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S., bowiem uchwała w tym przedmiocie nie jest prawem miejscowym i nie ma mocy powszechnie obowiązującej. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.listopada 2000r., sygn.akt II S.A. 2437/99, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 55333). Jeżeli natomiast uchwalony zostanie na jego podstawie nowy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy pozostawać będą w sprzeczności z treścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania, organ zobligowany będzie do jej wygaszenia, po ustaleniu spełnienia przesłanek, określonych w art. 65 ust. 1 pkt w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Po drugie: miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta S., obowiązujący w dacie wydania decyzji, objętej żądaniem stwierdzenia nieważności, określał przeznaczenie terenu, w obszarze którego zlokalizowana była działka, objęta wnioskiem inwestora, jako teren bazy i zaplecza komunalnego (B.20.KB/Z). Funkcję dominującą w tym rejonie stanowiła baza komunalna, ze sformułowanym zakazem lokalizacji obiektów chronionych i budynków inwentarskich. Dopuszczono przy tym lokalizację obiektów uciążliwych, pod warunkiem ograniczenia uciążliwości do obszaru terenu elementarnego. Obiekt uciążliwy natomiast, to według słownika terminów, użytych w tekście planu, obiekt powodujący w trakcie normalnej działalności osiągnięcie 80% dopuszczalnej normy zanieczyszczenia środowiska na granicy przynależnej mu działki, emitujący zapach, pogarszający warunki życia sąsiadów, emitujący widoczny dym, opary itp., wymagający składowania odpadów na otwartej przestrzeni, nasilający natężenie ruchu drogowego, generujący hałas (wypis z miejscowego planu ogólnego k.97). Teren elementarny zaś, stanowi, po myśli tegoż planu, fragment terenu miasta, wydzielony liniami regulacyjnymi (rozgraniczającymi), dla którego formułowane są ustalenia szczegółowe. W rozpoznawanej sprawie chodziło zatem o teren oznaczony symbolem B.20.KB/Z, co oznacza, że uciążliwość obiektu mieścić się musiała w jego granicach. Jednocześnie baza i zaplecze komunalne, uznane zostały za teren obsługi technicznej miasta, do których zaliczono również ciepłownie, stacje redukcyjno – pomiarowe, zakład energetyczny i główne punkty zasilania, centrale telekomunikacyjne i stacje przekaźnikowe RTV, ujęcia wody, stacje uzdatniania, studnie, odwierty, oczyszczalnie ścieków i wód deszczowych (wypis z miejscowego planu ogólnego k.98). Podzielić należy zatem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że określenie bazy i zaplecza komunalnego w treści planu, wskazywało na realizację zadań własnych gminy, określonych w ustawie z dnia 8.marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz. 1591 ze zm.), do których należy m.in. gospodarka odpadami. Zarzut, iż inwestycja tego rodzaju nie dotyczy ani działalności produkcyjnej ani usługowej, pozbawiony jest więc praktycznego znaczenia, skoro jej istota zawiera się w podstawowej funkcji, przypisanej w planie dla wspomnianego terenu (baza i zaplecze komunalne).

Jeżeli natomiast chodzi o zarzut wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska, to podkreślenia wymaga, że najrozsądniejszymi kryteriami pozwalającymi ustalić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na naruszenie przepisów o ochronie środowiska będzie przyjęcie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawa oraz wadliwości decyzji administracyjnych podejmowanych z naruszeniem przepisów o ochronie środowiska. Przy ustalaniu natomiast, jakie wady będą mogły stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na jej sprzeczność z przepisami o ochronie środowiska, powinna być zachowana proporcjonalność pomiędzy dobrem chronionym, jakim jest środowisko, a skutkami prawnymi, jak i faktycznymi, jakie może wywołać stwierdzenie nieważności konkretnej decyzji (por.szerzej na ten temat K.Gruszecki i B.Sygit "Nieważność decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem przepisów ustawy z 2001r. Prawo ochrony środowiska", Prok.i Pr 2005/9/99).

W rozpoznawanej sprawie, decyzja wydana przez Prezydenta Miasta S. poprzedzona została postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, przeprowadzonym w trybie przepisów, określonych w dziale VI, rozdziale 2. ustawy Prawo ochrony środowiska. Postępowanie to przeprowadzone została zaś w sposób, co do zasady, prawidłowy. Nie budzi bowiem wątpliwości ani tryb i forma dokonywanych obwieszczeń ani też uzgodnień z organami właściwymi. Po myśli art. 3 pkt 19 cytowanej ustawy, podanie do publicznej wiadomości oznacza bowiem ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia – także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub w miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy, przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa (do których należy m.in. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – art.53 ustawy), właściwy organ podaje do publicznej wiadomości informacje o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości, wskazując jednocześnie miejsce ich składania. Podanie do publicznej wiadomości obejmuje w tym przypadku również zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę. Obowiązek dokonywania obwieszczeń obejmuje przy tym również decyzje wydawane w sprawach, wymagających udziału społeczeństwa (art.32 ust. 2 ustawy). W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej S.S., teren planowanej inwestycji, określony jako działka o numerze ewidencyjnym [...] nie znajdował się na terenie Gminy S. (ani też z tą gminą bezpośrednio nie graniczył). Nie było zatem obowiązku dokonywania obwieszczeń w siedzibie Urzędu Gminy S.. Z załączonych akt administracyjnych wynika natomiast, ze zarówno obwieszczenie o złożeniu wniosku (w okresie od dnia 23.września do dnia 21.października 2002r.), jak i o wydanej decyzji (w okresie od dnia 20.lutego do dnia 6.marca 2003r.) zamieszczone były w siedzibie Urzędu Miasta S., w internecie oraz ogrodzeniu Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w S., mającego swoją siedzibę na terenie objętym inwestycją. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania ich poprawności.

Nietrafny jest również, zgłaszany w toku postępowania nadzwyczajnego, zarzut naruszenia przez Prezydenta Miasta S. przepisu art. 31 § 4 k.p.a., wobec niezawiadomienia o toczącym się postępowaniu organizacji ekologicznej, mającej swoją siedzibę wS.. Zgodnie bowiem z treścią art. 33 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, stosowanie tego przepisu jest wyłączone w postępowaniach administracyjnych, wymagających udziału społeczeństwa.

Co się zaś tyczy niewyznaczenia rozprawy administracyjnej, otwartej dla społeczeństwa, to podzielić należy stanowisko organu nadzoru, iż nie stanowi ono naruszenia przepisów o ochronie środowiska, skoro zastrzeżenia co do lokalizacji inwestycji (nawiasem mówiąc po 21.dniowym terminie, wskazanym w obwieszczeniu) zgłoszone zostały przez 5 (łącznie ze skarżącą) osób, przy czym każdemu z zainteresowanych udzielono stosownych pisemnych wyjaśnień a samo wyznaczenie rozprawy nie było obligatoryjne (art.32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska).

Osobnego rozważenia wymagała natomiast kwestia sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko, zwłaszcza zaś przywołanych w nim nieaktualnych przepisów. Jak wynika bowiem z jego treści został on sporządzony w miesiącu lutym 2002r. Jako podstawę jego opracowania przywołano natomiast mi.in. nieobowiazujące już w tej dacie rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24.grudnia 1997r. w sprawie klasyfikacji odpadów (Dz.U. Nr 162, poz. 1135), uchylone z dniem 1.stycznia 2002r. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27.września 2001r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206), rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21.października 1998r. w sprawie szczegółowych zasad usuwania, wykorzystywania i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 145, poz. 942), uchylone z dniem 1.stycznia 2002r. ustawą z dnia 27.lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 133, poz. 935) oraz rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11.sierpnia 1999r. w sprawie warunków, jakie muszą być spełnione przy wykorzystywaniu osadów ściekowych na cele nieprzemysłowe (Dz.U. Nr 72, poz. 813), uchylone tą samą ustawą z dniem 1.października 2001r.

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, samo przywołanie nieobowiązujących aktów o randze podustawowej, nie dyskwalifikuje jeszcze złożonego raportu, tym bardziej, że szczegółowe wymogi co do jego zakresu, zawartości oraz kompozycji, zawarte są w ustawie Prawo ochrony środowiska (art.52), nadto zaś określone zostały w postanowieniu organu, nakładającego obowiązek jego sporządzenia. Dodatkowo regulacja zawarta w dwóch spośród nieobowiązujących rozporządzeń, zawarta została bezpośrednio w prawidłowo powołanej ustawie z dnia 27.kwietnia 2001r. o odpadach – Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm. (zasady usuwania, wykorzystywania i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych oraz wykorzystywania osadów ściekowych), natomiast zagadnienie klasyfikacji odpadów, jakkolwiek częściowo odmiennie uregulowane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27.września 2001r. w sprawie katalogu odpadów, nie ma bezpośredniego przełożenia na wnioski raportu i w konsekwencji prawidłowość decyzji, objętej żądaniem stwierdzenia nieważności.

Jeżeli natomiast chodzi o merytoryczną zawartość raportu to ani na etapie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ani też na etapie postępowania nieważnościowego nie został przedstawiony żaden dokument, sporządzony przez kompetentne podmioty, który wskazywałby i dowodziłby jego wadliwości czy nierzetelności. Samo zaś kwestionowanie przez skarżących wniosków raportu, nie może przesądzać o jego dyskwalifikacji.

Jak wyżej wskazano, podstawę do oceny decyzji Prezydenta Miasta S., tak dla Sądu, rozpatrującego niniejsze skargi, jak i dla organu, badającego wniosek o stwierdzenie jej nieważności, stanowił stan prawny i faktyczny, istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Oznacza to, iż podział działki [...], który nastąpił już po jej uostatecznieniu (tj. zdarzenie zaistniałe następczo) a w konsekwencji aktualnie "nieistnienie" działki o tym numerze geodezyjnym, pozostawały bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta S. Tym bardziej zaś poza kognicję Sądu w rozpoznawanej sprawie wykraczało, wnioskowane przez skarżące Stowarzyszenie, badanie prawidłowości wydanej decyzji podziałowej.

W konsekwencji zatem brak było też podstaw do uznania, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. dotknięta jest którąkolwiek z wad, określonych w art.156 § 1 k.p.a., zwłaszcza zaś wskazywaną przez skarżących wadą rażącego naruszenia prawa.

Brak jest również podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wS., bowiem ani przywołane jako podstawa rozstrzygnięcia przepisy prawa materialnego ani przepisy postępowania administracyjnego nie zostały naruszone w toku przeprowadzonego przezeń postępowania nadzorczego.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skarg, wobec braku podstaw do ich uwzględnienia.

MS