Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 331/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2023 r.; sygn. akt I SA/Bd 446/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2022 r.; nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia

17 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 446/22 odrzucił skargę T. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Sąd I instancji wskazał, że T. J. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z [...] maja 2022 r., w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zarządzeniem z 18 sierpnia 2022 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł pod rygorem odrzucenia skargi.

Pismem z dnia 20 września 2022 r. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z 30 listopada 2022 r. sygn. akt I SPP/Bd 158/22 referendarz sądowy pozostawił wniosek strony bez rozpoznania. Od postanowienia nie został złożony sprzeciw, w konsekwencji czego zarządzeniem z 20 stycznia 2022 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 18 sierpnia 2022 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone na adres do korespondencji podany w skardze w dniu 15 lutego 2023 r. W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony.

Pismem z dnia 21 lutego 2023 r. Skarżący wniósł ponownie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 13 czerwca 2023 r. sygn. akt I SPP/Bd 30/23 referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a następnie postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2023 r. sygn. akt I SPP/Bd 30/23 Sąd utrzymał w mocy zaskarżone przez stronę postanowienie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przepisie tym zawarta jest zasada, zgodnie z którą, warunkiem podjęcia przez Sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. Opłata ta powinna zostać uiszczona przy wniesieniu pisma podlegającego opłacie, o czym stanowi art. 219 p.p.s.a. albo najpóźniej na wezwanie Sądu, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. W tym ostatnim przypadku, wskazana opłata powinna zostać uiszczona w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a.

Wobec doręczenia prawomocnego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 15 lutego 2023 r. (k. 43 akt sądowych) zakreślony siedmiodniowy termin upłynął z dniem 22 lutego 2023 r. Strona skarżąca, pomimo wezwania, nie uzupełniła braku formalnego skargi. Powyższe, wobec nieuiszczenia należnego wpisu sądowego, skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wnosząc o jego zmianę w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.), w takiej sytuacji jednak przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia należnego wpisu pomimo wezwania skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Nie ulega wątpliwości, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest pismem procesowym podlegającym opłacie, a zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

Należy wskazać, że Sąd I instancji zasadnie wezwał skarżącego w świetle wymienionych przepisów do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, bowiem stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł.

Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 – 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z powyższych okoliczności.

W przedmiotowej sprawie, co wynika z analizy akt sprawy, skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu, doręczone mu w dniu 13 września 2022 r. (k. 24 akt sądowych) złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych. Z uwagi na brak odpowiedzi ze strony skarżącego na pismo z dnia 27 września 2022 r., wzywające go do przedłożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a doręczone Stronie w dniu 19 października 2022 r. (k. 4 akt prawa pomocy I SPP/Bd 158/22) referendarz sądowy postanowieniem z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt I SPP/Bd 158/22 pozostawił wniosek bez rozpoznania. Od powyższego postanowienia strona nie złożyła sprzeciwu, w związku z czym stało się ono prawomocne.

W konsekwencji powyższego, zarządzeniem z 20 stycznia 2022 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 18 sierpnia 2022 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 15 lutego 2023 r. (k. 43 akt sądowych). W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony. Natomiast pismem z dnia 21 lutego 2023 r. Skarżący wniósł ponownie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.

Po prawomocnym rozpoznaniu ponownego wniosku w przedmiocie prawa pomocy (postanowienie z 11 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SPP/Bd 30/23) odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.

Sąd I instancji prawidłowo wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 lutego 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 43 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braków upływał więc z dniem 22 lutego 2023 r. mimo tego wskazane braki nie zostały uzupełnione.

Wobec stwierdzenia, że skarżący nie zastosował się w zakreślonym terminie do wezwania i w ustawowym terminie nie uzupełnił wskazanego braku skargi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.