Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 97/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1 , art. 151, art. 106 par. 3,
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 76 par. 1, 3,
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 129 fb ust. 2, 3, 1,
journal: Dz.U. 2023 poz 1047
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: art. 92c ust. 1 pkt 1, 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi E. T. S. sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 grudnia 2023 r. nr BP.501.1187.2023.2058.RZ9.488424 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (organ) decyzją z 7 grudnia 2023 r. nr BP.501.1187.2023.2058.RZ9.488424, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775; ze zm., dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201; ze zm., dalej: u.t.d.), art. 66 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047, dalej: P.r.d., lp. 1.1.14a i lp. 8.4.1 w zw. z § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2141, dalej: rozporządzenie), art. 16 ustawy z 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1123) oraz lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. utrzymał w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (organ I instancji) z 28 kwietnia 2023 r. nr WITD.DI.0152.IX0355/134/23 o nałożeniu na E. K. (strona, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 4.000 złotych.

Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 4 kwietnia 2023 r. w miejscowości P. na drodze krajowej nr [...] poddano kontroli drogowej pojazd ciężarowy marki V. o nr rej. [...] poruszający się z naczepą marki Z. o nr rej. [...] [...] Zespołem pojazdów kierował K. B., który wykonywał w imieniu strony krajowy transport drogowy rzeczy.

Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr [...] z 4 kwietnia 2023 r., protokołem drogowej kontroli technicznej nr [...] z 4 kwietnia 2023 r., protokołem drogowej kontroli technicznej nr [...] z 4 kwietnia 2023 r., protokołami oględzin obu pojazdów z 4 kwietnia 2023 r., dokumentacją kserograficzną okazanych dokumentów, dokumentacją fotograficzną.

W trakcie kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

1. usterkę pojazdu ciężarowego, polegającą na wycieku płynu eksploatacyjnego powodującego stałe powstawanie kropli, za którą nałożono karę 2.000 złotych,

2. usterkę układu hamulcowego naczepy, polegającą na pęknięciach tarczy hamulcowej zamontowanej na pierwszej osi z lewej strony, za którą nałożono karę 2.000 złotych.

Pierwsza usterka została zakwalifikowana zgodnie z lp. 8.4.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia jako stałe powstawanie kropli, które stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa. Druga zaś została przyporządkowana do lp. 1.1.14a załącznika nr 1 do rozporządzenia jako nadmierne zużycie bębna lub tarczy, rysy lub pęknięcia na powierzchni; niepewne mocowanie.

Z kolei obie te usterki zostały uznane jako naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ wskazał, że kontrolujący dokonali ocen stanu technicznego pojazdów, a stwierdzone usterki były możliwe do ustalenia za pomocą metody organoleptycznej, zgodnie z przepisami rozporządzenia. Organ wyjaśnił też, na czym polega kontrola organoleptyczna. Zaznaczył, że kontrolujący posiadają uprawnienia do przeprowadzania kontroli stanu technicznego pojazdów.

Zdaniem organu uwzględniając całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i słusznie nałożył na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 4.000 złotych. Wskazał, że organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności związane ze sprawą, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym i prawidłowo ocenionym. Tym samym nie naruszył przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto, w ocenie organu brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. albowiem to strona ponosi odpowiedzialność za popełnienie dwukrotności naruszenia lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. K. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

I. postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji:

1) art. 129fa ust. 1, art. 129fb ust. 2, art. 129fb ust. 3, art. 129fb ust. 5, art. 129fc, art. 131 ust. 1 P.r.d. w zw. z § 5 i 6 rozporządzenia, § 5 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 K.p.a., § 6 ust. 1, 2 i 7 rozporządzenia poprzez nałożenie na skarżącą - przewoźnika kary za stwierdzenie usterki układu hamulcowego kwalifikowanej jako niebezpieczna na podstawie przeprowadzonej wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu w sytuacji, gdy stwierdzenie usterki kwalifikowanej jako niebezpieczna dotyczącej układu hamulcowego wymaga przeprowadzenia kontroli szczegółowej, która powinna zostać przeprowadzona albo w mobilnej stacji kontroli, albo wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli, przy użyciu przyrządów kontrolno-pomiarowych niezbędnych do przeprowadzenia takiej kontroli, przez uprawnionych kontrolujących, którzy posiadają uprawnienia diagnosty albo którzy posiadają odpowiednie wykształcenie i praktykę oraz odbyli szkolenie dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych;

2) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 78 § 2 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

3) art. 8 K.p.a. poprzez rażąco nieobiektywne i stronnicze prowadzenie postępowania oraz rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na niekorzyść strony;

4) art. 84 § 1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia w niniejszej sprawie dowodu z opinii biegłego:

5) a w konsekwencji naruszenie art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wymiarze określonym w zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania z uwagi na fakt, iż całość okoliczności sprawy wskazuje, iż skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia powstały wskutek zdarzeń i okoliczności których nie mogła przewidzieć;

II. prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie: art. 92a ust. 1, 3, 7 u.t.d. w zw. z lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na przewoźnika kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne w sytuacji, gdy stwierdzenie takich usterek nastąpiło z naruszeniem właściwego trybu i zasad kontroli i brak jest podstaw do stwierdzenia, że stan pojazdu, a w szczególności układu hamulcowego powodował, że pojazd stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca twierdziła, że w przypadku usterek powodujących bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego należy przeprowadzić szczegółową kontrolę techniczną. Kontrola organoleptyczna – taka, jaka była przeprowadzona w niniejszej sprawie – nie pozwala na stwierdzenie usterek niebezpiecznych. Zaznaczyła, że pojazd będący przedmiotem postępowania jest regularnie serwisowany, co obejmuje również serwisowanie układu hamulcowego pojazdu oraz sprawdzanie sprawności silnika. W dniu kontroli pojazd ten posiadał również aktualne badania techniczne, co potwierdzało fakt, że jego stan techniczny nie powoduje bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego. Ponadto, zdaniem skarżącej, tylko biegły mógłby ocenić, czy stwierdzone przez inspektorów ślady "wycieków z silnika" powstawały przez długi czas. Zdaniem skarżącej ona sama nie miała wpływu na powstanie naruszenia, które powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. To do zadań kierowców należy, w przypadku stwierdzenia usterek technicznych, uzgodnienie z przełożonym sposobu ich usunięcia i usuwanie na bieżąco usterek zauważonych w trakcie eksploatacji pojazdu, a w przypadku niemożności ich usunięcia, zawiadamianie przełożonych.

Skarżąca wniosła też o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – kopii zakresu obowiązków kierowców obowiązujących u skarżącej, zawierającego zobowiązanie kierowców do badania stanu technicznego pojazdu i dbania o ten stan, na fakt, że skarżąca nie miała wpływu na pojawienie się stwierdzonej przez kontrolerów usterki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu wnioskowanego w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492; ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym uzasadniać wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. Sąd w całości podziela ocenę i argumenty przedstawione w kontrolowanych decyzjach przez orzekające organy.

W świetle powołanych prawidłowo przez organy orzekające przepisów nie może budzić wątpliwości, że nadmierne zużycie bębna lub tarczy, rysy lub pęknięcia na powierzchni; niepewne mocowanie oraz stałe powstawanie kropli, które stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa stanowią niebezpieczne usterki. Kwalifikacja ta wynika jednoznacznie z cytowanych przez organy przepisów rozporządzenia.

W załączniku nr 1 do rozporządzenia określono sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli jego stanu technicznego.

Stosownie do lp. 1.1.14 załącznika nr 1 do rozporządzenia kontrola bębnów hamulcowych i tarcz hamulcowych jest przeprowadzana organoleptycznie. Taka sama metoda kontroli przewidziana została do kontroli wycieków płynów (lp. 8.4.1. załącznika nr 1 do rozporządzenia).

Konsekwencję powyższych unormowań stanowi lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wprowadzając karę pieniężną w kwocie 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd.

Strony postępowania są zgodne co do rozumienia tych przepisów. Skarżąca jednak zaprzecza, aby stan faktyczny sprawy odpowiadał dyspozycji tych przepisów. Zdaniem skarżącej nie zostało udowodnione, że w kontrolowanych pojazdach miały miejsce usterki niebezpieczne, albowiem organy oparły się jedynie na kontroli wstępnej (organoleptycznej), a nie na szczegółowej drogowej kontroli technicznej.

Sąd nie podziela tego stanowiska skarżącej .

Przede wszystkim zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., gdyż materiał dowodowy został zgromadzony w sposób zgodny z prawem, jest wyczerpujący i kompletny, a jego ocena odpowiada zasadom logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc jest zgodna z art. 80 K.p.a.

Główny dowód w sprawie stanowił protokół kontroli drogowej z załącznikami. Protokół ten sporządzony został przez uprawnionego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego w zakresie właściwości jego działania i w przepisanej formie. W związku z tym, zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a. jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W zamieszczonym w protokole kontroli opisie stwierdzonych naruszeń w sposób jednoznaczny wskazano, że na dzień kontroli pojazd marki V. posiadał usterkę techniczną – stały wyciek płynu eksploatacyjnego – oleju. Podczas oględzin stwierdzono stałe powstawanie kropli powodujące wyciek oleju z silnika w kilku miejscach. Na tę okoliczność sporządzono także protokół oględzin pojazdu i dokumentację fotograficzną. Z protokołu kontroli drogowej wynika także, że tarcza hamulcowa zamontowana na pierwszej osi z lewej strony naczepy marki [...] posiada dwa znaczne pęknięcia na całej szerokości. Okoliczności tych nie zakwestionował kierowca, który podpisał protokół kontroli bez uwag.

Tym samym protokół kontroli stanowi pełnoprawny dowód w sprawie. Podważenie tego dowodu przez stronę wymagało przedstawienia dowodów, które skutecznie podważyłyby treść protokołu (art. 76 § 3 K.p.a.). Skarżąca zaś tego nie uczyniła.

Warto także zauważyć, że w sprawie zatrzymano dowody rejestracyjne obu pojazdów.

W kontekście zarzutów skargi podkreślić należy, że inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego upoważnieni do przeprowadzania kontroli drogowych muszą spełnić określone prawem wymagania, przechodzą specjalne szkolenia. Posiadają więc wiedzę potrzebną do oceny stanu technicznego pojazdu, a stwierdzone usterki nie wymagały w realiach niniejszej sprawy potwierdzenia, czy wręcz ich ustalenia poprzez przeprowadzenie szczegółowej drogowej kontroli technicznej, czy też zasięgania opinii biegłego. Były widoczne, a tym samym łatwe do ujawnienia. Potwierdza to też znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna.

Skarżąca powołując się na przepisy art. 129fb ust. 2 i 3 P.r.d. dotyczące szczegółowej drogowej kontroli technicznej, nie dostrzega treści ustępu 1 tego przepisu, który stanowi, że na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący może skierować ten pojazd na szczegółową drogową kontrolę techniczną. Z przepisem art. 129fb ust. 1 p.r.d. koreluje przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu użytkowego kontrolujący decyduje, czy pojazd ten poddać szczegółowej drogowej kontroli technicznej.

Niezasadnie zatem, w ocenie Sądu, skarżąca neguje kompetencje inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego oraz możliwość stwierdzenia stanu tarcz hamulcowych i wycieku płynów w czasie kontroli drogowej.

W świetle dokonanych w sprawie ustaleń, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły, że stwierdzone w trakcie kontroli usterki należało zakwalifikować jako wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d. naruszenia skutkujące nałożeniem kary na skarżącą.

Zdaniem Sądu, prawidłowo ocenił również organ, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec strony skarżącej regulacji z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd orzekający w kontrolowanej sprawie stanowisko to podziela, przedsiębiorca nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do jego powstania. W szczególności, sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń, z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Wskazany wyżej przepis odnosi się zatem do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewozy drogowe, przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Przyjąć zatem należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry, w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego, między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie środków dyscyplinujących.

Przyjmuje się, że okoliczności wskazane w ww. przepisie powinien wykazać przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem (por. wyroki NSA z 25 maja 2011 r., II GSK 510/10 oraz z 20 października 2010 r., II GSK 936/09; wyrok WSA w Lublinie z 21 listopada 2023 r., III SA/Lu 435/23; dostępne w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 4 stycznia 2024 r. (II SA/Sz 871/23; dostępny w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, że przepis art. 92c u.t.d. nakłada na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie realizuje swoje obowiązki. Jednak okoliczności tej nie można kwalifikować w kategoriach braku wpływu czy okoliczności, których nie można przewidzieć, gdyż przedsiębiorca ma obowiązek organizowania pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń prawa. Wyłączenie odpowiedzialności w przypadku, który należy uznać za typowy, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża go jako pracodawcę.

Z kolei WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 6 grudnia 2023 r. (II SA/Go 555/23; dostępny w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) przedstawił stanowisko, zgodnie z którym wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy, w sytuacji gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym on się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnym, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników.

Podzielając powyższe poglądy sądów administracyjnych, w kontrolowanej sprawie należy przyznać rację organom, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć.

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – zakresu obowiązków kierowców obowiązujących u skarżącej, zawierających zobowiązanie kierowców do badania stanu technicznego pojazdu i dbania o ten stan, na fakt, iż skarżąca nie miała wpływu na pojawienie się stwierdzonej przez kontrolerów usterki, Sąd zauważa, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może służyć do kwestionowania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza, ani do ustalania stanu faktycznego sprawy przed sądem administracyjnym (tak NSA w wyrokach z: 12 lipca 2023 r., I OSK 890/20; 29 września 2023 r., III OSK 2159/21; dostępne w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), czemu zasadniczo miało służyć przeprowadzenie tego dowodu. Zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten dopuszcza w drodze wyjątku przeprowadzenie uzupełniającego dowodu w razie wystąpienia istotnych wątpliwości co do zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a nie co do prawidłowości poczynionych w postępowaniu administracyjnym ustaleń faktycznych. Nie można przy tym pomijać, że jest to uprawnienie, a nie obowiązek sądu (wyrok NSA z 2 września 2008 r., II GSK 318/08; dostępny w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z uwagi na nieprzydatność tego dowodu dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozpoznawanej sprawy.

W świetle okoliczności sprawy i przedstawionych rozważań, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy został oceniony należycie, tj. zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, pozwalając organowi odwoławczemu na utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest logiczne, spójne i kompletne, poddaje się merytorycznej kontroli sądowej. Wyczerpująco też informuje skarżącą o motywach, którymi kierował się organ, załatwiając przedmiotową sprawę, odzwierciedla tok jego rozumowania, a w szczególności zawiera ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

Tym samym zarzuty skargi okazały się chybione, a działając z urzędu, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się innych uchybień prawa, które winny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.