Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 195/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2, art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1191
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.)
article: art. 151.
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 1 lutego 2024 r. nr SO-1.621.17.2020.KS w przedmiocie zameldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 lutego 2024 r. nr SO-1.621.17.2020.KS, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2022 r., poz. 1191 ze zm., dalej: "u.e.l."), Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia 9 lutego 2021 r. nr [...] orzekającą o odmowie zameldowania A. N. (dalej: "strona", "skarżący") na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w P..

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania w tym podał, że w dniu 1 października 2019 r. skarżący złożył w Urzędzie Miejskim w P. formularz zgłoszenia pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w P.. Na tym formularzu podpisał się zarówno w rubryce: "własnoręczny czytelny podpis osoby zgłaszającej" jak również w rubryce: "własnoręczny czytelny podpis właściciela lokalu lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu". Ponieważ w chwili złożenia tego formularza skarżący nie okazał dokumentu, z którego by wynikało, że dysponuje on tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu i nie zrobił tego mimo wezwania organu gminy, to Burmistrz P. wszczął - z urzędu - postępowanie administracyjne w sprawie o zameldowanie strony na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w P.. W wyniku tego postępowania Burmistrz P. uznał, że nie ma podstaw faktycznych do uwzględnienia żądania strony dlatego w dniu 20 grudnia 2019 r. wydał decyzję nr [...], w której orzekł o odmowie zameldowania skarżącego na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w Pyrzycach.

Nie zgadzając się z powołanym rozstrzygnięciem A. N. złożył odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia 29 stycznia 2020 r. nr SO-1.621.17.2020.KS, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

A. N. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 251/20, orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 29 stycznia 2020 r. nr SO-1.621.17.2020.KS i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza P. z dnia 20 grudnia 2019 r. nr [...]

W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Szczecinie wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny dokonać przede wszystkim analizy dokumentów przedłożonych przez stronę z punktu widzenia przysługującego mu tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] w P., ewentualnie wykazania, czy przebywanie przez niego w tym lokalu miało miejsce za wiedzą i zgodą osób, mających do niego tytuł prawny.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego Burmistrz P. uznał, że A. N. nie ma tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu i nie spełnia on przesłanek faktycznych koniecznych do jego zameldowania w tym lokalu, ponieważ przebywa w nim bez wiedzy i zgody Gminy P. czyli strony, która ma tytuł prawny do tego lokalu.

W rezultacie w dniu 9 lutego 2021 r. Burmistrz P. wydał decyzję nr [...], w której orzekł o odmowie zameldowania A. N. na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w P..

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania przez stronę Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr SO-1.621.17.2020.KS uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o zameldowaniu A. N. na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w P. .

Decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Prokurator Prokuratury Rejonowej w P.

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1172/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja podlega uchyleniu z uwagi na wykazane naruszenia prawa, co oznacza, że w obrocie pozostaje prawidłowa decyzja organu I instancji. W ocenie Sądu brak jest podstawy faktycznej i prawnej do uwzględnienia wniosku A. N. o zameldowanie go na pobyt stały pod adresem ul. [...] w P..

Od powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie A. N. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 11 października 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną strony.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda wyjaśnił, że skutkiem prawnym wyroku wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny jest to, że sprawa zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu zostaje cofnięta do momentu wniesienia przez niego odwołania od decyzji Burmistrza P. z dnia 9 lutego

2021 r. o odmowie zameldowania strony.

Organ odwoławczy podkreślił, że sprawy zameldowania osoby w lokalu zostały uregulowane w ustawie o ewidencji ludności, z przepisów której wynika, że osoba, która chce się zameldować na pobyt stały lub czasowy w lokalu powinna w nim przebywać (zamieszkać). Do zameldowania nie jest wymagane posiadanie tytułu prawnego do lokalu ani zgoda osoby, która ma taki tytuł. Przepisy ustawy nie stawiają takich wymogów. Brak konieczności wykazania się uprawnieniami do lokalu (tytułem prawnym), czy to samoistnym, czy pochodnym, nie oznacza jednak, że przesłanką zameldowania jest wyłącznie fizyczna obecność osoby w lokalu. Uprawniać do zameldowania w lokalu może jedynie pobyt legalny, oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą osoby (podmiotu) uprawnionej do dysponowania lokalem.

Odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym: notatki urzędowej z dnia 29 października 2019 r., pisma Zastępcy Kierownika Wydziału Nieruchomości i Środowiska w Urzędzie Miejskim w P. z dnia 11 listopada 2019r., pisma Kierownika Wydziału Planowania Nieruchomości i Gospodarki Mieszkaniowej w Urzędzie Miejskim w P. z dnia 27 stycznia 2021 r., pisma Skarbnika Gminy P. z dnia 26 stycznia 2021 r., notatki urzędowej Straży Miejskiej w P. z dnia 26 stycznia 2024 r., pisma Burmistrza P. z dnia 29 stycznia 2024 r., pisma strony z 29 stycznia 2024 roku – Wojewoda za bezsporne przyjął, że strona mieszka w lokalu przy ul. [...] w Pyrzycach i zarówno w momencie złożenia wniosku o zameldowanie jak i w chwili obecnej nie ma tytułu prawnego do tej nieruchomości. Pomimo to skarżący uznaje się jednak za właściciela tej nieruchomości, chociaż obecnie nie jest w stanie przedłożyć żadnego dokumentu, który potwierdzałby jego prawa do tego lokalu.

Skarżący w piśmie z dnia 29 stycznia 2024 r. wskazał, że w Sądzie Rejonowym w Stargardzie pod sygn. akt I Ns [...] toczy się - z wniosku jego żony - postępowanie o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości i został on dopuszczony do udziału w tym postępowaniu na zasadzie uczestnika. Nadto wskazał, że nie zakończyła się sprawa sądowa w przedmiocie oświadczenia woli Gminy P. o użytkowanie wieczyste gruntu. Z kolei Burmistrz P. w piśmie z dnia 29 stycznia 2024 r. wskazał, że Sąd Okręgowy w Szczecinie I Wydział Cywilny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt. IC [...] prawomocnie oddalił powództwo skarżącego przeciwko Gminnie P. o złożenie oświadczenia woli.

Wojewoda podkreślił, że Gmina P. jest właścicielem działki, na której posadowiono przedmiotowy budynek, natomiast skarżący był tylko dzierżawcą tej działki do 4 czerwca 2018 roku, jak wynika z pisma Kierownika Wydziału Planowania Nieruchomości i Gospodarki Mieszkaniowej w Urzędzie Miejskim w P. z dnia 27 stycznia 2021 roku. Bez wpływu na te ustalenia, a co za tym idzie na stan faktyczny sprawy pozostają "dowody", na które A. N. powołał się w swoim piśmie z dnia 29 stycznia 2024 roku. W ocenie organu II instancji te "dowody" jeżeli w ogóle mają wpływ na ustalenie prawa strony do lokalu, powinny zostać ocenione przez sąd w ramach konkretnego postępowania.

W dalszej części uzasadnienia organ II instancji podniósł, że skoro skarżący zamieszkał w lokalu przy ul. [...] w P. we wrześniu 2019 r. i w tym czasie nie miał już tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, to istotne w sprawie pozostaje ustalenie, czy zamieszkał w tej nieruchomości za wiedzą i zgodą Gminy P.. Z akt sprawy wynika, że skarżący wszedł w posiadanie ww. nieruchomości bez takiej zgody i Gmina P. nie akceptuje istniejącego stanu faktycznego. Powyższe potwierdza to, że Gmina P. podjęła prawne kroki zmierzające do przejęcia od skarżącego posiadania tej nieruchomości i Sąd Rejonowy w Stargardzie I Wydział Cywilny orzekł eksmisję strony i jego żony z przedmiotowego lokalu.

Mając powyższe na względzie Wojewoda uznał, że skoro skarżący nie ma praw do przedmiotowego lokalu i zamieszkał w nim bez wiedzy i zgody Gminy P., a Gmina P. nie akceptuje tego faktu, to na gruncie przepisów ustawy o ewidencji ludności, brak jest obecnie podstawy prawnej i faktycznej do tego aby zameldować skarżącego na pobyt stały przy ul. [...] w P.. W tej sytuacji organ II instancji za prawidłową uznał decyzję Burmistrza P. z dnia 9 lutego 2021 r. orzekającą o odmowie zameldowania strony na pobyt stały.

Nie zgadzając się z powołaną decyzją A. N. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie zarzucił zaskarżonej decyzji wydanie jej w warunkach uniemożliwiających wzięcie udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie zapoznanie się z materiałem dowodowym i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do tych dowodów i zgłoszenie ewentualnych żądań. Zwrócił uwagę na brak zapoznania go z pismem z dnia 29 stycznia 2024 r., jak i notatki służbowej strażnika miejskiego, jak i uniemożliwienie mu złożenia nowych dowodów w sprawie, które zdobył w Prokuraturze Rejonowej w Myśliborzu w sprawie PR [...], w której posiada status pokrzywdzonego.

Skarżący podkreślił, że obecnie prowadzone jest również postępowanie sądowe o sygn. akt I NS [...] na wniosek małżonki strony w sprawie zasiedzenia, w którym to postępowaniu skarżący jest uczestnikiem postępowania, podobnie jak Gmina P..

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 16 maja 2024 r. stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę skarżący podtrzymując dotychczas zgłoszone w skardze zarzuty podniósł, że Gmina wystąpiła o opróżnienie lokalu dopiero 12 listopada 2019 r. po wniosku strony o zameldowanie w październiku 2019 r. Wcześniej wiedziała, że przebywa w tym miejscu i godziła się na taki stan: po zakończeniu umowy dzierżawy gruntu (nie budynku) dalej pobierała opłaty od nieruchomości za grunty i budynki — podatek od nieruchomości o pomniejszonej wartości z uwagi prowadzenia tutaj działów specjalnych produkcji rolnej, opłaty dzierżawy za grunty, opłaty za wywóz śmieci, nie próbowała dokonać spisania protokołu zdawczo- odbiorczego przedmiotu dzierżawy; protokołu zdawczo-odbiorczego poboru energii elektrycznej; protokołu zdawczo-odbiorczego poboru wody. Gmina P. ujęła skarżącego w planie utylizacji eternitu zawierającego azbest na rok 2020 gdyż limit na rok 2019 został wyczerpany. W powołanych okolicznościach skarżący nie może zgodzić się ze stanowiskiem jakoby Gmina P. nie wiedziała, iż przebywa on pod adresem [...] [...] w P. i na to się nie godziła. Taka sytuacja trwała ponad rok zatem zgodnie z kodeksem cywilnym niepisaną umowę trwającą ponad rok czasu poczytuje się jako zawartą na czas nieokreślony, zwłaszcza że umowy odnośnie najmu mieszkania i dzierżawy pomieszczeń budynku gospodarczego nigdy nie było. Gdyby zatem przyjąć, że budynki należą całkowicie do Gminy P. to należałoby przyjąć, iż między stronami była niepisana umowa na najem mieszkania i dzierżawę pomieszczeń gospodarczych, a do 2019 r. sytuacja ta trwała 32 lata. Powinno więc, przed wystąpieniem o opróżnienie lokalu, nastąpić wypowiedzenie niepisanej umowy. Ale to w przypadku gdyby budynki należały całkowicie do Gminy P..

W piśmie z dnia 4 września 2024 r. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj.:

a) kserokopii pisma PNiGM.6845.27.2024 z dnia 11 czerwca 2024 r.,

b) kserokopii umowy dzierżawy nieruchomości z dnia 9 czerwca 2008 r.,

c) kserokopii pisma BiF.3120.62.2020 IP z dnia 25 września 2020 r.

Na rozprawie dnia 5 września 2024 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 195/24 skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i wskazał, że w 1990 roku w czasie komunalizacji sporządzona była karta inwentaryzacji nieruchomości. Na tej karcie nie były wykazane budynki ani ich rodzaj, ani fakt, że było tam mieszkanie, w którym skarżący mieszkał i był zameldowany. Do tej pory karta inwentaryzacyjna nie została poprawiona w takim zakresie, że nie zawiera informacji kto był dzierżawcą nieruchomości i kto tam zamieszkiwał. W 1991 r. na podstawie decyzji Wojewody o przekazaniu gruntów (komunalizacja) założono księgi wieczyste, nie wyodrębniono własności skarżącego. Skarżący w tamtym czasie nie miał wiedzy o treści ksiąg wieczystych. Nie zabierano mu budynków, dalej w nich mieszkał. Skarżący podtrzymuje wniosek dowodowy złożony do Sądu w dniu rozprawy. Skarżący wskazuje, że nikt go nie zawiadomił, że ma opuścić budynki, nie było żadnego rozliczenia, które zazwyczaj towarzyszy zakończeniu umowy i na tej podstawie uważa, że w dalszym ciągu jest właścicielem budynków. Skarżący podkreślił, że był zameldowany w spornej nieruchomości czasowo, nie zachowały się dowody w organie potwierdzające te okoliczności. Zachowały się jednak dowody osobiste skarżącego i jego żony potwierdzające fakt zameldowania. Zachowała się korespondencja od organów administracji publicznej kierowania na ten adres. Skarżący oświadczył, iż jest zameldowany pod adresem [...] [...] (poprzednio [...] ponieważ Wojewoda zameldował skarżącego po pierwszym wyroku WSA w Szczecinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza P. z 9 lutego 2021 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W pierwszej kolejności dostrzec należy, iż zaskarżona obecnie decyzja Wojewody zapadła w następstwie ponownego rozpatrzenia przez organ odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza P., następującego w konsekwencji uchylenia przez WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. II SA/Sz 1172/21 poprzedniej decyzji Wojewody, mającej charakter merytoryczny (art.138 § 1 pkt 2 k.p.a.). W postępowaniu zawisłym przed NSA doszło na zasadzie art.184 p.p.s.a., do oddalenia skargi kasacyjnej strony od wyroku tut. Sądu uchylającego decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego o zameldowaniu na pobyt stały pod adresem ul. [...] w P..

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zgodnie z art. 28 ust. 2 u.e.l.: "Obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy w formie, o której mowa w ust. 1 pkt 1, przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego oraz – do wglądu – dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu". Stosownie do art. 31 ust. 1 u.e.l.: "Jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej".

Zdaniem tego Sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie trafnie stwierdził, że przywołane wyżej regulacje powinny być tak odczytywane, że niezależnie od tego, iż zameldowanie jest jedynie rejestracją danych o miejscu pobytu osoby (a tym samym nie rodzi ani nie pozbawia uprawnień do lokalu), to jednak do zameldowania w danym lokalu uprawnia wyłącznie legalny w nim pobyt, oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, a takim jest przebywanie w lokalu za zgodą i wiedzą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem.

W świetle powyższego zarówno Wojewoda orzekający ponownie, jak i Sąd orzekający obecnie związani są art.153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Stwierdzić w tym kontekście należy, iż:

Spór w sprawie zasadniczo sprowadza się do tego, czy brak przedstawienia przez osobę wnioskującą o zameldowanie na pobyt stały w danej nieruchomości potwierdzenia pobytu przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do tej nieruchomości, świadczy o niespełnieniu wymogu formalnego takiego podania i tym samym powinno skutkować wydaniem decyzji o odmowie zameldowania.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1191 ze zm., dalej "u.e.l."), jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Na gruncie tego przepisu aktualność zachowuje stanowisko wypracowane w orzecznictwie, w myśl którego czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ administracyjny właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego zapisu ewidencyjnego (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 93/19, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wojewoda Zachodniopomorski uznał, że skoro skarżący nie ma praw do przedmiotowego lokalu i zamieszkał w nim bez wiedzy i zgody Gminy P., a Gmina P. nie akceptuje tego faktu, to na gruncie przepisów ustawy o ewidencji ludności, brak jest obecnie podstawy prawnej i faktycznej do tego aby zameldować skarżącego na pobyt stały przy ul. [...] w P..

Jak wskazują zgromadzone w aktach prawomocne orzeczenia sądów powszechnych Skarżący nie uzyskał tytułu prawnego do władania nieruchomością w której chciał być zameldowany.

Odnosząc się natomiast do zarzutów procesowych stawianych zaskarżonej decyzji, w tym braku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz braku zebrania pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego pozostaje wyjaśnić, że te zarzuty procesowe nie znajdują uzasadnienia w realiach kontrolowanej sprawy. Należy podkreślić, że stan sprawy był dokładnie znany skarżącemu, a organ II Instancji wydał zaskarżoną decyzję po jej uchyleniu, bazując na dotychczasowych ustalenia znanych skarżącemu bez przeprowadzania dodatkowych dowodów.

W ocenie Sądu Organ dochował wszelkich zasad prawidłowego działania, albowiem przeprowadził postępowanie wyjaśniające, zgromadził w sposób kompletny stosowny materiał dowodowy, biorąc pod uwagę przede wszystkim materiał przedstawiony przez Skarżącego wraz z wnioskiem, a następnie poddał go szczegółowej analizie, z której wyprowadził poprawne wnioski, mające oparcie w przywołanych powyżej przepisach ustawy.

Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Pomimo, że wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami skarżącego, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.