Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2025/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję w części, w pozostałym zakresie skargę oddalono.
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 141 par. 4, art. 188, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon, Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.), , sprawy ze skargi kasacyjnej D. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Grodzisku Mazowieckim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1485/17 w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Grodzisku Mazowieckim na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w oznaczeniu produktu I.uchyla zaskarżony wyrok; II.uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Grodzisku Mazowieckim znak [...] z dnia [...] marca 2017r. w zakresie pkt 1 a), pkt 2 a) i pkt 3 a); III.oddala skargę w pozostałym zakresie; IV.zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie na rzecz D. Sp. z o.o. sp. S.k. z siedzibą w Grodzisku Mazowieckim kwotę 657 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 marca 2018 r., sygn. VII SA/Wa 1485/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. Sp. z o.o. s. k. z siedzibą w Grodzisku Mazowieckim na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (PWIS) w Warszawie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w oznaczeniu produktu.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z [...] marca 2017 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (PPIS) w Grodzisku Mazowieckim nakazał ww. Spółce:

1. w odniesieniu do produktu pn. "Tran z rekina grenlandzkiego soczyste mango i brzoskwinia":

a) zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) informacji o treści: "1 opakowanie 250 ml Tranu z rekina grenlandzkiego to równowartość 200 kapsułek żelatynowych oleju z wątroby rekina po 250mg, 1 łyżeczka 5 ml to równowartość 4 kapsułek po 250 mg oleju z wątroby rekina"

b) zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) informacji o treści: "...o konsystencji syropu"

c) zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) oświadczenia o treści: "W procesie produkcji nie użyto cukru"

2. w odniesieniu do produktu pn. "Tran z rekina grenlandzkiego smakowita malina":

a) zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) informacji o treści: "1 opakowanie 250 ml Tranu z rekina grenlandzkiego to równowartość 200 kapsułek żelatynowych oleju z wątroby rekina po 250mg, 1 łyżeczka 5 ml to równowartość 4 kapsułek po 250 mg oleju z wątroby rekina"

b) zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) informacji o treści: ,,..o konsystencji syropu "

c) zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) oświadczenia o treści: " W procesie produkcji nie użyto cukru"

3. W odniesieniu do produktu pn. "Multi Omega. Tran o konsystencji syropu o smaku - smakowite owoce tropikalne":

a) zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) informacji o treści: "1 opakowanie 250 ml Multi Omega to równowartość 212 kapsułek żelatynowych z olejem z ryb morskich 250 mg, jak również, że 1 łyżeczka (5 ml) to równowartość 4 kapsułek po 250 mg.

b) zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) informacji o treści: "...o konsystencji syropu"

c) zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) oświadczenia o treści: "W procesie produkcji nie użyto cukru"

4. W odniesieniu do produktu pn. "Tran z rekina grenlandzkiego, suplement diety (90 kapsułek)" zaprzestać wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych (wykorzystywanych przez stronę) informacji dotyczącej skwalenu o treści: "Jest wykorzystywany jako składnik adjuwantów (substancji powodujących wzmocnienie poszczepiennej odpowiedzi odpornościowej na podany antygen) w szczepieniach przeciwko grypie ", z terminem wykonania do 31 sierpnia 2017 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki PWIS w Warszawie stwierdził, że oznakowanie przedmiotowych produktów narusza m.in.:

1. art. 9 ust. 1, 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. U. UE L 12 z 18.01.2007r. ze zm.) poprzez zastosowanie oświadczeń porównawczych, które "1. Bez uszczerbku dla dyrektywy 84/450/EWG, można dokonywać jedynie porównań żywności należącej do tej samej kategorii, z uwzględnieniem zakresu różnych rodzajów żywności w tej kategorii. Podaje się różnicę w ilości danego składnika odżywczego lub wartości energetyczne, a porównanie dotyczy tej samej ilości żywności. 2. Porównawcze oświadczenia żywieniowe porównują skład danej żywności z szeregiem innych produktów żywnościowych tej samej kategorii, która nie ma składu pozwalającego na umieszczenie takiego oświadczenia, w tym żywności innych marek. ". Informacje podawane przez stronę odwołują się do porównania produktów różnych kategorii, tranu i oleju z wątroby rekina, co na gruncie przywoływanych wyżej przepisów prawa jest niedopuszczalne.

2. art. 52a ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 149 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności - na opakowaniu trzech produktów podano informację: "W procesie produkcji nie użyto cukru". Zgodnie z Załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. U. UE L. 12 z 18.01.2007r. ze zm.), oświadczenie o podobnym znaczeniu, jakie wolno zastosować na opakowaniu środka spożywczego odnosi się do zawartości lub obecności cukru w produkcie, a nie do używania go podczas procesu produkcyjnego. Oświadczenie mówiące o braku cukru w produkcie, zgodnie z ww. załącznikiem powinno brzmieć: "Nie zawiera cukrów", "gdy produkt zawiera nie więcej niż 0,5g cukrów na 100g lub 100 ml". Innym oświadczeniem o podobnym znaczeniu jest: "Bez dodatku cukrów", może być stosowane, "gdy produkt nie zawiera żadnych dodanych cukrów prostych, dwucukrów ani żadnych innych środków spożywczych zastosowanych ze względu na ich właściwości słodzące". Jeżeli cukry naturalnie występują w środku spożywczym, na etykiecie powinna się znaleźć również następująca informacja: "Zawiera naturalnie występujące cukry". W omawianym przypadku powyższa informacja nie ma zastosowania. Użycie więc oświadczenia: "W procesie produkcji nie użyto cukru" jest nieprawidłowe i może wprowadzać konsumenta w błąd, ponieważ nie wiadomo, czy omawiany produkt zawiera cukier, czy też nie.

3. art. 10 ust. 1 ww. rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady - na opakowaniu produktu "Tran z rekina grenlandzkiego suplement diety (90 kapsułek)" podano informację: " Fakty o skwalenie. Skwalen to węglowodór wielonienasycony, triterpen. Jest zaliczany do lipidów (nie jest jednak tłuszczem). Jest składnikiem płaszcza lipidowego ludzkiej skóry oraz tłuszczu wątroby rekina. Stanowi prekursor hormonów steroidowych i witaminy D. Jest wykorzystywany jako składnik adjuwantów (substancji powodujących wzmocnienie poszczepiennej odpowiedzi odpornościowej na podany antygen) w szczepionkach przeciwko grypie". Informacja "Jest wykorzystywany jako składnik adjuwantów (substancji powodujących wzmocnienie poszczepiennej odpowiedzi odpornościowej na podany antygen) w szczepieniach przeciwko grypie", która nie jest zasadna, ponieważ dla skwalenu nie ma oświadczeń w wykazie dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych" podanych w Załączniku "Wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych" rozporządzenia komisji (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiającym wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci oraz brak ich na liście oświadczeń, których ocena nie została jeszcze zakończona (tzw. lista pending).

4. art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, - w odniesieniu do produktu "Tran z rekina grenlandzkiego suplement diety (90 kapsułek)" - "Jest wykorzystywany jako składnik adjuwantów (substancji powodujących wzmocnienie poszczepiennej odpowiedzi odpornościowej na podany antygen) w szczepionkach przeciwko grypie" - cytowane informacje zawarte na opakowaniu, mogą wprowadzać w błąd zwłaszcza poprzez odwoływanie się do właściwości leczniczych sugerujących walkę z grypą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

(a) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. , które polegało na pominięciu dowodów przedstawianych przez skarżącą (np.: odnośnie sformułowania "zaprzestać wykorzystywania" czy oświadczenia żywieniowego porównawczego), co skutkowało brakiem dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i wyjaśnienia odnośnie zakresu zastosowania decyzji (organ II instancji dopiero w swojej decyzji wyjaśnił jak należało traktować nakaz zawarty w decyzji organu I instancji (str. 5) jednak nadal w sposób niejasny i nie uwzględniający uwag i pytań strony w tym zakresie);

(b) art. 9, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieprawidłowym zastosowaniu zaskarżonych przepisów i niespełnieniu obowiązku informowania oraz przekonywania co do zasadności wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, poprzez: brak przedstawienia szczegółowego wyjaśnienia faktycznego oraz prawnego, w tym wskazania w jaki sposób zostały naruszone poszczególne przepisy ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (art. 52a) oraz rozporządzeń 1169/2011 (art. 7 ust. 1 lit. a) i 1924/2006 (art. 9 ust. 2) – organy obu instancji powołały się wielokrotnie na konkretne przepisy dotyczące żywności bez wskazania, które z nich zostały bezpośrednio naruszone, a w szczególności nie wyjaśniły, dlaczego i na jakiej podstawie uznały sformułowania używane przez skarżącą za naruszające przepisy prawa;

(c) art. 15 k.p.a. polegające na braku wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym i ograniczeniu się przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w dużym stopniu do postępowania kontrolnego, podczas gdy istotą tego pierwszego jest reformatoryjny charakter, co powinno skutkować ponownym rozpatrzeniem całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem stanu faktycznego w tym przedstawionych przez stronę argumentów oraz wykładni przepisów prawnych, w szczególności dotyczących oświadczeń zdrowotnych (w tym porównawczych) wskazujących, że zastosowane przez skarżącą sformułowania nie stanowią naruszenia prawa - uzasadnienie prawne decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego sprowadza się do powtórzenia ustaleń organu I instancji (str. 4 i 5 oraz argumentacji na str. 5 i 6, gdzie krótko odniesiono się jedynie do zarzutów niewykonalności, nieproporcjonalności i niejasności decyzji (tym samym decyzja Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia do następujących zarzutów odwołania: 2, 5, 6, 7, 8, 9 tj. 66% zarzutów), uzasadnienie jest wyraźnie skrótowe i napisane w pośpiechu, co skutkowało wyjątkowo szybkim wydaniem decyzji w II instancji;

(d) art. 138 k.p.a. polegające na tym, że pomimo dostrzeżonych wad decyzji wydanej w I instancji przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (brak precyzji i jasności wydanych nakazów - str. 5) w nie wydał decyzji reformatoryjnej.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. rozporządzenia 1924/2006 poprzez nieprawidłowe zastosowanie ww. przepisów i uznanie, że sformułowanie zastosowane przez skarżącą: jest oświadczeniem zdrowotnym, podczas gdy nie spełnia ono w całości definicji oświadczenia zdrowotnego, o której mowa w rozporządzeniu 1924/2006; jest oświadczeniem zdrowotnym porównawczym, pomimo, że nie spełnia kryteriów przepisów wskazanych w odwołaniu. Wreszcie wskazano na: nieproporcjonalność w związku z brakiem umożliwienia stronie dostosowania się do wymogów organu oraz zastosowaniem zbyt restrykcyjnego nakazu i - organ powinien wskazać stronie jak zmodyfikować sporne treści i nie pozostawiać jej w niepewności co do swojej interpretacji przepisów prawa (naruszenie art. 8 k.p.a. ); brak wskazania i udowodnienia konkretnych naruszeń prawa i oparcie się na przeświadczeniu, czy też wyobrażeniu osoby sporządzającej decyzję (w szczególności w zakresie tego, jakie sformułowania stanowią oświadczenia żywieniowe porównawcze, o których mowa w rozporządzeniu 1924/2006 - art. 9 ust. 2); zastosowanie analogii do tworzenia nieprzewidzianych prawem regulacji oraz zastosowanie subiektywnej oceny luk w ustawie; uciekanie w sferę abstrakcji zamiast konkretnych naruszeń prawa.

W odpowiedzi na skargę PWIS w Warszawie podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. działający w imieniu skarżącej Spółki przedstawiciele oświadczyli, że Spółka zastosowała się do nakazów dotyczących "użycia cukru" oraz do nakazu dotyczącego usunięcia treści nawiązujących do "szczepionek przeciw grypie". Natomiast w odniesieniu do kwestii ilości produktu w opakowaniu i ilości kapsułek (250 ml do 250 kapsułek) nie zastosowała się do nakazu, ponieważ nie jest to oświadczenie porównawcze jako, że zestawienie dotyczy dwóch różnych postaci tego samego produktu. Podobnie Spółka nie zastosowała się do nakazu dotyczącego określenia "konsystencja syropu", które jest nawiązaniem do formy preparatu, użycie określenia "syrop" świadczyłoby o 80% zawartości cukru, a preparat cukru nie zawiera. Podkreślono, że oczywiście organ nie może być kreatorem zakwestionowanych opisów, ale strona powinna na podstawie podjętych rozstrzygnięć móc ustalić jakie są w tym zakresie oczekiwania organu. Ponadto, przedłożono Sądowi decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] września 2017 r. oraz Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] sierpnia 2017 r. W tej ostatniej naczelny organ sanitarny zakwestionował część naruszeń objętych rozstrzygnięciem w niniejszym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że informacja umieszczona na opakowaniu o treści "250 ml tranu z rekina grenlandzkiego to równowartość 250 kapsułek żelowych oleju z wątroby rekina po 250 mg, 1 łyżeczka 5 ml to równowartość 4 kapsułek po 250mg oleju z wątroby rekina" została prawidłowo zakwalifikowana jako oświadczenie porównawcze. W świetle art. 9 ust. 1, 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności ww. informacja bezsprzecznie, w oczywisty sposób odwołuje się do porównania produktów różnych kategorii, tranu oraz oleju z wątroby rekina. Powszechnie dostępna wiedza każe dostrzec istotną różnicę między tranem a olejem z wątroby rekina. W ścisłym znaczeniu określenie "tran" zarezerwowane jest wyłącznie dla oleju pozyskanego z wątroby ryb dorszowatych. Olej z wątroby rekina (Oleum Piscium) jest odrębną substancją, zawartość dobroczynnych kwasów tłuszczowych omega-3 jest tu zdecydowanie niższa niż w tranie, a jego biologiczna wartość wiąże się przede wszystkim z obecnością dwóch naturalnych immunomodulatorów - alkilogliceroli i skwalenu - substancji wpływających korzystnie na wiele parametrów (limfocyty, granulocyty i monocyty), które odpowiadają za uruchomienie mechanizmów obronnych ludzkiego organizmu. Zatem o odmienności tych tłuszczów decyduje to, że największym skarbem tranu są kwasy tłuszczowe omega-3, zaś w oleju z wątroby rekina alkiloglicerole i skwalen. Sąd pierwszej instancji wskazał ponadto, w ślad za organem, że przywoływanie przez stronę różnych jednostek miary, tj. mililitrów i miligramów może wprowadzać konsumentów w błąd. Według informacji na opakowaniu: 1 łyżeczka 5 ml = 4 kapsułki po 250 mg. Tymczasem kapsułka składa się z otoczki żelatynowej, która posiada pewną masę i zawartość, w tym przypadku – olej, nie wiadomo czy 250 mg odnosi się do masy całej kapsułki, czy tylko do zawartości oleju. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił także stanowisko organu co do niedopuszczalności określenia o "konsystencji syropu". Produkty kwestionowane w kontrolowanym przez Sąd rozstrzygnięciu zawierają benzoesan sodu oraz sorbinian potasu. Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności, do syropów nie można dodawać substancji konserwujących, a w przypadku, gdy są dozwolone do stosowania, przelicza się je na kilogram lub litr danego produktu, a nie na masę wagi ciała.

Na tle powyższych wskazań Sąd pierwszej instancji przywołał art. 52a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Jego zdaniem bezsprzecznie oznakowania zakwestionowanych produktów wprowadzają lub mogą wprowadzać w błąd, zatem niezgodne są również z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004. Zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. a) i b) ww. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, powyższe ma również zastosowanie do reklamy oraz do prezentacji środków spożywczych, w szczególności kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia, w jakim są pokazywane.

W skardze kasacyjnej D. Sp. z o.o. s.k. z siedzibą w Grodzisku Mazowieckim wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

A. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) polegające na naruszeniu:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, tzn. nieuwzględnienie treści decyzji, stanowiska strony na rozprawie, treści decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego w podobnej sprawie odnośnie definicji tranu, w konsekwencji błędnym przyjęciu, że organ

a. ustosunkował się do zarzutów strony;

b. wyjaśnił podstawę prawną decyzji;

c. prawidłowo zastosował prawo materialne w szczególności art. 9 ust. 2 rozporządzenia 1924/2006, w sytuacji, gdy zgromadzony materiał nie daje podstaw do czynienia takich ustaleń;

b) art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie okoliczności faktycznych, polegające na przyjęciu, że organ wyjaśnił należycie wszystkie okoliczności sprawy i prawidłowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, a w bezpośredniej konsekwencji niezgodne z prawem przyjęcie, że postępowanie prowadzone było prawidłowo;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego nie wynika, aby Sąd dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń faktycznych, pomimo przeprowadzenia rozprawy;

B. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez błędną wykładnię art. 9 ust. 2 rozporządzenia 1924/2006 i uznanie, że sformułowane zastosowane przez skarżącą:

▪ jest oświadczeniem żywieniowym, podczas gdy nie spełnia ono w całości definicji oświadczenia zdrowotnego, o której mowa w rozporządzeniu 1924/2006;

▪ jest oświadczeniem żywieniowym porównawczym, pomimo że nie spełnia kryteriów ww. przepisu rozporządzenia 1924/2005.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że nie rozumie uzasadnienia organów, jak również zdawkowego uzasadnienia Sądu pierwszej instancji, w szczególności w odniesieniu do art. 9 rozporządzenia 1924/2006. Przede wszystkim Sąd pomylił się rozróżniając tran z rekina z olejem z wątroby rekina, pomimo tego, że rozróżnienia takiego nie przeprowadził Główny Inspektor Sanitarny w innej sprawie, w decyzji, która została na wniosek Sądu okazana mu na rozprawie. Sąd poczynił tu własne ustalenia oparte jakoby o "powszechnie dostępną wiedzę". Niezasadne jest także przywoływanie przez Sąd różnic w jednostkach miary w porównaniu strony, tj. mililitrów i miligramów, ponieważ oznakowanie produktu zawiera informacje o wartościach odżywczych, gdzie ilość tranu jest wymieniona także w miligramach. Podanie ilości produktu w mililitrach wynika z jego płynnej postaci. Przede wszystkim jednak Sąd pominął całkowicie treść art. 9 rozporządzenia 1924/2006, który co prawda stanowi, że można dokonywać jedynie porównań żywości należącej do tej samej kategorii, jednak z uwzględnieniem zakresu różnych rodzajów żywności tej kategorii. Jak stwierdził GIS, tran i olej z wątroby rekina to to samo, a zatem porównywane produkty należały do tej samej kategorii, jednak były różne ze względu na zewnętrzną postać (płynna/kapsułki z płynem). Spółka nie zestawiała składników odżywczych tylko produkty (tran z rekina/olej wątroby z rekina, które nie są składnikami odżywczymi wedle definicji zawartej rozporządzeniu 1169/2011. Nie zestawiano też tej samej ilości żywności. Tym samym w ogóle nie stosowano oświadczenia żywieniowego porównawczego.

Ponadto, Sąd pierwszej pominął całkowicie ust. 2 art. 9 rozporządzenia 1924/2006. W zastosowanym na opakowaniu tekście i grafice produkt żywnościowy tej samej kategorii (kapsułki z tranem/kapsułki z olejem z ryb morskich) ma skład pozwalający na umieszczenie analogicznego stwierdzenia. Zestawienie zatem nie dotyczy różnicy zawartości tranu/oleju (nie jest oświadczeniem porównawczym), a jedynie wskazuje na taką samą zawartość tranu/oleju w odmiennych postaciach produktów. W związku z powyższym nie wskazano, jaka jest różnica w zawartości tranu/oleju. Nie zastosowano więc oświadczenia porównawczego. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN tran to płynny tłuszcz otrzymywany z ryb i ssaków morskich. W obydwu przypadkach ilość tranu/oleju jest podana na oznakowaniach w miligramach. Ani organy, ani Sąd nie wyjaśniły, dlaczego uznały tekst Spółki za oświadczenie żywieniowe porównawcze wobec wyraźnej treści przepisów cyt. rozporządzenia.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, prezentowane przez Sąd pierwszej instancji stanowisko jest zbyt zdawkowe, ogólne, formalistyczne a tym samym zbyt daleko idące w zakresie ograniczeń słusznych praw strony do swobody wykonywania działalności gospodarczej. Nie wzięto pod uwagę choćby tego, że zestawienie Spółki nie wykazywało różnic w składzie produktów, ani że produkty miały skład pozwalający na umieszczenie analogicznego stwierdzenia, co wyłączało zestawienie spod art. 9 ust. 2 rozporządzenia 1924/2006. Sąd odniósł się jedynie do ust. 1 tego przepisu i to jedynie jego fragmentu i wbrew znanemu sobie szczegółowemu stanowisku GIS i obszernemu stanowisku strony przyjmując, że ma do czynienia z produktami różnych kategorii. Błędnie ocenił też sposób porównania, gdyż nie dostrzegł, że Spółka podawała ilość tranu także w miligramach na oznakowaniu swojego produktu, o czym poinformowała Sad w trakcie rozprawy okazując oznakowanie.

W ocenie skarżącej kasacyjnie całkowicie kuriozalne jest też uzasadnienie w zakresie "o konsystencji syropu", gdyż Sąd w ogóle nie odwołuje się do tego co jest a co nie jest syropem, a jedynie przywołuje przepisy dotyczące obecności substancji konserwujących w syropach. Pomija natomiast obszerną argumentację w tym zakresie znajdującą się w aktach sprawy, cytując jedynie odpowiednie przepisy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna w analizowanym zakresie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zawiera usprawiedliwione podstawy.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz na zarzucie naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji z reguły w pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu zarzuty naruszenia prawa procesowego, ponieważ tylko wtedy, gdy stan faktyczny został poprawnie ustalony i nie doszło do mających istotny wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny wykładni i zastosowania prawa materialnego. W ramach zarzutów procesowych w niniejszej sprawie sformułowano zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie powiązując go z żadnym przepisem postępowania administracyjnego, a jedynie wskazując na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego, zarzut naruszenia art. 133 § 1 zd. pierwsze w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazujący wymogi formalne uzasadnienia.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. to przepis o charakterze wynikowym, ponieważ określa sposób rozstrzygnięcia sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jako taki nie może więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny innych przepisów postępowania i dla skuteczności skargi kasacyjnej, postawiony zarzut uchybienia tego przepisu zawsze musi być powiązany ze wskazaniem tych innych przepisów postępowania, które miał naruszyć sąd pierwszej instancji. Powiązanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z przepisem prawa materialnego oznacza, że zarzut jego naruszenia nie może być skuteczny.

Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nakłada z kolei na sąd obowiązek wydania wyroku po przeprowadzeniu rozprawy i jej zamknięciu, wskazując wyjątki od tej reguły oraz wprowadza zakaz wyjścia poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie zawiera natomiast żadnych unormowań wskazujących na sposób analizy akt sprawy. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. jest więc nieusprawiedliwiony.

Z kolei przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie to, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA z 22 czerwca 2016r., sygn. I GSK 1821/14 i z 6 marca 2019 r., sygn. II GSK 985/17). Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierza uzasadnienie omawianych zarzutów. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonym wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w uzasadnieniu wyroku przekaz Sądu pierwszej instancji co do motywów jakimi kierował się podejmując orzeczenie jest jasny, co czyni zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. niezasadnym. Nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. W rozpoznawanej sprawie część analityczna uzasadnienia pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, który doprowadził do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest więc również nieuzasadniony.

Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 404, s. 9 ze zm.). Zarzut ten jest wprawdzie sformułowany wadliwie, bowiem zarzuca błędną wykładnię ww. przepisu, a z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji dokonywał wykładni tego przepisu, jednak na podstawie lektury uzasadnienia skargi kasacyjnej można stwierdzić, że jej autorowi chodzi o jego niewłaściwe zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że informacja o treści "250 ml tranu z rekina grenlandzkiego to równowartość 250 kapsułek żelowych oleju z wątroby rekina po 250 mg, 1 łyżeczka 5 ml to równowartość 4 kapsułek po 250 mg oleju z wątroby rekina" została prawidłowo zakwalifikowana jako oświadczenie porównawcze w rozumieniu art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006, ponieważ odwołuje się do porównania produktów różnych kategorii : tranu oraz oleju z wątroby rekina. Sąd pierwszej instancji nie dokonywał więc wykładni art. 9 cyt. rozporządzenia, a jedynie zastosował go w przyjętym stanie faktycznym. Autor skargi kasacyjnej podnosi zaś, że tran i olej z wątroby rekina to to samo (produkty tej samej kategorii), tyle że mają odmienną postać (płynna/kapsułki), a nadto w kwestionowanej przez organy informacji nie zestawiano składników, a tylko produkty. Niewątpliwie więc zarzut naruszenia art. 9 ust. 2 rozporządzenia dotyczy niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Tak sformułowany zarzut jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, bez uszczerbku dla dyrektywy 84/450/EWG można dokonywać jedynie porównań żywności należącej do tej samej kategorii, z uwzględnieniem zakresu różnych rodzajów żywności w tej kategorii. Podaje się różnicę w ilości danego składnika odżywczego lub wartości energetycznej, a porównanie dotyczy tej samej ilości żywności. Porównawcze oświadczenia żywieniowe porównują skład danej żywności z szeregiem innych produktów żywnościowych tej samej kategorii, która nie ma składu pozwalającego na umieszczenie takiego oświadczenia, w tym żywności innych marek (ust. 2). Niewątpliwie omawiane unormowanie dotyczy tylko oświadczeń odnoszących się do składu porównywanych produktów i to wyłącznie w kontekście ich wartości odżywczej. Wynika to nie tylko bezpośrednio z treści art. 9 ust. 2 ("porównawcze oświadczenia żywieniowe porównują skład danej żywności"), ale także definicji oświadczeń żywieniowych, zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którą oświadczenie żywieniowe "oznacza każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że dana żywność ma szczególne właściwości odżywcze". W literaturze przedmiotu podnosi się, że poza zakresem art. 9 cyt. rozporządzenia pozostaną zatem wszelkie oświadczenia dotyczące innych właściwości danego produktu niż skład (np. odnoszące się do masy netto czy sposobu użycia/przygotowania produktu), a także, co do zasady, wszelkie oświadczenia dotyczące obecności (lub braku) w produktach składników niemających wpływu na wartość odżywczą produktu (np. substancji dodatkowych).

W oświadczeniu porównawczym podaje się różnicę w ilości danego składnika odżywczego lub wartości energetycznej, a porównanie musi dotyczyć tej samej ilości żywności (por. A. Szymecka-Wesołowska, D. Szostek [w:] A. Balicki, A. Szymecka-Wesołowska, D. Szostek, Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne w oznakowaniu, prezentacji i reklamie żywności. Komentarz, Warszawa 2015, art. 9).

Dodatkowo, porównawcze oświadczenia żywieniowe mogą być dokonywane tylko w odniesieniu do żywności należącej do tej samej kategorii, z uwzględnieniem zakresu różnych rodzajów żywności w tej kategorii. Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w swoich wytycznych wskazał, że "produkty stanowiące przedmiot porównań powinny być produktami żywnościowymi należącymi do grup produktów, które są podobne pod względem składu odżywczego. Niektóre grupy produktów żywnościowych są zbyt szerokie, aby można je było uznawać za kategorie żywności dla zastosowania tego przepisu. Niektóre porównania mogłyby być mylące. Na przykład, kategoria żywności "produkty mleczne" byłaby zbyt rozległa i stwarzałaby możliwość dokonywania niewłaściwych porównań zawartości tłuszczu pomiędzy serem a mlekiem. W związku z powyższym, w tym przypadku, dla zastosowania tego przepisu, za "kategorie" powinny być uznawane wyłącznie takie kategorie żywności jak "mleko" lub "sery".

W myśl powołanych wyżej Wytycznych Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt "nie są oświadczeniami porównawczymi oświadczenia wskazujące na równorzędność pomiędzy produktami", np.: "koncentrat pomidorowy zawiera tyle likopenu, co trzy pomidory". Wynika to przede wszystkim z art. 9 ust. 1, który wymaga, by przy porównaniach podawana była różnica w ilości danego składnika odżywczego lub wartości energetycznej, a ponadto tego rodzaju oświadczenia nie są wymienione w załączniku do rozporządzenia nr 1924/2006 i jako takie nie powinny być stosowane.

Takie informacje mogą być jednak oceniane pod kątem zgodności z innymi przepisami prawa żywnościowego, w tym zwłaszcza art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 304, s. 18 ze zm.). Przepis ten stanowi, że informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta.

W świetle powyższego, nie sposób przyjąć, że informacja o treści "1 opakowanie 250 ml tranu z rekina grenlandzkiego to równowartość 200 kapsułek żelatynowych oleju z wątroby rekina po 250 mg, 1 łyżeczka 5 ml to równowartość 4 kapsułek po 250 mg oleju z wątroby rekina" oraz informacja o treści "1 opakowanie 250 ml Multi Omega to równowartość 212 kapsułek żelatynowych z olejem z ryb morskich 250 mg, jak również, że 1 łyżeczka (5 ml) to równowartość 4 kapsułek po 250 mg" to oświadczenia porównawcze w rozumieniu art. 9 rozporządzenia nr 1924/2006. Brak wskazania w omawianych informacjach składników porównywanych produktów wyklucza ich zakwalifikowanie jako oświadczeń porównawczych.

W oświadczeniu porównawczym chodzi bowiem o wskazanie różnicy w ilości danego składnika odżywczego lub wartości energetycznej, czego kwestionowana przez organy w niniejszej sprawie informacja nie zawiera. Dodatkowo, wątpliwe wydaje się kategoryczne stwierdzenie, że tran i olej z wątroby rekina czy ryb morskich to zupełnie różne produkty z tego powodu, że tran to wyłącznie olej z wątroby dorsza i ryb dorszowatych. W Internecie istotnie spotkać można takie publikacje, jednak zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN pod red. Witolda Doroszewskiego tran to płynny tłuszcz z ryb i ssaków morskich. Przedłożoną przed Sądem pierwszej instancji przez skarżącą kasacyjnie Spółkę decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., Główny Inspektor Sanitarny, a więc ten sam organ odwoławczy jak w rozpoznawanej sprawie, uchylił decyzję organu pierwszej instancji wymierzającej Spółce karę pieniężną za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania produktów i w jej uzasadnieniu m.in. powołał się na publikację prof. Jana Gawęckiego "Prawda o tłuszczach", z której wynika, że trany to tłuszcze z wątrób ssaków morskich i ryb". Sprawa jest więc niejednoznaczna, co oznacza, że brak jest podstaw do formułowania zakazów używania dla celów handlowych nazwy tranu dla oleju z wątroby rekina czy ryb morskich poza dorszowatymi.

Reasumując, organ odwoławczy wadliwie zastosował art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, błędnie oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., podczas gdy powinien ją uwzględnić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a tej ustawy. Wobec uznania, że istota sprawy w tym zakresie jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, w wyniku czego uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję PPIS w Grodzisku Mazowieckim z dnia [...] marca 2017 r. w zakresie pkt 1 a), pkt 2 a) i pkt 3 a), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. dotyczącym nakazu zaprzestania wykorzystywania na etykietach i ulotkach informacyjnych oraz na stronach internetowych( wykorzystywanych przez stronę) informacji o treści : "1 opakowanie 250 ml Tranu z rekina grenlandzkiego to równowartość 200 kapsułek żelatynowych oleju z wątroby rekina po 250mg, 1 łyżeczka 5 ml to równowartość 4 kapsułek po 250 mg oleju z wątroby rekina"

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną i wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W pozostałym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Spółka już na rozprawie przed Sądem pierwszej instancji w dniu 28 marca 2018 r. uznała za zgodny z prawem orzeczony nakaz zaprzestania wykorzystywania oświadczenia o treści "w procesie produkcji nie użyto cukru" (pkt 1 c, pkt 2 c), pkt 3 c) decyzji organu I instancji) oraz nakaz zaprzestania wykorzystywania informacji dotyczącej skwalenu jako składnika w szczepieniach przeciwko grypie (pkt 4 decyzji organu I instancji). W skardze kasacyjnej również nie podważała stanowiska Sądu pierwszej instancji w tym przedmiocie, dlatego skarga kasacyjna w tym zakresie jest nieusprawiedliwiona i podlega oddaleniu.

Odnośnie do nakazu zaprzestania wykorzystywania informacji o treści "o konsystencji syropu", (pkt 1 b), pkt 2 b) i pkt 3 b) decyzji organu I instancji) Sąd pierwszej instancji, w ślad za organem stwierdził, że produkty kwestionowane w kontrolowanym przez Sąd rozstrzygnięciu zawierają, zgodnie z informacją producenta na opakowaniu, benzoesan sodu oraz sorbinian potasu, a stosownie do treści rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. U. UE. L. z 2008 r. Nr 354, str. 16 ze zm.), do syropów nie można dodawać substancji konserwujących. Sformułowanie "o konsystencji syropu" może więc wprowadzać konsumentów w błąd. W skardze kasacyjnej Spółka nie zakwestionowała jednak skutecznie tego stanowiska. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odniosła się do tego problemu stwierdzając w zasadzie jedynie, że pominięto "obszerną argumentację w tym zakresie znajdującą się w aktach sprawy". Przy uwzględnieniu tego, że skarga kasacyjna jako sformalizowany i profesjonalny środek prawny, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie, którego zadaniem jest wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy nie można uznać, że w tej części skarga kasacyjna spełnia te wymogi. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, od początku, a jedynie w granicach podniesionych zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że nie może on uzupełniać, rozszerzać ani też przedstawiać za stronę, argumentacji służącej uzasadnieniu tych zarzutów. Z tych względów i w tej części skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art.203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składają się koszty postępowania poniesione przed Sądem I i II instancji.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art.15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.).