Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 808/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par.1, art 28, art. 138 par.1 pkt 3, art. 7, art. 8, art. 145 par.1 pkt 4, art. 107 par.3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 28 ust.2
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 14 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 maja 2023 r. nr 170/2023, znak AB.6740.1.170.2023.MP Starosta S. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił P. Spółce z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] przy ul. [...] w S., na terenie działki nr [...], obręb [...].

M. Spółka z o.o. w S., , wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej naruszenie:

- art. 28 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na braku uznania odwołującej Spółki za stronę postępowania,

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak zastosowania polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu Spółki jako właściciela sąsiedniej nieruchomości, a także niezbadanie stanu faktycznego poprzez pominięcie wydanego decyzją nr 72/2022 pozwolenia na budowę,

- art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego poprzez nieuznanie Spółki za stronę postępowania,

- przepisów Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że jest właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...] [...], [...] oraz [...] w S., co do których decyzją z dnia 20 kwietnia 2022 r. nr 72/2022 organ udzielił pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Zdaniem Spółki, nieruchomości te znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], na której ma zostać wybudowana stacja bazowa o wysokości całkowitej ponad 37 metrów. Konsekwencją realizacji przedmiotowej ww. inwestycji będzie nie tylko "wpływ na zdrowie potencjalnych nabywców mieszkań sprzedawanych przez Spółkę, lecz także pogorszenie wartości wizualnej terenu, co w konsekwencji doprowadzi do spadku wartości oferowanych lokali mieszkalnych".

Skarżąca podkreśliła, że w toku postępowania w sposób nieuprawniony nie została uznana za stronę postępowania. Tymczasem zgodnie z art. 28 k.p.a. za stronę należy uznać każdego, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie. W realiach niniejszej sprawy, wydana decyzja nie pozostaje bez wpływu na wartość samej nieruchomości należącej do Spółki, a w dalszej perspektywie – wybudowanych i sprzedawanych lokali. Strona dodała, że jest podmiotem działającym na rynku deweloperskim, dysponującym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych, a z jej doświadczenia wynika, że mieszkania w pobliżu których usytuowane są nadajniki telefonii komórkowej, w szczególności jak projektowana stacja, cieszą się daleko niższym zainteresowaniem nabywców, a także osiągają niższe ceny transakcyjne. Z tego też względu zaskarżona decyzja w sposób oczywisty dotyczy interesu Spółki.

Decyzją z dnia 14 czerwca 2023 r. nr K-AP-2.7840.35.2023.PP(1) Wojewoda Zachodniopomorski umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem złożonym przez M. Spółkę z o.o. w S..

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., zawężony został krąg stron w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, tj. na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przyznanie statusu stron jedynie tym podmiotom, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości.

Organ zaznaczył, że przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje z samej racji bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której mają być prowadzone roboty budowlane objęte pozwoleniem. Konieczne jest wykazanie, że owa nieruchomość znajduje się w otoczeniu takiego obiektu budowlanego, którego realizacja – na podstawie przepisów odrębnych – wprowadza związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tejże nieruchomości. Czyni to stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jedynie tego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnej z prawem zabudowy nieruchomości.

Wojewoda ustalił, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na terenie działki nr [...] w obr. [...] w S.. Stacja ta składa się ze stalowej wieży rurowej o wysokości trzonu wieży wynoszącej 39,0 m i wysokości całkowitej wynoszącej 37,3 m n.p.t. Przewidziano na niej instalację 3 anten sektorowych i 2 radiolinii, a także wykonanie szaf sterujących oraz dróg kablowych łączących poszczególne elementy.

Zdaniem organu, stronami postępowania o pozwolenie na budowę stacji bazowej są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się pod obszarem wyznaczonym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 10 W/m2.

Przedłożony projekt, na którym oparł swoje rozstrzygnięcie Starosta S., zawiera analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku (zgodnie, z którym dopuszczalna maksymalna wartość poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności wynosi 10 W/m2). W części graficznej przedstawiono prognozowany obszar oddziaływania poszczególnych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż dopuszczalna, emitowany łącznie przez wszystkie projektowane anteny stacji bazowej. Maksymalny sumaryczny zasięg występowania pól elektromagnetycznych określony dla maksymalnych wielkości z jakimi stacja według inwestora może pracować wynosi 5,8 m na wszystkich trzech azymutach i przebiega w taki sposób, że jego najmniejsza wysokość nad terenem na poszczególnych azymutach wynosi 34 m – 34,2 m. Ww. sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych znajduje się wyłącznie nad terenem działki ewidencyjnej nr [...], na której projektowana jest stacja [...].

W ocenie Wojewody, analiza dołączonych do akt sprawy informacji z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w S. oraz zapisów ujawnionych w systemie Elektroniczne Księgi Wieczyste potwierdziła, że organ I instancji prawidłowo ustalił strony postępowania i za stronę tę uznał właścicieli działki nr [...]. Realizacja inwestycji nie wpłynie na możliwość wykonania przez Spółkę projektowanych budynków oraz zabudowę posiadanych nieruchomości.

Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii obniżenia wartości nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, organ wyjaśnił, że okoliczność ta może stanowić jedynie ewentualną podstawę roszczeń w postępowaniu cywilnym o odszkodowanie za utratę wartości nieruchomości.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2023 r. M. Spółka z o.o. w S. złożyła skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżąca nie może być stroną postępowania odwoławczego oraz poprzez błędne uznanie, że obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości należących do skarżącej.

Spółka podniosła także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, a także art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że nieruchomości należące do skarżącego nie stanowią obszaru oddziaływania inwestycji. Wniosła o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że rozpoczęcie prac inwestycyjnych w zakresie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej emitującej pole magnetyczne, negatywnie wpłynie na wszelkie okoliczne inwestycje służące jak w przypadku skarżącej, budowie i sprzedaży domów jednorodzinnych. Nieruchomości te stracą na wartości ze względu na pogorszenie walorów wizualnych krajobrazu, "co często stanowi czynnik decydujący nabywców domów". Ponadto budowa ww. stacji wzbudzi w pełni uzasadnione obawy o zdrowie potencjalnych nabywców, gdyż "stacja emituje promieniowanie magnetyczne, które jest szkodliwe dla ludzi i ten fakt jest powszechnie znany". Strona podkreśliła, że promieniowanie jest także szkodliwe dla całego środowiska. W przypadku realizacji zaskarżonej inwestycji, ucierpi nie tylko krajobraz, ale rośliny i zwierzęta, w tym ptaki, które będą bezpośrednio narażone na najwyższe ładunki pola magnetycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, wskazując, że decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze wydana w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. dotyczy wyłącznie kwestii procesowych i nie rodzi żadnych praw, nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Nie podlega zatem wykonaniu, gdyż nie wywołuje żadnych skutków materialnych. Ponadto, zakres przedmiotowy zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty jest odmienny. Decyzja Starosty została podjęta poza granicami niniejszej sprawy, wyznaczonej przedmiotem zaskarżenia. Nie jest zatem możliwe wnioskowanie o wstrzymanie aktu administracyjnego, od którego odwołanie uznane zostało za złożone bez legitymacji procesowej strony odwołującej się, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tychże postępowań i są to różne sprawy w ujęciu materialnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania tej decyzji. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).

Przedmiotem skargi jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego umarzająca postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesieniem odwołania przez skarżącą. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że odwołanie od decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej P. Spółce z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] przy ul. [...] w S., na terenie działki nr [...], obręb [...] - zostało wniesione przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682).

Stosownie do wspomnianego przepisu, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Z kolei zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W myśl art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie zaś do treści art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie administracyjne. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy w toku prowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a, to jest wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 25/21, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z braku istnienia przesłanki przedmiotowej, to jest braku materialno-prawnych podstaw do wydania decyzji administracyjnej, jak też braku istnienia przesłanki podmiotowej, to jest sytuacji braku strony mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia, wynikającej między innymi z nieposiadaniem przez dany podmiot legitymacji procesowej do bycia stroną postępowania administracyjnego (por. R. Hauser. M. Wierzbowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Wydanie 7, s. 904,908). W przypadku postępowania odwoławczego bezprzedmiotowość ze względów podmiotowych będzie zachodziła w sytuacji, gdy organ ustali w toku postępowania, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2394/21, CBOSA).

Z uwagi na powyższe, ocena zgodności z prawem objętego przedmiotową skargą rozstrzygnięcia wymaga uprzedniego ustalenia, czy skarżącej przysługiwał, czy też ewentualnie mógł przysługiwać przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...], obręb [...] w S..

Należy przy tym zaznaczyć, że przesłanki przyznania jednostce statusu strony wyznacza co do zasady art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną w sprawie jest każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednakże, w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę normą prawną wyznaczającą interes prawny jest art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "prawo budowlane" zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, zgodnie z którym jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Powyżej powołany art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a. i może mieć zastosowanie, wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1145/15; z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 569/16, CBOSA). Zatem dopiero wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego ograniczeń w zabudowie, nawet zgodnych z przepisami odrębnymi, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu.

Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji następuje w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami, na zagospodarowanie których inwestycja ta może oddziaływać w takim stopniu, że właściwy organ ma obowiązek sprawdzić w postępowaniu wyjaśniającym, czy zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o takie oddziaływanie na nieruchomość, które będzie ograniczało jej zagospodarowanie wbrew obowiązującym przepisom. Niezbędne staje się wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym prawem budowlanym ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyroki NSA z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 403/21, z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1655/17, z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2352/16 oraz z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1054/20, CBOSA).

Nawet legitymowanie się prawem własności nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie jest wystarczające do przyjęcia, że jej właściciel powinien być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2018 r. II OSK 1957/16, CBOSA). Podobnie nie jest wystarczające subiektywne odczucie określonego podmiotu do przyjęcia, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia (zob. wyrok NSA z 21 listopada 2019 r. II OSK 3365/17, CBOSA).

W sprawie nie jest kwestionowane, że do przepisów odrębnych w rozumieniu powołanego art. 3 pkt 20 należą przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225).

Kluczowe w sprawie było więc ustalenie, czy działka skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym przepisami ww. rozporządzeń.

Zasadnie Wojewoda stwierdził w oparciu o projekt budowlany, zawierający analizę występowania obszaru pół elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w ww. rozporządzeniu z 17 grudnia 2019 r., że maksymalny sumaryczny zasięg występowania pól elektromagnetycznych określony dla maksymalnych wielkości z jakimi stacja według inwestora może pracować wynosi 5,8 m na wszystkich trzech azymutach i przebiega w taki sposób, że jego najmniejsza wysokość nad terenem na poszczególnych azymutach wynosi 34,0 m – 34,2 m. Ww. sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych znajduje się wyłącznie nad terenem działki ewidencyjnej nr [...], na której projektowana jest stacja P. .

Słusznie też organ odwoławczy uznał, że realizacja przedmiotowej stacji bazowej nie wpłynie na możliwość wykonania przez stronę skarżącą projektowanych na działce nr [...] i [...] budynków oraz zabudowę posiadanych nieruchomości. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że od wskazanej wyżej działki nr [...], należącej do Spółki M. , oddziela ją około 15-metrowa część działki nr [...], stanowiącej własność innej osoby fizycznej (od strony południowo-wschodniej). Ponadto, sama stacja znajduje się w odległości około 14, 1 m od granicy działki, na której jest projektowana. Dodatkowo od działki nr [...] dzielą ją budynki znajdujące się zarówno na działce nr [...] jak i na działce nr [...]. Dodać należy, że także od strony południowej działka, na której projektowana jest stacja bazowa nie sąsiaduje z działkami należącymi do skarżącej. Położona od strony południowej działka nr [...] nie jest bowiem własnością skarżącej. Z kolei działka nr [...] jest położona na północ od działki nr [...], a zatem znajduje się w jeszcze większej odległości od działki inwestycyjnej. Podobnie wskazywane przez Spółkę działki nr [...], czy [...] nie sąsiadują bezpośrednio z tą działką.

Sama skarżąca nie podaje przy tym konkretnych przepisów prawa, z których miałyby wynikać dla niej ograniczenia w zabudowie nieruchomości w związku z budową przedmiotowej stacji bazowej.

Wskazywane przez stronę oddziaływanie inwestycji polegające na "pogorszeniu wartości wizualnej terenu", ewentualnie jej wpływ na "obniżenie wartości budowalnych nieruchomości", jak również bliżej nieokreślony wpływ na "zdrowie nabywców poprzez emitowanie promieniowania elektromagnetycznego", czy też jej "negatywne ingerowanie w otaczające inwestycję środowisko" nie dają się zakwalifikować jako potwierdzające interes prawny skarżącej.

Skoro działki skarżącej są oddalone od miejsca posadowienia wieży łącznie o około 30 m (i więcej), to niewątpliwie nie znajdują się w obszarze oddziaływania tej inwestycji wyznaczonym w oparciu o wskazywane wyżej przepisy prawa.

W tej sytuacji należ podzielić stanowisko organu odwoławczego, że planowana inwestycja nie wpłynie na ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej, gdyż brak jest przepisów prawa, na podstawie których skarżąca mogłaby skutecznie ubiegać się o przyznanie jej przymiotu strony w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na ww. działce. Wobec powyższego zasadnie Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze.

Sąd nie podzielił również pozostałych zarzutów skargi. Organ odwoławczy nie naruszył art. 7, art. 8, ani też art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do prawidłowego zbadania, czy skarżącej przysługiwał status strony. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w wystarczający sposób czyni zaś zadość wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a., umożliwiając skarżącej zapoznanie się z prawnymi i faktycznymi motywami rozumowania organu odwoławczego.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.