Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 198/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Robert Żukowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 listopada 2022 r., nr BP.501.824.2022.0993.RZ9 293824 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej P. S. kwotę 2 045 (dwa tysiące czterdzieści pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 17 listopada 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. b, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej: "u.t.d.") Ip. 5.2, Ip. 5.3, Ip. 5.7, Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6, art. 8 ust. 1-5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenie (WE) nr 561/2006"), art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów, art. 66 ust. 1 pkt 1, art. 66 ust. 5, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 988, dalej: "P.r.d."), po rozpatrzeniu odwołania z 11 kwietnia 2022 r. wniesionego przez P. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą[...](dalej: "Strona", "Skarżąca"), uchylił w całości decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 15 marca 2022 r. nr [...] o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 7.000 i nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 5.700 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w I instancji stanowiło: 1) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, 2) przekroczenie dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, 3) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jaki załogi kilkuosobowej, 4) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy , pojazd.

Powyższe naruszenia zostały stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki S. o nr rej. [...] oraz naczepy marki S. o nr rej. [...], przeprowadzonej 13 stycznia 2022 r., w miejscowości S.. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca Y. M. wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Portugalii w imieniu Strony. Przebieg kontroli opisano w protokole kontroli nr [...] z 13 stycznia 2022 r.

Po przeprowadzeniu postępowania Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją administracyjną nr [...] z 15 marca 2022 r. nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 7.000.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, GITD po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wyjaśnił, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli drogowej, wydruku z karty kierowcy, że kierowca:

- prowadził pojazd od godziny 11:25 dnia 21.12.2021 r. do godziny 00:02 dnia 22.12.2021 r. przez 10 godzin i 13 minut. Bezspornym jest, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 13 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 100 złotych,

- prowadził pojazd od godziny 10:07 dnia 05.01.2022 r. do godziny 20:09 dnia 06.01.2022 r. przez 15 godzin i 51 minut. Bezspornym jest, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 5 godzin i 51 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 550 złotych.

Decyzją z 15 marca 2022 r. nr [...] organ I instancji nałożył na stronę karę w wysokości 1.600 złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone.

GITD zważył, iż w niniejszej sprawie konieczna była zmiana sposobu naliczenia kary pieniężnej zgodna z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zanegował dotychczasowy sposób liczenia kar pieniężnych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym m.in. w wyroku NSA z 24.11.2021 r., sygn. akt II GSK 1753/21, kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 do u.t.d. Oznacza to, że kary mogła być nakładana tylko za naruszenia z Ip. 5.2.3 lub 5.2.4 załącznika nr 3, do u.t.d.

Mając powyższe na uwadze GITD uchylił karę pieniężną w wysokości 1.600 złotych nałożoną na Stronę przez organ I instancji i nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 650 złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone.

GITD wyjaśnił następnie, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli drogowej, wydruku z karty kierowcy, że kierowca:

- w tygodniowym okresie prowadzenia pojazdu obejmującym okres od godz. 00:00 dnia 20.12.2021 r. do godz. 24:00 dnia 26.12.2021 r. prowadził pojazd łącznie przez 57 godzin i 31 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył dopuszczalny łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu jednego tygodnia o 1 godzinę i 31 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 150 złotych,

- w tygodniowym okresie prowadzenia pojazdu obejmującym okres od godz. 00:00 dnia 03.01.2022 r. do godz. 24:00 dnia 09.01.2022 r. prowadził pojazd łącznie przez 57 godzin i 5 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył dopuszczalny łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu jednego tygodnia o 1 godzinę i 5 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 150 złotych.

Mając powyższe na uwadze GITD nałożył na Stronę karę w wysokości 300 złotych za naruszenie polegające na przekroczenie dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu.

GITD wyjaśnił dalej, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli drogowej, wydruku z karty kierowcy, że kierowca o godzinie 10:07 dnia 05.01.2022 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 2 godziny i 47 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 07:20 dnia 06.01.2022 r. do godziny 10:07 dnia 06.01.2022 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 13 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 2.750 złotych.

Decyzją z 15 marca 2022 r. nr [...] organ nałożył na stronę karę w wysokości 3.100 złotych za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej.

GITD zważył, iż w niniejszej sprawie konieczna była zmiana sposobu naliczenia kary pieniężnej zgodna z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zanegował dotychczasowy sposób liczenia kar pieniężnych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym m.in. w wyroku NSA z 24.11.2021r., sygn. akt II GSK 1753/21, kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 do u.t.d. Oznacza to, że kary mogła być nakładana tylko za naruszenia z Ip. 5.2.3 lub 5.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uchylił karę pieniężną w wysokości 3.100 złotych nałożoną na stronę przez organ I instancji i nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 2.750 złotych za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej.

GITD wyjaśnił ponadto, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli drogowej, dokumentacji fotograficznej, protokołu oględzin pojazdu, że 13 stycznia 2022 r. Strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem posiadającym pękniętą tarczę hamulcową, która to usterka została zakwalifikowana jako usterka niebezpieczne.

Organ uznał, że wielkość ujawnionego pęknięcia na tarczy hamulcowej wskazuje, że nie powstało ono w dniu kontroli tak jak to sugeruje Strona w odwołaniu, ale że przedsiębiorca wykonywał przewozy niesprawnym pojazdem, z pękniętą tarcza przez jakich okres. Na sporządzonej w trakcie kontroli dokumentacji fotograficznej widoczna jest tarcza z widocznymi rysami oraz jednym pęknięciem biegnącym przez całą powierzchnię roboczą tarczy hamulcowej. Strona twierdzi, że przed wyjazdem w drogę pojazd został odprawiony według listy kontrolnej i nie stwierdzono żadnej usterki. Organ nie uznał wyjaśnień Strony za zasadne do odstąpienia od ukarania za ujawnione naruszenie ponieważ, Strona nie wyjaśniła jakie czynności wchodziły w zakres pojęcia listy kontrolnej, a tym samym czy był sprawdzany stan techniczny tarcza hamulcowych zamontowanych w kontrolowanych pojazdach, a jeżeli tak to przez kogo i kiedy. Organ nie uznał wyjaśnień Strony, z których wynika, że do usterki doszło bezpośrednio przed zatrzymaniem pojazdu, ponieważ kontrolowany pojazd w dniu kontroli poruszał się przez okres wynoszący ponad jedną godzinę. Był to krótki zbyt krótki okres by tarcza rozgrzała się i uległa pęknięciu na skutek gwałtownej zmiany temperatury. Kontrolowany kierowca podczas kontroli nie informował inspektorów, że tuż przed zatrzymaniem gwałtownie użył hamulca co mogło doprowadzić do jego rozgrzania lub też że wjechał na przeszkodę, która mogła spowodować usterkę. Zdaniem organu odwoławczego ujawniona usterka jest następstwem zaniechań po stronie kierowcy i przedsiębiorcy w zakresie kontroli stanu technicznego pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy. Biorąc pod uwagę, że w dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał przewóz międzynarodowy, którego trasa wynosiła kilkaset kilometrów ujawniona usterka stanowiła poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego oraz samego kierowcy. Pęknięta tarcza hamulcowa w przypadku konieczności gwałtownego hamowania mogła ulec całkowitemu pęknięciu i w ostateczności doprowadzić do blokady koła.

Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego GITD nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 2000 złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego naczepą marki Schmitz o nr rej. WSCMV52 posiadającą usterkę układu hamulcowego, zakwalifikowane jako niebezpieczna.

GITD wskazał, że łączna kara za naruszenia ujawnione w związku z kontrolą utrwaloną w protokole kontroli nr [...] z 13 stycznia 2022 r. wynosi 5.700 złotych.

GITD rozpoznając niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. Organ podkreślił, iż Strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Po pierwsze, przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia nr 561/2006. W odwołaniu Strona ograniczyła się do wyjaśnienia, że zapewniła kierowcy odpowiednie szkolenia z czasu prowadzenia pojazdów w momencie zatrudnienia.

GITD uznał również, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez Stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie Strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Decyzję GITD z 17 listopada 2022 r. Skarżąca, reprezentowany przez adwokata, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w całości, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez nałożenie na przewoźnika kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne oraz za naruszenia związane z czasem pracy kierowcy w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że przewoźnik nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć,

2) art. 189a § 1, art. 189a § 2 pkt 1-3 K.p.a. a contrario oraz art. 189f K.p.a., poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów K.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 K.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa K.p.a. (por. m. in. wyrok VI SA/Wa 2196/22, VI SA/Wa 2230/22,

3) art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, w której waga zarzucanych naruszeń była znikoma, a kara w wysokości 5.700 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację popierającą zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ GITD w ogóle nie rozważył w niniejszej sprawie kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej unormowanej w art. 189f K.p.a.

W przedmiotowej sprawie GITD uchylając decyzję I instancji nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.700 zł. Na powyższą karę pieniężną składa się kara w wysokości 650 złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone (lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.), w wysokości 300 złotych za naruszenie polegające na przekroczenie dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d.), w wysokości 2.750 złotych za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej (lp. 5.7. załącznika nr 3 do u.t.d.) i w wysokości 2000 złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego naczepą posiadającą usterkę układu hamulcowego, zakwalifikowane jako niebezpieczna (lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Powyższe okoliczności ustalone podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki S. oraz naczepy marki S., przeprowadzonej 13 stycznia 2022 r., w miejscowości S. i utrwalone w protokole kontroli nr [...]z 13 stycznia 2022 r., nie budzą wątpliwości w niniejszej sprawie i nie są kwestionowane przez Skarżącą.

Skarżąca zakwestionowała stanowisko GITD o braku podstaw zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Skarżąca podniosła, że obowiązujące w przedsiębiorstwie procedury pozwalają na sformułowanie twierdzenia, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Skarżąca wskazała przede wszystkim, że przed wyjazdem w trasę pojazd został odprawiony wg tzw. check listy (listy kontrolnej) i nie stwierdzono usterek pojazdu. Usterka, która została stwierdzona przez kontrolujących mogła powstać w trakcie jazdy, na krótko przed zatrzymaniem pojazdu do kontroli. Skarżąca, jak podnosi, nie miała wpływu na powstanie naruszenia, natomiast obowiązujące u przewoźnika procedury powinny zapobiegać powstaniu tego rodzaju naruszeń. Skarżąca podkreśliła, że regularnie serwisuje pojazdy, w tym również ma własny warsztat, pojazdy są regularnie sprawdzane i przeglądane przez mechaników zatrudnionych przez przewoźnika. W szczególności przedsiębiorca wyposażył i zapoznał kierowców z listą kontrolną kierowcy ciężarówki opracowaną przez IRU (International Road Transport Union - Międzynarodowa Unia Transportu Drogowego). W firmie wprowadzona jest odpowiednia procedura - obowiązek odprawy pojazdów przed wyjazdem w trasę. W tym celu, w oparciu o materiały IRU, analizę przepisów prawnych, w szczególności ustawy o transporcie drogowym, opracowano i wprowadzono "Listę kontrolną" dotyczącą sprawdzenia stanu technicznego i bezpieczeństwa pojazdów oraz ważności dokumentów. Pracownik firmy, przed wyjazdem kierowców w trasę, w oparciu o listę sprawdza wraz z kierowcą stan techniczny pojazdów oraz ważność dokumentacji.

Skarżąca stoi na stanowisku, że dokonała wszystkiego, czego można od niej rozsądnie wymagać, żeby nie doszło do popełnienia naruszenia. Zarazem stoi na stanowisku, że organ nie udowodnił rzeczywistego ponoszenia odpowiedzialności za ww. naruszenie przez Skarżącą. Organ nie dowiódł należycie, że Strona zaniedbała swoje obowiązki w zakresie dokonywania kontroli technicznej.

W zakresie naruszeń związanych z czasem pracy kierowcy Skarżąca wskazała, że analiza przyjętych zleceń transportowych w okresie objętym kontrolą pozwala jednoznacznie stwierdzić, że zlecenie mogły zostać wykonane bez jakichkolwiek naruszeń dotyczących czasu pracy kierowcy. Przewozy w tym okresie były tak zaplanowane, że nie powinno dojść do żadnych naruszeń. Skarżąca twierdzi zatem, że nie miała wpływu na zachowanie kierowcy i nie mogła go przewidzieć. Wyłączną odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie ponosi, zdaniem Skarżącej, kierowca.

Odnosząc się do powyższych twierdzeń Skarżącej, Sąd stwierdza, że GITD prawidłowo wskazał, że gdyby Skarżąca terminowo sczytywała dane z karty kierowcy zauważyłaby że kierowca nie wprowadzał na kartę kierowcy danych dokumentujących jego aktywność gdy karta kierowcy nie była załogowana. Dlatego słusznie wskazał organ, że ujawnionym naruszeniom Skarżąca mogła zapobiec poprzez prawidłowy nadzór nad pracą kierowcy.

Sąd uznał, że GITD prawidłowo również ocenił stwierdzona podczas kontroli usterkę tarczy hamulcowej. Skarżąca w istocie rzeczy nie odnosi się w skardze do wyjaśnień GITD zawartych w zaskarżonej decyzji, powtarza natomiast argumentację podnoszoną w postępowaniu administracyjnym o kontroli stanu technicznego pojazdu przed wyjazdem według opracowanej "listy kontrolnej". Organ natomiast stwierdził w zaskarżonej decyzji, że wielkość ujawnionego pęknięcia na tarczy hamulcowej wskazuje, że nie powstało ono w dniu kontroli tak jak to sugeruje Strona w odwołaniu. Na sporządzonej w trakcie kontroli dokumentacji fotograficznej widoczna jest tarcza z widocznymi rysami oraz jednym pęknięciem biegnącym przez całą powierzchnię roboczą tarczy hamulcowej. Organ podkreślił, że kontrolowany pojazd w dniu kontroli poruszał się przez okres wynoszący ponad jedną godzinę, co było zbyt krótkim okresem by tarcza rozgrzała się i uległa pęknięciu na skutek gwałtownej zmiany temperatury. Ponadto kontrolowany kierowca podczas kontroli nie informował inspektorów, że tuż przed zatrzymaniem gwałtownie użył hamulca co mogło doprowadzić do jego rozgrzania lub też że wjechał na przeszkodę, która mogła spowodować usterkę. Skarżąca w ogóle nie odnosi się do powyższej argumentacji organu, która w ocenie Sądu wykazuje, że pęknięcie tarczy hamulcowej nie powstało w dniu kontroli, lecz Skarżąca wykonywała przewozy niesprawnym pojazdem, z pękniętą tarczą hamulcową przez jakiś okres.

Z tych względów, Sąd stwierdza, że nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Sąd stwierdza natomiast, że nieprawidłowe jest stanowisko GITD, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189f K.p.a., regulujący przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia, gdyż kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1, w związku z czym reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 K.p.a., daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a.

Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 9 czerwca 2022 r. Sygn. III OPS 1/21: "Z treści art. 189a § 2 k.p.a., obok zasadniczej jego funkcji, jaką jest oznaczenie pierwszeństwa stosowania przepisów odrębnych, można wywieść wniosek o normatywnej petryfikacji zastanego na dzień wejścia w życie noweli z dnia 7 kwietnia 2017 r. stanu prawnego w przedmiocie zasad nakładania i wymierzania administracyjnych kar pieniężnych oraz udzielania ulg w ich wykonaniu. Kodeksowa reguła kolizyjna swym zakresem obejmuje każdy przepis odrębny normujący jedną z kodeksowych instytucji, o których mowa w art. 189d, 189f-189k, w tym także te przepisy, które obowiązywały w dniu wejścia w życie noweli z dnia 7 kwietnia 2017 r. Innymi słowy, przepisy działu IVa k.p.a. nie modyfikują dotychczas obowiązujących rozwiązań materialnoprawnych, lecz je uzupełniają (por. P. Majczak, Uwagi na tle kodeksowej regulacji kar administracyjnych, AuWr, Wrocław 2017, s. 73). Przepisy działu IVa k.p.a. stanowią zatem dopełnienie konstrukcji administracyjnych kar pieniężnych, które obowiązywały w systemie prawa w dniu wejścia w życie przepisów działu IVa k.p.a., w zakresie elementów określonych w art. 189a § 2 k.p.a. (...) Należy też podkreślić argument natury systemowej – przepisy działu IVa k.p.a. są unormowane w Kodeksie postępowania administracyjnego, a więc w ustawie podstawowej dla prawa administracyjnego. Przepisy kodeksowe ze swojej istoty mają charakter ogólny i porządkujący instytucje poszczególnych gałęzi prawa. Jak wynika z przytoczonego uzasadnienia projektu w/w ustawy, taki też cel przyświecał ustawodawcy wprowadzającemu dział IVa do k.p.a."

W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z organem, że art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, o którym stanowi art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a., a więc wyłączający dopuszczalność zastosowania art. 189f § 1 – 3 K.p.a. Norma odsyłająca odwołuje się bowiem do instytucji odstąpienia od nałożenia kary, nie zaś do umorzenia postępowania. Należy mieć na względzie, że w świetle art. 92c ust. 1 u.t.d., nie dochodzi do wydania decyzji nakładającej jakąkolwiek karę, natomiast zastosowanie art. 189f § 1 lub 2 K.p.a. powoduje, że strona nie pozostaje wolna od ukarania, lecz zostaje jej udzielone pouczenie, a więc sankcja innego rodzaju.

Z powyższych względów Sąd stwierdza, że GITD naruszył w niniejszej sprawie art. 189f K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę organ uzupełni brakującą analizę przedmiotowej sprawy pod kątem istnienia podstaw odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w niniejszej sprawie, unormowanych w art. 189f K.p.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), zasądzając od GITD na rzecz Skarżącego kwotę 2045 zł, na którą składał się uiszczony wpis sądowy od skargi (228 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (1800 zł) oraz opata skarbowa (17 zł).