Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 856/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 856/14 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 24 lipca 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), , Sędziowie:, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 lipca 2015 r., sprawy ze skargi B. D., na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie uznania winnym przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej, , oddala skargę., , , , , , , ,


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji we W. orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...] wydanym po rozpatrzeniu odwołania B. D. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] 9 lipca 2014r., nr [...] w sprawie uznania w/wymienionego winnym naruszeń dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej w postaci wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe za to, że:

1. w dniu 21 marca 2014r. w L., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, iż kierując drogą elektroniczną na adres mailowy: [...] raport do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., dotyczący własnych uwag i spostrzeżeń co do realizacji czynności związanych z odprawieniem go do służby w dniu 20 marca 2014r. przez asp. szt. D. B. specjalistę Sztabu Policji KPP w L., przesłał go bezpośrednio w/w Komendantowi Wojewódzkiemu z pominięciem swoich bezpośrednich przełożonych, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów,

2. w dniu 7 kwietnia 2014r. w L., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, iż kierując drogą elektroniczną na adres mailowy: [...] raport do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. dotyczący własnych spostrzeżeń co do poleceń wydawanych przez przełożonych w związku z koniecznością wykonania badań lekarskich, przesłał go bezpośrednio w/w Komendantowi z pominięciem swoich bezpośrednich przełożonych, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków (...),

3. w dniu 7 kwietnia 2014r. w L., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, iż kierując drogą elektroniczną na adres mailowy: [...] raport do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., dotyczący własnych spostrzeżeń co do podejrzenia popełnienia przestępstwa określonego w art. 231 § 1 k.k. przez swoich przełożonych, przesłał go bezpośrednio w/w Komendantowi z pominięciem swoich bezpośrednich przełożonych tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków (...),

4. w dniu 13 kwietnia 2014r. w L., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, iż kierując drogą elektroniczną na adres mailowy: [...] raport do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., dotyczący własnych spostrzeżeń co do realizacji czynności związanych z archiwizacją dokumentacji służbowej Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w L. przez policjantkę w osobie post. M. M. przebywającą na zwolnieniu lekarskim, przesłał go bezpośrednio w/w Komendantowi z pominięciem swoich bezpośrednich przełożonych tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków (...),

5. w dniu 13 maja 2014r. w L., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, iż kierując drogą elektroniczną na adres mailowy: [...] raport do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., dotyczący własnych spostrzeżeń co do skutecznego poinformowania o terminie rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego, przesłał go bezpośrednio w/w Komendantowi z pominięciem swoich bezpośrednich przełożonych, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków (...),

6. w dniu 13 maja 2014r. w L., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, iż kierując drogą elektroniczną na adres mailowy: [...] raport do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. dotyczący własnych uwag co do osób odpowiedzialnych za gospodarowanie sprzętem transportowym w Komendzie Powiatowej Policji w L., przesłał go bezpośrednio w/w Komendantowi z pominięciem swoich bezpośrednich przełożonych, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków (...), powołując się na przepis art.135n ust.4 pkt.2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2011r., Nr 287, poz.1687 ze zm.), orzekł w następujący sposób :

1. uchyla zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej uznania sierż. B. D. winnym czynu określonego w punkcie nr 3 i w tym zakresie uniewinnia obwinionego,

2. utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej uznania sierż. B. D. winnym zarzucanych mu czynów określonych w punktach nr 1, 2, 4-6,

3. uchyla zaskarżone orzeczenie w zakresie wymierzonej kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i wymierza w/w karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych:

Na adres internetowy Komendy Wojewódzkiej Policji we W. w okresie od dnia 24 marca 2014r. do dnia 13 maja 2014r. z kontaktu od: "[...] " do: "[...]" drogą elektroniczną zostały przesłane następujące pisma:

1. W dniu 24 marca 2014r. o godz. 13.35 - korespondencja z dnia 21 marca 2014r. (karta nr 2-4) - temat wiadomości "skarga na asp. szt. D. B. z KPP L." od "[...] " do [...] ze wskazaniem skrzynki odbiorcy i nadawcy od "[...] " do "[...] ".

2. W dniu 7 kwietnia 2014r. o godz. 10.23 (karta nr 14-15) - temat wiadomości "Rozkład czasu służby policjantów" od "[...] " do [...] " ze wskazaniem skrzynki odbiorcy i nadawcy od "[...] do "[...] ".

3. W dniu 7 kwietnia 2014r. o godz. 11.32 (karta nr 17-19) - temat wiadomości "Bezczynność KPP L. na złożone zawiadomienie" od "[...] " do [...]" ze wskazaniem skrzynki odbiorcy i nadawcy od "[...] " do "[...]".

4. W dniu 13 kwietnia 2014r. o godz. 21.55 (karta nr 21-22) - temat wiadomości "Czynności służbowe na zwolnieniu lekarskim"' od "[...] " do [...] " ze wskazaniem skrzynki odbiorcy i nadawcy od "[...] " do "[...] ".

5. W dniu 13 maja 2014r. o godz. 11.56 (karta nr 31-33) - temat wiadomości "Skarga w sprawie urlopów w KPP L." od "[...] " do [...] " ze wskazaniem skrzynki odbiorcy i nadawcy od "[...] " do "[...]".

6. W dniu 13 maja 2014r. o godz. 11.53 (karta nr 34-36) - temat wiadomości "Skarga w sprawie nieprawidłowości przy zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego w KPP L." od "[...] " do [...]" ze wskazaniem skrzynki odbiorcy i nadawcy od "[...] " do "[...]".

Powyższe pisma każdorazowo były dekretowane przez Naczelnika Wydziału Kontroli KWP we W. w postępowaniach, oznaczonych znakami akt: [...] (karty nr 1), [...] (karta nr 13), [...] (karta nr 16), [...] (karta nr 20), [...] (karta nr 30), [...] (karta nr 33) i przekazywane drogą służbową do wyjaśnienia przez Komendanta Powiatowego Policji w L. w celu rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi B. D., bądź przesłania całości materiałów do Wydziału Kontroli KWP we W. w celu udzielenia odpowiedzi zainteresowanemu. Komendant Powiatowy Policji w L. po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających udzielił B. D. odpowiedzi na powyższe pisma, pismami oznaczonymi sygn. akt [...] (k. 71, 74), sygn. akt [...] (k.102), sygn. akt [...] (k.98), sygn. akt [...] (k. 94) oraz sygn. akt [...] (k. 90), zaś w sprawie oznaczonej sygn. akt [...] odpowiedź z dnia 28 kwietnia 2014r. udzielona została skarżącemu przez Naczelnika Wydziału Kontroli KWP we W. (k.107).

Dalej organ podkreślił, że analizując treść opisanych wyżej pism skierowanych drogą mailową do KWP we W., stwierdzono, iż w miejscu nazwy kontaktu wskazana jest nazwa osoby wypełniającej formularz zgłoszeniowy do adresu internetowego [...] oraz przypisane są dane "[...] " i "[...] ". W treści tych pism sporządzający wskazał dane osobowe do korespondencji "[...] ", który jest faktycznym adresem zamieszkania funkcjonariusza B. D.

I tak w w/w piśmie z dnia 21 marca 2014r. (przesłanym w dniu 24 marca 2014r.) sierż. B. D. złożył skargę do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na asp. szt. D. B., który w dniu 20 marca 2014r. o godz. 18.00 odprawiał go do służby patrolowej, podnosząc, że asp. szt. D. B. utrudniał mu wykonanie czynności w postaci pobrania notatnika służbowego, nie dopełnił obowiązków należytego przeprowadzenia odprawy służbowej, potwierdził nieprawdę w dokumencie "protokół z odprawy do służby patrolowej" oraz nie będąc do tego uprawniony nakazał mu opuszczenie jednostki. W treści pisma w sposób szczegółowy relacjonował przebieg całej służby z dnia 20 marca 2014r. Sierż. B. D. w kierowanym raporcie opisując to zdarzenie, używał sformułowań cyt. "...W moim notatniku nr [...] złożył podpis na dole strony nr 5...", "...Ja oświadczyłem że mam przerwę...'", "...p.B. nie miał prawa wypytywać mnie co robię, a tym bardziej nakazywać mi opuszczenie jednostki. .."itd. Policjant wskazywał, że taki sposób przeprowadzenia odprawy podważa jej sens. Pismo posiada zapis "B. D., f-sz OP WPiRD KPP L.

Z kolei w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014r. sierż. B. D. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., że pełniąc służbę w systemie zmianowym otrzymał Skierowanie nr [...] z dnia 18 marca 2014r. w celu wykonania badań specjalistycznych dla kierowcy pojazdu uprzywilejowanego w J. na dzień 8 kwietnia 2014r. na godz. 8.00 przez lekarza profilaktyka. W dniu 7 kwietnia 2014r. pełnił służbę w godz. 14.00 - 22.00. W piśmie tym sierż. B. D. wniósł o zbadanie, czy czas odpoczynku po służbie jest zgodny z przepisami dotyczącymi rozkładu czasu służby policjantów, gdyż aby wykonać polecenie musi z L. wyjechać autobusem do J. o godz. 6.36. Policjant wniósł o zbadanie, czy nie naruszono przepisów w zakresie prawa dyscyplinarnego. Pismo posiada jedynie dane adresowe sierż. B. D.

W kolejnym piśmie z dnia 7 kwietnia 2014r. sierż. B. D. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., że w dniu 12 lutego 2014r. o godz. 7.30 stawił się na wezwanie w KPP w L. w pokoju nr 4 w charakterze obwinionego o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.. Do protokołu przesłuchania w charakterze sprawcy wykroczenia złożył wyjaśnienia, w których zawiadomił o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. przez przełożonych. W piśmie zacytował całość korespondencji skierowanej przez siebie do Prokuratury Rejonowej w L. i Prokuratury Okręgowej w J. oraz treść odpowiedzi od tych organów wskazujący na brak przesłania takich materiałów do tych prokuratur. W piśmie użył sformułowań cyt. "...Pismem z dnia 28 marca 2014r. ([...] doręczonym mi w dniu 1 kwietnia 2014 r. Prokuratura w L. poinformowała mnie że do chwili obecnej takie materiały nie zostały nadesłane do Prokuratury...". Policjant wniósł o wyciągnięcie konsekwencji służbowych w stosunku do odpowiedzialnych za zaniedbanie. Pismo posiada jedynie dane adresowe sierż. B. D.

W następnym piśmie, noszącym datę 13 kwietnia 2014r. sierż. B. D. poinformował w/w Komendanta Wojewódzkiego, że w dniu 8 kwietnia 2014r. realizując badania lekarskie wszedł w posiadanie informacji, że post. M. M., policjantka Ogniwa Patrolowego KPP w L. przebywając na zwolnieniu lekarskim z tytułu zagrożonej ciąży wykonywała czynności służbowe w KPP w L. w zakresie archiwizacji materiałów Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w L. W raporcie funkcjonariusz użył zwrotu "...Dlatego też uważam, że w tej sprawie powinni Państwo zdecydowanej zareagować i przeprowadzić niezbędne czynności przewidziane literą prawa celem wyeliminowania wszelkich nieprawidłowości z tym związanych...". Pismo posiada jedynie dane adresowe sierż. B. D.

W piśmie z dnia 13 maja 2014r. sierż. B. D. złożył skargę do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. "w sprawie urlopów w KPP L.". W piśmie tym przywołuje sytuację z 2013r. cyt. "...Nadmieniam, że w przypadku kiedy w 2013 r. przebywałem na zwolnieniu lekarskim a trzeba mi było dostarczyć rozkaz personalny w którym komendant pozbawił mnie części dodatku i nagrody rocznej w związku z ukaraniem karą nagany to znalazły się chęci i pieniądze na znaczek pocztowy i skuteczne doręczenie mi wymienionych rozkazów...". "...W poniedziałek dnia 19 maja 2014 r. będę zeznawał w charakterze świadka w głośnej sprawie korupcyjnej funkcjonariusza policji, który miał podrabiać mandaty i do dnia dzisiejszego nie wiem czy z racji wyjazdu urlopowego mogę wystąpić do sądu z prośbą o zmianę terminu przesłuchania mnie w charakterze świadka...'". Domagał się bezwzględnego ukarania winnych zaniedbań. Pismo posiada jedynie dane adresowe sierż. B. D.

Z kolei pismem z dnia 13 maja 2014r. sierż. B. D. złożył skargę do w/w Komendanta Wojewódzkiego na działanie osób odpowiedzialnych za gospodarowanie sprzętem transportowym w KPP w L. W swoim piśmie w całości cytuje notatkę, jaką sporządził w dniu 16 marca 2014r., gdy w trakcie pełnionej służby był zmuszony do zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu oznakowanego [...] o nr rej. [...] za niesprawny sygnał dźwiękowy. Cytuje również pismo skierowane do Naczelnika Wydziału Transportu KWP we W. W piśmie kieruje szereg pytań w zakresie odpowiedzialności za dopuszczenie do ruchu niesprawnego pojazdu. Pismo posiada jedynie dane adresowe sierż. B. D.

Mając na uwadze powyższe, Komendant Powiatowy Policji w L. powołując się na przepis art.134i ust.1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2014r., Nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. B. D., uzupełniając w dniu [...] maja 2014r. zarzuty przeciwko w/w w postępowaniu dyscyplinarnym – obejmujące opisane wyżej w 6-ściu punktach przewinienia dyscyplinarne (postanowienie z dnia [...] maja 2014r., Nr [...], wydane w oparciu o przepis art.135e ust.10 ustawy o Policji – k.54).

Przesłuchiwany w dniu 17 maja 2014r. charakterze obwinionego sierż. B. D. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i uzależnił złożenie wyjaśnień od przejrzenia akt (k.39). Po przesłuchaniu rzecznik dyscyplinarny przekazał obwinionemu pismo (karta nr 40) informujące o możliwości przejrzenia akt postępowania tego samego dnia o godz. 17.00 w KPP w L. w pokoju nr [...]. Sierż. B. D. pismo odebrał i ustosunkował się do niego w piśmie z dnia 17 maja 2014r. wskazując, że czynność przejrzenia akt będzie realizował w czasie służby, a nie w czasie wolnym od służby (k.42).

Przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu 20 maja 2014r., skarżący nie przyznał się do zarzutów objętych w/w postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] maja 2014r. o zmianie zarzutów. Obwiniony podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że złoży wyjaśnienia po przejrzeniu akt. Przesłuchany ponownie w charakterze obwinionego w dniu 30 maja 2014r. nie przyznał się do zarzutów i oświadczył, że nigdy nie kierował na adres poczty elektronicznej dla skarg i wniosków - raportów do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Stwierdził, że pisma wymienione w zarzutach i kierowane do w/w Komendanta Wojewódzkiego zawierają szeroką problematykę w relacjach między policjantami KPP w L. W lewym górnym rogu tej korespondencji zawarte były dane adresowe osoby B. D., zam. [...] i są to takie same dane, jak jego dane. Jednakże wydruki nie były podpisane kwalifikowanym podpisem cyfrowym, ani też nie zawierały odręcznego podpisu sporządzającego. Wyjaśnił, że kierując raport czyni to na piśmie pisząc go odręcznie i składając bezpośredniemu przełożonemu.

Obwiniony korzystając ze swoich uprawnień, odmówił udzielenia odpowiedzi na poniższe pytanie rzecznika dyscyplinarnego, cyt.:

1 - "czy obwiniony posiada pocztę elektroniczną, a jeżeli tak jaki jest adres poczty elektronicznej",

2 - "czy obwiniony posługiwał się w przeszłości poczta elektroniczną bądź posługuje się obecnie adresem internetowym [...] ",

3 - "dlaczego nie zareagował Pan na odpowiedzi otrzymywane od Komendanta Powiatowego Policji w L. na pisma kierowane na adres [...] stwierdzeniem, że nie jest Pan autorem takich pism i nie oczekuje Pan na nie odpowiedzi".

Organ zauważył, że obwiniony w odwołaniu podniósł, iż w świetle obowiązujących przepisów do postępowania dyscyplinarnego nie można wdrożyć procedury ustalenia adresu IP, jaki jest możliwy w postępowaniu karnym. Nadto odwołujący się zarzucił, że przedmiotowa korespondencja nie zawiera elementów raportu i nie może być tak rozpatrywana.

Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że w/w rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, w § 2 określa, iż: "...policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych w odrębnych przepisach...". Definicję drogi służbowej określa z kolei § 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia, który brzmi następująco: "...droga służbowa - tryb zwracania się policjanta w sprawie osobowej lub innej sprawie wynikającej ze stosunku służbowego do przełożonego uprawnionego do jej załatwienia za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego...".

Zdaniem organu, przełożonym sierż. B. D. jest asp. P. S. - Kierownik Ogniwa Patrolowego KPP w L. i za pośrednictwem tego funkcjonariusza obwiniony powinien składać wszelką korespondencję w sprawach osobowych lub innych wynikających ze stosunku służbowego.

Nadto organ wskazał, że w zarządzeniu nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, przepis § 4 ust 1 wskazuje, że: "Policjanci i pracownicy Policji są obowiązani do zachowania drogi służbowej". W ustępie 2 tegoż paragrafu wymienione są sytuacje w których policjant może pominąć drogę służbową. Brzmi on następująco: "Uzyskane przez pełniącego służbę policjanta lub świadczącego pracę pracownika Policji informacje, mogące w jego ocenie świadczyć o popełnieniu przez innego policjanta lub pracownika Policji przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub przestępstwa skarbowego, niezwłocznie przekazuje się bezpośredniemu przełożonemu. Policjant lub pracownik, który uzyskał takie informacje może - pomijając drogę służbową - przekazać je wyższemu przełożonemu lub kierownikowi jednostki organizacyjnej będącej organem Policji, albo innemu nadrzędnemu organowi Policji lub komórce organizacyjnej Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, zwanego dalej "BSW KGP".

Mając na uwadze powyższe regulacje, organ stwierdził, że sierż. B. D. powinien zachować drogę służbową, gdyż opisane wyżej pisma kierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. dotyczyły spraw wynikających ze stosunku służbowego sierż. B. D. - funkcjonariusza KPP w L. i pozostających w zakresie właściwości Komendanta Powiatowego Policji w L. Dla zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego nie ma – w ocenie organu znaczenia forma kierowanych pism, lecz ich treść, wskazująca na ich zakres rzeczowy.

Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów obwinionego, organ stwierdził, że nie podziela argumentów obwinionego, iż rzecznik dyscyplinarny prowadzący niniejsze postępowanie zbierał materiał dowodowy w sposób jednostronny, nie uwzględniając przy tym okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego. Podniesione zarzuty w tym zakresie, nie zostały poparte przykładami nieobiektywnych zachowań, podejmowanych wobec obwinionego. Zarzuty nie zawierają opisu zdarzeń i okoliczności mogących uprawdopodobnić tezę o jego stronniczości. Są to zatem subiektywne odczucia obwinionego. W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony złożył wniosek o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji w L. W trakcie oceny podnoszonych zarzutów nie dopatrzono się takich okoliczności, które uzasadniałyby konieczność wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego, stąd postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] maja 2014r., nr [...] - odmówiono wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego (k. 82-83).

Zdaniem organu, zarówno rzecznik dyscyplinarny jak i przełożony dyscyplinarny uwzględnili okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Za przyjęciem powyższego stwierdzenia świadczy fakt, iż Komendant Powiatowy Policji w L. w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym przeprowadził szereg czynności, zmierzających do ustalenia stanu faktycznego. W materiale dowodowym znajdują się dowody odnoszące się nie tylko bezpośrednio do sprawstwa czynu, ale również do wszystkich innych okoliczności sprawy, których uwzględnienie niezbędne jest do jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Wskazano prawidłową drogę służbową dla sierż. B. D., a przesłuchani kolejni przełożeni zaprzeczyli, aby w zakresie spraw poruszanych w pismach od obwinionego otrzymali wcześniej jakiekolwiek pisma.

W ramach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny właściwie ocenił składane przez obwinionego wnioski dowodowe i w tym zakresie wydał stosowne postanowienia o odmowie ich uwzględnienia (k.119,120). W zakresie pozostałych wniosków zostały one zrealizowane.

W dalszej kolejności organ stwierdził, że wskazanie przez obwinionego na brak potwierdzenia powyższych pism podpisem elektronicznym należy uznać za chybione, choć podpis elektroniczny - to narzędzie identyfikujące uczestników wymiany dokumentów elektronicznych oraz służące przyjęciu odpowiedzialności za ich treść. Organ podkreślił przy tym, że w przypadku kierowania pism dotyczących spraw służbowych w Policji, której obieg jest zawarty w cytowanych wyżej przepisach, nie ma obowiązku używania podpisu elektronicznego.

Jednocześnie organ wyjaśnił, iż przełożony dyscyplinarny nie jest związany formalnymi regułami dowodowymi, czy stopniowaniem ich mocy dowodowej. Wprost przeciwnie, o tym które dowody uzna za wiarygodne, a którym odmówił wiary decyduje wyłącznie swobodna ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana według reguł logicznego rozumowania wspartych wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

W rozpatrywanym przypadku – zdaniem organu – zaistniał taki układ dowodów, w którym na korzyść obwinionego przemawiały jedynie jego wyjaśnienia. Z zeznań zaś funkcjonariuszy : asp. P. S. - Kierownika Ogniwa Patrolowego, podinsp. R. P. - zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, podinsp. K. D. - Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego i podinsp. N. K. - I-szego zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w L. - wynika, że sierż. B. D. nie kierował do nich swoich pism w zakresie problemów objętych zarzutami i dowiedzieli się o nich dopiero w trakcie prowadzonych postępowań wyjaśniających, wszczynanych w oparciu o poszczególne pisma obwinionego.

Dokonując analizy materiału dowodowego zebranego w zakresie sprawstwa czynu przedstawionego w zarzucie, oznaczonym pkt 3, organ odwoławczy stwierdził, że na zasadzie § 4 ust 2 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji – policjant B. D. miał prawo w tym przypadku do pominięcia drogi służbowej.

W pozostałym natomiast zakresie, dokonując analizy wszystkich materiałów zebranych w postępowaniu dyscyplinarnym pojawia się – zdaniem organu, logiczny łańcuch nierozerwanych powiązań pomiędzy wydarzeniami, jakie dały początek do sporządzenia i skierowania pism przez sierż. B. D. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., aż po udzielenie obwinionemu odpowiedzi, a następnie polemikę z jej treścią przez sierż. B. D. Ponadto żądanie przez obwinionego doręczenia brakującej mu jednej odpowiedzi, dot. pisma z dnia 7 kwietnia 2014r. (zarzut z pkt 2) i żądanie ustalenia osób winnych zaniedbań w skutecznym jej doręczeniu - w sposób jednoznaczny wskazuje na to, że autorem tych pism jest sierż. B. D.

Potwierdzeniem tego, że istnieją takie powiązania, to zdaniem organu korespondencja zawarta w aktach postępowania dyscyplinarnego od karty 68 do karty 74. Analizując te dokumenty – organ podkreślił, że sierż. B. D. pismo z dnia 21 marca 2014r. (k.68) skierował z adresu "[...]" na adres [...] w dniu 24 marca 2014r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. (co błędnie ujęto w zarzucie nr 1, iż naruszenia dyscypliny służbowej sierż. B. D. dopuścił się w dniu 21 marca 2014r., gdyż faktycznie pismo to skierował dopiero w dniu 24 marca 2014r. o godz. 13.35), opisując okoliczności w jakich brał osobiście udział w dniu 20 marca 2014r. w czasie odprawy do służby, którą prowadził asp. szt. D. B. Na zakończeniu pisma widnieje zapis autora - "sierż. B. D., f-sz OP WPiRD KPP L.". W piśmie wskazał adres do korespondencji "[...] ", który jest właściwym adresem zamieszkania obwinionego. Po zadekretowaniu pisma w dniu 25 marca 2014r. przez mł. insp. J. J. - Naczelnika Wydziału Kontroli KWP we W. na Zespół Skarg Wydziału Kontroli KWP we W. - pismo za sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2014r. (k. 1) skierowano do Komendy Powiatowej Policji w L. W organie I instancji korespondencję zarejestrowano pod l.dz. [...] i w dniu [...] kwietnia 2014r. udzielono sierż. B. D. odpowiedzi, którą odebrał osobiście dnia 1 maja 2014r., potwierdzając ten fakt podpisem . W tej samej sprawie w dniu 12 maja 2014r. o godz. 21.18 do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z adresu "[...]" na adres "[...]" wpłynęło pismo sierż. B. D. z dnia 12 maja 2014r. dotyczące niewłaściwego rozpatrzenia sprawy przez KPP L. Pismo to mł. insp. J. J. zadekretowała w dniu 13 maja 2014r. i zarejestrowano pod sygn. akt [...], po czym skierowano je do Komendanta Powiatowego Policji w L. Do pisma sierż. B. D. dołączył załącznik w postaci odpowiedzi z dnia 29 kwietnia 2014r. udzielonej mu przez organ I instancji. W piśmie sierż. B. D. używał argumentów cyt. "Jestem funkcjonariuszem Ogniwa Patrolowego Komendy Powiatowej Policji w L. W dniu 1 maja 2014 r. doręczono mi pismo [...] z dnia 29.04.2014 r. W piśmie tym zostałem poinformowany że przeprowadzono jakieś stosowne czynności które zmierzały do wyjaśnienia podnoszonych przeze mnie okoliczności. Następnie poinformowano mnie że czynności te nie potwierdziły aby wskazany przeze mnie funkcjonariusz popełnił przewinienie dyscyplinarne. Niniejsze pismo stanowi załącznik do mojej skargi. Niniejszym pismem składam skargę na funkcjonariusza KPP L. które sporządził to pismo oraz na Komendanta Powiatowego Policji w L. który podpisał się pod tym pismem. Z pisma tego nic nie wynika i nie niesie ono żadnych informacji. Udzielenie, mi takiej odpowiedzi to jawna kpina i lekceważenie mojej osoby. Treść tego pisma może być wynikiem nieumyślnej niekompetencji sporządzającego lub też zamierzonym działaniem mającym na celu zatuszowanie istotnych ustaleń poczynionych z tytułu podnoszonej skargi. Proszę o zobligowanie Komendanta Powiatowego Policji w L. do udzielenia mi właściwej odpowiedzi oraz o ukaranie winnych zaniedbań. O sposobie załatwienia sprawy proszę poinformować mnie pisemnie ".

Na powyższe pismo skarżącego, Komendant Powiatowy Policji w L. pismem z dnia 20 maja 2014r., l.dz. [...] udzielił obwinionemu odpowiedzi. Pismo to sierż. B. D. odebrał osobiście w dniu 20 maja 2014r.(k. nr 74).

Kolejnym dowodem na to, iż sierż. B. D. jest autorem pism objętych zarzutami jest wymiana korespondencji związanej ze sposobem doręczenia sierż. B. D. postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] maja 2014r.,nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Organ podkreślił, że z uwagi na to, iż obwiniony zgodnie z zaświadczeniem lekarskim nr ZUS ZLA seria [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014r. (k. 27) przebywał na opiece nad chorym dzieckiem w okresie od dnia 3 maja do 9 maja 2014r., a następnie kontynuując tą opiekę w okresie od dnia 10 maja do 16 maja 2014r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA seria [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014r. - postanowienie to skierowano w dniu 13 maja 2014r. do w/w za pośrednictwem poczty. Sierż. B. D. przesyłkę zawierającą w/w postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego odebrał w dniu 14 maja 2014r. (k. 26). W tym samym dniu złożył wniosek do rzecznika dyscyplinarnego o umożliwienie przeglądnięcia akt prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Do czynności przejrzenia akt nie doszło z uwagi na nieobecność w służbie rzecznika dyscyplinarnego.

Ponowny wniosek do rzecznika dyscyplinarnego o przejrzenie akt skierował również odrębnym pismem z dnia 15 maja 2014r.

Równocześnie w tej samej sprawie w dniu 14 maja 2014r. o godz. 23.19 do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z adresu "[...] " na adres "[...] wpłynęło pismo sierż. B. D. z dnia 14 maja 2014r. dotyczące skargi na odmowę udostępnienia akt (k. 63). Pismo to mł. insp. J. J. zadekretowała w dniu 15 maja 2014r., rejestrując pod sygn. akt [...], a następnie w dniu 16 maja 2014r. skierowano do Komendanta Powiatowego Policji w L. (k.62). Oryginał pisma włączono do akt postępowania dyscyplinarnego z poleceniem udzielenia odpowiedzi obwinionemu. W piśmie tym sierż. B. D. opisuje z dokładnością wszystkie okoliczności związane z otrzymaniem drogą pocztową w/w postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] maja 2014r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i niemożności przejrzenia akt postępowania dyscyplinarnego w dniu 14 maja 2014r.

Następnie w dniu 16 maja 2014r. o godz. 9.58 do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z adresu "[...]" na adres "[...] " wpłynęło kolejne pismo sierż. B. D. z dnia 16 maja 2014r. dotyczące skargi na odmowę udostępnienia akt po raz kolejny. W/w w piśmie tym opisał zachowanie rzecznika dyscyplinarnego w dniu 15 maja 2014r. w zakresie niestawiennictwa w KPP L. i uniemożliwienia przeglądnięcia akt postępowania. Pismo to mł. insp. J. J. - zadekretowała w dniu 16 maja 2014r., a następnie skierowano do Komendanta Powiatowego Policji w L.

W dniu 16 maja 2014r. Naczelnik Wydziału Kontroli KWP we W. za sygn. akt [...] udzielił sierż. B. D. odpowiedzi drogą pocztową. Dalej organ podkreślił, że we wszystkich pismach kierowanych do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z adresu "[...] " na adres "[...]" występuje ten sam adres korespondencyjny B. D. ul. [...]. Dlatego też analizując zebrany materiał dowodowy, organ nie dopatrzył się zaistnienia okoliczności mogących budzić wątpliwości, które pozwoliłyby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę na korzyść obwinionego.

Zdaniem organu, sierż. B. D. dopuścił się przewinień dyscyplinarnych opisanych w zarzutach nr 1,2,4-6, tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Powołując się na przepis art. 132a ustawy o Policji, organ stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym jednoznacznie wskazuje, że obwiniony dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych z winy umyślnej. Sierż. B. D. czynów tych dokonał świadomie kierując pisma do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. i otrzymując na nie odpowiedzi. Dopiero, gdy wszczęto postępowanie dyscyplinarne sierż. B. D. zaprzeczył, aby był autorem tych pism. Niemniej jednak, kolejnym wnioskiem z dnia 12 czerwca 2014r. żądał doręczenia odpowiedzi na swoje pismo z dnia 7 kwietnia 2014r., której wcześniej nie otrzymał jednocześnie żądając ukarania winnych tego zaniedbania (k.110)

Organ II instancji stoi na stanowisku, że dla prawidłowej oceny zachowania sierż. B. D. w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym bez znaczenia jest fakt określenia w zarzucie 1-szym daty skierowania drogą elektroniczną pisma na dzień 21 marca 2014r., którą w tym zarzucie należało wskazać na podstawie daty doręczenia pisma kierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., z adresu "[...] " na adres "[...] co nastąpiło w dniu 24 marca 2014r. o godz. 13.35, gdyż ocenie poddano treść pisma i badano zarzut w zakresie niezachowanie drogi służbowej (k.2).

W art. 134 ustawy o Policji enumeratywnie w pkt 1-6 wymieniony jest katalog kar dyscyplinarnych, jakie można wymierzyć w stosunku do funkcjonariusza Policji. Przedstawiona w tym artykule gradacja kar dyscyplinarnych jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane przez organ w danej, konkretnej sprawie. Jednak ustawodawca nie określił, jakiemu naruszeniu dyscypliny służbowej odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ I instancji badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego. Organ I instancji podejmując decyzję o wyborze jednej ze wskazanych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany naruszeniem obowiązków służbowych, jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza. Zdaniem organu odwoławczego w zaskarżonym orzeczeniu organ I instancji dokonał wnikliwej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, niemniej jednak wymierzona kara dyscyplinarna wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe jest niewspółmierna do popełnionych czynów. Stosownie do treści art. 134h ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Wobec powyższego uwzględniając dyspozycję cytowanych przepisów oraz fakt uniewinnienia funkcjonariusza od zarzutu określonego w pkt 3, organ odwoławczy postanowił uchylić orzeczoną karę i wymierzyć niższą karę dyscyplinarną - ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż zgodnie z art. 25 w/w ustawy, służbę w Policji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający, co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Niezachowanie drogi służbowej w kierowanych pismach do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wskazuje na trudności w poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, której sierż. B. D. winien się podporządkować.

Zgodnie z art. 135g. ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Zdaniem wyższego przełożonego w niniejszym postępowaniu została zachowana (wdrożona) wymieniona dyrektywa przez organ I instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ II instancji - mając na względzie twierdzenia obwinionego, w zakresie wymiaru kary - wymierzył sierż. B. D. karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku, uznając, że jest ona adekwatna do rodzaju oraz okoliczności popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Wymierzona kara uwzględnia dotychczasowa niekaralność, staż służby oraz opinię służbową. Przy zmianie wymiaru kary wzięto pod uwagę rozmowę dyscyplinującą jaką Komendant Powiatowy Policji w L. na podstawie art. 132 ust. 4b cyt. ustawy przeprowadził z sierż. B. D. w dniu 2 stycznia 2014r. (k.8). Organ II instancji uznał, że jedynie taki wymiar kary może wpłynąć mobilizująco na dalszy prawidłowy sposób pełnienia służby przez w/w funkcjonariusza.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, orzeczono jak w sentencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe orzeczenie w części dotyczącej uznania winnym zarzucanych czynów określonych w punktach nr 1, 2, 4-6 w sprawie uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, B. D. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:

- obrazę art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 135g ust. 2 ustawy o Policji poprzez złamanie zasady domniemania niewinności in dubio pro reo, a która to zasada ma zastosowanie zarówno do wątpliwości faktycznych, jak i prawnych,

- obrazę zasady prawdy materialnej w myśl której podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne,

- obrazę zasady swobodnej oceny dowodów, w myśl, której organy kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia zawodowego oraz życiowego,

- obrazę zasady bezpośredniości, w myśl, której organ powinien opierać się na dowodach pierwotnych pochodzących od źródła dowodu, które z udowodnionym faktem zetknęło się bezpośrednio, przy czym organ procesu dyscyplinarnego powinien zetknąć się z pierwotnym źródłem i środkiem dowodowym osobiście,

- obrazę zasady ciężaru dowodu, w myśl której organ, który dowodzi tezy, powinien udowodnić swoją tezę w postępowaniu dyscyplinarnym pod rygorem jej nie uznania przez organ rozstrzygający sprawę dyscyplinarną,

- obrazę zasady obiektywizmu, w myśl której organ powinien mieć do stron i innych uczestników postępowania stosunek bezstronny i nie powinien w jakikolwiek sposób nastawiać się do badanej przez nie sprawy,

- obrazę zasady kontroli, w myśl, której działalność uczestników postępowania dyscyplinarnego i jej rezultaty, w szczególności orzeczenia i decyzje postępowania, podlegają kontroli,

- obrazę zasady uczciwego postępowania, w myśl, której organy powinny prowadzić postępowanie w sposób rzetelny, szanując godność uczestników postępowania, a także rozstrzygnąć sprawę w rozsądnym terminie.

Powołując się na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania.

W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że jest funkcjonariuszem Policji zatrudnionym na stanowisku referenta Ogniwa Patrolowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w L. W dniu 14 maja 2014 r. zapoznał się z postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] maja 2014 r. o wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Przedstawiono mu łącznie 4 zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej poprzez skierowanie drogą elektroniczną na adres mailowy [...] raportów do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z pominięciem Jego bezpośrednich przełożonych tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenie MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W dniu 20 maja 2014 r. zapoznał się z postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 19 maja 2014r., w którym uzupełniono zarzuty o dwa kolejne naruszenia dyscypliny służbowej, przyjmując kwalifikację czynu jak wyżej. W dniu 10 lipca 2014 r. został zapoznany z orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] lipca 2014 r., zaś w dniu 29 września 2014r. zapoznał się z orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] sierpnia 2014r..Następstwem powyższego, był rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] października 2014r., którym z dniem 1 listopada 2014r. obniżono skarżącemu dodatek służbowy o 50 % do kwoty 125 złotych miesięcznie.

Skarżący ponawiając argumentację przedstawioną w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji, zarzucił podobnie jak w odwołaniu, że nie jest autorem pism kierowanych w różnych odstępach czasu na adres poczty elektronicznej dla skarg i wniosków w garnizonie policji [...]. Zarzucił, że w toku postępowania strona prowadząca nie zgromadziła istotnego materiału dowodowego w postaci ustalenia numeru IP komputera z którego zostały wysłane przedmiotowe wiadomości elektroniczne, jak i nie ustalono dostawcy usług internetowych, z którego puli adresów pochodził adres IP, a z którego wykonano połączenie. Ustalenie dostawcy usług internetowych prowadziłoby – zdaniem skarżącego, do zadania pytania do kogo należy IP oraz jaki jest adres tej osoby. Nie ustalono bez wątpliwości miejsca popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, mimo, iż w zarzutach strona prowadząca postępowania wskazuje iż miało to miejsce w L. Nie ustalono również właściciela domeny "[...] " oraz nie przesłuchano go na okoliczność wiadomości wysyłanych z adresu [...] (w tym wypadku właścicielem jest firma [...] z siedzibą w [...]). Powołując się na powyższe, skarżący stwierdził, że organ w żaden sposób nie udowodnił, że to skarżący jest autorem przedmiotowych pism. Zbieżność ze zdarzeniami, jakie "miały miejsce z moim udziałem," szczegółowy opis tych zdarzeń, cytowanie sporządzonej na określone okoliczności dokumentacji służbowej w postaci notatek służbowych są jedynie – w ocenie skarżącego poszlakami. Zgodnie zaś z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Zdaniem skarżącego, prowadzący postępowanie nie rozstrzygnął przedmiotowych wątpliwości na Jego korzyść, czym naruszył przywołany przepis.

W niniejszej sprawie naruszono także – w ocenie skarżącego Jego prawa jako obwinionego, poprzez uniemożliwienie niezwłocznego udostępnienia materiałów z prowadzonego postępowania celem ich przeglądnięcia. Wyznaczane zaś terminy były niezgodne z uprawnieniami jakie posiada policjant w oparciu rozporządzenie MSW z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Podkreślił, że, mimo, iż były to czynności służbowe, musiał je podejmować bez zapewnienia należnej 10 godzinnej przerwy między służbami. Po służbie w porze nocnej którą kończył o godz. 6:00 musiał się stawić na wyznaczony termin do KPP L. na godz. 14:00, a następnie przystąpić do kolejnej służby na godz. 22:00. Wykazane naruszenia przytoczonych przepisów nie zostały w ogóle zbadane przez organ odwoławczy.

Nadto skarżący zarzucił, że żadne z pism znajdujących się w materiałach postępowania nie ma formy raportu, tj. nie zawiera danych osobowych funkcjonariusza wraz z jego komórką organizacyjną, pisma te nie są określone jako raporty, nie zawierają również podpisu sporządzającego, co ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia o winie obwinionego. Przesłuchany na tą okoliczność świadek ze stanu etatowego KWP W. zeznaje, że pisma te stanowiły skargę na przełożonych policjanta.

W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżący podniósł, że organ I instancji wymierzając karę dyscyplinarną wziął pod uwagę fakt, iż w dniu 2 stycznia 2014 r. przeprowadził rozmowę dyscyplinującą na temat obowiązku zachowania drogi służbowej. Do zarzucanego przewinienia nie przyznał się, a ustawa o Policji nie przewiduje możliwości odwołania się od środka dyscyplinarnego, jakim jest notatka z rozmowy dyscyplinującej. Skarżący powołał się przy tym na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich w tej sprawie, a to pismo z dnia 3 września 2008 r. skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Skarżący zarzucił także, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone było w sposób przewlekły, a świadczy o tym fakt wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. orzeczenie nr [...] w dniu [...] sierpnia 2014 r., czyli po 33 dniach od momentu złożenia odwołania do organu II instancji i przesłania go skarżącemu dopiero za pismem z dnia 19 września 2014 r. Dowodzi to – zdaniem skarżącego o braku rzetelności w prowadzonym postępowaniu i braku poszanowania dla niego jako uczestnika postępowania.

Nadto skarżący podkreślił, że w trakcie postępowania wnosił również o wyłączenie z udziału w postępowaniu rzecznika dyscyplinarnego oraz przełożonego dyscyplinarnego z uwagi na stosunek osobisty miedzy skarżącym a wymienionymi, mogący wywołać wątpliwości. Mając powyższe okoliczności na uwadze skarżący wniósł jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz. U. z 2014r., poz. 1647) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji - orzeczeń, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Stosując przedstawione wcześniej kryteria oceny, Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania, jako, że zastosowana procedura rzutuje na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego.

Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola nie wykazała, by zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] sierpnia 2014r., Nr [...] wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 p.p.s.a., co oznacza , iż brak jest podstaw do uchylenia tak zaskarżonego orzeczenia, jak i poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji.

Niesporne jest w sprawie, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz.U. z 2011r., Nr 287, poz.1687 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

W orzecznictwie przyjęte zostało, że wymieniona ustawa w Rozdziale 10, zatytułowanym: "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", zawiera regulację materialnoprawną odpowiedzialności policjantów, jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest regulacją pełną (kompleksową) w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia. Przyjmuje się, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą administracyjną indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt. I OSK 472/06; LEX nr 290653; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 481/08; Lex Polonica nr 2141943).

Powyższa ustawa, jedynie w art.135p ust.1 stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych.

Zważyć przy tym należy, że istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. akt K 22/00 /OTK ZU nr 3/2001 s. 266-268/ - wskazując, że deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego, łącząc się przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz z zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu, a stąd odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być również z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej.

W wyroku z dnia 8 grudnia 1998 r. sygn. akt K 41/97 Trybunał Konstytucyjny przyjął, że nawiązanie szczególnego stosunku pracy właściwego tylko dla niektórych grup zawodowych spełniających ważne z punktu widzenia interesu publicznego role w państwie, powoduje konieczność określenia szczególnego trybu dyscyplinowania członków korporacji, w ramach której działają, gdy ich zachowanie uchybia obowiązkom lub godności wykonywanego zawodu /OTK ZU nr 7/1998 s. 117/.

Z kolei w wyroku z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt K 36/2000 Trybunał Konstytucyjny, powołując się na przepis art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja jest uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego uznał, że pełni ona szczególną rolę społeczną ze względu na charakter powierzonych jej zadań i posiadane kompetencje, a w związku z czym funkcjonariuszy winien cechować szczególny autorytet i zaufanie w społeczeństwie.

W niniejszej sprawie w tym to, zatem kontekście należało oceniać zastosowane przez organ normy zawarte w Rozdziale 10 ustawy o Policji.

Niewątpliwe jest w sprawie, że zgodnie, z art. 132 ust. 1 w/w ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

W myśl zaś art. 132 ust. 2 ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Tak, więc przesłanką warunkującą poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej jest przypisanie funkcjonariuszowi winy.

W świetle postanowień art. 132a ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

W niniejszej sprawie, istotny jest przy tym przepis art.132 ust. 3 ustawy, gdzie ustawodawca wskazuje przykłady naruszenia dyscypliny służbowej, wymieniając m.innymi zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (pkt 2). Niewątpliwe jest przy tym, że katalog przykładów naruszeń dyscypliny służbowej jest katalogiem otwartym, o czym świadczy zawarte w w/w przepisie art.132 ust. 3 ustawy - sformułowanie (pojęcie) " w szczególności".

Zważyć należy, że skarżący we wniesionej do Sądu skardze podniósł kilka rodzajów zarzutów, a mianowicie dotyczących tak naruszenia przepisów proceduralnych regulujących postępowanie dyscyplinarne, kompletności zebranego materiału dowodowego, jak i prawidłowości dokonanej oceny dowodów w sprawie.

Wobec powyższego, w pierwszej kolejności należy ocenić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy były podstawy do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, następnie, czy zarzucane skarżącemu czyny wyczerpują znamiona przewinień dyscyplinarnych, a jeżeli tak to, czy wymierzona kara jest adekwatna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia.

Niesporne jest w sprawie, że zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2014r., Nr [...] - uznano skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej, o którym mowa w art.132 ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013r., poz.644), w zakresie popełnienia zarzucanych czynów – przewinień, oznaczonych pkt.1, 2, 4, 5 i 6, szczegółowo opisanych w przedmiotowym orzeczeniu i wymierzono w/w karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Wskazać należy, że w myśl w/w § 2 ust.1 rozporządzenia, policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych w odrębnych przepisach. Sprawy osobowe oznaczają sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów (§ 1 pkt 4 rozporządzenia), a droga służbowa oznacza tryb zwracania się policjanta w sprawie osobowej lub innej sprawie wynikającej ze stosunku służbowego do przełożonego uprawnionego do jej załatwienia za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego (§ 1 pkt 7 rozporządzenia).

Nie można przy tym pomijać, jak trafnie podnosi organ – przepisu § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz.Urz.K.G.P. z 2013r., poz.99), zgodnie z którym, policjanci i pracownicy Policji są obowiązani do zachowania drogi służbowej.

Definicję drogi służbowej zawiera zaś § 1 pkt 5 w/w zarządzenia, zgodnie z którym droga służbowa to sposób załatwiania spraw służbowych, polegający na przekazywaniu informacji lub dokumentów albo rzeczy przez podwładnych za pośrednictwem wszystkich kolejnych przełożonych aż do tego, który jest uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy, jak również przekazywanie rozkazów, poleceń lub wytycznych od przełożonego uprawnionego do ich wydania, przez kolejnych niższych przełożonych do podwładnego).

Skarżący kwestionując prawidłowość wydanych orzeczeń, zarzucił niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, podnosząc przede wszystkim, że to nie On był autorem opisanych wyżej pism – e maili, przesłanych w okresie od 24 marca 2014r. do 13 maja 2014r. , na adres internetowy Komendy Wojewódzkiej Policji we W. z kontaktu od: "[...] " do: [...]., gdy nadto - Jego zdaniem, organy nie wskazały dowodów, które potwierdziłyby, iż to skarżący był użytkownikiem skrzynki [...] oraz numeru IP komputera, z którego zostały wysłane owe wiadomości.

Sąd oceniając - w oparciu o zgromadzony w sprawie przez organy materiał dowodowy, dopuszczalność wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania dyscyplinarnego, stwierdza, że przełożony dyscyplinarny uprawniony do działania w oparciu o art.134i ust.1 pkt 1 lit.a ustawy o Policji, nie naruszył w tym względzie przepisów prawa, bowiem w sprawie zachodziło uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, stąd zasadne było wszczęcie postępowanie z własnej inicjatywy.

Nie ma podstaw do przyjęcia, jak zarzuca skarżący, że organy naruszyły obowiązek zebrania wyczerpującego materiału dowodowego.

Sad uznał, że organy wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń, co do okoliczności faktycznych, istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Ustalenia te Sąd w pełni podziela, a to z tego przede wszystkim względu, że przyjęte w zaskarżonym orzeczeniu ustalenia faktyczne stanowią logiczną konsekwencję prawidłowej oceny dowodów.

Dotyczy to tak przyjęcia przez organy, że to skarżący był autorem przedmiotowych pism – e maili, wysyłanych w opisanym wyżej okresie czasu na adres mailowy: [...], jak i tegoż, że kierowanie przedmiotowych pism – e mali bezpośrednio do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z pominięciem bezpośrednich przełożonych skarżącego, stanowiło przewinienie dyscyplinarne, określone w art.132 ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z cyt. wyżej § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów .

W ocenie Sądu, uznać należy za prawidłowe przyjęcie przez organ, że w rozpoznawanej sprawie opisane wyżej czyny – przewinienia oznaczone pkt.1, 2, 4, 5 i 6 orzeczenia, należało potraktować jako przewinienia dyscyplinarne określone art.132 ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 2 ust.1 i § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.

Otóż niesporne jest w sprawie, a co sam skarżący przyznaje w skardze, że jest policjantem zatrudnionym na stanowisku referenta Ogniwa Patrolowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w L.

Niewątpliwe jest także, że sprawy opisane w w/w pismach, przesłanych drogą elektroniczną w okresie od 24 marca 2014r. do 13 maja 2014r., na adres internetowy Komendy Wojewódzkiej Policji we W. z kontaktu od: "[...] " do: [...], związane były ze stosunkiem służbowym policjanta. Oznacza to, że zasadne było przyjęcie przez organ, iż przy składaniu – przesyłaniu tego rodzaju (treści) pism, obowiązuje policjanta zachowanie obowiązującej procedury, czyli zachowanie drogi służbowej. Stanowi o tym cyt. wyżej przepis § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, stosownie do którego, policjanci są obowiązani do zachowania drogi służbowej, czyli określonego w sposób jednoznaczny trybu zwracania się policjanta tak w sprawie osobowej, jak i innej wynikającej ze stosunku służbowego, wyłącznie za pośrednictwem bezpośredniego przełożonego ( § 1 pkt 7 w/w rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r.).

Nie można było przy tym pominąć również postanowień § 1 pkt 5 w/w zarządzenia nr 30 KGP z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, który stanowi, że droga służbowa to sposób załatwiania spraw służbowych, polegający na przekazywaniu informacji lub dokumentów albo rzeczy przez podwładnych za pośrednictwem wszystkich kolejnych przełożonych aż do tego, który jest uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że to nie Komendant Wojewódzki Policji we W. jest bezpośrednim przełożonym skarżącego.

Jeżeli zatem, a co jest również niesporne, że skarżący nie kierował swoich pism w sprawach tam opisanych, zgodnie z obowiązującym (powyższym) trybem, nie tylko pomijając swego bezpośredniego przełożonego, tj. R. P. – Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w L., lecz również pomijając kolejnych przełożonych, w tym Komendanta Powiatowego Policji w L., a którzy dowiedzieli się o nich dopiero z korespondencji skierowanej do tegoż organu od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., do którego to skarżący bezpośrednio przesłał przedmiotowe pisma – e meile (k.43-44, k.51, k.67, k.75 akt postępowania dyscyplinarnego), to potwierdza, jak trafnie przyjął organ, że skarżący dopuścił się czynu określone art.132 ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 2 ust.1 i § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów oraz § 4 ust.1 w związku z § 1 pkt 5 w/w zarządzenia nr 30 KGP z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dot. naruszeń przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne, stwierdzić należy, że nie są one zasadne, albowiem w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu było prowadzone zgodnie z obwiązującymi przepisami ustawy o Policji.

Kwestionowanie przez skarżącego wartości przeprowadzonych dowodów, w tym dokonana przez organ ich ocena, ma zdaniem Sądu niewątpliwie jedynie charakter oceny subiektywnej.

Z materiału procesowego sprawy niewątpliwie wynika, że organ nie tylko bardzo szczegółowo przedstawił poszczególne zdarzenie – czyny, lecz wskazał jakie dowody przeprowadził (np. dokumenty, zeznania świadków, wyjaśnienia skarżącego) i na jakie okoliczności, a następnie poddał je wnikliwej i trafnej ocenie.

Podkreślić należy, że istotą oceny dowodów jest swoboda organów, z tym jednak, że nie jest to ocena dowolna, musi bowiem spełniać podstawowe kryterium, a mianowicie obiektywności tzn. organ może dać wiarę określonym dowodom, lecz musi wskazać dlaczego dany środek uznał za wiarygodny. Decydują o tym kryteria logiczne, wiedza fachowa i doświadczenie życiowe.

W niniejszej sprawie, kryteria tej oceny nie zostały przez organ naruszone, skoro materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jest spójny i kompletny, a w konsekwencji wskazujący na popełnienie przez skarżącego zarzucanych mu czynów.

Sąd nie stwierdził – wbrew zarzutom skarżącego, uchybień w zakresie gromadzenia przez organ dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych.

Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie (przyjęcie), jak trafnie uczynił organ, że autorem przesłanych drogą elektroniczną w okresie od 24 marca 2014r. do 13 maja 2014r., na adres internetowy Komendy Wojewódzkiej Policji we W. z kontaktu od: "[...] " do: [...], opisanych wyżej pism, był skarżący. Przedstawiona w tym zakresie przez organ bardzo wnikliwa analiza – ocena tak w/w pism, zarówno jeżeli chodzi o zawarte w nich treści merytoryczne, jak i stronę techniczną (graficzną), jak i reakcje skarżącego na otrzymywane pisemne odpowiedzi organu, który to, a co jest bardzo znamienne, nie tylko wówczas nie negował swego autorstwa tychże pism, lecz prowadził pisemną polemikę ze stanowiskiem organu, wysyłając swą korespondencje w tym przedmiocie z tegoż samego adresu internetowego, potwierdza, ze to skarżący dopuścił się zarzucanych Mu czynów.

Istotną przy tym okolicznością jest także fakt, a na który słusznie zwraca uwagę organ, że także w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, skarżący przesyłał swoje pisma do organu (dotyczy to przykładowo pisma z dnia 14 maja 2014r., jak i pisma z dnia 16 maja 2014r.), wykorzystując tenże sam adres, a to : "[...] " (k. 63 i k.66 akt postępowania dyscyplinarnego).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie można także – w ocenie Sądu, pomijać wyjaśnień, które złożył w toku postępowania dyscyplinarnego, a właściwie ich braku, poprzez skorzystanie przez skarżącego z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Wprawdzie odmowa składania wyjaśnień - zgodnie z art.135f ust.1 pkt 1 ustawy o Policji jest uprawnieniem obwinionego, tym niemniej w świetle zebranego materiału dowodowego, odmowa udzielenia przez skarżącego odpowiedzi na kluczowe w sprawie pytanie rzecznika dyscyplinarnego, cyt.:

1 - "czy obwiniony posiada pocztę elektroniczną, a jeżeli tak jaki jest adres poczty elektronicznej",

2 - "czy obwiniony posługiwał się w przeszłości poczta elektroniczną bądź posługuje się obecnie adresem internetowym [...] ",

3 - "dlaczego nie zareagował Pan na odpowiedzi otrzymywane od Komendanta Powiatowego Policji w L. na pisma kierowane na adres [...] stwierdzeniem, że nie jest Pan autorem takich pism i nie oczekuje Pan na nie odpowiedzi" (k.81 akt postępowania dyscyplinarnego), powoduje, że bezzasadny jest zdaniem Sądu zarzut skarżącego, iż niezbędne było ustalenie przez organ, m.innymi numeru IP komputera z którego zostały wysłane przedmiotowe wiadomości elektroniczne, jak i ustalenie dostawcy usług internetowych, z którego puli adresów pochodził adres IP, a z którego wykonano połączenie.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia zasady domniemania niewinności, oraz bezstronności przez przełożonego dyscyplinarnego - Komendanta Powiatowego Policji w L., należy stwierdzić, że zarzut ten także nie jest zasadny.

Wskazać należy, jak zauważa w skardze również skarżący, że w polskim systemie prawnym domniemanie niewinności zostało sformułowane w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Zasadę tę wyraża także art.5 § 1 k.p.k., wskazując, że oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Ta ogólna dyrektywa odnosi się także do postępowania dyscyplinarnego.

Przenosząc te ogólne, ustawowe uregulowania dotyczące domniemania niewinności na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zasady tej – wbrew zarzutom skarżącego nie naruszono, z tego to przede wszystkim względu, że skarżący nie był w toku postępowania dyscyplinarnego traktowany jako winny.

Kolejny zarzut podniesiony w skardze odnosi się do rozstrzygania niedających wątpliwości na korzyść obwinionego. Zdaniem Sądu, przy wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy i prawidłowej ocenie przez organ dowodów, nie można zasadnie stwierdzić, poza subiektywnym przekonaniem skarżącego, że w sprawie istniały tego typu wątpliwości, które należało rozstrzygać na Jego korzyść .

Podkreślenia przy tym wymaga, że wyrażona w art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji, zasada obiektywizmu nie oznacza, że obowiązkiem przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego jest badanie i uwzględnienie jakichkolwiek okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obowiązek ten dotyczy bowiem tylko takich okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ustosunkowując się natomiast do kwestii wymierzonej skarżącemu kary, przytoczyć należy przepis art.134h ust.1 ustawy, zgodnie, z którym, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

W ocenie Sądu organ uwzględnił wszystkie okoliczności przedmiotowo – podmiotowe jakie należało rozważyć kierując się, stosownie do art. 134h ust.1 ustawy, dyrektywami jej wymiaru, w tym - dotyczącą dotychczasową służbą skarżącego jako policjanta.

Zarzut polegający na niezastosowaniu powołanego przepisu należało tym samym uznać za chybiony, zwłaszcza, że wszystkie przesłanki mające wpływ na wymiar kary organ uwzględnił przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, odpowiadającego wymogom przepisu art.135n ust.1 pkt 2 w związku z art.135j ust.2 ustawy o Policji.

Zważywszy przy tym także na postanowienia art.58 ust.1 w związku z art. 27 ust.1 ustawy o Policji, w myśl których to przepisów policjanci mają prawny obowiązek pilnego przestrzegania prawa oraz przestrzegania dyscypliny służbowej, argumenty organu co do zasadności wymierzonej kary dyscyplinarnej są tym bardziej przekonywujące.

Powyższe stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w przyjętej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie, z którym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji ( por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2014r. I OSK 2687/12 LEX nr 1449900 ).

Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie było także podstaw do umorzenia postępowania. Wprawdzie podstawy dla takiego rozstrzygnięcia zamieszczone zostały w art. 135 ustawy o Policji, lecz w niniejszej sprawie, żadna z nich nie mogła być zastosowana w ramach dokonanej przez organ oceny stanu faktycznego sprawy i towarzyszących okoliczności.

Nie znalazły także uzasadnienia pozostałe zarzuty, w tym w szczególności zarzut dot. przewlekłości w wydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2014r.. Przywołując w tym miejscu przepis art.135n ust.3 w związku z ust.2 ustawy o Policji, stwierdzić należy, że skoro w niniejszej sprawie organ odwoławczy powołał w oparciu o przepis art.135m ust.1 omawianej ustawy komisję do zbadania orzeczenia organu I instancji (k.135), a komisja ta sprawozdanie z przeprowadzonych czynności przedstawiła organowi odwoławczemu w dniu 11 sierpnia 2014r. (k.136), to wydanie przez ten organ zaskarżonego orzeczenia w dniu [...] sierpnia 2014r., było zgodne z ustawowym terminem do jego wydania, skoro w/w przepis art.135n ust.3 ustawy, termin ten określa na 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego sprawozdania .

Wprawdzie z akt sprawy wynika, że w/w orzeczenie organ odwoławczy przesłał skarżącemu dopiero przy piśmie z dnia 19 września 2014r., tym niemniej nie jest to okoliczność, która miałaby istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że również 19 września 2014r. przesłano owe orzeczenie organowi I instancji (k.153), a który to organ jak podnosi w skardze skarżący, rozkazem personalnym z dnia [...] października 2014 r., obniżył skarżącemu z dniem 1 listopada 2014r. dodatek służbowy o 50 % do kwoty 125 złotych miesięcznie. W sytuacji zatem, otrzymania przez organ I instancji zaskarżonego orzeczenia wcześniej, czyli przed 19 września 2014r. , domniemywać można, że organ I instancji obniżyłby skarżącemu przedmiotowy dodatek służbowy już za okres przed 1 listopada 2014r.

Również pozostałe zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ wnioski skarżącego zostały rozpoznane w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, a Sąd kontrolując przebieg tego postępowania nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

I tak z lektury akt sprawy wynika, że skarżący skorzystał zgodnie z art.135f ust.1 pkt 3 omawianej ustawy - z prawa przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego (k.76 ), jak i zapoznany został z aktami postępowania dyscyplinarnego, zgodnie z art.135i ust.1 w/w ustawy (k.109 i k.122 ).

Także w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego rozpoznany został wniosek skarżącego o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego i o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego, poprzez wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji w L. postanowienia w dniu [...] maja 2014r. Nr [...] o odmowie wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego, a w dniu [...] maja 2014r. wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. postanowienia Nr [...] o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego (odpowiednio: k.56 i 82 akt ).

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, składając przedmiotowe wnioski, by w sprawie miały miejsce sytuacje - ściśle określone przepisem art.135c ust.1 i ust.2 ustawy o Policji. Powoływanie się skarżącego ogólnie, że pomiędzy nim a w/w zachodzi stosunek osobisty, mogący wywołać wątpliwości, z odniesieniem się w tym względzie do wyroku tut. Sądu z dnia 4 czerwca 2013r., sygn.akt IV S.A./Wr 102/13 – nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, że zaistniała którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 135c ust. 1 i ust.2 ustawy, zwłaszcza, że z użytego w przepisie art.135c ust.2 ustawy - sformułowania "można wyłączyć" wynika, że wskazane w nim okoliczności pozostawione zostały do oceny wyższego przełożonego dyscyplinarnego

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z sytuacją materialną, aczkolwiek bardzo istotne z punktu widzenia skarżącego, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270), skargę oddalił.

H.B.10.08.2015 r.