Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1358/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
journal: Dz.U.UE.L 1987 nr 256 poz 1
law: Rozporządzenie Rady  (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant starszy referent Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 6 lipca 2023 r. znak 1201-IOC.4400.2.2023 w przedmiocie należności celnych przywozowych oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Spółka P. S.A. w K. działając jako przedstawiciel pośredni P.1 S.A. w S., korzystając z pozwolenia na stosowanie procedur uproszczonych 28 czerwca 2022 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu tytoń suszony pochodzący z Brazylii, o wadze 21600 kg", do kodu CN24012085 ze stawką celną erga omnes wysokości 11,2% MIN 22 EUR /100 kg, MAX 56 EUR /100 kg.

Zgłoszenie do procedury dopuszczenia do obrotu polegało na dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorcy o numerze [...], zgodnie z art. 182 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013r. ustanawiającego Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013r., str. l, ze zm.). O powyższym organ celny został poinformowany powiadomieniem nr [...]. Zgłoszenie celne uzupełniające [...] zostało złożone 5 lipca 2022 r.

Po zwolnieniu towaru, Spółka P. S.A., działając w imieniu firmy P.1 S.A ze S., pismem z 7 lipca 2022 r. złożyła wniosek o udzielenie zwrotu należności celnych przywozowych dotyczących zgłoszenia celnego numer [...] z 5 lipca 2022 r. w kwocie 31 697 zł oraz korektę zgłoszenia celnego numer [...] z 5 lipca 2022 r., poprzez określenie różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w wysokości 129 685 zł, a kwotą tego podatku już wykazanego w ww. zgłoszeniu celnym tj. 136 976 zł.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu zgłoszenia, odbiorca towaru nie dysponował kompletem dokumentów potwierdzających jego status. Dokumenty te zostały dostarczone przez wysyłającego już po dokonaniu odprawy celnej. Do ww. wniosku spółka przedłożyła min. oświadczenie o podziale przesyłki w dniu 14 czerwca 2022 r. przez belgijski organ celny i dotyczącej 22.884,88 kg brutto i 21.600 kg netto tytoniu suszonego, umieszczonego na kserokopii świadectwa autentyczności tytoniu.

W toku postępowania pełnomocnikowi obu spółek udostępniono do wglądu, poprzez otwarcie systemu Specimen Management System (dalej "SMS") i przegląd bazy z systemu SMS, w zakresie zgodności pieczęci znajdujących się na świadectwie autentyczności tytoniu [...], wystawionych przez upoważnione do poświadczania biuro, tj.: z Brazylii – F. z siedzibą w P.

Decyzją z 24 marca 2023 r., numer 358000-COC1.4400.154.2022 Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie:

- odmówił spółce zwrotu należności celnych przywozowych w kwocie 31697 zł, uiszczonych z tytułu objęcia towaru procedurą celną dopuszczenia do obrotu, wg. zgłoszenia celnego uzupełniającego [...] z 5 lipca 2022 r.

odmówił określenia różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w wysokości wnioskowanej przez stronę, a kwotą podatku już wykazaną w ww. zgłoszeniu celnym.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spóła zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1/ art. 48 UKC wskutek:

przyjęcia przez organ, że w niniejszej sprawie nie spełniono przesłanek wymaganych do zastosowania uprzywilejowanego traktowania taryfowego,

nieuwzględnienia wniosku o zwrot przywozowych należności celnych i

podatkowych VAT, pomimo przedstawienia wymaganych przez obowiązujące

przepisy prawa dokumentów, w tym prawidłowo wystawionego i poświadczonego świadectwa autentyczności tytoniu;

2/ art. 116 ust. 1 lit. a) UKC i art. 117 UKC w zw. z art. 48 UKC poprzez:

- odmowę zwrotu należności celno-podatkowych, pomimo, że w niniejszej sprawie z uwagi na spełnienie warunków do uprzywilejowanego traktowania taryfowego doszło do zawyżenia kwoty należności celno-podatkowych wynikających z importu towaru;

3/ art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego - z uwagi na:

- brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez:

- nieuwzględnienie zasadniczej okoliczności w sprawie - tj. faktu, iż świadectwo autentyczności tytoniu dla przesyłki objętej zgłoszeniem celnym, spełnia wymogi formalne określone przez obowiązujące przepisy prawa i zawiera wszystkie niezbędne elementy, a wskazana przez organ w decyzji okoliczność, iż przedłożone świadectwo nie zawiera imiennej pieczęci osoby uprawnionej do jej podpisania, wykracza poza zakres obligatoryjnych elementów takiego świadectwa oraz

- błędne przyjęcie, iż podstawą twierdzenia, że przedłożone świadectwo nie

zostało poświadczone w sposób "pełny" - jest okoliczność, iż zdaniem organu,

świadectwo jest niezgodne z wytycznymi zawartymi w systemie Specimen Management System (dalej "SMS"), pomimo, że świadectwo to spełnia wymogi

formalno-prawne i okoliczność ta jako kluczowa w sprawie powinna zostać uwzględniona przez organ, a w razie ewentualnych wątpliwości co do autentyczności prawidłowości jego świadczenia - organ powinien z urzędu podjąć działania wyjaśniające w tym zakresie, co skutkowało nieuprawnionym kwestionowaniem w sprawie uprzywilejowanego traktowania taryfowego, a w efekcie odmowa zwrotu kwoty zawyżonych przywozowych należności celnopodatkowych;

- błędne uznanie, że świadectwo autentyczności tytoniu, zostało wystawione na podstawie niewłaściwie poświadczonego pierwotnego świadectwa autentyczności, wskutek czego nie może ono stanowić podstawy do uprzywilejowanego

traktowania taryfowego, pomimo, że przedłożone świadectwo: zawiera wszystkie elementy wymagane przez przepisy prawa oraz zostało prawidłowo poświadczone przez upoważnioną do tego osobę w kraju wywozu, a na świadectwie jest widoczna pieczęć uprawnionego organu i podpis upoważnionej do tego osoby - czego nie kwestionuje organ; ponadto z uwagi na podzielenie przesyłki na dalszym etapie transakcji - zostało prawidłowo poświadczone również przez organ celny w Belgii i upoważnionego funkcjonariusza celnego;

- nieuzasadnione twierdzenie, że poświadczenie świadectwa autentyczności tytoniu powinno zawierać trzy elementy, tj. pieczęć organu, pieczątkę imienną

oraz podpis osoby upoważnionej do jego wystawiania, podczas gdy przepisy

mające zastosowanie w sprawie wskazują wprost, że świadectwa są poświadczane po przez naniesienie pieczęci organu wystawiającego świadectwo w kraju wy

wozu oraz podpis osoby uprawnionej do ich podpisania.

W ocenie spółki w sprawie zostały spełnione warunki do uprzywilejowanego traktowania taryfowego importowanego towaru.

Decyzją z 6 lipca 2023 r., nr UNP: 1201-23-084115 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia, po przywołaniu mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa wskazał, że uprzywilejowane traktowanie taryfowe udzielane jest w odniesieniu do tytoniu pod warunkiem przedstawienia Świadectwa Autentyczności Tytoniu - zgodnego z wymaganiami określonymi w ww. załączniku nr 9 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE)) nr 2021/1832 z dnia 12 października 2021 r. Świadectwa autentyczności odpowiadają wzorom znajdującym się ww. załączniku i muszą być należycie poświadczone poprzez wskazanie miejsca i daty wystawienia oraz naniesienie pieczęci organu wystawiającego w kraju wywozu oraz podpis osoby lub osób uprawnionych do ich podpisania. Komisja przekazuje organom celnym państw członkowskich, wzory pieczęci stosowanych przez kraj wywozu - organy wystawiające oraz upoważnione urzędy. Komisja Europejska wykonuje powyższe, za pośrednictwem unijnego systemu informatycznego zarządzania wzorami pieczęci i dokumentów SMS. Potwierdzenie zgodności ze wzorem nie wyklucza możliwości ewentualnej weryfikacji świadectwa w przypadku wątpliwości dotyczących innych elementów tego dokumentu i/lub pochodzenia towaru.

Dalej organ stwierdza, że przedmiotowe świadectwo autentyczności tytoniu o numerze [...] zostało wystawione przez organ wystawiający kraju wywozu - Brazylii w P. w dniu 18 stycznia 2022 r. przez F. Zatem uznano, że wniosek strony został złożony w okresie ważności świadectwa autentyczności tytoniu.

Przesyłka została podzielona w Belgii w A. Jak wynika z akt sprawy, przedłożona wraz z wnioskiem o zwrot cła, fotokopia świadectwa autentyczności tytoniu o nr [...] posiada na odwrocie prawidłowe oświadczenie belgijskiego organu celnego z A. (zgodne ze wzorem zał. nr 9 rozporządzenia jw.).

Wyciąg z podziału, sporządzony w A. 13 czerwca 2022 r. obejmuje 108 kartonów towaru o wadze brutto 22.884,88 kg i wadze netto 21.600 kg, oznaczonego jako [...] KTN REF.NR.: [...].

W wyniku analizy przedłożonego dokumentu, tj. oświadczenia (wyciągu z podziału) organ l instancji stwierdził, że nie został on poświadczony przez organ wystawiający w sposób "pełny", tzn. zgodny ze wzorem, jaki Brazylia udostępniła Komisji Europejskiej, a który widnieje w unijnym systemie informatycznym zarządzania wzorami pieczęci i dokumentów SMS. Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie wskazał na brak jednej z pieczęci, jakie organ wystawiający winien umieścić na świadectwie autentyczności tytoniu.

Zgodnie z wzorami pieczęci stosowanymi w krajach wywozu, które Komisja Europejska udostępniła organom celnym państw członkowskim, poświadczenie świadectwa autentyczności tytoniu winno składać się z takich elementów, jak: pieczęci organu wystawiającego, pieczątki imiennej oraz podpisu osoby upoważnionej. Zapisy Systemu SMS Komisji Europejskiej, w zakresie Systemu Zarządzania Wzorami [SAT], tj. systemowa "konsultacja SMS - wzór", gdzie widnieją obrazy: Stamp + name and signatures", potwierdzają w ocenie organu odwoławczego wskazane przez organ l instancji nieprawidłowości.

Wobec faktu, że przedłożone przez spółkę świadectwo (wyciąg z oryginału) zostało wystawione na podstawie niewłaściwie poświadczonego (niezgodnego z wytycznymi zawartymi w systemie SMS) pierwotnego świadectwa autentyczności tytoniu, zdaniem organu odwoławczego organ l instancji zasadnie stwierdził, że nie może ono stanowić podstawy do uprzywilejowanego traktowania taryfowego, polegającego na zastosowaniu dla towaru objętego kodem CN 2401 20 85 stawki celnej erga omnes w wys. 18,4% MIN 22 EUR/100 kg MAX 24 EUR / kg, a w konsekwencji zasadnie odmówił spółce zwrotu należności celnych przywozowych zapłaconych za towar dopuszczony do obrotu wg zgłoszenia celnego uzupełniającego MRN [...] z 5 lipca 2022 r. Nie było także podstaw do określenia różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w wysokości wnioskowanej, a kwotą podatku już wykazaną w ww. zgłoszeniu celnym.

Na powyższą decyzję wymienione na wstępie spółki wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1/ art. 56 ust. 1 i 2 UKC oraz załącznika 9 do Rozporządzenia w zw. z art. 48 UKC wskutek:

a/ błędnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie nie spełniono przesłanek wymaganych do zastosowania uprzywilejowanego traktowania taryfowego;

b/ niewłaściwego zastosowania i nieuwzględnienia wniosku o zwrot przywozowych należności celnych i podatkowych VAT, pomimo przedstawienia wymaganych przez obowiązujące przepisy prawa dokumentów, w tym prawidłowo wystawionego i poświadczonego świadectwa autentyczności tytoniu;

2/ art. 116 ust. 1 lit. a) UKC, art. 117 UKC i Taryfy Celnej UE w zw. z art. 48 UKC - poprzez odmowę zwrotu należności celno-podatkowych, pomimo, że w niniejszej sprawie z uwagi na spełnienie warunków do uprzywilejowanego traktowania taryfowego doszło do zawyżenia kwoty należności celno-podatkowych wynikających z importu towaru;

3/ art. 15 ust. 2 UKC w zw. z Załącznikiem 9 do Rozporządzenia - poprzez błędną wykładnię i zastosowanie przepisów Załącznika 9 do Rozporządzenia w sposób, który uniemożliwia prawidłowe zastosowanie art. 15 ust. 2 UKC przez zgłaszającego;

4/ art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 1 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego - z uwagi na:

a/ brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez:

- nieuwzględnienie zasadniczej okoliczności w sprawie - tj. faktu, iż świadectwo autentyczności tytoniu dla przesyłki objętej zgłoszeniem celnym spełnia wymogi formalne określone przez obowiązujące przepisy prawa i zawiera wszystkie niezbędne elementy, a wskazana przez organ I instancji okoliczność, iż przedłożone świadectwo nie zawiera imiennej pieczęci osoby uprawnionej do jej podpisania wykracza poza zakres obligatoryjnych elementów takiego świadectwa oraz

- błędne przyjęcie, iż podstawą twierdzenia, że przedłożone świadectwo nie zostało poświadczone w sposób "pełny" - jest okoliczność, iż zdaniem organu I instancji, świadectwo jest niezgodne z wytycznymi zawartymi w systemie SMS, pomimo, że świadectwo to spełnia wymogi formalno-prawne i okoliczność ta jako kluczowa w sprawie powinna zostać uwzględniona, a w razie ewentualnych wątpliwości co do autentyczności i prawidłowości jego poświadczenia - organ I instancji powinien z urzędu podjąć działania wyjaśniające w tym zakresie,

co skutkowało nieuprawnionym kwestionowaniem w sprawie uprzywilejowanego traktowania taryfowego, a w efekcie odmową zwrotu kwoty zawyżonych przywozowych należności celno-podatkowych;

b/ błędne uznanie, że świadectwo autentyczności tytoniu zostało wystawione na podstawie niewłaściwie poświadczonego pierwotnego świadectwa autentyczności, wskutek czego nie może ono stanowić podstawy do uprzywilejowanego traktowania taryfowego - pomimo, że przedłożone świadectwo:

- zawiera wszystkie elementy wymagane przez przepisy prawa oraz

- zostało prawidłowo poświadczone przez upoważnioną do tego osobę w kraju wywozu - na świadectwie jest widoczna pieczęć uprawnionego organu i podpis upoważnionej do tego osoby - co nie jest kwestionowane przez Organy I i II instancji;

- z uwagi na podzielenie przesyłki na dalszym etapie transakcji - zostało prawidłowo poświadczone również przez organ celny w Belgii i upoważnionego funkcjonariusza celnego

c/ nieuzasadnione twierdzenie, że poświadczenie świadectwa autentyczności tytoniu powinno zawierać trzy elementy, tj. pieczęć organu, pieczątkę imienną oraz podpis osoby upoważnionej do jego wystawiania, podczas gdy przepisy mające zastosowanie w sprawie wskazują wprost, że świadectwa są poświadczane poprzez naniesienie pieczęci organu wystawiającego świadectwo w kraju wywozu oraz podpis osoby uprawnionej do ich podpisania;

5/ art. 233 § 1 pkt 2lit. a), art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego - poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i pominięcie w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, skutkujące utrzymaniem w mocy Decyzji Organu I instancji, pomimo, że decyzja organu I instancji w swojej treści zawiera nieprawidłowości, będące podstawą do jej uchylenia przez organ odwoławczy,

6/ art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej - z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że z decyzji organu I instancji wynika wprost, że uzasadnienie dla odmowy preferencyjnego traktowania przedmiotowego towaru i nieuwzględnienie wniosku o zwrot przywozowych należności celnych i podatkowych VAT w niniejszej sprawie - stanowi przedłożenie świadectwa autentyczności tytoniu poświadczonego, zdaniem organu, w sposób "niepełny" - tzn. niezgodnie z wytycznymi zawartymi w systemie SMS, pomimo, że świadectwo to spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. pełnomocnicy strony skarżącej przyznali, że w trakcie postępowania administracyjnego baza SMS została im przedstawiona do wglądu w zakresie przekazanych do tej bazy przez administrację celną Brazylii wzorów pieczęci wymaganych na świadectwie autentyczności towaru. Potwierdzono, że znajduje się tam również wzór imiennej pieczęci osoby poświadczającej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie strona skarżąca stała na stanowisku, że przedłożone przez nią świadectwo autentyczności importowanego towaru zostało poświadczone zgodnie z wymogami prawa, a zatem zostały spełnione warunki do uprzywilejowanego traktowania taryfowego importowanego towaru. W następstwie stwierdzono, że istniały podstawy do zwrotu należności celnych przywozowych dotyczących zgłoszenia celnego numer [...] z 5 lipca 2022 r. w kwocie 31 697 zł oraz korekty ww. zgłoszenia celnego, poprzez określenie różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w wysokości 129 685 zł, a kwotą tego podatku już wykazanego w ww. zgłoszeniu celnym tj. 136 976 zł.

Organ obu instancji uznały, że na przedłożonej przez stronę fotokopii oryginału świadectwa brak jest imiennej pieczęci, z która z kolei jest wymagana zgodnie z zapisami bazy SMS. To zdaniem organów sprawia, że ww. świadectwo autentyczności nie zostało należycie potwierdzone, a przez to nie daje podstawy do uprzywilejowanego traktowania taryfowego importowanego towaru.

Istota niniejszej sprawy sprowadzała się zatem do rozstrzygnięcia, czy organy prawidłowo uznały poświadczenie świadectwa autentyczności importowanego towaru za nieprawidłowe, z uwagi na to, że nie zawierało wszystkich wymaganych elementów, co z kolei doprowadziło do wydania dla strony niekorzystnej decyzji.

Określając podstawę prawną rozstrzygnięcia trzeba wskazać, że zgodnie z art. 56 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L 2013 Nr 269, str. 1 ze zm.) - dalej jako "UKC" podstawą należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna. Wspólna Taryfa Celna została ustanowiona na podstawie art. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987 ze zm. Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne 2004 r. roz.2 tom 2, str.382). Na dzień umieszczenia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) ) nr 2021/1832 z dnia 12 października 2021r. zmieniające załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 385 z 29.10.2021 r. ze zm.).

Jak stanowi art. 56 ust. 2 UKC, Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje m.in.: a) Nomenklaturę scalona towarów, określona w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87; b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze scalonej lub która dodaje do niej dalsze podpodziały i która została ustanowiona w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny do celów stosowania środków taryfowych związanych z wymianą towarową; c) konwencyjne lub zwykłe autonomiczne stawki celne, stosowane w odniesieniu do towarów objętych Nomenklaturą scaloną; d) preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Unię z niektórymi krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Unii lub z grupami takich krajów lub terytoriów; e) preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Unię w odniesieniu do

niektórych krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Unii lub w

odniesieniu do grup takich krajów lub terytoriów; f) autonomiczne środki przewidujące obniżenie należności celnych lub zwolnienie z należności celnych za niektóre towary; g) uprzywilejowane traktowanie taryfowe w zakresie środków, o których mowa w lit, c) -f) lub h), z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub

końcowe przeznaczenie; h) inne środki taryfowe przewidziane w przepisach unijnych dotyczących rolnictwa, handlu lub innych dziedzin.

Na podstawie art. 56 ust. 3 UKC, na wniosek zgłaszającego, jeżeli towary spełniają warunki określone w ust. 2 lit, d-g), stosuje się środki przewidziane w tych przepisach zamiast środków określonych w ust. 2 lit, c). Można je stosować z mocą wsteczna, pod warunkiem że dotrzymane są terminy i warunki przewidziane w odpowiednich środkach lub w niniejszym kodeksie.

Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będą miały przepisy Rozporządzenia wykonawczego 2021/1832 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

Przepisy Szczególne Części F, zawarte w Sekcji II Przepisów Wstępnych załącznika l (Nomenklatura Scalona) do powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2021/1832 z dnia 12 października 2021 r., w ust. 1 stanowią, że uprzywilejowane traktowanie taryfowe ze względu na rodzaj towarów udzielane jest, pod pewnymi warunkami, min w odniesieniu do tytoniu.

Towary te objęte są podpozycjami (w odnośniku wskazany między innymi kod CN: 2401 20 85) z przypisem w brzmieniu: "Objęcie niniejszą podpozycja podlega warunkom ustanowionym w sekcji II, pkt F przepisów wstępnych" lub "Niniejsze uprzywilejowane traktowanie taryfowe jest uzależnione od spełnienia formalności i warunków określonych w sekcji II. pkt F przepisów wstępnych".

Zgodnie z ust. 5 uprzywilejowane traktowanie taryfowe udzielane jest min. w odniesieniu do tytoniu, pod warunkiem przedstawienia należycie potwierdzonego świadectwa. Wzory i przepisy regulujące wystawianie świadectw określone są w załączniku 9.

Z załącznika 9 pkt 2 wynika min., że świadectwa muszą być należycie poświadczone poprzez wskazanie miejsca i daty wystawienia oraz naniesienie pieczęci organu wystawiającego w kraju wywozu oraz podpis osoby lub osób uprawnionych do ich podpisania. Kraj wywozu przesyła Komisji wzory pieczęci stosowanych przez ich organ lub organy wystawiające oraz upoważnione urzędy. Komisja przekazuje te informacje organom celnym państw członkowskich.

Jak trafnie wskazały organy, na podstawie art. 72 ust. 9 Rozporządzenia wykonawczego 2020/761 ustanawiającego zasady stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, (UE) nr 1308/2013 i (UE) nr 510/2014 w odniesieniu do systemu administrowania kontyngentami taryfowymi przy wykorzystaniu pozwoleń (Dz.U.UE.L.2020.185.24 z dnia 12 czerwca 2020 r.) Komisja Europejska wykonuje powyższe, za pośrednictwem unijnego systemu informatycznego zarządzania wzorami pieczęci i dokumentów SMS (Specimen Management System). System ten pozwala na przesyłanie informacji między innymi o aktualnych wzorach pieczęci i podpisów osób uprawnionych do podpisywania świadectw autentyczności produktu przekazane Komisji przez organy państw wywozu. Unijny system informatyczny zarządzania wzorami pieczęci i dokumentów SMS, jest administrowany przez Komisję Europejską, a dostęp do niego jest ograniczony dla wyznaczonych funkcjonariuszy celno-skarbowych.

W niniejszej sprawie nie było wątpliwości, co do tego, że przedmiotowe świadectwo autentyczności tytoniu o numerze [...] zostało wystawione przez uprawniony organ wystawiający kraju wywozu - Brazylii tj. przez F.

Nie ma też w ocenie Sądu wątpliwości, że ww. świadectwo nie zostało należycie poświadczone albowiem nie zawiera pieczęci imiennej wymaganej przez administrację celną Brazylii, a której wzór ten kraj przesłał do Komisji Europejskiej i która widnieje w bazie SMS.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej podnoszonym na rozprawie, istnieje podstawa prawna do wymagania (dla stwierdzenia należytego poświadczenia świadectwa autentyczności) więcej niż jednej pieczęci administracji celnej kraju wywozu. Jednoznacznie wskazują na to przepisy cytowanego wyżej załącznika nr 9 gdzie wskazano: "Kraj wywozu przesyła Komisji wzory pieczęci stosowanych przez ich organ lub organy wystawiające oraz upoważnione urzędy". Przepis ten, przez użycie liczby mnogiej "wzory pieczęci" uprawnia kraj wywozu do wskazania więcej niż jednej pieczęci organu celnego i przesłanie ich do Komisji Europejskiej, a tym samym więcej niż jedna pieczęć może widnieć w systemie SMS i być wymagana dla stwierdzenia należytego poświadczenia świadectwa autentyczności towaru. Ponadto zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, że wymóg naniesienia pieczęci imiennej jest wysoce pożądany dla weryfikacji personaliów osoby składającej podpis na świadectwie. Zwłaszcza, że cyt. wyż. przepisy załącznika 9 nie wymagają aby podpis był czytelny, natomiast wymagają aby podpis składała osoba do tego uprawniona. Pieczęć imienna identyfikuje zatem składającego podpis na świadectwie w przypadku złożenia nieczytelnego podpisu, co miało miejsce w realiach kontrolowanej sprawy (k. 17 akt adm.).

Dodatkowo cytowany wyżej art. 72 ust. 9 rozporządzenia wykonawczego 2020/761 wskazuje, że "Komisja udostępnia (...) organom celnym państw członkowskich wzory odcisków pieczęci stosowanych przez organ wydający w państwie wywozu na potrzeby wydania świadectwa autentyczności". Także zatem i ten przepis wskazuje, że do bazy SMS może być przekazany więcej niż jeden wzór pieczęci stosowanych przez organ wydający w państwie wywozu.

Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej, jakoby świadectwo autentyczności przedmiotowego towaru zostało skontrolowane pod kątem należytego poświadczenia przez belgijski organ celny Sąd wskazuje, że regulacje załącznika 9 odnośnie świadectw, dotyczące przesyłki podzielonej (tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) stanowią, że oryginał świadectwa jest powielany dla każdej części przesyłki. Fotokopie i oryginał świadectwa przedstawiane są organom celnym w miejscu, w którym znajdują się towary. Każda fotokopia wskazuje nazwisko (nazwę) i adres odbiorcy oraz jest oznaczona na czerwono "Wyciąg ważny dla kg" (cyframi i słownie) wraz z miejscem i datą podziału. Oświadczenia te są poświadczane pieczęcią urzędu celnego i podpisem odpowiedzialnego funkcjonariusza celnego. Dane odnoszące się do podziału przesyłki wpisywane są na oryginale świadectwa, który zachowuje zainteresowany urząd celny. Z literalnego brzmienia cyt. przepisu nie wynika aby pieczęć urzędu celnego i podpis odpowiedzialnego funkcjonariusza na fotokopii świadectwa potwierdzał należyte poświadczenie świadectwa, a jedynie oświadczenia zawarte na fotokopii dotyczące nazwiska (nazwy) i adresu odbiorcy, masy przesyłki oraz miejsca i daty podziału. Ponadto nie ma żadnego przepisu prawa, który w takim przypadku zwalniałby polski urząd celny od sprawdzenia należytego poświadczenia świadectwa autentyczności towaru (pod kątem wymogów zawartych w bazie SMS) jako warunku zastosowania uprzywilejowanego traktowania taryfowego.

Odnosząc się do podnoszonego przez stronę skarżącą zarzutu braku weryfikacji przez organ celny przedmiotowego świadectwa, Sąd wskazuje, że przepisy załącznika 9 odnośnie świadectw przewidują weryfikację danych wskazanych na świadectwie przez uprawiony organ kraju wywozu. Przewidują też możliwość zwracania się przez Komisję i państwa członkowskie do organów kraju wywozu z wnioskiem o udzielenie informacji w celu umożliwienia dokonania oceny danych wskazanych w świadectwach. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie nie było wątpliwości co do danych zawartych w świadectwie autentyczności towaru. Brak było natomiast wymaganej przez administrację celną tego kraju pieczęci imiennej osoby podpisanej na świadectwie, czego nie można uznać za wątpliwość co do danych. W ocenie Sądu nie można w ww. trybie usuwać braku formalnego elementu należytego poświadczenia świadectwa autentyczności. Byłoby to sprzeczne ze sformalizowanym charakterem trybu zastosowania uprzywilejowanego traktowania taryfowego, który jednoznacznie wynika z przepisu sekcji II punktu F ust. 1 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym uprzywilejowane traktowanie taryfowe min. tytoniu jest uzależnione od spełnienia formalności i warunków określonych w sekcji II pkt F przepisów wstępnych, w ust. 5 pkt F znajduje się natomiast odniesienie do regulacji zawartych w załączniku 9. Zaakceptowanie stanowiska strony skarżącej wypatrzałoby sens istnienia bazy SMS albowiem w każdym przypadku braku wymaganych pieczęci na świadectwie autentyczności towaru, ujawnionych w bazie SMS, organ zwracałby się w trybie weryfikacji do kraju wywozu celem konwalidowania tego braku.

Baza ta w swym założeniu ma zawierać jednolity dla wszystkich krajów członkowskich zbiór wymogów prawidłowości poświadczenia świadectwa autentyczności pochodzących z państw wywozu. Przyjęcie argumentacji strony skarżącej, w sytuacji gdy wzór imiennej pieczęci osoby poświadczającej widnieje w bazie SMS, doprowadziłoby do nieuprawnionego faworyzowania podmiotów z Polski w zakresie wymogów formalnych poświadczenia świadectw autentyczności. Tymczasem motyw 29 preambuły do UKC wyraża min. zasadę jednolitego i równego traktowania osób podlegających formalnościom i kontrolom celnym.

Z tych powodów Sąd doszedł do przekonania, że organy prawidłowo uznały, że świadectwo autentyczności tytoniu nie zostało prawidłowo poświadczone w konsekwencji czego, zasadna była odmowa uznania uprzywilejowanego traktowania towaru i odmowa określenia różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w wysokości wnioskowanej, a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organy celne przepisów postępowania, które mogłoby dawać podstawę do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Organy prawidłowo zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia. Decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o prawidłowo ustaloną podstawę prawną i zawierały kompleksowe uzasadnienie, przez co poddawały się kontroli Sądu. Strona miała również zapewniony czynny udział w trakcie całego postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.