Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 128/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6  ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 145   par. 1  pkt 1c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lenart, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi E. Ł. i I. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] ; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz E. Ł. i I. H. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania E. M. i I. M. , od decyzji Prezydenta W. Nr [...] , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] , ozn. dawny nr hip. [...] lit. [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia [...] października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50, poz.279), zwanego dalej "dekretem". Objęcie w posiadanie gruntu położonego w W. przy ul. [...] przez gminę W. w trybie dekretu nastąpiło z dniem 16 sierpnia 1948 r., tj. z dniem ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 20 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W. .

Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Sądu Okręgowego w W. Wydział Hipoteczny z dnia [...] września 1947 r., Nr [...], wynika, iż do nieruchomości oznaczonej Nr hip. [...] lit. B, położonej w W. przy ul. [...] , tytułu własności uregulowany był na imię J. i U. małżonków U. w równych częściach niepodzielnie. Następcą prawnym U. U. , na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego dla W. w W. Wydział [...] [...] z dnia [...] lipca 1960 r., sygn. akt. [...], została córka B. S. . Następcą prawnym po J. U. została również córka, B. S. w całości, co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...] . Natomiast spadek po B. S. nabyły jej córki: I. M. i E. L., na co wskazuje postanowienie Sądu Rejonowego dla W. , Wydział [...] [...] z dnia [...] lutego 1990 r., sygn. akt [...]. Zatem obecnie następcami prawnymi dawnych właścicieli przedmiotowej nieruchomości [...], oznaczonej dawny nr hip. [...] lit. [...], są I. M. i E. L..

Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] lutego 1959 r., Nr [...], Prezydium Rady Narodowej w W. odmówiło byłym właścicielom nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] Nr [...] , Nr hip. [...] lit. B – U. i J. małż. U. przyznania prawa własności czasowej do tej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., [...] , stwierdziło nieważność ww. orzeczenia administracyjnego z dnia i [...]lutego 1959 r.

Nieruchomość oznaczona dawnym nr hip. [...] lit. [...], obecnie składa się z działek ewidencyjnych nr [...] , [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], oraz część dz. nr [...] i [...], wszystkie z obrębu [...] . Na skutek podziału nieruchomości KW [...] , oznaczonej jako dz. nr [...] o pow. [...] w obr. [...] , zatwierdzonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...], powstały dwie działki: nr [...] oraz [...] . W skład dawnej nieruchomości hip. [...] lit. [...], wchodzi jedynie działka ewid. nr [...] . Z akt sprawy wynika, iż kwestia ustalenia prawa własności czasowej w zakresie działek ewid. nr [...] , [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...] , została rozstrzygnięta odrębnymi decyzjami, zatem do rozstrzygnięcia pozostała jedynie kwestia ustalenia, czy prawo użytkowania wieczystego, może zostać przyznane następcom prawnym dawnych właścicieli hipotecznych także wobec nieruchomości stanowiącej obecnie działkę ewid. nr [...] z obr. [...] .

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, Prezydent W. decyzją nr [...] z [...] maja 2017 r., odmówił Iwonie M. M. i E. L. ustanowienia prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do gruntu pochodzącego z nieruchomości hipotecznej ozn. Hip. [...] lit. [...], wchodzącego aktualnie w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] , uregulowanej w KW [...].

Od decyzji tej wniosły I. M. i M. L. .

Rozpoznając złożone odwołanie Kolegium przytoczyło przepisy dekretu z dnia [...] października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. i wskazało jakie cele społeczne legły u podstaw wydania tego aktu prawnego.

Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, iż wniosek dekretowy został złożony przez J. U. z zachowaniem ustawowego terminu.

Przedmiotowy grunt, stanowiący działkę ewid. nr [...] z obr. [...] , stanowi część nieruchomości objętej KW Nr [...] , w skład której wchodzi również dz. ewid. nr [...] . Jej łączna powierzchnia wynosi [...] ha. Nieruchomość ta stanowi własność W. . Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] spółki Tramwaje W. wynika, że na terenie tego gruntu znajduje się ława kablowa, zasilająca linie tramwajową, a także, iż działka ta służy do obsługi komunikacyjnej budynku podstacji trakcyjnej.

Zgodnie z art. 214a pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami dodanym ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy- Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1271) można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia [...] października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art 6. W ocenie Kolegium cytowany przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Niewątpliwie utrzymanie urządzeń technicznych służących transportowi publicznemu - sieci tramwajowej, mieści się w zakresie celów publicznych, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Bez wątpienia do takich urządzeń technicznych należy zaliczyć nie tylko ławę kablową, ale również podstację trakcyjną, do której komunikacja odbywa się od strony działki ewid. nr [...] z obr. [...] . W ocenie organu odwoławczego nie ma podstaw do zakwestionowania prawdziwości informacji zawartych w piśmie z [...] kwietnia 2017 r. jako sporządzonego przez podmiot publiczny, który nie posiada przy tym prawa rzeczowego do przedmiotowego gruntu, a zatem w istocie nie posiada interesu w konkretnym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy. Nadto do tego pisma został załączony szkic inwentaryzacyjny, którego zgodność z usytuowaną trasą kabli trakcyjnych sieci trakcyjnej z dokumentacją posiadaną przez [...] została stwierdzona w dniu[...] marca 2017 r. Mapa ta została wykonana w skali [...] i umożliwia precyzyjne ustalenie przebiegu linii energetycznych, które bezspornie przebiegają przez działkę o nr ew. [...] . Zatem w sposób nie budzący wątpliwości można ustalić nie tylko stan prawny przedmiotowego gruntu ale również przebieg na tym terenie urządzeń technicznych. Uznając zatem, że przedmiotowy grunt nieruchomości jest wykorzystywany na cel publiczny, służący utrzymywaniu urządzeń transportu publicznego, a także do utrzymywania urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosły E. L. i I. M. wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciły:

1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego sprawy w szczególności złożonych szkiców przebiegu ławy kablowej i mapy podziałowej nieruchomości z dnia [...] marca 2016 r. stanowiącej dz. ew. [...] z obrębu [...] , które to zaniechanie skutkowało nieprawidłowym uznaniem, iż nieruchomość stanowiąca dz. ew. [...] z obrębu [...] wykorzystywana jest na potrzeby w/w ławy kablowej, w sytuacji gdy zestawienie w/w dokumentów wskazuje, iż ława kablowa posadowiona jest bezpośrednio przy ścianie szczytowej budynku posadowionego na dz. ew. [...] i obejmuje obszar do [...] m od w/w ściany szczytowej, a granica dz. ew. [...] i [...] znajduje się w odległości [...] m od w/w ściany szczytowej budynku, w sytuacji gdy prawidłowa analiza przedłużonych dokumentów winna prowadzić do uznania, iż ława kablowa jest posadowiona na dz. ew. [...] , a nie na dz. ew. [...] ;

2. naruszenie przepisu postępowania tj. art. 84 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego geodety na okoliczność ustalenia dz. ew. na której posadowiona jest ława kablowa mimo, iż dane te były kluczowe w sprawie niniejszej i w istocie oparcia ustaleń faktycznych w sprawie na twierdzeniach [...] sp.z o.o. mimo, iż ustalenie tej okoliczności wymaga wiadomości specjalnych i winno zostać dokonane w oparciu o opinię biegłego dysponującego takimi wiadomościami;

3. naruszenie przepisu postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego sprawy w szczególności szkicu załączonego do pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r. i uznanie, iż dz. ew. [...] z obrębu [...] wykorzystywana jest do obsługi komunikacyjnej budynku podstacji trakcyjnej w sytuacji gdy obsługa komunikacyjna (w tym przez przejazd bramowy) przedmiotowej nieruchomości odbywa się od strony zachodniej nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. [...] z obrębu [...] , a parking dla samochodów spółki [...] zlokalizowany jest w północnej części tej nieruchomości, natomiast dz. ew. [...] zlokalizowana jest po stronie wschodniej przedmiotowego budynku i znajduje się w odległości [...] m od ściany szczytowej tego, a zatem obsługa komunikacyjna nie jest zapewniona przez dz. ew. [...] ;

4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, iż brak jest możliwości ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dz. ew. na rzecz wnioskodawców z uwagi na fakt zlokalizowania na przedmiotowej nieruchomości ławy kablowej, w sytuacji gdy wszechstronna ocena zgromadzonego materiał dowodowy w sprawie nie pozwalała na ustalenie, iż powierzchnia nieruchomości tj. [...] m2 wykorzystywana jest na w/w cel;

5. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 75 kpa poprzez błędne uznanie, iż stanowisko w/w spółki przedstawione w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. stanowi dowód w sprawie mogący stanowić podstawę w zakresie czynienia ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia, z uwagi na fakt, iż jest to podmiot publiczny, który nie posiada przy tym prawa rzeczowego do przedmiotowego gruntu, a zatem w istocie nie posiada interesu w konkretnym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy niewątpliwie spółka posiada interes faktyczny wynikający z faktu posiadania przedmiotowej nieruchomości, a fakt spełnienia kryteriów podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym jest okolicznością irrelewantną w niniejszym postępowaniu, w szczególności nie pozwalającą przypisać stanowisku spółki waloru dowodowego właściwego dokumentom urzędowym zgodnie z art. 76 kpa;

6. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 6 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 214a pkt. 1 tejże ustawy poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni pojęcia celu publicznego rozumianego jako "budowa i utrzymywanie (...) urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń" poprzez uznanie, iż wyłącznie potrzeba utrzymania ławy kablowej przylegającej do budynku podstacji trakcyjnej stanowi cel publiczny mimo, iż prawidłowa wykładania winna prowadzić do uznania, iż celem publicznym jest budowa i utrzymanie w/w obiektu a nie wyłącznie potrzeba utrzymania (konserwacji) linii energetycznych.

Wyrokiem WSA w Warszawie z 16 maja 2018 r. I SA/WA 1967/17 skarga została oddalona.

Wyrokiem NSA z 4 grudnia 2020 r. I OSK 3974/18 uchylono wyrok WSA i sprawę przekazano do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

NSA uznał, że kluczową dla rozstrzygnięcia merytorycznego była kwestia dotycząca ustaleń faktycznych a dokładnie ustalenie, czy na działce nr ew. [...] z obr. [...] położonej w W. znajdują się urządzenia techniczne służące transportowi publicznemu – sieci tramwajowej. Poddał w wątpliwość ustalenia dokonane przez organy i poparte przez sąd co do kwestii znajdowania się ławy betonowej zasilającej linie tramwajowe oraz kwestię posługiwania się działką nr ew. [...] jako komunikacyjną dla budynku podstacji trakcyjnej – co miało wynikać z pisma z [...] kwietnia 2017 r. Zwrócił uwagę na nie wskazanie w wyroku WSA jakimi innymi dowodami konfrontował organ treść tego pisma wskazując, że raczej nic takiego miejsca nie miało, moc dowodową tego pisma jako pochodzącego od zainteresowanej strony Spółki [...], brak cech dokumentu urzędowego w odniesieniu do szkicu dołączonego do tego pisma – jako dokumentu bez oznaczenia działek i ich granic, wątpliwości co do usytuowania ławy kablowej, kwestie dotyczące komunikacji działki w konfrontacji z usytuowaniem bramy wjazdowej. Konkludując NSA stwierdził, że sąd nieprawidłowo uznał, że analiza materiału dowodowego przez organ jest prawidłowa.

W wytycznych NSA nakazał ponowną ocenę materiału dowodowego i sporządzenie rzetelnego uzasadnienia. Gdyby Sąd ponownie uznał, że decyzja odpowiada prawu, ponowne odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania i wszystkich kwestii wskazanych przez skarżące i NSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd i organ.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż organ dopuścił się naruszenia art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 80 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2017 r. odmawiającą I. M. i E. L. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego go gruntu nieruchomości hipotecznej ozn. hip. [...] lit. b, wchodzącego aktualnie w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] .

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości był przepis art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia [...] października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279 dalej dekret) oraz art. 214a pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U . z 2016 r. poz. 2147 ze zm. dalej ugn). Stosownie do treści art. 7 ust. 2 dekretu z dnia [...] października 1945 r. gmina uwzględni wniosek dekretowy, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Przepis ten formułuje dwie przesłanki, których spełnienie nakazuje gminie uwzględnić wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego. Są to: złożenie w ustawowym terminie wniosku dekretowego oraz zgodność korzystania z gruntu z jego przeznaczeniem według planu zabudowania (obecnie planu zagospodarowania przestrzennego). Powyższe nie oznacza jednak, że spełnienie tych warunków prowadzić będzie w każdym przypadku do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Art. 214a u.g.n. wprowadzony nowelizacją z dnia 25 czerwca 2015 r., wyrażał możliwość wydawania decyzji o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu. Dotychczas bowiem decydujące dla orzekania o zwrocie nieruchomości były przesłanki dekretowe, które w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych umożliwiały dokonywanie zwrotów nieruchomości byłym właścicielom nieruchomości niezależnie np. od przeznaczenia gruntu na cele publiczne, czy też przeniesienia prawa na rzecz osoby trzeciej. Obecnie obowiązująca regulacja art. 214a pkt 1 ust. 1 ugn wskazuje natomiast, że organ administracji ma obowiązek odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu z uwagi na przeznaczenie lub wykorzystanie gruntu na cele określone w art. 6 – cel publiczny.

Na gruncie niniejszej sprawy, Sąd w tym składzie w pełni podziela wątpliwości NSA co do posadowienia ławy kablowej. Skarżące twierdzą bowiem, że ława kablowa posadowiona jest na działce nr [...] podczas gdy organ twierdzi że na działce [...] . Powołany przez organ dowód z pisma z [...] kwietnia 2017 r. ze szkicem tych wątpliwości nie rozwiewa. W piśmie spółki [...] zawarta jest informacja, że na działce [...] przyległej do budynku podstacji trakcyjnej znajduje się ława kablowa zasilająca linie tramwajową. Szkic dołączony do tego pisma niewiele wnosi do sprawy gdyż nie ma do niego żadnej legendy nie mówiąc już o numerach działek. Nie da się więc na jego podstawie ustalić czy rzeczywiście linie trakcyjne przebiegają po przedmiotowej działce. Na szkicu mamy szereg linii w kolorze czerwonym i zielonym. Sąd nie ma wiedzy które z nich są liniami trakcyjnymi i gdzie przebiega linia graniczna pomiędzy działkami [...] i [...] .

Powyższe powinno być przedmiotem ustaleń organu. Jeżeli bowiem mają rację skarżące, że linie te nie przebiegają przez działkę [...] to bezprzedmiotowe byłoby ustalanie czy mamy do czynienia z sytuacją w której nieruchomość wykorzystana jest na cel publiczny. Organ rozważy zasadność powołania biegłego na okoliczność usytuowania ławy kablowej, o ile nie pozyska innych dokumentów urzędowych na podstawie których byłoby możliwe ustalenie tej kwestii.

W tym aspekcie konieczne jest także wyjaśnienie czy działka ta wykorzystywana jest do obsługi komunikacyjnej budynku oraz droga do podstacji – jak ustalił organ a czemu zaprzeczają skarżące. Jak wynika bowiem z mapy z projektem podziału wykonanej przez M. J. na działce nr [...] (działka przed podziałem) widnieje wjazd, który znajdowałby się na projektowanej działce nr ew. [...] . Jeżeli jest to jedyny wjazd na działkę nr [...] i powstała w wyniku podziału działka nr ew. [...] nie miałby innego dostępu do drogi publicznej twierdzenia organu o wykorzystywaniu działki na potrzeby komunikacji byłby generalnie trafne. Podział nieruchomości nie może pozbawić jej dostępu do drogi publicznej (choć nie musi to być dostęp bezpośredni).

Celem publicznym, zgodnie z ww. art. 6 pkt 1pkt 1 ugn, jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zgodnie natomiast z ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym ( Dz. U. z 2017 r., poz. 2136 z późn. zm. – dalej u.p.t.z.),. organizatorem publicznego transportu zbiorowego, właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina. ( art. 7. 1 pkt 1 ustawy). Utrzymywanie urządzeń służących do organizacji transportu publicznego generalnie służy realizacji celu publicznego, związanego z zadaniem gminy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ugn. Tak więc realizacja tego celu (utrzymywanie infrastruktury do transportu tramwajowego w postaci kabli zasilających sieć trakcyjną), nawet w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu, stanowi przeszkodę prawną w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku dekretowego.

Rozwadze organu Sąd pozostawia, w świetle w/w celów publicznych, czy sam dostęp do nieruchomości Spółki [...] może oznaczać realizację celów publicznych. Ta kwestia, mimo tego, że sposób komunikacji był podnoszony w odwołaniu, nie była przedmiotem rozważań organu II instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał na względzie zaprezentowaną przez NSA i WSA ocenę i uzupełni materiał dowodowy we wskazanym wyżej kierunku, w tym rozpozna wnioski dowodowe zgłoszone przez uczestnika postępowania Spółkę [...] w piśmie z [...] marca 2021r. Sąd tych wniosków nie mógł uwzględnić gdyż ich zakres nie mieści się w dyspozycji art. 106 § 3 ppsa (w skardze mylnie wskazano przepisy kpa). Zwrócenie się do organów w sposób znaczny przedłużyłoby postępowanie sądowe.

Z uwagi na braki w materiale dowodowym przedwczesna jest ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazanego w skardze.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i 136 ppsa Sąd orzekł jak w wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 i 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (D.U. 2015, poz. 1800) zasądzając od przegrywającego organu na rzecz skarżących 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym [...] zł tytułem wynagrodzenia adwokata.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym 1. nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (D.U: 2020, poz. 1842), p. także uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 II OPS 6/19). Poza tym zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. związku z objęciem [...] strefą czerwoną wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie).