Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 223/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A S.A. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2469/23 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi A S.A. w Ł. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2023 r.; nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 8 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2469/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A S.A. w Ł. przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2023 r. w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 24 listopada 2023 r. strona skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu, z którego wynika upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi w dacie wniesienia skargi, tj. np. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącej 21 grudnia 2023 r. (zpo - k. 17 akt sądowych), a zatem termin do jego wykonania mijał z dniem 28 grudnia 2023 r. Strona skarżąca brak formalny uzupełniła pismem z dnia 29 grudnia 2023 r. (data założenia na biurze podawczym – k. 14 akt sądowych), a więc z przekroczeniem – o 1 dzień – wyznaczonego terminu do uzupełnienia przedmiotowego braku.

Ww. piśmie skarżąca złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do uzupełniania braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi został przekroczony o jeden dzień w związku z okresem świąteczno – noworocznym i wolnymi dniami od pracy.

W ocenie Sądu I instancji, okoliczności podnoszone przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Zdaniem WSA skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia przedmiotowego braku skargi. Okoliczność podnoszona przez skarżącą dotycząca okresu okołoświątecznego oraz dni wolnych od pracy świadczy o niedochowaniu przez stronę należytej staranności i nie może uprawdopodobniać braku winy w jej działaniu.

Tym samym WSA uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła by dochowała wszelkiej staranności dla terminowego uzupełnienia braku formalnego skargi, co skutkowało, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmową przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła skarżąca i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wedle natomiast art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Jednym z przewidzianych w art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. warunków przywrócenia terminu przez sąd jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2019 r., sygn. akt I OZ 430/19, CBOiS).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie można mówić o uprawdopodobnieniu przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Z wyjaśnień skarżącej wprost bowiem wynika, że uzupełniła wymagany brak, co prawda z jednodniowym opóźnieniem, jednak wynikało to z okresu okołoświątecznego oraz dni wolnych od pracy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie może przerzucać odpowiedzialności za uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na okres świąteczny. Powyższe działanie obarczone jest niedbalstwem i nie może stanowić podstawy pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarżąca została prawidłowo pouczona o rygorze i terminie uzupełnienia braku formalnego skargi. Mimo to uchybiła temu terminowi.

Tym samym, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że brak było przesłanek dla przyjęcia, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.