Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 818/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Protokolant Specjalista Magdalena Dworszczak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi D.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz odsetkami za XII/2014 r. od niezapłaconej zaliczki oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1. W związku z nieuiszczeniem przez spółkę A (dalej: Spółka) podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. (dalej jako organ I instancji) postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie wobec D.C. (dalej jako Skarżący, Strona) w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za wskazany wyżej okres w kwocie 13.633 zł, odsetek za zwłokę od tych zaległości w kwocie 4.413 zł oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy za grudzień 2014 r. w kwocie 84 zł.

Organ I instancji poinformował Stronę o treści przepisu art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. nr 137, poz. 926 ze zm., dalej: O.p.) i wielokrotnie wzywał Stronę do wykazania przesłanek ekskulpacyjnych, w tym do przedłożenia wskazanych dokumentów. Ostatecznie pismem z dnia 16 czerwca 2017 r. Strona odpowiedziała na powyższe wezwanie i złożyła kserokopię oświadczenia z dnia 14 października 2014 r. o rezygnacji z dniem 10 października 2014 r. z funkcji Prezesa Zarządu oraz kserokopię protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników (dalej: NZW) Spółki z dnia 10 października 2014 r. W odpowiedzi na dalsze wezwanie organu, Strona wskazała, że nie składała podpisów na wnioskach w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych Spółki i takich wniosków w imieniu Spółki nie składała (chodziło o wnioski składane po dacie, w której – jak podnosiła Strona – złożona została rezygnacja z pełnienia funkcji).

Organ I instancji, po stwierdzeniu, że dokumenty przedłożone przez Stronę nie zostały złożone w sądzie rejestrowym, a ponadto, że mają one decydujące znaczenie w sprawie, pismem z dnia 19 września 2017 r. zawiadomił Prokuraturę Rejonową w K. o prawdopodobnym popełnieniu przestępstwa: 1) sfałszowania lub podrobienia podpisu Strony na wnioskach w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych z dnia [...]i [...] oraz piśmie i oświadczeniu na druku ORD-HZ, złożonych w organie I instancji w dniu [...]; 2) podrobienia lub przerobienia dokumentu w celu użycia za autentyczny lub użycia takiego dokumentu jako autentycznego, a to protokołu NZW Spółki z dnia 10 października 2014 r., uchwały nr 1, listy obecności wspólników Spółki na tym Zgromadzeniu oraz oświadczenia z dnia 10 października 2014 r.; 3) podrobienia lub przerobienia dokumenty w celu użycia za autentyczny lub użycia takiego dokumentu jako autentycznego: protokołu NZW Spółki z dnia [...], uchwały nr 1 i uchwały nr 2 oraz listy obecności z dnia [...] (dokumenty te zostały złożone przez Spółkę w sądzie rejestrowym).

W dniu 16 kwietnia 2019 r. została wydana decyzja orzekająca solidarną odpowiedzialność Strony za zaległości podatkowe Spółki. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał na ziszczenie się przesłanek odpowiedzialności Strony jako członka Zarządu Spółki. Stwierdzono, że w terminie płatności tych zobowiązań, Strona była Prezesem Zarządu Spółki (została powołana do pełnienia tej funkcji uchwałą Zgromadzenia Wspólników z dnia [...]). Następnie przytoczono podjęte w toku egzekucji czynności i podano, że przeprowadzone postępowanie egzekucyjne nie dało rezultatu w postaci zaspokojenia należności podatkowych od Spółki. Dalej organ I instancji podniósł, że we właściwym terminie (tj. [...]) nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Zwrócono również uwagę na brak wskazania mienia, z którego możliwe byłoby zaspokojenie przedmiotowych należności. Ponadto organ powołał się na wniosek prokuratora z dnia [...] złożony w Sądzie Rejonowym w K. Wydział II Karny, z którego wynikało, że Strona przyznała się do podrobienia w dniu 22 kwietnia 2015 r. podpisów udziałowca Spółki Pani B.Z. i czterech paraf tej osoby na protokole NZW Spółki z dnia [...] przedłożonym w sądzie rejestrowym, jak również do podrobienia w okresie od 9 czerwca 2017 r do 22 czerwca 2017 r. w celu użycia za autentyczny protokołu NZW Spółki z dnia 10 października 2014 r., uchwały nr 1, listy obecności wspólników Spółki na tym Zgromadzeniu oraz oświadczenia z dnia 10 października 2014 r. w ten sposób, że wykorzystała do tego trzy blankiety opatrzone podpisem udziałowca Pani B.Z., niezgodnie z jej wolą oraz na jej szkodę, a następnie przedłożyła podrobione dokumenty w organie w dniu 22 czerwca 2017 r.

1.2 Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła m.in. naruszenie przepisów art. 116 § 1 i 2 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, że Strona pełniła funkcję Prezesa Zarządu Spółki, podczas gdy w dniu 10 października 2014 r. oświadczenie o rezygnacji z pełnienia tej funkcji zostało skutecznie złożone i po tej dacie Strona nie miała możliwości prowadzenia spraw Spółki, nie mogła w jej imieniu składać oświadczeń i nie miała wglądu w dokumentację Spółki, stąd nie mogła złożyć wniosku o ogłoszenie jej upadłości.

W dniu 22 maja 2019 r. do organu wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. Wydział II Karny z dnia [...] w sprawie o sygn. akt [...], w którym Skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanych mu przestępstw z art. 270 § 1 oraz art. 270 § 2 w zw. z art. 11 § 2 w zw. z art. 12 k.k.

1.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana przed upływem terminu z art. 118 § 1 O.p., to jest przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa (termin ten upływa z dniem 31 grudnia 2020 r., a decyzja została wydana w dniu [...]). Podniesiono również, że wszczęcie postępowania w sprawie nastąpiło przed upływem terminów, o których mowa w art. 108 § 2 O.p.

Stwierdzono, że Skarżący pozostaje w kręgu osób trzecich, o których mowa w art. 116 § 1 O.p., gdyż stanowisko Prezesa Zarządu objął w dniu 9 czerwca 2014 r. i nie został z tej funkcji skutecznie odwołany ani nie złożył skutecznej rezygnacji z jej pełnienia. Co prawda, w aktach sprawy znajduje się protokół NZW Spółki z dnia [...], z którego wynika, że uchwałą nr 1 odwołano Skarżącego z tej funkcji, a uchwałą nr 2 powołano na Prezesa Zarządu Pana F.Z. (który zmarł w 2018 r.), jednakże należy wziąć pod uwagę, że dokument ten został przez Skarżącego podrobiony, co wynika z treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. Wydział II Karny z dnia [...] w sprawie o sygn. Akt [...]. W oparciu o treść tego wyroku nie sposób również w ocenie organu odwoławczego przyjąć, aby Skarżący miał zrezygnować z pełnienia tej funkcji na podstawie oświadczenia z dnia 10 października 2014 r. Zatem zdaniem organu odwoławczego należy bezsprzecznie przyjąć, iż Skarżący funkcję Prezesa Zarządu pełnił w czasie, w którym upłynęły terminy płatności przedmiotowych należności podatkowych, a jednocześnie należności te istniały w dacie wszczęcia postepowania w sprawie odpowiedzialności. Organ II instancji wskazał również, że dodatkowym dowodem na pełnienie przez Skarżącego tej funkcji było złożenie wniosków w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych oraz pozostałych pism, opatrzonych podpisem "D.C." oraz pieczęcią "Prezes A".

Dalej organ podniósł, że w toku egzekucji ustalono, iż Spółka nie posiada majątku ruchomego mogącego być przedmiotem skutecznej egzekucji i nie jest właścicielem nieruchomości, nie posiada wierzytelności i innych praw majątkowych. Na zajętych rachunkach bankowych w [...]. i [...] brak było środków pieniężnych. Powyższe pozwalało zatem uznać, że postępowanie egzekucyjne wobec Spółki okazało się w całości bezskuteczne. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w 2015 r. organ egzekucyjny prowadził również postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na inne zaległości podatkowe Spółki, jak również na należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nie zapłaconych przez Spółkę do ZUS i egzekucja ta okazała się także bezskuteczna. Zdaniem organu potwierdzeniem braku składników majątku po stronie Spółki jest też treść oświadczenia na druku ORD-HZ z dnia 16 października 2014 r. podpisanego przez Skarżącego i przesłanego do Urzędu Skarbowego w K. (z którego wynika, ze Spółka nie jest właścicielem nieruchomości, nie posiada praw majątkowych i rzeczy ruchomych).

Ponadto organ odwoławczy nie stwierdził występowania przesłanek ekskulpacyjnych z art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Po pierwsze, wskazano, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został złożony we właściwym czasie. Zdaniem organu, w związku z treścią prawomocnego wyroku skazującego, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Skarżącego, zgodnie z którą nie mógł on złożyć wniosku o upadłość Spółki, gdyż po dacie 10 października 2014 r. w związku ze złożoną rezygnacją nie prowadził spraw Spółki, nie miał wpływu na jej sytuację finansową ani wglądu w dokumentację, stąd nie ponosi winy w braku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Organ wskazał, że Spółka nie uregulowała zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące wrzesień, październik i listopad 2014 r., a po tym czasie całkowicie zaprzestała regulowania zobowiązań podatkowych. Ponadto wskazano, że poza powyższymi zaległościami podatkowymi Spółka posiadała zaległości na rzecz ZUS Oddział w W. Zatem właściwym czasem na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki był dzień 6 stycznia 2015 r., tj. 14. dzień od upływu płatności trzeciego nieuregulowanego zobowiązania Spółki. Zwrócono również uwagę, że Spółka pomimo ciążącego na niej obowiązku nie złożyła w organach podatkowych żadnego sprawozdania finansowego, jednakże okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie organu, jeśli nawet kondycja finansowa dłużnika nie stanowi przesłanki upadłości, to okoliczność ta nie zwalnia od obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jeśli dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., nr 175, poz. 1361 ze zm., dalej jako: u.p.u.n.). Stwierdzono również, że Strona nie wskazała w toku postępowania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części.

2. Postępowanie przed sądem I instancji

2.1. Na powyższą decyzję organu odwoławczego Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której domagał się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia na jego rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. W skardze zarzucił naruszenie:

- przepisu art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji mimo jej wadliwości;

- przepisu art. 116 § 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że Skarżący od dnia 9 czerwca 2014 r. pełnił funkcje Prezesa Zarządu Spółki i nie został skutecznie odwołany, a także nie złożył skutecznej rezygnacji z tej funkcji, podczas gdy w dniu 10 października 2014 r. Skarżący złożył skuteczne oświadczenie w tym przedmiocie i w konsekwencji nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki;

- przepisów art. 116 § 1 i 2 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie objawiające się przyjęciem przez organ podatkowy, że zobowiązania podatkowe będące przedmiotem zaskarżonej decyzji powstały w czasie, gdy Skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki, podczas gdy Skarżący w dniu 10 października 2014 r złożył oświadczenie o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu Spółki, jak również nie został ponownie powołany do pełnienia funkcji członka Zarządu Spółki na mocy stosownej uchwały zgromadzenia wspólników – tym samym nie sposób przyjąć, by Skarżący pełnił tę funkcję po 10 października 2014 r. oraz ponosił odpowiedzialność za niezrealizowane zobowiązania podatkowe Spółki powstałe po tej dacie, a brak wpisu zmian w KRS nie ma wpływu na prawną doniosłość złożonej rezygnacji;

- art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz dokonywanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że Skarżący nie wykazał, że nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, podczas gdy w związku z rezygnacją z funkcji Prezesa Zarządu Spółki Skarżący wykazał, iż w czasie powstania zobowiązania podatkowego nie miał mandatu do pełnienia funkcji w zarządzie Spółki i w konsekwencji nie ponosi odpowiedzialności za niezrealizowane zobowiązania Spółki powstałe po dniu rezygnacji;

- art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przyjęcie, że złożenie przez Skarżącego podpisów na dokumentach Spółki składanych do Urzędu Skarbowego po dacie 10 października 2014 r. oznaczało, iż realizował czynności związane z pełnioną funkcją, a co za tym idzie, ponosi odpowiedzialność za zobowiązania Spółki i w konsekwencji jest winien niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy odpowiedzialność za zobowiązania spółki może ponosić wyłącznie osoba, która posiada formalny mandat, a więc jest członkiem Zarządu, a z uwagi na złożoną rezygnację Skarżący nie był uprawniony do skutecznego składania oświadczeń w imieniu Spółki;

- art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. poprzez brak jego zastosowania i w konsekwencji błędne przyjęcie, że Skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku z racji pełnionej funkcji Prezesa Zarządu Spółki nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas, gdy w związku z tym, iż Skarżący od dnia 10 października 2014 r. nie był uprawniony do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki, tym samym Skarżący nie miał wpływu na sposób prowadzenia jej spraw, w tym nie mógł złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości tego podmiotu, ewentualne niezgłoszenie tego wniosku nastąpiło bez winy Skarżącego;

- art. 116 § 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie objawiające się przyjęciem przez organ II instancji, iż postępowanie egzekucyjne wobec Spółki było bezskuteczne w całości, co determinuje odpowiedzialność Skarżącego, podczas gdy organ podatkowy nie wykazał owego stanu bezskuteczności – w niniejszej sprawie nie wydano postanowienia o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego wobec Spółki, podmiotowi temu w ogóle nie doręczono zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, zaś dołączone do akt sprawy akta postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez ZUS Oddział w W. wskazały, iż organ w zasadzie nie przeprowadził owego postępowania egzekucyjnego wobec Spółki, co determinuje stan, kiedy do przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącego doszło przedwcześnie;

- art. 116 § 1 ust. 1 b O.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji brak zastosowania, objawiający się przyjęciem przez organ podatkowy, iż w działaniu Skarżącego nie sposób przypisać niezawinionego działania co do braku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, podczas gdy Skarżący po dacie 10 października 2014 r. nie był uprawniony do uzyskiwania informacji o kondycji finansowej Spółki w związku ze złożoną rezygnacją, nie miał wglądu w dokumentację księgową Spółki, nie miał wpływu na dokonywane przez Spółkę płatności oraz zaciągane zobowiązania – tym samym a contrario nie sposób przypisać Skarżącemu winy co do braku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, zatem nie sposób mówić o zaniechaniu oraz braku podjęcia przez Skarżącego jakichkolwiek działań celem ujawnienia zmian w KRS oraz złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki;

- art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i art. 116 § 2 O.p. w zw. z art. 21 i art. 11 u.p.u.n. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżący powinien zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki najpóźniej do dnia 6 stycznia 2015 r., podczas gdy w dniu 10 października 2014 r. Skarżący złożył skuteczne oświadczenie o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu Spółki i nie miał mandatu do pełnienia funkcji w Zarządzie Spółki, a w konsekwencji nie miał wpływu na sposób prowadzenia spraw Spółki i nie miał prawnej możliwości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości;

- art. 116 § 1 i 2 O.p. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji brak zastosowania objawiający się przyjęciem przez organ podatkowy, że działaniu Skarżącego nie sposób przypisać niezawinionego charakteru co do braku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy Skarżący z dniem 10 października 2014 r przestał pełnić funkcję Prezesa Zarządu Spółki;

- art. 202 § 4 k.s.h. poprzez brak jego zastosowania, podczas gdy w związku ze złożeniem przez Skarżącego w dniu 10 października 2014 r. rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu Spółki doszło do wygaśnięcia mandatu Skarżącego jako członka Zarządu, w konsekwencji czego Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za późniejsze niezrealizowane zobowiązania Spółki, a nadto Skarżący stracił uprawnienie do składania doniosłych prawnie oświadczeń w imieniu Spółki jako jej członek Zarządu i po tej dacie utracił legitymację do występowania w charakterze Prezesa Zarządu Spółki;

- art. 208 § 7 k.s.h. poprzez jego wadliwe zastosowanie przez organ, objawiające się przyjęciem, iż Skarżący po dniu 10 października 2014 r. nadal podejmował czynności jako Prezes Zarządu Spółki, w tym podpisywał dokumenty składane do Urzędu Skarbowego, podczas gdy Skarżący nie pełnił już w tym czasie funkcji Prezesa Zarządu w związku z wygaśnięciem mandatu w tym okresie z uwagi na złożoną rezygnację, nie będąc uprawnionym do skutecznego składania oświadczeń w imieniu Spółki;

- art. 201 § 4 k.s.h. poprzez brak jego zastosowania, podczas gdy w związku z rezygnacją Skarżącego z funkcji Prezesa Zarządu Spółki – w konsekwencji braku podjęcia przez Spółkę uchwały o ponownym powołaniu Skarżącego w skład Zarządu – Skarżący nie mógł po tej dacie składać jakichkolwiek prawnie doniosłych oświadczeń woli w imieniu Spółki, a tym samym po tej dacie nie mógł złożyć skutecznego oświadczenia woli pod jakąkolwiek dokumentacją Spółki;

- art. 122, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. (mające istotny wpływ na wynik sprawy) przez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wnikliwy i wyczerpujący materiału dowodowego niezbędnego dla ustalenia istnienia przesłanek uzasadniających orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, poczynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy, a w rezultacie wadliwe przyjęcie, iż zaszły przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał m.in., że w toku prowadzonego postępowania organy nie kwestionowały autentyczności oraz prawnej doniosłości oświadczenia o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu Spółki, które zostało złożone wobec innego członka Zarządu Pana F.Z., a pomimo tego organ odwoławczy stwierdził, iż Skarżący w dalszym ciągu pełnił tę funkcję oraz prowadził sprawy Spółki. Podniesiono także, iż dokumentacja, która zdaniem organu została rzekomo podpisana przez Skarżącego po dacie 10 października 2014 r. nie może stanowić skutecznej podstawy przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na Skarżącego. Wskazano, że Skarżący kwestionował autentyczność podpisów na tej dokumentacji, a organ tej okoliczności nie zbadał. Skarżący podniósł także, że rezygnacja jest jednostronną czynnością prawną, nie wymaga przyjęcia przez organ spółki i podejmowania z jej strony jakichkolwiek czynności, od których miałaby zależeć jej skuteczność. Końcowo Skarżący zwrócił uwagę, że stan bezskuteczności spółki może być wykazany nie tylko na podstawie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego ale także w inny sposób, w tym na podstawie okoliczności wynikających z przeprowadzonych czynności, jednak w niniejszej sprawie organ nie wykazał aby wyczerpane zostały wszelkie dostępne drogi w celu zaspokojenia z majątku Spółki.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

2. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; ze zm.– w skrócie p.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również zaakcentować, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była zasadność orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wraz z odsetkami. Skarżący zasadniczo kwestionował prawidłowość przyjęcia przez organy podatkowe, że w okresie powstania zobowiązań podatkowych Spółki miałby pełnić funkcję jej Prezesa Zarządu, podnosząc, że w dniu 10 października 2014 r. złożył skuteczne oświadczenie o rezygnacji z tej funkcji. W oparciu o podnoszone wyżej okoliczności twierdził również, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, skoro nie mógł po złożonej rezygnacji prowadzić jej spraw ani składać w jej imieniu żadnych oświadczeń. Ponadto stawiał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego w wyżej wskazanym zakresie.

4. Przechodząc do omówienia przesłanek z art. 116 § 1 O.p., wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem za zaległości podatkowe między innymi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1 art. 116 O.p., obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2). Odpowiedzialność członka zarządu za odsetki od zaległości podatkowych i koszty egzekucyjne wynika z art. 107 § 2 pkt 1 i 4 O.p. Przepis art. 116 O.p. przewiduje więc przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe oraz przesłanki negatywne, które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Przesłankami pozytywnymi są: - pełnienie funkcji członka zarządu w czasie kiedy upłynął termin płatności zobowiązania podatkowego, które następnie przekształciło się w zaległość podatkową oraz - bezskuteczność egzekucji przeciwko osobie prawnej. Przesłankami negatywnymi, których zaistnienie zwalnia z tej odpowiedzialności są: zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie lub niezgłoszenie wniosków o wszczęcie tych postępowań bez winy członka zarządu lub wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W toku postępowania w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności stwierdzić istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania przedstawiła okoliczności uwalniające od odpowiedzialności. Sąd wskazuje przy tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09 (dostępną w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA), w której wyrażono pogląd, że w każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 § 1 O.p. organ podatkowy zobowiązany jest wskazać istnienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. W przypadku orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek, badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność z uwagi na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu i dotyczyć zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie (art. 116 § 2 O.p.).

5. Zdaniem Sądu zasadnie stwierdziły organy podatkowe brak istnienia przeszkód prawnych dla wydania decyzji o odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki, wynikających z art. 118 § 1 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu, nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Słusznie zatem wskazano, że skoro przedmiotem postępowania są zobowiązania podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r., to w stosunku do tych zaległości ustawowy termin przedawnienia prawa do wydania decyzji wobec Skarżącego upływa z dniem 31 grudnia 2020 r. Decyzja organu I instancji została natomiast wydana w dniu 16 kwietnia 2019 r., zaś zaskarżona decyzja organu odwoławczego – w dniu 18 lipca 2019 r., a więc przed upływem terminu z art. 118 § 1 O.p.

6. W ocenie Sądu organy podatkowe zgodnie z art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p. podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonały właściwej oceny prawnej stosownie do treści art. 191 O.p. Zasada wyrażona w art. 122 O.p. oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasada ta wynika z przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organy obu instancji w niniejszej sprawie prawidłowo wypełniły swoje obowiązki we wskazanym powyżej zakresie. Przeprowadziły bowiem postępowanie z zachowaniem reguł wynikających z przepisów prawa i we właściwy sposób odniosły wynik postępowania do przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Sąd dostrzega przy tym, że zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów procesowych formułowane są w powiązaniu z wysuniętymi na plan pierwszy zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego ustanawiających przesłanki odpowiedzialności Skarżącego jako Prezesa Zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe, przy czym zdaniem Sądu przepisy prawa materialnego również nie doznały w sprawie naruszenia.

7. Przede wszystkim zdaniem Sądu organy prawidłowo stwierdziły, że w okresie powstania przedmiotowej należności Skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu, co jest jedną z przesłanek pozytywnych jego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki.

Stwierdzić zatem należy, że na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. Wydział II Karny z dnia [...] w sprawie o sygn. akt [...], w którym Skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanych mu przestępstw z art. 270 § 1 oraz art. 270 § 2 w zw. z art. 11 § 2 w zw. z art. 12 k.k., organ odwoławczy zobowiązany był przyjąć, że Skarżący popełnił przestępstwa podrobienia dokumentów, które miały dla sprawy istotne, wręcz kluczowe znaczenie. Tym samym, organ odwoławczy, będąc związanym powyższym wyrokiem, musiał przyjąć (i przyjął), że Skarżący dopuścił się podrobienia w dniu 22 kwietnia 2015 r. podpisów udziałowca Spółki Pani B.Z. i czterech paraf tej osoby na protokole NZW Spółki z dnia 22 kwietnia 2015 r. przedłożonym w sądzie rejestrowym, jak również do podrobienia w okresie od 9 czerwca 2017 r do 22 czerwca 2017 r. w celu użycia za autentyczny protokołu NZW Spółki z dnia 10 października 2014 r., uchwały nr 1, listy obecności wspólników Spółki na tym Zgromadzeniu oraz oświadczenia z dnia 10 października 2014 r. w ten sposób, że wykorzystała do tego trzy blankiety opatrzone podpisem udziałowca Pani B.Z., niezgodnie z jej wolą oraz na jej szkodę, a następnie przedłożyła podrobione dokumenty w organie w dniu 22 czerwca 2017 r. W świetle powyższego, zauważyć również należy, że prawidłowe było działanie i ocena organu I instancji, który wyżej wymienione, istotne dla sprawy okoliczności przyjął na podstawie wniosku Prokuratury Rejonowej w K. do Sądu Rejonowego w K. Wydział II Karny, w którym wskazano, że Skarżący przyznał się do popełnienia powyższych przestępstw. Wprawdzie samo przyznanie się oskarżonego do winy nie jest najistotniejszym i przesądzającym dowodem w postępowaniu karnym i wymaga rozważenia całokształtu okoliczności zawartych w jego wyjaśnieniach, jednak niewątpliwym potwierdzeniem prawidłowości takiego postępowania organu I instancji było późniejsze wydanie powyższego prawomocnego skazującego wyroku sądu karnego. Na marginesie zauważyć należy, że wyrok ten zapadł w dniu 4 marca 2019 r., a więc przed wydaniem decyzji organu I instancji (co nastąpiło w dniu 16 kwietnia 2019 r.), a jedynie wpłynął do organu odwoławczego już po wydaniu tej decyzji.

Wobec powyższego, organ odwoławczy niewątpliwie zasadnie stwierdził, że skoro Skarżący został prawomocnie skazany za podrobienie dokumentów złożonych w sądzie rejestrowym, z których wynikało odwołanie go z funkcji Prezesa Zarządu w dniu 22 kwietnia 2015 r. i powołanie na tę funkcję innej osoby (protokół NZW Spółki z tej daty wraz z uchwałami nr 1 i nr 2 oraz listą obecności), to z pewnością na podstawie tych dokumentów nie sposób uznać, że miałby on zostać w tym dniu odwołany z powyższej funkcji.

Jeśli natomiast chodzi o kwestię dotyczącą akcentowanej przez Skarżącego rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki w dniu 10 października 2014 r. to trzeba wskazać, co następuje.

Po pierwsze, organ tak samo słusznie, na podstawie wyżej powołanego wyroku sądu karnego, przyjął, iż dokumenty w postaci: protokołu NZW Spółki z dnia 10 października 2014 r. uchwały nr 1, listy obecności wspólników Spółki na tym Zgromadzeniu oraz oświadczenia z dnia 10 października 2014 r. zostały przez Skarżącego podrobione w ten sposób, że Skarżący wykorzystał do tego trzy blankiety opatrzone podpisem udziałowca Pani B.Z. Na podstawie tych dokumentów, jako nie posiadających waloru autentyczności, nie można zatem przyjąć, że wskazane w nich czynności miały miejsce. Nie doszło zatem do zgromadzenia wspólników Spółki w dniu 10 października 2014 r. oraz do powołania na stanowisko Prezesa Zarządu Spółki Pana F.Z., czego dotyczyła podrobiona uchwała nr 1.

Po drugie, Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, że miałby on dokonać skutecznej rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki w dniu 10 października 2014 r. Skarżący w skardze podnosił, że w istocie ani sąd karny ani organ podatkowy nie zakwestionował autentyczności powyższego oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu, złożonego przezeń nowo powołanemu członkowi Zarządu F.Z. (obecnie nieżyjącemu). Istotnie, takie oświadczenie nie było w postępowaniu karnym kwestionowane, ponieważ nie stawiano Skarżącemu zarzutu podrobienia podpisu Pana F.Z., a jedynie zarzutu wykorzystania blankietów z podpisem Pani B.Z.. Żaden z organów, a tym bardziej Skarżący, nie twierdził również, że jego własny podpis pod oświadczeniem o rezygnacji miałby być podrobiony. Zauważyć jednak należy, że oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji, jest wprawdzie czynnością prawną jednostronną, a więc taką, która dochodzi do skutku przez oświadczenie woli tylko jednej strony, jednak niewątpliwie dla wywołania swoich skutków prawnych powinno ono zostać złożone osobie, której dotyczy. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 61 § 1 k.c., oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią.

Uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2016 roku (III CZP 89/15, opubl. OSNC 2016/9/97) rozstrzygnęła dotychczasowe istotne rozbieżności w orzecznictwie w kwestii adresata oświadczenia członka zarządu o rezygnacji z pełnionej funkcji. Sąd Najwyższy przyjął, że oświadczenie woli o rezygnacji jest składane spółce, reprezentowanej przez Zarząd lub prokurenta. W przypadkach składania rezygnacji przez część osób wchodzących w skład zarządu – jedną z nich lub więcej (ale nie wszystkie) – stosuje się powyższą zasadę reprezentacji spółki, a więc uprawnionym do odbioru oświadczenia jest jedyny pozostały członek zarządu lub też jeden z pozostałych członków czy też prokurent. W praktyce oznacza to, że oświadczenie o rezygnacji doręczone pod adres spółki dochodzi do skutku z chwilą uzyskania przez pozostałego członka zarządu lub prokurenta możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia w zwykłym toku czynności. Zdaniem Sądu Najwyższego powyższą zasadę należy zastosować również, gdy rezygnację składa członek zarządu jednoosobowego lub ostatni członek zarządu wieloosobowego albo gdy składają ją jednocześnie wszyscy członkowie zarządu wieloosobowego, a spółka nie ma prokurenta. W tym wypadku oświadczenie członka zarządu jednoosobowego lub ostatniego członka zarządu wieloosobowego albo wszystkich członków zarządu wieloosobowego rezygnujących jednocześnie staje się skuteczne z chwilą doręczenia na adres spółki w sposób umożliwiający podjęcie niezbędnych działań związanych z rezygnacją. Ponadto uchwale tej wskazano na możliwość złożenia rezygnacji przez jedynego członka zarządu ustanowionemu przez siebie w celu złożenia rezygnacji pełnomocnikowi.

Sąd dostrzega przy tym, że oświadczenie o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu, na które w niniejszej sprawie powołuje się Skarżący, nosi datę wcześniejszą niż data podjęcia powołanej wyżej uchwały Sądu Najwyższego. Zauważyć trzeba, że w uchwale tej przywołano wcześniejsze stanowiska wyrażane w tej kwestii w orzecznictwie. Pierwsze z nich było zgodne z treścią podjętej uchwały, według drugiego z nich oświadczenie członka zarządu o rezygnacji ze sprawowanej funkcji powinno być złożone radzie nadzorczej lub powołanemu w tym celu pełnomocnikowi, a zgodnie z trzecim - oświadczenie woli członka zarządu spółki kapitałowej o rezygnacji ze sprawowanej funkcji powinno być złożone organowi uprawnionemu do powoływania członków zarządu. Z pewnością zatem również wcześniej formułowane w orzecznictwie poglądy nie zmieniały w żaden sposób zasadniczego założenia, że oświadczenie to, jak każde oświadczenie woli, powinno być złożone osobie, której dotyczy, zaś spór dotyczył tego, kto konkretnie (jaki organ) jest adresatem tego oświadczenia.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że pod podpisanym przez Skarżącego oświadczeniem o rezygnacji z pełnienia funkcji z dnia 10 października 2014 r., na które powołuje się Skarżący, znajduje się oświadczenie o przyjęciu powyższego oświadczenia Skarżącego przez Pana F.Z. działającego – jak wskazano w jego treści – jako członek Zarządu Spółki, pod którym widnieje podpis Pana F.Z.. Jak już wyżej podniesiono, z uwagi na stwierdzenie przez sąd karny w prawomocnym wyroku skazującym, że Skarżący dopuścił się podrobienia m.in. protokołu NZW Spółki z dnia 10 października 2014 r. wraz z uchwałą nr 1 dotycząca powołania Pana F.Z. na stanowisko członka Zarządu Spółki i listą obecności, nie sposób uznać, że miałoby dojść do skutecznego powołania tej osoby na to stanowisko. W tej sytuacji konsekwentnie nie można również uznać, że oświadczenie Skarżącego o rezygnacji z pełnienia funkcji miałoby zostać złożone tej osobie jako nowo powołanemu członkowi Zarządu, tak jak jest o tym mowa w jego treści. Skoro Pan F.Z. nie został w dniu 10 października 2014 r. powołany na to stanowisko (uchwała w tym przedmiocie została podrobiona), to nie mógł on skutecznie jako członek Zarządu przyjąć oświadczenia Skarżącego w przedmiocie rezygnacji z pełnionej funkcji. Zatem oświadczenie to, jako złożone osobie, która nie była tak naprawdę członkiem Zarządu i nie mogła go przyjąć w imieniu Spółki, de facto nie zostało złożone. Trzeba w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że oświadczenie woli nie funkcjonuje w próżni i aby mogło wywołać skutki prawne, musi zostać danej osobie zakomunikowane. Wynika to wprost z treści powołanego już wyżej przepisu art. 61 § 1 k.c.

Podsumowując tę część rozważań, stwierdzić należy, że organ podatkowy słusznie uznał, iż nie doszło ani do odwołania Skarżącego z pełnionej funkcji Prezesa Zarządu ani do skutecznego złożenia przez niego oświadczenia o rezygnacji z tej funkcji, stąd też Skarżący, powołany na to stanowisko w dniu 9 czerwca 2014 r., pełnił je nadal w okresie powstania przedmiotowych zaległości podatkowych Spółki. Zatem zarzuty Skarżącego w tej kwestii (i to zarówno zasadnicze, dotyczące naruszenia przepisu art. 116 § 1 i 2 O.p., jak i te mające charakter wspierający, a dotyczące naruszenia wskazanych przepisów k.s.h.) zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie.

Wskazać w tym miejscu trzeba, że drugorzędne znaczenie ma wobec tego kwestia, czy Skarżący rzeczywiście złożył w imieniu Spółki wnioski o rozłożenie na raty zaległości podatkowych (z dnia 27 października 2014 r. i 22 maja 2015 r.) oraz pismo i oświadczenie (złożone w US w K. w dniu [...]). Stąd też zarzut Skarżącego, że organy nie wyjaśniły powyższej kwestii w toku prowadzonego postępowania, mimo formułowanych przez niego twierdzeń, iż nie złożył on na powyższych dokumentach swojego podpisu, w ocenie Sądu nie zasługuje na podzielenie. Podkreślić bowiem należy, że Skarżący, wobec braku skutecznego złożenia oświadczenia o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu i braku odwołania go z tej funkcji, pozostawał nadal Prezesem Zarządu i mógł prowadzić sprawy Spółki. Wprawdzie istota odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości podatkowe nie opiera się wyłącznie na formalnym piastowaniu danego stanowiska, lecz również na ponoszeniu konsekwencji działań lub zaniechań (tak np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2018 r. w sprawie II FSK 1036/16, CBOSA), jednak trzeba zaakcentować, że Skarżący opiera swoją argumentację wyłącznie na twierdzeniach o skutecznej rezygnacji z pełnienia funkcji, nie podnosi natomiast żadnych okoliczności dotyczących faktycznych przeszkód w jej pełnieniu. Wobec uznania powyższej argumentacji za nieuzasadnioną i stwierdzenia, że Skarżący w istocie nie złożył oświadczenia o rezygnacji ze sprawowanej funkcji, nie sposób zdaniem Sądu zgodzić się ze Skarżącym, że kwestia, czy podpisy pod wskazanymi wyżej konkretnymi dokumentami są podpisami złożonymi przez Skarżącego, miałaby mieć w sprawie istotne znaczenie. Istotne jest bowiem to, że Skarżący pozostawał Prezesem Zarządu Spółki i mógł w jej imieniu podejmować wszelkie działania.

8. W zakresie drugiej przesłanki pozytywnej dla stwierdzenia odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, tj. przesłanki bezskuteczności egzekucji wobec Spółki, wskazać należy, iż nie jest przedmiotem sporu okoliczność, że Spółka w istocie nie posiadała żadnego majątku, z którego organy podatkowe mogłyby uzyskać zaspokojenie swoich wierzytelności. Analizując kwestię wykazania bezskuteczności egzekucji, podnieść przede wszystkim należy, że okoliczność ta może zostać dowiedziona każdym dopuszczalnym dowodem. Skarżący, kwestionując prawidłowość ustalenia tej przesłanki przez organy podatkowe, czyni to w sposób ogólnikowy, stwierdzając jedynie, że organ nie wyczerpał wszelkich dostępnych możliwości zaspokojenia z majątku Spółki i nie stawiając w tym zakresie szczegółowych zarzutów. Jednocześnie sam wprost zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r., I FSK 1426/15, CBOSA), iż stan bezskuteczności egzekucji może być także stwierdzony na podstawie okoliczności wynikających z przeprowadzonych w toku egzekucji czynności. Powyższe stanowisko NSA Sąd orzekający w niniejszej sprawie także w pełni podziela. W tym kontekście wskazać należy, że lektura akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzić musi do wniosku, że organy egzekucyjne dokonały wszelkich możliwych czynności zmierzających do zaspokojenia przedmiotowych zaległości podatkowych. Jak wskazał organ odwoławczy, w toku egzekucji ustalono, że Spółce nie przysługiwało prawo własności nieruchomości ani ruchomości, jak też i inne prawa majątkowe oraz wierzytelności, a na zajętych rachunkach bankowych brak było środków. Dostrzec zatem należy, że organy podjęły szereg czynności celem ustalenia majątku Spółki, które jednak nie przyniosły spodziewanego rezultatu. Trudno też wskazać, jakie jeszcze inne działania miałby podjąć organ egzekucyjny celem zaspokojenia należności podatkowych, a sam Skarżący, poza lakonicznym stwierdzeniem, że organ nie przeprowadził w tym zakresie wszelkich niezbędnych działań, także ich nie wskazuje. Niezależnie od powyższego nieuzasadnione jest stanowisko Skarżącego odnośnie rzekomego nie wydania w sprawie postanowienia o umorzeniu postepowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności egzekucji – jak słusznie wskazywały organy, postanowienie takie zostało wydane w dniu 26 stycznia 2016 r. Biorąc to wszystko pod uwagę, zdaniem Sądu w sprawie wykazana została przesłanka bezskuteczności egzekucji w stosunku do Spółki.

9. Odnosząc się do kwestii wykazania przez Skarżącego istnienia przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, Sąd przyznał rację organom, iż Skarżący nie udowodnił, iż przesłanki takie zaistniały, a podawana przez niego argumentacja zdaniem Sądu nie zasługuje na podzielenie. Należy zauważyć, że organ podatkowy pierwszej instancji, wszczynając postępowanie w zakresie orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, poinformował w skierowanym do Skarżącego postanowieniu o możliwości zwolnienia członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości Spółki poprzez wykazanie wystąpienia wskazanych okoliczności. Skarżący nie wskazał jednak mienia Spółki, z którego egzekucja jest możliwa i zaspokoiłaby zaległość podatkową Spółki w znacznej części oraz nie wykazał w sposób skuteczny, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęto inne postępowanie, o którym mowa w art. 116 § 1 O.p., albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie tego postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy. Podkreślić należy, że argumentację w zakresie podnoszonego braku winy w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o upadłość Spółki Skarżący opierał na tej samej tezie, dotyczącej skutecznego jego zdaniem złożenia oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki w dniu 10 października 2014 r. Mianowicie, Skarżący wywodził, że skoro w tym dniu zrezygnował ze sprawowanej funkcji i wygasł jego mandat jako Prezesa Zarządu, to w związku z tym nie mógł on w imieniu Spółki składać jakichkolwiek oświadczeń, nie miał też wglądu w dokumentację księgową Spółki i nie miał wpływu na jej sytuację majątkową i finansową. Jak już wyżej wskazano, nie można w sprawie uznać, aby Skarżący skutecznie zrezygnował z pełnienia powyższej funkcji. Wobec tego, skoro nie podnosi on jednocześnie żadnych okoliczności dotyczących faktycznych przeszkód w działaniu w imieniu i na rzecz Spółki, konsekwentnie należy stwierdzić, że miał on nieskrępowaną możliwość działania w imieniu Spółki i prowadzenia jej spraw. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że ciężar wykazania przesłanek ekskulpacyjnych spoczywa na osobie, w stosunku do której ma zostać orzeczona odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Reasumując, argumentacja Skarżącego i w tym zakresie, dotyczącym przesłanki uwalniającej go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, nie może zostać uwzględniona, a zaskarżona decyzja została podjęta w zgodzie z treścią przepisu art. 116 § 1 O.p.

Ponadto zdaniem Sądu organy podatkowe zasadnie wskazały, ze właściwym czasem na zgłoszenie wniosku o upadłość Spółki był dzień 6 stycznia 2015 r., tj. 14. dzień od upływu płatności trzeciego nieuregulowanego zobowiązania Spółki. Jak wskazał organ, Spółka nie uregulowała zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące wrzesień, październik i listopad 2014 r., a po tym czasie całkowicie zaprzestała regulowania zobowiązań podatkowych. Istotne jest również to, że poza powyższymi zaległościami podatkowymi Spółka posiadała zaległości na rzecz ZUS Oddział w W., który był jej kolejnym wierzycielem (który zresztą również nie uzyskał zaspokojenia z majątku Spółki). Sąd zgadza się także z argumentacją organu podatkowego, że okoliczność, iż Spółka pomimo ciążącego na niej obowiązku nie złożyła w organach podatkowych żadnego sprawozdania finansowego, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ kondycja finansowa dłużnika nie jest jedyną przesłanką upadłości. Słusznie w decyzji odwoławczej wskazano, że okoliczności dotyczące sytuacji finansowej dłużnika nie zwalniają od obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jeśli dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, powołując się na treść art. 11 ust. 1 u.p.u.n.

10. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu materialnemu, jak również został podjęta bez naruszenia przepisów procesowych. Nie znajdując podstaw do jej uchylenia, Sąd skargę jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.