Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 550/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 166b, art. 54 par 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 3 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. A. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 7 czerwca 2024 r. nr 1001-IEE.7192.139.2024.3.JW w przedmiocie skargi na czynność zabezpieczającą oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 550/24

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 czerwca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie z dnia 6 marca 2024 r. którym oddalono jako nieuzasadnioną skargę A S.A. z siedzibą w Ł. (dalej strona, skarżąca) na czynność zabezpieczającą.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie wszczął wobec strony postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 15 stycznia 2024 r. o numerach: od [...] do [...]. Podstawą wystawienia zarządzeń zabezpieczenia jest decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 30 listopada 2023 r. ustalająca m.in. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2017 r.

Zawiadomieniem z 17 stycznia 2024 r. organ egzekucyjny zabezpieczył wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego strony w B Bank S.A. Zawiadomienie wpłynęło do B Bank S.A. 18 stycznia 2024 r. Natomiast strona otrzymała wydruk zawiadomienia wraz z odpisami powyższych zarządzeń zabezpieczenia 5 lutego 2024 r. W odpowiedzi na zawiadomienie, pismem z 18 stycznia 2024 r. B Bank S.A. poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcie z uwagi na zbieg egzekucji sądowej z administracyjną.

W dniu 12 lutego 2024 r. strona złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie pismo zatytułowane "Skarga na czynność zabezpieczającą (zawiadomienie z dnia 17.01.2024 r.)". W piśmie tym wskazano, że wnoszą skargę na czynność zabezpieczającą Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie dokonaną na podstawie zarządzeń zabezpieczenia o numerach od [...] do [...].

Strona wskazała na art. 54 § 1 i § 2 w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm. -dalej u.p.e.a.). Zaskarżonej czynności zarzucono naruszenie:

– art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zastosowany środek zabezpieczający nie był zbyt uciążliwy, mimo że organ egzekucyjny dokonał wcześniej zabezpieczenia majątkowego na niemalże wszystkich składnikach majątkowych należących do Państwa,

– art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – dalej k.p.a.), w związku z art. 13 § 1 u.p.e.a., poprzez brak wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego oraz dokonanie błędnych ustaleń co do:

a) płynności finansowej,

b) unikania wykonania należnych wierzytelności, pomimo iż takowych nie posiadają, a te wynikające z bieżącej działalności konieczne są do jej zaspokajania (wypłaty wynagrodzeń, zamówienia towarów, dostaw, itp.), c) wyprzedaży przez majątku - albowiem organ nie przedstawił żadnych dowodów, które by o tym świadczyły,

c) uciążliwości zastosowanego środka zabezpieczającego w porównaniu do uciążliwości innych możliwych do zastosowania środków zabezpieczających.

W związku z tym wniesiono o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie dokonanych zabezpieczeń we wskazanym wyżej zakresie.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2024 r. nr Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie oddalił powyższą skargę jako nieuzasadnioną.

Na postanowienie organu I instancji strona wniosła zażalenie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi powołując się na art. 80 § 1, 2 i 3 u.p.e.a. oraz 67 § 2 i § 2a oraz w art. 26e § 1 i § 2 u.p.e.a. nie dopatrzył się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego.

Nie zgodzono się z zarzutem, że zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunku bankowego w B Bank S.A. stanowi zbyt uciążliwy środek zabezpieczający.

Wbrew twierdzeniu strony, organ egzekucyjny zastosował w tym postępowaniu zabezpieczającym tylko ten jeden środek zabezpieczający. Podkreślono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie prowadzi wobec stronu jeszcze inne postępowania zabezpieczające, w ramach których zastosował środki zabezpieczające (na podstawie innych zarządzeń zabezpieczenia). Jednak w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym na podstawie zarządzeń zabezpieczenia o numerach: od [...] do [...], ww. organ zastosował tylko jeden środek zabezpieczający - zabezpieczenie wierzytelności z rachunku bankowego w B Bank S.A. W związku z tym, twierdzenie strony o "zajęciu niemalże wszystkich" składników majątku, w niniejszym postępowaniu zabezpieczającym, nie znajduje uzasadnienia.

Z powyższych względów za nieuzasadnione uznano twierdzenie, że dokonanie zaskarżonego zabezpieczenia w kontekście wcześniejszego zajęcia nieruchomości (przewyższających wartość dochodzonych należności), jawi się jako środek nieproporcjonalny, naruszający zasadę celowości i stosowania najłagodniejszego środka zabezpieczającego.

W ocenie organu istotne również jest, że w wyniku zajęcia zabezpieczającego w B Bank S.A. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie de facto nie zabezpieczył żadnej kwoty. B Bank S.A. poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na zbieg egzekucji komorniczej z administracyjną. W tej sytuacji oceniono, że zarzut strony o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego, jest nieuzasadniony.

Zauważono jednocześnie, że zarzucając zbytnią uciążliwość zastosowanego środka zabezpieczającego, strona nie wykazała innego składnika majątku, który organ egzekucyjny mógłby zabezpieczyć w zamian za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w B Bank S.A., a którego zabezpieczenie byłoby mniej dolegliwe.

Natomiast co do argumentacji powołanej w skardze i powtórzonej w zażaleniu, która dotyczy naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak ustalenia przez organ egzekucyjny podstaw do dokonania zabezpieczenia, tj. posiadanej płynności finansowej, unikania wykonywania zobowiązań, czy tez wyprzedaży majątku wyjaśniono, że te zastrzeżenia wykraczają poza zakres przedmiotowy skargi na czynność zabezpieczającą. Dlatego nie mogą one być rozpatrzone w niniejszym postępowaniu.

Podkreślono, że w skardze na czynności egzekucyjne mogą być podniesione tylko te okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia

A zatem, w postępowaniu wszczętym skargą na czynności zabezpieczające ocenie podlegają takie zastrzeżenia, które odnoszą się do konkretnej czynności zabezpieczającej. Powoływane przez stronę okoliczności związane z istnieniem podstawy do zabezpieczenia, nie mogły więc zostać rozpoznane w ramach skargi na czynności zabezpieczające.

Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 7 czerwca 2024 roku wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

I. art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zastosowany środek nie był zbyt uciążliwy, pomimo, że organ egzekucyjny dokonał wcześniej zabezpieczenia majątkowego na niemalże wszystkich składnikach majątkowych należących do majątku A S. A. z siedzibą w Ł.

II. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku żart. 13 § 1 u.p.e.a. poprzez brak wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego oraz dokonanie błędnych ustaleń, co do:

a) płynności finansowej spółki A S.A. z siedzibą w Ł. (spółka ma płynność finansową),

b) unikania wykonania przez A S.A. z siedzibą w Ł. wskazania należnych jej wierzytelności, pomimo, iż spółka takowych nie posiada, a te wynikające z bieżącej działalności spółki konieczne są do zaspokajania bieżącej działalności jak wypłaty wynagrodzeń, zamówienia towarów, dostaw itp.

c) wyprzedaży majątku A S.A. - albowiem organ nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o rzekomej wyprzedaży majątku,

d) uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego w porównaniu do uciążliwości innych możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych;

W związku z powyższym wniesiono o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Wskazać również należy, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przenosząc określone w ww. przepisach kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie oddalenia skargi na czynności zabezpieczające.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że postępowanie zabezpieczające jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, którego celem jest ochrona interesów wierzyciela poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku. Ma ono, co do zasady, charakter pomocniczy wobec postępowania egzekucyjnego i toczy się jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Możliwość złożenia skargi na czynność zabezpieczającą wynika z art. 166b u.p.e.a., zawierającego odesłanie do odpowiedniego stosowania w postępowaniu zabezpieczającym m.in. art. 54 u.p.e.a. dotyczącego skargi na czynność egzekucyjną.

Stosownie do art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest:

1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy;

2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

W zakresie pierwszej z wyżej wymienionych przesłanek w orzecznictwie podkreśla się, że dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może polegać na podjęciu przez organ egzekucyjny czynności niedopuszczalnej przez ustawę, jak i podjęciu czynności, która co prawda jest dopuszczalna, ale sposób jej podjęcia narusza przepisy ustawy (wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1567/23, opubl. LEX nr 3752154).

Tryb postępowania organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego uregulowany został w art. 80 u.p.e.a., który ma odpowiednie zastosowanie również do postępowania zabezpieczającego na mocy art. 166b u.p.e.a. Zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej (art. 67 § 1a u.p.e.a.). Zawiadomienie, o którym mowa w art. 80 § 1 u.p.e.a., i inne pisma w egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego (art. 86b u.p.e.a.).

W ocenie Sądu sposób dokonania zakwestionowanej czynności w niniejszej sprawie nie naruszał obowiązujących przepisów prawa. Organ zawiadomieniem 17 stycznia 2024 r. dokonał zajęcia zabezpieczającego (zawiadomienie o nr Z.92855894.ZN1.E) na rachunku bankowym w B Bank S.A. , które zostało przesłane do banku przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego (OGNIVO). W dniu 18 stycznia 2024 r. dłużnik zajętej wierzytelności (bank) poinformował o przeszkodach w realizacji zajęcia, z uwagi na brak środków zgromadzonych na zajętym rachunku bankowym.

W dmiu 5 lutego 2024 r. strona skarżąca potwierdziła otrzymanie zawiadomienia nr Z.92855894.ZN1.E, wraz z odpisami zarządzeń zabezpieczenia nr [...].

Zawiadomienie z 17 stycznia 2024 r. spełnia również wymogi określone dla tego rodzaju dokumentów w art. 67 § 2 i § 2a oraz w art. 26e § 1 i § 2 u.p.e.a.

W kontekście powyższego, w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie uchybiono wskazywanym w niej przepisom k.p.a. Organy prawidłowo zrealizowały cele postępowania zabezpieczającego jakim jest zagwarantowanie spełnienia warunków niezbędnych do skutecznego prowadzenia egzekucji, a poprzez to zapewnienie odpowiedniej ochrony interesów wierzyciela. Dokonanie czynności zabezpieczenia poprzedziło wydanie wymaganych prawem aktów administracyjnych i wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).

Jednocześnie podkreślić należy, że zamierzonego przez skarżącą skutku nie mogła odnieść argumentacja wiążąca naruszenie ww. przepisów postępowania z nieprawidłowością ustaleń poczynionych przez organy egzekucyjne dla stwierdzenia podstaw do dokonania zabezpieczenia, tj. posiadanej przez spółkę płynności finansowej, unikania wykonywania zobowiązań, czy też wyprzedaży przez nią majątku.

Skarga na czynności egzekucyjne (skarga na czynność zabezpieczającą) ma charakter subsydiarny i komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których ustawodawca przewidział inne środki zaskarżenia, w szczególności np. zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne (bądź zabezpieczające), zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny tych czynności. W ramach skargi na czynności egzekucyjne (bądź zabezpieczające) można podnieść kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego biegu postępowania w oparciu o przepisu regulujące sposób i formę dokonania tych czynności (tak wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Tym samym rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym nie znajduje podstaw prawnych.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że kwestionowanie prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy egzekucyjne dla stwierdzenia podstaw do dokonania zabezpieczenia, tj. posiadanej przez spółkę płynności finansowej, unikania wykonywania zobowiązań, czy też wyprzedaży przez nią majątku nie są okolicznościami podlegającymi ocenie w świetle przesłanek z art. 54 § 1 u.p.e.a. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie mogły odnieść zamierzonego skutku w toku postępowania wywołanego skargą na czynność zabezpieczającą w trybie art. 54 § 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a.

Przechodząc do oceny zarzutu nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka zabezpieczającego zauważyć należy, że stosownie do art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wyrażona w ww. przepisie zasada stosowania środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego odnosi się również do postępowania zabezpieczającego.

Przywołana powyżej zasada jest również określana mianem zasady racjonalnego działania, czy stosowania najłagodniejszych środków egzekucyjnych. Ocena stopnia dolegliwości poszczególnych środków egzekucyjnych należy do organu egzekucyjnego, będącego "gospodarzem" postępowania egzekucyjnego. Niemniej jednak zawsze powinna być ona dokonywana z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością.

Zarzut nadmiernej uciążliwości środka może być podniesiony w skardze na czynność zabezpieczającą, jednakże dla jego uwzględnienia wymagane jest nie tylko wykazanie uciążliwości zastosowanego środka zabezpieczającego, ale ponadto wykazanie możności zastosowania innych środków zabezpieczenia, które (w co najmniej takim samym stopniu pozwoliłyby) na osiągnięcie celu zabezpieczenia. Zobowiązany podnosząc taki zarzut winien zatem wskazać jednocześnie jakąkolwiek realną alternatywę dla zastosowanego środka egzekucyjnego. Uwzględnienie takiego zarzutu nie jest możliwe w sytuacji, gdy zobowiązany nie wskazuje na możliwość zastosowania innego środka egzekucyjne.

Skarżąca argumentuje, że zastosowany środek zabezpieczający jest dla niej nadmiernie uciążliwy, gdyż w toku postępowania doszło do zajęcia "niemalże wszystkich składników majątku". Z akt sprawy wynika jednak, że w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 15 stycznia 2024 r. o numerach: od [...] do [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie zabezpieczył wierzytelności z rachunku bankowego w B Bank S.A. (zawiadomieniem z 17 stycznia 2024 r. nr Z.92855894.ZN1.E). Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, organ egzekucyjny zastosował w tym postępowaniu zabezpieczającym tylko ten jeden środek zabezpieczający.

Ponadto strona nie wskazała innego środka zabezpieczającego, który mógłby być zastosowany. Spółka wskazuje natomiast, że dokonanie zaskarżonego zabezpieczenia w kontekście wcześniejszego zajęcia nieruchomości kilkukrotnie przewyższających wartość dochodzonych należności jawi się jako środek o charakterze nieproporcjonalnym naruszającym zasadę celowości i zasadę stosowania najłagodniejszego środka zabezpieczającego w postępowaniu zabezpieczeniowym w egzekucji w administracji.

Organy wyjaśniły przy tym, że wobec spółki prowadzone jest postępowania zabezpieczające, na podstawie zarządzeń zabezpieczeń wystawionych przez wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łęczycy na łączną kwotę 7.057.160,00 zł. W celu zabezpieczenia przyszłych zobowiązań spółki dokonano: zajęcia zabezpieczającego ruchomości, zajęcia zabezpieczające rachunków bankowych, zajęcia innych wierzytelności pieniężnych. Wierzyciel w celu zabezpieczenia należności złożył do Sądu Rejonowego w Ł. elektroniczne wnioski o wpis hipoteki przymusowej w księgach wieczystych Spółki: [...];[...]; [...]. Z treści informacji ujawnionych w księgach wynika, że egzekucję z nieruchomości do majątku A S.A prowadzi Komornik Sądu Rejonowego w Ł. w trybie egzekucji sądowej. Dochodzona przez wierzycieli wartość zobowiązań w trybie egzekucji sądowej w związku z wszczęciem egzekucji z nieruchomości opisanych w księgach wieczystych, przekracza wielokrotnie wartość zabezpieczenia na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łęczycy. Organy podkreśliły jednocześnie, że wpisanie zabezpieczenia hipotecznego na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łęczycy w postępowaniu zabezpieczającym nie jest zatem gwarancją uzyskania pewnego co do skuteczności zabezpieczenia hipoteką przyszłych zobowiązań podatkowych, nawet jeśli przed sprzedażą nieruchomości w trybie sądowy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Łęczycy, jako wierzyciel, będzie dysponował tytułami wykonawczymi w związku z przekształceniem się zajęć zabezpieczających w egzekucyjne.

Wobec wskazywania przez organ, iż mimo podjęcia czynności zabezpieczających organ egzekucyjny nie zabezpieczył żadnych kwot (z informacji Banku wynika, że rachunek bankowy Spółki jest zajęty przez sądowy organ egzekucyjny), trudno dopatrzyć się w sprawie uzasadnienia dla stanowiska skarżącej w świetle którego, działanie organu stanowi dla spółki znaczną dolegliwość.

Konkludując należy stwierdzić, że zarzuty skargi okazały się niezasadne. Sąd nie stwierdził innych okoliczności wskazujących na naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania i uzasadniających uwzględnienie skargi.

W podsumowaniu sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznaje, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

ds