Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 406/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Dnia 24 lipca 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 232/24 o wstrzymaniu na wniosek C. sp. z o.o. w C. wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w C. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2024 r., nr WINB-WOP.7721.126.2023.BLM w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 232/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Bydgoszczy wstrzymał z wniosku C. sp. z o.o. w C. wykonanie zaskarżonej decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy (KPWINB) z 12 stycznia 2024 r., nr WINB-WOP.7721.126.2023.BLM w przedmiocie nakazu rozbiórki.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że C. sp. z o.o. w C. wniosła do WSA w Bydgoszczy skargę na powołaną na wstępie decyzję KPWINB w przedmiocie nakazu rozbiórki silosu na cement o konstrukcji stalowej o wysokości 20,0 m i średnicy 3,012 m wraz z płytą fundamentową betonową, umocowanego do płyty fundamentowej na konstrukcji wsporczej o wymiarach 2,31 m x 2,31 m za pomocą śrub, z instalacją elektryczną i ogrodową, zlokalizowanego bezpośrednio przy hali produkcyjnej – betoniarni na działce o nr ewid. [...] w miejscowości C., gm. T.

W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podkreśliła, że jeśli obiekt zostanie teraz rozebrany, a zaskarżona decyzja zostanie następnie uchylona, to Spółka poniesie bardzo duże straty finansowe, które nie zostaną jej zrekompensowane. Dlatego zasadne jest, aby do czasu zakończenia postępowania obiekt pozostał na terenie spółki w stanie nienaruszonym, ponieważ nie stanowi on żadnego zagrożenia i nie narusza prawa osób trzecich.

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności, które przemawiały za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem tegoż sądu wykonanie obowiązku rozbiórki orzeczonego kwestionowanym rozstrzygnięciem spowoduje trwałą zmianę, po której przywrócenie stanu pierwotnego wymagałoby dużych nakładów, nawet jeśli nie finansowych, to nakładów siły. Ponadto sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, iż rozbiórka obiektu budowlanego ze swej istoty wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła G.P., która na podstawie art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm. – strona powołała w zażaleniu nieaktualny publikator ustawy – uwaga Sądu), zaskarżyła je w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości.

W uzasadnieniu zażalenia podnosi się, że na działkach gdzie zlokalizowana jest samowola budowlana odbywa się ciągła produkcja materiałów budowlanych, w niektórych okresach nawet całą dobę. Ciągły hałas i emisja szkodliwych substancji zagraża zdrowiu mieszkańców sąsiadujących z przedmiotową inwestycja nieruchomości i wpływa niekorzystnie na otoczenie.

W odpowiedzi skarżąca Spółka wnosi o oddalenie zażalenia w całości, podnosząc przede wszystkim, że obiekt, co do którego toczy się postępowanie, nie stwarza żadnego zagrożenia dla życia i bezpieczeństwa ludzi, jak również nie oddziałuje w sposób szkodliwy na środowisko czy na sąsiednie nieruchomości lub znajdujące się na nich budynki. Dodaje, że takiego zagrożenia nie stwierdziły również organy nadzoru budowlanego od początku trwania postępowania. Na marginesie skarżąca wskazuje, że zarzuty zażalenia wykraczają w sposób daleki poza zakres toczącego się postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 61 § 3 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Stanowisko sądu I instancji w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest słuszne. Ochrona tymczasowa przyznana stronie skarżącej obok spełnienia funkcji uniknięcia trudnych do odwrócenia skutków ma również na celu umożliwienie stronie dochodzenia swoich racji przed sądem administracyjnym bez ryzyka sytuacji, w której przedmiot sporu przestanie istnieć. Taka sytuacja co do zasady zachodzi w sprawach dotyczących rozbiórki (por. postanowienie NSA z 24 listopada 2022 r., II OZ 688/22, LEX nr 3447399).

Strona podważająca postanowienie w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna wykazać, że brak takiego wstrzymania będzie skutkował poważnymi konsekwencjami wobec żalącego, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Strona żaląca podnosi, że ciągły hałas i emisja szkodliwych substancji z miejsca przedmiotowej inwestycji zagraża zdrowiu okolicznych mieszkańców i wpływa niekorzystnie na otoczenie. Rzecz w tym, że argumentacja zażalenia odnosi się do całości gospodarczej działalności Spółki, nie zaś do konkretnego obiektu, objętego zaskarżonym postanowieniem. W zażaleniu nie podważono również oceny przesłanek objęcia Spółki ochroną tymczasową. Jej uzyskanie przez stronę skarżącą w żadnym razie ponadto nie przesądza o trafności samej skargi.

W oparciu o powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.