Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 548/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. NSA Andrzej Irla /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1231/14 w sprawie ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na uchwałę Rady [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w [...] na rzecz [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 5 grudnia 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1231/14) oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 13 lutego 2014 r. nr LXXVI/1964/2014 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Rada m. st. Warszawy w dniu 13 lutego 2014 r. podjęła uchwałę nr LXXVI/1964/2014 w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części działki nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w[...] .

Po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą uchwałę z dnia 13 lutego 2014 r. żądając stwierdzenia jej nieważności.

Skarżąca powyższej uchwale zarzuciła naruszenie:

- w § 1 ust. 1 i ust. 2 uchwały - art. 10 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1012 r., Nr 647 ze zm. - dalej jako "u.p.z.p.") poprzez wszczęcie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomimo nieobjęcia zakresem tego planu całego obszaru, dla którego zgodnie z obowiązującym dla tego obszaru studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego konieczne jest ustalenie jednolitych zasad ochrony obszarów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych oraz obszarów problematycznych gminy ze względu na występujące bezpośrednie i pośrednie formy ochrony geologicznej, które to odmiennie niż w obowiązującym planie miejscowym zostały określone w Studium oraz

- w § 1 ust. 1 uchwały - art. 14 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przystąpienie do uchwalania miejscowego planu dla obszaru, dla którego obowiązuje miejscowy plan a zatem poprzez przyjęcie nieprawidłowej procedury planistycznej oraz

- art. 14 ust. 5 u.p.z.p. poprzez podjęcie uchwały pomimo następujących rażących błędów i uchybień zawartych w uzasadnieniu do uchwały oraz w załącznikach do uchwały;

- w § 1 ust. 1 i 2 uchwały - art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieobjęcie uchwałą wszystkich terenów o tożsamym statusie zagospodarowania, w stosunku do których winny zostać ukształtowane spójne zasady zagospodarowania oraz

- w § 1 ust. 1 i 2 uchwały - art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez nieobjęcie uchwałą całości terenu, dla którego wymagane jest jednolite i całościowe uregulowanie kwestii zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego oraz

- w § 1 ust. 1 i 2 uchwały - art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez nieobjęcie uchwałą całości terenu, dla którego wymagane jest spójne i całościowe uregulowanie w planie (wobec braku ochrony na podstawie innych przepisów prawa miejscowego) kwestii pośredniej i bezpośredniej strefy ochrony dla obszarów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; oraz

- art. 21 i 64 - Konstytucji RP poprzez podjęcie Uchwały w sytuacji braku przesłanki interesu publicznego, dla obszaru dla którego Uchwała została podjęta, wyłącznie z naruszeniem interesów właściciela nieruchomości (tj. działki nr [...] z obrębu[...] ) i wyłącznie w celu uniemożliwienia właścicielowi nieruchomości realizacji dotychczasowego sposobu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości wbrew zasadom praworządności i demokratycznego państwa prawa.

W odpowiedzi na skargę, Rada m. st. Warszawy wniosła o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazała, że skarżąca nie wykazała bezpośredniego związku pomiędzy jej indywidualną sytuacją prawną, a zaskarżoną uchwałą, tym samym nie wykazała w jaki sposób doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Rada podała, że uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu nie może naruszać czyjegoś interesu prawnego. Przedmiotem skargi może być jedynie uchwała kończąca proces planistyczny w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrznnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 5 grudnia 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1231/14) skargę [...] sp. z o.o. w [...] wskazał art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) podkreślając, iż warunki formalne skargi zostały spełnione. Skutkowało to uprawnieniem Sądu do dokonania oceny legitymacji strony skarżącej do zaskarżenia wskazanej na wstępie uchwały. WSA w Warszawie podkreślił, że stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Przymiot strony w postępowaniu zmierzającym do oceny legalności uchwały dotyczącej przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest zatem na szczególnych zasadach. Uwzględnienie skargi dotyczącej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzależnione jest od jednoczesnego naruszenia interesu prawnego skarżącego i naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Interes prawny skarżącego wskazany w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Zdaniem Sądu I instancji, strona skarżąca nie wykazała zaistnienia, w dacie wnoszenia skargi, naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia podjętą uchwałą nr LXXVI/1964/2014 z dnia 13 lutego 2014 r., którą Rada m. st. Warszawy zdecydowała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części działki nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w[...] . W ocenie WSA, przedstawiona przez skarżącą argumentacja wskazywałaby jedynie na możliwość rozważenia w rozpoznawanej sprawie - w istocie - naruszenia praworządności, czyli interesu publicznego, który jednakże nie został uwzględniony w przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd stwierdził, że z treści skargi nie wynika, aby zaskarżona uchwała naruszała jakikolwiek interes prawny skarżącej. Podnoszone w treści skargi zarzuty kwestionujące legalność zaskarżonej uchwały i zawarta tam argumentacja nie może odnieść skutku, albowiem inicjatywa skargowa w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego nie należy do skarżącego uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym. Podkreślił WSA w Warszawie, że skarga oparta na przepisie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest skargą o ograniczonym zakresie podmiotowym, albowiem to skarżący musi wykazać, że zaskarżonym aktem został naruszony jego interes prawny (nie zaś faktyczny) lub uprawnienie. Wykazanie przez skarżącego, że ma interes prawny, który został naruszony w chwili wnoszenia skargi zaskarżonym aktem, otwiera dopiero Sądowi drogę do dokonania dalszej kontroli zaskarżonego aktu. Interes prawny winien wynikać z określonej normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W efekcie podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi nie tylko interes prawny, lecz nadto ów interes prawny lub uprawnienie muszą być naruszone taką uchwałą. Tymczasem w skardze nie wykazano, z jakich okoliczności wynikać miałby interes prawny skarżącej, ani też nie wskazano, na czym polega naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia.

Podkreślił sąd I instancji, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą intencyjną, której zadaniem jest jedynie uruchomienie procedury planistycznej związanej z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub zmianą istniejącego planu. Konsekwencją zatem takiej uchwały jest wyłącznie wszczęcie procedury planistycznej, w której skarżąca spółka będzie mogła wziąć udział i zgłaszać swoje uwagi i wnioski, do których właściwe organy będą zobligowane się odnieść. W ocenie WSA w Warszawie, skarżąca nie wykazała, że podjęcie zaskarżonej uchwały w chwili wnoszenia skargi (aktualnie) narusza jej interes prawny. Inaczej mówiąc, w zaistniałym w rozpoznawanej sprawie stanie faktycznym i prawnym, nie można mówić, aby skarżąca w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały została pozbawiona pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwiono jej ich realizację.

Skargę kasacyjną od opisanego wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1231/14) wniosła [...] sp. z o.o. w[...] , zaskarżając wyrok ten w całości.

W zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego, skarga kasacyjna wskazała na naruszenie następujących przepisów:

1) art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy skarżącej nie przysługuje interes prawny w rozumieniu tego przepisu oraz

2) art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP (w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP) poprzez jego błędne zastosowanie, tj. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy;

3) art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 14 ust. 8 ww. ustawy w zw. z art. 7 Konstytucji RP (w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP) poprzez jego błędne zastosowanie, tj. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy.

Skarżąca kasacyjnie spółka domagała się, na podstawie art. 176 w zw. z art. 188 p.p.s.a. uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i merytoryczne rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej, względnie, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 §1 p.p.s.a. uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Nadto zawarto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.

W odniesieniu do braku interesu prawnego skarżącej oraz w zakresie naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP (w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP), w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że interes prawny skarżącej w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wynika z art. 6 ust. l i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Są to przepisy prawa materialnego, które gwarantują wolność korzystania z własności nieruchomości oraz wolność zabudowy i zagospodarowania nieruchomości w granicach wyznaczonych przez ustawy. Tymczasem Rada m. st. Warszawy wbrew przepisom wskazanych ustaw i poza przyznanymi kompetencjami wszczęła procedurę zmierzającą do unicestwienia wymienionych praw i wolności. Powstanie (z rażącym naruszeniem przepisów prawa) i utrzymywanie tego typu stanu niepewności narusza interes prawny polegający na prawie i wolności do korzystania z własności nieruchomości oraz zabudowy i zagospodarowania nieruchomości w granicach wyznaczonych przez ustawy. Podkreśliła spółka, że naruszenie polega na tym, iż wytwarzając stan niepewności w sposób sprzeczny z przepisami prawa, uniemożliwia planowanie wykonywania prawa własności, poczucie stabilności i pewności prawa oraz stabilności i pewności rozstrzygnięć prawnych gwarantowane zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawnego. Wywołanie takiego stanu niepewności z rażącym naruszeniem prawa i utrzymywanie tego stanu jest nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawnego i narusza interes prawny właściciela nieruchomości, uniemożliwiając mu prowadzenie racjonalnego nią gospodarowania, zgodnego z zasadami współżycia społecznego i jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, a nadto uniemożliwia realizację tego interesu w długoterminowej perspektywie (wynikającej z bezterminowego charakteru prawa własności, który uzasadnia w ramach przyznanych konstytucyjne wolności długoterminowe planowanie zabudowy i zagospodarowania nieruchomości).

Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w ocenie [...] sp. z o.o., dokonał w przedmiotowym zakresie błędnej wykładni art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie uznając, że już tylko stan niepewności i zagrożenia oraz wykluczenie możliwości długoterminowego planowania i wykonywania prawa własności nie stanowią naruszenia interesów Skarżącej.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 14 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 14 ust. 8 ww. ustawy w zw. z art. 7 Konstytucji RP (w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP) skarga kasacyjna wskazała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł rażącego naruszenia przez Radę m. st. Warszawy przepisów dotyczących stanowienia prawa, kompetencji prawodawczych, w tym władztwa planistycznego.

Zaskarżona uchwała Rady m. st. Warszawy została podjęta z rażącym naruszeniem prawa i bez kompetencji organu ją podejmującego. Została ona podjęta poza granicami tzw. władztwa planistycznego. Władztwo planistyczne jest kompetencją organów wskazanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do uchwalania planów miejscowych, które stanowią przepisy prawa miejscowego, a tym samym źródło obowiązującego prawa. Normy prawa musza mieć charakter rozstrzygnięć abstrakcyjnych i generalnych. Tymczasem zaskarżona uchwała adresowana jest tylko do jednego podmiotu, tylko do jednego właściciela jednej nieruchomości. Tym samym w istocie stanowi ona akt zindywidualizowany i skonkretyzowany. Taki charakter rozstrzygnięć dopuszczany jest w odniesieniu do decyzji i organów stanowiących samorządu terytorialnego. Tym samym Rada m. st. Warszawy podejmując uchwałę, która nie posiada waloru abstrakcyjności i generalności, a charakter rozstrzygnięcia konkretnego i zindywidualizowanego działała poza zakresem swojej kompetencji. Takich rozstrzygnięć Rada m. st. Warszawy wydawać bowiem nie może. Przedmiotowa uchwała została ponadto podjęta w sytuacji braku jakiegokolwiek interesu publicznego co dodatkowo podkreśla jej zindywidualizowany i konkretny walor. Tym samym stanowi ona działanie poza zakresem przyznanej kompetencji oraz poza granicami wyznaczonymi przez przepisy prawa.

Nie bez znaczenia pozostają również wszystkie inne naruszenia prawa dokonane przedmiotową uchwałą, które szczegółowo zostały podniesione w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną. W odpowiedzi tej domagała się oddalenia wniesionego przez [...] sp. z o.o. w [...] środka odwoławczego.

Strona skarżąca kasacyjnie w piśmie z dnia 31 października 2016 r. zwróciła uwagę na przekształcenia [...] sp. z o.o. w[...]. Z załączonych do wskazanego pisma dokumentów wynika, iż wskutek podziału tej spółki i dalszych przekształceń, aktualnie strona skarżąca kasacyjnie działa pod firmą [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w[...] .

Nadto podtrzymała wnioski i argumenty zawarte w skardze kasacyjnej. Zwróciła też uwagę, że w literaturze występuje pogląd, iż uchwała w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego ma normatywny charakter, gdyż jest wiążąca dla organu stanowiącego przy podejmowaniu dalszych czynności w procedurze planistycznej. Wywołuje też skutki wynikające z art. 62 ust. 1 pkt 1 i art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej ustawa powoływana jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. 2016 r., poz. 446) o samorządzie gminnym, skuteczne zaskarżenie uchwały rady gminy z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest uzależnione od wykazania przez skarżącego, że kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Powstaje zatem zagadnienie, czy z uwagi na charakter prawny uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwała taka może naruszać interes prawny podmiotu skarżącego. Zajmując stanowisko wobec tego zagadnienia należy wskazać, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016 r., poz. 778; dalej u.p.z.p.) w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu (art. 14 ust. 2 powołanej ustawy). Mając na uwadze treść cytowanego przepisu należy podkreślić, że prawne znaczenie (charakter) uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest tylko takie, że jest to akt o charakterze wewnętrznym, wszczynający procedurę planistyczną i określający granice obszaru objętego projektem planu. Jest to uchwała intencyjna, która ze swej istoty nie wywołuje jeszcze jakichkolwiek skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, w tym właścicieli nieruchomości na terenie objętym tą uchwałą. Wiąże ona jedynie organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Dopiero postanowienia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości na terenie objętym planem (por. także m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2016 r. II OSK 2560/14, postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2015 r. II OSK 2875/15, wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. II OSK 1825/13, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r. II OSK 2442/12). Taki też charakter prawny ocenianej uchwały miał na uwadze sąd I instancji, który zasadnie uznał, że uchwała ta nie może naruszać interesu prawnego skarżącego, zaś skarżący ochrony może się domagać na etapie uchwalenia planu miejscowego. Z chwilą bowiem uchwalenia planu miejscowego, wiążąco ustalone zostanie przeznaczenie terenu objętego tym planem. W realiach sprawy, brak jest też podstaw do wyprowadzania przesłanki naruszenia interesu prawnego z normy art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p., w sposób wskazany w skardze kasacyjnej tj. poprzez "powstanie i utrzymywanie stanu niepewności uniemożliwiającego wykonywanie prawa własności". Wskazać należy, że wstępny (początkowy) etap procedury planistycznej w postaci podjęcia przez właściwą radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, nie może jeszcze ustalić wiążącego sposobu zagospodarowania nieruchomości obejmowanej zamierzonym planem. Nie tworzy zatem żadnego stanu mogącego podlegać ochronie prawnej.

Również nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko strony skarżącej kasacyjnie w zakresie zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 u.p.z.p. poprzez podjęcie spornej uchwały "z rażącym naruszeniem prawa i bez kompetencji właściwego organu". Merytoryczne zarzuty dotyczące przedmiotowej uchwały mogły być przedmiotem ocen sądu jedynie w sytuacji wykazania przez stronę skarżącą naruszenia interesu prawnego. To zaś, z uwagi na przedstawione wyżej rozważania, nie ma miejsca, co oznacza, iż zarzut naruszenia wskazanego przepisu ocenić należy jako przedwczesny.

Reasumując, mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w ocenianej sprawie nie były usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, jak również art. 6 ust. 1 i 2 i 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 3, art. 8 ust. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Powyższe nakazywało oddalić skargę kasacyjną, o czym orzeczono w pkt I sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji).