Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 175/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatki na okres zasiłkowy 2019/2020 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 marca 2020 r. S. L. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D. ( dalej: organ , Wojewoda ) w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na okres zasiłkowy 2019/2020.

Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 15 kwietnia 2020 r. wezwano skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni dowodu złożenia we właściwym organie ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, z tym pouczeniem, że jego nieprzedstawienie będzie prowadziło do odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone dorosłemu domownikowi strony skarżącej w dniu 28 maja 2020 r. W przewidzianym terminie, który upływał z dniem 4 czerwca 2020 r. (czwartek), skarżący nie przedstawił dowodu, że przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące mu środki kwestionowania bezczynności Wojewody.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc , że skarżący przed złożeniem skargi nie wystąpił z ponagleniem, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.). Według organu takiego charakteru nie miało bowiem pismo strony z dnia 21 lutego 2020 r., zawierające jedynie prośbę o wcześniejsze rozpoznanie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W myśl art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia. Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 k.p.a.).

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby wyczerpał przysługujące mu na mocy art. 37 k.p.a. środki zaskarżenia bezczynności Wojewody. Wprawdzie w skardze powołuje się on na ponaglenie złożone w dniu 21 lutego 2020 r., jednakże z analizy treści tego dokumentu (k. 117 akt administracyjnych) nie wynika, aby miało ono charakter środka, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zawiera ono bowiem jedynie prośbę wcześniejszego załatwienia sprawy, nie zaś zarzuty względem terminowego jej rozpoznania. Nie zostało ono również zaadresowane do organu wyższego stopnia.

W takiej sytuacji nie można było uznać, aby skarżący spełnił wstępny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, polegający na uprzednim wyczerpaniu przysługujących mu środków zaskarżenia. Stwierdzenie powyższego oznacza ,że skarga jest niedopuszczalna , a w konsekwencji należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w tenorze postanowienia.