Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2036/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1138/19 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 26 lipca 2019 r. nr SKO.415.92.1323.2019 w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z 21 maja 2019 r. nr 5/19; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1107 (jeden tysiąc sto siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA w Rzeszowie", "Sąd I instancji", "Sąd wojewódzki") wyrokiem z 27 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1138/19 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W.(dalej: "skarżąca", "spółka", "inwestor" "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z 26 lipca 2019 r. nr: SKO.415.92.1323.2019 w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z 30 sierpnia 2013 r. spółka zwróciła się do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej nr [...] wraz z zasilaniem energetycznym na dachu budynku przy ul. [...], na działce nr [...] w U.

Sprawa ta była wielokrotnie rozstrzygana. Jednym z ostatnich rozstrzygnięć, które zapadło w sprawie była decyzja Burmistrza z 24 sierpnia 2015 r. nr 6/15, którą organ I instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla opisanej we wniosku oraz zrealizowanej już inwestycji, a SKO decyzją z 26 października 2015 r. nr SKO.415.119.1201.2015 utrzymało ją w mocy. WSA w Rzeszowie wyrokiem z 13 września 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1651/15 uchylił decyzje organów obu instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2902/16 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Podstawowym powodem uchylenia było niewystarczające wykazanie, jakie inwestycja w rzeczywistości ma parametry. Przedłożone przez inwestora sprawozdanie z pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych wykonanych w otoczeniu stacji bazowej uznano za niepełny dokument do zakwalifikowania przedsięwzięcia jako takiego, które ani zawsze, ani potencjalnie nie oddziałuje na środowisko. Organy ponadto oparły się na błędnym stanowisku, że determinantami oceny przedsięwzięcia jest równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny. Tymczasem niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania nie tylko pojedynczej anteny, ale całego przedsięwzięcia, które obejmuje sześć anten sektorowych oraz trzy anteny radioliniowe.

Burmistrz decyzją z 21 maja 2019 r. nr 5/19 odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej legalizację samowoli budowlanej – przedmiotowego przedsięwzięcia już zrealizowanego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie kluczowe było przesądzenie, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a więc ustalenia, czy przedsięwzięcie należy do kategorii mogących zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco, oddziaływać na środowisko. Organ nie może bowiem wydać decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeśli inwestor nie legitymuje się ostateczną decyzją środowiskową. Tymczasem takiej decyzji inwestor nie przedstawił.

Spółka wniosła odwołanie od decyzji Burmistrza podnosząc, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został złożony w dniu 17 maja 2019 r.

Rozpoznając powyższe odwołanie, SKO decyzją z 26 lipca 2019 r. nr SKO.415.92.1323.2019 - działając na podstawie art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 52, art. 53, art. 56 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), dalej: "u.p.z.p." oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, ze zm.), dalej: "o.o.ś." - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.), dalej: "u.g.n.", dla której może być konieczne uzyskanie decyzji środowiskowej. Dlatego w pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć, czy inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym względzie, jak wskazało SKO, należało odwołać się do rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.), dalej: "rozporządzenie". Dla prawidłowej oceny niezbędne jest dokładne określenie parametrów, zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej z punktu widzenia znaczącego oddziaływania na środowisko dokonuje się z uwzględnieniem równoważnej mocy promieniowania izotropowo oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Ze zgromadzonego materiału dowodnego wynika, że przedsięwzięcie składa się łącznie z sześciu anten sektorowych i trzech anten radioliniowych oraz urządzeń zasilających, na dachu budynku na działce nr [...]. Na każdym z trzech azymutów (0, 100 i 270 stopni) są zamontowane po dwie anteny sektorowe o łącznej mocy EIRP 3933 W. Przewidywany kąt pochylenia wiązki (tilt) to 2 stopnie na azymucie 0°, 4 i 10 stopni na azymucie 100° oraz 4 stopnie na azymucie 270°. W tej sytuacji wyjaśnić należało, czy w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tych anten znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Organ odwoławczy dokonał powyższych ustaleń i stwierdził, że z uwagi na położenie inwestycji w centrum miasta w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązek promieniowania anten - znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W związku z powyższym inwestycja, jako mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnośnie wniosku spółki o zawieszenie postępowania SKO wyjaśniło, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie przedsięwzięcia, a decyzję taką dołącza się do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Obowiązek przedłożenia decyzji środowiskowej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ma charakter materialnoprawny, a nie formalny, co oznacza, że sama dopuszczalność rozpoznania wniosku możliwa jest dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji środowiskowej. Zatem wydanie decyzji środowiskowej nie ma cech zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do postępowania w przedmiocie uzyskania warunków zabudowy.

[...] Sp. z o.o. w W. złożyła skargę na powyższą decyzję.

Oddalając skargę, WSA w Rzeszowie stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy prawidłowo orzekające w sprawie organy powiązały odmowę ustalenia opisanej lokalizacji inwestycji celu publicznego z brakiem dysponowania przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Wątpliwości Sądu I instancji nie budziło, że opisana inwestycja z uwagi na rodzaj, liczbę i moc urządzeń nadawczo - odbiorczych stacji bazowej oraz jej usytuowanie na obszarze gęstej zabudowy miejskiej, może kwalifikować się do tego typu przedsięwzięć.

Dalej Sąd wojewódzki wyjaśnił, że stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 3 o.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (odpowiednio o lokalizacji). Powyższe, zdaniem WSA w Rzeszowie, potwierdza prawidłowość ustaleń, że uzyskanie decyzji środowiskowej musi wyprzedzać wszczęcie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dopuszczalność rozpatrzenia wniosku w tym przedmiocie uzależniona jest bowiem od dołączenia do niego decyzji środowiskowej.

Sąd I instancji podzielił stanowisko, iż ewentualna konieczność przedstawienia decyzji środowiskowej należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Brak ostatecznej decyzji środowiskowej w znaczeniu formalnym, przejawiający się w niedołączeniu istniejącej decyzji do wniosku, może być uzupełniony w trybie art. 64 § 2 k.p.a., jednak brak w obiegu prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, co oznacza, że nie został spełniony ustawowy warunek do prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Spółka bowiem nie dysponowała ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. A ponieważ wniosek o wydanie takiej decyzji lokalizacyjnej może być złożony dopiero, gdy w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja środowiskowa, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowiło również zagadnienia wstępnego i nie uzasadniało tym samym zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

[...] Sp. z o.o. w W.wniosła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) niedostrzeżenia niezastosowania przez organy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., pomimo, że w okolicznościach sprawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi zagadnienie wstępne dla postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a więc zawieszenie tego postępowania do czasu zakończenia postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, jest w pełni zasadne;

2) niedostrzeżenia błędnego zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegającego na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, która ze względu na niezakończenie postępowania środowiskowego - była co najmniej przedwczesna;

3) niedostrzeżenia niezastosowania art. 138 § 2 k.p.a., podczas gdy wobec wszczęcia przez skarżącą kasacyjnie - na żądanie organu I instancji - postępowania środowiskowego, konieczne było uchylenie decyzji organu I instancji ze wskazaniem, iż należy zawiesić postępowanie do czasu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji;

4) niedostrzeżenia naruszenia art. 2 i 7 Konsytuacji RP w zw. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., polegającego na niedziałaniu przez SKO w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprzeprowadzenie postępowania w taki sposób, aby budziło zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: " NSA") zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Bezspornie przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych.

Zgodnie zaś z art. 72 ust. 1 pkt 3 o.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (odpowiednio decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - jednak nie w każdym wypadku - musi zostać poprzedzone obowiązkiem uzyskania decyzji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zależy od zakwalifikowania danego przedsięwzięcia do przedsięwzięć wskazanych w rozporządzeniu. Rozporządzenie to określa przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do stacji bazowych telefonii komórkowych odnosi się § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia, wskazując parametry dla uznania, że stacja ta stanowi przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko. Parametrami tymi są równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości tam wskazanej w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Parametry przedsięwzięcia tego samego rodzaju (stacja bazowa telefonii komórkowej), mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wskazano w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W tym przepisie także parametrem podlegającym ocenie jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Zawiera on takie same wskazanie, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Zatem, aby powstał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji lokalizacyjnej należy na podstawie danych przekazanych przez inwestora, dotyczących parametrów technicznych anten, wyliczyć równoważną moc promieniowaną izotropowo takiej instalacji oraz odczytać, czy i w jakiej odległości od osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Przy czym składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu; jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona – art. 80 k.p.a.

Niniejsze postępowanie lokalizacyjne trwa od sierpnia 2013 r. Do daty wydania wyroku przez WSA w Rzeszowie, który został zaakceptowany przez NSA (wyrok z 22 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2902/16) organy nie uznawały, aby przedstawione przez inwestora parametry techniczne anten, uzasadniały przeprowadzenie postępowania środowiskowego i uzyskanie decyzji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Stan faktyczny i prawny uległ zmianie z dniem 22 listopada 2018 r. W szczególności NSA zalecił, aby przy kwalifikacji tego przedsięwzięcia, które obejmuje sześć anten sektorowych oraz trzy anteny radioliniowe, wziąć pod uwagę łącznie wszystkie składające się na tę bazę anteny. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także Sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Związanie natomiast w rozumieniu tego przepisu oznacza, że organy i sądy nie mogą formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej poglądami, lecz zobowiązane są do podporządkowania się im w pełnym zakresie.

W konsekwencji, wobec normy art. 153 p.p.s.a., Burmistrz pismem z 28 marca 2019 r. (doręczone adresatowi 2 kwietnia 2019 r.) - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. -wezwał wnioskodawcę do przedłożenia decyzji środowiskowej. Wezwanie zawierało pouczenie, że brak ten należy uzupełnić w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, a jego niedotrzymanie "spowoduje wydanie odpowiedniej decyzji na podstawie posiadanych przez organ dokumentów". Pismem z 4 kwietnia 2019 r. inwestor zwrócił się o przedłużenie tego terminu do 31 maja 2019 r., jednak Burmistrz odmówił. Ostatecznie w dniu 21 maja 2019 r. wydał decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji tego przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego o usunięcie braków w wyznaczonym terminie, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Tymczasem przedmiotem uzupełnienia podania mogą być tylko braki o charakterze formalnym. W tym trybie nie mogą podlegać uzupełnieniu elementy postępowania wyjaśniającego warunkujące wydanie decyzji o żądanej treści. Takim zaś bezspornie jest wymóg legitymowania się przez inwestora decyzją środowiskową. Instytucja unormowana w art. 64 § 1 i 2 k.p.a. odnosi się do takich braków formalnych wniesionego podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle prowadzenia postępowania, np. przez brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia, niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa itp. Charakterystyczną cechą tych braków jest to, że ich usunięcie może nastąpić w stosunkowo prosty sposób (tak wyrok NSA z 8 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 2556/21). Oznacza to, że Burmistrz błędnie zastosował art. 64 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy po pierwsze ewentualna konieczność przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy (vide wyrok NSA z 25 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 917/21). Po drugie zaś - zastosowanie tego przepisu po wydaniu orzeczenia administracyjnego, a następnie wyroku, było niedopuszczalne. Na tym etapie nie można bowiem pozostawić podania bez rozpoznania.

W tej sytuacji, zarówno ze względu na charakter braku, jak również etap, kiedy ten brak został skonkretyzowany, Burmistrz nieprawidłowo zastosował art. 64 § 2 k.p.a., zamiast - po wezwaniu do złożenia decyzji środowiskowej - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 104 § 1 i 2 k.p.a. i zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Zdaniem NSA, w realiach tej sprawy decyzja środowiskowa stanowi zagadnienie wstępne dla sprawy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Termin "zagadnienie wstępne" oznacza takie zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest władny organ prowadzący postępowania, natomiast właściwy jest inny organ administracji publicznej lub sąd. Organ administracji jest obowiązany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza zakończenie postępowania administracyjnego. Powyższe, ze względu na pogląd prawny przyjęty w wyroku NSA z 22 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2902/16 i nałożony w trakcie postępowania lokalizacyjnego obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej – oznacza obowiązek zawieszenia postępowania lokalizacyjnego. W zależności od wyniku sprawy (decyzja środowiskowa odmowna lub ustalająca warunki), będzie ona stanowiła kwestię materialną, badaną przez organ właściwy dla decyzji lokalizacyjnej.

Analogicznie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, brak decyzji środowiskowej nie jest sanowany poprzez zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (vide wyrok NSA z 8 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 2556/21).

W konsekwencji zasadny jest zarzut naruszenia przez WSA w Rzeszowie przepisów procesowych poprzez oddalenie skargi, podczas, gdy organy wadliwe nie zastosowały art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a w miejsce zawieszenia postępowania Burmistrz zastosował art. 104 k.p.a. i wydał decyzję kończącą postępowanie administracyjne. Z kolei SKO wbrew normie art. 138 § 2 k.p.a. - nie uchyliło decyzji organu I instancji.

Z powyższych względów NSA uchylił zaskarżony wyrok i - uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - na podstawie art. 188 p.p.s.a rozpoznał skargę. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. NSA uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji z 21 maja 2019 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz zobowiąże inwestora do złożenia decyzji środowiskowej w zakreślonym przez siebie terminie – pod rygorem zawieszenia postępowania. W razie niewykonania zobowiązania przez inwestora, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesi postępowanie administracyjne.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.