Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1190/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), Protokolant st.spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 marca 2023 r. znak DOA.7110.153.2022.KBA/PCE w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego P. S.A. z siedzibą w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z 23 marca 2023 r. znak DOA.7110.153.2022.KBA/PCE, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z 29 kwietnia 2022 r. nr 376/OPON/2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach.

2.1. Ostateczną decyzją nr [...] z [...] marca 2018 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wg. projektu indywidualnego na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. I. Następnie pismem z 9 listopada 2021 r. P. S.A. z siedzibą w K. (dalej: spółka, strona skarżąca) wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

2.2. Decyzją z 29 kwietnia 2022 r. nr 376/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki (dalej: Wojewoda, organ I instancji), działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351; dalej: p.b.) – odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

2.3. W odwołaniu od tej decyzji, strona skarżąca wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

2.4. Zaskarżoną decyzją z 23 marca 2023 r. znak DOA.7110.153.2022.KBA/PCE, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ odwoławczy) utrzymał

w mocy ww. decyzję organu I instancji.

2.4.1. W uzasadnieniu tej decyzji GINB w pierwszej kolejności ocenił, czy stronie skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności spornej decyzji Starosty [...]. GINB odwołał się do art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 p.b. i stwierdził, że wprawdzie skarżąca spółka nie jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym ani zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, to jednak przysługuje jej prawo własności czynnej napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji M.-M. Skarżąca wskazuje, że budynek mieszkalny objęty sporną decyzją został zaprojektowany

w strefie ochronnej linii energetycznej tj. w odległości mniejszej niż 20 m, a dokładnie zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej w odległości 11,6 m od osi ww. linii. W ocenie organu odwoławczego, właściciel sieci elektroenergetycznej może w okolicznościach konkretnej sprawy żądać stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej dla właściciela gruntu z uwagi na swój interes prawny w wyeliminowaniu tej decyzji z obrotu prawnego. Ma to miejsce szczególnie wtedy gdy planowany do realizacji obiekt budowlany, z uwagi na znaczne zbliżenie z siecią, wprowadza ograniczenie w poszanowaniu uzasadnionych interesów właściciela sieci (zob. wyrok NSA z 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2331/15; wyrok NSA z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSKI 005/15). W związku z powyższym, w ocenie GINB strona skarżąca posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia spornego pozwolenia na budowę.

2.4.2. Następnie GINB przytoczył brzmienie art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 p.b. i wskazał, że inwestorka wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę z 20 września 2017 r. złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr ewid. [...]) na cele budowlaną z uwagi na przysługujące jej prawo własności. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego nie zostały rażąco naruszone przywołane wyżej przepisy art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b.

2.4.3. Organ odwoławczy wskazał, że teren spornej inwestycji znajduje się na obszarze obowiązywania uchwały Rady Gminy Izabelin z 8 grudnia 1999 r. nr XIX/96/99

w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Laski – część "A", stanowiącego zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Stare Babice, zatwierdzonego uchwałą nr XVII/115/92 Rady Gminy Stare Babice z dnia 20 maja 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Maz.

z 2000 r., Nr 10, poz. 69; dalej: MPZP). Odwołując się do art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., GINB stwierdził, że sporne zamierzenie nie narusza w sposób rażący postanowień MPZP. GINB podał, że jak wynika z analizy załącznika graficznego do tejże uchwały, działka inwestycyjna jest położona na terenie ME/RL – tereny zabudowy mieszkaniowej na działkach leśnych. W jego ocenie, sporna decyzja nie narusza MPZP w szczególności co do przeznaczenia – projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny, ograniczenia powierzchni wyłączonej z produkcji leśnej – zgodnie z planem do 20% powierzchni działki i nie więcej niż 400 m2 jak wynika z analizy akt z produkcji leśnej zostało wyłączone 0,0246 ha gruntów leśnych z działki o powierzchni 0,1250 ha, co wynosi 19,68% powierzchni działki nr ewid. [...], nieprzekraczalnej wysokości zabudowy mieszkaniowej 10,5 m do kalenicy dachu – projektowany budynek ma wysokość 7,65 m, sytuowania garaży i parkingów – na terenie własnym inwestora, warunek zachowany.

2.4.4. Natomiast w zakresie § 35 ust. 3 pkt 1 lit. a MPZP, dotyczącego dopuszczalnych odległości sytuowania budynków od istniejącej linii energetycznej 220 k\/, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z tym przepisem, wokół istniejących linii energetycznych 220 kV ustala się strefę, w której obowiązuje dopuszczalna odległość sytuowania budynków mieszkalnych - 20 m (odległość pozioma od osi linii do krawędzi budynków). GINB podał, że z dokumentacji projektowej wynika, że przez działkę inwestycyjną przebiega linia energetyczna 220 kV relacji M.-M. Jej przebieg został uwidoczniony na mapie, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu działki (skala 1:500). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu działki inwestycyjnej, sporny budynek został zaplanowany w odległości 20 m od linii energetycznej 220 kV. Podany w projekcie zagospodarowania terenu przez projektantów pomiar odległościowy określony jest dla południowo-wschodniego narożnika budynku, pozostałe krawędzie obrysu budynku zostały wskazane

w odległości większej niż 20 m. GINB dodał, że projekt budowlany zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. W dokumentacji zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę znajdują się ponadto oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie

z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 20 ust. 4 p.b. GINB podkreślił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując badania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym opierają się na danych, wynikających ze znajdującej w aktach sprawy dokumentacji projektowej. Wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji zwymiarowanych odległości dokonanych przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak bowiem przepisów prawnych, które obligowałby organy administracji do podejmowania czynności sprawdzających w tym zakresie. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ nie jest uzasadniona. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny, a odpowiedzialność za opracowanie projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, spoczywa na projektancie (art. 20 ust. 1 pkt 1 p.b.), który z tytułu zaniedbań w tym zakresie ponosi odpowiedzialność zawodową i dyscyplinarną. Zdaniem GINB, Starosta [...] wydał sporne pozwolenie na budowę dysponując projektem zagospodarowania terenu działki inwestycyjnej nr ewid. [...], która to została sporządzona na mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego kartograficznego Starosty [...], jak również oświadczeniami projektantów o opracowaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Nie sposób zatem zarzucić temu organowi naruszenie art. 6, 7 i 77 k.p.a. poprzez brak dokonania sprawdzeń załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy projektant posiadający uprawnienia budowlane dokonał zwymiarowania projektowanego budynku względem naniesionej linii energetycznej na kopii mapy przyjętej do zasobu geodezyjnego

i kartograficznego. GINB zwrócił uwagę, że znajdujący się w aktach organu powiatowego fragment załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przedstawia przebieg linii energetycznej nie zawiera informacji w jakiej skali został sporządzony, a jest to inna skala niż skala w jakiej została sporządzona mapa do celów projektowych, która posłużyła do opracowania projektu zagospodarowania terenu. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, nie naruszono w sposób rażący § 35 ust. 3 pkt 1 lit. a MPZP, a zatem sporna decyzja nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Zdaniem GINB, jeżeli jednak rzeczywisty przebieg linii energetycznej 220 k\/ jest inny niż przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu, to powyższa okoliczność może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia z tego powodu nieważności pozwolenia na budowę.

2.4.5. Następnie GINB odwołał się do art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015 r. poz. 1422, dalej: r.w.t.) i stwierdził, że dokumentacja zatwierdzona sporną decyzją

o pozwoleniu na budowę nie narusza obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Podniósł, że elewacja zachodnia budynku została zaprojektowana

w odległości 5 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...], elewacja wschodnia

w odległości 35,11 m od granicy działki nr ewid. [...], elewacja północna została zaprojektowana w odległości 4 m od granicy działki nr ewid. [...], elewacja południowa została usytuowana w odległości 7,3 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...]. Dodał, że sporna inwestycja nie narusza również rażąco § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57, § 23 ust. 1 w zw. z ust. 4 (odległość miejsc od gromadzenia odpadów stałych), § 60 (wymagany czas nasłonecznienia) r.w.t. GINB podkreślił, że projekt budowlany zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania

w odpowiednich specjalnościach. W dokumentacji zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę znajduje się oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 20 ust. 4 p.b.

2.4.6. Wobec powyższego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami, w ocenie GINB, brak jest podstaw do twierdzenia, że decyzja

w przedmiocie pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 314 r.w.t., który stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zdaniem GINB, to, że sporny budynek mieszkalny został zaprojektowany w pobliżu linii elektroenergetycznej nie oznacza, iż znajduje się w strefie, w której występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, o którym mowa w przepisie § 314 r.w.t. Z akt sprawy, a w szczególności z projektu budowlanego nie wynika, aby sporny budynek został zlokalizowany w strefie, w której występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego

w przepisach dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Organ odwoławczy przypomniał, że w trybie art. 156 k.p.a. orzeka się w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji, w oparciu

o zamknięty materiał dowodowy, tj. ten, jakim dysponował organ administracji architektoniczno-budowlanej w dacie wydanie kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem z akt sprawy nie wynika aby sporny budynek został zaprojektowany na terenie, w którym występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, o czym mowa w § 314 ww. rozporządzenia. GINB zauważył, że również skarżąca nie przedłożyła jakiejkolwiek dokumentacji sporządzonej przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami,

z której wynikałoby, że sporna inwestycja znajduje się w strefie, w której występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego.

2.4.7. GINB uznał, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby sporna decyzja Starosty [...] była obarczona którąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W jego ocenie, decyzja nie została wydana

z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej. Ponadto ww. decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco: nie została skierowana do osoby niebędącej stroną

w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. GINB odniósł się również do zarzutów odwołania.

3. Pismem z 24 kwietnia 2023 r. spółka wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na ww. decyzję, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ją decyzją organu I instancji , jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 6 w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

2) art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu

I instancji;

3) art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania spornej decyzji w zw. z § 35 ust. 3 pkt 1 lit. a) MPZP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego;

4) art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust 1 pkt 1 lit. c) i art. 20 ust. 1 pkt 1 p.b. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania spornej decyzji w zw. z § 314 r.w.t. i załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883; dalej: rozporządzenie MŚ) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

5) art. 35 ust. 3 p.b. poprzez niezastosowanie tego przepisu, pomimo iż stan faktyczny to uzasadniał.

4. W odpowiedzi na skargę, GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.

5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie.

6. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było rozpatrzenie żądania skarżącej spółki o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]

z [...] marca 2018 r., którą organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wg. projektu indywidualnego na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. I.

6.1. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest

w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Przy czym w myśl art. 156 § 2 k.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat,

a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Z uwagi na przedmiot spornej decyzji należy również podnieść, że zgodnie z art. 37b p.b., nie stwierdza się nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 5 lat – w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 158 § 2 k.p.a., który daje organowi kompetencję do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.

6.2. W związku z tym, że argumentacja skarżącego oraz rozważania organu odnoszą się w głównej mierze do oceny, czy sporne pozwolenie na budowę zostało wydane

z rażącym naruszeniem prawa, należy w tym miejscu przypomnieć, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. (zob. wyrok NSA

z 8 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 4431/18, LEX nr 3291252). Ponadto, skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 3289/18, LEX nr 3291591). Dlatego też o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości

i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1822/21, LEX nr 3282335).

7. Zasadniczą osią sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zgodności spornej decyzji z § 35 ust. 3 pkt 1 lit. a MPZP.

7.1. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

7.2. W § 35 MPZP wskazano, że plan wyznacza strefy ochronne oraz strefy uciążliwości oznaczonego na rysunku planu specjalnymi symbolami. Strefę uciążliwości wokół linii energetycznej 220 kV określa § 35 ust. 3 MPZP, a w § 35 ust. 3 pkt 3 lit. "a" przewidziano, że wokół istniejącej linii 200 kV ustala się strefę, wokół której obowiązują następujące dopuszczalne odległości sytuowania obiektów: dla budynków mieszkalnych – 20 m (odległość pozioma od osi linii do krawędzi budynku). Ponadto w części graficznej MPZP zaznaczono zarówno lokalizację napowietrznych linii wysokiego napięcia 110 kV, 220 kV i 400 kV, jak również granice stref ochronnych i stref uciążliwości związanych z tymi liniami. Zdaniem Sądu, § 35 ust. 3 pkt 1 lit. "a" MPZP jest przepisem jasnym i oczywistym, a do wyprowadzenia z niego właściwej normy prawnej nie trzeba się odwoływać do bardziej zaawansowanych metod wykładni niż wykładnia językowa. Z przepisu tego wynika jednoznaczny zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych w odległości mniejszej niż 20 m, liczonej jako pozioma odległość od osi linii do krawędzi budynku. Ponadto, jak już wyżej wskazano, część graficzna MPZP zawiera wyraźne oznaczenie lokalizacji linii energetycznej, jak również w sposób czytelny prezentuje granice strefy uciążliwości, tj. strefy, w której nie jest dopuszczalna lokalizacja budynków mieszkalnych.

7.3. Należy w tym miejscu przypomnieć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, a art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej bezwzględny obowiązek sprawdzenia, czy dokumentacja projektowa jest zgodna z ustaleniami tego planu, w taki sam sposób, jak sprawdzenia, czy dokumentacja projektowa jest zgodna

z innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej musi uwzględniać zarówno część tekstową, jak i część graficzną planu miejscowego. Obie części tej uchwały podlegały publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, a część graficzna tej uchwały została sporządzona i ogłoszona w skali 1:1000. Analizując informacje wynikające z załącznika graficznego, Sąd stwierdził, że znaczna część działki nr ew. [...], obręb [...], gm. I. znajduje się w strefie uciążliwości linii 220 kV, która również przebiega przez tę działkę. Analiza ta nie wymagała wysublimowanych metod badawczych, albowiem część graficzna planu jest czytelna i opatrzona wyraźną legendą.

7.4. Sąd stwierdza, że w przypadku takim jak występujący w niniejszej sprawie, organ administracji architektoniczno-budowlanej – z uwagi na jednoznaczne brzmienie MPZP – winien był poddać dokładnej analizie przedstawiony przez inwestorkę projekt zagospodarowania terenu (sporządzony w skali 1:500) i samodzielnie zweryfikować (przy wykorzystaniu ogólnie znanych metod porównywania dwóch map sporządzonych w innych skalach) czy projektowany budynek znajduje się poza obowiązującą strefą uciążliwości. Obowiązek zbadania zgodności dokumentacji projektowej spoczywa na organie i żadne działania projektanta nie zwalniają go z jego dochowania. To nie projektant władczo rozstrzyga o tym, czy projektowany obiekt jest zlokalizowany zgodnie z ustaleniami MPZP – w postępowaniu administracyjnym jest to wyłączna kompetencja właściwego organu administracji publicznej. Dla oceny, czy projekt jest zgodny z MPZP nie mają zatem znaczenia adnotacje projektanta na projekcie zagospodarowania terenu lub w części tekstowej projektu budowlanego.

7.5. Zdaniem Sądu nie sposób również przyjąć, aby rysunek linii wysokiego napięcia na projekcie zagospodarowania terenu odczytywać jako element mapy do celów projektowych sporządzonej na podstawie mapy zasadniczej wpisanej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przeciwko temu stanowisku GINB świadczy już sam projekt zagospodarowania terenu, na którym linia ta rozpoczyna swój bieg na działce nr [...] (przylegającej do działki inwestycyjnej od północy), a kończy na przylegającej do niej od południa działce drogowej (ul. [...]). Już proste zestawienie tego projektu z fragmentem części graficznej MPZP wskazuje, że na projekcie zagospodarowania terenu nie odwzorowano dokładnego przebiegu linii 220 kV, która – zarówno na tym fragmencie jak i w całej części graficznej MPZP – przebiega przez wiele działek ewidencyjnych i obszarów zagospodarowania.

7.6. Dlatego też, w ocenie Sądu, rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, organy obu instancji powinny były poddać dokładnej analizie przedstawiony przez inwestorkę projekt zagospodarowania terenu (sporządzony w skali 1:500) i samodzielnie zweryfikować (przy wykorzystaniu ogólnie znanych metod porównywania dwóch map sporządzonych w innych skalach) czy projektowany budynek znajduje się poza obowiązującą strefą uciążliwości, tj. czy jest położony dalej niż 20 m od linii energetycznej 220 kV. Działanie takie mieści się w granicach postępowania wyjaśniającego prowadzonego w trybie nieważnościowym, albowiem polega na porównaniu dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania zwyczajnego (w tym przypadku: projektu zagospodarowania przestrzennego) z treścią obowiązującego prawa (w tym przypadku: części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Zdaniem Sądu, w razie ustalenia, że sporny budynek został rzeczywiście zlokalizowany w granicach strefy uciążliwości, jak podnosi to strona skarżąca, należałoby to ocenić jako rażące naruszenie prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 35 ust. 3 pkt 1 lit. "a" i częścią graficzną MPZP. Naruszenie to spełniłoby kryteria oczywistości naruszenia, jednoznacznego i wyraźnego charakteru przepisu, który został naruszony, jak również przemawiałyby za tym racje ekonomiczne, społeczne i gospodarcze. Należy w tym miejscu podkreślić, że w świetle art. 121 i n. ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm.), ochrona środowiska obejmuje również ochronę przed polami elektromagnetycznymi. Skoro natomiast prawodawca miejscowy wprowadził ochronę polegającą na zakazie lokalizacji budynków mieszkalnych w strefie uciążliwości, to naruszenie tego zakazu stanowi nie tylko uchybienie jednoznacznemu przepisowi MPZP, ale również skutkuje naruszeniem zasad ochrony środowiska i potencjalnym narażeniem osób korzystających z nieruchomości zlokalizowanej w strefie uciążliwości na negatywne konsekwencje z tym związane. Decyzja sprzeczna z tymi wymogami musi zostać zatem oceniona jako niedopuszczalna w demokratycznym państwie prawnym, skoro narusza szereg ww. wartości prawnie chronionych. Ponownie rozpoznając sprawę, organy usuną stwierdzone wyżej uchybienia, pozostając związane oceną prawną sformułowaną przez sąd.

8. Mając to na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 35 ust. 3 pkt 1 lit. "a" i częścią graficzną MPZP, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postepowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.