Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1282/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: § 3 ust. 1 pkt 11, § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 2022
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 225/20 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 listopada 2019 r. nr BP.502.157.2019.0155.WA7.9976 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. oddala skargę, 3. zasądza od M. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3825 (trzy tysiące osiemset dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.

Inspekcja Transportu Drogowego przeprowadziła 17 kwietnia 2019 r., na drodze krajowej nr S7, w miejscowości B., kontrolę pojazdu czteroosiowego marki T., którym kierowca wykonywał przewóz drogowy piachu (ładunek podzielny sypki) na rzecz M.W. (dalej: skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...]. Ustalono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójną oś napędową o 3,7 tony, tj. o 19,47 % (w miejsce dopuszczalnego przez § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nacisku 19 ton, nacisk ten wynosił 22,7 ton) oraz przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu o 8 ton, tj. o 25,31 % (w miejsce dopuszczalnej przez § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia masy 32 ton masa ta wynosiła 40 ton). Ustaleń powyższych dokonano na podstawie czynności ważenia za pomocą przenośnych wag przeznaczonych do statycznego ważenia kołowego i osiowego SAW 10C III. Masę całkowitą pojazdu obliczono sumując wyniki ważenia poszczególnych osi pojazdu z wykorzystaniem pary wspomnianych wag. W miejscu, w którym przeprowadzono pomiary występował – zgodnie z protokołem z pomiaru pochylenia terenu z 4 września 2019 r. – spadek podłużny średnio 0,7%, zaś poprzeczny – 1,4 %. W poczet materiału dowodowego, poza protokołem z ważenia pojazdu, zaliczono także deklarację zgodności wag.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 4 lipca 2019 r. za ponad 20 % przekroczenie dopuszczalnych wartości nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za poruszanie się po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 260, dalej: u.p.r.d.) oraz § 3 ust. 1 pkt 11, § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016r., poz. 2022 ze zm., dalej: r.war.tech.).

Główny Inspektor Transportu Drogowego (organ odwoławczy, organ) decyzją z 21 listopada 2019 r. nr BP.502.157.2019.0155.WA7.9976, działając na podstawie art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 u.p.r.d. i § 3 ust. 1 pkt 11, § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c r.war.tech., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ocenił, że użycie wag SAW 10C III do pomiaru masy całkowitej pojazdu było prawidłowe, wagi te posiadały deklarację zgodności, a przepis art. 2 pkt 35 u.p.r.d. nie stanowi ograniczenia nakładania sankcji za przekroczenie dopuszczalnej wartości nacisku przez oś podwójną.

II.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 225/20, po rozpoznaniu skargi M. W. na powyższą decyzję, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 4 lipca 2019 r. oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzje organów naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie można zarzucić organom, iż istotne w sprawie ustalenia poczyniono na podstawie pomiarów dokonanych z wykorzystaniem niedopuszczonych do takiego celu urządzeń, gdyż w aktach sprawy nie ma świadectwa legalizacji wagi, z której organ korzystał, jednakże wagi te posiadały deklarację zgodności z 26 lutego 2018 r. Sąd zwrócił uwagę, że termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności wynosi 3 lata od dnia wprowadzenia wagi nieautomatycznej do obrotu, o czym stanowi punkt 11 Tabeli nr 2 punktu 2 Załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 13 kwietnia 2017 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. poz. 969), utrzymany w mocy przez § 44 rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z 22 marca 2019 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. poz. 759).

Jednakże, zdaniem Sądu, organy dopuściły się naruszeń, które poddają w wątpliwość prawidłowość uzyskanych pomiarów, z powodu postępowania wbrew instrukcji. Ma bowiem rację skarżący, że wprawdzie waga SAW 10C III może być wykorzystywana do ustalenia masy całkowitej pojazdu, ale w przypadku pojazdu czteroosiowego należy w tym celu użyć czterech par wag, co znajduje potwierdzenie w treści znajdującej się w aktach instrukcji wagi. Organ korzystając tylko z jednej pary wag nie miał zatem fizycznej możliwości uzyskania legalizowanego pomiaru masy pojazdu czteroosiowego, bowiem taki pomiar nie gwarantuje prawidłowości wyniku. Według Sądu taki pomiar nie mógł stanowić podstawy nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia przekroczenia limitu 32 ton, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 11 r.war.tech.

WSA podzielił też zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zakresie ustalenia masy całkowitej pojazdu i ustaleń odnoszących się do nacisku osi podwójnej pojazdu skarżącego, gdyż nie ma pewności co do tego, czy dokonując pomiarów zabezpieczono pojazd za pomocą klina podkładanego pod koło osi innej niż ważona. Sąd zwrócił uwagę, że pojazd Tatra, posiada automatyczną skrzynię biegów, co jest okolicznością istotną jeżeli chodzi o zakres czynności, które powinny towarzyszyć prawidłowemu ustaleniu nacisku osi. Odwołując się do orzecznictwa NSA, Sąd pierwszej instancji wskazał, że brak jest pewności co do tego, czy na uzyskany wynik ważenia nie wypłynęło niekontrolowane przesunięcie się pojazdu.

Zdaniem Sądu nie jest także uzasadnione stanowisko organu w przedmiocie wykładni art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. Według Sądu organ nie uczynił zadość żądaniu strony przesłania kserokopii akt sprawy, dopuszczając się podwójnego uchybienia procesowego. Po pierwsze wniosek strony nie został rozstrzygnięty w adekwatnej do tego formie procesowej (postanowienia), wbrew dyspozycji art. 74 § 2 k.p.a., a po drugie – przyjmując w zaskarżonej decyzji wadliwą wykładnię art. 73 § 1 i 2 k.p.a. Uchybienie to ostatecznie jednak, zdaniem Sądu, nie wpłynęło na wynik sprawy, bowiem strona realizowała obronę swoich praw, i to skutecznie, jednakże miało charakter istotny, bowiem ograniczało dostęp strony do prowadzonego w jej sprawie postępowania. Sąd nakazał, by prowadząc postępowanie ponownie organy dopilnowały, by prawo to nie doznawało uszczerbku. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący w tej sprawie żądał uwierzytelnionych odpisów, nie zaś kserokopii dokumentów, a więc wniosek powinien zostać załatwiony z uwzględnieniem przesłanek z art. 73 § 2 k.p.a.

WSA uznał za niezasadne zarzuty skargi naruszenia prawa materialnego, gdyż w orzecznictwie NSA przesądzono już, że przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mogą stanowić podstawę "ustalenia "nienormatywności" pojazdu w zakresie dopuszczalnych nacisków osi wielokrotnych", albowiem inny wynik wykładni art. 2 pkt 35 p.r.d. prowadziłby do absurdalnych wniosków.

Podsumowując, Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy rozpoznając (załatwiając) sprawę ponownie zrezygnują z nałożenia kary z tytułu naruszenia norm regulujących dopuszczalną rzeczywistą masę całkowitą pojazdu skarżącego, bowiem zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie skarżącemu odpowiedzialności z tego tytułu, a nie jest możliwe uzupełnienie czynności ważenia pojazdu i ponownego jego zważenia. Jednakże organy powinny ustalić, czy pomiar nacisku osi podwójnej odbywał się przy zablokowaniu osi niepodlegającej ważeniu i w zależności od wyniku tych ustaleń – ocenią czy istnieje podstawa do przypisania skarżącemu odpowiedzialności z tego tytułu. Sąd nakazał jednocześnie uwzględnienie, że skarżący przewoził ładunek sypki, a w tej sytuacji nieudowodnienie przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu stwarza podstawę do zastosowania dyspozycji art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Obowiązkiem organów zatem będzie ustalenie tego, czy – po uzupełnieniu materiału dowodowego – można przypisać skarżącemu naruszenie normy sankcjonowanej odnoszącej się do maksymalnego nacisku na oś. Nakazał także organom dołożenie staranności, by respektowane były prawa strony dostępu do akt sprawy, zgodnie z wykładnią art. 73 § 1 k.p.a. przyjętą w przytoczonej uchwale NSA.

III.

Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Nadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar masy całkowitej pojazdu był wadliwy, gdyż nie został przeprowadzony za pomocą czterech par wag SAW 10 C/III, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym w szczególności z Instrukcji Obsługi SAW Seria III wprost wynika możliwość ustalenia masy całkowitej pojazdu poprzez sumowanie pomiarów nacisków poszczególnych osi, wobec czego użycie do ustalenia masy całkowitej pojazdu jednej pary wag było prawnie i technicznie dopuszczalne, a uzyskany w ten sposób wynik ważenia, wbrew temu co twierdzi Sąd pierwszej instancji, był w pełni wiarygodny;

2) naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 76 § 1 i § 3, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że ustalenie organu co do nacisku podwójnej osi pojazdu mogło być błędne, bowiem nie ma pewności, czy kontrolujący użyli klina zabezpieczającego pod koło pojazdu, co mogło skutkować niekontrolowanym przesunięciem się pojazdu, podczas gdy zachowanie wszystkich wymogów ważenia statycznego pojazdu potwierdza protokół kontroli, w której uczestniczył kierowca i który podpisał ten protokół nie wnosząc w tym zakresie żadnych uwag, wobec czego za nieuzasadnione należało uznać wątpliwości Sądu, które oparte zostały tylko na gołosłownych twierdzeniach skarżącego, podniesionych dopiero na etapie skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów.

IV.

Skarżący złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej organu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są zasadne, dlatego została ona uwzględniona.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (punkt pierwszy petitum skargi kasacyjnej), zasadnie bowiem zarzucił skarżący kasacyjny organ błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że pomiary masy brutto pojazdu przy użyciu jednej pary wag były przeprowadzone nieprawidłowo, gdyż nie były zgodne z instrukcją obsługi użytych wag.

Podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści instrukcji jedynie bardzo ogólnie, wskazał mianowicie tylko, że metoda ważenia masy całkowitej przy użyciu jednej pary wag (oś po osi) i sumowania wyników nie może dotyczyć pojazdów mających więcej niż trzy osie i że to wynika z instrukcji znajdującej się na stronie siedemnastej akt administracyjnych sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść znajdującej się w aktach sprawy Instrukcji Obsługi Wagi dotyczącej użytych w niniejszej sprawie wag SAW 10C/III przeczy przyjętemu przez Sąd pierwszej instancji poglądowi, wskazuje bowiem na to, że metoda ważenia oś po osi przy użyciu jednej pary tych wag, a następnie sumowanie wyników, może mieć zastosowanie także do pojazdów wieloosiowych mających więcej niż trzy osie.

Taka metoda ważenia jest dopuszczona przez Instrukcję Obsługi SAW Seria III, a także w Świadectwie Homologacji dołączonym do tych wag. Analizując treść Instrukcji Obsługi Wag SAW Seria III (znajdującej się w aktach sprawy), nie można odczytywać pojedynczych jej fragmentów w oderwaniu od jej całości. Nie jest bowiem prawidłowe skoncentrowanie się wyłącznie na treści jednego punktu tej Instrukcji i pominięcie pozostałej treści Instrukcji, pozostającej z nim w nierozerwalnym związku.

Zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że znajdujący się na stronie 17 akt punkt 6.3.1 Instrukcji (strona 6-3 Instrukcji) jest zatytułowany "Przykładowe konfiguracje stanowiska ważenia", są to zatem jedynie przykłady konfiguracji wag przy ważeniu pojazdów wieloosiowych, a nie wyczerpujące układy, w ramach których może być dokonywane ważenie jedną parą wag, oś po osi. Z treści Instrukcji wynika wyraźnie, że "Sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć Masę Całkowitą Pojazdu (Masa Brutto)" Informacja ta, znajdująca się na dole strony, pod rysunkiem, dotyczy zatem wszystkich przedstawionych na rysunku układów, a więc również pojazdów wieloosiowych. Ważenie tą metoda pojazdów o większej ilości osi jest zatem możliwe. Potwierdza to również treść punktu 7.2.6. i 7.2.7. tej Instrukcji, który mówi o powtarzaniu czynności ważenia zgodnie z wybranym układem pomiarowym i podsumowaniu wyników w celu ustalenia masy całkowitej pojazdu w zestawieniu z punktem 1.4.2, gdzie jest mowa o tym, że masa brutto to "całkowite obciążenie osi ustalone w pojedynczym ważeniu lub suma wyników ważenia poszczególnych, pojedynczych osi, wykonanych kolejno dla danego pojazdu". Treść przytoczonych punktów Instrukcji wskazuje na to, że autor Instrukcji czyli producent, wskazując w jaki sposób należy posługiwać się wagą by uzyskane wyniki ważenia były prawidłowe, brał pod uwagę możliwość ważenia pojazdów wieloosiowych jedną parą wag i sumowania potem wyników oś po osi i nie ograniczał tego do pojazdów mających nie więcej niż trzy osie. Wniosek ten potwierdzają także punkty 6.3.2 i 6.3.3 Instrukcji, w których doprecyzowano zasady ważenia oś po osi. Nieprawidłowe było zatem ograniczenie się przez Sąd tylko do punktu 6.3.1., a pominięcie pozostałej treści Instrukcji.

Biorąc zatem pod uwagę całą treść tej Instrukcji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wątpliwości, że producent dopuścił taką technikę ważenia masy całkowitej jaką zastosowano w tej sprawie, czyli ważenie pojazdu wieloosiowego jedną parą połączonych wag oś po osi i następnie zsumowanie wyników. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd przyjmowany w orzecznictwie w odniesieniu do wag SAW 10 C/III dopuszczający taką możliwość (por. m.in. wyroki NSA: sygn. akt II GSK 1290/19; sygn. akt II GSK 1144/19; sygn. akt II GSK 2263/22).

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej kwestionujący pogląd Sądu, że w niniejszej sprawie niedopuszczalne było zastosowanie metody ważenia oś po osi i zsumowania wyników.

Za zasadny uznać należy także drugi z zarzutów skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., w odniesieniu do tych okoliczności stanu faktycznego, co do których zdaniem Sądu pierwszej instancji istniały nierozstrzygnięte przez organ wątpliwości.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie kwestionuje ten pogląd skarżący kasacyjnie organ wskazując, że nie istniały w tej sprawie wskazywane przez Sąd wątpliwości co do okoliczności stanu faktycznego dotyczące użycia przy ważeniu klinów zabezpieczających. Zdaniem NSA nie było zatem podstaw do uchylenia wydanych decyzji w celu wyjaśnienia tych wątpliwości.

Trafnie wskazał organ na fakt, że procedura przeprowadzonego ważenia pojazdu została opisana w protokole i nie ma w tej sprawie podstaw do kwestionowania prawidłowości tej procedury. W procedurze ważenia uczestniczył kierowca, co potwierdza treść sporządzonego z tej czynności protokołu. Protokół został przez kierowcę podpisany bez zastrzeżeń. W protokole podpis kierowcy potwierdza w szczególności to, że udzielono mu bardzo szczegółowej instrukcji dotyczącej procedury ważenia i że został on pouczony o wszelkich wymogach, także związanych z użyciem w procedurze ważenia klinów zabezpieczających. Wyraźna informacja na ten temat znajduje się w podpisanym przez kierowcę oświadczeniu. Kierowca był zatem dokładnie pouczony w jaki sposób ma się odbywać procedura ważenia i jakie wymogi muszą być spełnione i – mając tę wiedzę – nie kwestionował, że przeprowadzone w tej sprawie ważenie było przeprowadzone niezgodnie z tymi wymogami. Co więcej, kierowca wyraźnym oświadczeniem potwierdził, że odczytu wskazań przyrządów pomiarowych dokonano w jego obecności oraz że został pouczony o tym, że mógł złożyć wniosek o ponowne ważenie kontrolowanego pojazdu.

Analiza akt sprawy dowodzi zatem, że w protokole szczegółowo opisano jak ma wyglądać prawidłowo przeprowadzona procedura ważenia i precyzyjnie pouczono kierowcę na jakie elementy w tej procedurze ma zwracać uwagę. Kierowca tych okoliczności faktycznych w toku postępowania nie zakwestionował i podpisał protokół. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma żadnych podstaw w tej sprawie do uznania, że kierowca nie miał świadomości tego co podpisywał. Nie ma zatem żadnych podstaw, by w niniejszej sprawie kwestionować te okoliczności faktyczne, które zostały stwierdzone protokołem, podpisanym przez kierowcę.

Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę fakt, że kierowca nie jest profesjonalistą. Uwzględniając to, organ szczegółowo pouczył niemającego profesjonalnej wiedzy o procedurze ważenia kierowcę o wymogach prawidłowej procedury ważenia. Podpisując protokół kierowca miał zatem świadomość na jakie okoliczności w procedurze ważenia powinien był zwrócić uwagę, ale ich nie kwestionował.

Trafnie też zwrócił uwagę organ, że gdyby rzeczywiście sporne wymogi techniczne ważenia nie były dochowane, to byłoby to widać na odczytach wagi. W takiej sytuacji bowiem waga byłaby niestabilna, a więc te odczyty nie byłyby stabilne, co łatwo mógłby stwierdzić kierowca uczestniczący w odczytywaniu wyników ważenia. W takiej sytuacji bowiem byłaby trudność w odczytaniu stabilnego wyniku ważenia, byłaby to zatem taka okoliczność faktyczna, na którą kierowca nie będący profesjonalistą, na pewno zwróciłby uwagę, i co znalazłoby odzwierciedlenie w protokole.

Słusznie zatem wskazał organ, że w tej sprawie nie ma żadnych podstaw do tego, żeby kwestionować ustalenia organu co do stanu faktycznego i uzasadnić twierdzenie o istnieniu wątpliwości wymagających wyjaśnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Podkreślenia wymaga, że argumentacja skarżącego nawiązująca do wątpliwości dotyczących braku szczegółowej informacji o zastosowaniu klinów pojawiła się dopiero w skardze i potem w odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie była natomiast podnoszona w toku postępowania administracyjnego przed organami. Podkreślenia także wymaga, że skarżący ani w skardze, ani w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wskazuje, że w procedurze ważenia nie zastosowano klinów, a jedynie zwraca uwagę, że nie zostało to w sposób dostatecznie dokładny opisane w protokole. Należy zatem uznać, że te okoliczności stanu faktycznego nie były w istocie kwestionowane, lecz kwestionowana była jedynie niedokładność samego opisu w dokumencie protokołu, co – w ocenie NSA – nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że jedynie ogólnikowe stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, w ślad za skarżącym, że nie ma w protokole dokładnego opisu ustaleń co do zastosowania klinów, jest niewystarczające do powzięcia wątpliwości co do stanu faktycznego w tej sprawie. Sąd pierwszej instancji nie miał więc podstaw, by zarzucić nienależyte ustalenie stanu faktycznego w tej sprawie z tego powodu, nakazując przeprowadzenie uzupełniającego postępowania w tym zakresie.

Ze wskazanych powyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są zasadne i uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji. Uznając równocześnie, że nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego ani wątpliwości co do wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a. oddalił skargę.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.). Zasądzona kwota 3825 zł stanowi zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 225 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika organu, który nie reprezentował organu przed sądem pierwszej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w wysokości 3600 zł.