Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 363/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 marca 2024 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 6 października 2023 r. (nr [...],

znak: [...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], obręb G., położonych w P. przy ulicy [...].

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 29 czerwca 2023 r. na wniosek U. Sp. z o.o. Sp.k. (dalej również: wnioskodawca lub inwestor) wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej przez inwestora jako: "budynek wielorodzinny z garażem" przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], ark. 30, obręb G. położonej w P. przy ul. [...] (dalej również: inwestycja lub przedsięwzięcie).

Następnie w dniu 6 października 2023 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję, którą ustalił na rzecz wnioskodawcy warunki zabudowy dla inwestycji. Z treścią decyzji nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy [...] w P. (dalej również: skarżąca), która wniosła odwołanie. Skarżąca podniosła, że organ I instancji nie określił prawidłowo granic obszaru analizowanego przez nieuwzględnienie działek, których ocena mogłaby wpłynąć na wnioski. Ponadto, decyzja w sposób niewłaściwy kształtuje ład przestrzenny przez zbyt wysoką wielkość inwestycji w odniesieniu do wielkości terenu, niezapewnienie wymagań wobec osób trzecich, brak kontynuacji funkcji, brak zapewnienia bezpieczeństwa na drodze, zbyt wąskie drogi dojazdowe, brak analizy w kwestii uciążliwości dla budynków sąsiednich (w tym ograniczenie dopływu światła dziennego oraz niezapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, wymienioną we wstępie decyzją z dnia 1 marca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji SKO stwierdziło, że warunki zabudowy ustalane są wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w tym zwłaszcza w oparciu o art. 61 u.p.z.p. Organ I instancji otrzymując zatem wniosek w takiej sprawie, musi przede wszystkim zbadać czy spełnia on łącznie wszystkie warunki określone w ustępie 1 w punktach od 1 do 5. Decyzja taka powinna być ponadto zgodna z przepisami odrębnymi. Wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały określone w drodze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588, dalej: Rozporządzenie).

SKO podniosło, że planowana inwestycja położona jest na obszarze nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatem w celu rozstrzygnięcia wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy organ administracji publicznej sporządza analizę urbanistyczną w postaci tekstowej i graficznej. W ocenie Kolegium analiza urbanistyczna została prawidłowo przeprowadzona przez organ I instancji. Nie było potrzeby rozszerzania obszaru analizowanego skoro ten wyznaczony jest wystarczający dla przeprowadzenia analizy urbanistycznej i wywiedzenia parametrów dla planowanej inwestycji. Przy czym, nawet błędna czy nieprecyzyjnie określona granica obszaru analizowanego nie stanowi podstawy do uznania całego postępowania za błędne.

Kolegium podkreśliło, że dla tak określonego otoczenia i sporządzonej analizy organ pierwszej instancji ustalił parametry zabudowy, wskazał, że inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy oraz, że parametr dotyczący wskaźnika zabudowy, linii zabudowy oraz wysokości budynku określił na podstawie rozporządzenia. SKO podniosło ponadto, że organ właściwy dla rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej, jeśli decyzja taka zgodna jest z przepisami odrębnymi.

Finalnie SKO wyjaśniło, że na etapie określania warunków zabudowy nie mają zastosowania przepisy dotyczące warunków technicznych. Nie ma zatem możliwości, by Kolegium oceniło w prowadzonym postępowaniu odwoławczym, czy planowana inwestycja będzie – bądź też nie – zacieniała nieruchomość przy ulicy [...], czy organ przewidział odpowiednią ilość miejsc parkingowych i ich rozmieszczenie, nie ma także prawa do oceny stanu dróg istniejących, czy też ich parametrów, bowiem wszystkie te zagadnienia badane są na dalszym etapie postępowania administracyjnego. Wypowiedzenie się w tych kwestiach przez Kolegium jest tyleż przedwczesne co i niedopuszczalne.

Skargę na powyższą decyzję SKO w P. z 1 marca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła skarżąca, reprezentowana przez r. J., zaskarżając ją w całości.

Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez jedynie pobieżne odniesienia się do zarzutów odwołania w treści decyzji II instancji, jak również lakoniczne uzasadnienie przyczyn, dla których wniesione odwołanie jest bezzasadne;

- art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 Rozporządzenia, poprzez przyjęcie przez organy, że analiza urbanistyczna dawała podstawy do zastosowania odstępstw dotyczących sposobu ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości elewacji frontowej, zaś planowana inwestycja w istocie tworzyć kontynuację istniejącej zabudowy, z zachowaniem wymogów dotyczących ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniesiono również o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ II instancji nie ustosunkował się rzetelnie do zarzutów odwołania, a jedynie zrekapitulował ustalenia wynikające z decyzji Prezydenta Miasta P. w zakresie parametrów. Jakkolwiek można się zgodzić ze stanowiskiem organu w kwestii oceny możliwości zaciemnienia, gdyż w tym zakresie istotnie niezbędne byłoby odwołanie się do warunków technicznych, mających zastosowanie na etapie wydawania

decyzji – pozwolenie na budowę, jednak nie w odniesieniu do miejsc parkingowych. Faktycznie nie ma obowiązku określenia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, jednakże skoro organ wypowiedział się co do minimalnej ilości, zaś strona podniosła zarzuty w tym zakresie, to zadaniem organu II instancji jest dokonanie oceny tychże, nawet jeśli zakres badania z istoty rzeczy byłby ograniczony.

W ocenie skarżącej planowana inwestycja nie koresponduje z ładem przestrzennym kształtowanym wzdłuż ul. [...], zaś odwoływanie się do parametrów budynków wielorodzinnych, położonych przy ul. [...] czy [...], nie prowadzi w efekcie do realizacji funkcji kontynuacji, a także narusza podstawy nakaz zawarty w u.p.z.p., tj. nakaz zachowania ładu przestrzennego. Zdaniem skarżącej organ na etapie uzasadnienia dobrał takie przykłady zabudowań z obszaru analizowanego, by pasowały do wniosku inwestora, korzystając przede wszystkim z faktu, że istnieje zabudowa wielorodzinna blokowa pod adresem ul. [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w treści wydanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga była niezasadna.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w razie braku takiego aktu prawa miejscowego - w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 51 ust. 1 w zw. z art. 64 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że po stronie inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Prawo do zabudowy jest bowiem podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Stosownie do art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Wolność zagospodarowania jest elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości. Wolność ta realizowana jest jednak w ramach istniejącego porządku prawnego, formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia jej realizację. Niezależnie bowiem od owej wolności, planowane zamierzenie inwestycyjne nie może pozostawać w sprzeczności z koniecznością uwzględnienia ładu przestrzennego w procesie planowania przestrzennego. Zaznaczyć pozostaje również, że decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, co oznacza, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie, podejmowane po przeprowadzeniu postępowania, warunkowane jest ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Zatem tylko jeżeli inwestycja spełnia wszystkie warunki, od których łącznej realizacji przepisy u.p.z.p. uzależniają możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, organ administracji publicznej jest obowiązany wydać taką decyzję. Równocześnie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491).

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych ratio legis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest ochrona "ładu przestrzennego", określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno–estetyczne (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 646/06, wszystkie orzeczenia dostępne w bazie internetowej orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (zob. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., sygn. II OSK 10/11). Ponadto, w orzecznictwie akcentuje się także szerokie pojmowanie kontynuacji funkcji – w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu (zob. wyrok NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 58/07). W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym podkreśla się, że restryktywna interpretacja pojęcia "działki sąsiedniej", jako działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji byłaby sprzeczna z celami przepisów u.p.z.p. W cyt. ustawie bowiem nie wskazuje się, że działką sąsiednią jest wyłącznie działka bezpośrednio sąsiadująca (granicząca) z terenem inwestycji. Warunek sąsiedztwa należy utożsamiać z tzw. sąsiedztwem urbanistycznym, niemającym wiele wspólnego ze wspólną granicą (zob. E. Skorczyńska, Lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalenie warunków zabudowy dla innych inwestycji, "Samorząd Terytorialny" 2004, nr 7-8, s. 94). Takie szerokie (derywacyjne) pojęcie "działki sąsiedniej" było też przedmiotem orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z 20 lipca 2010 r., K 17/08 (OTK-A 2010, Nr 6, poz. 61) Trybunał, stwierdził, że "za działkę sąsiednią należy uznać każdą działkę znajdującą się w obszarze analizowanym, wyznaczonym w sposób określony w § 3 ust. 2 Rozporządzenia, co oznacza, że w sposób funkcjonalny wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać za "działki sąsiednie" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp". Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Oznacza to, że w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany, jako urbanistyczną całość (zob. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 10/11, LEX nr 1145557). Przez kontynuację funkcji rozumie się bowiem nie tylko powielenie dotychczasowego sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, lecz także tworzenie nowych zespołów urbanistycznych, w których zaspokajane są m.in. potrzeby bytowe mieszkańców (vide: wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r., II OSK 1401/06; wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r., II OSK 1890/17; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2023 r., II OSK 446/21, CBOSA). Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza więc bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), czy realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. zabudowy usługowej) z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (vide: wyrok NSA z dnia 13 lutego 2024 r., II OSK 2311/22, CBOSA). Podstawą wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niespełnienie wymagania kontynuacji funkcji może być wyłącznie oczywista sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących (por. np. wyrok NSA z 16 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 383/22, CBOSA).

Należy również podkreślić, że jeżeli chodzi o warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.), to nie chodzi tu o zgodność planowanego przedsięwzięcia z wszelkimi przepisami prawa regulującymi dany rodzaj działalności, ale o zgodność z przepisami, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym ograniczenia w zabudowie, na danym terenie (por. wyrok NSA z 19 października 2023 r., sygn. akt II OSK 1286/22). Na etapie ustalania warunków zabudowy, w tym w ramach weryfikacji spełnienia warunków tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz warunku zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.), nie bada się w szczególności kwestii związanych z potrzebą projektowania budynków oraz prowadzenia robót budowalnych w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Kwestie te są badane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę (zob.m.in. art. 5 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682; dalej: "Prawo budowlane"). Dotyczy to w szczególności takich kwestii jak zapewnienie minimalnego poziomu nasłonecznienia, ewentualnego naruszenia warunków gruntowych, zapewnienia odpowiednich warunków technicznych dojazdu do nieruchomości czy zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych (por. np. wyrok NSA z 24 października 2023 r., sygn. akt II OSK 844/22, Wyrok NSA z 2.10.2024 r., II OSK 2729/21, LEX nr 3786562).

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 29 czerwca 2023 r., co oznacza, że w myśl reguły intertemporalnej z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.), należało stosować przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Do tych przepisów zaliczyć również należało nieobowiązujące już obecnie Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W przedmiotowej sprawie obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia. W analizie urbanistycznej ujęto te nieruchomości, które wraz z budynkami znalazły się w promieniu wyznaczonym w odległości 99 m od linii rozgraniczających teren inwestycji, a w przypadku posesji, które w całości nie znalazły się w granicach, uwzględniono powierzchnie zabudowy i wskaźniki zabudowy dla całej działki. Taki sposób wyznaczenia obszaru analizowanego jest zgodny w wymienionym wyżej przepisem rozporządzenia. Zasadą jest wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach. Może on być poszerzony dopiero wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające zwiększenie tych wymiarów (por. wyrok WSA w Łodzi z 25.10.2024 r., II SA/Łd 566/24, LEX nr 3780138.)

Parametry inwestycji zostały wyznaczone zgodnie z przepisami rozporządzenia, a odstępstwa dotyczących sposobu ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości elewacji frontowej, zostały wyznaczone na podstawie analizy urbanistycznej, do czego upoważniając przepisy rozporządzenia. Kwestie te zostały szczegółowo i przekonująco omówione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Analiza urbanistyczna ma charakter dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną (zob. art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), a więc charakter zbliżony do dowodu z opinii biegłego (por. np. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2785/19, Wyrok NSA z 22.11.2023 r., II OSK 535/21, LEX nr 3769220). Organ ma obowiązek poddania tego dowodu, jak każdego innego zgromadzonego w sprawie, ocenie i weryfikacji (art. 80 k.p.a.). Z uwagi jednak na specjalistyczny charakter analizy, jej zakwestionowanie jako dowodu mogącego stanowić podstawę ustaleń w danej sprawie, wymaga, co do zasady, wykazania, że zawarte w niej ustalenia są oczywiście błędne lub nielogiczne (por. np. wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2631/21 oraz wyrok NSA z 24 października 2023 r., sygn. akt II OSK 839/22 - CBOSA). W realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z tego rodzaju wadami analizy. Planowana zabudowa, objęta wnioskiem inwestora, nawiązuje do zabudowy występującej na analizowanym obszarze, a w szczególności do już istniejącego budynku wielorodzinnego przy ul. [...] należącego do skarżącej wspólnoty. W tej sytuacji spełniony został warunek konieczny, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na ustalenie parametrów nowego obiektu. Trafnie organy administracji uznały, że skoro teren i planowana inwestycja spełniają pozostałe warunki określone w art. 61 ust 1 pkt 2-5 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to nie ma podstaw do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Argumentacja skarżącej wspólnoty o rzekomym naruszeniu ładu przestrzennego nie została poparta przekonującymi argumentami. Zarzut naruszeniu art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 Rozporządzenia, był niezasadny.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a Należy przypomnieć, że zakres niezbędnych ustaleń faktycznych wyznacza norma prawa materialnego. Organy winny zgromadzić w tym celu niezbędny materiał dowodowy, a następnie dokonać jego swobodnej oceny i na tej podstawie poczynić ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kluczowe znaczenie w sprawach o wydanie warunków zabudowy ma analiza urbanistyczna, która w przedmiotowej sprawie został sporządzona. Organy administracji dokonały jej oceny, podobnie jak pozostałego materiału dowodowego, a ocena ta nie jest dowolna, ale mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów. Prawidłowo wyciągnięto również wnioski. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy ustosunkował się w sposób wyczerpujący do zarzutów odwołania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, podobnie jak decyzji pierwszoinstancyjnej, spełnia kryteria wyznaczone przez art. 107 § 3 k.p.a. Kwestia miejsc parkingowych – jak już wyżej wskazano – nie jest przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, że organ wydając decyzję o warunkach zabudowy winien precyzyjnie określić liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Uznać należy zatem, że kwestionowany w decyzji o warunkach zabudowy zapis dotyczący miejsc postojowych, wskazujący na ich minimalną ilość w stosunku do 1 lokalu mieszkalnego, nie jest wadliwy, gdyż w istocie nie precyzuje ilości tych miejsc. Określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje bowiem na późniejszym etapie niż wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28.02.2024 r., II SA/Gd 651/23, LEX nr 3702821).

Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.