Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1105/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska Protokolant spec. Paweł Konopelski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi R. K. i A. K. na akt Starosty [...] z dnia 28 stycznia 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu 1. uchyla zaskarżony akt w części dotyczącej działek nr: [...], [...], [...] i [...], położonych w Gminie [...] w obrębie [...]; 2. zasądza od Starosty [...] solidarnie na rzecz skarżących R. K. i A. K. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

R. K. i A.K., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na akt zatwierdzenia przez Starostę [...] w dniu 28 stycznia 2019 r. uproszczonego planu urządzenia lasu na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2028 r. względem działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie [...] w Gminie [...], których skarżący są współwłaścicielami.

Skarżący wnieśli na podstawie art. 146 § 1 ppsa o uchylenie uproszczonego planu urządzenia lasu dla obrębu [...] w Gminie [...] względem działek ew. nr [...], [...], [...] i [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Na podstawie art. 146 § 2 ppsa wnieśli o orzeczenie, że Starosta [...] ma obowiązek zatwierdzić uproszczony plan zagospodarowania lasu, uwzględniając w jego treści ustalenia wynikające z ostatecznej i prawomocnej decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...], z której treści wynika, że wymienione działki nie są lasem w rozumieniu przepisów ustawy o lasach, zostały błędnie zaklasyfikowane w poprzednio obowiązującym uproszczonym planie urządzenia lasu jako las (obowiązującym dla okresu 1.01.2009 r.–31.12.2018 r.), w ramach postępowania w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu nie da im się przywrócić prawidłowego użytku, jednakże nadają się do przeklasyfikowania, a w związku z powyższym działki te powinny zostać ujęte w zatwierdzonym uproszczonym planie urządzenia lasu jako grunty nieleśne przeznaczone do ponownej klasyfikacji, zgodnie z decyzją Starosty z dnia 2 września 2019 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że wnieśli zastrzeżenia do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...] i [...], w których wskazali na występujące rozbieżności pomiędzy ewidencją gruntów a stanem faktycznym na gruncie i że działki są użytkowane rolniczo. Las został omyłkowo przypisany tym działkom. Na podstawie taksacji i wizji terenowej wymienionych działek przeprowadzonych przez wykonawcę uproszczonego planu stwierdzono, że powierzchnia ujęta w planie na działkach jest od lat użytkowana rolniczo; błędne ujęcie działek w obecnym planie jest konsekwencją błędnej klasyfikacji tego terenu przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego planu na okres 1.01.2009 r. – 31.12.2018 r. Wykonawca uproszczonego planu wskazał, że właściwe byłoby zakwalifikowanie działek nr [...], [...], [...] i [...] jako "inne wylesienie z wskazaniem do przeklasyfikowania (powrotu) na użytek zgodnie ze stanem na gruncie". W decyzji z [...] września 2019 r. Starosta uznał, że wymienione działki błędnie zaklasyfikowano jako lasy oraz wyjaśnił, że działki powinny być przeznaczone do ponownej klasyfikacji gleboznawczej celem przywrócenia jej prawidłowego użytku gruntowego, zgodnie ze stanem faktycznym na gruncie. Skarżący stwierdzili, że aktualny stan ewidencyjny wskazanych działek nie jest zgodny ze stanem faktycznym oraz ze stanem prawnym, co wyjaśnił wykonawca planu oraz potwierdził Starosta w decyzjach. Las wprowadzony na działkach został wprowadzony do ewidencji gruntów w wyniku błędu popełnionego przy opracowywaniu uproszczonego planu urządzenia lasu obowiązującego w latach poprzednich. W zakresie przedmiotowych działek, w decyzji z 2 września 2019 r. Starosta stwierdził, że w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła błędna klasyfikacja działek do użytków gruntowych "las" (symbol Ls), ale w ramach decyzji Starosta nie może przekwalifikować działek do prawidłowego użytku – innego niż użytek "las" – i wyjaśnił, że działki powinny być przeznaczone do ponownej klasyfikacji gleboznawczej celem przywrócenia jej prawidłowego użytku gruntowego, zgodnie ze stanem faktycznym na gruncie. Z powyższej decyzji wynika, że Starosta uznał w nich zastrzeżenia skarżących i zmienił opis wydzielenia leśnego działek z halizny (tj. z powierzchni leśnej pozbawionej drzewostanu dłużej niż 5 lat) na ostatecznie inne wylesienia z wskazaniem do przeklasyfikowania (powrotu) na użytek zgodnie ze stanem na gruncie. W konsekwencji powyższych dowodów, sporne działki nie stanowią lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach.

Skarżący wskazali również, że – kierując się wskazaniami Starosty zawartymi w powołanej decyzji, z której wynika, że celem aktualizacji ewidencyjnego stanu użytków występujących na wymienionych działkach skarżący powinni wszcząć procedurę klasyfikacji gleboznawczej – w celu aktualizacji ewidencyjnego stanu użytków występujących na działkach skarżący wystosowali wniosek o przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Starosta [...] odmówił jednak wszczęcia postępowania w sprawie klasyfikacji gleboznawczej argumentując, że działki nadal stanowią las według zaskarżonego planu, a więc dla zmiany ich użytku niezbędne jest wylegitymowanie się przez skarżących decyzją, o której mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Skarżący podnieśli, że fakt objęcia działek w uproszczonym planie oraz w wykazie rozbieżności, o którym mowa w § 7 ust. 1 pkt 4 lit. c rozporządzenia upul, nie ma determinującego wpływu na ocenę użytku gruntowego na działkach, jeżeli z decyzji, o której mowa w art. 21 ust. 5 zd. 2 ustawy o lasach wynika, że działki nie stanowią użytku leśnego lub wynika, że zostały błędnie do tego użytku zaliczone.

W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że po pierwsze – wbrew stanowisku skarżących – ujęcie działek o numerach [...], [...], [...] i [...] w uproszczonym planie zostało dokonane w oparciu o prawomocną decyzję z 2 września 2019 r. W decyzji tej uznano za zasadne jedynie zastrzeżenia w zakresie opisu działek jako inne wylesienia, organ nie uznał natomiast za zasadne jakichkolwiek innych zastrzeżeń, w tym możliwości nieuznania działek za lasy czy też ich przekwalifikowania. W związku z tym w sprawie nie występuje jakakolwiek rozbieżność pomiędzy decyzją z 2 września 2019 r. a ujęciem objętych sporem działek w uproszczonym planie, zaś podniesione przez skarżących uwagi co do treści tej decyzji nie pokrywają się z jej treścią. Po drugie, organ nie ma dowolności w zakresie uznania gruntu jako las, bowiem o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Organ nie znajduje podstaw prawnych do kwestionowania zapisów zawartych w tejże ewidencji w trakcie sporządzania uproszczonego planu, a także nie znajduje podstaw do możliwości zmiany przeznaczenia gruntu na inne cele niż leśne w toku procedury sporządzania planu. Przy sporządzaniu planu Starosta konsekwentnie wziął pod uwagę własną decyzję z 2 września 2019 r., w związku z czym opisał w planie objęte sporem działki jako "inne wylesienia", co realizuje jego wymagane prawem obowiązki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Uproszczony plan urządzenia lasu – zgodnie z art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2021 r. poz. 1275) – to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Jest aktem planowania, a więc jego zapisy mają w okresie obowiązywania służyć realizacji określonych ustawą celów, które sprowadzają się do prowadzenia na objętym planem terenie właściwej gospodarki leśnej, m.in. w myśl zasad określonych w art. 8 ustawy o lasach, tj. powszechnej ochrony lasów, trwałości utrzymania lasów, ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów, powiększania zasobów leśnych. Aby tak się stało, tereny objęte docelowo planem muszą być należycie zinwentaryzowane i opisane, zgodnie z przepisami ustawy oraz wydanych do niej aktów wykonawczych. Skoro zatem dokument ten ma służyć odpowiedniej gospodarce leśnej na przyszłość, a przy tym ma zawierać określone powszechnie obowiązującymi regulacjami składniki służące należytej inwentaryzacji powierzchni lasów, to należy zakładać, że dokument ten powinien zawierać wyłącznie dane aktualne w chwili jego opracowywania. Inaczej rzecz ujmując, plan powinien odzwierciedlać (ujmować swoją treścią) grunty będące lasami, tj. posiadające definicyjne cechy lasu. Nie ulega zatem wątpliwości, że w takiej sytuacji rolą organów odpowiedzialnych za opracowanie uproszczonego planu urządzenia lasu jest ustalenie, czy działki opisane ewidencyjnie jako leśne w istocie stanowią las w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. W tym zatem sensie rację ma organ administracji, powołując się na fakt związania przy sporządzaniu planu zapisami ewidencyjnymi. Związanie to dotyczy jednak tylko etapu sporządzania planu, w którym dochodzi do ustalenia, jakie tereny mają podlegać inwentaryzacji, a więc które grunty mają potencjalnie znaleźć się w granicach projektowanego planu. Nie oznacza to natomiast, że docelowo wszystkie grunty wskazane ewidencyjnie jako leśne mają zostać objęte planem. Na skutek bowiem przeprowadzonych w toku inwentaryzacji oględzin poszczególnych działek może okazać się, że charakterystyka określonych gruntów przestała odpowiadać definicji lasu i powinny zostać wyłączone z planu bądź też mogą zostać ujawnione takie rozbieżności między stanem ewidencyjnym a rzeczywistym gruntu, które wprawdzie nie kwalifikują danego terenu do wyłączenia z granic planu, ale uzasadniają wpisanie takich rozbieżności do wykazu zawartego w ramach rejestru, o którym mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. poz. 1302). Może to dotyczyć przykładowo ustalenia, że na danym terenie aktualnie nie występuje drzewostan właściwy dla lasu, niemniej jednak jest to stan przejściowy (halizna), gdyż na danym terenie istnieją warunki do dalszego prowadzenia gospodarki leśnej. Tego rodzaju wpis uprawniać będzie wówczas właściwy organ do nałożenia na właścicieli takich działek oraz egzekwowania od nich obowiązków określonych w art. 13 ustawy o lasach, w tym m.in. obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej. Wyraźnie trzeba zaakcentować, że inwentaryzacja ma doprowadzić do ustalenia rzeczywistego stanu poszczególnych gruntów, by projektowany plan odpowiadał rzeczywistości, nie stanowiąc wyłącznie powielenia formalnych zapisów ewidencyjnych niemających pokrycia z rzeczywistością. Tylko wówczas będzie bowiem realnie służył prowadzeniu prawidłowej gospodarki leśnej, gdyż będzie obejmować grunty faktycznie będące lasami w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. Konsekwencją inwentaryzacji nie jest automatyczna zmiana zapisów ewidencyjnych dotyczących takiego gruntu, a jedynie nieuwzględnianie danego terenu w prowadzeniu gospodarki leśnej według określonych ustawą o lasach zadań i celów, co wynika z tego, że grunty te przestały być lasami w rozumieniu ustawy o lasach. Ewidencyjnie jednak grunty takie, pozostają opisane w ewidencji jako leśne do czasu zmiany tej kwalifikacji, ale dopiero w rezultacie odrębnie przeprowadzonych postępowań. Natomiast to, czy na danej działce znajduje się las i jaką zajmuje powierzchnię tej działki, jest właśnie przedmiotem ustaleń w trakcie procedury opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu. Dlatego też, o zakwalifikowaniu danego gruntu jako las decyduje przede wszystkim stan faktyczny na tym gruncie. Jest to podyktowane faktem, że uproszczony plan urządzenia lasu kształtuje sytuację prawną ich właścicieli, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą bowiem uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem, a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania. Stanowi on ponadto podstawę wpisów w ewidencji gruntów i budynków, które z kolei stanowią podstawę do ustalenia wysokości podatku leśnego. Dlatego, w procesie sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu, tak ważne jest ustalenie rzeczywistego stanu na gruncie, tak, by plan odzwierciedlał dane aktualne w chwili jego opracowywania.

Zgodnie z art. 20 ustawy o lasach, w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych (ust. 1), jak również, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu (ust. 2). Z przepisu tego wprost wynika, że choć samo wyłączenie z planu działek na skutek przeprowadzonej inwentaryzacji gruntów lub uznania zgłoszonych zastrzeżeń, wynikające z utraty przez te grunty cech lasu, nie wywołuje automatycznie zmian w zapisach ewidencji budynków i gruntów, to jednak okoliczność ta może stanowić podstawę do wystąpienia przez właściciela wyłączonej z planu działki z wnioskiem o zmianę danych ewidencyjnych. Natomiast w świetle art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1991), ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Jednocześnie ust. 3a tego przepisu wskazuje, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, a § 9 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390 z późn. zm.) wskazuje ponadto, że grunty leśne dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem Ls; 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem Lz, przy czym zgodnie z załącznikiem nr 1 poz. 10 tego rozporządzenia, do lasów zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Oznacza to, że kwalifikacja działki jako las, w świetle przepisów ustawy o lasach, jest determinantem późniejszych zapisów ewidencyjnych, a nie odwrotnie. W całokształcie potwierdza to więc konstatację, że uznanie na etapie sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu, że dany grunt zapisany ewidencyjnie jako leśny utracił leśny charakter, może stanowić asumpt dla właściciela gruntu do wystąpienia z wnioskiem o korektę zapisów ewidencyjnych. Ponadto już w § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu, przewidziano, że rejestr winien obejmować m.in. wykaz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzanym uproszczonym planem urządzenia lasu a stanem faktycznym tych gruntów. Już zatem w samej treści rozporządzenia nakazano ujawnienie stwierdzonych rozbieżności między danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków a stanem rzeczywistym. Odesłanie zawarte w § 7 ust. 2 tego rozporządzenia należy odczytywać jako nakaz posługiwania się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków w zakresie m.in. numeracji i granic poszczególnych działek ewidencyjnych oraz danych właścicieli. Natomiast to, czy na danej działce znajduje się las i jaką zajmuje powierzchnię tej działki, jest właśnie przedmiotem ustaleń w trakcie procedury opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu. Przyjęcie koncepcji, że dane zawarte w ewidencji co do leśnego charakteru użytku i powierzchni lasu są wiążące w procedurze opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu doprowadziłoby do sytuacji błędnego koła. Otóż w świetle powołanych wyżej art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz 20 ust. 2 ustawy o lasach, nie byłaby możliwa zmiana stanu w ewidencji w tej materii (przynajmniej w okresie obowiązywania uproszczonego planu urządzenia lasu). Z punktu widzenia powyższych rozważań istotne jest także wskazanie, że nawet, jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan czy runo leśne, użytek leśny nie traci przez to swego charakteru. Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez ponowne wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenia np. do odtworzenia leśnego charakteru gruntu (np. runa leśnego). Nawet więc czasowy brak roślinności leśnej nie jest więc podstawą do przeklasyfikowania gruntu leśnego na nieleśny. Gdyby dopuścić taką możliwość, każdy właściciel lasu poprzez wykarczowanie go (pozbawienie lasu roślinności) mógłby doprowadzić swój teren do utraty charakteru leśnego. Taka sytuacja z punktu widzenia ratio legis ustawy o lasach jest niedopuszczalna.

W rozpoznawanej sprawie Starosta uznał, że skoro z ewidencji gruntów wynika, że na działce nr [...] występuje użytek Ls o pow. 0,02 ha, na działce nr [...] widnieje użytek Ls o pow. 0,02 ha, na działce nr [...] widnieje użytek Ls o pow. 0,02 ha i na działce nr [...] występuje użytek Ls o pow. 0,03 ha, to determinuje ujęcie tych działek w uproszczonym planie urządzenia lasu, bez względu na to co aktualnie znajduje się na tych działkach i w jaki sposób są one wykorzystywane. Z takim stanowiskiem Starosty nie sposób się zgodzić, gdyż jest ono wadliwe i niezgodne z już wyrażoną wyżej przez Sąd oceną prawną. Analiza akt sprawy jednoznacznie dowodzi, że sporne działki nr [...], [...], [...] o pow. 0,04 ha każda i działka nr [...] o pow. 0,03 ha, nie powinny być objęte uproszczonym planem urządzenia lasu. Z akt sprawy wynika, że ujęcie spornych działek w zaskarżonym planie jest wynikiem błędu popełnionego przy poprzednio opracowywanym planie na okres 1.01.2009 r. –31.12.2018 r. i błąd ten jest powielany w kolejno sporządzanych planach. Lektura akt administracyjnych dowodzi, że skarżący przez wiele lat konsekwentnie podnoszą, że sporne działki błędnie ujmowane są w uproszczonych planach urządzenia lasu. W zastrzeżeniach do zaskarżonego planu skarżący wskazują na rozbieżności pomiędzy ewidencją gruntów a stanem faktycznym na gruncie i co do sposobu zagospodarowania działek podnosząc, że są one użytkowane rolniczo. Potwierdzeniem tego jest notatka służbowa z 27 czerwca 2019 r. sporządzona przez wykonawcę planu, w której stwierdzono, że "na ww. działkach nie ma drzewostanu. Nie ma również śladów, jakoby wcześniej jakikolwiek drzewostan był na podanym terenie. (...) Widać, iż działki użytkowane są rolniczo od wielu lat. Ponadto podane działki widnieją jako grunty LS prawdopodobnie błędnie opisane z poprzedniego Uproszczonego Planu Urządzania Lasu". Również protokół oględzin z 2 lipca 2019 r. spisany przez pracowników Starostwa w sprawie ponownego rozpatrzenia zastrzeżeń do UPUL na nieruchomości oznaczonej numerami 1207, 1209, 1211 i 1213 wskazuje, że powierzchnia na części oznaczonej wydzieleniem 8-o – bez drzewostanu. W wyjaśnieniach z 12 lipca 2019 r. wykonawca planu stwierdził, że działki nr [...], [...], [...] i [...] od wielu lat są użytkowane rolniczo. Mimo to wykonawca planu po przeprowadzeniu wizji terenowej – i powołując się na ustne uzgodnienia ze Starostwem i jego zalecenia w sprawie sposobu ujmowania powierzchni pozbawionych drzewostanu – zakwalifikował te powierzchnie jako halizny z przeznaczeniem do odnowienia. Jednakże wykonawca stwierdził, że "ujęcie działek w obecnym planie jest konsekwencją sporządzonej dokumentacji urządzeniowej z poprzedniego okresu, na podstawie której ww. działki (nie zalesione) zostały włączone w UPUL. Co według zasad sporządzania UPUL było błędem". (...) bardziej poprawne jest zakwalifikowanie tych działek jako inne wylesienia z wskazaniem do przeklasyfikowania (powrotu) na użytki zgodne ze stanem na gruncie". W kolejnym, uszczegółowionym wyjaśnieniu z 7 sierpnia 2019 r. wykonawca planu – ponownie powołując się na ustne uzgodnienia ze Starostwem w sprawie sposobu ujmowania powierzchni pozbawionych drzewostanu – wskazał, że powierzchnie użytkowane rolniczo należy traktować jako halizny, a zatem przeznaczać do odnowienia, czyli ponownego wprowadzenia roślinności leśnej. Również w tym wyjaśnieniu wykonawca planu podkreślił, że powierzchnie ujętych w planie spornych działek są od wielu lat użytkowane rolniczo. Jednakże zgodnie z zaleceniami Starostwa, powierzchnie te wykonawca planu zakwalifikował jako haliznę, co, jak podał, z punktu widzenia praktyki leśnej nie jest błędem. W wyjaśnieniu tym wykonawca planu podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że ujęcie działek w obecnym planie jest konsekwencją ich błędnego ujęcia w planie sporządzonym dla poprzedniego okresu i wskazał, że bardziej poprawne jest ich przeklasyfikowanie na użytki zgodne ze stanem na gruncie.

Opisane okoliczności jednoznacznie dowodzą, że sporne działki powinny być wyłączone z zaskarżonego uproszczonego planu urządzenia lasu, bowiem już przy opracowywaniu poprzedniego planu dla okresu 1.01.2009 r.-31.12.2018 r. działki te były i nadal są użytkami rolnymi i nie ma na nich śladu, aby jakikolwiek drzewostan istniał na tym gruncie.

Ponadto krytycznie należy odnieść się do stosowanej przez Starostę praktyki ingerowania w sferę uprawnień i obowiązków wykonawcy uproszczonego planu urządzenia lasu przez wydawanie wykonawcy planu zaleceń i ustne uzgadnianie wykonawcy ze Starostwem stanowiska co do sposobu ujęcia w planie powierzchni użytkowanych rolniczo. Tego rodzaju uzgodnienia i zalecenia są czynnościami pozaprawnymi i niedopuszczalnymi. Wykonawca planu przy opracowywaniu planu musi mieć zagwarantowaną pełną, niczym nie skrępowaną swobodę, ograniczoną jedynie obowiązującymi przepisami prawa i aktualnym stanem, rzeczywistym na gruncie.

Rozpoznając sprawę ponownie Starosta [...] będzie miał na względzie wyrażoną przez Sąd ocenę prawną i wytyczne co do dalszego postępowania.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 202 § 2 tej ustawy, zasądzając od organu solidarnie na rzecz skarżących ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu od skargi w wysokości 200 zł oraz tytułem kosztów zastępstwa procesowego kwotę 480 zł wynikającą z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), a także wysokość opłaty skarbowej w kwocie 34 zł stanowiącą iloczyn liczby stosunków pełnomocnictwa wynikających z dokumentu pełnomocnictwa i kwoty 17 zł (17 zł x 2 = 34).

-----------------------

6