Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1731/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 1 Kpa oraz art. 138 § 1 pk 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.(dalej: "Organ", "SKO"), na podstawie art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "Kpa"), w związku z art. 17 pkt 1 Kpa oraz art. 138 § 1 pk 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: "Organ I instancji") z [...] października 2020 r. nr [...] orzekającą o skierowaniu M. W. (dalej: "Skarżący", "Strona") na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii: A, B, B+E, T, C, C+E, D, D+E.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 16 września 2020 r. do Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy [...] wpłynęło pismo Komendanta Komisariatu Policji w N. o przeprowadzenie wobec Skarżącego badań lekarskich w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W piśmie wskazano, że Skarżący kierując w dniu [...] września 2020 r. pojazdem marki [...] zjechał na przeciwległy pas ruchu i lewym zewnętrznym lusterkiem uderzył w lewe zewnętrzne lusterko nadjeżdżającego z przeciwka pojazdu, ponadto zmusił innych kierujących pojazdami do zmiany kierunku i toru jazdy. Zdaniem wnioskującego przebieg zdarzenia drogowego wskazywał na spowolniony czas reakcji Strony i tym samym na jego ograniczoną sprawność psychomotoryczną.

W toku wszczętego postępowania Organ I instancji przyjął, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego. Stwierdzono okoliczności wskazujące na występowanie przeciwwskazań zdrowotnych co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym. Jako prawdopodobne wskazano istnienie niedomagań mogących stanowić zagrożenie dla ruchu drogowego. Dotyczą one narządu wzroku, wskutek czego w okolicznościach przedmiotowego zdarzenia (zmrok, deszcz) doszło do zmiany toru jazdy oraz zjechania kierowanym przez Stronę pojazdem ze swojego pasa ruchu. Wymieniono również prawdopodobne niedomagania w zakresie sprawność psychomotorycznej, które w opisywanej sytuacji drogowej uniemożliwiły dostrzeżenie zmiany toru jazdy pojazdu oraz natychmiastową, prawidłową reakcję na ten fakt.

W dniu [...] października 2020 r. Organ I instancji wydał decyzję o skierowaniu Skarżącego na badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Od ww. decyzji Strona wniosła odwołanie wskazując na brak podstaw do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Skarżący wyjaśnił, że jego zachowanie spowodowane było oślepieniem go przez samochody jadące z naprzeciwka. Wskazał, że nie broni się przed badaniami, lecz są one bardzo kosztowne, a dochody jakie uzyskuje on i jego żona są na bardzo niskim poziomie. Skarżący wyjaśnił, że prawo jazdy jest mu niezbędne ze względu na sytuację zdrowotną jego i żony. Dodatkowo wskazał, że nie ma żadnych punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie spożywa alkoholu i nie spowodował żadnych kolizji.

Po rozpatrzeniu odwołania, wskazując na okoliczności ujawnione w piśmie Komendanta Komisariatu Policji w N., SKO utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Organ wyjaśnił, że analizując przedmiotową sprawę, przede wszystkim należy wskazać na nadrzędną wartość jaką jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Organowi temu uprawnienia takie nadaje art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm.).

SKO wskazało, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy i jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo wypadkach. Stąd też i ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia stanu zdrowia kierującego jest ograniczona. Organ ten nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wówczas gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Okoliczności muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Podejrzenie, że stan zdrowia kierowcy uniemożliwia kierowanie pojazdem, może opierać się np. na informacji o złym stanie zdrowia kierowcy albo zaobserwowanych u kierowcy objawach chorób, które stanowią przeciwwskazania do kierowania pojazdami.

Według Organu należy zwrócić uwagę na szczególną rolę Policji, jako wyspecjalizowanego organu kontroli ruchu drogowego, m. in. w zakresie czuwania nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach. W sytuacji zatem stwierdzenia przez Policję, iż zdarzenie z udziałem Skarżącego oraz jego zachowanie nasuwają wątpliwości co do bezpiecznego jego udziału w ruchu drogowym w charakterze kierującego, zasadne jest skierowanie Strony na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W ocenie SKO istnieją bowiem zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego. Organ administracyjny nie może sam stwierdzić czy rzeczywiście takie przeciwwskazania istnieją, nie jest bowiem do tego uprawniony z uwagi na brak kompetencji i wiedzy w tym zakresie. O tym czy istnieją, czy też nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami może orzec tylko uprawniony lekarz. Organ w tym postępowaniu ocenia jedynie czy istnieje wiarygodna informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów.

Zdaniem SKO okoliczności sprawy wskazują na konieczność dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych Skarżącego do kierowania pojazdami.

Natomiast odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu argumentów, związanych z trudną sytuacją materialną Skarżącego i koniecznością uiszczenia opłat za badanie, Organ wskazał na nadrzędną wartość jaką jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jeżeli zatem Skarżący chce uczestniczyć w ruchu jako kierujący, i w sytuacji zaistnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia powinien poddać się badaniu, które pozwoli ocenić jego stan zdrowia.

Jednocześnie SKO wyjaśniło, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a ma na celu wyjaśnienie wątpliwości lub zastrzeżeń, co może prowadzić zarówno do stwierdzenia, że nie istnieją przeciwwskazania do cofnięcia prawa jazdy, jak i że takie przeciwwskazania do cofnięcia prawa jazdy występują.

Pismem z 14 maja 2021r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu skargi zakwestionował prawidłowość wydania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz.137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej ,,Ppsa").

Należy mieć na uwadze, że na mocy art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b); inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast na mocy art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach.

Dokonując kontroli w świetle wspomnianych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji było skierowanie Strony na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Stosownie do treści art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy, gdy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie wydaje starosta.

Nie podlega wątpliwości, że organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu musi czuwać nad tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność także w okresie, gdy z tych uprawnień korzystają, a dla realizacji tego celu służy regulacja zawarta w przywołanym powyżej art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Niewątpliwie wspomniane regulacje prawne zakładają, że stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Regulacje ta mają na celu nie tylko niedopuszczenie do udziału w ruchu w charakterze kierujących osób niemających wymaganego stanu zdrowia, ale także eliminowanie z ruchu tych osób, które utraciły warunki zdrowotne po uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów lub u których przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów nie zostały ujawnione w toku badania przed wydaniem prawa jazdy. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2020 r. (sygn. akt I OSK 1170/19) Naczelny Sąd Administracyjny (,,NSA") wskazał, iż właściwy organ, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji. Sformułowanie, że wątpliwości mają być uzasadnione oznacza, że powinny być oparte na wiarygodnych podstawach. Rozpoznanie niniejszej sprawy wymagało więc rozważenia zaistnienia przesłanek wymienionych w ww. przepisach, zgodnie z którymi starosta może skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną i poważną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Należy mieć przy tym na uwadze, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy. Jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo wypadkach. Stąd też i ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia stanu zdrowia kierującego jest ograniczona. Organ ten nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wtedy gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia - w myśl przywołanego przepisu - jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, przy czym zastrzeżenia te muszą zostać przynajmniej uprawdopodobnione.

Jak zauważył NSA w wyroku z 21 września 2021r. (sygn. akt II GSK 891/21) podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić konkretne i uzasadnione okoliczności świadczące o pogarszającym się stanie zdrowia strony. Ponadto, zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Za uzasadnione i poważne można uznać jedynie takie, z których przynajmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym. Przy czym nie jest konieczne uzyskanie przez organ pewności co do istnienia takich przeciwwskazań, bowiem kwestia zdolności do prowadzenia pojazdu będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany (por. wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 514/19). Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "uzasadnione zastrzeżenia" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wydanie decyzji w takim przypadku nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdów. Nie jest konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarczy wysokie prawdopodobieństwo ich istnienia. Jednocześnie ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu (zob. wyrok NSA z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2019/14, wyrok NSA z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 625/18).

Podsumowując, zastrzeżenia dotyczące stanu zdrowia muszą być "uzasadnione" i "poważne". Są to pojęcia niedookreślone, niewskazujące precyzyjnie, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania kierowcy na badania lekarskie. Nie może jednak być wątpliwości co do tego, że okoliczności ustalone przez organ muszą przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem wskazywać, że z uwagi na stan zdrowia, w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami i powinny zostać zweryfikowane podczas badania lekarskiego. Wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie musi więc łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, a wystarczającym jest jedynie prawdopodobieństwo istnienia tych okoliczności.

Podnieść też wypada, że skierowanie na badania osoby, której stan zdrowia nasuwa uzasadnione zastrzeżenia, nie wymaga, aby osoba ta dopuściła się jakiegokolwiek wykroczenia bądź przestępstwa i przysługuje ono niezależne od jakichkolwiek innych okoliczności, za wyjątkiem powzięcia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyjaśniając motywy podejmowanego w niej rozstrzygnięcia w zakresie istnienia poważnych i uzasadnionych wątpliwości Organ wskazał, że podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie było otrzymanie przez Organ wniosku Komendanta Komisariatu Policji w N. o przeprowadzenie wobec Strony badań lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W treści wniosku wyjaśniono, że w dniu [...] września 2020r. ok. godz. 20:30 kierując samochodem marki [...] o nr rej. [...] w miejscowości W. ul. [...], spowodował zagrożenie w ruchu drogowym w ten sposób, że pomimo obowiązku jazdy przy prawej krawędzi jezdni przekroczył linię "pojedynczą przerywaną", w wyniku czego wjechał na przeciwległy pas ruchu i lewym zewnętrznym lusterkiem uderzył w lewe zewnętrzne lusterko innego pojazdu, ponadto zmuszając innych kierujących pojazdami do zmiany kierunku i toru jazdy. W ocenie Komendanta zaistniała zatem uzasadniona obawa, iż czas reakcji Skarżącego mógł świadczyć o ograniczonej sprawności psychomotorycznej niezbędnej do kierowania pojazdami. Dodatkowo w piśmie z 30 września 2020r. Komendant Komisariatu Policji w N. wyjaśnił, że w trakcie zdarzenia refleks innych kierowców nie przyczynił się do większej tragedii, reakcja kierującego była znacząco opóźniona a nadto skończył on 80 lat a zatem może występować ograniczenie sprawności psychomotorycznej.

Zdaniem SKO wskazane powyżej okoliczności świadczą o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia Strony i tym samym należało podjąć rozstrzygnięcie o skierowaniu Skarżącego na badania lekarskie.

W ocenie Sądu wniosek jaki został w tym zakresie sformułowany przez Organ nie znajduje usprawiedliwienia w przywołanych w decyzji okolicznościach, które same w sobie nie mogą być powoływane jako budzące uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia Strony. W tym stanie rzeczy każda kolizja drogowa mogłaby rodzić przypuszczenie, że do jej powstania musiał przyczynić się jeden z jej uczestników, którego stan zdrowia budzi istotne zastrzeżenia. A z doświadczenia życiowego niejednokrotnie wynika, że kolizje drogowe powstają z różnych powodów, w tym i nieuwagi kierowców, niespodziewanych przeszkód na trasie, zachowania innych uczestników ruchu drogowego czy też istniejących warunków atmosferycznych. W oparciu o przedstawiony przebieg zdarzenia trudno wnioskować, że jego zaistnienie było spowodowane określonymi ograniczeniami wynikającymi ze stanu zdrowia Skarżącego. Tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy, warunki pogodowe były w tym czasie nienajlepsze, w porze wieczornej, a Stronę oślepiły światła innego samochodu. Nie bez znaczenia jest to, że jak twierdzi Skarżący, w swojej praktyce zawodowej był instruktorem nauki jazdy, stąd też należałoby co do zasady zakładać, że jego zdolność do reakcji na zdarzenie, wyuczona latami praktyki, była adekwatna a jej ewentualne (zresztą niewynikające z akt sprawy) opóźnienie było wynikiem okoliczności towarzyszących zdarzeniu takich jak pogoda czy oślepienie światłami nadjeżdżającego auta. Brak zatem podstaw, w świetle wskazanych przez SKO okoliczności, do wnioskowania, że reakcja innego kierowcy w takich okolicznościach nie byłaby analogiczna jak Skarżącego. Zdaniem Sądu nie można też co do zasady zakładać, że osiągnięcie określonego wieku rodzi uzasadnione i poważne wątpliwości co do zdolności danej osoby do kierowania pojazdami. Na gruncie przepisu stanowiącego podstawę prawną orzekania w tej sprawie, jako okoliczność warunkująca skierowanie określonej osoby na badania lekarskie, nie została bowiem wskazana przesłanka osiągnięcia przez tę osobę określonego wieku.

Sąd wskazuje, że niezależnie od przeświadczenia Komendanta Komisariatu Policji w N. co do potrzeby skierowania Strony na badania lekarskie Organ wydając decyzję nie był wolny od dokonania samodzielnej oceny, czy zaistniały ku temu podstawy. Funkcjonariusze Policji bowiem, jak słusznie to podkreślono w decyzji, czuwają nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach. Nie oznacza to jednak, że ich przypuszczenie co do istnienia podstaw do skierowania określonej osoby na badania lekarskie nie powinno zostać poddane przez Organ wszechstronnej analizie w zakresie zaistnienia stanu poważnego i uzasadnionego zastrzeżenia co do stanu zdrowia tej osoby.

W tym stanie rzeczy zasadnym staje się stwierdzenie, że SKO nie dopełniło powyższego obowiązku. Przedstawione w zaskarżonej decyzji okoliczności nie świadczą bowiem o istnieniu wiarygodnych podstaw do skierowania Skarżącego na badania lekarskie. Z tych też względów Sąd uznał, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, poprzez zaniechanie rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Nadto, Organ ograniczył się jedynie do wskazania wspomnianych powyżej okoliczności wynikających z pisma Komendanta Komisariatu Policji nie wyjaśniając z jakich względów uznał je za uzasadniające powzięcie poważnego przypuszczenia co do stanu zdrowia Strony. Stanowi to naruszenie art. 107 § 3 Kpa. Szczególnego bowiem podkreślenia wymaga to, że każda decyzja nakładająca na stronę jakikolwiek obowiązek, w tym obowiązek poddania się badaniom lekarskim, musi być w sposób rzetelny i przekonywujący uzasadniona i musi wskazywać przesłanki, którymi Organ się kierował. Tak rozumianego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji zabrakło. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ winien rozważyć, czy dysponuje stosownymi informacjami i poczynionymi ustaleniami stanu faktycznego, które pozwoliłyby mu przyjąć zaistnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia Strony i stosownie do wyniku tej analizy wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Rolą Sądu rozpoznającego skargę na decyzję nie jest bowiem zastępowanie Organu w tych czynnościach. SKO powinno przy tym uwzględnić wskazania Sądu, tak jak tego wymaga art. 153 Ppsa.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090).