Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2687/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: par. 8 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 19
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. sekr. sąd. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi M. P. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnych wydawanych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych / podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego nr [...], wydana [...]r. przez Ministra Finansów, w imieniu którego działa Dyrektor Izby Skarbowej w K. a która została udzielona w następstwie złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie:

Czy w przedstawionym w zapytaniu stanie faktycznym zachowanie wnioskodawcy polegające na nieskorygowaniu deklaracji VAT-7 byto prawidłowe, a tym samym, czy wnioskodawca po wniesieniu środka trwałego (nieruchomości) do "A" Spółka Jawna z siedzibą w A., zachował prawo do dokonanego odliczenia podatku VAT w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej (na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej) w wysokości wynikającej z treści faktury VAT nr [...], dokumentującej zakup nieruchomości, czy też przedstawione zachowanie było (w ocenie organu wydającego interpretację) nieprawidłowe, a co za tym idzie, czy należy dokonać stosownej korekty.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

M. P. prowadzący działalność pod firmą "B" P. M. wnioskiem doręczonym do organu wydającego interpretację [...] r. wystąpił do Ministra Finansów, w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w K. o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług co do konieczności dokonania korekty deklaracji VAT-7. Na wezwanie organu, wysłane [...] 2008 r., a doręczone pełnomocnikowi strony [...] 2008 r. wniosek ten został uzupełniony o żądane przez organ dane. Z treści wniosku po jego uzupełnieniu wynika, iż wnioskodawca w dniu [...] 2006r., kupił na podstawie aktu notarialnego nieruchomości opisane w księgach wieczystych: Kw nr [...] oraz Kw nr [...] z przeznaczeniem do wykorzystania w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Na nieruchomości Wnioskodawca planował wybudowanie budynku biurowo - magazynowego, w którym miała się mieścić siedziba firmy.

Sprzedaż została udokumentowana fakturą VAT nr [...] wystawioną [...] r. przez Firmę Handlową "C" J. F. i J. F. Spółka Jawna z siedzibą w P. na rzecz "B" P. M. w C. - na kwotę [...] zł brutto ([...] zł netto + [...] zł tytułem 22% podatku VAT). Zakup obu nieruchomości opisanych w księgach wieczystych Kw nr [...] (która stanowiła drogę i nie została wniesiona w formie aportu do spółki jawnej) oraz Kw nr [...] (działka niezabudowana, uzbrojona w media, przeznaczona pod budowę budynku magazynowo – biurowego) był wskazany na fakturze VAT nr [...] łącznie, faktura nie zawiera odrębnych pozycji dotyczących poszczególnych nieruchomości. Nieruchomości były uzbrojone w media, tj. znajdowała się na nich instalacja energii elektrycznej, wody telefonu gazu, znajdowały się tam także urządzenia kanalizacji deszczowej.

Nieruchomości zostały zaewidencjonowane przez Wnioskodawcę jako środek trwały, a wnioskodawca odliczył podatek VAT wynikający z powołanej już faktury VAT. Nabyte nieruchomości były wykorzystywane przez wnioskodawcę wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych w tym sensie, że wykonywał on wyłącznie czynności opodatkowane podatkiem VAT i nie wykonywał czynności zwolnionych od podatku VAT.

Starosta [...] decyzją Nr [...] z [...] roku, znak [...] wydał wnioskodawcy pozwolenie na budowę budynku handlowo -magazynowego z zapleczem socjalnym wraz z infrastrukturą, zbiornikiem przeciwpożarowym i zbiornikiem ścieków, między innymi na nieruchomości opisanej w księdze wieczystej Kw nr [...]. Wnioskodawca po uzyskaniu pozwolenia na budowę rozpoczął realizację inwestycji budowlanej na tej nieruchomości i poczynił nakłady związane z przygotowaniem rozpoczęcia inwestycji takie jak opłaty za projekty architektoniczne, doradztwo inwestycyjne, opłaty za uzgodnienia dokumentacji projektowej w odpowiednich instytucjach. Wykonano także roboty ziemne i część fundamentów. Łączna wartość nakładów wynosiła ok. [...] zł.

W dniu [...] 2007 r. wnioskodawca M. P. oraz J. P. i E. P. zawarli (w formie aktu notarialnego) umowę spółki jawnej działającej pod firmą "A" P. Spółka Jawna z siedzibą w A.. Na mocy wskazanej ostatnio umowy wnioskodawca M. P. oraz jego żona J. P. pokryli swoje udziały w "A" P. Spółka Jawna z siedzibą w A. m.in. wnosząc do tej spółki jako aport nieruchomość opisaną w księdze wieczystej Kw nr [...]. Przedmiotem aportu była nieruchomość gruntowa, na której w dniu sprzedaży znajdowały się media, tj. była uzbrojona w instalacje umożliwiające korzystanie z energii elektrycznej, wody, telefonu, gazu, a nadto na terenie nieruchomości znajdowały się urządzenia kanalizacji deszczowej. Starosta [...] decyzją z [...]r. znak [...], przeniósł powoływaną już decyzję Nr [...] z [...] r., znak [...], dotyczącą pozwolenia na budowę na nieruchomości opisanej w księdze wieczystej Kw nr [...], na "A" P. Spółka Jawna z siedzibą w A..

Zdaniem wnioskodawcy nieruchomości opisane w księgach wieczystych Kw nr [...]oraz Kw nr [...] były wykorzystywane przez wnioskodawcę wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych w tym sensie, że nie prowadził on i nie wykonywał czynności zwolnionych od podatku VAT, zaś wykonywał wyłącznie czynności opodatkowane, zgodne z zakresem działalności swojego przedsiębiorstwa - polegające przede wszystkim na sprzedaży sprowadzanych z Chin wózków dziecięcych, fotelików samochodowych i innych artykułów tego rodzaju. Zatem, zgodnie z art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług wnioskodawca miał prawo do obniżenia w całości podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury nr [...] dokumentującej nabycie ww. nieruchomości.

Ponadto wnioskodawca stwierdził, iż na nieruchomości opisanej w księdze wieczystej Kw nr [...], wniesionej w formie aportu do "A" P. Spółka Jawna z siedzibą w A., wskazana Spółka buduje aktualnie budynek magazynowy z częścią biurową. Po wniesieniu do Spółki nieruchomości opisanej w księdze wieczystej KW nr [...], wnioskodawca nie dokonał korekty właściwej deklaracji VAT-7, gdyż jego zdaniem zachowanie takie było prawidłowe, a w związku z tym nie ciąży na nim obowiązek dokonywania korekty.

W udzielonej interpretacji z [...]r., nr [...], doręczonej pełnomocnikowi skarżącego [...] r. organ stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 tej ustawy.

Następnie powołał się na § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), zgodnie z którym zwalnia się od podatku od towarów i usług wkłady niepieniężne (aporty) wnoszone do spółek prawa handlowego i cywilnego. Na tej podstawie stwierdził, że istota podatku od towarów i usług opiera się m.in. na zasadzie, zgodnie z którą odliczenie podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów lub usług przysługuje podatnikowi, jeżeli towar ten lub usługa zostaną wykorzystane do realizacji czynności opodatkowanych tym podatkiem (art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług).

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, iż dokonał on wniesienia środa trwałego - nieruchomości opisanej w księdze wieczystej KW nr [...] do nowopowstałej spółki jawnej.

W ocenie organu czynność wniesienia aportem ww. nieruchomości podlega zwolnieniu od tego podatku na podstawie § 8 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy, a więc na podatniku ciąży obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego wynikający z art. 91 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym, przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio (tj. korekty określonej w ust. 1-5 dokonuje się także w przypadku) gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się to prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. Powyższa regulacja odnosi się do każdego towaru lub usługi, nie tylko do środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów.

Pismem z [...] 2008 r. strona wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa zarzucając m.in. naruszenie art. 86 ust. 1, art. 90 i 91 ustawy o podatku od towarów i usług, § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) oraz Dyrektywy Rady 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r.

Odpowiadając na te zarzuty pismem z [...] 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił zmiany interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek strony.

Pismem z [...] 2008 r. skarżący wniósł skargę na wskazaną interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając m.in. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15, art. 86, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) w związku z przepisami VI Dyrektywy VAT poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie tych przepisów. W uzasadnieniu stwierdził, że zdaje sobie sprawę, że iż § 8 ust.1 pkt 6 wprowadza zwolnienie podatkowe dla towarów wnoszonych jako aporty do spółek prawa handlowego, jednak w ocenie strony zwolnienie to jest niezgodne z art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE, a podatnik nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji działań ustawodawcy. Podniósł także, że art. 91 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług wprowadza obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, podczas gdy w jego ocenie w stanie faktycznym sprawy prawo to się nie zmieniło – wniesiona aportem nieruchomość nadal będzie wykorzystana do wykonywania czynności opodatkowanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z 17 października 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 2796/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze, podnosząc dodatkowo zarzut naruszenia terminu do wydania interpretacji, który –biorąc pod uwagę wpływ wniosku o wydanie interpretacji do Dyrektora Izby Skarbowej [...] r. i przedłużenie trzymiesięcznego terminu o okres, jaki upłynął pomiędzy otrzymaniem przez skarżącego wezwania do uzupełnienia wniosku do dnia wpływu do organu odpowiedzi na wezwanie – w ocenie strony upłynął [...] r., podczas gdy doręczenie interpretacji datowanej na [...] r. nastąpiło [...] r. Pełnomocnik organu podniósł zaś, że termin winien ulec przedłużeniu o 15 dni, tj. czas od nadania przez organ wezwania do uzupełnienia wniosku (a nie od jego doręczenia stronie) do otrzymania jego uzupełnienia.

Wyrokiem z 19 stycznia 2009 r. WSA w Gliwicach uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a także zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu wskazał, że organ naruszył trzymiesięczny termin do wydania interpretacji podatkowej, przewidziany w art. 14 o § 1 O.p. w związku z czym, stosownie do art. 14 d tej ustawy Sąd uznał, że z dniem [...] r. została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

Od tego orzeczenia skargę kasacyjną wywiódł organ podatkowy wskazując, że Sąd bezzasadnie przyjął, iż w związku z wezwaniem strony do uzupełnienia stanu faktycznego określonego we wniosku o udzielenie interpretacji termin do jej wydania przedłużył się o 10 dni, podczas gdy w istocie przedłużył się o dni 15. Wskazał także, że w rozumieniu O.p. interpretacja jest wydana, gdy zostaje sporządzona i podpisana przez uprawnioną osobę, nie jest zatem konieczne dokonanie jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku podatnika w tej sprawie.

Wyrokiem z 12 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1610/09 NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania, a także zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto Sąd nakazał, aby przy ponownym rozpoznaniu skargi WSA uwzględnił, iż organ wydał zaskarżoną interpretację z zachowaniem terminu wynikającego z art. 14 d O.p. w rozumieniu przyjętym w uchwale Izby Finansowej NSA z 14 grudnia 2009 r., II FPS 7/09, w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art.14 o § 1 O.p. nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14 d powołanej ustawy, a w konsekwencji aby merytorycznie rozpoznał skargę .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art.3 § 2 pkt 4 i 4a uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Tak więc stwierdzenie, że zaskarżona interpretacja dotknięta jest wadą niezgodności z prawem skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Rozpatrując ponownie skargę Spółki Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 12 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1610/09, co wynika z przepisu art. 190 p.p.s.a.

Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona interpretacja została wydana [...] r., kiedy to obowiązywała już Dyrektywa 2006/112/WE, dlatego też zawarte w skardze wywody strony skarżącej odnoszące się do zapisów VI Dyrektywy nie mają bezpośredniego znaczenia dla niniejszej sprawy i mogą być przedmiotem analizy Sądu o tyle, o ile zarzuty strony mogą dotyczyć także do regulacji zawartych w Dyrektywie 2006/112/WE.

Odnosząc się kolejno do zarzutów skargi stwierdzić należy, że jako naruszone skarżący powołał szereg przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), a w szczególności:

- art. 5 ust. 1 stanowiący, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,

-art. 7 ust. 1 wskazujący, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel,

- cały, liczący 10 ustępów art.15, dotyczący podatników,

jednakże bliżej tych zarzutów nie uzasadnił.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy wskazanych przepisów, zbliżonych swym charakterem do definicji legalnych, albowiem bezsporne jest, że odpłatna dostawa towarów co do zasady podlega podatkowaniu podatkiem od towarów i usług, że wnioskodawca dokonał przeniesienia na spółkę jawną prawa do rozporządzania towarami jak właściciel oraz, że jest zarejestrowanym podatnikiem tego podatku.

Również bezprzedmiotowy jest bliżej nie sprecyzowany zarzut naruszenia całego liczącego 21 ustępów art. 86 powołanej ustawy dotyczącego dokonywania obniżenia podatku należnego, gdyż kwestią zasadniczą w sprawie nie jest możliwość odliczenia podatku naliczonego od należnego, lecz ustalenie, czy wniesienie środka trwałego aportem do spółki jest czynnością opodatkowaną czy też winno być traktowane jako czynność zwolniona, powodująca utratę prawa do obniżenia.

Także zakwestionowanie całego liczącego 11 ustępów art. 90 u.p.t.u., dotyczącego częściowego odliczania podatku nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, a odrębnego związanego z czynnościami, w których prawo takie mu nie przysługuje jest podstawową zasadą podatku VAT. Inną kwestią i regulowaną przez inne przepisy, jest zaś kwestia czy wskazana przez podatnika w zapytaniu czynność jest opodatkowana czy też zwolniona z VAT, wobec tego będzie ona rozpatrywana przez pryzmat innych przepisów, które ją regulują.

W kwestii naruszenia § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) Sąd zauważa, że w myśl powołanego przepisu zwalnia się od podatku wkłady niepieniężne (aporty) wnoszone do spółek prawa handlowego i cywilnego. Stosownie zaś do art. 91 ust. 7 w zw. z ust. 1-5 ustawy o VAT, stanowiącego, że przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się to prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi, Sąd orzekający stwierdza, że podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie nieruchomości (czego zresztą nie kwestionuje organ wydający interpretację, a Sąd tę ocenę podziela), lecz mimo wniesienia nieruchomości aportem do spółki prawo to się nie zmieniło, posłużyło bowiem do wykonania czynności, która co prawda w świetle przepisów krajowych (§ 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów) została zwolniona z podatku VAT, ale zwolnienie to jest niezgodne z prawem wspólnotowym, a więc uwzględniając zasadę pierwszeństwa i bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego oraz obowiązek zastosowania wykładni prowspólnotowej - czynność taka winna być traktowana jak opodatkowana. Dlatego też, w ocenie Sądu, zasadne jest przyjęcie, że w świetle art. 91 ust. 7 ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego nie uległo zmianie.

Problematyka konsekwencji podatkowych wnoszenia aportem środków trwałych do spółek prawa handlowego była przedmiotem analizy sądów administracyjnych i NSA. Stwierdzić można iż, w kwestii tej ugruntowana jest już linia orzecznicza, zgodnie z którą w opisanym stanie faktycznym podatnik nie ma obowiązku dokonywania korekty podatku naliczonego. Wynika to m.in. z wyroku NSA sygn. akt I FSK 1180/08, w którym Sąd ten stwierdził, że jako nie budzące kontrowersji i uzasadnione należy uznać twierdzenie, że przepis § 8 ust. 1 pkt 6 wymienianego rozporządzenia Ministra Finansów jest niezgodny z prawem wspólnotowym. Wymienia on bowiem wśród czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług m.in. wniesienie aportu do spółki, czego przepisy Dyrektywy 112 nie przewidują, a więc przepisy prawa krajowego, wprowadzające zwolnienie przez Dyrektywę VAT nie przewidziane, naruszają zasadę powszechności opodatkowania. NSA zwrócił także uwagę – powołując się na orzecznictwo ETS - że przepisy o zwolnieniach z podatku od towarów i usług winny być interpretowane ściśle, jako odstępstwo od zasady opodatkowania wszystkich towarów i usług, a nadto interpretacja prawa krajowego w tym zakresie musi uwzględniać fakt, że VI Dyrektywa (jak i Dyrektywa 2006/112/WE obowiązująca w stanie prawnym sprawy) wyczerpująco wymienia zakres, rodzaje zwolnień, które we wszystkich krajach Unii Europejskiej muszą być takie same (patrz orzeczenie ETS z 15 czerwca 1989r. w sprawie 348/87 Stichting Uitvoering Financiele Acties (SUFA) v. Staatssecretaris van Financiën, J. Martini, Ł. Karpiesiuk " VAT w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości" Wydawnictwo C.H.Beck W-wa 2007, str. 395). Także w wyroku 396/08 NSA stwierdził, że powołany przepis wykonawczy jest niezgodny z art. 13 VI Dyrektywy, gdyż wymienia czynności zwolnione od podatku od towarów i usług, w tym wniesienie aportu do spółki, czego VI Dyrektywa nie przewiduje. W związku z tym uznał, że przepisy prawa krajowego, wprowadzające zwolnienie nie przewidziane przez VI Dyrektywę, naruszają przepis art. 2 VI Dyrektywy ustanawiający zasadę powszechności opodatkowania.

Jakkolwiek powołane orzeczenia dotyczą zgodności § 8 ust. 1 pkt 6 wymienianego rozporządzenia Ministra Finansów z przepisami VI Dyrektywy, to wobec analogicznego brzmienia Dyrektywy 2006/112/WE w analizowanym zakresie w ocenie Sądu orzekającego zachowują one aktualność również wstanie prawnym niniejszej sprawy. Podstawy takiego zwolnienia nie stanowi w szczególności art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE zezwalający państwu członkowskiemu na uznanie, że w przypadku przekazania odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku dostawa towarów nie miała miejsca, a więc na wyłączenie takiej czynności poza system podatku VAT, a nie na wprowadzenie w prawie krajowym zwolnienia takiej czynności od podatku VAT. Należy zatem stwierdzić, że w opisanej sprawie skarżący wnosząc aportem użytkowane środki trwałe w postaci nieruchomości do spółki jawniej nie miał obowiązku dokonywania korekty podatku naliczonego związanego z zakupem tych towarów, o której mowa w art. 91 ust. 1 - 5 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżący nie może bowiem ponosić konsekwencji niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym w postaci konieczności dokonywania korekty podatku naliczonego, wcześniej naliczonego przy zakupie środków trwałych, będących następnie przedmiotem aportu. Brak zwolnienia podatkowego co do czynności wnoszenia aportu oznacza, że podatnik mógł zachować prawo do obniżenia również w takiej sytuacji i że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające dokonanie korekty podatku naliczonego. Biorąc pod uwagę powyższe wywody, Sąd orzekający uznał, że na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi sformułowany jako naruszenie § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970, z późn. zm.).

Naruszenie prawa materialnego, jakim jest § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia wykonawczego, poprzez zastosowanie tego przepisu mimo wystąpienia niezgodności z prawem wspólnotowym, a w efekcie tego naruszenie też przepisu materialnego art. 91 ust. 1 - 5 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że stan faktyczny opisany we wniosku o interpretację wypełnia przesłanki określone w tych przepisach, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., gdyż naruszenie to ma wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a., natomiast koszty postępowania w kwocie [...]zł ([...] zł – wpis sądowy, [...]zł – koszty zastępstwa procesowego i [...] zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa) Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej stosownie do art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). a także art.1 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej w zw. z częścią IV. załącznika do tej ustawy, w/s wykazu przedmiotów i opłaty skarbowej, stawek tej opłaty oraz zwolnień (Dz. U. Nr 225, poz.1635 ze zm.).