Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 471/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. i H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia IV raty podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. Państwo J. i H. B. (dalej powoływani także jako Skarżący) zwrócili się o umorzenie IV raty podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 8 432 zł. W uzasadnieniu wskazali, iż ich stacja paliw położona jest na terenie miejscowości K. i jest to teren rolniczy, wiejski. Wnioskodawcy podali, że są obciążeni prawie maksymalnymi stawkami podatku od nieruchomości, 86 % od budynków, od budowli maksymalną wartością, tzn. 2 % ich wartości. Według podatników patrząc obiektywnie na problem, region kwalifikuje się na podatki maksymalnie od budynków w granicach 40-50 % maksymalnej stawki, a od budowli 1 % wartości. Podatnicy jako powód mający uzasadniać umorzenie zaległej raty podatku wskazali wyrównanie niesprawiedliwości w ustaleniu stawek podatku od nieruchomości dla miejscowej działalności gospodarczej przez UG P.

Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] odmówił Skarżącym umorzenia IV raty podatku od nieruchomości za 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, natomiast Skarżąca jest nauczycielką w Zespole Szkół D. w Ł. i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie. Oprócz tego Skarżący na terenie gm. Z. posiadają gospodarstwo rolne o pow. 3,05 ha i tam też prowadzą działalność gospodarczą polegającą na wypożyczaniu kajaków. Zdaniem organu I instancji z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy należy wnosić, iż w przypadku Skarżących w ostatnim czasie nie wystąpiły okoliczności, które można byłoby określić jako "ważny interes podatnika" ani też nie występują przesłanki o charakterze "interesu publicznego", a argumenty wymienione na wstępie uzasadnienia decyzji nie stanowią wystarczającej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia. Organ I instancji wyjaśnił, iż to Rada Gminy w drodze uchwały na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.) określa wysokość stawek podatku od nieruchomości i stawki te zostały ustalone w drodze uchwały nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] października 2014r.

Organ I instancji przypomniał, że w 2012 r. Skarżący otrzymali pomoc w postaci umorzenia podatku, w 2015 r. umorzono odsetki od zaległości podatkowych oraz rozłożono na raty zaległości, które powstały w wyniku przeprowadzonej w 2014 r. kontroli podatkowej, w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami i rozbieżnościami w zgłoszonej do opodatkowania powierzchni użytkowej gruntów i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ wskazał, że z prowadzeniem działalności gospodarczej związanych jest wiele obowiązków natury prawnej i finansowej, przy czym jednym z podstawowych obowiązków jest powinność terminowego płacenia podatków, bowiem podatnicy powinni prowadzić bieg swoich spraw w taki sposób, aby wywiązać się z tego obowiązku, natomiast związane z prowadzeniem działalności ryzyko gospodarcze obciąża wyłącznie osoby prowadzące tę działalność gospodarczą. Według organu borykanie się z różnymi problemami jakie stwarza rynek, jest jednym z elementów tego ryzyka i nieuzasadnionym jest przenoszenie go na budżet gminy. Ponadto bardzo wiele osób na terenie gminy jest w podobnie trudnej sytuacji finansowej, ale pomimo tego regulują swoje zobowiązania podatkowe wobec gminy, a gmina jako wspólnota samorządowa ma do dokonania szereg zadań zmierzających do zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty i aby je wykonać potrzebne są systematycznie wpływające do budżetu dochody, które głównie pochodzą z podatków płaconych przez zobowiązane do tego podmioty.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucili, że organ I instancji wymienił wszystkie działalności prowadzone przez Skarżących, ale nie napisał czy i jaki dochód osiągają, czy też może występuje strata. Organ podatkowy opisując tryb ustalania stawek podatkowych nie wskazał, że maksymalne stawki za 2016 r. są mniejsze od 2015 r. i nie pisze dlaczego na terenie wiejskim urząd ustala tak wysokie stawki.

Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w . utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przytaczając przepisy o.p. regulujące zasady przyznawania ulg i zwolnień podatkowych stwierdził, że w przypadku rozpatrywania wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej, pochodzącego od osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla jego uwzględnienia spełnione być muszą łącznie przesłanki określone w art. 67a i w art. 67b o.p.. Jeżeli zatem organ podatkowy stwierdzi, że w sprawie nie występują określone w art. 67a o.p. przesłanki w postaci ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, zbędne staje się badanie, czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną, pomocą de minimis, czy nie stanowi pomocy publicznej.

Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. organ I instancji słusznie nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego uzasadniającego umorzenie IV raty w podatku od nieruchomości za 2015 r.

Organ odwoławczy wskazując szczegółowo wysokość dochodów uzyskiwanych przez Skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2013, 2014 i częściowo za 2015 r. oraz przez Skarżącą z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz stosunku pracy, stwierdził że dane zawarte w dokumentacji księgowej spółki w postaci bilansów i rachunków zysków i strat, deklaracji podatkowych, nie potwierdzają jej trudnej sytuacji finansowej, która mogłaby zagrażać jej dalszemu istnieniu. Należy pamiętać, że strata podatkowa jest jedynie wynikiem bilansowym kosztów nad przychodami i nie świadczy o braku płynności finansowej, prowadzi do braku dochodów, jako podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Podatnicy prowadzą działalność gospodarczą i ryzyko tej działalności spoczywa na nich i nie może być przerzucane na organ podatkowy. Fakt ewentualnych strat finansowych Spółki nie przesądza o istnieniu uzasadnionego interesu podatnika.

Z dokumentów wynika, że spółka obraca znacznymi środkami pieniężnymi, co świadczy o znacznych rozmiarach prowadzonej działalności gospodarczej i o posiadaniu możliwości płatniczych. Wspólnicy spółki załączyli do akt harmonogramy spłat trzech kredytów których raty miesięczne wynoszą odpowiednio: 3 117,78 Euro (ok. 13 tys. zł); 2 882,80 zł; 1 168,17 zł. Posiadanie przez podatników kilku kredytów kupieckich również nie jest nadzwyczajną sytuacją uzasadniającą umorzenie bowiem w małych i średnich przedsiębiorstwach takie kredyty powszechnie stanowią podstawowe źródło finansowania majątku obrotowego. Również konieczność spłaty kredytów inwestycyjnych zaciągniętych na budowę motelu z pokojami gościnnymi i salą bankietową, weselną i konferencyjną nie możne stanowić o zaistnieniu ważnego interesu podatnika. Kredyt jest jedną z najczęściej wykorzystywanych form pozyskiwania kapitału w prowadzonej działalności. Bez niego trudno jest w dzisiejszych czasach wyobrazić sobie rozwijanie, czy też powiększanie tej działalności.

Kwota zaległości o umorzenie której wystąpili Skarżący wynosi 8 432 zł i stanowi jedynie niewielki procent wszystkich zobowiązań spółki, które według bilansu spółki na dzień 30 listopada 2015r. wynosiły 1 219 206,06 zł, zatem odmowa umorzenia wskazanych wyżej zaległości pozostaje indyferentna dla prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej. Prowadzenie przez spółkę działalności i obracanie znacznymi środkami pieniężnymi uprawnia do stwierdzenia, że jest to opłacalne, nawet jeśli przedsiębiorca przejściowo ma kłopoty finansowe. Możliwość przyznania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych dotyczy sytuacji, gdy obiektywnie brak jest możliwości zapłaty podatku, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Spółka Skarżącego na dzień 30 listopada 2015 r. wykazywała, że posiada środki pieniężne w kasie lub na rachunkach w wysokości 33 983,83 zł.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że Skarżący są właścicielami sali bankietowo-weselnej i pomimo rozpoczęcia jej użytkowania nie wykazali powierzchni użytkowej do opodatkowania. Udzielenie ulgi w takiej sytuacji stanowiłoby premiowanie zachowań niezgodnych z prawem. Zaznaczył także, że podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, a więc zależnym tylko od faktu posiadania nieruchomości, nie zaś od tego, czy ten składnik majątkowy przynosi dochody (straty) lub czy podatnik dysponuje środkami pieniężnymi na zapłatę podatku. Niepowodzeń działalności gospodarczej nie można przerzucać na barki innych podatników. W tych okolicznościach automatyczne udzielenie ulg w spłacie prowadziłoby do uprzywilejowania pewnej grupy podatników. Każdy podmiot gospodarczy prowadzi działalność na własny rachunek i własne ryzyko, a zatem ponosi również finansowe konsekwencje swoich działań. Gdyby przyjąć odmienne stanowisko, to w konsekwencji całe społeczeństwo ponosiłoby skutki podejmowanych przez podmioty gospodarcze decyzji ekonomicznych.

Na powyższą decyzję Skarżący wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji uczestniczy w procesie łamania prawa w "białych rękawiczkach". Skarżący zarzucili, że Kolegium ani słowem nie odniosło się do ustalenia wysokich podatków przez UG, Wójta i Radę Gminy. Skarżący zauważyli, iż podanie o umorzenie podatku mówi tylko i wyłącznie o wysokich stawkach podatkowych, do których również w decyzji organu I instancji w ogóle się nie odniesiono. Ponadto Skarżący zarzucili, pomimo trwania procedury umorzenia podatku urząd gminy dawno już pobrał podatek za pomocą komornika skarbowego i nawet jak nie otrzymali jeszcze decyzji odmownej to już wpłynęło upomnienie w sprawie należności pieniężnej głównej z odsetkami i kosztami upomnienia. Skarżący podkreślili, że chcą płacić sprawiedliwy podatek od nieruchomości.

Zdaniem Skarżących, działalność podobna do prowadzonej przez nich, zlokalizowana w mieści wynosi 100 % stawki maksymalnej podatku, a na prowincji wiejskiej mogłoby być 50 %, co według skarżących łatwo wyważy rzeczoznawca majątkowy. W ocenie Skarżących takim właśnie współczynnikiem wójt powinien ustalić stawki podatku od nieruchomości na terenie swojej gminy. Zdaniem Skarżących ustalając stawki maksymalne na terenie wiejskim, biednym, dobijają działalność miejscową, a tym samym premiują działalność miejską a tłumaczą to tym, że jeżeli ustalą stawki na poziomie 50 % stawki maksymalnej, to o tyle mniej otrzymają dotacji rządowej. Skarżący zarzucili, że Wójt Gminy wygrywa wybory obietnicami, iż będzie rozwijał teren gminy poprzez niskie podatki, czym ściągnie przedsiębiorców, ale tego nie robi ponieważ przyniesie to efekt dopiero po około 4-5 latach, a Wójt nie wie, czy wygra następne wybory i zamierza tak działać, żeby następca miał wygodniej kierować gminą.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialno-prawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji organów podatkowych jest w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Przepis ten daje możliwość umorzenia ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza

do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy.

Powyższe nie oznacza, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 o.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy

nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś

z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa

lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela

do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków

(art. 84 Konstytucji RP).

Ponadto w doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza

się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie odroczenia terminu, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet

w sytuacji ich istnienia" (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz,

M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011).

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione

do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności

z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt

I SA/Kr 1227/97, Lex Nr 33404).

W wyroku z 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex Nr 46473) NSA podkreślił, iż sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się

do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy,

czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Przywołane poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe należycie ustaliły stan faktyczny.

Stwierdzono, że Skarżący prowadzą działalność gospodarczą na terenie gminy P. pod nazwą Stacja P. Spółka Jawna. Ponadto J. B. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "C." w miejscowości D. w gminie Z., na co otrzymała pomoc publiczną w 2011 r. w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 i projektu "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" o wartości brutto 86 702,78 zł. Podatniczka pracuje również na stanowisku nauczyciela w Zespole Szkół D. w Ł. Oprócz tego Skarżący są właścicielami gospodarstwa rolnego o pow. 3,05 ha położonego na terenie gminy Z. oraz prowadzą salę bankietowo-weselno-konferencyjną w K.. W 2013 r. H. B. z tytułu pozarolnicznej działalności gospodarczej zadeklarował przychody w wysokości 1 989 819,74 zł i stratę w wysokości 51 574,73 zł, natomiast J. B.: z tytułu należności ze stosunku pracy - przychód w wysokości 69 826,82 zł i dochód w wysokości 68 158,10 zł; z pozarolniczej działalności gospodarczej przychód w wysokości 1 989 81,74 zł i stratę w wysokości 88 401,55 zł; z tytułu działalności wykonywanej osobiście przychód w wysokości 4 151 zł i dochód w wysokości 3 410,49 zł. W 2014 r. H. B. z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej zadeklarował przychody w wysokości 2 404 106,23 zł i dochód w wysokości 18 772,39 zł, natomiast J. B. zadeklarowała: należności ze stosunku pracy - przychód w wysokości 62 662,69 zł i dochód w wysokości 60 993,97 zł; z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej zadeklarowała przychód w wysokości 2 404 596,23 zł i stratę w wysokości 114 649,45 zł; z tytułu działalności wykonywanej osobiście przychody w wysokości 1 877 zł i dochód w wysokości 1 553,07 zł. Z bilansu sporządzonego na dzień 30 listopada 2015 r. wynika natomiast, iż Stacja P. Sp. J. B. posiada aktywa trwałe na kwotę 1 652 194,43 zł, aktywa obrotowe spółki wynoszą 177 128,17 zł. Środki pieniężne w kasie i na rachunkach wynoszą 33 983,83 zł. Z rachunku zysków i strat sporządzonego za okres 30 listopada 2015 r. wynika, że spółka wykazuje stratę ze sprzedaży w wysokości 29 859,99 zł, przy przychodach netto ze sprzedaży wynoszących 3 253 643,19 zł.

Na podstawie analizy tych okoliczności organy doszły do wniosku, że w przypadku Skarżących nie zachodzi przesłanka do umorzenia należności w postaci ważnego interesu podatnika. Stwierdzono, że przedstawione dane nie potwierdzają trudnej sytuacji finansowej Skarżących.

Kwota zaległości, o umorzenie której wystąpili podatnicy, wynosi 8 432 zł. Posiadanie majątku, prowadzenie działalności gospodarczej i obracanie znacznymi środkami pieniężnymi, jak też fakt uzyskiwania dochodów z innych źródeł w pełni uprawniał do stwierdzenia, że wniosek Skarżących o umorzenie zaległej raty podatku za 2015 r. nie zasługiwał na uwzględnienie. Trafnie zwrócono uwagę, że Skarżący dokonują dalszych inwestycji w postaci sali bankietowo-konferencyjno-weselnej, zatem dysponują środkami finansowymi. Nadto spółka Skarżących na dzień 30 listopada 2015 r. posiadała środki pieniężne w kasie lub na rachunkach w wysokości 33 983,83 zł. W sytuacji, gdy zachodzi obiektywna możliwość zapłaty podatku i zapłata ta nie wpłynie w istotny sposób na sytuację Skarżących, nie ma podstaw do stwierdzenia, że występuje ważny interes podatnika, który uzasadnia umorzenie tych należności.

Organ zasadnie wskazał, że strata podatkowa jest jedynie wynikiem bilansowym kosztów nad przychodami i nie świadczy o braku płynności finansowej. Z przedłożonych dokumentów wynika, że spółka Skarżących obraca znacznymi środkami pieniężnymi, co świadczy o rozmiarach prowadzonej działalności gospodarczej i o posiadaniu możliwości płatniczych. Niewątpliwie podatnicy prowadząc działalność gospodarczą ponoszą związane z tym ryzyko i nie mogą przerzucać go na organ podatkowy. Trzeba dodać, że podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, a więc zależnym tylko od faktu posiadania nieruchomości, nie zaś od tego, czy ten składnik majątkowy przynosi dochody.

Wspólnicy załączyli do akt harmonogramy spłat trzech kredytów, których raty miesięczne wynoszą odpowiednio: 3 117,78 Euro, 2 882,80 zł i 1 168,17 zł. Konieczność spłaty kredytów, w tym inwestycyjnych (zaciągniętych na budowę motelu z pokojami gościnnymi i salą bankietowo-weselno-konferencyjną) nie możne stanowić o zaistnieniu ważnego interesu podatnika. Kredyt jest jedną z najczęściej wykorzystywanych form pozyskiwania kapitału w prowadzonej działalności. Konieczność spłaty tych zobowiązań nie może być stawiana ponad konieczność regulowania należności publicznoprawnych. Należy też zauważyć, że zaciąganie kredytów inwestycyjnych wskazuje na dobrą sytuację firmy.

W wydanej decyzji organ odwoławczy wziął też pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Organ wskazał, że gmina jest zobowiązana do wykonywania zadań zmierzających do zaspokajania szeregu zbiorowych potrzeb wspólnoty. Wykonywanie tych zadań jest możliwe tylko przy zapewnieniu odpowiednich dochodów. Skarżący jako podatnicy, są też zobowiązani do ponoszenia tych ciężarów.

Organ odniósł się również do argumentacji Skarżących, którzy upatrywali w umorzeniu zaległości podatkowych środka do wyrównania niesprawiedliwości w ustaleniu stawek podatku od nieruchomości dla miejscowej działalności gospodarczej przez Urząd Gminy P. Jak słusznie zwrócono uwagę, uchwała Rady Gminy P. określająca stawki podatku od nieruchomości jest aktem prawa miejscowego, który stanowi podstawę wymiaru podatku od nieruchomości. Stawki te dotyczą wszystkich podatników, w tym przedsiębiorców, których nieruchomości położone są w na terenie gminy. Instytucja umorzenia zaległości podatkowych nie służy do korygowania stawek podatku określonych w uchwale rady gminy. Jak wskazano powyżej, może ona znaleźć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy takie umorzenie jest uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Zarzuty dotyczące wysokości stawek podatku od nieruchomości mogą być kierowane do stosownej uchwały rady gminy, nie mogą być natomiast skutecznie podnoszone w sprawie dotyczącej umorzenia zaległości podatkowych. W tymże postępowaniu organ ocenia jedynie, czy zachodzą przesłanki pozwalające na zwolnienie podatnika z obowiązku zapłaty konkretnej zaległości podatkowej, nie ocenia natomiast prawidłowości wymiaru podatku. Z tych względów zasadnie stwierdzono, że samo przekonanie Skarżących o "niesprawiedliwym" określeniu stawek podatku od nieruchomości nie daje podstawy do umorzenia zaległości podatkowych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami Skarżących,

nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem Sądu w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 67a o.p. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania. Dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumentację organy rozważyły i oceniły pod kątem przesłanek

do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu, postępowanie

w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w zgodzie z przepisami prawa. Stanowisko organu zostało wyjaśnione i uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja

nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270

ze zm.) orzekł, jak w sentencji.