Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 11/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 699
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 października 2022 r., znak: SKO/OŚ/4170/273/2022 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 czerwca 2022 r znak: NEO.6236.18.2022MK, na podstawie art. 104 kpa oraz art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699) Wójt Gminy Zielonki w punkcie 1 nakazał posiadaczom odpadów J. B. i M. B. usunięcie odpadów z grupy 17 05 04, tj. gleba i ziemia (w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) w ilości 4507 Mg z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj. z działki nr [...] w miejscowości B., gm. Zielonki i przywrócenie terenu przedmiotowej działki do stanu sprzed składowania odpadów, zaś w punkcie 2 ustalił, że obowiązek wskazany w pkt 1 sentencji decyzji powinien zostać wykonany poprzez: - przekazanie odpadów podmiotowi posiadającemu zezwolenie zgodnie z ustawą o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r., lub - przekazanie osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej nie będącej przedsiębiorcą zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne nie będące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku do utwardzania powierzchni w dopuszczalnej maksymalnej ilości do przyjęcia 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. Nadto wskazał, że wykonanie obowiązku, o którym mowa w pkt 1 sentencji decyzji powinno zostać udokumentowane poprzez przedłożenie do Wójta Gminy Zielonki dokumentów potwierdzających usunięcie odpadów, a także ustalił, że obowiązek, o którym mowa w pkt 1 sentencji decyzji powinien być zrealizowany w terminie do dnia 29 września 2023 r.

Organ podał, że w związku ze stwierdzeniem zalegania odpadów na terenie działki nr [...] w B. , gm. Zielonki na podstawie wypisu i wyrysu z rejestru gruntów oraz odpisu z Księgi Wieczystej ustalono, że działka stanowi własność J. B. i M. B..

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2022 r. organ powołał Fundację dla Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie do wykonania ekspertyzy oraz pisemnie powiadomiono właścicieli działki o terminie wizji lokalnej z udziałem biegłego.

W dniu 28 kwietnia 2022 r. przeprowadzono wizję na terenie działki nr [...], w której wzięli udział M. i J. B..

W dniu 1 czerwca 2022 r. pozyskano ekspertyzę dotyczącą ustalenia rodzaju odpadów (określenia kodów), powierzchni terenu, na którym odpady zostały zdeponowane oraz ich ilości w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania tj. na działce nr [...] w miejscowości B., gmina Zielonki.

Biegły ustalił, że "na terenie działki [...] stwierdzono obecność nawiezionych mas ziemnych oraz realizowanych prac ziemnych. Zdeponowane masy ziemne zawierają domieszkę gruzu ceglanego. Zajmują one około 2/3 powierzchni działki i są zlokalizowane na wschód od cieku wodnego. Teren działki na północ od zdeponowanych mas ziemnych, w sąsiedztwie cieku wodnego i działki nr [...] jest podmokły z widoczną wodą stagnującą na powierzchni. Powierzchnia nie jest uporządkowana, obecne są pryzmy materiału ziemnego co świadczy o realizowanych aktualnie pracach ziemnych." W celu określenia ilości mas ziemnych zdeponowanych na obszarze działki nr [...] biegły porównał model powierzchni terenu tej działki wykonany w oparciu o dane pozyskane metodą lotniczego skaningu laserowego (model NMT) z modelem stworzonym w oparciu o dane pomiarowe uzyskane metodą RTK w czasie wizji lokalnej. "Obliczona objętość zdeponowanych mas ziemnych wyniosła około 3005 m3. Przyjmując gęstość objętościową zdeponowanych materiałów 1,5 g/cm3 ich masa ich masa wynosi około 4507 Mg. Powierzchnia na której zdeponowano masy ziemne wynosi około 2520 m2. Uwzględniając powierzchnię nasypów i masę zdeponowanego materiału jednostkowy wskaźnik wykorzystania odpadów w tym obszarze wynosi około 1,79 Mg/m2.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji uznał, że znajdujące się na terenie przedmiotowej działki materiały stanowią odpad w rozumieniu ustawy o odpadach. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach ilekroć w ustawie jest mowa o odpadach, rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany.

W trakcie postępowania ustalono także, że posiadaczami odpadów są M. B. i J. B., którzy (w czasie kiedy magazynowano odpady) byli właścicielami działki nr [...] w B. . Ustalono również, że działka o nr [...] w B. aktualnie została wyłączona z planu zagospodarowania przestrzennego. Dotychczas działka przeznaczona była w większości na tereny komunikacyjne oraz w niewielkiej części na tereny zieleni nieurządzonej (uchwała nr XIV/21/2020 Rady Gminy Zielonki w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki Nr 03 w granicach administracyjnych miejscowości B.-B. zatwierdzonego uchwałą XXVIII/58/2005 Rady Gminy Zielonki z dnia 28 lipca 2005 r.). Masy ziemne przywiezione z zewnątrz na teren powyższej działki

i tam pozostawione podlegają składowaniu. Przedmiotowa działka nie jest miejscem przeznaczonym do składowania, jak również magazynowania. Na powyższej działce nie jest prowadzone zbieranie ani przetwarzanie odpadów. Posiadacz odpadów nie przedstawił żadnego zezwolenia na wytwarzanie, zbieranie lub przetwarzanie odpadów, uwzględniające wykorzystanie tych odpadów na przedmiotowych działkach, wynikające z przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowanie Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku. Zgodnie z pkt 40 tabeli załącznika do ww. rozporządzeniem osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędąca przedsiębiorcą może poddawać odzyskowi na potrzeby własne 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03). Mając na uwadze przeznaczenie terenu (tereny gospodarki rolnej prowadzonej na gruntach rolnych, łąkach, pastwiskach, sadach) niedopuszczalne jest składowanie lub magazynowanie odpadów.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Magazynowanie odpadów nie jest autonomiczną formą gospodarowania odpadami i zawsze stanowi część większego procesu - wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Tym samym dopuszczalność magazynowania odpadów

w danym miejscu powinna wynikać z posiadanego zezwolenia na ww. formy gospodarowania odpadami (art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach), a którego właściciele przedmiotowej działki nr [...] w miejscowości B. nie posiadają

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. B. i J. B..

Decyzją z dnia 20 października 2022 r. znak; SKO/OŚ/4170/273/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699 ze zm.)

i art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawił ustalenia dokonanie przez organ I instancji

i uznał je za własne.

Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało ustalić, czy teren w/w działki może być miejscem przeznaczonym do składowania czy magazynowania odpadów. Zgodnie z ustawą o odpadach miejscem składowania odpadów może być jedynie składowisko odpadów, którego realizacja (jako budowli) może nastąpić jedynie w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym czy ustawy Prawo budowlane. Dla przedmiotowych działek nie wydano żadnych decyzji w trybie powyższych przepisów. Działka nie są też miejscem magazynowania odpadów. Magazynowaniem odpadów zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 5 ustawy o odpadach - jest czasowe przechowywanie odpadów. Takiej funkcji nie może pełnić przedmiotowa działka z podanej wyżej przyczyny.

Zgodnie z art. 3 ustawy o odpadach wytwórcą odpadów jest każdy, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów). Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt. 19 ww. ustawy, przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Przez władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości.

Organ wskazał, że w orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów. Taka sytuacja nie występuje

w analizowanej sprawie.

Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że zalegająca na terenie działki nr [...] w B. gleba i ziemia w postaci nasypu stanowią odpad

w rozumieniu przepisów o odpadach, a przedmiotowa działka nie jest przeznaczona do składowania i magazynowania odpadów. Zgodził się również z organem I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie może znaleźć zastosowanie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku. Zgodnie z pkt 40 tabeli załącznika do ww. rozporządzenia osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędąca przedsiębiorcą może poddawać odzyskowi na potrzeby własne odpad o numerze 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03). Średni jednostkowy współczynnik wykorzystania odpadów nie może przekraczać wartości 0,2 Mg/ m2, wskazana wartość w analizowanym przypadku jest przekroczona (1,79 Mg/m2). Zdaniem organu odwoławczego, mając na uwadze przeznaczenie terenu (tereny gospodarki rolnej prowadzonej na gruntach rolnych, łąkach, pastwiskach, sadach), niedopuszczalne jest składowanie lub magazynowanie odpadów na przedmiotowej działce.

Na powyższą decyzję J. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r o odpadach z uwagi na to, że wywieziona ziemia nie jest odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach i zgodnie z art. 2 pkt. 3 ww. ustawy nie ma w tym przypadku ona zastosowania;

- art. 7 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, jak również błędne ustalenie stanu faktycznego;

- ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r o odpadach poprzez błędną ich wykładnię, jak również niewłaściwe zastosowanie;

- sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zmian.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W wyniku rozpoznania sprawy w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji kształtuje art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699), zgodnie z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Stosownie do art. 26 ust. 2 ustawy, z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami. Z kolei, zgodnie z art. 26 ust. 3a ustawy, decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje się w stosunku do wszystkich posiadaczy odpadów odpowiedzialnych za gospodarowanie odpadami, o których mowa w ust. 1. Za wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji posiadacze odpadów odpowiedzialni są solidarnie. Dalej, zgodnie z art. 26 ust. 4 ustawy o odpadach, jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu. Władającemu powierzchnią ziemi przysługuje od posiadacza odpadów wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości (ust. 5). Stosownie do art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach w decyzji nakazującej posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania określa się w szczególności: 1) termin usunięcia odpadów; 2) rodzaj odpadów; 3) sposób usunięcia odpadów.

Dodać należy też, że według art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Ustawową definicję posiadacza odpadów podaje art. 3 ust. 1 pkt 19, zgodnie z którym jest nim wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Przepis te określa również domniemanie, zgodnie z którym władający powierzchnią ziemi uważany jest za posiadacza odpadów znajdujących się na nieruchomości. Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, w której brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Tym samym, domniemanie to może być obalone w przypadku, gdy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. W konsekwencji oznacza to, że władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady poprzez wykazanie, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów (zob. W. Radecki, "Ustawa o odpadach. Komentarz", Warszawa 2008, s. 327; wyrok WSA w Lublinie z 27 kwietnia 2011 r., II SA/Lu 889/10, wyroki NSA z 19 grudnia 2007 r., II OSK 1721/06 i z 26 września 2013 r., II OSK 330/12).

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, wydanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów musi być poprzedzone ustaleniem następujących okoliczności: 1. istnienia odpadów w rozumieniu ustawy, 2. składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania i magazynowania, 3. podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów w rozumieniu ustawy). W okolicznościach rozpatrywanej sprawy wszystkie te kwestie zostały należycie ustalone.

Nie budzą wątpliwości Sądu w szczególności ustalenia dotyczące tego, że na działkę nr [...] w B. nawieziona została gleba i ziemia, która stanowi odpad

w rozumieniu wyżej powołanych norm ustawy o odpadach, a przedmiotowa działka nie jest przeznaczona do składowania i magazynowania odpadów. Zauważyć należy, że organ przeprowadził w dniu 28 kwietnia 2022 r. oględziny miejsca, a nadto zlecił wykonanie ekspertyzy dotyczącej składowania odpadów na działce nr [...], która zalega w aktach administracyjnych. Autor tej ekspertyzy, prof. dr hab. M. C., specjalista w zakresie inżynierii środowiska, rekultywacji oraz ochrony gleb przedstawił w niej wyniki wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 28 kwietnia 2022 r. oraz dokonanych wówczas pomiarów w 52 punktach znajdujących się na terenie działki nr [...] Wnioski wynikające z tej ekspertyzy są jednoznaczne. Stwierdzono obecność nawiezionych mas ziemnych oraz realizowanych robót ziemnych. Zdeponowane masy ziemne zawierają domieszkę gruzu ceglanego i zajmują około 2/3 powierzchni działki, na wschód od cieku wodnego. Ilość mas ziemnych zdeponowanych na działce nr [...] wynosi około 3005 m3 (4507 Mg). Stwierdzono też, że zdeponowana ziemia powinna być traktowana jako odpad o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) według klasyfikacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. 2020 r. poz. 10). W ekspertyzie zamieszczono ponadto fotografie obrazujące teren, na który została nawieziona ziemia. Wynika z nich klarownie, że zalegająca tam ziemia jest wymieszana z widocznymi kawałkami gruzu.

W ocenie Sądu jako gołosłowną polemikę ze stanowiskiem organów należy potraktować twierdzenia skarżącej, która kwestionuje ustalenia co do tego, że nawieziona ziemia jest odpadem, jak i sposób dokonania pomiarów przez biegłego. Z protokołu sporządzonego w dniu 28 kwietnia 2022 r. wynika, że skarżąca oraz M. B. brali udział w przeprowadzonej wizji, w trakcie której dokonywano pomiarów, a jednocześnie nie wynika z niego, by kwestionowali wówczas miejsca dokonywanych pomiarów.

Podkreślić trzeba również, że z art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach, na który powołuje się skarżąca, wynika, iż ustawy nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby (podkreślenie – WSA) i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Jak wskazano powyżej nadsypana ziemia jest zanieczyszczona gruzem i nie występuje w stanie naturalnym, wobec czego chociażby z tej przyczyny art. 2 pkt 3 nie znajduje tu zastosowania. Niezależnie od tego skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność tego, że na działce nr [...] prowadzona jest budowa budynku gospodarczego, a nadsypana ziemia wydobyta została w trakcie tych właśnie robót budowlanych. Pomimo zawiadomienia przez organ I instancji, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., pismem z 9 czerwca 2022 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań, skarżąca nie przedstawiła innych dowodów, niż te zgromadzone przez organ, na potwierdzenie swojego stanowiska. Sąd nie podziela również zarzutów co do materiałów bazowych, na których opierał się biegły. Również w tym zakresie skarżąca nie zgłosiła dowodów mogących podważyć ustalenia ekspertyzy.

W ocenie Sądu prawidłowe jest również stanowisko organów odnośnie do braku możliwości zdeponowania na obszarze działki nr [...] mas ziemnych pochodzących spoza jej terenu zgodnie z rozporządzeniem z dnia 10 listopada 2015 r. Ministra Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. 2016 r. poz. 93). Odpady kategorii 17 05 04, według treści punktu 40 załącznika do rozporządzenia z dnia 10 listopada 2015 r., mogą być odzyskane do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Jak słusznie stwierdziły organy, taki sposób odzysku jest w rozpatrywanym przypadku niemożliwy ze względu na to, że działka nie jest przeznaczona pod budowę. Skarżąca nie wykazała, by uzyskała zgodę budowlaną na prowadzenie robót budowlanych obejmujących utwardzenie powierzchni. Nie sposób również zgodzić się ze skarżącą, że wskutek nadsypania nie doszło do zmiany stosunków wodnych. Kwestia ta nie była przedmiotem szczegółowej analizy w sprawie, ale już ze zdjęć zamieszczonych w ekspertyzie wynika, że w zagłębieniu terenu, otoczonym przez nadsypany teren, stagnuje woda. Prawdopodobne jest, że taki stan rzeczy został wywołany lub nasilony w wyniku nadsypania terenu ziemią.

W konsekwencji braku wykazania zgodności zdeponowania ziemi z przepisami odrębnymi bezprzedmiotowe są dywagacje co do tego, czy w przedmiotowej sprawie nadsypana ziemia mieści się w ilości odpadów możliwych do przyjęcia w ciągu roku, która dla odpadu o kodzie 17 05 04 wynosi maksymalnie 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. Tylko na marginesie można zauważyć, że wielkość ta została w sprawie przekroczona, bowiem biegły stwierdził, że wskaźnik dla nadsypanego terenu wynosi 1,79 Mg/m2.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. W ocenie Sądu prawidłowo zinterpretowane i zastosowane zostały normy prawa materialnego, tak przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Organy przeprowadziły postępowanie administracyjne z zachowaniem koniecznych wymogów proceduralnych, w szczególności wynikających z norm art. 7, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 k.p.a. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a. przedstawiając w sposób klarowny motywy, którymi kierował się organ wydając decyzję.

Wobec tego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.