Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1503/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 51
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 15 września 2022 r. nr OA.7721.21.3.2022 w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1503/22

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi P.M. jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z 15 września 2022 r. nr OA.7721.21.3.2022 dotycząca nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził 24 maja 2022 r. czynności kontrolne podczas których ustalił, że na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny, wolnostojący, murowany, trzykondygnacyjny z garażem, kryty dachem dwuspadowym. Budynek posiada wymiary 10,80 m (elewacja frontowa) x 12,25 m (elewacja boczna) i usytuowany jest w odległości 3,36 - 3,44 m od ogrodzenia z działką nr [...]. W ścianie szczytowej budynku od granicy ww. działki, na II i III kondygnacji znajdują się okna od łazienek, natomiast na l kondygnacji drzwi wejściowe do kotłowni, a w elewacji frontowej garaż. Uczestniczący w kontroli P.M. wyjaśnił, że budynek został wybudowany przez nieżyjących rodziców E. i H.M. na podstawie pozwolenia na budowę z 30 stycznia 1992 r. nr NB.I.7351/15/92, a w terminie późniejszym działka z rozpoczętą budową w stanie surowym zamkniętym została darowana na jego rzecz.

Pozwolenie na budowę zostało przeniesione na nowego właściciela na postawie decyzji Starosty [...] nr ABS.6740.3.9.2013.I.7.S z 22 lipca 2013 r. Decyzją Starosty nr ABS.6740.168.2013.1.7.SW z 22 sierpnia 2013 r. zmieniono pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego z 30 stycznia 1992 r. w zakresie obiektów przeznaczonych do rozbiórki, poprzez wyłączenie z tego obowiązku drewnianego budynku mieszkalnego.

PINB decyzją z 27 maja 2022 r. nr NB.I.5322.4.2.2022 – wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej: u.P.b.) - nałożył na P.M. jako właściciela obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, obejmujących budowę budynku [...] [...] w [...] w terminie do 25 sierpnia 2022 r.

W uzasadnieniu wskazano, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji inwestor dokonał zmian, odstępując w sposób istotny od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę w zakresie usytuowania obiektu, charakterystycznych parametrów obiektu, braku podpiwniczenia, wykonania w miejsce dwóch kondygnacji nadziemnych trzech i strychu nieużytkowego oraz wybudowania garażu w bryle budynku. Ponadto organ I instancji stwierdził, że dane dołączone do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego złożone w PINB 18 lipca 2017 r. zawierają duże rozbieżności co do wielkości powierzchni projektowanych i faktycznych, istnienia w budynku garażu który nie został wykazany, czy też liczby kondygnacji nadziemnych, a ponadto pozostają w sprzeczności z oświadczeniem nieżyjącego obecnie kierownika budowy J.S. z 17 lipca 2017 r., z którego wynika, że budynek został wykonany zgodnie z projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. W ocenie organu I instancji fakt poświadczenia przez kierownika budowy nieprawdy w złożonym oświadczeniu daje podstawę do uznania, że pełniona przez niego funkcja była wykonywana nierzetelne. Oświadczenie to pozostaje również w sprzeczności z wpisami dokonanymi przez kierownika budowy w dzienniku budowy w zakresie zmiany posadowienia budynku, funkcji części podpiwniczenia i ciągu komunikacyjnego.

Powyższe zmiany dotyczą charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, które w myśl art. 36a u.P.b. stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, co jest dopuszczalne wyłącznie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, czego w niniejszym przypadku nie dopełniono.

W odwołaniu od decyzji PINB P.M. zarzucił nieważność postępowania z uwagi na to, że decyzja została wydana w sprawie budowy budynku mieszkalnego, która to sprawa, zgodnie z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez organ, została już poprzednio, tj. z dniem 2 sierpnia 2017 r. milcząco załatwiona, poprzez brak wniesienia sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego w odpowiedzi na zawiadomienie o zakończeniu budowy w trybie art. 54 u.P.b.

Odwołujący zarzucił też naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b., wskazując, że wydanie decyzji o nałożeniu obowiązku o którym mowa w tym przepisie jest uwarunkowane uprzednim wydaniem postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych wykonywanych w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 powyższej ustawy.

Po rozpatrzeniu odwołania PWINB opisaną na wstępie decyzją z 15 września 2022 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 27 ust. 1 pkt 2 i art. 28 u.P.b. - uchylił decyzję PINB w całości i równocześnie nałożył na P.M. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w obr. [...] w [...], w terminie do 28 lutego 2023 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że z decyzji o pozwoleniu na budowę z 30 stycznia 1992 r. oraz planu zabudowy stanowiącego załącznik do ww. pozwolenia wynika, że decyzja obejmowała budowę budynku mieszkalnego o wymiarach 10,50 x 10,80 m, usytuowanego w odległości 2,50 m od granicy z działką nr [...] ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych i w odległości 4 m od granicy z działką nr [...]. Z planu zabudowy wynika również, że posadowienie budynku zaprojektowano na poziomie -2,20 p.p.t. Odstępstwo inwestora przy realizacji inwestycji od warunków posiadanego pozwolenia na budowę polegało na wybudowaniu budynku mieszkalnego o wymiarach 10,80 x 12,25 m, w innym kształcie aniżeli na planie zabudowy, w odległości 3,36 - 3,44 m od granicy z działką nr [...], z wykonaniem w tej ścianie dwóch otworów okiennych. Budynek nie posiada też projektowanego na głębokości -2,20 m podpiwniczenia, a w miejsce dwóch kondygnacji nadziemnych wykonano trzy i nieużytkowy strych. Ponadto w bryle budynku znajduje się również garaż, którego projekt nie przewidywał.

PWINB wywiódł, że ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471, dalej: ustawa zmieniająca), obowiązująca od 19 września 2020 r., wprowadziła art. 1 zmiany w u.P.b. Art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej stanowi przy tym, że do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych, dla których przed dniem wejścia w życie tej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia - przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art.6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, za wyjątkiem przepisów określonych w art. 28 ustawy zmieniającej, dotyczących istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno -budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę określonych w art. 36a ust. 5 i ust. 5b.

Mając na uwadze, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana została w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z 30 stycznia 1992 r., w sprawie zastosowanie znajdą przepisy w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r., za wyjątkiem art. 36a ust. 5 i 5b, który stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

PWINB wskazał, że podstawowym działaniem organu nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Nałożenie tego obowiązku jest obligatoryjne. Z treści art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b. wynika, co projekt budowlany zamienny powinien obejmować. Koniecznym jest objęcie projektem zmian wynikających z dotychczas wykonanych robót budowlanych, a także w zależności od powstania takiej konieczności, robót doprowadzających inwestycję do stanu zgodnego z prawem. Obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem ma charakter obowiązku fakultatywnego, uzależnionego m.in. od treści projektu zamiennego. Obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu zamiennego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także w sposób zapewniający doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Natomiast obowiązkiem organu jest sprawdzenie projektu zamiennego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 u.P.b., mającym zastosowanie odpowiednio na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Zgodnie z art. 36a ust. 1 u.P.b., istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno - budowlanej. W przypadku braku powyższej decyzji, takie istotne odstąpienie stanowi naruszenie prawa.

Stosownie do art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 u.P.b. w brzmieniu obowiązującym po 19 września 2020 r., istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno - budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę na której obiekt budowlany został zaprojektowany; charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, liczby kondygnacji.

W przedmiotowej sprawie niekwestionowany jest fakt, że roboty budowlane wykonano naruszając warunki pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 30 stycznia 1992 r., a dokonane zmiany są istotne. Inwestor dokonał zmiany usytuowania budynku od granicy z działką nr [...] z projektowanej odległości 2,50 m (ściana pełna) na odległość 3,36 - 3,44 m (ściana z oknami), co stanowi istotne odstąpienie od pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 1. Ponadto wykonano budynek o pow. zabudowy 132,3 m2 zamiast 113,4 m2, co stanowi istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. a (o 16,7 %). Zmieniono też liczbę kondygnacji nadziemnych z 2 na 3, co stanowi istotne odstąpienie w myśl art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. c.

Postępowanie naprawcze prowadzone przez organ nadzoru budowlanego ma na celu doprowadzenie realizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Zgodnie z art. 51 ust. 4 u.P.b., po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ sprawdza wykonanie obowiązku i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b., zgodnie z ust. 5 tego artykułu organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołania dotyczącego nieważności postępowania z uwagi na to, że przedmiotowa sprawa została 2 sierpnia 2017 r. milcząco załatwiona poprzez brak wniesienia sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego w odpowiedzi na zawiadomienie o zakończeniu budowy w trybie art. 54 u.P.b. oraz braku przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b., PWINB wyjaśnił, że kwestia ta została jednoznacznie wyjaśniona w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. W treści wyroku z 11 sierpnia 2020 r. VII SA/Wa 480/19 - LEX nr 3110669, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że nieuprawniony jest zawarty w skardze argument co do skutecznego zakończenia procesu inwestycyjnego, a tym samym niedopuszczalności prowadzenia postępowania naprawczego przez organy nadzoru budowlanego. Jeżeli proces inwestycyjny został zakończony przez zawiadomienie o zakończeniu budowy, to prowadzeniu później postępowania naprawczego nie stoi na przeszkodzie brak wniesienia przez organ sprzeciwu do złożonego przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy, ani też tym bardziej fakt funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie może stanowić przeszkodę do wszczęcia lub prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 u.P.b. W sytuacji dopuszczenia obiektu do użytkowania nie w drodze decyzji o pozwoleniu na użytkowanie a w drodze zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, w przypadku stwierdzenia okoliczności określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1-4 dopuszczalne jest przeprowadzenie postępowania mającego na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w tym m.in. w zakresie ewentualnych istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach - w tym przepisach techniczno-budowlanych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 lutego 2018 r. II OSK 1628/17, z 27 stycznia 2017 r. II OSK 1595/16, z 31 stycznia 2018 r. II OSK 917/16, z 28 września 2016 r. II OSK 3183/14, wyrok WSA w Lublinie z 19 grudnia 2019 r. II SA/Lu 580/19). W związku z powyższym decyzja PINB nie jest dotknięta wadą nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania PWINB wyjaśnił, że z uwagi na to, że roboty budowlane zostały zakończone, brak jest podstaw do ich wstrzymywania w formie postanowienia, natomiast należy zastosować w takim przypadku przepis art. 51 ust. 7 u.P.b., zgodnie z którym przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Końcowo PWINB wskazał, że zreformował sentencję decyzji organu I instancji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwzględnieniem art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej i okoliczność, że do przedmiotowej sprawy zastosowanie znajdą przepisy w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r., za wyjątkiem treści przepisu art. 36a ust. 5 i 5b, który stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Dokonano również reformacji terminu nałożonego obowiązku przedstawienia dokumentów. Termin określony w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b. jest terminem procesowym (instrukcyjnym), którego określenie ustawodawca pozostawił organowi wydającemu decyzję. Termin ten określa sam organ w ramach posiadanego luzu decyzyjnego, niemniej powinien on zostać określony w sposób odpowiadający realiom rozpoznawanej sprawy, przy czym musi być na tyle długi, aby umożliwić stronie skuteczne spełnienie nałożonych obowiązków.

Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą P.M. zaskarżył decyzję PWINB z 15 września 2022 r. w zakresie, w jakim nakłada ona obowiązek sporządzenia i przedstawienia w PINB projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w obr. [...] w [...], w terminie do 28 lutego 2023 roku. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) nieważność postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z naruszeniem art. 110 § 2 i art. 122g w zw. z art. 122c k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania i wydanie decyzji w sytuacji gdy organ był związany rozstrzygnięciem, które zapadło na skutek milczącego załatwienia sprawy, bowiem zaskarżona decyzja została wydana na skutek postępowania wszczętego w sprawie budowy przedmiotowego budynku, która to sprawa - zgodnie z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez organ - została już poprzednio, tj. z dniem 2 sierpnia 2017 r. milcząco załatwiona poprzez brak wniesienia sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego w odpowiedzi na zawiadomienie o zakończeniu budowy w trybie art. 54 u.P.b., zaś ugruntowane orzecznictwo wskazuje, że skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy bądź wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organu nadzoru budowlanego, bowiem sprawa została ostatecznie załatwiona, a ewentualne postępowanie naprawcze, o ile w przedmiotowej sytuacji jest w ogóle dopuszczalne, musiałoby się odbyć w trybie nadzwyczajnym;

2) naruszenie przepisów postępowania które miało niewątpliwy wpływ na treść decyzji, a to art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nałożenie na stronę obowiązku sporządzenia i przedstawienia organowi I instancji projektu budowlanego zamiennego w sytuacji, gdy w sprawie pozostają co najmniej wątpliwości co do normy prawnej odnośnie kwestii, czy milczące załatwienie sprawy skutkujące rozpoczęciem legalnego użytkowania budynku wyklucza możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego o jakim mowa w art. 50-51 u.P.b., czy też przeciwnie w związku z rozbieżnościami występującymi w orzecznictwie, podczas gdy wątpliwości te powinny być interpretowane na korzyść strony, bowiem nie sprzeciwiają się temu sporne interesy stron, ani osób trzecich i nie zachodzą hipotezy o jakich mowa w art. 7a § 2 k.p.a.;

3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 u.P.b. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy brak jest przepisu uprawniającego organ do zastosowania dyspozycji o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b. w sytuacji gdy roboty budowlane zostały już wykonane, bowiem w dyspozycji art. 51 ust. 7 u.P.b. którego hipoteza odpowiada ustalonemu przez organ stanowi faktycznemu brak jest odesłania do odpowiedniego stosowania przepisu z art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości oraz zasądzenie od organu administracyjnego II instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w świetle faktu, iż postępowanie administracyjne wszczęto ponownie w tej samej sprawie, PWINB pominął zupełnie, że w doktrynie wskazuje się, że domniemanie prawidłowości które związane jest z milczącym załatwieniem sprawy, obalone może zostać tylko w trybie nadzwyczajnym (zob. B. Adamiak B., Koncepcja wadliwości milczącego załatwienia sprawy, [w:] System Prawa Administracyjnego, t. 9, s. 295, B. Adamiak et al., Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2017), którego w przedmiotowym stanie faktycznym nigdy nie wszczęto.

Ponadto przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwo w kwestii milczącego załatwienia sprawy i związanej z takim sposobem jej załatwienia rzekomej dopuszczalności wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b. (bez względu na tryb postępowania w jakim miałoby to nastąpić) wyraża pogląd niejednolity w orzecznictwie. Zupełnie odmienny pogląd na tę problematykę został przedstawiony przykładowo w wyrokach NSA z 9 kwietnia 2013 r. II OSK 2370/11 -LEX nr 1337347, WSA w Lublinie z 9 grudnia 2015 r. II SA/Lu 412/15 i WSA w Warszawie z 12 stycznia 2018 r. VII SA/Wa 625/17. Wskazano w nich, że skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy bądź wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu pod kątem legalności wybudowania przez organy nadzoru budowlanego. W sytuacji kiedy roboty budowlane zostały zrealizowane a następnie skutecznie zawiadomiono o zakończeniu budowy albo uzyskano pozwolenie na użytkowanie, to nie ma prawnych możliwości prowadzenia postępowania naprawczego o jakim mowa w art. 50-51 u.P.b. Brak sprzeciwu organu bądź decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności realizacji obiektu budowlanego. W uzasadnieniu takiego stanowiska wskazuje się, oprócz brzmienia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., na naczelne zasady prawa administracyjnego, tj. zasadę trwałości decyzji (która ma zastosowanie także do tzw. milczącego załatwienia sprawy) oraz pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Nie może być bowiem tak, że sytuacja prawna obywatela który użytkuje budynek mieszkalny na skutek zgłoszenia zakończenia budowy jest inna niż obywatela, który uzyskał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Jak wskazuje się w literaturze, milczące załatwienie sprawy staje się ostateczne - powstaje skutek wydania decyzji ostatecznej (zob. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 122 g, LEX/el. 2022). Ponadto sprawa załatwiona milcząco korzysta z domniemania prawidłowości, które obalone może zostać tylko w trybie nadzwyczajnym (zob. B. Adamiak, Koncepcja wadliwości milczącego załatwienia sprawy, [w:] System Prawa Administracyjnego, t. 9, s. 295, B. Adamiak et al., Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2017). Tymczasem w przedmiotowym stanie faktycznym organ I instancji nie zastosował trybu nadzwyczajnego, tylko ponownie wszczął postępowanie na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. w tym samym przedmiocie w którym inne postępowanie zostało już ostatecznie zakończone i w tym tożsamym postępowaniu wydał decyzję którą organ II instancji wprawdzie formalnie uchylił, lecz w istocie jedynie ją zreformował, nie dostrzegając nieważności postępowania wszczętego przez organ I instancji. Było to w ocenie skarżącego błędem pierwotnym uzasadniającym zarzut nieważności postępowania i to bez względu na kwestię możliwości przeprowadzenia postępowania naprawczego (w odpowiednim trybie przewidzianym w k.p.a.). Niezależnie od powyższego, wskutek wydania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia zasady rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony. Przepis art. 7a § 1 k.p.a. w sytuacji takich rozbieżności nakazuje je rozstrzygać na korzyść strony.

Zasadny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 u.P.b. W sprawie doszło do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b., podczas gdy w u.P.b. brak jest przepisu uprawniającego organ do zastosowania jego dyspozycji w przedmiotowym stanie faktycznym, tj. sytuacji, gdy roboty budowlane zostały już wykonane. W dyspozycji art. 51 ust. 7 u.P.b., którego hipoteza odpowiada ustalonemu przez organ stanowi faktycznemu, brak jest bowiem odesłania do odpowiedniego stosowania przepisu z art. 51 ust. 1 pkt 3. Zastosowanie tego przepisu stanowi nie tylko naruszenie ww. przepisów (błąd w subsumcji), ale pośrednio narusza też zasadę praworządności, bowiem organ zastosował 51 ust. 1 pkt 3 w sytuacji, gdy ustawa nie przewidywała takiego zastosowania. Ponadto narusza to też wspomnianą wyżej zasadę rozstrzygania wątpliwości co treści normy prawnej na rzecz strony.

W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).

W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest decyzja PWINB z 15 września 2022 r., którą organ ten po uchyleniu decyzji PINB z 27 maja 2022 r., orzekł o nałożeniu na skarżącego obowiązku sporządzenia i przedstawienia w terminie do 28 lutego 2023 r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na położonej w [...] obr. [...] działce nr [...].

Decyzja ta została wydana w toku postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1 u.P.b. w związku ze stwierdzeniem wykonania robót budowlanych "w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach" (art. 50 ust. 1 pkt 4 u.P.b.).

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Wątpliwości nie budzi, że budowa przedmiotowego budynku prowadzona była na podstawie uzyskanego przez H. i E.M. pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 30 stycznia 1992 r., które zostało przeniesione na skarżącego (będącego aktualnym właścicielem nieruchomości) na podstawie decyzji Starosty [...] z 22 lipca 2013 r.; w związku z tym Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów nadzoru budowlanego, że z uwagi na datę wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę – zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 2 i art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, w sprawie zastosowanie znajdą przepisy u.P.b. w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej), za wyjątkiem art. 36a ust. 5 (który stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą) i art. 36a ust. 5b.

Realizując przedmiotową inwestycję dokonano zmian względem warunków określonych w pozwoleniu na budowę w zakresie usytuowania obiektu (względem granicy z działką nr [...]), charakterystycznych parametrów obiektu (kształtu i powierzchni zabudowy, braku podpiwniczenia, wykonania w miejsce dwóch kondygnacji nadziemnych trzech i strychu nieużytkowego, wybudowania garażu w bryle budynku, wykonania w ścianie od strony działki nr [...] dwóch otworów okiennych i jednego drzwiowego). Nie jest kwestionowane przez żadną ze stron (w tym skarżącego), że wprowadzone zmiany stanowiły istotne odstępstwo od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę z 30 stycznia 1992 r. (art. 36a ust. 5 u.P.b.) i zostały dokonane bez uzyskania decyzji o zmianie tego pozwolenia (art. 36a ust. 1 u.P.b.).

Wreszcie, jak w sposób nie budzący zastrzeżeń wynika z akt sprawy, budowa przedmiotowego budynku została zakończona w 2017 r., w którym to 18 lipca zostało w siedzibie PINB złożone przez skarżącego zawiadomienie o zakończeniu budowy. Do tego zawiadomienia – mimo dokonania w trakcie budowy opisanych wyżej zmian - dołączone zostało oświadczenie kierownika budowy z dnia poprzedzającego o jego wykonaniu zgodnie z projektem budowlanym z 30 stycznia 1992 r., warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami (oświadczenie to zawierało adnotację, że w trakcie budowy nie wprowadzono zmian do zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę). Brak wniesienia przez organ sprzeciwu w ustawowym 14-dniowym terminie skutkował tzw. "milczącą zgodą" i rozpoczęciem użytkowania obiektu.

I. W związku z zarzutami skargi odniesienia wymaga przede wszystkim dopuszczalność prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania naprawczego zgodnie z art. 50 – 51 u.P.b. (w tym nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego) w sytuacji, gdy jak już wskazano wyżej, brak wniesienia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy skutkował rozpoczęciem legalnego użytkowania budynku.

U.P.b. przewiduje dwa sposoby zakończenia procesu budowlanego. Pierwszy z nich polega na zawiadomieniu o zakończeniu budowy (art. 54), drugi na uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie (art. 55).

W art. 54 została sformułowana ogólna reguła, że do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 19a, można przystąpić po uprzednim zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy.

W art. 55 ust. 1 określone zostały natomiast wyjątki od wymienionej reguły, wymagające uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, obejmujące co do zasady sytuacje, gdy: 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX–XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII–XXX, o których mowa w załączniku do u.P.b.; 2) obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie został nałożony na inwestora w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obiektu budowlanego budowanego lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 49 ust. 5 u.P.b.) albo przy istotnym odstąpieniu od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (art. 51 ust. 4 u.P.b.); 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy kluczowe pozostaje rozstrzygnięcie kwestii, czy skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy (względem którego organ nie zgłosił sprzeciwu) wyklucza możliwość późniejszego badania legalności czy też prowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do wybudowanego budynku (takie stanowisko prezentuje skarżący), czy też takie zawiadomienie nie sanuje samowoli budowlanej /istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę (za takim stanowiskiem opowiadają się orzekające w sprawie organy, czego konsekwencją jest wydana w sprawie zaskarżona decyzja PWINB).

Trafnie zauważył skarżący, że w orzecznictwie sądowym na tle powyższego zarysowała się rozbieżność, niemniej dotyczy ona okresu wcześniejszego, o czym świadczą chociażby przywołane przez niego na poparcie swojego stanowiska w uzasadnieniu skargi wyroki sądowe.

Sąd orzekający w sprawie identyfikuje się w tym zakresie ze zdecydowanie dominującym obecnie stanowiskiem – zbieżnym z uznaniem organów, że zawiadomienie w trybie art. 54 ust. 1 u.P.b. o zakończeniu budowy i brak sprzeciwu organu właściwego do przyjęcia zawiadomienia nie stoi na przeszkodzie późniejszej weryfikacji inwestycji pod względem jej zgodności z prawem, w tym nie wyklucza prowadzenia postępowania w przedmiocie legalności budowy obiektu objętego zawiadomieniem (por. m.in. wyroki: NSA z 11 stycznia 2023 r. II OSK 546/21 - LEX nr 3502028, z 28 lipca 2016 r. II OSK 331/16 - LEX nr 2142428, z 2 grudnia 2015 r. II OSK 201/15 - ONSAiWSA 2017/3/49, WSA w Warszawie: z 22 stycznia 2020 r. VII SA/Wa 1801/19 - LEX nr 3072586, z 30 maja 2018 r. VII SA/Wa 1875/17 - LEX nr 2525695 i z 26 lipca 2017 r. VII SA/Wa 2027/16 - LEX nr 2484107, WSA w Gdańsku z 23 października 2019 r. II SA/Gd 253/19 - LEX nr 2736009).

Jak wskazano w uzasadnieniach tych wyroków, istnieje istotna różnica pomiędzy zakończeniem procesu inwestycyjnego poprzez uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, a zakończeniem tego procesu poprzez zawiadomienie o zakończeniu budowy. W pierwszym przypadku organ administracji wydaje decyzję administracyjną, którą poprzedza obowiązkowa kontrola obiektu budowlanego, w trakcie której ustala się, czy obiekt budowany został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. W drugim przypadku natomiast, właściwy organ administracji nie wydaje decyzji administracyjnej, lecz inwestor nabywa uprawnienie do użytkowania obiektu budowlanego na skutek milczenia władzy publicznej. Wprawdzie zarówno do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jak i zawiadomienia o zakończeniu budowy inwestor dołącza oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami (art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a u.P.b.), jednakże jedynie w przypadku wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie właściwy organ administracji przeprowadza obowiązkową kontrolę obiektu budowlanego (art. 57 ust. 6, art. 59 ust. 1 i art. 59a ust. 1 u.P.b.).

W sytuacji uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu organ nadzoru budowlanego traci możliwość prowadzenia postępowania naprawczego (art. 50-51 u.P.b.) i to bez względu na datę zakończenia budowy obiektu. Decyzja taka kończy proces budowlany i dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego stanowi potwierdzenie zgodności z przepisami wykonanych robót budowlanych. W razie powstania wątpliwości co do zgodności z przepisami wykonanych robót budowlanych w sytuacji, gdy nie jest wymagane wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, organ nadzoru budowlanego nie traci kompetencji do prowadzenia postępowania. Zatem, jeżeli proces inwestycyjny został zakończony poprzez zawiadomienie o zakończeniu budowy, to prowadzeniu później postępowania w sprawie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego nie stoją na przeszkodzie względy wywodzące się z zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.)., gdyż w tym przypadku decyzja nie jest wydawana. W takim przypadku kontrola wykonania obiektu budowlanego zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym ma charakter formalny i pośredni. Opiera się bowiem na oświadczeniu kierownika budowy, a nie na bezpośrednich ustaleniach organu administracji. Zatem w przypadku zakończenia procesu inwestycyjnego poprzez zawiadomienie o zakończeniu budowy nie występują te same okoliczności, co w przypadku zakończenia tego procesu poprzez uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, które stanowiłyby podstawę uznania, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wykonania obiektu budowlanego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W tej sytuacji Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że skuteczne zawiadomienie o zakończeniu inwestycji budowlanej uniemożliwia ponowną weryfikację inwestycji pod względem jej zgodności z prawem.

Przyjęcie takiego stanowiska prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której gdy w danej sprawie zapadłaby decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, to po jej skutecznym wzruszeniu istniałaby możliwość ponownej weryfikacji inwestycji pod względem jej zgodności z prawem. W przypadku zaś sprawy, w której miało miejsce jedynie zawiadomienie o zakończeniu budowy, możliwości takiej by nie było.

Zawiadomienie o zakończeniu budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę odnosi się jedynie do budowy realizowanej legalnie, czyli na podstawie tego pozwolenia. W konsekwencji prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy jedynie w stosunku do obiektu budowlanego wybudowanego zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę lub ze zmianami nieodstępującymi w sposób istotny od tych warunków (tak Sypniewski D. (red.), Prawo budowlane. Komentarz WKP 2022).

Powyższe prowadzi do ogólnego wniosku, że w przypadku istotnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę, złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy na podstawie art. 54 u.P.b. nie może wywołać skutków, jakie ustawa ta wiąże z jego milczącą akceptacją przez organ nadzoru budowlanego. Tym samym, w przypadku późniejszego stwierdzenia takich nieprawidłowości, w przypadku gdy zgłoszenie zakończenia robót przyjęte zostało bez sprzeciwu, po stronie organu nadzoru budowlanego powstaje obowiązek wszczęcia odpowiedniego postępowania naprawczego.

Jak już wskazano wyżej, sytuacja ta wprost odnosi się do rozpoznawanej sprawy, w której zaakceptowane przez organ zawiadomienie z 18 lipca 2017 r. oparte zostało na niezgodnym z prawdą oświadczeniu kierownika budowy o zrealizowaniu budowy budynku mieszkalnego zgodnie z projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, podczas gdy w rzeczywistości miało to miejsce z dokonaniem istotnych odstępstw w tym zakresie.

Wyklucza to skuteczność zarzutów skargi podniesionych w jej pkt 1 (dot. wszczęcia postępowania i wydania decyzji w sytuacji związania organu rozstrzygnięciem zapadłym na skutek milczącego załatwienia sprawy) oraz w pkt 2 (dot. wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji wątpliwości co do treści normy prawnej odnoszącej się do kwestii, czy milczące załatwienie sprawy skutkujące rozpoczęciem legalnego użytkowania budynku wyklucza możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego).

II. Wobec przesądzenia kwestii, że milcząca akceptacja zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego nie stanowi prawnej przeszkody do przeprowadzenia postępowania naprawczego, odniesienia do okoliczności sprawy wymaga treść art. 50 ust. 1 pkt 4 u.P.b., zgodnie z którym "w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach".

Ponieważ w związku z zakończeniem robót obiekt jest użytkowany od 2017 r. (mimo wadliwości zawiadomienia o zakończeniu budowy), za prawidłowe należy uznać stanowisko PWINB co do braku zasadności wydawania postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych (w przepisie tym mowa jest o wstrzymaniu prowadzenia "wykonywanych" robót budowlanych, a nie już wykonanych).

Stanowisko to jest akceptowane w orzecznictwie sądowym; zgodnie m.in. z wyrokiem NSA z 19 lutego 2021 r. II OSK 3012/20 - LEX nr 3186635, przepis art. 50 ust. 1 u.P.b. znajduje zastosowanie w przypadku robót budowlanych, które nadal są prowadzone. Jeżeli organy nadzoru budowalnego wydają swoje rozstrzygnięcia po zakończeniu robót budowlanych, nie ma konieczności by te, wykonane już prace, wstrzymać postanowieniem. W takiej sytuacji wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych - wobec zakończenia prowadzenia tych robót - jest bezprzedmiotowe.

W konsekwencji, brak wydania postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych w sytuacji ich zakończenia nie stoi na przeszkodzie do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b., wg którego organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji - w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W sytuacji nie budzącego wątpliwości istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego – a taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie wobec zmian w usytuowaniu obiektu oraz jego parametrów w postaci kształtu, powierzchni zabudowy, liczby kondygnacji, wykonania nieprzewidzianego garażu oraz dodatkowych otworów okiennych i drzwiowych - przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b. w opisanej sytuacji stanowi samoistną podstawę jego zastosowania, czego nie wyłącza regulacja art. 51 ust. 7 u.P.b., którą należy interpretować jako dotyczącą dodatkowego, odpowiedniego stosowania przepisów art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 u.P.b., jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1. W tym względzie bez znaczenia pozostaje brak wskazania ust. 1 pkt 3 art. 51 w jego ust. 7.

Jak wynika m.in. z wyroku WSA w Warszawie z 15 maja 2019 r. VIII SA/Wa 194/19 - LEX nr 2678927, nie można rozumieć art. 51 ust. 7 u.P.b. w ten sposób, że wyłącza on stosowanie przez organ nadzoru budowlanego innych rozstrzygnięć niż wymienione w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 u.P.b. Stąd też dopuszczalne jest stosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 u.P.b.

W związku z tym na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut podniesiony w pkt 3 skargi, dot. braku przepisu uprawniającego organ do zastosowania dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b. w sytuacji gdy roboty budowlane zostały już wykonane. Skoro w dyspozycji art. 51 ust. 7 u.P.b. którego hipoteza odpowiada ustalonemu przez organ stanowi faktycznemu brak jest odesłania do odpowiedniego stosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b.

Reasumując, brak zasadności zarzutów skargi połączony z brakiem stwierdzenia przez Sąd przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego i procesowego podlegających uwzględnieniu z urzędu, skutkował oddaleniem skargi jako niezasadnej na podstawie art. 151 P.p.s.a.