Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 159/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. i L. S. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący S. i L. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego.

W pierwszej kolejności podnieść należy, iż stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Zauważyć należy, iż począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. skargę do sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem, co jednoznacznie wynika z brzmienia przepisu art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a. Ustawodawca uregulował zatem pośredni tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie przewidując jakiegokolwiek wyjątku. Obowiązujące przepisy nie wprowadziły żadnej możliwości konwalidowania błędnego wniesienia skargi, a tym samym podstaw do jej przekazania przez sąd organowi, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone. Ponadto jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana do sądu, to wymaga procesowego załatwienia, do zakresu którego nie należy przekazywanie jej pismem innemu podmiotowi (postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt II GSK 213/07).

Przepis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazywał, iż w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2 (ustawa P.p.s.a), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2 ustawy, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2. Przepis ten miał charakter edukacyjny, tylko na okres przejściowy dopuszczał bezpośredni tryb wnoszenia skargi i wraz z utratą jego mocy obowiązującej skargę do sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu administracji publicznej. Nadto dotyczył on trybu wnoszenia skargi i w tym kontekście obliczania terminu jej wniesienia a nie zaś zasad samego obliczania tego terminu. Niezachowanie prawidłowego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego musi zatem skutkować jej odrzuceniem. Termin i tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego jednoznacznie wynikają z treści obowiązujących przepisów ustawy P.p.s.a., o czym z resztą organy administracji publicznej mają obowiązek pouczać strony postępowania w skarżonym do sądu akcie z zakresu prawa administracyjnego.

Warto również wskazać na wykładnię celowościową. W uzasadnieniu do prezydenckiego projektu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk sejmowy nr 19, data wpływu 22 październik 2001 r.), czytamy: "projekt powraca natomiast do rozwiązania, obowiązującego przed wejściem w życie dotychczasowej ustawy o NSA, według którego skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 ust 1). Okazało się bowiem, że wniesienie skargi wprost do sądu administracyjnego wydłuża postępowanie, prowadzi do stanu niepewności (organ dowiaduje się o złożeniu skargi po upływie kilku tygodni - po doręczeniu przez sąd odpisu skargi) i prowadzi niejednokrotnie, w przypadku podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, do wydania nowej decyzji przez organ administracji publicznej pierwszej instancji, mimo wniesienia skargi do sądu." Z powyższego wynika zatem, iż intencją ustawodawcy było wprowadzenie pośredniego trybu wnoszenia skarg do sądu administracyjnego w celu wyeliminowania wskazanych wyżej nieprawidłowości oraz zapewnienia możliwości ograniczenia czasu trwania postępowania sądowego, zachowania zasady stabilności decyzji administracyjnych, zasady zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasady praworządności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił stanowiska prezentowanego w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1530/07 oraz 10 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1433/07.

Przywoływana przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1987 r. III CZP 33/87 została podjęta w wyniku skierowanego pytania prawnego czy wniesienie rewizji w terminie dla dokonania tej czynności wprost do sądu rewizyjnego z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok można traktować jako wniesienie rewizji w terminie. Powyższe świadczy o tym, że przedmiotem rozważań Sądu była terminowość wniesienia rewizji a nie zasady postępowania w przypadku innego niż pośrednie złożenie rewizji.

Powoływane natomiast orzecznictwo dotyczy skutków przekazywania skargi (środka odwoławczego) wniesionego do niewłaściwego sądu. Zasady te znajdują też odzwierciedlenie w procedurze sądowoadministracyjnej - art. 59 ustawy P.p.s.a. oraz w procedurze administracyjnej - art. 65 kpa. Reguły te nie mają jednak bezpośredniego przełożenia na możliwość przekazania skargi przez Sąd do organu administracji publicznej. Dotyczą one bowiem przekazywania skarg między sądami lub organami administracji publicznej, a nie między sądem a organem.

Nadto przyjęta, w powołanych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładnia przepisów prawa prowadziłaby do sytuacji, w której "terminowość" wniesienia skargi do sądu administracyjnego zależałaby od wewnętrznej organizacji pracy w danym sądzie, czego nie można uznać za prawidłowe.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący wnieśli skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 19 października 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Tymczasem winni byli skierować przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jednakże za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego bezczynność skarżą, tj. za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Wobec tego, iż skarżący nie zachowali trybu wskazanego w cytowanym wyżej art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Wobec wskazanego uchybienia bez znaczenia pozostaje jej merytoryczna ocena.

Dodatkowo Sąd wskazuje, iż nieuprawniony również byłby ewentualny zarzut, iż niniejsze orzeczenie pozbawia stronę prawa do sądu. Badanie bowiem warunków formalnych wniesienia skargi, w tym także trybu jej wniesienia, należy do wstępnych czynności sądu. Żaden przepis prawa nie nakazuje traktować art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a. w sposób szczególny niż pozostałe przepisy tej ustawy. Orzeczenie o odrzuceniu skargi ze względu na niedochowanie trybu jej wniesienia nie wywołuje skutków w postaci "powagi rzeczy osądzonej".

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.