Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2264/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 - § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2, art. 209
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 256 ust. 1, art. 132 (1) ust. 1 pkt 3, art. 152(6a), ust. 1, art. 152(17) ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania sprzeciwu za zasadny 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej M. S.A. z siedzibą w W. kwotę 2200 zł (dwa tysiące dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dnia [...] października 2017 r. pod numerem [...] został zgłoszony do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP RP", "organ"), przez [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej też jako "uprawniony", "zgłaszający" lub "skarżący") w celu uzyskania prawa ochronnego, znak towarowy słowno-graficzny [..] przeznaczony dla usług w klasach 35 i 36.

W dniu 26 stycznia 2018 r. do UP RP wpłynął sprzeciw [...] z siedzibą w P. (Francja) (dalej: "[...]", "spółka", "wnoszący sprzeciw" lub "uczestnik") wobec ww. zgłoszenia.

Jako podstawę prawną wnoszący sprzeciw wskazał art. 1321 ust. 1 pkt 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz.U. z 2017, poz. 776, dalej: "p.w.p."). Uzasadniając sprzeciw wskazał na wcześniejszy unijny słowny znak towarowy [...] z pierwszeństwem od dnia[...] lipca 2006 r., zarejestrowany dla usług z klasy 35 i 36. Zakres sprzeciwu dotyczył wszystkich zgłoszonych usług.

Wnoszący sprzeciw wniósł również o przyznanie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uczestnik podkreślił bardzo wysoki stopień podobieństwa porównywanych znaków oraz identyczność i wysoki stopień podobieństwa usług, podkreślając, że mając na uwadze powyższe zachodzi ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców, obejmujące w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego z wcześniejszym znakiem [...]. W sprzeciwie uczestnik podkreślił, że przysługujący mu znak jest chroniony jako znak unijny od 2006 r., natomiast wcześniej od 2005 r. był chroniony na terytorium Francji. Oznaczenie to jest używane w Unii Europejskiej od 2002 r. Wnoszący sprzeciw wskazał, że w wyniku intensywnego i wieloletniego używania znak ten jest szeroko rozpoznawalny na obszarze Unii Europejskiej dla usług finansowych, w tym usług zarządzania aktywami oraz usług związanych z zarządzaniem działalnością gospodarczą, a także usług doradczych z tej dziedziny.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. UP RP zawiadomił uprawnionego ze zgłoszenia znaku towarowego o wniesieniu sprzeciwu wobec tego zgłoszenia oraz doręczył mu odpis sprzeciwu.

Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. UP RP, po bezskutecznym upływie okresu przeznaczonego na ugodę, wezwał zgłaszającego sporny znak towarowy do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw.

Skarżący pismem z dnia 3 września 2018 r. wniósł o oddalenie sprzeciwu w całości oraz zasądzenie od wnoszącego sprzeciw na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zgłaszający podkreślił, że w jego ocenie w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p.

Odnosząc się do twierdzenia wnoszącego sprzeciw, że porównywane znaki zostały przeznaczone do oznaczania identycznych lub wysoce podobnych usług z klasy 35 i 36, skarżący podniósł, że sama przynależność do tej samej klasy nicejskiej nie stanowi decydującego argumentu dla uznania ich za podobne, a Klasyfikacja została wprowadzona dla celów administracyjnych i nie stanowi przeszkody dla uznania towarów/usług pochodzących z tej samej klasy za niepodobne.

Zgłaszający podniósł, że z informacji uzyskanych ze strony internetowej wnoszącego sprzeciw wynika, że trudni się on zawodowo inwestowaniem w papiery wartościowe m.in. akcje spółek publicznych oraz obligacji w strefie euro. Zdaniem zgłaszającego usługi przez niego oferowane nie są identyczne i podobne w stosunku do usług oferowanych przez wnoszącego sprzeciw. Usługi zgłaszającego polegają na samodzielnym emitowaniu obligacji oraz inwestowaniu w nieruchomości komercyjne z przeznaczeniem na cele budowlane. Zgłaszający nie świadczy usług zarządzania aktywami oraz związanych z działalnością gospodarczą czy też doradczą. Działalność zgłaszającego polega na prowadzeniu inwestycji budowlanych oraz pozyskiwaniu kapitału na ten cel. Zgłaszający podkreślił, że wszelkie czynności są jednak podejmowane wyłącznie w ramach spółek zależnych, a nie rzecz osób trzecich. Okoliczność ta w ocenie skarżącego różnicuje oferowane usługi, a brak podobieństwa porównywanych usług jest równoznaczny z brakiem ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców.

Wnoszący sprzeciw podtrzymał go, wskazując między innymi, że analiza podobieństwa usług prowadzi do wniosku, że przeznaczenie obu znaków jest identyczne, usługi służą zaspokojeniu tych samych potrzeb (działalność finansowa, zarządzanie aktywami, inwestycje kapitałowe, zarządzanie działalnością gospodarczą oraz związane z powyższymi usługi doradcze i informacyjne). Usługi te mogą być świadczone przez te same lub powiązane ekonomicznie przedsiębiorstwa. Wnoszący sprzeciw ponownie podkreślił, że stwierdzenie identyczności porównywanych towarów/usług powinno skutkować zastosowaniem bardziej zaostrzonych kryteriów oceny podobieństwa oznaczeń. Natomiast, co do podobieństwa oznaczeń, wnoszący sprzeciw podtrzymał stanowisko o ich podobieństwie z uwagi występowanie wysoce podobnego elementu odróżniającego w obu znakach. W ocenie uczestnika istnieje duże prawdopodobieństwo, że brzmienie słowa [...] zostanie odczytane z języka angielskiego, jako, że jest to najpopularniejszy język obcy w Polsce. Przy takim założeniu zgłoska -e byłaby odczytana jako -i. Wnoszący sprzeciw podał, że w niniejszej sprawie porównywane znaki skierowane są do tego samego właściwego kręgu odbiorców, a stopień uwagi odbiorców usług finansowych jest średni. Wnoszący sprzeciw powołał wyrok Trybunału z dnia 16 września 2009 r. w sprawie T-221/06 "Bebimil" gdzie ustalono, że poziom uwagi odbiorców wobec usług finansowych, inwestycyjnych czy pomocy i doradztwa w zarządzaniu działalnością biznesową będzie zwiększony, ale wśród grupy tych odbiorców będą także i tacy, których poziom uwagi będzie przeciętny.

Z kolei skarżący pismem z dnia 16 stycznia 2019 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie sprzeciwu.

Pismem z dnia 23 stycznia 2019 r. UP RP poinformował strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie.

Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 15221 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej oraz art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. 2019 poz. 1460 t.j., dalej: "k.p.c.") w związku z art. 15223 ust. 2 p.w.p., po rozpoznaniu sprzeciwu [...] z siedzibą w P. (Francja), wobec zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego [...] w dniu [...] października 2017 r. przez [...] S.A. z siedzibą w W., uznał sprzeciw za zasadny w całości oraz przyznał wnoszącemu sprzeciw od zgłaszającego kwotę 2280 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

UP RP wskazał, że nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów/usług identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Organ podał, że zgłoszony znak towarowy został przeznaczony do sygnowania usług z klasy 35, obejmującej usługi związane z zapewnieniem szerokiego wsparcia dla działalności gospodarczej, usługi związane z promocją sprzedaży, reklamą oraz usług z klasy 36 związanych z działalnością finansową i rynkiem nieruchomości.

Zdaniem organu krąg odbiorców tych usług jest więc praktycznie nieograniczony - znajdują się w nim zarówno osoby dobrze wykształcone, jak i osoby o wykształceniu podstawowym, osoby młode oraz starsze, pracownicy umysłowi, fizyczni. Odbiorcą usług wymienionych w zgłoszeniu jest przeciętny polskojęzyczny konsument. W niniejszej sprawie grupą potencjalnych odbiorców będą konsumenci należycie poinformowani, uważni i racjonalni a poziom ich uwagi będzie w większości przypadków wysoki. Będą to zarówno profesjonaliści (przedsiębiorcy), którzy ze względu na prowadzenie swojej działalności mogą skorzystać z oferty zgłaszającego, ale także osoby korzystające sporadycznie z tych usług (konsumenci). Organ podkreślił, że postępujący w ostatniej dekadzie szybki rozwój branży reklamowej i usług finansowych oraz działalności związanej z rynkiem nieruchomości pozwala uznać wyżej wymienione usługi za ogólnodostępne.

Podsumowując, organ stwierdził, że ww. usługi skierowane są do ogółu społeczeństwa - bez względu na płeć, wiek, miejsce zamieszkania czy poziom wykształcenia. Relewantny krąg odbiorców wskazanych usług, oznaczanych znakiem zgłoszonym oraz znakami zarejestrowanymi stanowiącymi podstawę faktyczną sprzeciwu, pozostaje tożsamy i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowią go osoby właściwie poinformowane, dostatecznie uważne i rozsądne. Organ zaznaczył, że ogół społeczeństwa to grupa mniej uważna, podchodząca do wyboru usług z niższym poziomem uwagi niż profesjonaliści

Organ, w odniesieniu do usług z klasy 35 znaku spornego, tj.: "doradztwo w dziedzinie strategii komunikacyjnych public relations; doradztwo w zakresie public relations; pomoc w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi w zakresie public relations; administrowanie programami lojalności konsumenta; administrowanie programów lojalnościowych obejmujących zniżki lub zachęty; obsługa programów lojalnościowych; organizowanie konsumenckich programów lojalnościowych i zarządzanie nimi; organizowanie, obsługiwanie i nadzorowanie w zakresie programów motywacyjnych; organizowanie programów lojalnościowych do celów handlowych, promocyjnych lub reklamowych; organizowanie, prowadzenie i nadzorowanie sprzedaży i promocyjnych programów motywacyjnych; zarządzanie programami lojalnościowymi; zarządzanie programami motywacyjnymi na rzecz promowania sprzedaży; zarządzanie programami motywacyjnymi na rzecz sprzedaży i promocji; dystrybucja broszur reklamowych; dystrybucja drukowanych materiałów reklamowych; dystrybucja materiałów reklamowych; dystrybucja ogłoszeń reklamowych; dystrybucja reklam i ogłoszeń handlowych; dystrybucja ulotek promocyjnych; usługi reklamowe w zakresie reklamy bezpośredniej świadczone w ramach korespondencji masowej" oraz usług znaku wcześniejszego tj. "publikowanie tekstów reklamowych wyłącznie w dziedzinie finansów, bankowości i ubezpieczeń; rozpowszechnianie tekstów reklamowych wyłącznie w dziedzinie finansów, bankowości i ubezpieczeń; powielanie i rozpowszechnianie listów informacyjnych w dziedzinie finansów, bankowości i ubezpieczeń", stwierdził, że mamy do czynienia z usługami odpowiednio identycznymi i podobnymi, ponieważ usługi znaku spornego, tj. "dystrybucja broszur reklamowych; dystrybucja drukowanych materiałów reklamowych; dystrybucja materiałów reklamowych; dystrybucja ogłoszeń reklamowych; dystrybucja reklam i ogłoszeń handlowych; dystrybucja ulotek promocyjnych; usługi reklamowe w zakresie reklamy bezpośredniej świadczone w ramach korespondencji masowej" obejmują usługi znaku wcześniejszego decydując o stwierdzeniu identyczności.

Organ – co do usług: "doradztwo i pomoc w zakresie zarządzania działalnością gospodarczą; doradztwo w zakresie administrowania działalnością gospodarczą; pomoc, usługi doradcze i konsultacje w zakresie analizy biznesowej; usługi doradztwa biznesowego i usług: doradztwo w zakresie zarządzania i organizacji; profesjonalne doradztwo w zakresie działalności gospodarczej; pomoc w prowadzeniu działalności gospodarczej i finansów; doradztwo w zakresie zarządzania; informacja o działalności gospodarczej" – za uzasadnioną uznał ocenę o identyczności porównywanych usług. Organ stwierdził, że są to usługi identyczne gdyż mieszczą się w zakresie usług dotyczących działalności gospodarczej, stanowiących pomoc w zakresie zarządzania działalnością gospodarczą w każdym obszarze. Organ wyjaśnił, że usługi dotyczące działalności gospodarczej są usługami szerokimi i mogą dotyczy zarówno pomocy w organizacji i administrowaniu/zarządzaniu tą działalnością, jak i kwestii dotyczących personelu czy stosunków z osobami trzecimi.

Odnosząc się do usług zaklasyfikowanych w klasie 36, organ wskazał, że usługi zawarte w tej klasie znaku zgłoszonego, są to ogólnie ujęte usługi finansowe oraz usługi związane z prowadzeniem spraw finansowych nieruchomości (organizowanie finansowania w zakresie transakcji na rynku nieruchomości, nabywanie, organizowanie najmu, dzierżawy, zarządzanie, transakcje finansowe, administrowanie i doradztwo finansowe). Usługi wskazane w klasie 36 w znaku z wcześniejszym pierwszeństwem ([...]) to m.in. również usługi finansowe, dotyczące doradztwa, inwestycji, zarzadzania portfelem i aktywami oraz transakcji finansowych. W przedmiotowym zakresie porównywanych usług za uzasadnione uznano stwierdzenie identyczności (w zakresie ogólnie ujętej działalności finansowej, przejawiającej się w szczegółowo wskazanych przez zgłaszającego obszarach oraz podobieństwa i komplementarności w pozostałym zakresie usług z klasy 36 znaku zgłoszonego - usługi związane z prowadzeniem spraw finansowych nieruchomości. W pojęciu działalności finansowej mieszczą się bowiem wszystkie wymienione powyżej usługi, które to są zbieżne z usługami finansowymi, usługami zapewnienia finansowania, transakcjami finansowymi, planowania finansowego, doradztwa inwestycyjnego, spraw finansowych, funduszów powierniczych czy inwestycji kapitałowych. Wszystkie te usługi wchodzą w skład ogólnie pojętych usług finansowych, do których należą m.in. usługi doradztwa, inwestycji czy wycen finansowych także z obszaru nieruchomości. W skład sektora finansowego wchodzą Bank Centralny, instytucje depozytowo-czekowe (banki komercyjne, inwestycyjne itp.), towarzystwa ubezpieczeniowe, pozabankowe instytucje finansowe, giełda papierów wartościowych, biura maklerskie. Wszystkie, bardzo szeroko i szczegółowo ujęte w znaku z wcześniejszym pierwszeństwem usługi należą do kategorii usług finansowych związanych z pomnażaniem zysków lub pozyskiwaniem środków pieniężnych, które mogą zostać przeznaczone na cele inwestycyjne, mimo że dążenie do osiągnięcia celów związanego z pomnożeniem kapitału następuje przy wykorzystaniu możliwości właściwych dla różnych instrumentów finansowych.

Usługi wskazane w obu wykazach towarów i usług posiadają ten sam krąg odbiorców, świadczone mogą być przez jeden podmiot, mają ten sam kanał dystrybucji. Są to usługi uzupełniające się. Dlatego też zdaniem organu występuje wysokie podobieństwo usług z klasy 36 znaku zgłoszonego do usług z klasy 36 znaku przeciwstawionego.

Podsumowując porównanie zakresu ochrony przeciwstawionych znaków organ stwierdził, że wymienione usługi znaku zgłoszonego zawarte w klasie 35 i 36 będą miały charakter jednorodzajowy i komplementarny (uzupełniający) do usług wskazanych w znaku przeciwstawionym [...] zawartych w klasie 35 i 36.

W ocenie organu ww. argumenty uzasadniają też wniosek, że zakresy ochrony przeciwstawionych znaków pokrywają się wzajemnie, gdyż obejmują te same czynności i stanowią grupę usług oferowanych równolegle i przenikających się wzajemnie. Natomiast niedopuszczalne jest udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy, jeśli skutkiem tego powstałoby prawo, którego zakres pokrywałby się choćby w części z zakresem prawa z wcześniejszym pierwszeństwem.

Organ podał, że w wyniku uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy uprawniony uzyskuje wyłączne prawo do używania znaku w obrocie gospodarczym w odniesieniu do konkretnych towarów lub usług. Organ przyznał, że wnoszący sprzeciw nie przedstawił szczegółowej analizy podobieństwa usług, a w zasadzie ograniczył się do zestawienia porównywanych fragmentów wykazów obok siebie, wskazując na ich identyczność i podobieństwo. Jednak - w kontekście porównania usług z klasy 36 – przyznał, powołując się na pozbawione merytorycznego uzasadnienia stwierdzenie wnoszącego sprzeciw, że w obszarze usług zarządzania aktywami (ang. asset management) znaku wcześniejszego ([...]) mieszczą się usługi związane z zarządzeniem majątkiem nieruchomym, wymienione w wykazie znaku spornego. Jednym z obszarów takich usług jest strategiczne i profesjonalne zarządzenie aktywami (relacje operacyjne i kontaktowe) ukierunkowane na właściciela nieruchomości lub inwestora.

Organ zaznaczył, że na wzajemne powiązanie porównywanych usług z klasy 36 wskazać należy z uwagi na to, że zarządzaniu majątkiem towarzyszą najczęściej usługi finansowe, niezbędne jest także doradztwo finansowe, co do najkorzystniejszego ekonomicznie sposobu podnoszenia wartości majątku, obrotu majątkiem i minimalizowania strat. Takie zarządzanie wymaga także efektywnych lokat kapitału, przynoszących zysk. Usługi świadczone są więc przez te same podmioty i kierowane do tego samego kręgu odbiorców.

Organ wskazał, że usługi do oznaczania których przeznaczone są przeciwstawione znaki są identyczne i podobne i adresowane do tych samych odbiorców oraz zaspokajają te same potrzeby potencjalnych odbiorców z uwagi na ich jednorodzajowość i przeznaczenie. Mamy więc do czynienia z usługami tego samego rodzaju, konkurującymi ze sobą i wzajemnie się uzupełniającymi, a także z całą pewnością w wielu obszarach związanych z funkcjonowaniem rynku usług z klasy 35 i 36 występujących wspólnie i świadczonych przez te same podmioty. Z wniosku o identyczności i podobieństwie tych usług wynika, że ich przeznaczenie jest takie samo i dodatkowo adresowane są do takiego samego kręgu odbiorców za pośrednictwem takich samych kanałów dystrybucji.

Organ wyjaśnił, że przez "kanały dystrybucji" należy rozumieć typowe formy i miejsca dystrybucji towarów/usług. Kryterium to ma służyć zwłaszcza ocenie, czy towary mają te same punkty sprzedaży lub czy usługi są z reguły świadczone lub oferowane w tych samych lub podobnych miejscach. Jeśli towary/usługi są udostępniane za pomocą tych samych kanałów dystrybucji, to odbiorca może uznać, że pochodzą od tego samego przedsiębiorcy. Organ podał, że w trakcie badania wszystkich okoliczności związanych z porównaniem usług dla znaku objętego zgłoszeniem i znaku z wcześniejszym pierwszeństwem ustalił, że z uwagi na to, że porównywane usługi są identyczne i podobne z całą pewnością istnieje możliwość oferowania ich przez te same przedsiębiorstwa oraz automatycznie wprowadzanie do obrotu tymi samymi kanałami dystrybucji.

Organ – co do podobieństwa oznaczeń – wskazał, że porównywane znaki towarowe, przeznaczone do sygnowania identycznych i podobnych usług w klasie 35 i 36 to oznaczenia: słowno-graficzny znak (znak zgłoszony) – [...] oraz słowny znak (znak wcześniejszy) – [...] .

Organ zaznaczył, że znak zgłoszony jest znakiem dwuelementowym, składającym się z dwóch elementów słownych ([...] i [....]) natomiast znak przeciwstawiony jest znakiem jednoelementowym, składającym się ze słowa [...].

Organ - dokonawszy analizy podobieństwa porównywanych znaków towarowych – stwierdził, że sporny znak towarowy jest w wysokim stopniu podobny do znaku przeciwstawionego należącego do wnoszącego sprzeciw, ponieważ zawiera w sobie niemalże identyczny element słowny jakim jest słowo [...]. W ocenie organu zdecydowanie dominujące znaczenie w znaku zgłoszonym odgrywa element słowny [...], górujący i przewyższający rozmiarem nad elementem [...]. Dlatego porównanie znaków [...] i [...] odbywać się może wyłącznie w oparciu o ich elementy słowne. Ponadto organ stwierdził, że sporny znak słowno-graficzny pozbawiony jest jakichkolwiek elementów graficznych. Organ zaznaczył, że początek słowa, co do zasady, ma szczególne znaczenie w kontekście oceny podobieństwa, ponieważ przyciąga uwagę odbiorcy bardziej niż końcówka znaku. Konsument, co do zasady zwraca większą uwagę na początek znaku towarowego niż na jego zakończenie. Początek oznaczenia odgrywa istotną rolę w wywieranym przez znak towarowy całościowym wrażeniu. Odbiorca kieruje zwykle swą uwagę ku początkowej części słów znaku towarowego. Mając na uwadze te argumenty organ stanął na stanowisku, że podobieństwo przeciwstawionych oznaczeń w warstwie fonetycznej, pomimo różnicy w zakończeniu (-TAN/-E) i dodatkowego elementu słownego w znaku spornym, jest bardzo wysokie, powodujące możliwość pomylenia ze sobą obu oznaczeń. Co do warstwy wizualnej. Organ wskazał, że sporne oznaczenie jest oznaczeniem słowno-graficznym. Litery tworzące oznaczenie zostały zapisane czcionką o prostym kroju. Elementem dominującym z uwagi na rozmiar zastosowanej czcionki, a także zlokalizowane w centrum oznaczenia jest element słowny [...] zdecydowanie górujący nad elementem [...]. Czcionka jaką zapisane są litery jest prosta i niefantazyjna. Natomiast znak stanowiący podstawę sprzeciwu [...]) jest znakiem słownym. Zdaniem organu ochrona oznaczeń słownych jest najszersza, ponieważ mogą one występować w obrocie samodzielnie, jak również w połączeniu z grafiką, dodatkowym słowem, literą bądź cyfrą. Potencjalni konsumenci nie mają często możliwości zapoznania się z zapisem graficznym znaku towarowego np. przy przekazie słownym, lub reklamie radiowej. Koncentrują się zatem na warstwie fonetycznej. W przypadku wizualnego porównania znaków graficznych zawierających elementy słowne i znaków słownych istotne jest to, czy znaki mają dużą liczbę identycznie umiejscowionych liter i czy element słowny w oznaczeniu graficznym jest w znacznym stopniu stylizowany. Podobieństwo można stwierdzić, mimo że litery są przedstawione graficznie za pomocą różnych krojów czcionki, kursywą lub pogrubionym pismem, małymi lub wielkimi literami bądź w kolorze. Zasadniczo gdy takie same litery są przedstawiane w tej samej kolejności, stwierdzenie braku wizualnego podobieństwa wymaga znaczących różnic stylizacji.

Organ przypomniał, że przy porównaniu warstwy fonetycznej, oba oznaczenia posiadają wspólny element słowny [...], co powoduje, że podobieństwo tych oznaczeń jest bardzo wysokie. Jednocześnie jest to element najbardziej dystynktywny w obu znakach. Dodatkowy element w zgłoszonym znaku nie spełnia roli tak dystynktywnej, aby podobieństwo wizualne obu oznaczeń zostało wyeliminowane. Dodatkowo położony został w końcowej części (wizualnie w dolnej części) oznaczenia i zapisany czcionką mniejszych rozmiarów.

Organ – co do warstwy koncepcyjnej – wskazał, przyznając słuszność stwierdzeniu wnoszącego sprzeciw, że porównywane elementy słowne [...] i [...] pozbawione są konkretnego znaczenia w języku polskim. Dla części odbiorców będą więc całkowicie fantazyjne i nie będą budzić żadnych konkretnych skojarzeń. Jest to istotne zarówno z punktu widzenia odbiorców (fantazyjny znak łatwiej zostaje w pamięci klientów), jak i obiektywnej możliwości zwiększenia ryzyka konfuzji (znaki seryjne, nowa wersja dotychczasowego oznaczenia, "odświeżenie" nowej marki na rynku).

Organ, przyznał przy tym rację wnoszącemu sprzeciw, że termin "[...]" będzie z całą pewnością stanowić dla odbiorców wskazanie sposobu prowadzenia działalności i jako taki jest niedystynkywny.

Mając na uwadze te argumenty organ stwierdził, że porównywane znaki towarowe charakteryzuje zbliżona do siebie warstwa słowna i znaczeniowa oraz koncepcyjna.

W ocenie organu całościowe wrażenie wywierane przez zgłoszony znak, ukazuje, że na skutek słownego, wizualnego i fonetycznego podobieństwa, porównywane oznaczenia są podobne w bardzo wysokim stopniu. Ponadto organ zwrócił uwagę, że wskazane w wykazach porównywanych znaków identyczne usługi służą tym samym celom - mianowicie uzyskaniu pomocy w prowadzeniu i zarządzaniu działalnością handlową oraz szeroko pojętą działalnością finansową. Przeciętny konsument tych usług uzmysławia sobie, iż tego typu usługi o tak specyficznym przeznaczeniu, są oferowane w ramach jednego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Dodatkowo, gdy przeciętny odbiorca szukając takich usług i nabywając je, dokonuje tego sam - bez pomocy profesjonalisty - wówczas istnieje ryzyko pomylenia znaków o tak podobnie brzmiących i zapisywanych nazwach oraz dystynktywnych dominujących elementach jak porównywane w niniejszej sprawie.

Organ, w świetle dokonanej w niniejszym uzasadnieniu analizy podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych oraz usług nimi sygnowanych, stanął na stanowisku, że nie sposób przyjąć, że przy wyborze identycznych i podobnych usług i ocenie przeciwstawionych znaków towarowych poziom tej uwagi jest wystarczający, aby wykluczyć ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.

Podsumowując, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzą oraz są spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki, wynikające z art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. wskazanego jako podstawa prawna sprzeciwu, a więc zasadnym jest podjęcie decyzji o uznaniu sprzeciwu za zasadny w całości.

Na powyższą decyzję [...] S.A. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. skutkujące:

a. nieprawidłowym ustaleniem modelu przeciętnego odbiorcy towarów oznaczonych przeciwstawnymi znakami poprzez pominięcie przy ocenie charakteru przeciętnego odbiorcy zgłoszonych usług faktu, że osoby te wykazują zwiększony poziom uwagi oraz, że nie są one nabywane pod wpływem impulsu, a konsument przed zainwestowaniem własnych środków dokonuje dokładnej analizy pochodzenia produktu, co skutkuje obniżeniem ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, a w konsekwencji, nieprawidłowe uznanie, że pomiędzy znakami istnieje podobieństwo skutkujące ryzykiem konfuzji;

b. nieprawidłowym uznaniem, że porównywane znaki towarowe są podobne na płaszczyźnie słownej, znaczeniowej i koncepcyjnej, podczas gdy prawidłowa ocena w tym zakresie winna prowadzić do wniosku, że znaki te nie są podobne;

c. znaki towarowe mają wobec siebie konkurencyjny charakter, przeznaczone są dla usług tego samego rodzaju, konkurujących ze sobą i wzajemnie się uzupełniających;

d. nieprawidłowe uznanie, że pomiędzy przeciwstawnymi znakami występują drobne lub nieistotne różnice, w szczególności poprzez pominięcie różnicy w zakończeniu (-TAN/-E) i dodatkowego elementu słownego po stronie znaku zgłoszonego ([...]) w sytuacji, gdy zgodnie z orzecznictwem w znakach średniej długości podobieństwo wyłącza różnica dwóch liter, a różnice te są na tyle odmienne, że będą one zauważone przez przeciętnego odbiorcę z uwzględnieniem okoliczności, że a ponadto dokonuje on zakupu usług nie pod wpływem impulsu, co w efekcie winno prowadzić do uznania, że znaki posiadają istotne różnice w warstwie wizualnej;

e. porównanie przeciwstawnych znaków poprzez pominięcie w zupełności całościowego wywieranego przez nie wrażenia, w szczególności ich elementów odróżniających i odmowę nadania im istotnego znaczenia, w sytuacji, gdy między znakami występują istotne różnice, a ich całościowe porównanie winno prowadzić do wniosku że są to znaki różne;

f. uznanie, że odbiór wizualny całości obu znaków będzie bardzo podobny, w sytuacji gdy różnice między znakami są na tyle istotne, że zostaną one z łatwością dostrzeżone przez modelowego przeciętnego odbiorcę

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. skutkujące brakiem wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których Urząd nie uwzględnił w żaden sposób argumentacji wnoszącego sprzeciw, a w konsekwencji odniesienie się w przeważającej większości wyłącznie do zarzutów wnoszącej sprzeciw,

3. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. skutkujące odmową odniesienia się przez Urząd do rozstrzygnięć w innych podobnych sprawach;

4. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 152(21) w zw. z art. 132(1) ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez uznanie sprzeciwu za zasadny w całości, w sytuacji gdy przesłanki ustawowe do jego uwzględnienia nie zostały spełnione;

Ponadto skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, że Urząd Patentowy RP przy rozpoznawaniu sprzeciwu wniesionego przez [...] związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 256 ust. 1 p.w.p.). Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest przy tym zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej cyt. jako "kpa."). Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (p. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516).

Zaskarżoną w niniejszej sprawie przez [...] S.A. decyzją z dnia [...] września 2019 roku Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, działając na podstawie art. 15221 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, uznał za zasadny sprzeciw [...] z siedzibą w P. (Francja), wobec zgłoszonego przez skarżącego znaku towarowego słowno-graficznego [...], przeznaczonego dla usług w klasach 35 i 36, uznając go za wysoce podobny do przeciwstawionego mu wcześniejszego unijnego słownego znaku towarowego [...] (zarejestrowanego dla usług z klasy 35 i 36).

Zgodnie z art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. (stanowiącym odpowiednik wcześniejszego art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.), po rozpatrzeniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1 lub art. 15217 ust. 1, uznanego za zasadny nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym.

Przytoczony przepis ma zatem zastosowanie w danym stanie faktycznym wówczas, gdy łącznie spełnione zostały trzy przesłanki: podobieństwo lub identyczność znaków towarowych, podobieństwo lub identyczność towarów lub usług, do oznaczania których przeznaczone są dane znaki oraz istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia oznaczanych towarów lub usług, polegającego w szczególności na skojarzeniu znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Nie każde zatem podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego, lecz takie, które nawet potencjalnie mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów i usług, w szczególności poprzez ryzyko skojarzenia między znakami, co jak wskazuje się w orzecznictwie, ma miejsce wówczas, gdy odbiorcy towarów i usług mogliby uznać, ze pochodzą one od tego samego przedsiębiorcy lub od przedsiębiorców gospodarczo powiązanych. Oznacza to, że w świetle art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p., niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego, gdyby w jej wyniku powstało prawo, którego zakres pokrywałby się chociaż częściowo z zakresem prawa z rejestracji z wcześniejszym pierwszeństwem.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przystępując do porównania znaków towarowych należy w pierwszej kolejności ocenić podobieństwo lub identyczność towarów lub usług, do oznaczania których służą porównywane znaki. Zatem to prawidłowość oceny, co do podobieństwa lub identyczności towarów lub usług, do oznaczania których służą porównywane znaki, jest kluczowa w świetle przesłanek art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Dopiero przesądzenie o jednorodzajowości towarów lub usług implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń. A więc problem podobieństwa usług (lub towarów) stanowi kwestię wstępną, rozstrzyganą jeszcze przed badaniem podobieństwa oznaczeń. Dopiero bowiem przesądzenie o jednorodzajowości lub podobieństwie usług /towarów/ implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń. Dlatego też w celu dokonania oceny podobieństwa towarów lub usług należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek, w którym mogą one pozostawać. Czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów bądź usług, ich przeznaczenie, sposób używania towarów, sposób i miejsca ich sprzedaży lub świadczenia usług, jak również to, czy te towary bądź usługi konkurują ze sobą czy też się uzupełniają.

Tymczasem, w ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP, uwzględniając sprzeciw [...], w sposób niedostateczny i niewystarczający rozważył istotne kwestie związane z oceną podobieństwa usług, do oznaczania których zostały przeznaczone przeciwstawione sobie znaki towarowe. Organ na gruncie przedmiotowej sprawy doszedł bowiem do wniosku, że wskazane w wykazach porównywanych znaków identyczne usługi służą tym samym celom - mianowicie uzyskaniu pomocy w prowadzeniu i zarządzaniu działalnością handlową oraz szeroko pojętą działalnością finansową.

Jednakże, analizując wykaz usług, do oznaczania których służy sporny znak, nie sposób nie zauważyć, że w klasie 36 ich wspólnym mianownikiem jest każdorazowy związek z nieruchomościami, np. administrowanie nieruchomościami; administrowanie sprawami finansowymi dotyczącymi nieruchomości; doradztwo w dziedzinie zakupu nieruchomości; doradztwo w zakresie nieruchomości; dzierżawa nieruchomości posiadanych na własność; dzierżawa lub wynajem budynków; dzierżawa i wynajem pomieszczeń handlowych; finansowanie inwestycji budowlanych; finansowanie konsorcjalne nieruchomości; nabywanie gruntów przeznaczonych do dzierżawy; nabywanie nieruchomości (dla osób trzecich); nabywanie nieruchomości na rzecz osób trzecich; organizacja najmu nieruchomości handlowych; organizowanie dzierżawy (tylko nieruchomości); organizowanie finansowania w zakresie operacji budowlanych; organizowanie finansowania zakupu nieruchomości; organizowanie najmu nieruchomości na wynajem; organizowanie ograniczonej własności nieruchomości; organizowanie umów dzierżawy; organizowanie umów dzierżawy i najmu nieruchomości; organizowanie wynajmu nieruchomości; pobieranie czynszów; pobieranie czynszu; pomoc w zakresie nabywania nieruchomości i w zakresie udziałów finansowych w nieruchomościach; pomoc w zakupie nieruchomości; udzielanie informacji dotyczących nieruchomości; udzielanie informacji dotyczących kwestii nieruchomości za pośrednictwem Internetu; udzielanie informacji dotyczących rynku nieruchomości, itp.

Z kolei przysługujący uczestnikowi znak [...] zrejestrowany został dla następujących usług w klasie 36: działalność finansowa; działalność bankowa; ubezpieczenia; gwarantowanie ubezpieczeń na życie; doradztwo w sprawach ubezpieczeniowych; doradztwo finansowe; produkty finansowe, zakładanie dla osób trzecich (banki, instytucje finansowe w szczególności) i pośredniczenie w produktach finansowych; inwestowanie funduszy; działalność monetarna; analizy finansowe; finansowe usługi konsultingowe; zarządzanie portfelem (inwestycyjnym); transakcje finansowe; usługi maklerskie w obrocie papierami wartościowymi; wyceny finansowe w zakresie ubezpieczeń i bankowości; inwestycje kapitałowe; zarządzanie aktywami; depozyty przedmiotów wartościowych; zakładanie funduszy; inwestycje kapitałowe, elektroniczne przelewy funduszy; zarządzanie finansami; kasy (banki) oszczędnościowe; usługi sekretarskie.

Organ uznał, że o podobieństwie obydwu zakresów ochrony przesądza okoliczność szerokiego ujęcia przysługującej wnioskodawcy ochrony w obszarze usług zarządzania aktywami, w którym mieszczą się także usługi związane z zarządzaniem majątkiem nieruchomym, a więc obejmującymi wszystkie usługi wymienione w wykazie znaku zgłoszonego przez skarżącego. W ocenie Sądu, czym innym jest jednakże zarządzanie aktywami klienta (w tym także w zakresie dywersyfikacji portfela obejmującego chociażby zakup nieruchomości, czy też papierów dłużnych nimi zabezpieczonych) czy też usługi finansowe związane z pomnażaniem zysków lub pozyskiwaniem środków pieniężnych, a czym innym działalność polegająca przykładowo na organizacji najmu nieruchomości handlowych, nabywaniu gruntów przeznaczonych do dzierżawy, czy usługi zarządzania nieruchomościami w zakresie osiedli mieszkaniowych, wynajmowaniu powierzchni na cele biurowe, czy wynajem miejsca w punkcie sprzedaży detalicznej lub miejsca w centrach handlowych. Już tylko tych kilka przykładów usług przeznaczonych do oznaczania spornym znakiem w oczywisty sposób wskazuje na daleko idące różnice pomiędzy bardzo wyspecjalizowaną działalnością ogniskującą się w sektorze nieruchomości i wymagającą bardzo specyficznej wiedzy a zarządzaniem finansami klienta. I nie ma tu znaczenia szeroko omawiany przez organ bardziej lub mniej profesjonalny typ klienta zainteresowanego usługami sygnowanymi przeciwstawionymi sobie znakami towarowymi. Bez względu bowiem, czy jest to osoba fizyczna, zainteresowana wynajmem biura, czy lokalu handlowego, czy też przedsiębiorstwo produkcyjne lub usługowe, poszukujące kontrahenta zarządzającego całymi kompleksami budynków, osiedli czy też centrów handlowych, poszukiwać będą podmiotów świadczących usługi właśnie w tych wąskich, wyspecjalizowanych obszarach. Z kolei zgoła inaczej zakreślą krąg swych poszukiwań, jeżeli będą zainteresowani zarzadzaniem ich portfelem inwestycyjnym, czy też szerzej aktywami, bądź usługami finansowymi w zakresie pomnażania kapitału. Tymczasem organ, poprzez zaprezentowaną przez siebie interpretację, zgodnie z którą wszystkie usługi zgłoszone przez skarżącego w klasie 36 immanentnie związane z segmentem nieruchomości, mieszczą się po prostu w pojęciu "zarządzenie aktywami" lub "usługi finansowe", w istocie pozbawia je jakiegokolwiek odróżniającego charakteru od pozostałych rodzajów działalności. Truizmem jest bowiem stwierdzenie, że bardzo wiele rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej przez podmioty na rynku, ubiegające się o przyznanie im ochrony na znaki towarowe, za pomocą których pragną się wyróżnić i zapewnić sobie rozpoznawalność, w mniejszym, bądź większym stopniu związanych jest z "zarządzaniem aktywami" swoich klientów, bądź świadczeniem szeroko rozumianych "usług finansowych". Przypisanie więc, tak ja to uczynił organ, tak dalece idącego inkluzywnego charakteru usłudze "finansowej" bądź "zarządzania aktywami" prowadziłoby wprost do bezcelowości wyróżniania przez podmioty zgłaszające do ochrony znaki towarowe, sprecyzowanych obszarów usług, które pragnęłyby sygnować właśnie zgłaszanymi znakami towarowymi. W tym też świetle, zbyt szerokiego ujęcia "usług finansowych" i "zarządzania aktywami", organ niezasadnie uznał, że wymienione usługi znaku spornego, zawarte między innymi w klasie 36, będą miały charakter komplementarny (uzupełniający) do usług wskazanych w znaku przeciwstawionym [...]. Komplementarności towarów i usług, w kontekście prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, nie ocenia się bowiem na podstawie istnienia w odczuciu właściwego kręgu odbiorców związku między rozpatrywanymi towarami i usługami z uwagi na ich charakter, sposób używania czy ich kanały dystrybucji, lecz na podstawie istnienia ścisłego związku między tymi towarami i usługami, to jest nieodzowności lub istotności jednych do użycia drugich, mogącego skłaniać konsumentów do uznania, że za produkcję tych towarów lub za świadczenie tych usług odpowiedzialne jest to samo przedsiębiorstwo (p. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie T-249/11). W ocenie Sądu, za komplementarnym charakterem różnego typu usług, ujętych w wykazie dla spornego znaku, bynajmniej nie może przemawiać okoliczność, że wykazują one pośredni i oczywiście konieczny związek z bardzo szeroko rozumianymi usługami należącymi do kategorii usług finansowych związanych z pomnażaniem zysków lub pozyskiwaniem środków pieniężnych, tak jak wywodzi organ. Chociażby analiza przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 89 ze zm.), wskazuje na określoną specyfikę tego typu usług, gdzie nieruchomości w istocie stanowią jedynie zabezpieczenie dla określonych danym ryzykiem ekspozycji. Trudo dopatrzeć się komplementarności tego typu usług w obszarze inwestowania w papiery wartościowe, czy instrumenty finansowe, wobec usług z zakresu zarządzania nieruchomościami, czy ich wynajmu klientowi w świetle przypisania im tak dalece idącej nieodzowności, że wymagałyby łącznego oferowania na rynku a co za tym idzie skutkowałyby ryzykiem konfuzji u klientów, co do źródła ich pochodzenia.

Co istotne, również w kontekście wspomnianego ryzyka konfuzji, organ uznał, że usługi sygnowane przeciwstawionymi sobie znakami mogą być oferowane przez te same przedsiębiorstwa oraz automatycznie wprowadzane do obrotu tymi samymi kanałami dystrybucji. Organ jednakże nie sprecyzował, jakie kanały dystrybucji ma na myśli ani jakie konkretne przedsiębiorstwa miałyby usługi oferowane przez konkurujące podmioty wprowadzać na rynek, przy wyróżnieniu ich charakterystyki w obydwu klasach. Nie jest więc wiadomym, czy organ zakłada możliwość oferowania usług skarżącego i uczestnika przez podmioty zewnętrzne, typu banki, towarzystwa funduszy inwestycyjnych, brokerzy, itp., czy też jedynie poprzez własną sieć sprzedaży. W ocenie Sądu, w tym pierwszym przypadku, organ winien wskazać, w jaki sposób istotnie tego typu usługi mogłyby być wprowadzane tożsamymi kanałami dystrybucyjnymi, tzn. czy istotnie na rynku jest praktyka oferowania przez jedną instytucję zarówno usług zarządzania portfelem inwestycyjnym, jak i pośrednictwa w zakresie najmu powierzchni biurowych, czy hal magazynowych. Podobnie, w zakresie towarów z klasy 35, organ nie sprecyzował, czy tożsame kanały dystrybucji dotyczą zarówno administrowania programami lojalnościowymi (wykaz skarżącego), jak i doradztwa w zakresie zarządzania i organizacji (wykaz uczestnika). Tymczasem organ, nie powołując się w istocie ani na żadne materiały źródłowe, ani nie przeprowadzając jakiejkolwiek analizy praktyk rynkowych, apriorycznie uznał, że wszystkie usługi zarówno z klasy 35 i 36, dla których zarejestrowane są przeciwstawione sobie znaki, dystrybuowane są tymi samymi kanałami, w istocie ich jednakże nawet nie definiując.

W konsekwencji Sąd nie miał możliwości zbadania, czy ocena dokonana przez organ jest prawidłowa. Jak już wskazano wyżej, zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwem sądów uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania w sprawie danego przepisu prawnego oraz umożliwić ocenę prawidłowości wydanej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ dokonał dokładnej analizy faktów i w jasny i zrozumiały sposób wyjaśnił zasadność przesłanek, jakimi się kierował przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

W konkluzji należy stwierdzić, iż Urząd Patentowy RP nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne.

Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kpa, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadził w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści, w szczególności w zakresie wyczerpującego i szczegółowego porównania usług, do sygnowania których przeznaczone są przeciwstawione sobie znaki a także doprecyzowania metod ich oferowania na rynku poprzez pryzmat ewentualnego ryzyka konfuzji u odbiorców odnośnie źródła ich pochodzenia.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 sentencji orzeczenia. O kosztach (punkt 2) Sąd orzekł w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a.