Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1036/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 488/22 w sprawie ze skargi M. T. na zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 488/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. T. na zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że M. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z 28 kwietnia 2022 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania M. T. i A. T. od decyzji Prezydenta Wrocławia z 15 kwietnia 2021 r. (nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania nastąpiło na podstawie art. 9 w związku z art. 64 § 2 k.p.a. wobec nieusunięcia w terminie braków formalnych pisma. W skardze zarzucono Wojewodzie Dolnośląskiemu bezczynność polegającą na braku rozpatrzenia do chwili wniesienia skargi, pomimo obowiązku wynikającego z art. 35 § 3 k.p.a. wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji Prezydenta Wrocławia z 15 kwietnia 2021 r. W piśmie z 18 grudnia 2022 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z 12 grudnia 2022 r. do sprecyzowania przedmiotu skargi, skarżąca oświadczyła, że jest nim pozostawienie pisma bez rozpoznania.

Uzasadniając odrzucenie przedmiotowej skargi Sąd uznał ją za niedopuszczalną.

Wskazał, że na tle powstałych rozbieżności co do możliwości zaskarżenia czynności polegającej na pozostawieniu pisma bez rozpoznania, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 3 września 2013 r. uchwałę w składzie 7 sędziów (I OPS 2/13), w której przesądził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że nie można pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy ono uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność ta bowiem nie potwierdza, ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. NSA stwierdził również, że jeżeli organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej (np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było wadliwe), to pozostaje on w bezczynności, bowiem odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. W takiej sytuacji środkiem zaskarżenia zapewniającym obronę przed bezprawnym nadużywaniem instytucji usunięcia braków podania jest skarga na bezczynność organu. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wobec zaskarżenia w niniejszej sprawie czynności polegającej na pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, która nie rozstrzyga władczo o prawach lub obowiązkach w indywidualnej sprawie, a także ze względu na istniejącą możliwość ochrony przez skarżącą swych praw poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu pozostawiającego odwołanie bez rozpoznania, przyjąć należy, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.

Skargą kasacyjną M. T. zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi na bezczynność organu w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia z powołaniem się na niewłaściwe sprecyzowanie przedmiotu skargi przez skarżącego w piśmie z dnia 18.12.2022 r., w sytuacji, gdy bezspornym jest, że skarżący we wniesionej skardze z dnia 2 czerwca 2022 r. właściwie sprecyzował, iż przedmiotem wnoszonej skargi jest "bezczynność Wojewody Dolnośląskiego polegając na braku rozpatrzenia do chwili obecnej, pomimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – wniesionego przeze mnie odwołania od decyzji nr [...]",

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej – Wojewody Dolnośląskiego, dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności podnieść należy, iż nie można w okolicznościach przedmiotowej sprawy skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji wadliwego odczytania intencji strony skarżącej wyrażonej we wniesionej przez nią skardze. Zwrócenia uwagi wymaga, że przedmiotem skargi jednoznacznie uczyniono "decyzję Wojewody Dolnośląskiego nr [...] z dnia 28 kwietnia 2022 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji nr [...] z dnia 15.04.2021 r. Prezydenta Miasta Wrocławia (...)" i podnoszono zarzuty mające w ocenie strony skarżącej świadczyć o wadliwości ww. rozstrzygnięcia. Natomiast ewentualne wątpliwości co do przedmiotu skargi, związane prawdopodobnie z zawartym w niej stwierdzeniem, cyt. "zaskarżam w całości decyzję Wojewody Dolnośląskiego nr [...] z dnia 28 kwietnia 2022 r., której skutkiem jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego polegająca na braku rozpatrzenia do chwili obecnej – pomimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – wniesionego przeze mnie odwołania od decyzji nr [...] z dnia 15.04.2021 r. Prezydenta Miasta Wrocławia (...)" - zostały rozwiane pismem skarżącej z dnia 18 grudnia 2022 r., w którym na wezwanie Sądu pierwszej instancji z 12 grudnia 2022 r. o sprecyzowanie przedmiotu skargi poprzez oświadczenie, czy jest to skarga na czynność pozostawienia pisma bez rozpoznania, czy też skarga na bezczynność organu, skarżąca oświadczyła, że jest to skarga na pozostawienie pisma bez rozpoznania. Trudno w tych okolicznościach uznać, że Sąd pierwszej instancji wadliwie odczytał intencje skarżącej skoro ona sama zamanifestowała wolę zaskarżenia czynności pozostawienia przez Wojewodę Dolnośląskiego odwołania bez rozpoznania.

Uznając w związku z powyższym, iż prawidłowo Sąd pierwszej instancji określił przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, podzielić należy wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko co do konieczności odrzucenia przedmiotowej skargi.

Podstawą prawną pozostawienia odwołania skarżącej bez rozpoznania był przepis ogólny, tj. art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie Wojewoda dokonał tej czynności bowiem skarżąca pomimo wezwania nie uzupełniła odwołania o własnoręczny podpis. Skoro zatem na wezwanie organu skarżąca nie uzupełniła braków formalnych odwołania, forma zakończenia postępowania administracyjnego w tej sprawie odpowiadała wymogom prawa.

Jak natomiast słusznie wyjaśniono w zaskarżonym postanowieniu w oparciu o wnioski płynące z uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, skarga na czynność organu polegającą na pozostawieniu podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie przysługuje, a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Podniesione w tych okolicznościach w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.