Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 435/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1,2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 435/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 maja 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Grażyna Firek (spr), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2009r., sprawy ze skargi T. P., na uchwałę Rady Miasta Krakowa, z dnia 23 kwietnia 1997r. Nr LXXVIII/761/97, w przedmiocie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

W dniu 23 kwietnia 1997r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr LXXVIII/761/97 w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej.

Pismem z dnia [...] czerwca 2008r. skierowanym do Rady Miasta Krakowa, K. S., T. P., T. R., J. R., J. J. i P. S., zastępowani przez pełnomocnika M. L., wezwali Radę Miasta Krakowa do zaprzestania naruszenia prawa, działając na podstawie art. 101 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym (teksy jedn. Dz. U z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. -dalej u.s.g.) polegającego na wprowadzeniu uchwałą Rady Miasta Krakowa zróżnicowanej stawek opłaty targowej dla podmiotów prowadzących działalność handlową na targowiskach i w halach targowych na terenie Gminy Miejskiej Kraków.

Powyższej uchwale zarzucili:

1. naruszenie art. 20 i 22 Konstytucji oraz art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.- dalej u.p.o.l.) , poprzez wprowadzenie stawek opłaty lokalnej zróżnicowanej ze względu na :

a. kryterium posiadania udziałów w spółkach dzierżawiących place targowe położone na terenie Gminy Miejskiej Kraków,

b. kryterium prowadzenia działalności handlowej ,,w obiektach handlowych" i prowadzenia działalności gospodarczej ,,poza obiektami handlowymi",

bez wyraźnej delegacji ustawowej co w konsekwencji prowadzi do ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej, której jednym z zasadniczych przejawów jest możliwość prowadzenia działalności w warunkach wolnej konkurencji,

2. naruszenie art. 32 Konstytucji tj. naruszenie zasady równości w tym również w ramach równości podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym względem organów władzy publicznej, polegające na wprowadzeniu stawek opłaty targowej zróżnicowanych ze względu na wskazane kryteria.

W uzasadnieniu przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wzywający podniósł, że w dniu 23 kwietnia 1997r. Rada Miasta Krakowa przyjęła uchwałę nr LXXVIII/761/97 w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty skarbowej. W uchwale określone zostały dokładne wysokości stawek opłaty targowej, przy czym zostały one zróżnicowane ze względu na następujące kryteria:

a. posiadania udziałów w spółkach dzierżawiących targowiska,

b. prowadzenia działalności handlowej ,,w obiektach" i ,,poza obiektami handlowymi",

c. miejsca prowadzenia działalności handlowej, tj. prowadzenia jej na targowisku zaliczonym do jednej z czterech grup, dla których stawki opłaty targowej zostały zróżnicowane,

d. przedmiot opłaty targowej tj. sprzedaż bądź to różnorodnych artykułów i przedmiotów na targowiskach bądź sprzedaż przy pomocy różnego typu urządzeń i konstrukcji w tym obiektów budowlanych.

Zatem sam fakt zróżnicowania stawek opłaty lokalnej jest przejawem dyskryminacji poszczególnych grup przedsiębiorców prowadzących działalność handlową na placach targowych.

Wskazano także, iż doszło do dyskryminacji ze względu na brak statusu udziałowca spółki dzierżawiącej plac targowy oraz prowadzenie sprzedaży w ,,obiektach handlowych" i poza ,,obiektami handlowymi". Uchwała ustala zróżnicowane stawki opłaty targowej w zależności od cech przedsiębiorcy prowadzącego działalność tj. inne dla przedsiębiorców, którzy są udziałowcami spółek dzierżawiących od Gminy Miejskiej Kraków (pkt 8 ust. 1 lit. b załącznika do uchwały) teren targowiska oraz inne dla przedsiębiorców nie będących udziałowcami spółek (pkt 1 załącznika do uchwały). Uchwała wprowadza zróżnicowanie wysokości stawek opłaty targowej ze względu na sposób jej prowadzenia tzn. ze względu na fakt sprzedaży w ,,obiektach handlowych" i poza nimi. Przedsiębiorcy niebędący udziałowcami spółek dzierżawiących place targowe należące do Gminy Miejskiej Kraków oraz nieprowadzący sprzedaży w ,,obiektach handlowych" mają ustalone stawki dziennej opłaty targowej rażąco wyższe stosunku do stawek opłaty targowej jakie zobowiązani są uiszczać przedsiębiorcy będący udziałowcami spółek dzierżawiących targowiska.

Różnicowanie stawek daniny publicznej jest naruszeniem zasady równości podmiotów prowadzących działalność gospodarczą wynikającą z art.32 Konstytucji oraz ogranicza wolność prowadzenia działalności gospodarczej, która jest gwarantowana w art. 20 Konstytucji.

Wszelkie zatem ograniczenia w zakresie wolności prowadzenia działalności gospodarczej mogą być wprowadzone jedynie normami rangi ustawowej a nie regulacjami prawa miejscowego (art. 22 Konstytucji) i muszą wynikać z wyraźnie wskazanego interesu publicznego. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie daje delegacji dla organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego w tym Rady Miasta Krakowa do ustanowienia zróżnicowania stawek opłaty lokalnej.

Podniesiono także, że nastąpiła dyskryminacja ze względu na miejsce prowadzonej działalności handlowej. Zgodnie bowiem z §1 pkt 2 uchwały, targowiska na terenie gminy zostały podzielone na cztery grupy. W grupach od I do III znalazły się obecnie funkcjonujące lub mogące powstać targowiska gminne a w IV wszystkie pozostałe targowiska niewymienione z nazwy w uchwale. Powyższy podział jest istotny z pkt widzenia zróżnicowania wysokości stawek opłaty targowej w zależności od miejsca prowadzenia działalności handlowej przez przedsiębiorcę. Uchwała dokonuje niczym nieuzasadnionego, znacznego zróżnicowania stawek opłaty pomiędzy przedsiębiorcami prowadzącymi działalność na różnych targowiskach miejskich. Zróżnicowanie to nie znajduje żadnego uzasadnienia ekonomicznego ani prawnego. Stanowi to naruszenie art. 20 i art.22 Konstytucji.

Podstawą do wydania kwestionowanej uchwały był art. 19 u.p.o.l. Opłaty te podobnie jak inne daniny publiczne są czynnikiem wpływającym na kształt obrotu gospodarczego i ograniczającym w sensie ekonomicznym swobodę prowadzenia działalności gospodarczej. Dodatkowo przytoczono wyroki sądów administracyjnych obrazujące stanowisko wzywających. (vide wyrok NSA z dnia 06 października 1993r. sygn. akt: III SA 493/1933 OwSS 1994/4-5/184, wyrok NSA z dnia 23 września 1993r. sygn. akt: SA/Gd 1056/93 publ. OSP 1995/53).

Jeśli chodzi o legitymację procesową (czynną) wzywających to wskazano, że prowadzą oni działalność handlową na targowisku ,,T" w K. oraz nie posiadają statusu wspólników spółek dzierżawiących od Gminy Miejskiej powyższego placu w związku z czym uiszczali oni opłaty targowe w wysokości wyższej od kupców prowadzących działalność handlową i posiadających udziały w spółce.

Pismem z dnia [...] lipca 2008r. znak: [...] Wiceprzewodnicząca Rady Miasta Krakowa M. P.., skierowała do pełnomocnika wzywających stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa ( pismo z dnia [...] listopada 2008r. znak: [...]) będące odpowiedzią na złożone w trybie art. 101 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa .

Prezydent Miasta Krakowa uznał za zasadny zarzut naruszenia interesu prawnego wzywających polegający na wprowadzeniu stawek opłaty lokalnej zróżnicowanej ze względu na ,,kryterium posiadania udziałów w spółkach dzierżawiących place targowe położone na terenie Gminy Miejskiej Kraków". W dniu 03 lipca 2008r. Prezydent Miasta Krakowa podpisał zarządzenie Ne 1320/2008 w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie zmiany uchwały nr LXXVIII/762/97 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 1997r. w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej z późniejszymi zmianami w celu zmiany zapisów uchwały naruszających interes prawny w przedmiotowym zakresie.

Co do pkt 2 czyli ,,kryterium prowadzenia działalności handlowej ,,w obiektach handlowych" i prowadzenia działalności gospodarczej ,,poza obiektami handlowymi" to stanowisko wnoszących wezwanie nie znalazło akceptacji Prezydenta Miasta Krakowa.

Delegacja do określania zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej zawarta została w art. 19 ust.1 u.p.o.l. Uchwałą nr LXXXVIII/761/97 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 1997r. wprowadzono podział targowisk i miejsc przeznaczonych do handlowania na 4 grupy. Stawka opłaty targowej jest różnicowania m.in. od przynależności do określonej grupy. Załącznik do przedmiotowej przewiduje różne stawki opłaty targowej dla podmiotów prowadzących handel w obiektach handlowych ( rozumianych jako budynki i inne obiekty budowlane) oraz poza nimi. Takie określenie wysokości stawek mieści się w granicach ustawowego upoważnienia dla rady gminy zawartego w art. 19 ust. 1 u.p.o.l. Na podstawie art. 40 ust. 1 u.s.g. , gminie przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy. Tak wyznaczony zakres uprawnień dotyczących tworzenia prawa oznacza, że tylko ustawowo można te uprawnienia ograniczyć. Jedyne ograniczenie jakie ustawodawca zawarł w art. 19 ust. 1 u.p.o.l. w zakresie określania wysokości opłaty targowej polega na tym, że stawka opłaty nie może przekroczyć określonej kwoty (aktualnie jest to 631,94 zł). Nie ma natomiast żadnej podstawy do przyjęcia , że uchwała określająca wysokość opłaty targowej nie może różnicować jej wysokość w zależności np. od położenia targowiska, rodzaju sprzedawanych towarów czy sposobu sprzedaży. Ustawa nie od uzależnia także ustalenia stawki opłaty targowej od celu, jakiemu ona ma służyć. Celem zobrazowania stanowiska przytoczono wyrok NSA z dnia 14 października 1993r. sygn. akt: SA/Po 73/93 lex nr 233164 i wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997r. sygn. akt: III SA 733/97 lex nr 33314.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli K. S., T. P., T. R., J. R., J. J. i P. S., zastępowani przez pełnomocnika M. L. przy czym pismem z dnia [...] października 2008r. skarżący K. S., T. R., J. R., J. J. i P. S.- cofnęli skargę w następstwie czego Sąd postanowieniem z dnia 28 listopada 2008r. wydanym do sygn. akt: III SA/Kr 885/08 umorzył postępowanie. Skarżący T. P. nie cofnął skargi.

Skarżący zaskarżył uchwałę nr LXXVIII/761/97 Rada Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 1997r. w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru opłaty skarbowej - w części dotyczącej pkt 8 załącznika do zaskarżonej uchwały, zarzucając:

1. naruszenie art. 20 i 22 Konstytucji oraz art. 19 u.p.o.l. poprzez wprowadzenie stawek opłaty lokalnej z naruszeniem zakresu delegacji ustawowej, polegającej na zróżnicowanej opłacie targowej ze względu na:

a. kryterium posiadani udziałów w spółkach dzierżawiących place targowe położone na terenie Gminy Miejskiej Kraków,

b. kryterium prowadzenia działalności handlowej ,,w obiektach handlowych" i prowadzenia działalności gospodarczej ,, poza obiektami handlowymi"- czego konsekwencja jest ograniczenie swobody prowadzenia działalności gospodarczej , której jednym z zasadniczych przejawów jest możliwość prowadzenia działalności w warunkach wolnej konkurencji.

2. naruszenie art. 32 Konstytucji tj. naruszenie zasady równości w tym również w ramach równości podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym względem organów władzy publicznej.

Skarżący wniósł na podstawie art. 147§1 i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części i orzeczenie zakazu pobierania opłat lokalnych na podstawie zaskarżonych przepisów uchwały do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut dyskryminacji ze względu na brak statusu udziałowca spółki dzierżawiącej plac targowy oraz prowadzenie sprzedaży w ,,obiektach handlowych" i poza ,,obiektami handlowymi" z uwagi na wprowadzenie rozwiązania , które dyskryminuje przedsiębiorców, którzy nie są udziałowcami spółek gdyż ustalona dla nich dzienna stawka opłaty targowej jest rażąco wyższa od tej opłaty, którą ustalono w stosunku do przedsiębiorców będących udziałowcami. Dysproporcje te są tym większe im większa jest powierzchnia prowadzonej działalności i mogą sięgać nawet 6667% dla powierzchni 50 m-. Skarżący przedstawili zestawienie wysokości opłat w formie tabeli obrazującej różnicę w opłatach w zależności od kategorii przedsiębiorców będących lub nie udziałowcami spółek dzierżawiących plac targowy i prowadzącymi działalność poza ,,obiektami handlowymi".

Skarżący ustosunkował się nadto do przytoczonych przez Prezydenta Miasta Krakowa orzeczeń sądów administracyjnych wskazując, że orzecznictwo dopuszcza zróżnicowanie stawek opłaty targowej wyłącznie w zależności od położenia targowiska albo rodzaju sprzedawanych towarów.

Nadto podniósł, że kryterium podmiotowe jakim jest posiadanie lub brak statusu udziałowca spółki dzierżawiącej targowisko nie mieści się w granicach uzasadnionej polityki gospodarczej prowadzonej przez gminę a tym samym nie mieści się w granicach ustawowego upoważnienia art. 19 pkt 1 u.p.o.l.

Co do legitymacji procesowej Skarżącego to wskazano, że posiada on legitymację czynną ze względu na fakt prowadzenia działalności handlowej na targowisku ,,T" w K. i nie posiada statusu wspólnika spółek dzierżawiących od Gminy Miejskiej Kraków powyższego placu targowego w związku z czym uiszczał opłaty targowe w wysokości wyższej od kupców prowadzących działalność handlową i posiadających udziały w powyższej spółce.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta Krakowa, wniósł o oddalenie skargi argumentując, że wprowadzenie rozróżnienia stawek opłaty targowej ze względu na kryterium posiadania udziałów w spółkach dzierżawiących place targowe to należy zważyć, że udziałowcy takich spółek ponosili nakłady związane z modernizacją targowisk z własnych środków finansowych. W celu zrekompensowania przedmiotowych wydatków udziałowcy spółek opłacają opłatę targową w niższej opłacie. Nie narusza to zasady wolnej konkurencji na rynku.

Dodatkowo wskazano, że Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej -UOKiK) także nie stwierdził jakoby rozwiązania przyjęte w skarżonej uchwale uzasadniały wszczęcie postępowania w sprawie. UOKiK zamknął przedmiotową sprawę bez wydania decyzji ze względu na brak przesłanek pozwalających stwierdzić naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

Odnosząc się do zarzutu prowadzenia działalności handlowej w obiektach handlowych i poza nimi to podzielono wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 28 listopada 1997r. sygn. akt: III SA 733/97 (LEX nr 33314) oraz z wyroku z dnia 14 października 1993r. sygn. akt: SA/Po 73/93 (LEX nr 9338).

W piśmie z dnia 27 lutego 2009r. pełnomocnik Skarżącego ustosunkował się do odpowiedzi na skargę, podnosząc , iż Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie mimo, że Prezydent Miasta Krakowa uznała za zasadny zarzut naruszenia pkt 1 co należy uznać za niespójne z wcześniejszymi działaniami.

Skarżący zakwestionował także kognicję Prezesa UOKiK w przedmiotowej sprawie wskazując , że sam UOKiK uznał się za organ niewłaściwy ze względu na niespełnienie przez Gminę Miejską Kraków przesłanek podmiotowych określonych w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nadto podniósł, że twierdzenia Rady Miasta Krakowa jakoby celem zróżnicowania opłaty targowej było zrekompensowanie podatnikom będącym równocześnie udziałowcami spółek administrujących placem targowym kosztów poniesionych celem modernizacji targowiska uznać należy za nieuzasadnione pod względem prawnym i faktycznym.

Skarżący zakwestionował również rozróżnienie stawki ze względu na przedmiot prowadzonego handlu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd zauważa , iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.-dalej p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego.

W konsekwencji oznacza to, że jeżeli zaskarżona uchwała narusza prawo w sposób określony w art. 147 §1 p.p.s.a w zw z art. 91 ust. 1 zdania 1 u.s.g., to Sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały bądź orzeka o jej niezgodności z prawem (art. 94 u.s.g.) bez względu na to czy skarga formułuje w stosunku do niego zarzuty naruszenia prawa.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wniesiona do Sądu skarga oparta została o przepis art. 101 u.s.g. Zgodnie z art. 101 u.s.g. ,,Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego." Z cytowanego przepisu wynika, że wniesienie skargi do sądu wymaga spełnienia określonych prawem warunków formalnych, a jej skuteczność zależy od wystąpienia ustanowionych w nim przesłanek materialnych.

Dlatego w pierwszej kolejności Sąd badał spełnienie warunków formalnych, ponieważ ich niespełnienie powoduje konieczność odrzucenia skargi w oparciu o stosowny przepis art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.-dalej p.p.s.a.). Warunkami formalnymi są w tym przypadku nie tylko warunki formalne jakie spełniać powinna skarga jako szczególne pismo procesowe (art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a.), ale również poprzedzenie skargi wniesieniem do organu, który podjął kwestionowany akt, wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżonym aktem i bezskuteczność tego wezwania (art. 101 ust. 1 u.s.g.), a ponadto wniesienie skargi do sądu z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do Sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. (vide uchwała NSA z dnia z dnia 2 kwietnia 2007r.sygn. akt: II OPS 2/07 ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83).

Oznacza to, że koniecznym jest załączenie przez stronę Skarżącą kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a. wraz z dowodem jego przesłania do organu dla ustalenia czy zachowano wszelkie wymogi formalne, które winny poprzedzać wniesienie skargi w przypadkach określonych w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.(vide postanowienie NSA z dnia 22 maja 2007r. sygn. akt: II OSK 82/07 LEX nr 347877).

Tak też się stało w przedmiotowej sprawie.

Skarżący T. P. wezwał wprawdzie Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa kierując stosowne wezwanie (k. 83 akt sądowych) jednakże odpowiedzi nie udzieliła Rada Miasta Krakowa a jedynie Wiceprzewodnicząca Rady Miasta Krakowa, skierowała do pełnomocnika wzywających, stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa będące odpowiedzią na złożone w trybie art. 101 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa de facto nie odpowiedział na to wezwanie albowiem Prezydent Miasta Krakowa nie był organem do którego kierowano wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczął bieg termin 60 dni (60 dni od dnia wniesienia wezwania) w którym powinna być wniesiona skarga do Sądu administracyjnego.

Skarga do Sądu została złożona za pośrednictwem Rady Miasta Krakowa i nastąpiło to w dniu 14 sierpnia 2008r. (k.2 akt sądowych) czyli w 59 od dnia wniesienia wezwania do naruszenia prawa, zatem skarga została złożona w terminie.

Wobec powyższego należało przyjąć, że skarga w niniejszej sprawie spełnia warunki formalne przewidziane przepisami prawa do jej wniesienia, a co za tym idzie nie wystąpiły podstawy prawne do odrzucenia tej skargi.

Kolejnym zagadnieniem, które wymagało analizy była kwestia istnienia interesu prawnego Skarżącego do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie albowiem podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są zatem: uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia (które w niniejszej sprawie zostało skutecznie dokonane - okoliczność bezsporna) oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie.

Zaznaczyć przy tym należy, że badanie czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 u.s.g. a nie na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a.( vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005r. sygn. akt: OSK 1563/04 LEX nr 171196).

Przypomnieć również należy, że do uzyskania legitymacji procesowej z art. 101 u.s.g wymagane jest bowiem nie tylko istnienie po stronie Skarżącej interesu prawnego, ale również naruszenie tego interesu zaskarżonym rozstrzygnięciem. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia Skarżącego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia Skarżącego. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia Skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem normy prawa materialnego (vide wyrok NSA z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt: II OSK 1422/2005, LEX nr 236473). Warunkiem uznania legitymacji strony Skarżącej zatem nie może być sam fakt posiadania przez nią interesu prawnego czy bezpośrednie zaangażowanie w sprawie tego interesu, ale nie budzące wątpliwości jego naruszenie.

Skarżący musi zatem wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną ,,prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie ,,faktyczną") sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie ,,jego interes prawny lub uprawnienie".

,,Podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g jest niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej Skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem" (vide M. B. [w:] ,,Podstawy zaskarżenia i wzruszenia uchwały organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym", Państwo i Prawo z 1994 r., z. 12, s. 64 oraz Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 3 września 1998 r., sygn. akt: III RN 52/98, OSNP 1999/9/296).

Należy przy tym podzielić w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 9 czerwca 1995 r. (sygn. akt: IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125) stwierdził, iż: ,,Naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 u.s.g. (...), to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Interes prawny powinien wynikać z przepisów prawa materialnego".

Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem dowieść, iż zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną Skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego ,,interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny.

Dodatkowo należy zaakcentować, że skarga złożona na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru skargi powszechnej (actio popularis), co oznacza, że przepis ten nie daje prawa wniesienia skargi w interesie publicznym, a tylko w interesie własnym (indywidualnym). Do wniesienia skargi nie legitymuje zatem ani sama sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (vide wyrok NSA z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt: I OSK 1097/05, Legalis; wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 145/06, LEX nr 236471; W. Kisiel [w:] K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, P. Dobosz, W. Kisiel, P. Kryczko, M. Mączyński, S. Płażek: Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Warszawa 2007, s. 715, 719-722).

W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (vide wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt: II SA 2637/02, LEX nr 80699). A zatem, szczególną cechą interesu prawnego w prawie administracyjnym i w postępowaniu administracyjnym jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt: II SA/Wa 2375/04; wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt: II SA 3157/00).

Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1u.s.g., jest zatem zawsze norma prawa materialnego, kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę. Zatem Skarżący winien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie tylko faktyczną) sytuacją. Związek ten winien polegać na tym, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. I tak w realiach rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt: II OSK 1335/07 LEX nr 463935, że z ogólnej konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej nie można wywodzić interesu prawnego podmiotu a nadto źródłem ,,interesu prawnego" lub ,,uprawnienia" jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a jego własną, indywidualną sytuacją prawną. Sąd miał przy tym na uwadze, iż taki związek musi istnieć w chwili podejmowania uchwały, a nie w przyszłości i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Przy korzystaniu z art. 101 ust. 1 u.s.g. należy bowiem wykazać już dokonane uchwałą organu gminy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę.

Podane w skardze okoliczności świadczą wyłącznie o interesie faktycznym Skarżącego. Z okoliczności tych nie wynika natomiast ,,naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia" treścią uchwały. Skarżący nie wykazał w jaki sposób zaskarżona uchwała wpłynęła na jego własną, indywidualną sytuację prawną i czy kwestionowane zapisy doprowadziły do ograniczenia lub pozbawienia Skarżącego konkretnych uprawnień albo nałożenia na niego pewnych obowiązków. Uchwała więc nie wywarła żadnego wpływu na sytuację prawną Skarżącego. Wobec tego, iż Skarżący nie wykazał skutecznie w jaki sposób zaskarżoną uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie należało uznać, że nie ma on legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

Również analizując przepisy ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U z 2007r. Nr 50 poz. 331 ze zm.) nie sposób wywieść z niej interes prawny Skarżącego. Ustawa określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Ustawa reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję oraz praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów, a także antykonkurencyjnym koncentracjom przedsiębiorców i ich związków, jeżeli te praktyki lub koncentracje wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa określa także organy właściwe w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów.

Reasumując, skoro brak jest bezpośredniego wpływu zaskarżonej uchwały na prawa i obowiązki Skarżącego, które wynikałyby z konkretnej normy prawnej, to tym samym interes prawny strony Skarżącej w omawianym względzie nie istnieje. Strona Skarżąca nie może zatem żądać wyeliminowania przedmiotowej uchwały z obrotu prawnego. W konsekwencji nie wykazania przez stronę Skarżącą interesu prawnego, czyli nie wskazania, w jaki konkretnie sposób przedmiotowa uchwała wpłynęła na jej indywidualną sytuację oraz w jaki sposób naruszyła jej własne uprawnienia, skargę należało oddalić, jako wniesioną przez podmiot nie posiadający legitymacji procesowej.

W związku z tym, że stronie Skarżącej nie przysługuje legitymacja do występowania ze skargą, poza rozważaniami Sądu pozostają zarzuty sformułowane w skardze a odnoszące się do naruszenia zaskarżoną uchwałą konstytucyjnej zasad wskazanych w art. 20, art. 22 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.)

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.