Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 224/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239a, art. 239b
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą w D. (obecnie A. Spółki z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą w P.) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 grudnia 2022 r. nr 1001-IEW-2.4253.49.2022.5.U71.MŻ w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi prowadził wobec A. Sp. z o.o. Sp. k. w D. (dalej także: Strona, Spółka lub Skarżąca) kontrolę celno-skarbową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2017 r. do września 2017 r.

W jej toku stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na rozliczenie ww. podatku. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzją z 7 czerwca 2022 r. określił Stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za:

- czerwiec 2017 r. w wysokości 1.115.737 zł,

- lipiec 2017 r. w wysokości 1.029.653 zł,

- sierpień 2017 r. w wysokości 897.964 zł,

- wrzesień 2017 r. w wysokości 680.348 zł,

oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe, stosownie do art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku od towarów i usług za:

- czerwiec 2017 r. w wysokości 702.443 zł,

- lipiec 2017 r. w wysokości 600.448 zł,

- sierpień 2017 r. wysokości 574.750 zł,

- wrzesień 2017 r. w wysokości 436.566 zł.

Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi (dalej także: NUS) postanowieniem z dnia 26 lipca 2022 r. nadał ww. decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności.

Strona wniosła zażalenie na postanowienie NUS z dnia 26 lipca 2022 r. Po jego rozpatrzeniu DIAS wydał postanowienie z 30 grudnia 2022 r., którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

DIAS stwierdził, że wbrew argumentacji zażalenia organ pierwszej instancji prawidłowo wykazał, iż wobec Strony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne jak i Spółka nie posiada majątku, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że NUS prawidłowo dokonał oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji zasadnie zastosował przepisy art 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 z późn. zm., dalej także: O.p.).

Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie DIAS z 30 grudnia 2022 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) art. 239a oraz art. 239b O.p., poprzez zupełny brak uprawdopodobnienia przesłanki, iż zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane, jak również brak wykazania trwałego nieuiszczania należności publicznoprawnych;

2) art. 120 i art. 122 O.p., poprzez niedziałanie na podstawie przepisów prawa i niepodejmowanie działań w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności niewskazanie metodologii oraz przyjętych do wyliczeń wskaźników i danych oraz niepodjęcie niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

3) art. 121 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający zasadę zaufania obywateli do państwa;

4) art. 127 O.p., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania

i uniemożliwienie przez to obrony jej praw;

5) art. 187 i art. 191 O.p., poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich niezbędnych działań w prowadzeniu postępowania, tym samym dokonanie przez organ dowolnych ustaleń faktycznych na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, podczas gdy organ powinien podjąć wszelkie możliwe czynności w celu ustalenia prawdziwego i rzeczywistego stanu faktycznego;

6) art. 188 w związku z art 123 oraz art. 180 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego lub wyjaśniającego, a które miałoby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

7) art. 210 § 4 O.p., poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji;

8) art. 229 i art. 180 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, a tym samym pominięcie dowodów zgłoszonych przez stronę w trakcie dotychczasowego postępowania.

Spółka ponadto podniosła zarzut naruszenia zasady praworządności, prawdy obiektywnej oraz zaufania obywateli do państwa poprzez rozpatrzenie w sposób niewystarczający i ogólnikowy materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji sprzecznych z prawem i podstawowymi i naczelnymi zasadami prawa podatkowego.

Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia NUS z dnia 27 lipca 2022 r.

W uzasadnieniu skargi Spółka odniosła się do swojej sytuacji finansowej i wskazała na przysługujące jej wierzytelności. Wyjaśniła, że Spółka funkcjonuje w niezmienionej formie w zasadzie od prawie 30 lat - prowadzona jest cały czas ta sama rodzinna działalność gospodarcza. Reprezentantami Spółki, jej przedstawicielami, pełnomocnikami, członkami zarządu są osoby ściśle związane ze wspólnikami bądź sami wspólnicy. Spółka posiada ten sam majątek i te same aktywa. Nie pozbywa się i nie wyprzedaje majątku. Spółka nie jest nastawiona na krótkotrwały zysk, zwłaszcza wynikający z jakichkolwiek nieuczciwych działań, czy to wobec kontrahentów, czy wobec budżetu państwa, ale jest nastawiona na długofalowy rozwój i działalność. Skarżąca zaznaczyła również, że zawarła i spłaca układy ratalne oraz podejmuje działania zmierzające do obrony jej praw i bierze aktywny udział we wszelkich postępowaniach. Zauważyła, że w toku postępowania przed organami obu instancji nie uwzględniono żadnych uwag i argumentów Spółki. Wyraziła przy tym szereg wątpliwości dotyczących sposobu oceny sytuacji finansowej Spółki oraz ustaleń w zakresie zobowiązań obciążających Spółkę.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej także: P.p.s.a.)), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W myśl art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).

Jak wynika z przywołanych regulacji, dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą jest istnienie przynajmniej jednej z czterech okoliczności enumeratywnie wskazanych w art. 239b § 1 O.p. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie spójnika "lub" oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W znaczeniu leksykalnym "uprawdopodobnić" to czynić prawdopodobnym, zaś bycie prawdopodobnym to możliwość, szansa wydarzenia się czegoś. Jednocześnie udowodnić to przeprowadzić dowód, uzasadnić (Słownik języka polskiego PWN, opracowanie E. Sobol, Warszawa 2005 s. 753, 1064 i 1079).

W sprawie o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wystarczy, że organy podatkowe wykażą, że niewykonanie zobowiązania podatkowego jest prawdopodobne. W przypadku uprawdopodobnienia ustawodawca nie wymaga przy tym wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. np. wyroki NSA z 9 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 1041/11 oraz z 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wystarczy zatem, aby organy podatkowe wskazały na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek ten nie zostanie zapłacony. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to nie zostanie wykonane (por. wyrok WSA w Gliwach z dnia 11 maja 2021 r. o sygn. akt I SA/Gl 448/21 utrzymany w mocy przez wyrok NSA z dnia 3 marca 2022 r. o sygn. akt II FSK 1479/21).

W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia DIAS wskazał art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 O.p.

Przechodząc do pierwszej z wymienionych przesłanek wskazać należy, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża przy tym w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne (np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych). Skorzystanie z tej podstawy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest możliwe od momentu skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dopóki postępowanie egzekucyjne wobec podatnika nie zostanie skutecznie zakończone.

Stosownie z kolei do przesłanki, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Oznacza to, że dla wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy musi wykazać jedynie, że podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Podnieść przy tym należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednomyślnie wskazuje, że z art. 239b § 1 pkt 2 i § 2 O.p. nie sposób wyinterpretować ciążącego na organie podatkowym obowiązku dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu majątkowego podatnika (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1250/14 i z 17 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1794/15; z 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2071/16). Zatem uregulowanie to nie nakłada na organy podatkowe obowiązku wykazania, jakimi składnikami majątkowymi podatnik dysponuje. Wystarczające jest wykazanie, że nie posiada on takiego majątku, który z uwagi na swą wartość umożliwiałby ustanowienie na nim stosownego zabezpieczenia. Ciężar poszukiwania takiego dowodu obciąża podatnika, gdyż jedynie wówczas możliwe będzie przeprowadzenie dowodu przeciwstawnego przez organ podatkowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 157/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 596/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1156/10).

Z kolei w zakresie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. organ podatkowy ma obowiązek jedynie uprawdopodobnienia zaistnienia tej przesłanki. W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w tym przepisie oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek nie zostanie zapłacony. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, który ze swej istoty nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 583/15). Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyśpieszenie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 578/11).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że prawidłowo ustalono sytuację majątkową i finansową Skarżącej. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu wziął pod uwagę cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz dokonał jego analizy pod kątem stwierdzenia zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 7 czerwca 2022 r., w szczególności zbadał sytuację finansową Skarżącej.

DIAS w zaskarżonym postanowieniu wykazał, że wobec Strony toczy się postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie w zakresie innych należności pieniężnych (stan zaległości na dzień 11.07.2022 r.) z wniosków wierzycieli (karta 86 akt sprawy):

- Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych z tytułu kar pieniężnych za okres od lipca do grudnia 2016 r, od stycznia do grudnia 2017 r., od stycznia do grudnia 2018 r., od stycznia do grudnia 2019 r., oraz od stycznia do maja 2020 r. - należność główna 2 803 318 zł,

- Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. z tytułu składek za maj i czerwiec 2021 r. - 17 196.95 zł,

- Burmistrza Gminy Ż. z tytułu podatku od nieruchomości za okres od marca do października 2021 r. - 20 766 zł,

Powyższe potwierdza załączony do akt sprawy stan zaległości zobowiązanego na dzień 11 lipca 2022 r. (karta 84 akt sprawy). Na zaległości objęte tytułami wykonawczymi dokonano zajęć rachunków bankowych. Banki poinformowały o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków na rachunkach (karta 86).

Sąd stwierdza, że przedstawione wyżej okoliczności potwierdzają, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowano art. 239b § 1 pkt 1 O.p., gdyż z akt sprawy wynika, iż organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec Strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych.

Sąd potwierdza również prawidłowość dokonanych w rozpoznawanej sprawie ustaleń, co do nieposiadania przez Spółkę majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (art. 239b § 1 pkt 2 O.p.).

W aktach sprawy znajduje się odpowiedź serwisu Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości z 12 lipca 2022 r. z którego wynika, że Skarżąca nie jest właścicielką żadnego majątku nieruchomego (karta 77 akt sprawy).

Jednocześnie z analizy danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (wydruki z systemu ADCEP z 12 lipca 2022 r., karty 73 i 75 akt sprawy), uzyskanych w trakcie przeprowadzonego postępowania wynika, że Strona posiada następujące pojazdy:

- naczepa ciężarowa marki BODEX, model KIS 33, rok produkcji 2004,

- motorower marki TGB, model 303RS, rok produkcji 2003,

- ciągnik samochodowy marki SCANIA, model 12L4X2, rok produkcji 2006,

- samochód ciężarowy marki VOLKSWAGEN, model CADDY, rok produkcji 2004,

- samochód ciężarowy marki VOLVO, model FM9, rok produkcji 2004,

- naczepa ciężarowa marki LINDNER&FISCHER, model ISA 43LDT, rok produkcji 1991,

- samochód ciężarowy marki RENAULT, model MIDLUM 220.16/C, rok produkcji 2001,

- naczepa ciężarowa marki BUNGE, model TSA40.0, rok produkcji 1990,

- ciągnik samochodowy marki RENAULT, model PREMIUM, rok produkcji 2008,

- samochód osobowy marki TOYOTA, model LAND CRUISER (150 SERIES), rok produkcji 2017.

Z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie (pismo z 12 lipca 2022 r., karta 86) wynika, że ruchomości te zostały zajęte w toku postępowania zabezpieczającego związanego z postępowaniem prowadzonym przez organy celnoskarbowe z udziałem i pod nadzorem Prokuratury Regionalnej w W.

Przeprowadzona przez NUS analiza danych z internetowych portali motoryzacyjnych wykazała, że wartość 8 zajętych pojazdów nie przekroczy 300 tys. zł. Wartość pozostałych ruchomości Spółki nie została oficjalnie wyceniona - nie zostały wycenione zbiorniki znajdujące się na terenie Składu Celnego w P. Pomimo wezwań kierowanych do osób reprezentujących Spółkę do przedstawienia dokumentów niezbędnych do określenia wartości poszczególnych składników majątku nie przestawiono dokumentów.

Sąd stwierdza, że powyższe ustalenia potwierdzają fakt, że organy podatkowe prawidłowo wykazały istnienie przesłanki, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. Prowadzi to do wniosku, że w toku prowadzonego postępowania zasadnie ustalono, że Spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, a które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Prowadzi to do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a wnioski zawarte w zaskarżonym dotyczące wykazania spełnienia w sprawie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 O.p. są logiczne i zasadne.

Mając na uwadze uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.), DIAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia opisał dlaczego w niniejszej sprawie wystąpiła obawa niewykonania zobowiązania (strony 7-8). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że należycie uprawdopodobniono niewykonanie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, gdyż Spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące czerwca do września 2017 r. Oznacza to, że sytuacja majątkowa Strony, stan finansów, istnienie innych zaległości podatkowych, co do których prowadzona jest egzekucja oraz brak dobrowolnego regulowania zobowiązań wypełniają warunek określony w art. 239b § 2 O.p.

Ponadto Spółka nie tylko nie reguluje dobrowolnie zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej, do czego ma prawo, lecz przede wszystkim wobec Strony toczy się postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie w zakresie innych należności pieniężnych z wniosków wierzycieli, tj. Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych, Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. i Burmistrza Gminy Ż. na kwotę przekraczającą 2 800 000 zł.

Wskazane okoliczności, rozpatrywane łącznie i we wzajemnym powiązaniu, dają zatem podstawę do stwierdzenia zaistnienia przesłanki określonej ww. przepisem, tj. uprawdopodabniają, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane. Taka zaś sytuacja uzasadniała nadanie nieostatecznej decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty art. 187, art. 180 § 1 oraz art. 191 O.p. W ocenie Sądu zebrane w sprawie informacje o sytuacji finansowej Spółki były wystarczające do oceny poziomu jej wypłacalności w kontekście obciążających ją zobowiązań podatkowych. Przeprowadzona przez DIAS dodatkowa analiza w tym zakresie potwierdziła wnioski organu pierwszej instancji. Porównanie sytuacji finansowej Spółki z kwotą zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres czerwiec-wrzesień 2017 r. oraz w zakresie innych należności pieniężnych z wniosków wierzycieli (karta 86 akt sprawy), daje podstawę do stwierdzenia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W zaskarżonym postanowieniu przedstawiono więc okoliczności faktyczne przemawiające za słusznością przyjętego rozstrzygnięcia, a także opisano ich znaczenie w kontekście normy prawnej wskazanej jako podstawa tego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze całość przeanalizowanego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, za nieuzasadniony uznać również należy zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p., poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne. W ramach postępowania organu pierwszej i drugiej instancji, stan faktyczny ustalony został w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organy dokonały porównania wartości składników majątku Spółki do kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonego postanowienia oraz innych obciążeń z wniosków wierzycieli. W zaskarżonym postanowieniu (strona 5 i 6) słusznie zauważono, że wobec Spółki toczy się postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie w zakresie innych należności pieniężnych. Analiza sytuacji finansowej Spółki potwierdziła wystąpienie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treść zaskarżonego postanowienia dowodzi, że rozstrzygnięcia DIAS i organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 210 § 4 O.p.

W zaskarżonym postanowieniu DIAS odniósł się także do pozostałych zarzutów, powtórzonych również w skardze. W zakresie wywiązywania się przez Spółkę z regulowania swoich zobowiązań podatkowych objętych decyzjami ratalnymi

Należy zauważyć, że zarówno na dzień wydania postanowienia w sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności, jak i obecnie, Spółka nie posiada układu ratalnego. Jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, w stosunku do zaległości objętych tytułami wykonawczymi dokonano zajęć rachunków bankowych. Banki poinformowały o przeszkodzie realizacji zajęcia z uwagi na brak środków na rachunkach (karta 86 akt sprawy). Natomiast w odniesieniu do kwestii majątkowych, ustalono na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że Spółka nie posiada nieruchomości (karta 77 akt sprawy), oraz że wartość zajętych pojazdów nie przekroczy 300 tys. zł. (karty 73 i 75 akt sprawy).

Odnosząc się do zawartej w skardze informacji o przysługujących Spółce wierzytelności od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie w kwocie 16 000 000 zł Sąd zauważa, że realizacja tych wierzytelności, tj. zwrotów podatku od towarów i usług została wstrzymana z powodu szeregu przesłanek wskazujących na potrzebę zweryfikowania rozliczeń Spółki. Mając na uwadze ustalenia poczynione w trakcie prowadzonych wobec Skarżącej kontroli celno - skarbowych, które w przypadku potwierdzenia w ostatecznych decyzjach wymiarowych będą miały wpływ na sposób rozliczenia podatku od towarów i usług, powyższych wierzytelności nie można traktować jako gwarancji uregulowania zobowiązania podatkowego.

DIAS w zaskarżonym postanowieniu rozpatrzył cały materiał dowodowy i dokonał samodzielnej jego oceny przy zachowaniu zasad prowadzenia postępowania podatkowego wynikających z O.p. Organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, wskazał okoliczności decydujące o kierunku przyjętego rozstrzygnięcia oraz odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu Strony. Wypełniony został zatem obowiązek wynikający z wymogów określonych w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

Na uwzględnienie nie zasługuje również z zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 229 i art. 180 O.p. Argumentacja zawarta w złożonej skardze jest zdaniem Sądu przejawem niezadowolenia z uzyskanego rozstrzygnięciem. Strona ma oczywiście prawo do własnego subiektywnego oglądu sprawy, jednakże samo sformułowanie zarzutów w skardze, nie może przesądzać o jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Stan faktyczny został ustalony w sposób kompleksowy na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tak opisany w postanowieniu stan faktyczny jest spójny, układa się w logiczną całość z zachowaniem związków przyczynowo-skutkowych poszczególnych zdarzeń i okoliczności. Zarówno postanowienie organu pierwszej instancji, jak i zaskarżone postanowienie w zakresie uzasadnienia orzeczenia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności jest zasadne i w tej części zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Dodatkowo zgodnie z wymogiem art. 127 O.p. DIAS przeprowadził własną analizę sprawy w każdym jej aspekcie, gdyż zasada dwuinstancyjności zobowiązuje nas nie tylko do odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu, ale przede wszystkim do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Na etapie postępowania zażaleniowego dokonano zatem rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz samodzielnej jego oceny.

Oznacza to, że zawarte w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego i to w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia okazały się nietrafne.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszaja prawa, skargę więc należy na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić.

lp