Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 680/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Inne
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 § 1, art. 107 § 3, art. 127 § 2, art. 138 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 78 ust. 1
journal: Dz.U. 1992 nr 8 poz 31
law: Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 grudnia 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
article: § 146
journal: Dz.U. 1992 nr 60 poz 305
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lipca 1992 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych.
article: art. 1, art. 6, art. 7, art. 8 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 124 poz 782
law: Ustawa z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 190, art. 200
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: § 13 ust. 2 pkt 1, § 14 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1992 nr 57 poz 278
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia uposażenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w P., działając na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 36a §1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., nr 952 z późn. zm.), odmówił majorowi w stanie spoczynku (mjr w st. spocz.) J. B. (dalej również jako "wnioskodawca" oraz "zainteresowany") ustalenia uposażenia sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku, uznając, iż wnioskodawcy nie przysługuje prawo do przedmiotowego uposażenia.

Decyzję wydano po rozpatrzeniu wniosku mjr w st. spocz. J. B. z dnia [...] stycznia 2013 r. o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia prawa do uposażenia sędziego wojskowego w stanie spoczynku. Jako podstawę żądania zainteresowany powołał art. 36a § 1 ust. 2 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, wnosząc o ustalenie i przyznanie mu, jako byłemu sędziemu wojskowemu, uposażenia sędziego w stanie spoczynku, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania i wypłacania uposażeń sędziom sądów wojskowych w stanie spoczynku oraz uposażeń rodzinnych członków ich rodzin (Dz. U. z 2008 r., Nr 105, poz. 670). W dniu 1 lutego 2013 r. wniosek został przekazany do rozpoznania, zgodnie z właściwością, Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w P.

Organ I instancji wskazał, że wnioskodawca urodził się [...] grudnia 1952 r. W okresie od [...] września 1976 r. do [...] grudnia 1976 r. odbywał aplikację w Prokuraturze Rejonowej w S. Z kolei w okresie od [...] stycznia 1977 r. do [...] grudnia 1977 r. odbywał służbę wojskową w ramach SOR. Dnia [...] grudnia 1977 r. został powołany do zawodowej służby wojskowej w jednostkach prokuratury wojskowej, gdzie służył na stanowiskach aplikanta, oficera śledczego, podprokuratora i wiceprokuratora. Od dnia [...] lipca 1987 r. pełnił służbę jako sędzia Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. Orzeczeniem Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. (dalej jako "OWKL") z dnia [...] marca 1995 r., nr [...], stwierdzono zdolność wnioskodawcy do zawodowej służby wojskowej, przy czym wskazano, iż stopień zaawansowania ujawnionych u niego schorzeń zezwala na kontynuowanie zawodowej służby wojskowej. Dnia [...] lipca 1995 r. zainteresowany, sędzia Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B., w piśmie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w oparciu o treść przepisów art. 29 pkt 2 i art. 30 § 1 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. Nr 10 z dnia 30 września 1972 r., poz. 65 z późn. zm.) zrzekł się stanowiska sędziego Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B., informując Prezydenta, iż skierował tego dnia do Ministra Obrony Narodowej pismo z wypowiedzeniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Dnia [...] lipca 1995 r. zainteresowany sędzia Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B., w oparciu o treść przepisów art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. Nr 8 z 1992 r., poz. 31) w zw. z § 146 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lipca 1992 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 60 z 1992 r. poz. 305) - wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 1995 r., Nr [...], na podstawie art. 30 § 1 Ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 1989 r. Nr 23, poz. 166 z późn. zm.) - zainteresowany został odwołany ze stanowiska sędziego sądu wojskowego. Wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego z dniem [...] stycznia 1996 r., decyzją z dnia [...] listopada 1995 r., Nr [...], Minister Obrony Narodowej zwolnił wnioskodawcę z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy. W konsekwencji dnia [...] stycznia 1996 r. zainteresowany został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Datę tę Minister Obrony Narodowej ostatecznie określił na dzień [...] lutego 1996 r.

Następnie wskazano, iż orzeczeniem RWKL w S. z dnia [...] czerwca 1997 r., Nr [...] ustalono wobec wnioskodawcy trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, kat. [...]. Wnioskodawca pobiera, po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, a więc od dnia [...] stycznia 1997 r. świadczenie emerytalne z WBE. Orzeczeniem RWKL w S. z dnia [...] października 1997 r., ustalono wobec niego trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej (kat. [...]) oraz trwałą niezdolność do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w czasie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny (kat. [...]). Rozpoznane w orzeczeniu schorzenia pozostają w związku ze służbą wojskową. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. akt VII.U.166/98, przyznano wnioskodawcy rentę inwalidzką jak dla II grupy, poczynając od dnia [...] czerwca 1997 r. Na podstawie tego orzeczenia zaliczono badanego do drugiej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, ustalając, iż inwalidztwo istnieje u badanego od dnia [...] września 1997 r. Orzeczeniem TWKL w S. z dnia [...] grudnia 2000 r. Nr [...] ustalono wobec wnioskodawcy trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej (kat. [...]) oraz trwałą niezdolność do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w czasie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny (kat. [...]). Rozpoznane w orzeczeniu schorzenia pozostają w związku ze służbą wojskową. Na podstawie tego orzeczenia zaliczono badanego do II grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową, ustalając, iż inwalidztwo istnieje u badanego od dnia [...] września 1997 r. Organ I instancji podniósł, że pobierając świadczenie emerytalne wnioskodawca pracował w ramach stosunku pracy w okresie od [...] sierpnia 1999 r. do [...] listopada 2005 r.

Po analizie powyższego stanu faktycznego Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. stwierdził, że wniosek o ustalenie uposażenia sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku jest niezasadny, ponieważ wnioskodawcy nie przysługuje do niego prawo. Podniesiono, że sędziowski stosunek służbowy wnioskodawcy uległ rozwiązaniu w dniu [...] października 1995 r. poprzez odwołanie go z stanowiska sędziego przez Prezydenta RP wskutek zrzeczenia się tego stanowiska, dokonanego pismem z dnia [...] lipca 1995 r. Z chwilą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy, co nastąpiło z dniem [...] lutego 1996 r., wnioskodawca nabył ponadto uprawnienia emerytalne.

Organ I instancji wskazał, że w okresie zrzeczenia się przez wnioskodawcę stanowiska sędziego sądu wojskowego oraz przejścia na emeryturę wojskową - pragmatykę stosunku służbowego sędziów wojskowych regulowała ustawa dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych. W myśl ówcześnie obowiązujących przepisów, do dnia 31 grudnia 1997 r. sędziom sądów wojskowych nie przysługiwało uprawnienie do uposażenia sędziego w stanie spoczynku. Dopiero zgodnie z ustawą z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 124 poz. 782, z późn. zm.) - sędziowie sądów powszechnych oraz wojskowych uzyskali od dnia 17 października 1997 r. prawo do stanu spoczynku, a od dnia 1 stycznia 1998 r. prawo do uposażenia w stanie spoczynku (art. 1, art. 6, art. 7 oraz art. 8 pkt 1 cyt. ustawy). Przewidziane w tej ustawie prawo do uposażenia w stanie spoczynku uzyskali też sędziowie sądów powszechnych oraz sądów wojskowych, którzy uzyskali prawo do emerytury lub renty przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli prawo to nabyli zajmując stanowisko sędziego lub prokuratora. Także od dnia 1 października 2001 r., tj. z dniem wejścia w życie nowej ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2001 r., Nr 98 poz. 1070), sędziowie sądów wojskowych utrzymali: prawo do stanu spoczynku oraz do uposażenia należnego sędziom w stanie spoczynku, a to zgodnie z art. 190 tej ustawy, nowelizującym ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych.

Podniesiono również, że w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych znalazł się w art. 200 § 1-3 zapis, stanowiący, iż:

- sędziów, którzy przed dniem 1 stycznia 1998 r. przeszli na emerytury lub renty i nabyli prawo do uposażenia, uważa się za sędziów w stanie spoczynku w rozumieniu ustawy, chyba że utracili uprawnienie do tego uposażenia (§ 1),

- uposażenia sędziów w stanie spoczynku z dniem wejścia w życie ustawy ustala się w wysokości 75% sumy wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za wysługę lat, jakie otrzymywałby sędzia w chwili przejścia na emeryturę lub rentę albo w stan spoczynku, przy zastosowaniu zasad określonych w art. 198 § 1 (§ 2),

- przepisy art. 100 § 2-8 ustawy mają zastosowanie do byłych sędziów, którzy nabyli prawo do emerytury lub renty przed dniem 1 stycznia 1998 r., jeżeli prawo to nabyli zajmując stanowisko sędziego. Przy ustalaniu wysokości uposażenia uwzględnia się wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za wysługę lat, które pobierałby sędzia w dniu 1 stycznia 1998 r., z zastosowaniem przepisu § 2 (§3).

Wskazano, iż w świetle art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 z dnia 28 sierpnia 1997 roku o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 124 poz. 782, z późn. zm.) - prawo do uposażenia sędziego w stanie spoczynku nabywali sędziowie sądów powszechnych oraz wojskowych którzy uzyskali prawo do emerytury lub renty przed dniem wejścia w życie tej ustawy, jeżeli prawo to nabyli zajmując stanowisko sędziego. Rozważono następnie, czy w świetle art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ww. ustawy - sędzia sądu wojskowego nabywał prawo do uposażenia sędziego w stanie spoczynku uzyskawszy chociażby minimalne prawo do emerytury wojskowej po 15 latach służby w Wojsku Polskim (1) czy też nie, oraz czy prawo takie nabywałby dopiero z chwilą uzyskania prawa do pełnej emerytury, na zakończenie służby wojskowej na stanowisku sędziego (2). Organ I instancji wskazał, iż wnioskodawca w chwili wejścia w życie przedmiotowej ustawy (tj. 1 stycznia 1998 r.) był osobą, która zrzekła się urzędu sędziego ponad 2 lata przed jej wejściem w życie i pobierała nabyte uprzednio uposażenie w postaci wyłącznie emerytury wojskowej uzyskanej z tytułu pełnienia służby wojskowej, a nabyte przez wnioskodawcę prawo do renty inwalidzkiej zostało uzyskane z dniem 1 września 1997 r., a więc w czasie, kiedy nie zajmował już stanowiska sędziego. W ocenie prawnej organu orzekającego w sprawie taka osoba nie mieści się w zakresie zastosowania normy z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ww. ustawy. Podkreślono, że osoba, która zrzekła się urzędu sędziego, nie może na tej podstawie domagać się prawa do uposażenia sędziego w stanie spoczynku.

W ocenie organu I instancji, w myśl art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 roku o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, uprawnienia do uposażenia należnego sędziemu w stanie spoczynku nabyli tylko tacy sędziowie wojskowi, którzy w chwili przejścia na emeryturę lub rentę przed dniem 1 stycznia 1998 r., byli sędziami wojskowymi, a więc: nie zrzekli się stanowiska sędziego, lecz zajmując urząd sędziego:

a) uzyskali wiek przewidziany ustawą do uzyskania przysługującego im na mocy art. 180 Konstytucji prawa do stanu spoczynku, tj. ówcześnie: wiek 55 lub 58 (60) lat, który był przesłanką do obligatoryjnego zwolnienia sędziego wojskowego - żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej z powodu osiągnięcia wymaganego wieku, na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, lub

b) z powodu choroby lub utraty sił uznani zostali orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za niezdolnych do zawodowej służby wojskowej.

Odmienna interpretacja ww. przepisów, a sprowadzająca się do tezy, iż prawo do stanu spoczynku przysługiwałoby każdemu byłemu sędziemu wojskowemu, który przed 1 stycznia 1998 r. przeszedł chociażby na minimalną emeryturę wojskową po co najmniej 15 latach służby, bez względu na: wiek, stan zdrowia oraz okoliczność zrzeczenia się urzędu sędziego, oceniana byłaby jako sprzeczna z art. 180 ust. 2 i 3 Konstytucji oraz zasadą sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa osób znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Podniesiono bowiem, iż żaden żołnierz zawodowy pełniący służbę sędziowską, który po 1 stycznia 1998 r. zrzekłby się urzędu sędziego mając wypracowane prawo co najmniej do minimalnej emerytury wojskowej, lecz nie mając w czasie zrzekania się urzędu sędziego ukończonych 60 lat, ani też stwierdzonej niezdolności do zawodowej służb wojskowej - nie uzyskałby jakiegokolwiek prawa do uposażenia w stanie spoczynku. Zaznaczono również, że art. 200 § 1-3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych Dz.U. z 2001, Nr 98 poz. 1070 z późn. zm.) nie może mieć zastosowania w przypadku wnioskodawcy, jako byłego sędziego sądu wojskowego. Unormowania prawne z tego przepisu:

a) znajdują się w ustawie z dnia 27 lipca 2001 roku - Prawo o ustroju sądów powszechnych,

b) przepisy te nie zostały włączone do odpowiedniego stosowania w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 roku Prawo o ustroju sądów wojskowych - poprzez nowelizację art. 70§ 1 tej ustawy, za pośrednictwem art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku - Prawo o ustroju sądów powszechnych,

c) ustawodawca nie przewidział w ustawie z dnia 27 lipca 2001 roku - Prawo o ustroju sądów powszechnych - również w inny sposób zastosowania tych przepisów wobec sędziów sądów wojskowych, tak jak to uczynił np. w art. 7 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 roku o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Brak jest zatem podstaw prawnych do ustalenia na rzecz zainteresowanego uposażenia sędziego w stanie spoczynku na podstawie art. 200 § 1-3 powyższej ustawy.

Organ I instancji przypomniał również, że orzeczeniami komisji lekarskich ustalono, iż inwalidztwo u wnioskodawcy istnieje od dnia [...] września 1997 r., a więc w czasie, kiedy wnioskodawca już nie był sędzią wojskowym. Natomiast wiek 60 lat wnioskodawca ukończył po upływie ponad 17 lat od zakończenia kariery sędziego, co nastąpiło w 1995 r. Uznano, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przyznania uposażenia w stanie spoczynku osobie, która zrzekła się w lipcu 1995 r. stanowiska sędziego, nie mając w czasie zrzekania się stanowiska sędziego: ukończonych 60 lat, ani też stwierdzonej niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Podkreślono, że również przy obecnie obowiązującej regulacji prawnej, żaden żołnierz zawodowy pełniący służbę sędziowską, który zrzekłby się po 1 stycznia 1998 r. stanowiska sędziego nie mając w czasie zrzeczenia się stanowiska sędziego: ukończonych 60 lat (67 lat), ani też stwierdzonej niezdolności do zawodowej służby wojskowej - nie uzyskałby jakiegokolwiek prawa do stanu spoczynku. Wskazano też, iż żaden z powołanych przez wnioskodawcę przepisów i aktów prawnych nie tworzy materialnoprawnych podstaw do nabycia prawa do uposażenia sędziego w stanie spoczynku.

Mjr w st. spocz. J. B., pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. odwołał się od powyższej decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w P..

W odwołaniu podniesiono zarzut pominięcia przez organ I instancji istotnych okoliczności. Wskazano, że przed zwolnieniem wnioskodawcy z zawodowej służby wojskowej pełnionej na stanowisku sędziego sądu wojskowego - nie został on skierowany na komisyjne badania lekarskie celem ustalenia stanu zdrowia, co przewidywał obowiązujący wówczas § 13 ust. 2 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 57 poz. 278). Podkreślono, iż ustalone u wnioskodawcy inwalidztwo, powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej, a więc także do wykonywania funkcji sędziego pozostaje w związku ze służbą wojskową pełnioną w charakterze sędziego sądu wojskowego. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. do ponownego rozpoznania lub zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez ustalenie prawa do uposażenia sędziego wojskowego w stanie spoczynku. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Okręgowego Wydział VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. - sygn. VII.U.166/98.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że składając wniosek o ustalenie prawa do uposażenia sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku wnioskodawca miał na uwadze zarówno wiek, jak też okoliczności związane z jego odejściem ze stanowiska sędziego i zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Zrzeczenie się oraz wypowiedzenie stosunku służbowego przez wnioskodawcę miało miejsce kilka miesięcy po dacie zbadania przez OWKL w B., która uznała dalszą zdolność do zawodowej służby wojskowej, nie stwierdzając schorzeń eliminujących trwale, a choćby tylko okresowo z tej służby, chociaż przyjęła, że zasadnicze schorzenia pozostają w związku ze służbą wojskową. Podniesiono, że zwolnienie w dniu [...] stycznia 1996 r. z zawodowej służby wojskowej nie zostało powiązane ze skierowaniem na komisyjne badania lekarskie przez byłego przełożonego. Zdaniem wnioskodawcy, taki wymóg był wówczas określony przez § 13 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57 poz. 278). Podkreślono, że pobyt na badaniach przed OWKL w B., potwierdzony decyzją wojskowej komisji lekarskiej z dnia [...] marca 1995 r., nie był związany z odejściem z zawodowej służby wojskowej. Lekarze badający wnioskodawcę w toku postępowania sądowego w sprawie prowadzonej przed Wydziałem VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Okręgowego w S. w sprawie VII.U.166/98 orzekli, że inwalidztwo istnieje od [...] lutego 1996 r., a więc od daty faktycznego zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej.

Podniesiono ponadto, że wnioskodawca nie kwestionował wówczas tej daty, gdyż w ówczesnej sytuacji stan ten był dla niego bez większego znaczenia dla uprawnień. Inwalidztwo i trwała niezdolność do zawodowej służby wojskowej została ustalona przez inną komisję wojskową, mającą siedzibę w innym mieście, przy czym stwierdzono, że te schorzenia pozostają ze służbą wojskowa, a więc powstały one w czasie, gdy zainteresowany był sędzią wojskowym. Przyznano mu II grupę inwalidztwa. Zdaniem wnioskodawcy, ten fragment stanu faktycznego nie został w ogóle zbadany w toku postępowania. Zaznaczono, że wnioskodawca od wielu lat jest inwalidą wojskowym II grupy, posiada schorzenia pozostające w związku ze służbą wojskową pełnioną przez wiele lat na stanowisku sędziowskim, jednakże owo ustalenie możliwe było dopiero w toku procesu sądowego wytoczonego przeciwko WBE. Ustawa przyznająca sędziom sądów wojskowych prawo do uposażenia sędziego w stanie spoczynku weszła w życie dopiero z dniem 1 stycznia 1998 r., a wiązała ona wiek wojskowego sędziego (60 lat) z jego stanem zdrowia ustalonym przez wojskową komisję lekarską. Ten wiek wnioskodawca uzyskał jednak dopiero w grudniu 2012 r. Podkreślono, że inwalidztwo wnioskodawcy należy łączyć ze schorzeniami mającymi związek ze służbą wojskową, a ta była wyłącznie służbą w korpusie sprawiedliwości (prokuratorzy wojskowi i sędziowie wojskowi).

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...] Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98 z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. z dnia [...] marca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że odwołanie jest bezzasadne. Wskazano, że zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia, a więc zbędne jest przeprowadzanie dowodu z akt sprawy o sygn. VII.U.166/98 VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Okręgowego w S., gdyż w udostępnionych dla potrzeb toczącego się postępowania administracyjnego aktach personalnych oraz emerytalnych znajdują się wszystkie materiały niezbędne do oceny zaskarżonej decyzji. Analiza decyzji pozwala na przyjęcie, iż została ona podjęta prawidłowo, po wszechstronnym ustaleniu stanu faktycznego oraz wnikliwej analizie przepisów regulujących zasady przenoszenia sędziów w stan spoczynku. Zaznaczono, że w odwołaniu nie wskazano żadnych istotnych argumentów podważających prawidłowość powyższej decyzji. Jako podstawę odwołania wnioskodawca podniósł jedynie to, że w chwili zwalniania go z zawodowej służby wojskowej pełnionej na stanowisku sędziego w byłym Sądzie Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. zaniechano skierowania go na badania przez wojskową komisję lekarską, co było obligatoryjne w świetle obowiązującego wówczas Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278), a stwierdzone u niego później inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową pełnioną na stanowisku sędziego sądu wojskowego. Wnioskodawca wskazał, iż postępowaniem takim naruszony został przez jego przełożonego § 13 ust. 2 pkt 1 wskazanego wyżej rozporządzenia. Zdaniem organu II instancji zarzut ten uznać należy za chybiony, a ponadto niemający istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż wprawdzie wskazany wyżej przepis rzeczywiście przewidywał obowiązek skierowania do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej z innych przyczyn niż ze względu na stan zdrowia, jednakże skierowania takiego nie dokonywał przełożony zwolnionego żołnierza, lecz następowało ono już po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, na mocy decyzji właściwego wojskowego komendanta uzupełnień (zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 wskazanego wyżej rozporządzenia), a ponadto obowiązek taki nie obejmował żołnierzy, którzy w okresie poprzedzającym zwolnienie z zawodowej służby wojskowej skierowani byli do wojskowej komisji lekarskiej na swój wniosek (§ 14 ust. 1 pkt 2 ppkt a Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach). W takiej właśnie sytuacji znajdował się wnioskodawca, który w dniu [...] marca 1995 r. badany był przez OWKL i uznany został za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. Decyzji tej zainteresowany nie skarżył, natomiast w dniu [...] lipca 1995 r. skierował na ręce Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zrzeczenie się stanowiska sędziego oraz do Ministra Obrony Narodowej wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Następnie, postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zainteresowany został odwołany ze stanowiska sędziego sądu wojskowego. W chwili zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, co nastąpiło z dniem, [...] stycznia 1996 r., wnioskodawca nie zajmował już stanowiska sędziego.

W decyzji podniesiono ponadto, że dokumenty zawarte w aktach emerytalnych wnioskodawcy oraz w jego aktach personalnych wskazują jednoznacznie, iż zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło na skutek wypowiedzenia przez samego zainteresowanego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, połączonego ze zrzeczeniem się stanowiska sędziego i żadnego wpływu na ten fakt nie miał jego stan zdrowia. Późniejsze stwierdzenie u zainteresowanego inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową, pozostaje zdaniem organu II instancji bez znaczenia dla kwestii ewentualnego nabycia uprawnień do stanu spoczynku przysługującego sędziom. Kwestia ta została bowiem precyzyjnie wyjaśniona w zaskarżonej decyzji i zawarte w niej argumenty nie wymagają ponownego przytaczania. Podkreślono więc, że zarówno rozstrzygnięcie merytoryczne jak i jego uzasadnienie nie budzą żadnych zastrzeżeń, a podniesione przez skarżącego zarzuty uznać należy za bezzasadne.

Skargę na powyższą decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P., pismem z dnia [...] maja 2013 r. złożył mjr w st. spocz. J. B. Zaskarżonej decyzji zarzucono nieuwzględnienie faktu, że od daty zwolnienia wnioskodawcy z zawodowej służby wojskowej pełnionej na stanowisku sędziego sądu wojskowego, zainteresowany jest inwalidą, a inwalidztwo to zostało zakwalifikowane przez wojskowe komisje lekarskie jako pozostające w związku ze służbą wojskową, a więc z okresem, kiedy wnioskodawca pełnił obowiązki sędziego wojskowego. Wniesiono o uchylenie wydanych w sprawie decyzji.

W uzasadnieniu przedmiotowej skargi powtórzono dotychczasową argumentację. Podniesiono, że otrzymywane świadczenie emerytalno-rentowe jest niższe niż uposażenie sędziego wojskowego w stanie spoczynku, którego żądanie uzyskania jest w tej sytuacji uzasadnione. W uzasadnieniu skargi wskazano również, że zdaniem organu II instancji stan inwalidztwa wnioskodawcy jest w niniejszej sprawie bez znaczenia, jako iż zrzekł on się stanowiska sędziego w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej. Podkreślono więc, że organ nie wziął pod uwagę istotnej okoliczności, iż z przyczyn zdrowotnych wnioskodawca w tym czasie nie był zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich potwierdzają bowiem, że trwałe inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową, a więc z okresem pełnienia obowiązków sędziego sądu wojskowego. Ustawa przyznająca sędziom sądów wojskowych prawo do uposażenia sędziego w stanie spoczynku weszła w życie dopiero z dniem 1 stycznia 1998 r., a wiązała ona wiek wojskowego sędziego (60 lat) z jego stanem zdrowia ustalonym przez wojskową komisję lekarską. Ten wiek wnioskodawca uzyskał jednak dopiero w grudniu 2012 r., a zatem dopiero po tej dacie mógł skierować wniosek o ustalenie prawa do uposażenia sędziego w stanie spoczynku.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Podkreślono, że przepisy regulujące zasady przeniesienia sędziego w stan spoczynku nie mają zastosowania do osoby skarżącego. Analiza dokumentów zawartych w aktach personalnych i aktach emerytalnych skarżącego wskazuje jednoznacznie, iż zwolnienie wnioskodawcy z zawodowej służby wojskowej nie było wynikiem stwierdzenia u niego niezdolności do pełnienia tej służby, ale następstwem wypowiedzeniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez samego zainteresowanego, połączonego ze zrzeczeniem się urzędu sędziego. W chwili zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej, co nastąpiło z dniem [...] stycznia 1996 r., nie zajmował on już stanowiska sędziego. Zaznaczono, iż żadnego wpływu na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nie miał stan zdrowia skarżącego, o czym świadczyć może chociażby fakt, że w dniu [...] marca 1995 r. skarżący był badany przez OWKL i uznany został za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. Decyzji tej zainteresowany nie skarżył, natomiast w dniu [...] lipca 1995 r. zrzekł się stanowiska sędziego oraz wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Późniejsze stwierdzenie u zainteresowanego inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową jest kwestią wtórną, pozostającą bez znaczenia dla ewentualnego nabycia uprawnień do stanu spoczynku przysługującego sędziom.

Organ II instancji podniósł ponadto, że stwierdzenie przez odpowiednią komisję lekarską niezdolności sędziego sądu wojskowego do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie jest jednoznaczne z wystąpieniem okoliczności określonych w art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych, stwarzających podstawę do przeniesienia sędziego w stan spoczynku z uwagi na stan zdrowia, o czym świadczy chociażby fakt, iż sędzia wojskowy uznany za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej może być w stosownym trybie powołany na stanowisko sędziego sądu powszechnego. Podniesiono więc, że w przypadku skarżącego stwierdzenie inwalidztwa, stanowiące podstawę do przyznania mu renty inwalidzkiej, nie było równoznaczne z jego niezdolnością do pracy. Wskazano, że w okresie od [...] sierpnia 1998 r. do [...] listopada 2005 r. skarżący zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy w charakterze kierownika nadzoru w Przedsiębiorstwie Usługowo-Handlowym "X" Sp. z o.o.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej również jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona w tak zakreślonych granicach kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny nakazuje uznać to rozstrzygnięcie za prawidłowe.

Ustalony stan faktyczny co do osoby skarżącego i jego statusu nie budzi wątpliwości Sądu i jest bezsporny. Skarżący w dniu [...] grudnia 2012 r. ukończył 60 lat i posiada uprawnienia emerytalno-wojskowe nabyte z tytułu pełnionej zawodowej służby wojskowej. W służbie wojskowej pozostawał nieprzerwanie od [...] stycznia 1977 r. do [...] stycznia 1997 r., przy czym w okresie od [...] września 1976 r. do [...] grudnia 1976 r. odbywał aplikację w Prokuraturze Rejonowej w S., od [...] stycznia 1977 r. do [...] grudnia 1977 r. odbywał służbę wojskową w ramach SOR, [...] grudnia 1977 r. został powołany do zawodowej służby wojskowej w jednostkach prokuratury wojskowej, gdzie służył na stanowiskach aplikanta, oficera śledczego, podprokuratora i wiceprokuratora. Od [...] lipca 1987 r. do stycznia 1996 r. zawodową służbę wojskową pełnił jako sędzia wojskowy. Dnia [...] lipca 1995 r. w piśmie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w oparciu o art. 29 pkt 2 i art. 30 § 1 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych zrzekł się stanowiska sędziego Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. Jednocześnie skierował do Ministra Obrony Narodowej pismo z wypowiedzeniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 1995 r. skarżący został odwołany ze stanowiska sędziego sądu wojskowego. Wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego z dniem [...] stycznia 1996 r., decyzją z dnia [...] listopada 1995 r. Minister Obrony Narodowej zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy. Datę zwolnienia Minister Obrony Narodowej ostatecznie określił na [...] lutego 1996 r.

W okresie zrzeczenia się przez skarżącego stanowiska sędziego sądu wojskowego oraz przejścia na emeryturę wojskową pragmatykę stosunku służbowego sędziów wojskowych regulowała ustawa dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. Nr 23, poz. 166). W myśl ówcześnie obowiązujących przepisów, do dnia 31 grudnia 1997 r. sędziom sądów wojskowych nie przysługiwało uprawnienie do uposażenia sędziego w stanie spoczynku. Dopiero ustawą z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 124 poz. 782, z późn. zm.) sędziowie sądów powszechnych oraz wojskowych uzyskali od dnia 17 października 1997 r. prawo do stanu spoczynku, a od dnia 1 stycznia 1998 r. prawo do uposażenia w stanie spoczynku (art. 1, art. 6, art. 7 oraz art. 8 pkt 1 cyt. ustawy). Przewidziane w tej ustawie prawo do uposażenia w stanie spoczynku uzyskali też sędziowie sądów powszechnych oraz sądów wojskowych, którzy uzyskali prawo do emerytury lub renty przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli prawo to nabyli zajmując stanowisko sędziego lub prokuratora. Zatem w myśl art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 roku o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, uprawnienia do uposażenia należnego sędziemu w stanie spoczynku nabyli tylko tacy sędziowie wojskowi, którzy w chwili przejścia na emeryturę lub rentę przed dniem 1 stycznia 1998 r., byli sędziami wojskowymi i zajmując urząd sędziego:

- uzyskali wiek przewidziany ustawą do uzyskania przysługującego im na mocy art. 180 Konstytucji prawa do stanu spoczynku, tj. ówcześnie: wiek 55 lub 58 (60) lat, który był przesłanką do obligatoryjnego zwolnienia sędziego wojskowego - żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej z powodu osiągnięcia wymaganego wieku, na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, lub

- z powodu choroby lub utraty sił uznani zostali orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej za niezdolnych do zawodowej służby wojskowej.

Skarżący wcześniej, tj. 5 lipca 1995 r., zrzekł się stanowiska sędziego, zatem regulacji tej nie podlega. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wiek uprawniający do nabycia stanu spoczynku skarżący osiągnął dopiero w dniu [...] grudnia 2012 r., z kolei orzeczenie o niezdolności do służby woskowej określa datę tej niezdolności na dzień [...] września 1997 r. – czyli już po odwołaniu ze stanowiska sędziego sądu wojskowego oraz po ustaniu stosunku służbowego żołnierza zawodowego. Skarżący wywodzi, że wyrokiem Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych datę tę ustalono ostatecznie na [...] lutego 1996 r., czego nie kwestionował w toku instancyjnym nie przewidując, że tak ustalona data powstania niepełnosprawności będzie miała w przyszłości jakiekolwiek znaczenie. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać należy, że skarżący został odwołany ze stanowiska sędziego postanowieniem Prezydenta RP z dnia [...] października 1995 r., zatem ustalenie przez sąd ubezpieczeń tej innej daty powstania niepełnosprawności nie ma znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. W dalszym ciągu mamy bowiem do czynienia z wcześniejszym odwołaniem skarżącego ze stanowiska sędziego i w konsekwencji nabyciem uprawnień emerytalno-rentowych wyłącznie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Również z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2001 r., Nr 98 poz. 1070), tj. od dnia 1 października 2001 r., sędziowie sądów wojskowych utrzymali prawo do stanu spoczynku oraz do uposażenia należnego sędziom w stanie spoczynku, zgodnie z art. 190 tej ustawy, nowelizującym ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych. Zgodnie z art. 200 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. sędziów, którzy przed dniem 1 stycznia 1998 r. przeszli na emerytury lub renty i nabyli prawo do uposażenia, uważa się za sędziów w stanie spoczynku w rozumieniu ustawy, chyba że utracili uprawnienie do tego uposażenia, a przepisy art. 100 § 2-8 ustawy mają zastosowanie do byłych sędziów, którzy nabyli prawo do emerytury lub renty przed dniem 1 stycznia 1998 r., jeżeli prawo to nabyli zajmując stanowisko sędziego (§3). Żadnego z tych wymogów skarżący nie spełniał, pozostając poza służbą od dnia [...] lutego 1996 r.

W opinii Sądu rozpatrującego przedmiotową sprawę oceny tej nie zmieniają kolejne orzeczenia, którymi ustalono stopień inwalidztwa skarżącego, określony datę jego powstania oraz potwierdzono związek ze służbą. Dokumenty zawarte w aktach emerytalnych oraz personalnych wskazują, iż zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło na skutek wypowiedzenia przez samego zainteresowanego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, połączonego ze zrzeczeniem się stanowiska sędziego. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż żadnego wpływu na ten fakt nie miał stan zdrowia, a prawidłowość tej oceny potwierdza dalsza droga zawodowa skarżącego, który pobierając świadczenie emerytalno-rentowe z WBE jednocześnie pracował na etacie poza strukturami wojskowymi. Zatem późniejsze stwierdzenie u skarżącego inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową, jest bez znaczenia dla kwestii ewentualnego nabycia uprawnień do stanu spoczynku przysługującego sędziom.

W świetle podniesionych zarzutów rozważenia wymagało, czy skarżący może wywodzić swoje uprawnienie do uzyskania prawa do otrzymywania uposażenia sędziego sądu wojskowego z faktu nie skierowania go na komisyjne badania lekarskie celem ustalenia stanu zdrowia przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej pełnionej na stanowisku sędziego sądu wojskowego, w konsekwencji czego uzyskanie orzeczeń o niezdolności do służby wojskowej i ustalonego związku inwalidztwa ze służbą nastąpiło w czasie, gdy był już poza strukturami sądownictwa wojskowego. Skarżący wywodzi, iż wymóg skierowania go na takie badania przewidywał obowiązujący wówczas § 13 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 57 poz. 278). Zdaniem skarżącego naruszenie tego wymogu, wobec ustalonego później u niego inwalidztwa, powodującego niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz potwierdzonego związku schorzenia ze służbą, uprawnia go do uzyskania statusu sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku. Stanowiska tego nie sposób uznać za prawidłowe, bowiem dla oceny uprawnień skarżącego w aspekcie wprowadzenia instytucji stanu spoczynku sędziów wojskowych podstawowe znaczenie ma zrzeczenie się przez niego stanowiska sędziego w sytuacji, gdy nie mógł nabyć uprawnień emerytalnych z tytułu pełnienia urzędu sędziego - z uwagi na brak wymaganego wieku jak również braku stwierdzonej niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Tym niemniej odnosząc się do tych zarzutów skargi wskazać należy, iż zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej z innych przyczyn niż ze względu na stan zdrowia. Wskazać zatem należy, że zrzekając się w dniu [...] lipca 1996 r. urzędu sędziego skarżący legitymował się orzeczeniem OWKL z dnia [...] marca 1995 r., którym uznany został za zdolnego do zawodowej służby wojskowej i decyzji tej przed zrzeczeniem się urzędu sędziego nie zaskarżył. Z akt osobowych skarżącego nie wynika, aby przed zwolnieniem zgłaszał potrzebę skierowania go do wojskowej komisji lekarskiej. W świetle powyższego nie można teraz argumentować, iż w świetle adnotacji zawartej w orzeczeniu z dnia [...] marca 1995 r. obowiązkiem sądu (zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 3 przedmiotowego rozporządzenia) było skierowanie skarżącego do wojskowej komisji lekarskiej. Na etapie zrzekania się urzędu sędziego orzeczenie to nie było kwestionowane przez skarżącego, który nie zgłaszał wówczas potrzeby ponownego badania przez komisję.

Ponadto, jak zasadnie wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 wskazanego wyżej rozporządzenia, skierowania na komisyjne badania lekarskie celem ustalenia stanu zdrowia przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej nie dokonywał przełożony zwolnionego żołnierza, lecz następowało ono już po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, na mocy decyzji właściwego wojskowego komendanta uzupełnień, a ponadto obowiązek taki nie obejmował żołnierzy, którzy w okresie poprzedzającym zwolnienie z zawodowej służby wojskowej skierowani byli do wojskowej komisji lekarskiej na swój wniosek (§ 14 ust. 1 pkt 2 ppkt a ww. rozporządzenia. Jak wyżej podniesiono, skarżący w dniu [...] marca 1995 r. badany był przez OWKL i uznany został za zdolnego do zawodowej służby wojskowej i decyzji tej nie skarżył, natomiast w dniu [...] lipca 1995 r. skierował na ręce Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zrzeczenie się stanowiska sędziego oraz do Ministra Obrony Narodowej wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Następnie, postanowieniem Prezydenta RP z dnia [...] października 1995 r. Nr [...] skarżący został odwołany ze stanowiska sędziego sądu wojskowego. Stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej ustał z dniem [...] stycznia 1996 r. W dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej ([...] lutego 1996 r.) skarżący nie zajmował już stanowiska sędziego. Analiza akt osobowych pozwala przy tym stwierdzić, że decyzja o zrzeczeniu urzędu sędziego była przemyślana w aspekcie uprawnień emerytalnych żołnierzy zawodowych. Zrzekając się urzędu sędziego skarżący uzyskał również możliwość wykonywania zawodu radcy prawnego. W okresie od [...] sierpnia 1998 r. do [...] listopada 2005 r. skarżący pracował zawodowo W konsekwencji rozpatrujące sprawę organy woskowe prawidłowo nie uznały skarżącego za beneficjenta regulacji przyjętych ustawą z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 124 poz. 782, z późn. zm.) oraz art. 200 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - w zakresie odnoszącym się do stanu spoczynku sędziów sądów wojskowych.

Przeprowadzając ocenę przedmiotowej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez rozpatrujące sprawę organy wojskowe naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Decyzje podjęto w oparciu o analizę akt osobowych skarżącego, zawierających materiał wystarczający dla oceny zasadności zgłoszonego wniosku. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji spełniają wymogi określone przepisem art. 107 §3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.