Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 469/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22a ust. 1, art.22g ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Teza: W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) przez budynek rozumie się zadaszony obiekt budowlany wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywany dla potrzeb stałych oraz przystosowany do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe, w tym dzwigi osobowe.

TEZY

W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) przez budynek rozumie się zadaszony obiekt budowlany wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywany dla potrzeb stałych oraz przystosowany do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe, w tym dzwigi osobowe.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. przyznaje od Skarbu Państwa (Oddział Finansowo-Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) na rzecz ustanowionego z urzędu doradcy podatkowego M. T. kwotę brutto 4.392 zł (słownie: cztery tysiące trzysta dziewięćdziesiąt dwa złote), w tym VAT 792 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt dwa złote) – tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz kwotę 17 zł (słownie: siedemnaście złotych) tytułem zwrotu niezbędnych wydatków.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2005 r. zostało wszczęte u J. J., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą E. [...] w Ł. postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa lub dochód jednostek samorządu terytorialnego, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za 2003 r.

Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., w wyniku złożonego przez podatniczkę odwołania, została uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnić okoliczności związane z zamontowaniem windy w budynku przy ul. D. w Ł., w szczególności czy spowodowało to ulepszenie budynku, czy była to tylko wymiana wyeskpoatowanej windy. W zależności od powyższych ustaleń, zdaniem organu odwoławczego, należy dokonać zwiększenia wartości początkowej budynku i skorygowania odpisów amortyzacyjnych bądź, w przypadku uznania iż był to remont, poniesione wydatki zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] określił J. J. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł oraz określił odsetki za zwłokę od należnych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za niektóre (luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, listopad i grudzień) miesiące 2003 r.

W bardzo obszernym uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie kontrolne wykazało szereg nieprawidłowości, zarówno w zakresie przychodów (pkt. 3.2 decyzji) jak i kosztów uzyskania przychodów (pkt. 3.1 decyzji). W ocenie organu stwierdzone nieprawidłowości świadczą, iż podatkowa księga przychodów i rozchodów zarówno w zakresie przychodów z działalności gospodarczej jak i kosztów ich uzyskania za 2003 r. była przez podatniczkę prowadzona nierzetelnie z naruszeniem przepisów prawa. Do księgi nie zostały wpisane przychody, na które składały się:

- przychody związane z wynajmem pomieszczeń w tym z tytułu czynszu oraz z tytułu obciążania najemców kosztami opłat ze energię elektryczną, wodę, ścieki oraz ogrzewanie w łącznej kwocie netto – [...] zł;

- przychody ze sprzedaży towarów handlowych firmie D. S.A. w kwocie netto [...] zł oraz ze sprzedaży udokumentowanej paragonem fiskalnym Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. w kwocie netto [...] zł;

- przychody ze sprzedaży środka trwałego w kwocie netto [...] zł;

- przychody z tytułu uzyskanych odsetek od środków na rachunku bankowym w łącznej kwocie [...] zł.

Jednocześnie organ stwierdził błędne zapisy po stronie kosztów uzyskania przychodów, polegające na wpisaniu do księgi wydatków niestanowiących kosztów:

- składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie [...] zł;

- odsetki i prowizja w łącznej kwocie [...] zł od kredytu zaciągniętego w Banku Spółdzielczym w P.;

- odsetek w kwocie [...] zł od kredytów zaciągniętych w Banku P. [...] S.A.;

- wpłaty w kwocie [...] zł do nieokreślonego z nazwy banku zaksięgowana jako odsetki od kredytu;

- wpłaty w łącznej kwocie [...] zł z tytułu rat leasingowych dotyczących 2002 r.;

- wydatki dotyczące 2002 r. w łącznej wysokości [...] zł;

- wydatki niezwiązane z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą w łącznej kwocie [...] zł,

- wydatki zaksięgowane w koszty uzyskania przychodu dwukrotnie w łącznej kwocie [...] zł;

- inne wydatki nie poniesione w celu osiągnięcia przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej przez podatniczkę w kwocie [...] zł.

Ponadto organ wskazał, iż księdze podatkowej wpisana została nieprawidłowa wartość remanentu początkowego w kwocie [...] zł, podczas gdy z ustaleń kontroli wynika, że stan zapasów towarów w cenach zakupu netto na początek 2003 r. wynosił [...] zł.

W ocenie organu ustalenia kontroli prowadzą do wniosku, że dane wynikające z prowadzonej przez podatniczkę podatkowej księgi przychodów i rozchodów po korektach przychodów i kosztów uzyskania przychodów o nieprawidłowości stwierdzone na podstawie dowodów zgromadzonych w toku postępowania pozwalają na określenie dochodu do opodatkowania za 2003 r. Dlatego też organ, zgodnie z art. 23§2 ustawy Ordynacja podatkowa odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami zgromadzonymi w toku postępowania, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. W wyniku dokonanych wyliczeń organ przyjął, iż przychód podatniczki, po korektach dokonanych według ustaleń kontroli wyniósł [...] zł, koszty uzyskania przychodów, po korektach z ustaleń kontroli [...] zł zaś dochód [...] zł. Podatek należny, po zaokrągleniu do pełnego złotego, zdaniem organu wyniósł [...] zł. Biorąc pod uwagę fakt, iż podatniczka w złożonym zeznaniu zadeklarowała podatek w wysokości [...] zł zaniżenie podatku należnego wyniosło [...] zł.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się J. J. i w złożonym do Dyrektora Izby Skarbowej odwołaniu podniosła, iż jest ona kłamliwa, jednostronna, a wszelkie dowody zostały wypaczone i przedstawione nieobiektywnie i w konsekwencji nie odzwierciedlają stanu faktycznego.

W uzasadnieniu odwołania J. J. zarzuciła, między innymi błędne przyjęcie wyliczeń remanentu początkowego i końcowego. Wskazała, iż remanent końcowy był złożony w US i dostępny dla inspektora UKS. Odnośnie spisu z natury na dzień 31 grudnia 2002 r. odwołująca się podkreśliła, iż wielokrotnie zawracała się z prośbą do inspektora UKS, aby wziął twardy dysk z jej komputera i odczytał stan zapisów, ale tego nie zrobił. Wskazała, iż nie chciała tego robić sama aby nie być posądzoną o fałszowanie i manipulację dowodami. Odnośnie braku wyciągów bankowych lub dowodów wpłat dokumentujących spłatę odsetek wskazała, iż dokumentacja ta ulegała zniszczeniu, o czym był poinformowany organ. Tym niemniej pisma uzyskane i potwierdzone przez banki powinny być również brane pod uwagę jako wiarygodny dowód na spłatę odsetek kredytowych. Odwołująca się zarzuca również błędne ustalenie wartości początkowej budynku przy ul. D. w Ł. Za niesłuszne podatniczka wskazała nie uznanie za koszty uzyskania przychodów kwoty [...] zł z tytułu wydatków poniesionych na otwarcie działalności na Ukrainie, [...] zł (równowartości [...] Euro) utraconej w wyniku oszustwa w styczniu 2003 r., kwoty [...] zł z tytułu nieściągalnego długu wobec p. G. oraz kwoty [...] zł wynikającej z umowy zawartej pomiędzy firmami E., [...] J. i M. J. i M. z udziałem firmy F. Sp. z o.o. Odwołująca się wskazała także na nieprawidłowości związane z rozliczeniem przychodów z dokumentów TAX FREE oraz sprzedaży wyposażenia restauracji za kwotę [...] zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podtrzymując ustalenia organu I instancji stwierdził, iż zarzuty podatniczki zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do poszczególnych z nich wskazał, iż w odniesieniu do Banku Spółdzielczego w P. brak było umowy kredytowej, z której wynikałoby na jaki cel zaciągnięty był kredyt i jaki związek tenże kredyt miał z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego też kwoty przekazane na spłatę odsetek oraz prowizji od tego kredytu nie mogły być uznane za koszty uzyskania przychodów. Odnośnie kredytu zaciągniętego w SKOK w W. organ I instancji zwiększył koszty uzyskania przychodów w porównaniu z prowadzoną przez podatniczkę księgą przychód i rozchodów o kwotę [...] zł, albowiem powyższe wynikało z dokumentacji przedstawionej przez stronę. Również w odniesieniu do kredytu z Banku F. w W. zwiększeniu uległy koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł. Natomiast w odniesieniu do kredytu zaciągniętego w Banku P. w W., Oddział w Ł., z dokumentów wystawionych przez Bank wynika, że za 2003 r. łączna suma odsetek pobranych przez Bank wynosiła [...] zł a nie jak zaksięgowano w księdze podatkowej – [...] zł. Dlatego też o powyższą różnicę – [...] zł zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów z działalności prowadzonej przez podatniczkę. Organ II instancji wskazał również, że organ I instancji słusznie zakwestionował uznanie za koszt kwoty [...] zł zaksięgowanej jako "rachunek bieżący odsetki od kredytu", albowiem podatniczka nie wskazała jakiego banku wpłata dotyczy, jak również nie przedstawiła umowy kredytowej jak i innych dowodów, które wskazywałyby, iż powyższa kwota faktycznie dotyczy spłaty odsetek od zaciągniętego kredytu.

Organ II instancji za bezpodstawne i nie poparte jakimikolwiek dowodami uznał twierdzenia podatniczki o istnieniu remanentu końcowego w US w Ł. oraz remanentu początkowego na dysku komputera podatniczki. Wskazał, iż organ I instancji zwracał się do Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. o udostępnienie akt podatkowych, danych i informacji niezbędnych do określenia w prawidłowej wysokości zobowiązań podatkowych i w odpowiedzi na powyższe pismo Naczelnik nie wskazał na istnienie remanentu końcowego. Jednocześnie zaznaczył, że pojawiający się dopiero na etapie odwołania wątek rzekomego istnienia remanentu należy uznać za niewiarygodny. Odnośnie wyjaśnień podatniczki w kwestii remanentu początkowego i jego rzekomego znajdowania się na dysku twardym komputera organ odwoławczy stwierdził, iż w trakcie postępowania kontrolnego podatniczka była wielokrotnie wzywana do przedstawienia wydruków danych zawartych na dysku twardym komputera lub innych dokumentów wskazujących na to, jaki był stan zapasów towarów na początek 2003 r. Niedostarczenie powyższych dokumentów uprawniało organ I instancji do określenia stanu zapasów we własnym zakresie, zaś przedstawione przez odwołująca się stwierdzenia o obawie zarzutu fałszowania danych lub manipulacji są całkowicie niezrozumiałe i niczym nieuzasadnione.

Zdaniem organu niezasadne są również zarzuty podatniczki zaniżenia wartości początkowej budynku przy ul. D. w Ł. Przeprowadzone we wcześniejszych latach kontrole przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej obejmowały swoim zakresem rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczenia i wpłacania podatku od towarów i usług i w ich trakcie nie badano prawidłowości określenia wartości początkowej w/w budynku ani tym bardziej nie potwierdzono tej wartości na wskazaną w decyzji kwotę. Podobnie organ ocenił zarzuty dotyczące wydatków związanych z zakupem i montażem dźwigu osobowego w opisywanym budynku. Podkreślił, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż podatniczka uregulowała należności z tytułu umowy zawartej z firmą T. w wysokości [...] zł oraz kwota [...] zł została wyegzekwowana w wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika przy Sądzie Rejonowym w Ł. Z kolei z wystawionych faktur VAT wynika, iż wartość początkowa windy wynosi [...] zł. Zdaniem organu zamontowany dźwig osobowy stanowi samodzielny środek trwały, którego wartość początkowa wynosi [...] zł. Z uwagi, iż nie został od wprowadzony do ewidencji za 2003 r. nie mogły być dokonywane od niego odpisy amortyzacyjne.

Organ odwoławczy wskazał także, iż podatniczka nie wykazała, aby kwota [...] zł poniesiona rzekomo na inwestycje na Ukrainie, związana była z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Dlatego też brak było podstaw do zaliczenia jej w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Nie było również podstaw do zaliczenia w koszty kwoty [...] zł. Wbrew twierdzeniom podatniczki organ I instancji nie pominął w ustalaniu stanu faktycznego dokumentów wystawionych przez Policję i prokuraturę w O. Organ podkreślił, iż w toku postępowania prowadzonego przez prokuraturę nie zdołano jednoznacznie ustalić, czy pracownicy kantoru F. mieli jakikolwiek związek z opisywanym przestępstwem. Brak jest również dowodów, aby waluta obca w postaci [...] Euro będąca przedmiotem transakcji pochodziła z działalności gospodarczej podatniczki. W aktach sprawy nie ma dowodów wskazujących, że powyższa kwota w 2003 r. znajdowała się na rachunkach bankowych podatniczki związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub też w kasie firmy E. Organ podkreślił, że dowodami, które miałyby uzasadniać to twierdzenie, nie są powoływane przez stronę dokumenty TAX FREE wystawione przed 28 stycznia 2003 r., bowiem ceny i wartość towarów w nich wymieniona była określona w złotych a nie EURO. Brak było także dowodów potwierdzających, iż podatniczka otrzymywała płatności w walucie obcej za towary sprzedawane obcokrajowcom.

Odnośnie zarzutu nie uwzględniania kwoty około [...] zł. jako straty związanej z działalnością gospodarczą powstałej w wyniku nie opłacenia przez E. G. należności za czynsz wynikający z faktur VAT, organ zaznaczył, iż brak jest podstaw, aby te wierzytelności uznać za nieściągalne w rozumieniu art. 23 ust.1 pkt. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Fakt, iż wobec p. G. toczyły się postępowania komornicze z wniosku innych wierzycieli nie powoduje, że wierzytelności strony w stosunku do tej osoby można uznać za wierzytelności, o których mowa w tymże przepisie. Jedynie dokumenty ściśle wymienione w art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokumentują nieściągalność wierzytelności a podatniczka żadnego z nich nie przedstawiła organowi.

Organ nie uznał za zasadny także zarzut nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów kwoty [...] zł z tytułu wpłat na rzecz firmy M. S.A. Z analizy dokumentów i wyjaśnień strony wynika, iż powyższa kwotę podatniczka zainwestowała w 2002 r. "na założenie dzieciom sklepu w Warszawie". Fakt ten nie może stanowić podstawy do tego, aby tę sumę uznać za koszt uzyskania przychodów w 2003 r. Wydatek taki nie może być uznany za związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprawidłowości związanych z zawyżeniem przychodów o kwotę [...] zł dotyczących dokumentów TAX FREE organ również uznał je za niezasadne. Dokumenty te zostały wystawione w 2002 r. a zatem w tym roku powinny być zaksięgowane i rozliczone. Bez znaczenia jest przy tym fakt otrzymania dokumentów TAX FREE dopiero w 2003 r., bowiem podstawą do zaewidencjonowania przychodów z omawianej sprzedaży były paragony fiskalne dokumentujące fakt sprzedaży i wydania towarów w 2002 r. Również pozostałe zarzuty dotyczące nieprawidłowości związanych z dokumentami TAX FREE organ uznał za niezasadne.

Na powyższą decyzję J. J. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniosła o jej uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

- naruszenie przepisów art. 14 ust. 1, 1c, 1e, 22 ust. 1, 5, 6, art. 23 ust. 1 pkt 14, 18, 27, art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

- art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej powoływana jako o.p.). poprzez nieuwzględnienie żądania strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodów mających znaczenie dla sprawy, (składanych w czasie wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli w UKS w Ł.) dotyczącego przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadków - pracowników firmy J. J., poza przesłuchanym A. P., w sytuacji gdy przedmiotem dowodu miały być okoliczności mające znaczenie dla sprawy (świadkowie potwierdziliby sprzedaż eksportową w 2003 r. i jej rozmiar, stan magazynu na styczeń rok 2003, tj., że w magazynach przy ul. N. w Ł., miejsce prowadzonej działalności gospodarczej, znajdował się towar na kwotę znacznie niższą niż [...] złotych, poniesionych strat),

- art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału (organ pominął wiele dowodów, np. w żaden sposób nie ustosunkował się do materiałów, które w trybie art. 287 § 3 o.p. podatnik przedstawiał inspektorowi, nie sporządził protokołu w trybie art. 172 o.p. także z wnoszonego przez podatnika ustnie wniosku dowodowego na okoliczność kosztów uzyskania przychodu, poniesionej straty, utraty dokumentacji księgowej za rok 2003. Z kolei dowody, na których się oparł, wydając decyzję ocenił wybiórczo i dowolnie, ewidentnie manipulując nimi, nie wyjaśniono okoliczności odtwarzania utraconych dokumentów TAX FREE oraz kwestii sporządzonej na cele robocze ewidencji TAX FREE, którą organ uznał za miarodajną dla określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą eksportową, do której miała zastosowanie stawka 0% - tym samym naruszono art. 199 o.p. i art. 123 o.p.,

- art. 122 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym ograniczając dalece inicjatywę dowodową strony podjętą celem wyczerpującego ustalenia okoliczności sprawy, szczególnie zaniechano uwzględnienia informacji zapisanych na twardym dysku komputera, który w 2003 r. służył do wypisywania faktur w związku z dokonywaną sprzedażą, uznając, iż nie ma to waloru dowodowego (wniosek strony w tym przedmiocie potraktowano jako wniosek o przeprowadzenie dowodu z "bliżej nieokreślonego dysku twardego" i całkowicie zlekceważono, a tym samym naruszono art. 180 o.p. i art. 122 o.p.),

- art. 121 par. 1 o.p. poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, szczególnie poprzez dezinformację strony przez inspektora prowadzącego postępowanie, o trybie i zakresie przeprowadzania dowodów,

- art. 180 w zw. z art. 191 o.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wątpliwych domniemaniach faktycznych, według których ewidencja TAX FREE odtwarzana przez stronę zdaniem organu jest w pełni rzeczywista, a wyjaśnienia informacyjne, składane bezpośrednio przez podatnika (za każdym razem z pominięciem formy protokolarnej przez organ) zignorowano, "informacyjnie" przesłuchiwano stronę w trakcie postępowania podatkowego w trybie art. 287 § 3 o.p. pomimo braku podstaw prawnych ku temu,

- art. 123 o.p. poprzez pominięcie inicjatywy podatnika o przesłuchanie w charakterze strony, w trybie art. 199 o.p., nieudzielanie informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego w jaki sposób należy składać wnioski dowodowe i jakie okoliczności organ uważa za mało uargumentowane, tak aby można było je wyjaśnić przed wydaniem decyzji wymiarowej,

- art. 120 o.p. w zw. z art. 233 § 2 o.p. poprzez pominięcie faktu, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie wykonał zaleceń Dyrektora Izby Skarbowej zawartych w decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania,

- naruszenia art. 200a § 1 pkt 1 o.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy w toku postępowania odwoławczego mimo obowiązku wynikającego z tego przepisu, w sytuacji gdy zachodziła potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, przy udziale strony, a nadto zachodziła konieczność sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania, szczególnie odnośnie naruszenia art. 193 § 1, 6 i 7 o.p. poprzez niezawarcie w protokole kontroli zastrzeżeń w zakresie nierzetelnego prowadzenia ksiąg przez podatnika, co skutkuje wadliwością wydanej na jego podstawie decyzji; pominięto również argumentację prawną strony w przedmiocie naruszenia art. 23 § 4 o.p., poprzez uznania za wadliwe ujęcia przez skarżącego w kosztach firmy wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- art. 122 o.p., art. 123 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, ograniczając dalece inicjatywę dowodową strony,

- art. 187 § 1 o.p. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego i wyczerpującego oraz wnikliwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 191 o.p. poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów,

- 193 o.p. gdyż w protokole kontroli nie uchylono domniemania płynącego z treści tego przepisu,

- 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez nie zamieszczenie w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odnośnie wszystkich poczynionych przez organ ustaleń faktycznych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, zarzucając organom nienależyte zebranie i błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie a mających wpływ na określenie wysokości przychodów jak i kosztów ich uzyskania w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w 2003 r. Przedstawione w skardze zarzuty dotyczące poszczególnych elementów stanu faktycznego sprawy stanowią w zasadzie powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu podatniczki od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga w części zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Badając zaskarżoną decyzję w zakresie zgodności z prawem, skład orzekający w niniejszej sprawie dostrzega naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, a nie było bezpośrednio podniesione w skardze, tj. naruszenie art. 22a ust. 1 i art. 22 g ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uchybienie niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego polega "na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (zob. postanowienie SN z dnia 15.10.2001 r., sygn. I CKN 102/99, opublikowane w: J. P Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004 r., s.246-247).

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

- budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

- maszyny, urządzenia i środki transportu,

- inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) przez budynek rozumie się zadaszony obiekt budowlany wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywany dla potrzeb stałych oraz przystosowany do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe (zob. Podatek dochodowy od osób fizycznych – Komentarz pod red. J. Marciniuka s. 507).

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należało stwierdzić, iż organy skarbowe błędnie przyjęły, iż zamontowany w budynku przy ul. D. w Ł. dźwig osobowy, dopuszczony do eksploatacji w dniu 3 września 1999 r. stanowi samodzielny środek trwały. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż winda została zamontowana przed oddaniem budynku przy ul. D. w Ł. do użytkowania (2000r.) a zatem stanowi urządzenie techniczne tegoż budynku wchodzące w jego skład. Z uwagi, iż budynek przy ul. D. w Ł. nie był wcześniej wyposażony w windę i został oddany do użytkowania w terminie późniejszym niż dźwig osobowy, nie można również uznać, iż prace te stanowiły remont bądź modernizację budynku.

Podkreślić należy, iż wątpliwości związane z zamontowaniem windy w budynku przy ul. D. w Ł. stanowiły podstawę uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006 r.

W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej z dnia [...] sierpnia 2006 r. organ odwoławczy zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnić okoliczności związane z zamontowaniem windy w budynku przy ul. D. w Ł., w szczególności czy spowodowało to ulepszenie budynku, czy była to tylko wymiana wyeskpoatowanej windy. Do powyższych kwestii organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2007 r. w ogóle się nie odniósł, przyjął jedynie, iż zamontowana winda stanowi samodzielny środek trwały, co nie znajduje oparcia w obowiązujących w 2003 r. przepisach prawa. Owszem, w Klasyfikacji Środków Trwałych w grupie 6 – Urządzenia techniczne, pod pozycją 640 widnieją dźwigi osobowe i towarowe, jednakże mogą one stanowić środek trwały jedynie wówczas, gdy stanowić będą odrębny obiekt budowlany a nie część składową i funkcjonalną budynku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Sądu, zamontowany dźwig osobowy w budynku przy ul. D. w Ł. nie stanowi samodzielnego środka trwałego lecz ulepszenie budynku a zatem o jego wartość – [...] zł powinna być zwiększona wartość początkowa budynku. Od nowej, wyższej wartości budynku powinny być dokonywane odpisy amortyzacyjne, a zatem w tym zakresie zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.

Kończąc rozważania dotyczące amortyzacji budynku przy ul. D. w Ł. wskazać należy, iż w pozostałym zakresie (oprócz wartości wybudowanej windy) organy skarbowe w prawidłowy sposób ustaliły wartość początkową budynku. W razie wytworzenia we własnym zakresie, za wartość początkową środka trwałego uważa się koszt wytworzenia, czyli wartość w cenie zbycia, zużytych do wytworzenia środka trwałego: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonego środka trwałego. Przy określeniu wartości początkowej budynku organ uwzględnił udokumentowane przez podatniczkę wydatki inwestycyjne w latach 1997-2000, które wyniosły [...] zł. Podkreślić należy, iż organ słusznie nie przyjął do wartości tego budynku kosztu zakupu działki w wysokości [...] zł, albowiem zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych grunty stanowią odrębny środek trwały (grupa 0), zatem nie mogą powiększać wartości początkowej środka trwałego, jakim jest budynek.

W pozostałym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy skarbowe a zatem zarzuty skargi należało uznać za bezpodstawne. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby organ podatkowy naruszył przepisy postępowania podatkowego, poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie dopatrzył się błędów w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i odpowiedzi na skargę, że zgromadzony w trakcie kontroli materiał dowodowy, jak i dokumenty przekazane przez stronę dały podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Dokonaną przez organy ocenę zgromadzonych dowodów należy uznać za prawidłową, w szczególności jest ona spójna, logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Z pewnością mieści się ona w granicy wyznaczonej przez art. 191 Ordynacji podatkowej mówiącym o zasadzie swobodnej oceny dowodów. Jednocześnie wskazać należy, iż fakt, że z powyższą oceną nie zgadza się Skarżąca nie może automatycznie oznaczać, że organ w tym zakresie naruszył przepisy postępowania podatkowego. Zgodzić się należy ze skarżącą, iż to na organy podatkowe został nałożony obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże powyższe nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Jak wskazał NSA w wyroku z 28.10.1996 r., SA/Ka 836/95, LEX Nr 27350 na podatniku ciąży obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów podatkowych. Jeśli tego nie uczyni, musi ponieść negatywne następstwa swojej bierności.

Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż organy skarbowe naruszyły w sprawie art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, ograniczając w jakikolwiek sposób jej inicjatywę dowodową. Skarżąca brała czynny udział w szeregu czynnościach kontrolnych, składała liczne pisma oraz wnioski dowodowe. Podkreślić należy, iż wnioski dowodowe Skarżącej były formalnie rozpoznawane przez organ skarbowy, czego dowodem są postanowienia z dnia [...].11.2006 r. oraz z [...].03.2007 r. W uzasadnieniach obu postanowień Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej szczegółowo odniósł się do poszczególnych wniosków oraz wyjaśnił dlaczego, w jego ocenie, wnioskowane dowody nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela argumenty organu uzasadniające odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów.

W ocenie Sądu, organy skarbowe w prawidłowy sposób dokonały wyliczenia wysokości kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą.

W zakresie rozliczeń dotyczących spłaty zaciągniętych kredytów bankowych zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, iż zgromadzone w postępowaniu dokumenty, również dostarczone przez Skarżącą, nie pozwalają na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów części wydatków wskazywanych przez stronę. W zakresie kredytu udzielonego przez Bank Spółdzielczy w P. Skarżąca nie dostarczyła umowy kredytowej, co przy braku wyciągów bankowych potwierdzających spłatę odsetek, uniemożliwiło ustalenie, czy kredyt był udzielony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego też organ przyjął spłatę odsetek w wysokości wynikającej z zapisów księgowych a nie z księgi podatkowej, gdzie część rzekomo spłaconych odsetek wykazano w postaci dowodu wewnętrznego Nr 38. Podobnie w zakresie spłaty odsetek od kredytów zaciągniętych w P. Banku [...] organ przyjął ich wysokość z dokumentacji bankowej a nie z podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Podkreślić należy, iż organy korygowały wysokość spłacanych odsetek również na korzyść Skarżącej, co miało miejsce w odniesieniu do SKOK w W., gdzie koszty uzyskania przychodu zostały zwiększone o [...] zł jak również w F. Banku – koszty związane z uzyskanym kredytem zostały podwyższone o kwotę [...] zł. Nie można zatem zgodzić się ze Skarżącą, iż organy skarbowe w tym zakresie dokonywały ustaleń pobieżnie i jedynie na jej niekorzyść.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty dotyczące błędnego określenia remanentu początkowego i końcowego za 2003 r. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, w aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów świadczących, iż remanent znajdował się w posiadaniu Urzędu Skarbowego w Ł. Podkreślić należy, iż organ I instancji zwracał się z prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. o nadesłanie wszelkich akt, danych i informacji niezbędnych do określenia wysokości zobowiązań podatkowych Skarżącej. W nadesłanych w dniu 5.05.2005 r. dokumentach nie ma jakichkolwiek informacji, iż taki remanent był w posiadaniu tegoż organu.

Podobnie należało ocenić zarzuty dotyczące nie uwzględnienia jako dowodu dysku twardego komputera Skarżącej, wykorzystywanego przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Owszem dowodem, może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej), jednakże należy pamiętać, iż w postępowaniu podatkowym obowiązuje również zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (wyrok NSA z 30.11.2000 r., III SA 1939/99). Podkreślić należy, iż organ kontroli skarbowej wielokrotnie zwracał się pisemnie do Skarżącej o przedstawienie wydruków danych z komputera dotyczących remanentu początkowego na 2003 r., jednakże Skarżąca nie przedstawiła tych dokumentów. Absurdalne jest również tłumaczenie Skarżącej nie dokonania samodzielnego wydrukowania żądanych danych - obawa zarzutu fałszowania danych oraz zbyt duża liczba danych na dysku. Wskazać należy, iż organ w pismach kierowanych do Skarżącej precyzyjnie wskazywał, jakie dane, czy informacje strona powinna przedstawić a zatem nie było potrzeby drukowania całej zawartości dysku twardego. Również obawa zarzutu fałszowania danych nie znajduje żadnego oparcia w aktach sprawy. Subiektywne odczucia Skarżącej nie mogą stanowić uzasadnionej odmowy współpracy z organem w gromadzeniu materiału dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Przyjąć zatem należało, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów (dokumentów) podważających przyjętą przez organy wartość posiadanych towarów i materiałów na dzień 1 stycznia 2003 r.

Zgodzić się również należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, iż brak jest dowodów wskazujących, iż wydatki w wysokości [...] zł związane z udzieleniem pożyczek A. K. miały związek z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą. Z zawartej przez obie strony umowy wynika jedynie, iż strony deklarują chęć współpracy w różnych sferach na Ukrainie, brak jest jednak jakiegokolwiek związku z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą. Dodatkowo w piśmie z dnia 25.05.2003 r. A. K. zobowiązuje się do zwrotu otrzymanych pożyczek, co wskazuje, iż do współpracy pomiędzy nim a Skarżącą w rzeczywistości nie doszło. Podkreślić również należy, iż Skarżąca w związku z zawartą umową złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa do Prokuratury Rejonowej w K., co również świadczy, iż nie było żadnej współpracy pomiędzy stronami umowy pożyczki. Słusznie również Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uznają za koszt uzyskania przychodów udzielonych pożyczek, w tym straconych pożyczek.

Przechodząc do kolejnych zarzutów wskazać należy, iż Sąd podziela stanowisko organów skarbowych w zakresie nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwoty [...] zł stanowiącej równowartość [...] Euro. W aktach sprawy brak jest dokumentów, które by potwierdziły twierdzenia Skarżącej, iż kwota [...] Euro stanowiła środki obrotowe prowadzonej przez Skarżącą firmy. Wskazywane przez Skarżącą dokumenty TAX FREE wystawione w listopadzie i grudniu 2002 r. oraz na początku stycznia 2003 r. dokumentowały sprzedaż towarów w złotówkach a nie w Euro. Brak było jakichkolwiek przesłanek wskazujących, iż obcokrajowcy regulowali należności w walucie obcej. Brak było także dowodów, aby waluta obca znajdowała się na rachunku bankowym Skarżącej związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą bądź też w kasie firmy. Podkreślić należy, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy w omawianej kwestii wzięły pod uwagę dokumenty dostarczone przez Skarżącą, w tym od organów ścigania, jednakże nie wynika z nich skąd pochodziły środki finansowe w walucie obcej, którymi dysponowała Skarżąca. Zaznaczyć również należy, iż z przekazanej w trakcie kontroli księdze podatkowej Skarżąca nie uwzględniła powyższej straty jako kosztu uzyskania przychodu. Nie bez znaczenia jest również to, że z przedłożonej przez Skarżącą opinii Instytutu Studiów Podatkowych Modzelewski i Wspólnicy sp. z o.o. z [...].02.2007 r. wynika, iż nie można uznać straty w środkach obrotowych za koszty uzyskania przychodów w sytuacji gdy zostanie udowodnione, że środki obrotowe nie były zabezpieczone lub były zabezpieczone w sposób nienależyty. Zakładając nawet, że kwota [...] Euro pochodziła z prowadzonej działalności gospodarczej to z pewnością Skarżąca nienależycie zabezpieczyła posiadane środki dokonując ich wymiany na walutę polską w restauracji, a nie w banku czy kantorze. Tym samym organy słusznie przyjęły, iż strata w kwocie [...] zł nie może być uznana za koszt uzyskania przychodu z ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Podobnie należało ocenić zarzut dotyczący nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu straty spowodowanej nieopłaceniem faktur VAT przez p. E. G. Organy obu instancji słusznie przyjęły, iż brak jest podstaw do uznania, iż wierzytelności strony w stosunku do E. G. są wierzytelnościami tzw. nieściągalnymi – art. 23 ust. 1 pkt. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podnoszona przez Skarżącą okoliczność, iż względem p. E. G. toczą się postępowania komornicze nie może automatycznie oznaczać, iż wierzytelność wobec Skarżącej jest nieściągalna.

Zdaniem Sądu, również zarzut strony skarżącej dotyczący nieuwzględnienia jako kosztu uzyskania przychodu kwoty [...] zł poniesionej przez Skarżącą na rzecz spółki M. nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom Skarżącej brak jest jakichkolwiek dowodów zawarcia przez nią umowy franchisingu z firmą M., jak również umowy dotyczącej używania lokalu w Centrum Handlowym [...] w W. W dniu [...].06.2002 r. zawarte zostało jedynie porozumienie o prowadzeniu rokowań w celu zawarcia ww. umów, jednakże brak jest dowodów, iż te umowy w rzeczywistości zostały zawarte. Podkreślić również należy, iż z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą wynika, iż sklep obuwniczy w Centrum Handlowym [...] w W. nie prowadziła Skarżąca, lecz jej dzieci – J. i M. J. Trudno jest zatem przyjąć, że wydatki poniesione przez Skarżącą, jak to określiła "aby umożliwić dzieciom start życiowy" mogły być uznane za koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez nią firmy. Nie bez znaczenia jest także fakt, że Skarżąca poczyniła powyższe wydatki w 2002 r., zaś wnioskowała o zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów za

2003 r.

W ocenie Sądu podobnie należało ocenić zarzuty strony skarżącej dotyczące zawyżenia przychodów za 2003 r. dotyczące dokumentów TAX FREE. Wskazać przede wszystkim należy, iż część dokumentów TAX FREE (61 sztuk) została wystawiona w okresie od sierpnia do grudnia 2002 r. (wynika to z załączonych paragonów fiskalnych) a zatem przychody uzyskane z tych transakcji powinny zostać zaewidencjonowane w księdze za 2002 r. a nie za 2003 r. Nie ma znaczenia chwila otrzymania dokumentów TAX FREE przez Skarżącą, lecz fakt sprzedaży i wydania towarów, a to miało miejsce w 2002 r. Odnośnie zaś sprzedaży udokumentowanej oryginalnymi dokumentami "Zwrot VAT dla podróżnych" wystawionymi w miesiącach od stycznia do sierpnia 2003 r. ustalono, iż sprzedaż taka faktycznie miała miejsce a wywóz towarów za granicę RP został dokonany. Brak jest jednak potwierdzenia wywozu towarów za granice RP wskazanych w kopiach kalkowych dokumentów TAX FREE wystawionych w tym samym okresie. Słusznie zatem organy przyjęły, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż towary wynikające z kalkowych odbitek dokumentów zostały wywiezione poza granice RP. W dokonanej w tym zakresie ocenie zebranego materiału dowodowego Sąd nie dopatrzył się błędów czy niejasności. Z kolei odnośnie sprzedaży towarów podróżnym w okresie od września do grudnia 2003 r. udokumentowanych paragonami fiskalnymi i kopiami kalkowymi dokumentów TAX FREE organy słusznie przyjęły, iż taka sprzedaż nie miała miejsca. Jak wynika z treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...].03.2005 r.,

II K [...] Skarżąca została uznana za winną popełnienia przestępstwa polegającego na złożeniu za miesiące od września do grudnia 2003 r. stwierdzających nieprawdę deklaracji VAT-7, w których niezgodnie z rzeczywistością wykazała sprzedaż towarów traktowaną jako eksport, oraz niezgodnie z rzeczywistością wykazała zakup towarów według stawki 22%, co do których wykazała sprzedaż eksportową mimo, iż zdarzenia te nie miały nigdy miejsca. Istotne jest, iż w niniejszym postępowaniu karnym Skarżąca przyznała się do popełnienia zarzuconych jej czynów, co umożliwiło sądowi wydanie wyroku bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Trafnie zatem organy nie uwzględniły kwestionowanych dokumentów, skoro w postępowaniu karnym Skarżąca przyznała się, iż dokumenty te nie dokumentują rzeczywistych transakcji.

Końcowo wskazać również należy, iż Skarżąca w treści skargi wielokrotnie podnosiła, iż cała dokumentacja podatkowa firmy za 2003 rok uległa zniszczeniu w wyniku podpalenia jej auta. Powyższe uniemożliwiło przedłożenie dokumentów dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Wskazać jednakże należy, iż z akt sprawy wynika, iż w trakcie prowadzonej kontroli jak i w późniejszym okresie Skarżąca dysponowała szeregiem dokumentów księgowych, faktur, dokumentów TAX FREE, które zostały przedłożone organom skarbowym. Przyjąć zatem należało, iż nie jest prawdą, jak twierdzi Skarżąca, iż cała dokumentacja podatkowa firmy uległa zniszczeniu a jedynie jej część, dlatego też możliwym było ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych bez konieczności przeprowadzania oszacowania.

Końcowo należy zaznaczyć, iż niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 200a§1 Ordynacji podatkowej polegający na zaniechaniu przeprowadzenia rozprawy w toku postępowania odwoławczego. Skarżąca nie złożyła wniosku o przeprowadzenie takiej rozprawy, zaś to organ decyduje, czy w jego ocenie zachodzą przesłanki do jej przeprowadzenia z urzędu. Skoro organ przyjął, że nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania to nie było potrzeby jej przeprowadzenia. Skoro Skarżąca stoi na przeciwnym stanowisku zobowiązana była do złożenia stosownego wniosku o przeprowadzenie rozprawy.

Reasumując, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z uwagi na dostrzeżone przez Sąd naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 22a ust. 1 i art. 22 g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Sądu organy skarbowe błędnie przyjęły, iż winda zamontowana w wybudowanym budynku przy ul. D. w Ł. stanowi samodzielny środek trwały a nie unowocześnienie samego budynku. Powyższe doprowadziło do błędnego wyliczenia wartości początkowej budynku a w konsekwencji wysokości stawek amortyzacji. W pozostałym zakresie, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego, w szczególności przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe odpowiada zasadom i regułom przyjętym w Ordynacji podatkowej.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ podatkowy powinien, uwzględniając powyższe rozważania, w szczególności dotyczące amortyzowanych przez Skarżącą środków trwałych.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o przepisy art. 152 tejże ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu.

O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi

i zwrocie niezbędnych wydatków, Sąd orzekł na podstawie art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212, poz. 2075).