Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 906/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 1079/22 w sprawie ze skargi M.M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia 19 kwietnia 2022 r. nr 24/2022 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 grudnia 2022 r., II SA/Wa 1079/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z 19 kwietnia 2022 r., nr 24/2022 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, oddalił skargę.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Do Komisariatu Policji w M., w którym M.M. (dalej: "skarżący") pełnił służbę jako funkcjonariusz Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], 23 czerwca 2021 r. wpłynęło zgłoszenie pełnomocnictwa adwokata X.Y. do reprezentowania małoletniego I.M., podpisane przez ojca małoletniego – X.X.. Zgłoszenie to zostało tego samego dnia zarejestrowane w dzienniku korespondencyjnym pod l.dz. PO-KP-M-1199/2021 i przekazane przez Komendanta Komisariatu Policji w M. (dalej: "KKP w M.") do realizacji skarżącemu. Również tego samego dnia skarżący sporządził dla X.X. wezwanie do stawiennictwa 7 lipca 2021 r. w Komisariacie Policji w [...] wraz z synem I. M. W związku z niestawiennictwem ww. osób, 5 sierpnia 2021 r. skarżący sporządził kolejne wezwanie do stawiennictwa w Komisariacie Policji w [...] 16 sierpnia 2021 r.

Z uwagi na powstałą zwłokę w przyjęciu zawiadomienia o przestępstwie, KKP w [...] – A.P. skontaktowała się telefonicznie z X.X., uzgadniając, że 16 sierpnia 2021 r. przybędzie on do Komisariatu Policji w [...] złożyć zawiadomienie o przestępstwie. Widząc, iż funkcjonariusz zajęty jest wykonywaniem dodatkowych czynności, KKP w [...] podjęła decyzję o osobistym przesłuchaniu składającego zawiadomienie o przestępstwie. Następnie sporządziła protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie, złożenia wniosku o ściganie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej, a także wręczyła X.X. pouczenia o prawach i obowiązkach osoby pokrzywdzonej oraz o prawach i obowiązkach świadka. Kolejno, KKP w [...] poinformowała skarżącego o wykonaniu ww. czynności, jak również wskazała, iż przyjęte zawiadomienie będzie do odbioru w sekretariacie, ponadto, osobiście dokonała wprowadzenia zdarzenia do systemu SWD.

Protokół sporządzony przez KKP w [...] 16 sierpnia 2021 r. zarejestrowała B.S. - sekretarka Komisariatu Policji w [...], w dzienniku korespondencji sekretariatu KP [...] KP-M-0161 pod l.dz. 1550 jako "Zawiadomienie od X.X. pobicie syna przez kolegów na placu zabaw szkoły w msc. [...]".

Od 6 września 2021 r. do 17 września 2021 r. skarżący miał zaplanowany urlop wypoczynkowy, wobec tego 5 września 2021 r. KKP w [...] poleciła skarżącemu, aby przekazał jej wszystkie sprawy będące w prowadzeniu, celem przekazania ich na czas jego urlopu innemu policjantowi - sierż. szt. M.Z., a nadto potwierdził w dzienniku korespondencji odebranie dokumentów, których ostatnio nie pokwitował. Wykonując polecenie KKP w [...] skarżący przedłożył też materiały dotyczące pobicia I. M. znajdujące się w jego posiadaniu (pełnomocnictwa dla adwokata X.Y, wezwania dla X.X. oraz wydruku raportu historii działania z SWD, sporządzonego przez KKP w [...] po wykonaniu czynności z udziałem X.X.). Wśród tych materiałów nie było protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie od X.X.. Po sprawdzeniu dokumentacji znajdującej się w pomieszczeniu służbowym, skarżący nie ujawnił tego protokołu, o czym poinformował KKP w [...]. Poszukiwania przedmiotowego dokumentu w innych pomieszczeniach komisariatu nie doprowadziły do jego odnalezienia. W tym samym dniu skarżący wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie pobicia I.M. w miejscowości [...] 27 czerwca 2021 r., sporządził zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia i dokonał rejestracji przestępstwa w Krajowym Systemie Informacji. Wytworzone przez niego dokumenty nie zostały zaakceptowane przez przełożonego z uwagi na błędy oraz inny - ustalony wcześniej - tok postępowania polegający na uprzednim przeprowadzeniu rozmów z uczestnikami przedmiotowego zdarzenia. Funkcjonariusz tego dnia również poszukiwał zagubionego dokumentu, jednak go nie odnalazł.

Podczas pobytu skarżącego na urlopie, KKP w [...] w dalszym ciągu prowadziła poszukiwania zagubionego dokumentu, które okazały się bezskuteczne. 27 września 2021 r. powołała komisję w celu odnalezienia protokołu. Ponownie dokonano sprawdzenia szaf metalowych policjantów, pomieszczeń służbowych komisariatu, garażu lecz przeprowadzone czynności dały wynik negatywny.

Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: "organ pierwszej instancji") z 28 września 2021 r., nr 257, skarżący z 30 września 2021 r. został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska, a z 1 października 2021 r. przeniesiony z urzędu i mianowany na równorzędne stanowisko służbowe kontrolera ruchu drogowego Zespołu Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego KMP w [...]. 29 września 2021 r. funkcjonariusz dokonał rozliczenia z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych w Komisariacie Policji w [...].

Postanowieniem z 1 października 2021 r., nr 37/21 organ pierwszej instancji zlecił przeprowadzenie, na podstawie art. 134i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm., dalej: "ustawa o Policji") czynności wyjaśniających w sprawie niewłaściwego postępowania z dokumentacją procesową, zgromadzoną w postępowaniu przygotowawczym PO-KP-M-1550/21 prowadzonym w Komisariacie Policji w [...], co skutkowało utratą protokołu przyjęcia zawiadomienia i przesłuchania w charakterze świadka X.X. z 16 sierpnia 2021 r., do czego doprowadzili funkcjonariusze Komisariatu Policji w [...].

Komendant Miejski Policji, po powzięciu informacji o możliwości zaistnienia incydentu w obszarze danych osobowych w podległej mu komórce organizacyjnej, dokonał zgłoszenia tego faktu do Biura Bezpieczeństwa Informacji Komendanta Głównego Policji oraz do Wydziału do Spraw Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w Radomiu.

KKP w [...] wydała 7 października 2021 r. postanowienie o odtworzeniu protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie, złożenia wniosku o ściganie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej, zaś 11 października 2021 r. materiały sprawy o naruszenie nietykalności cielesnej małoletniego I. M. zostały przesłane do Sądu Rejonowego w [...], III Wydział Rodzinny i Nieletnich z wnioskiem o rozpoznanie.

Przełożony dyscyplinarny wyraził 28 października 2021 r. zgodę na kontynuację czynności wyjaśniających. Rzecznik dyscyplinarny w sprawozdaniu z 24 listopada 2021 r., uznał, że funkcjonariusz swoim zachowaniem popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na zagubieniu dokumentu. Rzecznik dyscyplinarny zaproponował zastosowanie wobec skarżącego procedury wskazanej w art. 135fa ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji.

W pisemnych wyjaśnieniach złożonych 1 grudnia 2021 r. funkcjonariusz nie wyraził zgody na zastosowanie wobec niego ww. procedury i nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego.

Postanowieniem z 3 grudnia 2021 r., nr 1 (zmienionym postanowieniem z 7 grudnia 2021 r., nr 1) organ pierwszej instancji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, zarzucając mu, że w bliżej nieokreślonym dniu, w okresie od 16 sierpnia 2021 r. do 5 września 2021 r., naruszył dyscyplinę służbową poprzez niewłaściwe wykonanie czynności służbowej w ten sposób, iż realizując obowiązki asystenta Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w [...] oraz będąc zobowiązanym do terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy, a także poleceń przełożonego, po odebraniu 16 sierpnia 2021 r. dokumentu l.dz. PO-KP-M- 1550/21 do postępowania l.dz. PO-KP-M-1199/21, doprowadził do jego utraty w niewyjaśnionych okolicznościach, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 15 ust. 1 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 99 ze zm.; dalej: "zarządzenie KGP"), w związku z pkt 8.2 i 8.20 zakresu zadań i obowiązków zawartych w Karcie Opisu Stanowiska Pracy z 5 sierpnia 2021 r.

W trakcie przesłuchania skarżącego w charakterze obwinionego 3 grudnia 2021 r., skarżący oświadczył, że zrozumiał treść przedstawionego mu zarzutu i nie przyznaje się do jego popełnienia. Przesłuchany ponownie 23 grudnia 2021 r. podtrzymał ww. oświadczenie oraz złożył obszerne wyjaśnienia. Wskazał, iż nie kojarzy, aby odbierał dokument, o którego zagubienie został obwiniony, a jego pokwitowanie w książce korespondencji komisariatu wynikało z niedopatrzenia - nie sprawdził co podpisuje. Dodał, że 16 sierpnia 2021 r. nie odbierał żadnego dokumentu z czynności z X.X. Funkcjonariusz podał też, że dokonywał dokumentacji fotograficznej widoku zabezpieczenia szafy służbowej, która jego zdaniem była otwierana w sposób nieuprawniony przez inne osoby. Do protokołu przesłuchania z 23 grudnia 2021 r. załączył zdjęcia wzmiankowanej szafy, wykonane 12 i 28 sierpnia 2021 r. oraz 2, 4, 5, 6, 21 i 29 września 2021 r.

Postanowieniem z 23 lutego 2022 r. rzecznik dyscyplinarny orzekł o zakończeniu czynności dowodowych.

Komendant Miejski Policji w [...] orzeczeniem z 1 marca 2022 r., nr 1/2022, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu (dalej: "organ odwoławczy") orzeczeniem z 19 kwietnia 2022 r., nr 24/2022, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, zmieniając jednocześnie kwalifikację prawną w ten sposób, że przewinienie zarzucone skarżącemu zakwalifikował jako czyn z art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 15 pkt 1 Zarządzenia KGP w związku z pkt 8.2 i 8.20 zakresu zadań i obowiązków zawartych w karcie opisu stanowiska pracy z 5 sierpnia 2021 r.

Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdza bezsprzecznie fakt naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej w sposób określony w przedstawionym mu zarzucie. Według organu odwoławczego, dowody wskazują jednoznacznie na to, iż funkcjonariusz 16 sierpnia 2021 r. pobrał w sekretariacie Komisariatu Policji w [...] dokument l.dz. PO-KP-M-1550/21, poświadczając to własnoręcznym podpisem oraz datą dokonania tej czynności, a następnie w dniu bliżej nieokreślonym w okresie od 16 sierpnia 2021 r. do 5 września 2021 r. doprowadził do jego utraty w niewyjaśnionych okolicznościach.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Opisanym na wstępie wyrokiem z 9 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, z akt administracyjnych sprawy wynika, że brak dokumentu zarejestrowanego pod l.dz. 1550/21 ujawniła 5 września 2021 r. KPP w [...], nakazując skarżącemu rozliczenie się z prowadzonych spraw przed jego urlopem (planowanym od 6 do 17 września 2021 r.). Właściwie zatem przypisano funkcjonariuszowi zagubienie ww. dokumentu między 16 sierpnia a 5 września 2021 r. Zdaniem Sądu uzasadnione jest stanowisko organu, który stwierdził, że skarżący nie realizował terminowo i dokładnie przedzielonych mu zadań. Świadczą o tym chronologicznie i szczegółowo opisane w zaskarżonym orzeczeniu czynności podjęte przez funkcjonariusza w sprawie pobicia małoletniego I. M., zadekretowanej na niego 23 czerwca 2021 r.

Sąd Wojewódzki wskazał, że wymierzenie kary nagany jest łagodniejszą formą kary dyscyplinarnej i oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Nagana ma głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta, ponieważ nie obejmuje sfery wolnościowej i majątkowej, lecz stanowi sformalizowaną dezaprobatę wobec jego przewinienia.

Sąd stwierdził również, że orzekające w sprawie organy właściwie oceniły całokształt okoliczności sprawy oraz zgromadzony materiał dowodowy.

Na powyższe orzeczenie skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji dopuszczenia się przez organ naruszenia art. 134ha w zw. z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, bez uwzględnienia występujących okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w tym oparcie się o okoliczności wyłącznie dla niego niekorzystne, a także przy rozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść, co przejawiało się:

i. w dowolnej ocenie wyjaśnień skarżącego i nieuzasadnionym uznaniu, że:

1. okoliczność dokonania przez skarżącego wpisu w dzienniku korespondencji RTJ-1/21 Komisariatu Policji w [...] w rubryce przy dokumencie l.dz. PO-KP-M-1550/21 stanowi z góry przyjętą linię obrony, podczas gdy skarżący wyjaśnił, że podpisu dokonał omyłkowo,

2. bezpodstawne okazały się podejrzenia skarżącego, iż dostęp do jego szafy służbowej miały osoby nieuprawnione i w związku z tym nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zdjęcia szafy służbowej skarżącego wykonywane w okresie od 12 sierpnia do 29 września 2021 r., w sytuacji gdy owa okoliczność powinna zostać szczegółowo zbadana na gruncie niniejszej sprawy, bowiem skarżący wskazał, iż owa szafa na dokumenty była otwierana bez jego wiedzy, co stwierdził po jej wyglądzie zewnętrznym, a także po poprzekładanych w jej wnętrzu dokumentach;

ii. w dowolnej ocenie zeznań świadka kom. A.P. i błędnym przyjęciu, że depozycje świadka dają podstawy twierdzeniom, zgodnie z którymi skarżący odebrał protokół przyjęcia zawiadomienia od p. X.X., podczas gdy świadek zeznała, iż nie widziała, aby Skarżący odebrał rzeczony dokument, a swoje przekonanie opiera wyłącznie o wpisy w dzienniku korespondencyjnym;

iii. w dowolnej ocenie dowodu z zeznań:

1. sierż. szt. M.Z. z 24 stycznia 2022 r., w których wskazał on, że zdarzyła się sytuacja, "że ktoś omyłkowo włożył na moją kuwetę dokument do realizacji",

2. sierż. szt. A.K. z 24 stycznia 2022 r., podczas których świadek wskazała, iż w przeszłości miały miejsce sytuacje, w których dokumenty dekretowane na innych funkcjonariuszy odkładane były na półki innych policjantów, przy czym takie omyłki nie były zgłaszane przełożonemu,

3. oraz wyjaśnień asp. M.M. z 23 grudnia 2021 r., w których wyjaśnił on, że "czasami w mojej półce zdarzały się dokumenty zadekretowane na innego policjanta",

w sytuacji, gdy zeznania wskazanych świadków oraz wyjaśnienia skarżącego wskazywały na omyłki w sortowaniu korespondencji, poprzez odkładanie jej na półki funkcjonariuszy, do których nie była ona dekretowana, co skutkowało jednostronnym uznaniem, że w niniejszej sprawie podobna pomyłka nie miała miejsca;

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji dopuszczenia się przez organ naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. co przejawiało się w braku należytego zgromadzenia materiału dowodowego, a tym samym niepodjęciu kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób kompletny i niebudzący wątpliwości, zwłaszcza że wyjaśnienia świadków w odniesieniu do istotnych okoliczności sprawy są ze sobą sprzeczne lub zawierają znaczące rozbieżności;

II. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 132a pkt 1 i 2 w zw. z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż M.M. dopuścił się zawinionego przewinienia dyscyplinarnego poprzez naruszenie dyscypliny służbowej, podczas gdy z wyjaśnień skarżącego, jak również z okoliczności sprawy wynika, iż swoim zachowaniem nie wypełnił znamiona przewinienia dyscyplinarnego.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Jednocześnie kasator oświadczył, iż nie żąda przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie.

Część przywołanych w nich przepisy postępowania nie znajduje bowiem zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym Policji.

Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza Policji ma charakter postępowania represyjnego. Przepisy ustawy o Policji (art. 132-144a) zawierają regulację materialnoprawną i procesową postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zarówno z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w powołanej ustawie o Policji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Kwestia braku możliwości stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest ugruntowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyroki NSA z: 5 grudnia 2006 r., I OSK 472/06; 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 527/06). Żaden ze wskazanych w zarzucie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mógł i w rzeczywistości nie był stosowany przez organ, a następnie kontrolowany przez Sąd pierwszej instancji. Nie mogły tym samym zostać naruszone w toku kontroli sądowoadministracyjnej.

Zarzut naruszenia art. 134ha ustawy o Policji został opracowany w sposób nieprawidłowy, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do niego.

Z punktu widzenia skuteczności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w kontekście przepisów art. 183 § 1, art. 174 i art. 176 p.p.s.a., szczególnego podkreślenia wymaga, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Sąd kasacyjny nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony, ani zobowiązany poszukiwać za stronę naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2321/11). Stąd też, skarga kasacyjna musi spełniać ustawowe wymogi określone w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12).

Art. 134ha ustawy o Policji składa się z trzech ustępów o różnej treści normatywnej, a w skardze kasacyjnej nie określono, do naruszenia którego z nich zarzut jest kierowany. Jak wynika natomiast z uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzut odnosi się do art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji i dokonania przez organ dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie.

Stosownie do art. 134ha ust. 2 przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Obowiązki wynikające z art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji podlegają konkretyzacji przez organ prowadzący postępowanie, który według swojej wiedzy i doświadczenia oraz przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych dowodów, określając, jaki wpływ mają okoliczności wynikające z tych dowodów na całokształt sprawy.

Skuteczne zarzucenie naruszenia powyższego przepisu wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie. Dokonana ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego.

Taka argumentacja mogąca zdyskredytować przeprowadzoną przez organ ocenę zgromadzonego w sprawie materiał dowodowego nie została w skardze kasacyjnej przedstawiona. Sprowadza się ona natomiast do polemiki z oceną dowodów dokonaną przez organ, co jednak nie mogło odnieść oczekiwanego rezultatu procesowego. Można też wskazać, że zastrzeżenia skarżącego kasacyjnie kierowane pod adresem postępowania dowodowego przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie, są tożsame z tymi zawartymi w skardze do Sądu pierwszej instancji. Zauważyć zatem należy, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do tych zarzutów, a pomimo to w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, a ponownie krytycznie odniesiono się do ocen przedstawionych przez organ w zaskarżonej decyzji. Zgodzić się trzeba z Sądem pierwszej instancji, że orzekające w sprawie organy zgromadziły cały istotny, z punktu widzenia normy materialoprawnej znajdującej w sprawie zastosowanie, materiał dowodowy, właściwie oceniły całokształt ustalonych okoliczności faktycznych sprawy.

Przepisy art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji formułują zasadę obiektywizmu (ust. 1) i zasadę domniemania niewinności oraz in dubio pro reo (ust. 2).

Zasada obiektywizmu oznacza, że organ zarówno prowadząc czynności dowodowe, jak i orzekając zobowiązany jest wziąć pod uwagę zarówno okoliczności przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Dotyczy to jednak jedynie okoliczności, które faktycznie posiadają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna od prezentowanej przez skarżącego ocena materiału dowodowego przez organ dyscyplinarny nie stanowi o naruszeniu powyższego przepisu. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił dlaczego ocena dokonana przez organ wymienionych w skardze kasacyjnej dowodów była prawidłowa i poprzez analizę poszczególnych dowodów potwierdził poczynione przez organ ustalenia faktyczne. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 135g ust.1 ustawy o Policji skarżący kasacyjnie nie podał jakie okoliczności świadczące o braku winy skarżącego zostały przez organ pominięte, co nie pozwala na odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu.

Określone w ust. 2 art. 135g ustawy o Policji zasady odpowiadają w swej treści brzmieniu art. 5 § 1 i 2 k.p.k. Jak wskazał NSA w wyroku z 26 marca 2008 r., I OSK 518/07, na gruncie postępowania dyscyplinarnego, przewidzianego w ustawie o Policji, natura zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 135g ust. 2 ustawy o Policji jest zbliżona i podobnie jak w postępowaniu karnym spełnia funkcje zabezpieczające i ochronne w zakresie praw obwinionego i daje podstawę prawną do stworzenia mu określonej sytuacji procesowej. Obwiniony nie musi niczego udowadniać, ponieważ ciężar obalenia domniemania niewinności spoczywa na organie prowadzącym postępowanie. Gdy przeprowadzone postępowanie dowodowe nie doprowadzi do wyjaśnienia ważnych dla przełamania domniemania niewinności okoliczności sprawy, wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygnięte na korzyść obwinionego. Domniemanie działa do końca postępowania, tj. do uprawomocnienia się rozstrzygnięcia. Ustalając, czy dane zdarzenie miało miejsce organ zobowiązany jest odnieść się do wszystkich okoliczności występujących w sprawie oraz wskazać, które uznał za udowodnione i dlaczego. Dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego daje podstawę i możliwość dokonania prawidłowej jego kwalifikacji przez organ dyscyplinarny (por. wyrok NSA z 5 października 2011 r., I OSK 468/11). Zasada in dubio pro reo znajduje zastosowanie wówczas, gdy wyczerpane zostały wszystkie możliwości dochodzenia prawdy.

W rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne organu w toku całego postępowania nie zostały skutecznie podważone, wszelkie wątpliwości i zastrzeżenia formułowane przez skarżącego zostały przez organ dowodowo usunięte. Te ustalenia faktyczne pozwalały organowi na uznanie skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenie mu kary dyscyplinarnej nagany.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania czy też ich nieskuteczność powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez sąd pierwszej instancji.

W rozpoznawanej sprawie, wobec niezasadności zarzutów naruszenia przepisów procesowych, nie mógł zostać uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 132a pkt 1 i 2 w zw. z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o Policji przez ich nieprawidłowe zastosowanie.

Ustalony w sprawie stan faktyczny, przyjęty przez organ i zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji, pozwalał na dokonanie jego subsumpcji pod określoną normę prawną, tj. art. 132 ust.1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Przyjęte przez organ okoliczności faktyczne pozwalały na uznanie, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej, tj. utraty w niewyjaśnionych okolicznościach dokumentu i że przewinienie to było przez niego zawinione.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.