Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1073/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 35
journal: Dz.U. 2022 poz 1191
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1073/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.), Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki, Asesor WSA Magdalena Gawlikowska, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2023 r., sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr WO-II.621.1.28.2023 w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego M. F. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 27 kwietnia 2023 r., znak WO-II.621.1.28.2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1911 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. F. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 lutego 2023 r., znak [...], orzekającej o wymeldowaniu M. F. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia 7 lutego 2023 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1911 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), Prezydent Miasta Krakowa orzekł o wymeldowaniu M. F. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że lokal znajduje się w zasobach mieszkaniowych Gminy Kraków, a jego najemcami są małżonkowie B. F. i M. F. W aktach sprawy znajduje się kopia oświadczenia B. F. z dnia 11 lipca 2022 r. złożonego w Zarządzie Budynków Komunalnych w K., w którym M. F. nie został ujęty jako osoba zamieszkująca. W dniu 19 sierpnia 2022 r. B. F. wyjaśniła, że mąż nie zamieszkuje w lokalu od marca 2021 r. (wyprowadzenie się było jego dobrowolną decyzją), a w czerwcu 2021 r. złożyła pozew o rozwiązanie małżeństwa (nie wie, gdzie mieszka i co robi jej mąż). Nie ma możliwości powrotu męża do lokalu, bo jest dla niej obcą osobą, a z lokalem nie ma nic wspólnego. Pismem z dnia 28 listopada 2022 r. pełnomocnik M. F. poinformował, że obecnie nie zamieszkuje on w lokalu z uwagi na konflikt z żoną. Mieszkanie opuścił "na prośbę małżonki", ale nie była to jego dobrowolna decyzja. Kilkakrotnie bezskutecznie próbował wejść do mieszkania, ale nie udało się to (zablokowane drzwi, brak zgody małżonki). Nie chcąc eskalować konfliktu, nie występował o pomoc policji i nie podejmował kroków prawnych w celu umożliwienia wejścia do lokalu, ale pismem z dnia 16 września 2021 r. wezwał żonę do udostępnienia lokalu. Pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. pełnomocnik M. F. poinformował o złożeniu pozwu o dopuszczenie do współposiadania. Na rozprawie administracyjnej w dniu 17 stycznia 2023 r. B. F. wyjaśniła, że jej mąż ma klucze do mieszkania i w każdej chwili może do niego wejść; jego rzeczy zostały przez nią spakowane na jego prośbę, mąż w lokalu ostatni raz był w marcu 2021 r. (nie podejmował próby wejścia do mieszkania), nie ma w nim żadnych rzeczy i nie ponosi opłat za użytkowanie. Z kolei pełnomocnik M. F. wyjaśnił, że B. F. poprosiła męża, aby opuścił mieszkanie "w celu ochłonięcia emocji"; od marca 2021 r. próbował on porozumieć się z nią co do jego powrotu i liczył, że sprawa zostanie wyjaśniona, ale tak się nie stało; chce powrócić do lokalu po tym, jak sąd dopuści go do współposiadania. Czasowe opuszczenie miejsca stałego zameldowania spowodowane było podjęciem opieki nad matką w podeszłym wieku. W świetle powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, że M. F. nie zamieszkuje w lokalu od marca 2021 r., a powodem jego opuszczenia był rozpad związku małżeńskiego. Według B. F. wyprowadzka była decyzją jej męża – okoliczność tę kwestionuje pełnomocnik męża. Próby porozumienia się małżonków nie powiodły się. W ocenie organu pierwszej instancji wyrażana w toku postępowania meldunkowego wola męża powrotu do lokalu jest tylko i wyłącznie na potrzeby tego postępowania. Nie zamieszkuje on w lokalu od ponad dwóch lat, skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu, nie prowadzi z żoną wspólnego gospodarstwa domowego i przez ten okres nie podjął żadnych realnych działań umożliwiających jego powrót do miejsca stałego zameldowania. Z akt sprawy wynika, że nie utrzymuje z żoną żadnych kontaktów. Organ meldunkowy nie jest właściwy do rozstrzygania sporów między małżonkami. Z wyjaśnień żony wynika, że w czerwcu 2021 r. złożyła w sądzie pozew o rozwiązanie małżeństwa i nie widzi żadnej możliwości, aby małżonek powrócił do mieszkania, które zajmuje wraz z synem. Mąż nie ma rzeczy w mieszkaniu i nie ponosi żadnych opłat za lokal. Tymczasem miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, utrzymuje kontakty z sąsiadami. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu od którego, zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualne miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), miejsca robienia zakupów. Żadnej z tych czynności dnia codziennego M. F. nie wykonuje w lokalu. Jeżeli stan faktyczny ulegnie zmianie i ponownie zamieszka on pod wskazanym adresem, to powstanie nowy obowiązek meldunkowy, natomiast utrzymanie zameldowania w lokalu byłoby wyłącznie fikcją meldunkową, stanem niezgodnym z faktycznym miejscem pobytu, podczas gdy przepisy ustawy nie przewidują "utrzymania zameldowania", gdy nie ma faktycznego zamieszkiwania w lokalu.

Działając na skutek odwołania M. F., Wojewoda Małopolski wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 27 kwietnia 2023 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że opuszczenie lokalu uprawniające do wymeldowania następuje wówczas, gdy ma ono charakter trwały i jest dobrowolne, przy czym ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "opuszczenia" i nie sprecyzował, czy winno mieć ono jakiś kwalifikowany charakter co do jego przyczyn, sposobu, czy czasu trwania, toteż pojęcie to należy każdorazowo odnosić do indywidualnej sytuacji strony. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że M. F. nie koncentruje swoich spraw życiowych w lokalu od marca 2021 r., co sam potwierdził. W wyniku trwającego konfliktu z żoną doszło do opuszczenia przez niego dotychczasowego miejsca pobytu stałego, a swoje życie ogniskuje on poza spornym lokalem. Odnosząc się do zarzutu braku dobrowolności opuszczenia lokalu, organ odwoławczy podkreślił, że M. F. nie został usunięty siłą. Opuszczenie lokalu nastąpiło w wyniku trwającego konfliktu z żoną. W piśmie z dnia 28 listopada 2022 r. oraz na rozprawie administracyjnej wskazał on, że kierował się prośbą małżonki. Trudno kwestionować, że opuszczenie lokalu nie było jego świadomą i przemyślaną decyzją. Co do zasady nie traci bowiem dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony przez uniknięcie sytuacji konfliktowych. Jeżeli rzeczywistym zamiarem danej osoby jest stale zamieszkiwanie w danym lokalu, który został przez nią – choćby niedobrowolnie – opuszczony, to powinna ona podjąć we właściwym czasie określone środki prawne zmierzające do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu i powrotu do niego. Tymczasem M. F. podjął takie kroki dopiero na etapie prowadzenia postępowania meldunkowego (opuszczenie lokalu: marzec 2021 r., wniosek do sądu: grudzień 2022 r.). Organ odwoławczy ustalił, iż sprawa sądowa dotyczaca dopuszczenia do współposiadania jest w toku, a termin rozprawy wyznaczono na dzień 7 września 2023 r. Organy administracji publicznej, prowadząc postępowanie w przedmiocie wymeldowania, ustalają powód opuszczenia lokalu celem określenia, czy istnieje realna szansa powrotu do miejsca zameldowania. Nie ma wątpliwości, iż M. F. deklaruje wolę powrotu do spornego lokalu (po tym jak sąd dopuści go do współposiadania przedmiotowego lokalu), niemniej jednak jego żona nie widzi realnej możliwości zamieszkania w spornym lokalu z mężem (wystąpiła o rozwód). Strony nie potrafią zgodnie funkcjonować na jednej przestrzeni. W zaistniałej sytuacji trudno więc mówić o możliwości powrotu do spornego lokalu. Organ odwoławczy podkreślił, że posiadanie kluczy do lokalu, pozostawienie w nim rzeczy osobistych, używanie adresu przy korespondencji z innymi podmiotami, posługiwanie się dokumentami, w których widnieje sporny adres, odbieranie korespondencji pod spornym adresem, nie świadczą jeszcze o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym miejscu, jeżeli nie wiążą się one z faktycznym trwałym przebywaniem w miejscu stałego zameldowania.

Pismem z dnia 5 czerwca 2023 r. M. F. złożył skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, dokonanie ocen wybiórczych i dowolnych, niepoczynienie ustaleń dotyczących zamiaru faktycznego opuszczenia przez skarżącego przedmiotowego lokalu, sprzeczność ustaleń z materiałem dowodowym, niewyjaśnienie motywów decyzji oraz 2) art. 35 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez jego niewłaściwe zastosowanie, w tym w szczególności przez niewłaściwe uznanie, że została spełniona przesłanka opuszczenia lokalu oraz przez błędne ustalenie, że opuszczenie mieszkania ma charakter trwały i jest dobrowolne, pomimo to, że nieprzebywanie skarżącego w przedmiotowym lokalu jest przejawem i wynikiem jego woli. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, orzeczenie kosztów postępowania i przeprowadzenie rozprawy celem bezpośredniego dowodzenia spornych kwestii.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy powinny ustalić zamiar osoby mającej być wymeldowaną, a dla oceny tego zamiaru istotne jest, czy okoliczności sprawy potwierdzają wolę tej osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Organ nie uzasadnił, dlaczego uznał za wiarygodne wyjaśnienia żony skarżącego, która jest bezpośrednio zainteresowana jego wymeldowaniem i jest z nim skonfliktowana, zaś odmówił wiarygodności dowodom przeciwnym. Rozstrzygnięcie oparto na tym, że jest konflikt między małżonkami i toczy się postępowanie rozwodowe, pomijając przy tym fakt, że o toczącym się postępowaniu w sprawie o rozwód skarżący dowiedział się dopiero z akt sprawy meldunkowej. Organ pominął zupełnie okoliczność, iż opuszczenie lokalu nie było dobrowolne, a także to, czy istniała możliwość realizacji woli przebywania w tym lokalu (w jaki sposób miałoby to mieć miejsce – wzywając za każdym razem policję i tym samym eskalując konflikt). Skarżący nie jest osobą konfliktową, a jego jedynym uchybieniem była nadzieja na dojście do porozumienia z żoną i powrót do jego miejsca zamieszkania. Skarżący opuścił lokal tymczasowo w związku z koniecznością zapewnienia opieki swojej matce, która jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. Zbiegło się to w tym samym czasie, gdy po sprzeczce żona poprosiła go o opuszczenie lokalu celem ochłonięcia i zastanowienia się. Okoliczność ta została wykorzystana przez żonę – co z perspektywy czasu w ocenie skarżącego było celowym wywołaniem sprzeczki – albowiem następnego dnia spakowała ona jego rzeczy osobiste i wyrzuciła je na ulice pod domem jego matki. Organ odwoławczy nie uzasadnił, dlaczego odmówił znaczenia takim okolicznościom, jak: posiadanie przez skarżącego klucza do spornego lokalu, przychodzenie skarżącego do spornego lokalu (brak możliwości otwarcia drzwi wskutek blokowania ich od środka przez obecnych mieszkańców), wyrzucenie rzeczy przez żonę. Wszystkie te okoliczności zdają się świadczyć o tym, że skarżący nie zerwał definitywnie więzi z miejscem pobytu stałego. Skarżący podejmował liczne próby powrotu do lokalu: wystosował stosowne wezwanie, pozwał o dopuszczenie do współposiadania (Sąd Rejonowy [...] w K., sygn. akt [...]).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej. Na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił także decyzję organu pierwszej instancji.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1911 ze zm., dalej u.e.l.). Zgodnie z art. 35 u.e.l., organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.e.l., pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że o pobycie stałym przesądzają takie elementy jak: fizyczne przebywanie osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Należy przy tym wskazać, że w przeciwieństwie do regulacji prawa cywilnego nie jest wystarczające wskazanie samej miejscowości jako miejsca stałego pobytu. W regulacji administracyjnoprawnej istotny jest bowiem konkretny adres, pod którym dana osoba stale przebywa. Z kolei "zamiar stałego przebywania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem (czyli element wewnętrzny) należy ustalać na podstawie całokształtu okoliczności zachowania danej osoby odnoszących się do kwestii związania z danym miejscem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że dla ustalenia miejsca zamieszkania (a więc analogicznie również pobytu) nie jest wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Przy ustalaniu zamiaru natomiast nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów" (D. Trzcińska (w:) K. Biernat, M. Dobek-Rak, P. Mierzejewski, D. Trzcińska, Ustawa o ewidencji ludności. Komentarz, Warszawa 2013, art. 25). Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. następuje, gdy ma charakter trwały i jest dobrowolne. Wymagana jest więc realizacja dwóch koniecznych przesłanek przyjęcia, że mamy do czynienia z opuszczeniem miejsca stałego pobytu: trwałości i dobrowolności opuszczenia. Z trwałością opuszczenia miejsca spotykamy się w sytuacji, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym – nowym miejscu – ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego związane jest zazwyczaj z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. Z kolei opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. O dobrowolności decyduje więc samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej.

"Powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany podejmuje próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. O opuszczeniu lokalu można zatem mówić wówczas, gdy osoba która opuściła lokal wskutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (wbrew własnej woli,) nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Nieskorzystanie z takich środków prawnych powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymania fikcji meldunkowej. Ochrona prawna, o którą zainteresowany powinien zabiegać, aby powstrzymać skutek wymeldowania z lokalu realizowana jest na drodze powództwa posesoryjnego w trybie art. 344 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny" (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 września 2023 r., II SA/Wr 116/23, CBOSA).

Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy nie stanowi dostatecznej podstawy do przyjęcia, że skarżący opuścił lokal przy ul. [...] w K. w sposób dobrowolny i trwały. W tym kontekście warto zauważyć, że opuszczenie przez skarżącego wspomnianego lokalu nastąpiło w warunkach konfliktu z żoną, przy czym – wedle wyjaśnień skarżącego, których organ nie zakwestionował – miało ono na celu "ochłonięcie emocji", a zatem w założeniu było czasowe, doraźne. Skarżący podawał także, że jego nieobecność w lokalu była powodowana koniecznością opieki nad matką, która jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, a nadto wskazywał, że podejmował próby kontaktu z żoną w sprawie powrotu do mieszkania – okoliczności te również nie zostały negatywnie zweryfikowane przez organ (a w każdym razie organ nie podał, dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom skarżącego), a zarazem zostały pominięte przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

Skarżący w dniu 16 grudnia 2022 r. złożył pozew o dopuszczenie do współposiadania lokalu w K. przy ul. [...] w K. (sprawa jest zarejestrowana w Sądzie Rejonowym [...] w K. pod sygnaturą [...]) – a zatem skarżący skorzystał z przysługujących mu środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu i obecnie nie można przesądzić, że okażą się one bezskuteczne. Odnosząc się do tej kwestii, Wojewoda Małopolski wskazał, że: "M. F. podjął kroki zmierzające do przezwyciężenia przeszkód do swobodnego korzystania ze spornego mieszkania dopiero na etapie prowadzenia przedmiotowego postępowania przez organ I instancji. Odwołujący sporny lokal opuścił w marcu 2021 r., natomiast wniosek do sądu złożył w grudniu 2022 r. Uwadze organowi odwoławczemu nie może ujść okoliczność, iż niewątpliwie zostało to poczynione na potrzeby prowadzonego wówczas postępowania przez Prezydenta Miasta Krakowa". Zdaniem Sądu, oceny tej nie można podzielić przede wszystkim z uwagi na to, że – jak wynika z akt – skarżący działając przez profesjonalnego pełnomocnika już pismem z dnia 16 września 2021 r. (a zatem przed wszczęciem postępowania w sprawie wymeldowania) zwracał się do B. F. o udostępnienie lokalu przy ul. [...] w K., zastrzegając możliwość wystąpienia na drogę postępowania sądowego.

W świetle powyższego ustalenia co do przesłanki wymeldowania w postaci dobrowolnego i trwałego opuszczenia miejsca zamieszkania przez skarżącego zostały poczynione z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji art. 35 ustawy o ewidencji ludności został niewłaściwie zastosowany. Rozstrzygnięcie o wymeldowaniu skarżącego z lokalu przy ul. [...] w K. jawi się jako co najmniej przedwczesne.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ obowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku oraz wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.