Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 832/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 8, art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 34, art. 389, art. 394 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1478
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 25 maja 2023 r. Starosta (dalej: "starosta" "organ I instancji"), działając na podstawie art. 30 ust. 5c i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "u.p.b."), zgłosił sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na budowie pomostu rekreacyjnego stałego, w kształcie litery "I" o wymiarach: długość 9,50 m, szerokość 3,00 m, maksymalna wysokość od korony pomostu do dna: 2,45 m, na jeziorze C., na działce nr [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedmiotowe zgłoszenie nie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że wezwał inwestora – spółkę D. sp. z o.o. (dalej jako: "skarżąca" "inwestor", "spółka") do uzupełnienia zgłoszenia. W odpowiedzi inwestor oświadczył, że zgłoszenie dotyczy obiektu budowlanego będącego pomostem. Obiekt będzie służył do cumowania niewielkich jednostek pływających – szt. 4 m.in.: kajak, rower wodny, motorówka, żaglówka oraz do rekreacji i wypoczynku. Spółka załączyła wymagany opis techniczny i rysunki pomostu, a także opis techniczny i rysunki jednostki pływającej – statku w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, o wymiarach 10,74 mx 7,34 m, który będzie czasowo cumował przy zgłoszonym pomoście. Organ I instancji stwierdził, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Olsztynie decyzją 9 marca 2022 r. udzieliło spółce pozwolenia wodnoprawnego na lokalizację przystani w wodach jeziora C. Starosta wystąpił do organu Wód Polskich z zapytaniem, czy przy wydawaniu pozwolenia wodnoprawnego wzięto pod uwagę ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi Państwowe Gospodarstwo Wodne wskazało, że uznało za dopuszczalne wykonanie na terenie D36aWS wnioskowanego zamierzenia. Jednocześnie starosta zwrócił się do Burmistrza Miasta o wyjaśnienie czy przedmiotowe zamierzenie może być zgodne ustaleniami planu miejscowego. Burmistrz poinformował starostę, że w sprawie stanowisko zajęła Miejska Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna, która wskazała, że zasady zagospodarowania terenu określone w § 84 i § 195 dopuszczają na terenie A107aWS i D36aWS lokalizację pomostów, przy czym w ustaleniach planu nie wskazano definicji pomostu. Plan nie zawiera również zasad lokalizacji i parametrów pomostów, odsyłając w tym zakresie do przepisów odrębnych dotyczących gospodarki wodnej. W planie nie ustalono przeznaczenia uzupełniającego lub dopuszczalnego. Zdaniem komisji ustalenia planu dopuszczają lokalizację pomostów rekreacyjnych, wędkarskich i przeznaczonych do cumowania niewielkich jednostek pływających. Nie dopuszczają natomiast lokalizacji pomostów z funkcją usługową przystani. Funkcja usługowa nie została przewidziana w ustaleniach planu. Oznacza to, że na terenach A107aWS i D36aWS nie można lokalizować funkcji usługowych, do których zaliczyć należy opisaną we wniosku funkcję przystani. Mając powyższe na uwadze, organ I instancji wskazał, że zarówno nazwa własna inwestora jak i oferty powiązane na stronach oferujących wypoczynek krótkoterminowy, nie pozostawiają złudzeń co do przeznaczenia przedmiotu zgłoszenia budowy, czyli pomostu/przystani, będącego łącznikiem pomiędzy promenadą jeziora C., a jednostką pływającą o nazwie "[...]", cel eksploatacji: "komercyjny", port macierzysty: "M.", napęd "mechaniczny", moc: "62,50". Szerokość 7,34 metra, długość 10,74 metra, zanurzenie 0,40 metra, wysokość 6,40 metra. Obciążenie domku na wodzie + obciążenie użytkowe 19300 kg (przy obliczaniu nie uwzględniono działania fal na konstrukcję domu).

W odwołaniu spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła naruszenie:

- art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego

z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;

- art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy ze stanowiska organu wynika, iż powziął wątpliwości co do treści normy prawnej - § 195 ust. 2 pkt 3 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym organ wniósł zapytanie o interpretację tej normy prawnej do Wód Polskich, Burmistrza i Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, po czym rozstrzygnął istniejące wątpliwości na niekorzyść strony;

- art. 7 i art. 80 w związku z art. 7a i art., 10 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów,

a w konsekwencji błędne ustalenie, że przedmiotowy pomost będzie posiadał funkcję usługową, podczas gdy z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika,

iż pomost będzie posiadał funkcję wypoczynkową, rekreacyjną oraz będzie służył do cumowania niewielkich jednostek pływających, stanowiących własność strony;

- art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż wykonanie zgłoszonych robót narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że zgłoszone roboty są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

- art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zgłoszenie sprzeciwu realizacji zamiaru budowlanego

w stosunku do zamierzenia zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego,

w związku z czym organ narusza prawo dysponenta nieruchomości do zagospodarowania posiadanej nieruchomości zgodnie z interesem swoim i osób trzecich w granicach prawa powszechnie obowiązującego i prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego;

- § 195 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 5 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez uznanie, iż zamiar budowy nowego pomostu na terenie oznaczonym symbolem D36aWS jest niedopuszczalny, podczas gdy z planu miejscowego wynika jednoznacznie, że jedynym ograniczeniem lokalizacji nowych pomostów jest zachowanie odległości 50,0 m od istniejących pomostów.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 18 lipca 2023 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej jako: "organ odwoławczy", "wojewoda") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając rozstrzygnięcie za właściwe. Wskazał, że starosta zasadnie przyjął, że zamierzenie inwestycyjne dotyczące pomostu jest niezgodne

z ustaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie stanowi on bowiem pomostu rekreacji, wędkarskiego i przeznaczonego do cumowanie niewielkich jednostek pływających. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest załącznik dołączony do zgłoszenia, w którym wskazano, że do pomostu cumować będzie jednostka pływająca, na której zlokalizowany zostanie obiekt budowlany, który jak wynika z załączonych rysunków formą i funkcją przedstawia budynek mieszkalny, czy też rekreacji indywidualnej. Dowodem na poprawność powyższego toku rozumowania są materiały marketingowe spółki [...] reklamujące swoje usługi wypoczynkowe lokalizowane na wodach jeziora w śródmieściu M. Mając na uwadze charakter obiektu pływającego, cumowanego w przyszłości do projektowanego pomostu, uznać należy, że niewątpliwie będzie ona (jednostka pływająca) służyć przede wszystkim wypoczynkowi, a także okresowemu zamieszkaniu ludzi. Tym samym, skoro będzie pełnić funkcję mieszkalną poprzez indywidualne wykorzystywanie (co podkreśla inwestor) bądź indywidualny wynajem, to nie można uznać, aby była ona jednostką pływającą i cumującą do pomostu w celu np.: zrobienia przerwy w żeglowaniu. Organ odwoławczy stwierdził, że gdyby uchwałodawca dopuszczał na ww. terenie sytuowanie pomostów, do których cumowałyby jednostki pływające z funkcją wypoczynkową, mieszkalną, to miejscowy plan zawierałby takie ustalenia, tym bardziej, iż zapisy planu dotyczą śródmieścia miasta. Pomosty, jak ogólnie wiadomo, to obiekt przestrzenny, dwuwymiarowy natomiast w planowanym zamierzeniu powstałby obiekt kubaturowy (zabudowa mieszkaniowa, rekreacyjna) na wodzie. W ogólnodostępnym orzecznictwie skrystalizowało się zaś stanowisko, iż nie jest dopuszczalne aby interpretować zapisy planu miejscowego w sposób rozszerzający o inne funkcje niż te charakteryzujące obszar koncentracji usług ogólnomiejskich w centrum miasta M. W ocenie wojewody naruszenie miejscowego planu w ww. zakresie jest oczywiste i rażące.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik spółki powtórzył zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. Wniósł o uchylenie obu decyzji instancyjnych i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych,

w tym kosztów zastępstwa prawnego. Dodatkowo zarzucił naruszenie:

- art. 6 k.p.a. poprzez oparcie decyzji o nieistniejące przepisy i nieistniejącą podstawę prawną – zakaz sytuowania pomostów na terenie oznaczonym D36aWS, do których cumowałyby jednostki pływające z funkcją wypoczynkową i mieszkalną, podczas gdy brak jest normy prawnej zakazującej sytuowanie takich pomostów;

- art. 3 ust. 1 u.p.b. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt h ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r.

o żegludze śródlądowej poprzez przyjęcie, iż na jednostce pływającej zostanie zlokalizowany obiekt budowlany, podczas gdy jednostka pływająca, posiadająca kształt przypominający "domek rekreacyjny", stanowi w całości statek, i tym samym nie może zostać zakwalifikowana do obiektów budowlanych, zgodnie z definicją legalną, zawartą w prawie budowlanym, tym samym statek - jednostka pływająca - nie stanowi budynku mieszkalnego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca akcentowała, że organ nie może odmówić prawa do wybudowania obiektu budowlanego - pomostu - wyłącznie na tej podstawie,

że nie podoba mu się kształt jednostki pływającej, która może do niego potencjalnie cumować. Przycumowanie jednostki pływającej nie jest zabudową. Pomost będzie posiadał funkcję wypoczynkową, rekreacyjną oraz będzie służył do cumowania niewielkich jednostek pływających. Pomost nie będzie posiadał funkcji usługowej. Podniósł, że zgodnie z § 195 ust. 2 pkt 3 uchwały jedyną podstawą do uznania pomostu za niezgodny z planem miejscowym jest jego lokalizacja w odległości mniejszej niż 50 m od już istniejących pomostów. Norma ta w żaden inny sposób nie ogranicza prawa do lokowania pomostów. Zgodnie z § 195 ust. 2 pkt 1 uchwały na terenie D36aWS obowiązują przepisy odrębne dotyczące gospodarki wodnej.

W związku z tym do lokalizacji urządzeń wodnych zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne. Zgodnie z treścią art. 16 pkt 65 lit. i) tej ustawy przystań jest urządzeniem wodnym, w związku z czym, zgodnie

z planem miejscowym dla terenu śródmieścia miasta M. możliwość lokalizacji przystani została pozostawiona do kompetencji stosownych organów wodnoprawnych. Zaznaczono, że inwestor załączył do zgłoszenia decyzję wodnoprawną w ww. zakresie z 9 marca 2022 r., w której organ wydający decyzję wodnoprawną wskazał, iż przy założeniu właściwej eksploatacji oraz spełnieniu warunków określonych w niniejszej decyzji, realizacja planowanej inwestycji nie wpłynie na zmianę ilości i jakości wód powierzchniowych, podziemnych, realizację celów środowiskowych dla nich określonych oraz nie naruszy przepisów art. 396 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Podkreślono, że plan nie precyzuje jakie jednostki mogą cumować przy pomostach zlokalizowanych na obszarze D36aWS.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), na wniosek organu i wobec braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez stronę skarżącą lub uczestnika postępowania - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Olsztynie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem nie można podzielić stanowiska organów administracji architektoniczno-budowlanej, że zgłoszone zamierzenie budowlane, obejmujące budowę pomostu o wymienionych parametrach, narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W omawianym zakresie ma zastosowanie uchwała nr III/7/2014 Rady Miejskiej

z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu śródmieścia w M. jako obszaru koncentracji usług ogólnomiejskich (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego [...], dalej jako: "uchwała"). Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 6 tej uchwały tereny wód powierzchniowych oznaczone symbolem WS stanowią przestrzeń publiczną. § 10 ust. 2 uchwały określa zasady zagospodarowania tych terenów i stanowi, że: "1) zakazuje się działań mogących spowodować zmiany w ukształtowaniu brzegów jeziora C. i S.; 2) nakazuje się zachowanie istniejącej zieleni w postaci pasów zadrzewień i zakrzaczeń wzdłuż linii brzegowej ww. jezior; 3) dopuszcza się grodzenia terenów zieleni parkowej oraz terenów administracji publicznej od dróg publicznych wyłącznie w postaci niskich żywopłotów do 1,0 m; 4) zakazuje się grodzenia nieruchomości bliżej niż 1,50 m od strony wód powierzchniowych, ogrodzenie nie może być wyższe niż 1,60 m; 5) pozostałe zasady zawarte są w ustaleniach szczegółowych niniejszego opracowania". Ustalenia szczegółowe dla jeziora C., oznaczonego na rysunku planu symbolami D36WS, D36aWS, D36bWS zawarto w § 195 uchwały. W ust. 2 tego przepisu zapisano: "Zasady zagospodarowania terenu: 1) obowiązują przepisy odrębne dotyczące gospodarki wodnej; 2) na terenie D36WS dopuszcza się lokalizację pomostów; 3) na terenie D36aWS lokalizacja nowych pomostów w odległości nie mniejszej niż 50,0 m od istniejących pomostów; 4) na terenie D36bWS nie dopuszcza się lokalizacji nowych pomostów". Wnioskowane zamierzenie dotyczy terenu oznaczonego symbolem D36aWS, zatem zastosowanie ma § 195 ust. 2 pkt 1 i 3 uchwały. Cytowana uchwała nie zawiera żadnych innych przepisów, które dotyczyłyby sposobu zagospodarowania wnioskowanego terenu. Zwrócić można jeszcze uwagę na treść § 3 ust. 2 uchwały, który stanowi, że "pojęcia i określenia użyte w ustaleniach planu, a nie zdefiniowane powyżej, należy rozumieć zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, Polskimi Normami, a w razie ich braku zgodnie z ich ogólnym rozumieniem słownikowym". Obowiązujące przepisy posługują się pojęciem "pomostu", ale nie definiują go. Brak jest zatem definicji legalnej. Dlatego należy pojęcie to odnosić to jego powszechnego, zwyczajowo przyjętego rozumienia. Przepisy u.p.b. stanowią

w art. 29 ust. 1 pkt 8, że budowa pomostu o długości całkowitej do 25 m i wysokości, liczonej od korony pomostu do dna akwenu, do 2,50 m – nie wymaga decyzji

o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Kwestię budowy pomostów regulują też przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej jako: "u.p.w."). Zgodnie z tą ustawą jest to urządzenie wodne, które wymaga zgłoszenia wodnoprawnego albo pozwolenia wodnoprawnego w zależności od parametrów i funkcji jaką ma pełnić (art. 389 pkt 6 i art. 394 ust. 1 pkt 1 u.p.w.).

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego wydawnictwa PWN pomost oznacza platformę opartą na podporach, wychodzącą z brzegu na jezioro lub rzekę. Uwzględniając powyższe oraz literalne brzmienie przytoczonych przepisów, nie sposób uznać, aby lokalny prawodawca uzależnił możliwość posadowienia pomostu na jeziorze C. od jego funkcji, czy celu jakiemu ma służyć. Teren wód powierzchniowych (WS) to według planu przestrzeń publiczna, czyli dostępna dla nieograniczonej liczby osób. Nie powinno więc mieć znaczenia kto będzie użytkował pomost. W § 195 ust. 2 pkt 3 uchwały mowa jest tylko o minimalnej odległości między pomostami. W związku z tym,

w sytuacji zgłoszenia budowy pomostu, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek zweryfikować jedynie czy zgłoszone zamierzenie budowlane odpowiada pojęciu "pomostu", czyli czy będzie to konstrukcja obejmująca platformę opartą na podporach, wychodzącą z brzegu na jezioro lub rzekę oraz czy zachowana zostanie odległość nie mniejsza niż 50 m od istniejących pomostów. Żadnych innych ograniczeń plan miejscowy co do lokalizacji pomostów nie ustanawia i nie można ich domniemywać. W szczególności treść planu nie daje podstaw do uznania, że na terenie D36aWS mogą być lokalizowane tylko pomosty, a inne urządzenia wodne nie. Zgodzić należy się ze skarżącą, że § 195 ust. 2 pkt 1 uchwały odsyła i otwiera drogę do stosowania ustawy Prawo wodne, która reguluje zasady korzystania z wód przez m.in. wykonywanie urządzeń wodnych. Zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. i) tej ustawy przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi w § 195 ust. 2 pkt 1 uchwały, że na przedmiotowym terenie obowiązują przepisy odrębne dotyczące gospodarki wodnej, to - w konsekwencji - stosowanie tych odrębnych przepisów nie może być uznane za sprzeczne z planem.

Podkreślić trzeba, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczyło tylko budowy pomostu

i rolą organów administracji architektoniczno-budowlanej było rozważenie dopuszczalności budowy tylko co do pomostu. Poza granicami niniejszej sprawy jest rozstrzyganie czy do pomostu mogą cumować jednostki pływające i czy odpowiadają one definicji statku. Statek, obiekt pływający, zdefiniowane zostały w ustawie

z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1097 ze zm.) - odpowiednio w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 22 (definicja obiektu pływającego dodana została nowelą z 7 lipca 2023 r. - Dz.U.2023.1588 - zmieniającą nin. ustawę z dniem 25 sierpnia 2023 r.). Ustawa ta określa m.in. organy administracji żeglugi śródlądowej i ich kompetencje, a także zasady rejestracji statków i warunki uprawiania żeglugi. Jeżeli są to obiekty pływające po wodzie, to nie mogą być jednocześnie obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b., gdyż nie są związane z gruntem i ich funkcjonowanie nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. To ustawa - Prawo wodne określa zasady korzystania z publicznych śródlądowych wód powierzchniowych, wymieniając m.in. w art. 34 rodzaje szczególnego korzystania z wód, a w kolejnych przepisach wskazuje jakie działania wymagają lub nie wymagają pozwoleń wodnoprawnych lub zgłoszeń wodnoprawnych (art. 389, art. 395 u.p.w.). Na zasadzie tych przepisów to właściwe organy Wód Polskich mają kompetencje do oceny sposobu wykorzystywania śródlądowych publicznych wód powierzchniowych przez skarżącą. Tym samym zawarte w zaskarżonej decyzji uwagi organu odwoławczego na temat dopuszczalności cumowania do pomostu jednostki pływającej z uwagi na jej wygląd i funkcję wykraczały poza jego właściwość. Uwagi te były nietrafne także z tej przyczyny, że jak już wyjaśniono, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza żadnych ograniczeń co do funkcji dopuszczonych pomostów, a nadto umożliwia użytkowanie tych wód w sposób określony przez obowiązujące przepisy odrębne dotyczące gospodarki wodnej, a więc w sposób określony przez ustawę – Prawo wodne i ustawę o żegludze śródlądowej. Ta ostatnia ustawa wprost wskazuje, że statek, czy obiekt pływający po publicznych wodach śródlądowych może być wykorzystywany do celów mieszkaniowych. Okoliczność ta przeczy też stanowisku organu, że na jeziorze C., stanowiącym teren publicznych wód powierzchniowych, nie mogą pływać i cumować jednostki o takiej funkcji.

Z podanych przyczyn skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy orzekające będą związane przedstawioną wykładnią przepisów, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 480 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c). rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz.1935).