Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 41/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant referent - stażysta Weronika Siedlaczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 listopada 2023 r. nr IFXIV.7840.1.37.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 8 czerwca 2022 r. Miasto B. - Miejski Zarząd Dróg w B. zwrócił się o udzielenie pozwolenia na budowę parkingu przy ul. [...] w B. wraz z łącznikiem pod tą ulicą.

Prezydent Miasta B. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia 5 maja 2023 r., nr [...], zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi - Miejskiemu Zarządowi Dróg w B. pozwolenia na budowę parkingu wielopoziomowego, otwartego na 335 stanowisk postojowych z oświetleniem i odprowadzeniem deszczówki do 2 zbiorników retencyjnych o pojemności 65 m³ (każdy), budowę części łącznika między parkingami poza pasem drogowym ul. [...], budowę murów oporowych, budowę sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energetycznej, teletechnicznej, gazowej, cieplnej oraz budowę przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach nr ewidencyjny: 1 - obręb B1. oraz 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23 - obręb L. W jej uzasadnieniu opisał przebieg toczącego się na wniosek inwestora z dnia 8 czerwca 2022 r. postępowania oraz stwierdził, że inwestor posiada wszelkie, prawem wymagane uzgodnienia oraz opinie. Równocześnie podał, że inwestor uzyskał odstępstwo od warunków technicznych, tj. postanowienie z dnia 11 maja 2020 r., nr [...], na zmniejszenie odległości projektowanego parkingu wielopoziomowego na granicy z działką M. S., a na odcinku zbliżenia została zaprojektowana pełna ściana. Odstępstwo to nie będzie powodować zagrożenia dla życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, w stosunku do obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego - ograniczenia dostępności dla potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami oraz nie może powodować pogorszenia warunków sanitarno-zdrowotnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych.

Odwołanie od powyżej decyzji złożył M. S. (dalej: "skarżący"), prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. Uznał, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej w skrócie: "Pr.b."), poprzez brak uwzględnienia uzasadnionych jego interesów, obejmujących m. in. prawo do zabudowy działki nr ewidencyjny 24. Fakt umiejscowienia inwestycji w odległości 7,3 m od jej granicy i udzielenie inwestorowi zgody na odstępstwo polegające na dopuszczeniu do lokalizacji parkingu wielopoziomowego, w sytuacji gdy nie występowały szczególnie uzasadnianie okoliczności, dające podstawę do wydania takiego odstępstwa, stanowi naruszenie art. 9 ust. 1 i ust. 2 Pr.b. Ponadto, organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 39 ust. 1 Pr.b., ponieważ istnieje niezgodność projektowanej inwestycji z udzielonym pozwoleniem Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach z dnia 17 lutego 2022 r., znak [...], oraz pozyskanym pozwoleniem na wycinkę drzew z dnia 23 lutego 2022 r. Skutkuje to również naruszeniem przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77, czy też art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej w skrócie: "k.p.a."), co potwierdza rysunek elewacji frontowej planowanego na jego działce budynku, jak i projekt zagospodarowania terenu.

Na skutek odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia 7 listopada 2023 r., nr 1FXIV.7840.1.37.2023, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 5 maja 2023 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślił, że planowana inwestycja ma być realizowana na obszarze oznaczonym w planie miejscowym, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zlokalizowanego przy ul. [...], na południe od [...] położonego przy ul. [...] (publ. Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r. poz. [...]), oznaczonego symbolem 188-KP, dla którego przeznaczeniem podstawowym jest parking wielopoziomowy. Ponadto, inwestycja będzie również wkraczała na obszary oznaczone w planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego teren [...], położony pomiędzy ulicami: [...], [...], [...], [...], [...](z Placem [...]) i rzeką B. jako zachodnią granicą planu (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r. nr [...], poz. [...]), oznaczonego symbolem 125-KDG, dla którego przeznaczeniem podstawowym jest ulica główna oraz symbolem 125-UMW-14, dla którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa usługowo-mieszkaniowa śródmiejska, w tym: usługi centrotwórcze, usługi podstawowe, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowo-mieszkaniowa. Planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w przepisie § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 1839 z późn. zm., w skrócie: "rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r."). Dlatego, stosownie do wymogu art. 72 ust. 3 w zwiazku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 1094 z późn. zm., w skrócie: "u.u.i.ś."), inwestor do projektu dołączył decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 3 listopada 2017r. znak [...], o której mowa w przepisie art. 71 u.u.i.ś.

Po analizie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, Wojewoda Śląski stwierdził, że przewidziane w nich rozwiązania są zgodne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz z pozostałymi wymogami ochrony środowiska oraz z przepisami prawa miejscowego. Spełniony został zatem wymóg zawarty w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.b. Sporządzony dla przedmiotowego obiektu projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej w skrócie: "rozporządzenie WT") oraz wydanymi na podstawie art. 9 ust. 1 Pr.b. postanowieniami Prezydenta Miasta B. z dnia 4 stycznia 2017 r., znak [...], oraz z dnia 11 maja 2020 r., znak [...], udzielającymi zgody na odstępstwo od stosowania § 19 rozporządzenia WT, które zostały wydane na podstawie odpowiednich upoważnień Ministra Rozwoju oraz Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Spełniony został również wymóg zawarty w art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr.b. W ocenie Wojewody Śląskiego takie odstępstwo zostało udzielone zgodnie z przepisami prawa i nie spowodowuje, iż skarżący zostanie pozbawiony możliwości zabudowy swojej nieruchomości. Ponadto, nie dopatrzył się niezgodności projektowanej inwestycji z udzielonym dla niej pozwoleniem Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach z dnia 17 lutego 2022 r. Niezależnie od tego, sprawdził zgodność projektowanej inwestycji z wymogami, o których mowa w przepisie art. 35 ust. 1 Pr.b. oraz przepisami k.p.a. W jego ocenie organ I instancji prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania oraz zapewnił zachowanie wszelkich wymaganych prawem gwarancji procesowych, podjął wszystkie czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrał i rozpatrzył należycie cały materiał dowodowy, a także odpowiednio uzasadnił rozstrzygnięcie. Nie ma zatem podstaw, aby twierdzić, że postępowanie I instancji było prowadzone z naruszeniem norm procesowych. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 3-4a Pr.b.). Dołączono do niego wymagane prawem oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 3 Pr.b.). Inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej prawidłowo wypełnione oświadczenia o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Pr.b.). Zważywszy na powyższe ustalenia, w myśl art. 35 ust. 4 Pr.b. w razie spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pr.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego. Zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.b., poprzez brak uwzględnienia w postępowaniu jego uzasadnionego interesu, obejmującego prawo do zabudowy działki oraz art. 9 ust. 1 i ust. 2 Pr.b., poprzez uwzględnienie odstępstwa od przepisu § 19 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia WT, polegające na dopuszczeniu do lokalizacji garażu otwartego w odległości 7,3 m od granicy działki nr 24, w sytuacji gdy nie występowały w przedmiotowej sprawie szczególnie uzasadnione okoliczności dające podstawę do wydania takiego odstępstwa. Dodatkowo, zarzucił naruszenie art. 39 ust. 1 Pr.b., poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji, co do której inwestor według skarżącego nie uzyskał pozwolenia od konserwatora zabytków, w odniesieniu do wszystkich robót budowlanych, przewidzianych do realizacji na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. W konsekwencji, zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego oraz braku należytego wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia. W związku z powyższymi uchybieniami skarżący domagał się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji i wstrzymania ich wykonania, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. W aspekcie potencjalnego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.b., w związku z planowaną przez skarżącego rozbudową budynku położonego na jego działce, sąsiadującej z inwestycją, uznał, że celowość inwestycji oraz sposób jej wykonania nie może być przedmiotem oceny organów administracji architektoniczno-budowlanej. Wydanie odstępstwa, o którym mowa w art. 9 ust. 1 Pr.b. jest uzasadnione ze względu na kształt działki oraz bliskość budynku, któremu ma służyć, tj. B2. Powyższe świadczy o wystąpieniu szczególnie uzasadnionego przypadku, bowiem parking nie może być zlokalizowany w znacznej odległości od budynku tego Centrum. Odnosząc się do kwestii rodzaju parkingu, Wojewoda Śląski stwierdził, że zagadnienie to wykracza już poza zakres jego orzekania. Tym niemniej, zaproponowany przez skarżącego sposób wykonania przedmiotowego parkingu jako "garażu zamkniętego" mogłoby spowodować, iż trudniej byłoby się do niego dostać. Wówczas konstrukcja parkingu mogłaby nie sprostać jego funkcji, czyli powszechnie dostępnego parkingu przeznaczonego przede wszystkim dla pacjentów szpitala i osób odwiedzających.

W piśmie z dnia 29 stycznia 2024 r. inwestor będący uczestnikiem postępowania wniósł o oddalenie skargi i nie uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 41/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej w skrócie: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2022 r. poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd - co warto podkreślić - nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 7 listopada 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 5 maja 2023r.

Niniejsza sprawa dotyczyła rozpoznania wniosku o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, a zatem w świetle art. 35 ust. 1 Pr.b. przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu;

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego;

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 Pr.b.;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych:

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego.

Przepis ten jasno wskazuje, jakie wymogi muszą być spełnione, aby wydać decyzję pozytywną w stosunku do wniosku inwestora, a jednocześnie ich spełnienie oznacza obowiązek wydania merytorycznej decyzji. Tym samym, również w postępowaniu odwoławczym wymogi te muszą zostać poddane wyczerpującej analizie.

Decyzja o pozwoleniu na budowę, jak i decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego muszą potwierdzać spełnienie wszelkich wymogów dla zaakceptowania zamierzenia inwestycyjnego, co musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Nie stanowi o realizacji tego obowiązku samo wskazanie na zgodność projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami. Konieczne jest wskazanie i szczegółowe rozważenie ziszczenia się wszelkich warunków pozytywnych wynikających z art. 35 Pr.b., przemawiających za wydaniem decyzji korzystnej dla inwestora. Poza prawem materialnym konieczność takiego działania warunkowana jest treścią art. 107 § 1 k.p.a., który nakłada na każdy organ obowiązek zawarcia w decyzji elementu w postaci uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Podkreślenia przy tym wymaga, że obowiązek projektowania (budowy) zgodnie z wymaganiami technicznymi nie stanowi sam w sobie ograniczenia w zabudowie. Obowiązek zachowania norm wynikających z przepisów rozporządzenia WT dotyczy każdego inwestora i nie może być traktowany jako wprowadzający ograniczenia w zabudowie, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr.b.

Zgodnie z § 1 rozporządzenia WT warunki techniczne w nim ustalone zapewniają spełnienie wymagań zawartych w art. 5 i art. 6 Pr.b.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nie można zgodzić się z tezą, że udzielone odstępstwo od zastosowania § 19 ust. 2 rozporządzenia WT nie pozbawia możliwości zabudowy działki skarżącego.

W tym miejscu należy zaakcentować, że inwestor wnioskiem z dnia 8 czerwca 2022 r. zwrócił się o udzielenie pozwolenia na budowę parkingu przy ul. [...] w B. wraz z łącznikiem pod tą ulicą. W dalszej kolejności zmieniał i ograniczał zakres inwestycji, na co wskazuje analiza akt administracyjnych. Między innymi w dniu 30 marca 2023 r. kolejny raz zmienił zakres planowanych uprzednio prac oraz obszar inwestycji, o czym w dniu 5 maja 2023 r. organ I instancji poinformował obwieszczeniem nr [...] (k. 349 akt administracyjnych). Wobec dokonania zmian przez inwestora organ I instancji w uzasadnieniu własnej decyzji podał, że budowa przez inwestora parkingu naziemnego, ekranów, murów oporowych przy ul. [...] będzie realizowana według odrębnego postępowania, zatem wymaganie ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na całość inwestycji, przestało być uzasadnione.

Zakres poczynionych przez inwestora zmian nie został objęty postanowieniem Prezydenta Miasta B. z dnia 4 stycznia 2017 r., nr [...], które dotyczy udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia WT, wydanego w oparciu o wniosek inwestora z dnia 27 lipca 2016 r. w zakresie budowy otwartego garażu wielopoziomowego z 362 stanowiskami postojowymi przy ul. [...] w B. dla obsługi B2., imprez masowych na stadionie miejskim i miejsc parkingowych dla centrum miasta - kierunek stare miasto (k. 62 akt wraz z upoważnieniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 grudnia 2016 r.).

Istotnym jest, że to postanowienie zgodnie z zawartym w nim pouczeniem jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko łącznie z decyzją kończącą postępowanie (art. 141 § 1 i art. 142 k.p.a.). W tej sytuacji, skoro strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, zatem jego treść powinna być przedmiotem rozważań organu odwoławczego, czego w rozpatrywanej sprawie zabrakło, pomimo sprecyzowanych w odwołaniu zarzutów w zakresie merytorycznej jego treści (por. str. 2 i 5-6 odwołania, k. 373-375 akt).

W toku postępowania skarżący wielokrotnie podkreślał, że zamierza wybudować budynek mieszkalny wielorodzinny na działce ewidencyjnej nr 24 (do odwołania dołączył nawet projekt zagospodarowania terenu takiego planowanego budynku).

Zakres poczynionych przez inwestora zmian nie został również objęty postanowieniem Prezydenta Miasta B. z dnia 11 maja 2020 r., nr [...], które dotyczy udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia WT.

W tym aspekcie należy zwrócić uwagę, że zdaniem organu odwoławczego, skoro skarżący planuje zlokalizować budynek w granicy z działką inwestora, czyli od strony parkingu będzie posiadał ścianę oddzielenia pożarowego (bez okien i drzwi), w związku z tym nie jest możliwe badanie odległości, o których mowa w § 19 ust. 1 rozporządzenia WT, ponieważ odległości w tym przepisie mierzy się do okien w ścianie zwróconej w stronę parkingu - a ta ściana nie będzie posiadała otworów okiennych. Stąd też, projektowany parking nie pozbawi skarżącego możliwości realizacji planowanej inwestycji. Nawet gdyby skarżący będzie zamierzał zrealizować inną inwestycję, tj. taką, która będzie miała okna od strony planowanego parkingu, to może zwrócić się o odstępstwo od wymogów zawartych w § 19 ust. 1 rozporządzenia WT, dotyczących odległości parkingów od okien. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, przywołany w odwołaniu argument, który stwierdza, że skarżący będzie mógł realizować zabudowę wyłącznie 13 m od granicy swojej działki z działką inwestora jest bezzasadny.

Stanowisko to nie jest uzasadnione zważywszy na brak rozważań organu odwoławczego w zakresie merytorycznej treści postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia 4 stycznia 2017 r. oraz postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia 11 maja 2020 r. Sam brak zgody organu odwoławczego na uznanie, że w niniejszej sprawie naruszony został przepis art. 9 Pr.b. nie został należycie wyjaśniony. Dlatego nie przesądzając merytorycznego rozstrzygnięcia należy wskazać, że w ponownym postępowaniu organ II instancji wyczerpująco oceni zgodność z prawem inwestycji będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji i w przypadku jej niezgodności rozważy zastosowanie art. 136 k.p.a., a jeśli nie będzie to dopuszczalne, bądź też zachodzić będą podstawy do odstąpienia od merytorycznego rozstrzygnięcia, uchylając decyzję organu I instancji, organ II instancji konkretnie i wyczerpująco wskaże jakie okoliczności w ponownym postępowaniu mają zostać wyjaśnione. Albowiem dotychczas powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty, przedstawione powyżej, nie uzasadniają utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Nie można przy tym uznać, aby opis przebiegu postępowania był wystarczający w przypadku gdy organ II instancji uchyla się od analizy kluczowych zagadnień wynikających z przepisów prawa materialnego, zawartych w treści odwołania.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania, na które składają się: uiszczony wpis (w wysokości 500 zł.), wynagrodzenie pełnomocnika określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) w wysokości 480,- zł. i opłata skarbowa z tytułu udzielonego pełnomocnictwa (17,- zł.).

Z kolei, powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.