Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2935/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 sierpnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 515/14 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 12 lutego 2014 r. nr ... w przedmiocie obciążenia kosztami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 515/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. L., zw. dalej skarżącym na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., zw. dalej SKO lub Kolegium, z dnia 12 lutego 2014 r., nr ... w przedmiocie obciążenia kosztami.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w piśmie z dnia 26 października 2010 r. Sąd Rejonowy w B. II Wydział Karny zobowiązał Wójta Gminy B. do roztoczenia opieki nad żywym inwentarzem skarżącego przebywającego w Zakładzie Karnym.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd I instancji zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie już dwukrotnie orzekał w przedmiocie decyzji wydanych w kontrolowanym obecnie postępowaniu administracyjnym. Wywiódł, że ocena prawna dokonana przez Sądy w tych wyrokach jest wiążąca.

Sąd I instancji wskazał, że w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. II SA/Kr 175/12 przesądzono, że aby istniała możliwość obciążenia właściciela kosztami utrzymania zwierząt, to uprzednio musi zostać wydana decyzja o ich czasowym odebraniu właścicielowi, na podstawie art. 7 ust. 1 lub ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Cytując uzasadnienie wyroku z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. II SA/Kr 386/13 Sąd I instancji podał, że w ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż "(...) brak jest uzasadnienia wysokości wynagrodzenia W. O. zawartego w umowie. Zdaniem Sądu nie jest możliwe pominięcie tej okoliczności zarówno w postępowaniu administracyjnym (a w konsekwencji również w uzasadnieniu decyzji), gdyż prowadziłoby to do zupełnej dowolności w ustalaniu przez organy administracyjne kosztów, które obowiązany jest ponieść właściciel lub opiekun zwierząt. (...) Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany przeprowadzić w tym zakresie stosowne postępowanie dowodowe, które utrwali w aktach administracyjnych. (...) W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W niniejszej sprawie niezbędne będzie w szczególności przesłuchanie W. O., co do kalkulacji kwoty wskazanej w umowie z nim zawartej".

W ocenie Sądu I instancji, powyższe wskazania zostały wykonane, a przeprowadzone postępowanie dowodowe w sposób jednoznaczny pozwoliło na skalkulowanie kosztów utrzymania bydła.

Sąd wskazał, że taka kalkulacja została sporządzona przez W. O., zw. opiekunem, w dniu 6 listopada 2013 r. Wynika z niej, że koszt wyżywienia krowy i cielęcia (pasza i woda) w okresie od 5 listopada 2010 r. do 4 kwietnia 2011 r. wyniósł 500 zł miesięcznie, a wynagrodzenie za utrzymanie zwierząt w jego gospodarstwie to 600 zł miesięcznie – razem 1100 zł miesięcznie.

Sąd I instancji uznał, że ustalone koszty utrzymania zwierząt wynikające z zawartej z opiekunem umowy w wykonaniu obowiązku roztoczenia opieki nad zwierzętami skarżącego (po wydaniu decyzji o czasowym odebraniu zwierząt skarżącemu) nie są wygórowane. Sąd zauważył, że kwota 600 zł miesięcznie skalkulowana jako wynagrodzenie na osobistą opiekę nad dwójką zwierząt gospodarskich daje około 10 zł dziennie za każde zwierzę. Sąd miał na uwadze również i to, że zwierzęta pozostawały w gospodarstwie opiekuna w okresie zimowym, w którym koszty utrzymania zwierząt są zwiększone, wymagały one niezbędnej pielęgnacji w wyznaczonym przez gospodarza miejscu i właściwej pieczy. Krewny skarżącego odmówił sprawowania opieki nad inwentarzem. Sam skarżący nie wskazał żadnej innej osoby, która miałaby się zajmować jego zwierzętami, a zdał się na organ administracyjny, który w zakresie swoich obowiązków zawarł stosowną umowę z gospodarzem dysponującym odpowiednimi warunkami. Zwierzęta przetrwały okres pozostawania bez prawowitego właściciela, a jakość opieki nie była kwestionowana i nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu I instancji, brak było zatem podstaw do wzruszenia zasadności określonej w decyzji kwoty.

Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.

a) naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uchylił skarżonej decyzji przyjmując, że wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy R. z dnia 6 czerwca 2013 r. organy nie uchybiły wskazanym przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy w sytuacji, gdy nie został w sposób wyczerpujący zebrany cały materiał dowodowy oraz nie została udowodniona okoliczność, dlaczego miesięczna kwota utrzymania zwierząt wynosi 1100 zł, w jaki sposób kwota wynagrodzenia umownego została skalkulowana oraz jakie konkretnie koszty obejmowała,

b) naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez odmowę uchylenia skarżonej decyzji pomimo braku wykonania wskazania zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 386/13, dotyczącego konieczności przesłuchania opiekuna, co do kalkulacji kwoty wskazanej w umowie z nim zawartej, które to wskazanie wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W skardze kasacyjnej postawiono dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przy czym zarzut drugi jest konsekwencją postawienia zarzutu pierwszego w powiązaniu z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. i sprowadza się do stwierdzenia wadliwej odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji.

Zarzut pierwszy naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. zasadza się na konstatacji, iż w powtórzonym postępowaniu administracyjnym organy administracji w sposób niezgodny z wyrokiem Sądu I instancji z dnia 5 lipca 2013 r. ustaliły stan faktyczny, gdyż zaniechano przesłuchania opiekuna zwierząt na okoliczność wyjaśnienia w jaki sposób umowna kwota za opiekę została skalkulowana.

Zauważyć jednak trzeba, że w następstwie powyższego wyroku do akt wpłynęło pismo opiekuna zwierząt z dnia 6 listopada 2013 r. nazwane przez niego kalkulacją, w której podał, iż miesięczny koszt paszy, wody, itd. wynosi 500 zł, a koszt opieki – pracy nad zwierzętami 600 zł. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku przyjął, że powyższe pismo oznacza, iż powyższe wskazania zostały wykonane, a przeprowadzone postępowanie dowodowe w sposób jednoznaczny pozwoliło na skalkulowanie kosztów utrzymania bydła.

W skardze kasacyjnej to ustalenie zostało zakwestionowane, gdyż nie odpowiada ono ani formie uzyskania dowodu, którą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 r. uznano za niezbędną (przesłuchanie świadka), ani też nie odpowiada treści niezbędnych ustaleń, które wynikały z uzasadnienia owego wyroku, tj. w jaki sposób kwota wynagrodzenia umownego została skalkulowana i jakie konkretnie koszty obejmuje.

Przyznać należy rację stronie skarżącej kasacyjnie, że zalecenie wynikające z wyroku z dnia 22 lipca 2014 r. w odniesieniu do przesłuchania opiekuna zwierząt w istocie nie zostały wykonane przez organ I instancji, ani też SKO. Natomiast Sąd I instancji uwzględniając dane wynikające w przywołanego pisma z dnia 6 listopada 2013 r. ocenił, że informacje te są wystarczające uznając, że koszt pasz i opieki, szczególnie w okresie zimowym, nie są wygórowane.

Na tym tle postawiono zarzut kasacyjny związany z niewyjaśnieniem okoliczności faktycznych sprawy wynikający m.in. z zaniechania przesłuchania świadka.

Stawiając ten zarzut naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego autor skargi kasacyjnej przytoczył powszechne rozumienie słowa kalkulacja, z którego wynika, iż zawierać ona powinna poszczególne składniki kosztu wytworzenia, czyli pozycje kalkulacyjne.

Nie kwestionując znaczenia słowa kalkulacja Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w skardze kasacyjnej zabrakło wskazania, jakie to konkretne składniki kosztu opieki nad zwierzętami powinny być wykazane, zarówno w zakresie żywienia zwierząt, jak w zakresie wykonywanych czynności obrządkowych przy zwierzętach. Wszak w kalkulacji pisemnej podano miesięczny koszt żywienia dwojga zwierząt, a także koszt miesięcznej opieki. Nie wiadomo też jakich dodatkowych informacji miałoby dostarczyć przesłuchanie opiekuna zwierząt. Nie wiadomo też, czy podane w przywołanym piśmie kwoty skarżący kasacyjnie kwestionuje co do wysokości i dlaczego. W tych kwestiach uzasadnienie skargi kasacyjnej milczy.

Przypomnieć zatem trzeba, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej stawiającego zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jest wykazanie, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, inaczej mówiąc, wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza zaś prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wyroku, które prowadziłyby do innego rozstrzygnięcia, niż zapadło w rozstrzyganej sprawie. Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy.

Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Autor skargi kasacyjnej formułując jej zarzuty nie wykazał, że uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższego przepisu a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu, nie przeprowadzając zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi.

Uwzględniając powyższe kryterium oceny istotnego wpływu uchybień procesowych na wynik sprawy, zarzutów naruszenia prawa procesowego postawionych w skardze, nie można uznać za usprawiedliwione, ponieważ nie jest wystarczające samo stwierdzenie w skardze kasacyjnej, iż naruszenia proceduralne miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji, bez wykazania istotności tego wpływu. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał bowiem, że nawet gdyby uznać, że wbrew poprzednim zaleceniom Sądu I instancji wadliwie zgromadzono materiał dowodowy uzyskując pisemną kalkulację zamiast dowodu z protokołu przesłuchania świadka, to w sposób istotny mogło to wpłynąć na końcową ocenę zaskarżonej decyzji.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

6