Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 3756/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 lita. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 3 pkt 1 lit. a) i b), art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 176/20 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 października 2019 r., nr KOA/4029/Fi/18 w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2012-2016 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 2 700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 176/20 uwzględnił skargę P. Sp. z o.o. (dalej Spółka, Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej SKO) z dnia 23 października 2019 r. Wskazanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2012 - 2016.

Zaskarżony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych publikowane są na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej SKO na podstawie art. 174 pkt 1 PPSA wyrokowi zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019r. poz. 1170, dalej "UPOL") w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) i b), art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020r. poz. 1333, dalej UPB) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż stacja transformatorowa stanowi urządzenie techniczne i jako takie nie wchodzi w zakres Prawa budowlanego a w związku z tym nie może być opodatkowana podatkiem od nieruchomości jako budowla czy też jej części podczas, gdy prawidłowa wykładania ww. przepisów powinna prowadzić Sąd do uznania, iż transformator wraz z rozdzielnicami znajdujące się w budynku stacji transformatorowej stanowią element sieci elektroenergetycznej wymienionej w załączniku do ustawy Prawo budowlane (kategoria XXVI) i podlegają jako część tej sieci (czyt. budowli) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż stacja transformatorowa nie wchodzi w zakres Prawa budowlanego a w związku z tym nie może być opodatkowana jako budowla czy też jej części podczas, gdy prawidłowa wykładania ww. przepisów powinna prowadzić Sąd do uznania, iż obudowanie fragmentu sieci elektroenergetycznej nie powoduje, że rozdzielnica i transformator, które znalazły się w budynku, są jego elementem, lecz są nadal częścią sieci elektroenergetycznej i powinny być opodatkowane jako element budowli, z kolei takie elementy jak ściany, dach budynku czy fundament stacji służą do zabezpieczenia zamontowanego w nim urządzenia rozdzielnicy i stacji transformatorowej będących fragmentem budowli, jaką stanowi sieć elektroenergetyczna ;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż stacja transformatorowa nie wchodzi w zakres Prawa budowlanego a w związku z tym nie może być opodatkowana jako budowla czy też jej części, podczas gdy wyszczególnienie sieci technicznych, w definicji "budowli" zawartej w art. 3 pkt 3 ustawy z Prawo budowlane, do których zalicza się również sieci elektroenergetyczne oraz doprecyzowanie tej definicji w treści załącznika do ustawy Prawo budowlane (kategoria XXVI), przesądza o zaliczeniu transformatorów oraz urządzeń pomocniczych do kategorii budowli jako składowe sieci elektroenergetycznej związanej z zasilaniem w energię elektryczną Osiedla Mieszkaniowego O., a w konsekwencji opodatkowanie ich zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustaw o podatkach i opłatach lokalnych ;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 lita. a) i b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym do 28 czerwca 2015r.) oraz art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym po 28 czerwca 2015r.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że transformator wraz z rozdzielnicami znajdujące się w budynku stacji transformatorowej nie stanowią budowli lecz tworzą obiekt budowlany wraz z budynkiem i z tego powodu podlegają opodatkowaniu łącznie z nim od powierzchni użytkowej budynku, podczas gdy przedmiotowe obiekty - transformator i urządzenia rozdzielcze stanowią część sieci elektroenergetycznej, składają się na całość technicznoużytkową (w stanie prawnym do 28 czerwca 2015r.) oraz są instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (w stanie prawnym od 28 czerwca 2015r.) - są niezbędne dla funkcjonowania budowli, a w konsekwencje podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla od ich wartości początkowej dla potrzeb amortyzacji w podatku dochodowym.

Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 PPSA opisanemu wyroki zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, mianowicie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 PPSA poprzez jego zastosowanie w sprawie i nieuzasadnione uchylenie decyzji organu II instancji, podczas gdy organ II instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również nie zignorował obowiązującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Ww. naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziły do nieuzasadnionego uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, podczas gdy wydana decyzja była prawidłowa.

Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 PPSA wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia.

Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz na podstawie art. 203 pkt 2 PPSA o zasądzenie od P. Sp. z o.o. w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

P. Sp. z o.o. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 listopada 2023 r. na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429), w brzmieniu obowiązującym od 15 kwietnia 2023 r., z uwagi na brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy stacjonarnej, a także na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku wyznaczono posiedzenie niejawne. Jednocześnie pouczono o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W związku z treścią skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 259) – dalej P.p.s.a. - skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ten wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 29 marca 2018 r., I FSK 13/18; 19 września 2017 r., I FSK 126/16; 29 września 2017 r., I FSK 868/16; 19 października 2017 r., II GSK 1701/17).

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l w zw. z art. 3 pkt1 lit. a) i b) oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu iż stacja transformatorowa stanowi urządzenie techniczne i jako takie nie wchodzi w zakres Prawa budowlanego, a w związku z tym nie może być opodatkowane podatkiem od nieruchomości, podczas gdy prawidłowo wykładnia przepisów powinna prowadzić Sąd do uznania, iż transformator stanowi element sieci elektroenergetycznej.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej obudowanie fragmentu sieci elektroenergetycznej nie powoduje, że rozdzielnice i transformator, które znalazły się w budynku, są jego elementem, lecz są nadal częścią sieci elektroenergetycznej i powinny być opodatkowane jako element budowli. Dodatkowo w ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów polegającej na uznaniu, że transformator wraz z rozdzielnicami znajdujących się w budynku stacji transformatorowej nie stanowią budowli lecz tworzą obiekt budowlany wraz z budynkiem i z tego powodu podlegają opodatkowaniu łącznie z nim od powierzchni użytkowej budynku, podczas gdy przedmiotowe obiekty – transformator i urządzenia rozdzielcze stanowią część sieci elektroenergetycznej, składają się na całość techniczno-użytkową (w stanie prawnym do 28 czerwca 2015 r. ) oraz są instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (w stanie prawnym od 28 czerwca 2015 r. ) – są niezbędne dla funkcjonowania budowli, a w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla od ich wartości początkowej dla potrzeb amortyzacji w podatku dochodowym.

Przede wszystkim ustalenie czy transformator wraz z rozdzielnicami znajdujących się w budynku stacji transformatorowej – stanowią czy też nie stanowią część sieci elektroenergetycznej - jest ustaleniem w zakresie stanu faktycznego. Powołane przez autora skargi kasacyjnej przepisy Prawa budowlanego wskazują na cechy obiektów, które pozwalają na zaliczenie ich do budowli. W postępowaniu dowodowym należy więc wykazać, że sporne obiekty cechy te posiadają.

Naczelny Sąd Administracyjny związany podstawami skargi kasacyjnej – przy braku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego – nie ma podstaw do oceny czy przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny jest prawidłowy. Przyjęcie czy sporne obiekty tworzą obiekt budowlany wraz z budynkiem czy też stanowią część sieci elektroenergetycznej składają się na całość techniczno-użytkową/ stanowią instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem – są ustaleniami w sferze faktów, a nie prawa.

Mając to na uwadze podniesione zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego - art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) i b) prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię są niezasadne. Z treści art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. znalazła się definicja legalna pojęcia "budowla" którego użycie w ustawie oznacza - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei zgodnie z treści art. 3 pkt 1 lit. a) i b) Prawa budowanego (w brzmieniu obowiązującym do 28 czerwca 2015 r.) ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego od 28 czerwca 2015 r. – ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych

W ocenie organu sporne w sprawie obiekty – transformator wraz z rozdzielnicami znajdujące się w budynku stacji transformatorowej - spełniają definicję budowli i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Uzasadnienie zarzutów błędnej wykładni powyżej przytoczonych przepisów sprowadza się do zakwestionowania dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z tą oceną organ nie wykazał by 1) sporne urządzenia stanowiły element sieci elektroenergetycznej wymienionej w załączniku do ustawy Prawo budowlane i stanowiły część tej sieci; 2) transformator i urządzenia rozdzielcze stanowiły część sieci elektroenergetycznej, składającą się na całość techniczno-użytkową (w stanie prawnym do 28 czerwca 2015 r.) a także, że są instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (w stanie prawnym od 28 czerwca 2015 r.). W konsekwencji Sąd przyjął, że są to urządzenia techniczne stanowiące wraz z budynkiem obiekt budowlany.

Biorąc pod uwagę zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej (pkt 1-4) oraz ich uzasadnienie podkreślić należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2014 r., I OSK 178/13). Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego (por. wyroki NSA: z 26 listopada 2009 r., I OSK 601/09; z 13 października 2004 r., FSK 548/04; z 14 października 2004 r., FSK 568/04; z 21 lutego 2005 r., GSK 1045/04; z 3 marca 2005 r., GSK 974/04; z 3 września 2008 r., II GSK 293/08). Niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 marca 2014 r., I GSK 654/12).

Sąd I instancji wskazał, że "dla przyjęcia, że wskazane we wniosku o stwierdzenie nadpłaty urządzenia podlegają opodatkowaniu jako element (część) budowli - sieci elektroenergetycznej obowiązkiem organu było wykazanie, że mieszczą się w kategoriach wymienionych w art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane (lub spełniają warunki na jakich zgodnie z orzeczeniem TK w sprawie P 33/09 jest dopuszczalne ich uznanie za budowle w rozumieniu prawa podatkowego) i są powiązane z siecią jako budowlą w taki sposób, że tworzą całość zarówno pod względem technicznym jak i użytkowym ewentualnie, że mogą być zaliczone do kategorii urządzeń budowlanych i pozostają w związku funkcjonalnym z tym obiektem budowlanym (siecią elektroenergetyczną). Analiza uzasadnienia decyzji wskazuje, że wnioski w zakresie istnienia związku techniczno-użytkowego pomiędzy siecią elektroenergetyczną a urządzeniami stacji transformatorowych (rozdzielnice średniego i niskiego napięcia wraz z instalacjami) wyprowadzono z zawartych w ustawie Prawo energetyczne definicji sieci (art. 3 pkt 11), instalacji (art. 3 pkt 10), urządzeń (art. 3 pkt 9), wskazując na rolę urządzeń energetycznych wchodzących w skład stacji jakimi są przetwarzanie i rozdzielanie energii elektrycznej przy realizacji zadań sieci w zakresie przesyłu i dystrybucji energii."

W niniejszej sprawie Sąd I instancji wskazał, że sporne w sprawie urządzenia techniczne nie są obiektami budowlanymi, ani urządzeniami budowlanymi. Ponadto Sąd przyjął, że transformatory nie są częściami budowlanymi sieci elektroenergetycznej, nie wykazują również podobieństwa do obiektów wymienionych w definicji zakresowej, cząstkowej. Wskazał, ze nie stanowią części budowli w postaci sieci elektroenergetycznej.

Ustaleń faktycznych będących podstawą podjętego rozstrzygnięcia – Strona w ogóle nie podważyła. W skardze kasacyjnej nie zostały podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczyły naruszenia prawa materialnego. Natomiast z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że organ nie zgadza się z twierdzeniem, że sporne obiekty nie stanowią elementu sieci elektroenergetycznej.

Jedynym zarzutem naruszenia przepisów postępowania opartym na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jaki znajduje się w skardze kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uchylenie decyzji organu. Na podstawie tak sformułowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, brak jest podstaw do zakwestionowania przyjętego w sprawie stanu faktycznego.

W niniejszej sprawie nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości.

Skoro w niniejszej sprawie Sąd I instancji przyjął, że sporny transformator wraz z rozdzielnicami nie stanowi elementu sieci elektroenergetycznej ani nie jest urządzeniem budowlanym (z uwagi, że organ nie wykazał, że mieszczą się w kategoriach wymienionych w art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego)– brak było podstaw do przyjęcia, że należy je opodatkować podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. jest również niezasadny. W związku z tym, że Sąd I instancji stwierdził naruszenie prawa materialnego, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję. Natomiast Sąd I instancji nie zastosował przepisu art. 135 P.p.s.a. – nie uchylił oprócz zaskarżonej decyzji innego aktu. Przesłanką zastosowania przepisu art. 135 p.p.s.a. jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. W niniejszej sprawie, zaskarżonym wyrokiem uchylono "tylko" zaskarżoną decyzję.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za niezasadny zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l w zw. z art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.

|Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA |

|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Jacek Pruszyński |Jolanta Sokołowska |