Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 356/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 155 KPA (Dz. U. z 2024 r., poz. 572)
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: Referent stażysta Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lutego 2024 r. nr 240/2024 w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji nakazującej usunięcie występującego zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

PINB ostateczną decyzją z 10.08.2023 r. (nr 1580/2023) – dalej jako "decyzja nakazowa" - nakazał Gminie W. - właścicielowi nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. (dz. nr [...]) oraz P. SA - właścicielowi nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. (dz. nr [...]) - usunięcie w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia niniejszej decyzji, występującego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia związanego z pogorszonym stanem technicznym ogrodzenia betonowego zlokalizowanego pomiędzy tymi działkami poprzez wymianę uszkodzonych i zużytych technicznie elementów ogrodzenia betonowego (płyt betonowych zbrojonych). Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 31.08.2023 r. i tym samym termin wykonania nałożonego nią obowiązku upływał w dniu 30.09.2023 r.

Wnioskami z 22.09.2023 r. oraz 29.09.2023 r. Gmina W. oraz P. SA z wystąpiły do PINB o zmianę decyzji nakazowej w zakresie terminu wykonania nakazu poprzez jego wydłużenie do 31.03.2024 r. Wniosek został uzasadniony wysokim stopniem skomplikowania robót budowlanych, jakie miałyby zostać wykonane oraz faktem usunięcia zagrożenia związanego z luźna płytą betonową ogrodzenia betonowego.

Decyzją z 30.11.2023 r. (nr 2416/2023) PINB odmówił wnioskowanej zmiany wskazując na brak przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. w postaci interesu społecznego i słusznego interesu strony. PINB zauważył, że podmioty wnioskujące o zmianę, ponoszą - jako właściciele nieruchomości, na których usytuowane jest ogrodzenie, odpowiedzialność za jego stan techniczny i zagrożenie, jakie jest nim powodowane. Jest to o tyle istotne, że ogrodzenie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu ogólnodostępnego (terenów zielonych i rekreacyjnych służących mieszkańcom osiedla). Jak z kolei wskazano w uzasadnieniu decyzji nakazowej - istnieje możliwość oderwania się luźnych elementów ogrodzenia, jak również przemieszczania całych płyt betonowych, co może spowodować realne zagrożenie dla życia i zdrowia osób przebywających w otoczeniu obiektu. W ocenie PINB usunięcie zagrożenia związanego z luźną, niepodpartą płytą betonową jest niewystarczające do stwierdzenia, że zagrożenie zostało wyeliminowane oraz istnieje możliwość przedłużenia terminu realizacji nakazu o 6 miesięcy w stosunku do pierwotnie wyznaczonego terminu. Odnosząc się do usunięcia zagrożenia związanego z obiektem organ wskazał, że wnioskodawcy w żaden sposób nie udokumentowali tego faktu. Nie potwierdzają tego przedstawione wraz z wnioskiem czynności organizacyjne (spotkanie w terenie w dniu 20.09.2023 r. i stwierdzenie, że konieczny jest wniosek do PINB o przedłużenie terminu). W ocenie PINB, fakt przeprowadzenia takiego spotkania nie pozwala na uznanie, że wnioskodawcy napotkali niemożliwe do przezwyciężenia przeszkody uniemożliwiające realizację nakazu, którego zakres nie jest szeroki i skomplikowany.

Decyzją z 20.02.2023 r. (nr 240/2024), po rozpatrzeniu odwołania P. SA , DWINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podjętym rozstrzygnięciu organ odwoławczy powtórzył argumenty podnoszone w decyzji PINB i zaznaczył, że przedłużenie terminu wykonania decyzji nakazowej nie może leżeć w "słusznym" interesie skarżącej, skoro nie można pogodzić go z interesem społecznym i dobrze rozumianym interesem strony polegającym na jak najszybszym doprowadzeniu ogrodzenia do należytego stanu technicznego. DWINB zauważył przy tym, że w przypadku decyzji nakazowej wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1-3 u.p.b. kluczowym jest przedmiot ochrony, którym jest nie tylko interes strony (właściciela, użytkownika danego obiektu budowlanego), ale również interes społeczny (gdyż zapobiega się zagrożeniom, które wpływają również na osoby przebywające w otoczeniu danego obiektu budowlanego). W ocenie DWINB, wyznaczając terminy dla robót budowlanych określonych w decyzji, PINB zrobił to w sposób racjonalny, kierując się: ich poziomem skomplikowania, zużyciem technicznym poszczególnych elementów obiektu budowlanego i koniecznością jak najszybszej naprawy, ewentualnymi warunkami atmosferycznymi mogących mieć wpływ na możliwość ich wykonania. Na gruncie rozpatrywanej sprawy interesem społecznym, jak i interesem strony będzie stan, w którym obiekt budowlany odpowiada przepisom technicznym i nie stwarza zagrożeń. Oznacza to równocześnie przestrzeń wolną od takich zagrożeń - stanów naruszenia prawa, jakie wiążą się z nieodpowiednim stanem technicznym obiektu budowlanego. Tolerowanie ich przez okres dłuższy niż obiektywnie niezbędny do ich usunięcia, sprowadzałoby się do uwzględnienia każdego wniosku o zmianę terminu, czy też zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. W postępowaniach dotyczących stanów technicznych zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony przemawia za doprowadzeniem obiektu budowlanego do stanu technicznego zgodnego z prawem, umożliwiającego właściwe i bezpieczne użytkowanie takiego obiektu oraz wyeliminowanie zagrożeń w nim występujących.

W skardze na powyższą decyzję P. SA zarzuciło DWINB naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:

a). art. 7 k.p.a. poprzez nieuznanie, że organ I instancji naruszył ten przepis w sytuacji, gdy poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy skarżąca podejmowała czynności w celu wykonania decyzji administracyjnej (m.in. usunęła wiszącą, luźną i niepodpartą płytę betonową ogrodzenia, co zniwelowało w części zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia), termin wyznaczony przez organ I instancji na wykonanie decyzji administracyjnej był zbyt krótki, a jego wydłużenie leżało zarówno w interesie społecznym, jak i w słusznym interesie skarżącej;

b). art. 80 k.p.a. poprzez nieuznanie, że organ I instancji naruszył ten przepis w sytuacji, gdy jego niezastosowanie i przeprowadzenie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji i tym samym utrzymanie decyzji stwierdzającej obowiązek wymiany uszkodzonych i zużytych technicznie elementów ogrodzenia betonowego w terminie 1 miesiąca, podczas gdy skarżąca zabezpieczyła ogrodzenie na tyle, aby nie zagrażało życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia oraz przedłużenie terminu na wykonanie decyzji administracyjnej nie jest sprzeczne z interesem społecznym, jak i słusznym interesem skarżącej.

Ponadto w skardze zarzucono naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.b. poprzez nieuznanie przez organ II instancji niewłaściwego zastosowania i wyznaczenia zbyt krótkiego terminu, wynoszącego 1 miesiąc od dnia doręczenia decyzji, na wymianę uszkodzonych i zużytych technicznie elementów ogrodzenia betonowego (płyt betonowych zbrojnych), podczas gdy skarżąca zabezpieczyła ogrodzenie na tyle, aby nie zagrażało życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy przedmiotowej decyzji przez organ II instancji.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi jej autor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Jednocześnie z ostrożności procesowej, w razie niemożności wydania takiego orzeczenia, zobowiązanie DWINB do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej, zgodnie z którą zmieni ostateczną decyzję PINB z 10.08.2023 r (nr 1580/2023) w ten sposób, że wydłuży termin na wykonanie nakazu do 31.12.2024 r. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z notatki służbowej z 27.02.2024 r. na fakt podjęcia przez skarżącą dalszych czynności mających na celu wykonanie decyzji administracyjnej oraz z dokumentu pn. Instrukcja udzielania zamówień przez P. SA przyjęta uchwałą nr [...] Zarządu P. SA z [...].08.2023 r. na fakt wewnętrznych procedur obowiązujących w przedsiębiorstwie skarżącej w szczególności procedury udzielenia zamówienia o wartości wyższej niż 10.000,00 zł.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że spółka nie podważa zasadności decyzji nakazowej, jednak termin wyznaczony na wykonanie nakazu oraz brak przychylenia się przez orzekające organy do argumentacji przedstawionej przez spółkę prowadzi do wniosku, że skarga jest w pełni zasadna. Spółka podtrzymała stanowisko wskazane w odwołaniu na temat dokonania w dniu 20.09.2023 r. wraz z Gminą wspólnych oględzin działek rozgraniczonych ogrodzeniem objętym nakazem, w wyniku których ujawniono przeszkody uniemożliwiające wykonanie decyzji administracyjnej w terminie 1 miesiąca. Ujawniono wówczas, że wzdłuż ogrodzenia biegnącego wzdłuż linii granicznej działek znajdują się obiekty uniemożliwiające sprawne przeprowadzenie wymiany ogrodzenia, tj. m.in. altanki oraz ogródki lokatorów pobliskich kamienic, na potwierdzenie czego w toku postępowania administracyjnego przedłożono zrzut ekranu ze strony mapy.geoportal.gov.pl, na którym znajduje się zdjęcie satelitarne przedmiotowych działek. Nadto spółka usunęła m.in. wiszącą, luźną oraz niepodpartą płytę betonową ogrodzenia, co zniwelowało w części zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia. Spółka dodatkowo wraz ze skargą przedłożyła notatkę służbową z 27.02.2024 r. mając na celu wykazanie faktu podjęcia konkretnych działań w celu wykonania decyzji nakazowej. Przedstawiciele spółki odbyli wówczas spotkanie z przedstawicielami W. sp. z. o.o., podczas którego sprawdzono faktyczny stan techniczny ogrodzenia ustawionego wzdłuż granicy działek oraz ustalono sposób naprawy ogrodzenia. Przyjęto, że płyty betonowe, które stanowią element ogrodzenia zostaną zdemontowane i zutylizowane, a następnie zastąpione panelami ogrodzeniowymi z siatki, zamocowanymi do słupków stalowych, będących elementami konstrukcyjnym starego ogrodzenia. Słupki stalowe zostaną przycięte do jednakowej wysokości. Ustalono również, że przedstawiciele skarżącej spółki stworzą kosztorys na opisane prace. Zdaniem autora skargi w sprawie istotnym również pozostaje okoliczność, że wykonaniem nakazu zajmuje się P.(1) SA O. we W., a nie Centrala P. SA w W.(1). Zauważono, że P. SA jest przedsiębiorstwem znacznych rozmiarów i jednym z największych w Polsce deweloperów i właścicieli nieruchomości. W przedsiębiorstwie skarżącej obowiązują przepisy wewnętrzne, zobowiązujące m.in. O. we W. do uzyskania zgody zarządu P. SA w W.(1) na uruchomienie postępowania o udzielenie zamówienia o wartości powyżej 10.000,00 zł. W toku rozmów z W. sp. z o.o. skarżąca strona ustaliła, że wartość remontu ogrodzenia wyniesie ponad 10.000,00 zł, w związku z czym w pierwszej kolejności P.(1) SA O. we W. podejmuje działania w celu uzyskania zgody zarządu P. SA w W.(1) na wykonanie takiego remontu, co jest długotrwałe. Ponadto wskazano, że jest faktem notoryjnie znanym, że 29.03.2024 r. doszło do całkowitej zmiany osobowej zarządu skarżącej strony. Powyższe powoduje, że nowy zarząd dopiero będzie wdrażał się w działalność spółki. Dopiero po uzyskaniu takiej zgody, P. SA będzie mógł wszcząć procedurę w celu wyłonienia wykonawcy na wykonanie prac na podstawie przepisów wewnętrznych skarżącej.

O naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów prawa procesowego, a to art. 7 k.p.a. świadczyć ma z kolei fakt podjęcia przez skarżącą czynności w celu wykonania decyzji nakazowej (m.in. usunięto wiszącą, luźną i niepodpartą płytę betonową ogrodzenia, co zniwelowało w części zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia). Wobec tego termin na wykonanie decyzji nakazowej był zbyt krótki, a jego wydłużenie leżało zarówno w interesie społecznym, jak i w słusznym interesie skarżącej. O naruszeniu przepisu art. 80 k.p.a. świadczyć ma natomiast odmowa zmiany decyzji w zakresie terminu wykonania nakazów, w sytuacji gdy skarżąca zabezpieczyła ogrodzenie na tyle, aby nie zagrażało życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia. Naruszenie zaś przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.b. polegało na braku uznania przez organ II instancji niewłaściwego zastosowania i wyznaczenia zbyt krótkiego terminu, wynoszącego 1 miesiąc od dnia doręczenia decyzji, na wymianę uszkodzonych i zużytych technicznie elementów ogrodzenia betonowego (płyt betonowych zbrojnych), podczas gdy skarżąca zabezpieczyła ogrodzenie na tyle, aby nie zagrażało życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał stanowisko i wniósł o rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym oraz jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 08.01.2025 r. pełnomocnik spółki potrzymał zarzuty i twierdzenia zawarte w wywiedzionej skardze oraz podniósł nową okoliczność w postaci wyasygnowania środków pieniężnych koniecznych do przeprowadzenia robót budowlanych. W związku z tym zmodyfikował punkt 3 wniosków zawartych w skardze poprzez zobowiązanie organu odwoławczego do wydania w określonym termin decyzji, którą zmieni decyzję organu I instancji w ten sposób, że wydłuży termin na wykonanie nakazu do 31.08.2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w zakreślonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi granicach kognicji sądu administracyjnego, Skład orzekającym w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszeń zarówno prawa materialnego jak i procesowego, które warunkowałyby ich uchylenie. Przede wszystkim trzeba wskazać, że uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może mieć miejsce tylko jeśli zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki: po pierwsze, przepisy szczególne się temu nie sprzeciwiają i po drugie, przemawia za tym interes społeczny lub ważny interes strony. Zadaniem organu rozpoznającego sprawę w tym trybie jest w pierwszej kolejności zbadanie odpowiednich regulacji prawnych, a następnie – w sytuacji, gdy stwierdzi brak przepisów, które by się sprzeciwiały zmianie lub uchyleniu decyzji – wyważenie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem strony. Przy czym jako "słuszny interes strony", rozumieć należy interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego, a nie subiektywną chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony. Słuszny interes strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a., należy rozumieć jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny (por. wyroki: WSA w Warszawie z 07.03.2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1428/22, WSA w Gorzowie Wlkp. z 03.02.2022 r., sygn. akt II SA/Go 810/21). Słuszny interes strony nie może być sprzeczny z interesem społecznym. Przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony (zob. wyrok NSA z 24.10.2012r., sygn. akt I GSK 792/11). Uwzględnienie zatem interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli organ administracji ma do wyboru możliwość korzystniejszego niż dotychczas rozstrzygnięcia dla strony, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym to, działając w granicach uznania administracyjnego, organ ten przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając dotychczasową, mniej korzystną decyzję, na decyzję bardziej korzystną dla strony (vide wyrok WSA w Gliwicach z 21.01.2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 825/07). Oceniając zatem, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą decyzji, należy wziąć pod uwagę nie tyle subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany/uchylenia decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (por. wyrok NSA z 17.09.2010 r., sygn. akt I OSK 428/10). Dodatkowo z perspektywy stonowania art. 155 k.p.a. na uwzględnienie zasługują te przypadki, które uzasadniają potrzebę zmiany wyznaczonego pierwotnie terminu w sposób obiektywny. Chodzi tu więc o wystąpienie okoliczności istotnych dla terminowego wykonania obowiązku, niebędących zarazem przejawem celowego odwlekania wykonania nałożonych obowiązków, czy też obejścia konieczności jej realizacji w jakikolwiek inny sposób. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest przy tym prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie wyżej wymienionego artykułu nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z 05.01.2007 r., sygn. akt I OSK 586/06, wyrok NSA z 25.11.2010 r., sygn. akt II OSK 1810/09).

Przenosząc powyższą regulację prawną i poczynione na jej tle uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, organy obu instancji właściwie zastosowały art. 155 k.p.a., dokonując w prawidłowy sposób oceny przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej w tym trybie. Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu odwoławczego, że w interesie społecznym oraz dobrze rozumianym interesie samej strony skarżącej leży jak najszybsze wykonanie decyzji nakazowej, albowiem ogrodzenie wymaga wymiany uszkodzonych i zużytych technicznie elementów, które stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia.

Strona skarżąca domagała się zmiany decyzji ostatecznej z 10.08.2023 r. (nr 1580/2023), którą PINB nakazał Gminie W. - właścicielowi nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. (dz. nr [...]) oraz P. SA - właścicielowi nieruchomości położonej przy ul. [...] we W. (dz. nr [...]) - usunięcie w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia niniejszej decyzji, występującego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia związanego z pogorszonym stanem technicznym ogrodzenia betonowego zlokalizowanego pomiędzy tymi działkami poprzez wymianę uszkodzonych i zużytych technicznie elementów ogrodzenia betonowego (płyt betonowych zbrojonych). Powyższe obowiązki, wobec ustatecznienia się decyzji nakazowej z dniem 31.08.2023 r., wykonać należało do dnia 30.09.2023 r. We wniosku o zmianę decyzji skarżąca spółka wniosła o przedłużenie tego terminu do dnia 30.03.2024 r. W skardze zaś oczekiwała, że termin powinien zostać wydłużony do 31.12.2024 r. Z kolei na rozprawie pełnomocnik spółki wskazał na konieczność przedłużenia terminu wynikającego z decyzji nakazowej do 31.08.2025 r.

Biorąc pod uwagę argumenty spółki, które powołała dla uzasadnienia wydłużenia terminu na usunięcie występujących zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia związanego z pogorszonym stanem technicznym ogrodzenia betonowego poprzez wymianę uszkodzonych i zużytych technicznie elementów tego ogrodzenia, należało stwierdzić, że spółka w żaden sposób skutecznie nie podważyła stanowiska organu nadzoru budowlanego na temat kolizji takiej zmiany z interesem społecznym oraz słusznym interesem strony.

Przyjdzie przede wszystkim zauważyć, że strona skarżąca posługując się argumentem dotyczącym usunięcia wiszącej, luźnej i niepodpartej płyty betonową ogrodzenia, co miało zniwelować w części zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, pominęła okoliczność, że zaistnienie tego faktu zostało już uwzględnione w decyzji nakazowej z 10.08.2023 r. W jej uzasadnieniu podaje się bowiem, że organ otrzymał od P. SA w dniu 09.08.2023 r. dokumentację fotograficzną potwierdzającą usunięcie tego elementu. Jednocześnie w decyzji nakazowej wskazano, że ogrodzenie wymaga szerszego zakresu napraw, ponieważ w zdecydowanej większości wykazuje pogorszony stan techniczny, stwarzający realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Kolejne argumenty, którymi spółka posłużyła się aby uzasadnić zmianę decyzji nakazowej, odnoszą się do planów inwestycyjnych, które strona skarżąca wraz z drugim właścicielem podjęła wobec spornego ogrodzenia (zastąpienie betonowych elementów panelami z siatki zamocowanych do słupków stalowych, będących elementami konstrukcyjnymi starego ogrodzenia) oraz ograniczeń organizacyjnych występujących w spółce związanych z koniecznością uzyskania zgody zarządu na uruchomieniem postępowania o udzielenie zamówienia o wartości powyżej 10.000,00 zł. Odnosząc się do tych argumentów, zdaniem Sądu, organy trafnie doszły do przekonania, że przywołane przez spółkę okoliczności, jakkolwiek oczywiście mogą stanowić trudność w wykonaniu nałożonego obowiązku, to jednak w kontekście nałożonego obowiązku, zwłaszcza uwzględniając stopień skomplikowania i zakres nakazanych robót budowlanych oraz fakt, że nieprawidłowości stwierdzone w stanie technicznym ogrodzenia stwarzają realne zagrożenie dla dób prawnie chronionych, nie dawały one wystarczających podstaw do zmiany decyzji nakazowej. Jak słusznie podniósł NSA w powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku z 28.02.2017 r., sygn. akt II OSK 1626/15, ratio legis art. 66 ust. 1 u.p.b. polega na jak najszybszym usunięciu stanu, który zagraża bezpieczeństwu zdrowia lub życia ludzkiego.

Przyjdzie dalej wskazać, że jakkolwiek zadania poszczególnych jednostek organizacyjnych w ramach struktury skarżącej spółki określają regulacje wewnętrzne - jej statut, regulamin organizacyjny i regulaminy Oddziałów, tym niemniej w relacjach zewnętrznych określonych prawem publicznym, skarżąca spółka nie może być traktowana w sposób wyjątkowy i odmienny w porównaniu z innymi podmiotami, do których kierowane są nakazy podejmowane na podstawie przepisów prawa budowlanego. Również odbycie kolejnych spotkań z przedstawicielami W. sp. z. o. o., podczas których sprawdzono faktyczny stan techniczny ogrodzenia ustawionego wzdłuż granicy działek oraz ustalono sposób naprawy ogrodzenia, w ocenie Sądu, nie świadczy o dołożeniu przez skarżącą wszelkich starań, aby doprowadzić do faktycznego wykonania nakazów wynikających z decyzji. Słuszny interes strony nie może opierać się jedynie na uzyskaniu przez nią korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, ale powinien być to interes obiektywnie słuszny i zgodny z prawem. Dlatego w niniejszej sprawie w interesie społecznym i w dobrze pojętym słusznym interesie strony leży jak najszybsze wykonanie decyzji nakazowej.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego.

Z tych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Odnosząc się do żądania spółki aby w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji zobowiązać DWINB do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej, zgodnie z którą zmieni on decyzję nakazową w ten sposób, że wydłuży termin na wykonanie nakazu do 31.12.2024 r., przyjdzie jedynie zauważyć, że kasacyjny model orzekania przez sąd administracyjny, nawet przy uwzględnieniu regulacji przewidzianej w art. 145a p.p.s.a., nie pozwala na wydanie takiej treści reformacyjnego wyroku.