Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 798/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi N sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z 19 czerwca 2023 r. znak SKO/PO-413/151/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2016, 2017, 2018, 2019, 2020 i 2021 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: strona, skarżąca, spółka, podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 19 czerwca 2023 r. znak SKO/PO-413/151/2023, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. (dalej: Prezydent, organ I instancji) z 23 stycznia 2023 r. znak FN.3120.737.1.2021.XV w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2018 r., 2019 r., 2020 r. i 2021 r. oraz umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2016 r. i 2017 r.

Postępowanie przed organami.

Z akt administracyjnych wynika, że podatnik w składanych przez siebie deklaracjach na podatek od nieruchomości w latach 2016-2021, deklarował między innymi nieruchomość położoną w L. przy ulicy [...], tj. działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, zabudowaną budynkiem [...]ego klasztoru o powierzchni użytkowej [...] m2, jako zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170, ze zm.; dalej: u.p.o.l.).

Prezydent zwrócił się pismem do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków o udzielenie informacji, czy ww. działka i budynek posiadają indywidualne wpisy do rejestru zabytków oraz czy są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W odpowiedzi Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował, że wskazana nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków decyzją z 22 października 1990 r. numer rejestru [...]. Wskazaną decyzją wpisano do rejestru zabytków [...] klasztor w L. przy placu [...]. Grunt działki nie jest wpisany indywidualnie do rejestru. Wskazana w decyzji działka ewidencyjna określa granicę wpisu. Obiekt wpisany jest w granicach murów obwodowych. Ponadto, Konserwator poinformował, że obiekt nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

W świetle ustalonych faktów, organ podatkowy I Instancji wezwał spółkę do złożenia korekt deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2016-2021 i opłacenia tego podatku od nieruchomości położonej w L. przy ulicy [...], gdyż w jego ocenie nie zostały spełnione warunki zwolnienia.

Następnie postanowieniem z 22 września 2021 r., Prezydent wszczął wobec spółki. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2016 – 2021.

Decyzją z 7 kwietnia 2022 r. znak FN.3120.737.1.2021.XV Prezydent określił spółce wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2017–2021 oraz umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r., z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Na skutek złożonego odwołania, Kolegium, decyzją z 12 lipca 2022 r. znak SKO/PO-413/186/2022, uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o dowody pozwalające na dokonanie jednoznacznych ustaleń, czy nieruchomość - klasztor [...] w L. przy ul. [...] - którą spółka uznała za zwolnioną z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., była utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Ponadto wskazano na konieczność ustalenia związku, podlegającej opodatkowaniu w latach 2017-2021 nieruchomości - działki gruntu nr [...], przy ul. [...] w L. - z działalnością gospodarczą prowadzoną przez spółkę z uwzględnieniem reguł interpretacyjnych wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19.

Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent, decyzją z 23 stycznia 2023 r. znak FN.3120.737.2021.XV, określił spółce wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2018-2021 oraz umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. i 2017 r., z uwagi na upływ terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent wystąpił do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o udzielenie koniecznych informacji. W odpowiedzi Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował, że po przeanalizowaniu posiadanej dokumentacji konserwatorskiej oraz po przeprowadzeniu kontroli obiektu stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Decyzja z 22 października 1990 r. wydana w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków stwierdza, że do ww. rejestru pod numerem [...] został wpisany "[...] klasztor w L. przy pl. [...] w granicach działki nr [...], obręb F." (obecnie przy ulicy [...], działka nr [...]). Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował, że wskazaną decyzją wpisano do rejestru zabytków jedynie klasztor (budynek), natomiast grunt działki, na której jest on posadowiony nie jest wpisany indywidualnie do tego rejestru.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że przesłanka indywidualnego wpisu do rejestru zabytków została spełniona w stosunku do budynku klasztoru, ale nie została spełniona w stosunku do gruntu działki nr [...], na której posadowiony jest klasztor.

Kolejno organ podatkowy I instancji przeprowadził 14 stycznia 2022 r. oględziny przedmiotowej nieruchomości. W czasie oględzin ustalono, że z budynku klasztoru pozostały mury obwodowe i częściowo stropy oraz że obiekt nie posiada dachu. W tej sytuacji, organ uznał, że obiekt nie spełnia definicji budynku sformułowanej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Na tej podstawie organ stwierdził, że w przypadku nieruchomości położonej w L. przy ulicy [...] opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega działka nr [...] o powierzchni [...] m2, gdyż nie została indywidualnie wpisana do rejestru zabytków. Natomiast ruiny klasztoru nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem, gdyż nie odpowiadają definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., z uwagi na brak dachu.

Na podstawie informacji zawartych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego organ I instancji ustalił, że spółka jest spółką kapitałową założoną w celu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej w przeważającej części na pośrednictwie w obrocie nieruchomościami. Ponadto, spółka może wykonywać działalność polegającą między innymi na robotach budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Z zapisu w akcie notarialnym nabycia nieruchomości oraz w księdze wieczystej nr [...] wynika, że spółka uzyskała na zakup przedmiotowej nieruchomości kredyt inwestycyjny na działalność gospodarczą. Kredyt ten jest zabezpieczony hipoteką wpisaną w dziale IV ww. księgi wieczystej. W świetle ustalonych faktów Prezydent uznał, że przedmiotowa nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez spółkę, a to uzasadniało jej opodatkowanie najwyższymi stawkami, właściwymi dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odwołaniu z 8 lutego 2023 r., spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego SKO decyzją z 19 czerwca 2023 r. znak SKO/PO-413/151/2023 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. z 22 października 1990 r. nr L.dz. WKZ-5340/1188/90 do rejestru zabytków pod nr [...] wpisany został [...] klasztor w L. Wspomniana wyżej decyzja, w sposób wyraźny, wpisem do rejestru obejmuje tylko i wyłącznie budynek klasztoru [...]. Wpisem tym nie został natomiast objęty grunt pod ww. zabytkiem. Przedmiotowa decyzja jest w tym względzie jednoznaczna, a pismo Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 6 lipca 2021 r. potwierdza treść tej decyzji. Również treść prowadzonego przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków rejestru zabytków wskazuje, że do ww. rejestru wpisany został wyłącznie budynek klasztoru [...]. Powyższe w ocenie SKO oznacza, że działka gruntu, na której posadowiony jest zabytek (klasztor [...]), z racji tego, że nie została wpisana do rejestru zabytków, nie może podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Grunt taki może być bowiem zwolniony, tylko i wyłącznie wtedy, gdy jest wpisany do rejestru zabytków.

SKO oceniło również, że posiadana przez spółkę działka gruntu nr [...], położona w L., przy ul. [...], związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym związek ten nie zasadza się na samym fakcie jej posiadania przez przedsiębiorcę, ale także na możliwości jej wykorzystania w działalności gospodarczej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy spółka posiada status przedsiębiorcy i prowadzi działalność gospodarczą w szerokim zakresie. Działalność ta, to m.in. pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, pozostałe zakwaterowanie. Nadto organ uwzględnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że powyższa nieruchomość została zakupiona 29 stycznia 2009 r. na cele związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Zakup nieruchomości częściowo został sfinansowany z kredytu inwestycyjnego udzielonego spółce przez P. S. A. w wysokości 200 000 zł, na podstawie umowy kredytu z 12 stycznia 2009 r. na działalność gospodarczą (co potwierdza §14 umowy sprzedaży). Zabezpieczeniem spłaty ww. kredytu i należnych odsetek jest ustanowiona hipoteka zwykła i kaucyjna na prawie własności ww. nieruchomości.

W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ odwoławczy uznał, że stanowiąca przedmiot opodatkowania nieruchomość stanowi składnik majątku przedsiębiorcy, związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na tej podstawie uznał, że działkę nr [...] w L., przy ul. [...] należało opodatkować, stawką podatku od nieruchomości wynikającą z przepisu art. 5 ust, 1 pkt 1 lit a u.p.o.l., tj. stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Postępowanie przed Sądem.

Od powyższej decyzji SKO spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w związku z art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez ich niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż niemożność udzielenia stronie zwolnienia przedmiotowego w zakresie podatku od nieruchomości wynika z niewypełnienia przez podatnika przesłanki konserwacji i utrzymania budynku,

b. art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w związku z art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez ich niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż nieruchomość położona przy ul. [...] jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy stan nieruchomości nie pozwala na wykonywanie wskazanej działalności, a do czasu rozpoczęcia jakichkolwiek prac remontowych lub adaptacyjnych, których celem będzie przyszłe gospodarcze wykorzystanie części budynku, nie można mówić o zajęciu na prowadzenie działalności gospodarczej,

c. art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że do rejestru zabytków wpisano tylko i wyłącznie budynek w postaci [...] klasztoru w L., podczas gdy klasztor ten po katastrofie budowlanej w 2013 r. nie może być uznawany jako budynek w myśl odpowiednich przepisów, a jednocześnie nie został skreślony z listy zabytków, a ponadto we wszystkich dokumentach urzędowych obiekt ten występuje jako całość;

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 122, art 187 § 1 i 3, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651, ze zm.; dalej: o.p.), poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nie wzięcie pod uwagę działań podatnika mających na celu utrzymanie zabytku w jak najlepszym stanie, w tym zainicjowania i trwania postępowań administracyjnych niezbędnych do zrealizowania inwestycji budowlanej przy zabytku oraz podjęcia czynności faktycznych mających na celu zabezpieczenie zabytku przed degradacją,

b. art. 120 w związku z art. 121 § 1 o.p. poprzez odmowę zwolnienia od podatku od nieruchomości z uwagi na brak jego utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków pomimo braku uprzedniego zastosowania jakichkolwiek sankcji za niewłaściwe utrzymanie zabytku, powodując utratę zaufania podatników do organu podatkowego,

c. art. 121 § 1, art. 122, art 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 w związku z art. 194 § o.p. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne uznanie przez organ, że pismo wojewódzkiego konserwatora zabytków korzysta z waloru dokumentu urzędowego.

Spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy w istocie tego, czy nieruchomość położona w L., przy ul. [...], tj. działka gruntu nr [...] o powierzchni [...] m2, zabudowana budynkiem [...] klasztoru o powierzchni użytkowej [...] m2, będąca własnością skarżącej, podlegała w latach 2018-2021 zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Otóż jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że indywidualny wpis do rejestru zabytków budynków stanowiących odrębny przedmiot opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) nie może zostać uznany za stanowiący podstawę do objęcia zwolnieniem również zajętych pod te budynki gruntów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 sierpnia 2010 r., II FSK 450/09). Jak wyjaśnił NSA, określenie, że zwolnieniem objęte zostały "grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków" oznacza, że wpis musi odnosić się odrębnie do każdego z tych przedmiotów opodatkowania (gruntów i budynków). Wpis do rejestru zabytków musi mieć bowiem charakter "indywidualny". Oznacza to, że musi być właściwy dla danego przedmiotu opodatkowania, określać jego jednostkowe cechy odrębne od innych przedmiotów.

Tożsame stanowisko prezentowane jest również w literaturze przedmiotu, gdzie wyjaśnia się, że brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. jednoznacznie wskazuje, że warunkiem stosowania tego zwolnienia jest to, by do rejestru zabytków odrębnie wpisany był grunt i budynek. Są to bowiem odrębne przedmioty opodatkowania. Nie ma przy tym znaczenia, że w obszarze prawa cywilnego obowiązuje zasada, zgodnie z którą wszystko co jest na gruncie dzieli los prawny gruntu. Nie można bowiem traktować budynku i gruntu na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako jednej nieruchomości (B. Pahl, Opodatkowanie gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, 2009/7–8, s. 31; taki sam pogląd prezentowany jest również w: K. Radzikowski, Zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych do rejestru zabytków, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, 2010/2, s. 15; R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, Lex; P. Borszowski, K. Stelmaszczyk, Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, [w:] Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Lex). Pogląd ten Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela.

W świetle powyższego, SKO prawidłowo oceniło, że skoro warunkiem zwolnienia, wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., jest indywidualne wpisanie gruntu i budynku do rejestru zabytków, a w stanie faktycznym sprawy, na mocy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. z 22 października 1990 r., do rejestru zabytków wpisany został wyłącznie [...] klasztor w L., tj. wpisem nie został objęty grunt pod ww. zabytkiem, to działka gruntu, na której posadowiony jest klasztor. W konsekwencji ww. grunt, jako nie wpisany do rejestru zabytków, nie może podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Z tych względów zarzut skargi naruszenia przepisów prawa materialnego, ujęty w punkcie 1 lit. c Sąd uznał za niezasadny.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, ujęty w punkcie 1 lit. a skargi, dotyczący oceny wypełnienia przez podatnika przesłanki konserwacji i utrzymania budynku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Wyjaśnić bowiem trzeba, że ustalając stan faktyczny sprawy organy przyjęły, że obiekt ruin poklasztornych, z uwagi na brak dachu, nie spełnia definicji budynku sformułowanej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Na tej podstawie Kolegium uznało, a wcześniej organ I instancji, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega wyłącznie działka, natomiast ruiny klasztoru nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. W świetle powyższego, ocena tego czy podatnik dopełnił warunków utrzymania i konserwacji obiektu wpisanego do rejestru zabytków ([...] klasztoru), zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, pozostawała bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego, z tych samych powodów co zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w punkcie 2 pod literami a, b i c, bowiem dotyczyły okoliczności utrzymania i konserwacji zabytku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, które w sprawie nie miały żadnego znaczenia.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, ujęty w punkcie 1 lit. b, które to naruszenie miało polegać na przyjęciu przez SKO, że nieruchomość położona przy ul. [...] jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że w skarżonej decyzji organ nie dokonał takiego ustalenia. Organ oceniając wysokość stawki podatku, poddał ocenie, czy w sprawie ma zastosowanie art. 5 ust, 1 pkt 1 lit a u.p.o.l. Przepis ten stanowi podstawę do uchwalenia, do określonego w nim maksymalnego (wyższego) limitu, stawki podatku dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle powyższego, to czy grunt jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej nie jest objęty regulacją normy, której zastosowanie podlegało ocenie w wyrokowanej sprawie. Badanie dotyczyło związania gruntów z prowadzeniem działalności gospodarczej przez spółkę, a nie jego zajęcia na tę działalność.

W tym zakresie ustaleniami poczynionymi przez SKO, które zostały przez organ wyczerpujące przedstawione w motywach skarżonej decyzji, organ wykazał, że w sprawie powinna zostać zastosowana stawka, o której stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a u.p.o.l.

Przede wszystkim podkreślić trzeba, że słusznie SKO przyjęło, że związek działki z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą nie może zasadzać się wyłącznie na samym fakcie jej posiadania przez spółkę, która jest przedsiębiorcą, ale także na możliwości jej wykorzystania w działalności gospodarczej. Przy czym status skarżącej jako przedsiębiorcy nie jest sporny. Organ wziął pod rozwagę szeroki zakres prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej w tym między innymi pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, pozostałe zakwaterowanie. Nadto słusznie uznał, że na ocenę związku nieruchomości z prowadzoną działalnością wpływa fakt, że nieruchomość została zakupiona na cele związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, a jej sam zakup został częściowo sfinansowany z kredytu inwestycyjnego udzielonego spółce przez P. S.A. na działalność gospodarczą.

W tak ustalonym stanie faktycznym, w ocenie Sądu, prawidłowo Kolegium oceniło, że stanowiąca przedmiot opodatkowania nieruchomość - działka nr [...] w L., przy ul. [...] - stanowi składnik majątku przedsiębiorcy, związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i wykazało tym samym, że należało ją opodatkować stawką podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. uchwaloną na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a u.p.o.l.

Konkludując, Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania SKO naruszyło powołane w skardze przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania i nie stwierdził naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów prawa materialnego. W szczególności postępowanie prowadzone było, w ocenie Sądu, z dochowaniem stosownych zasad procesowych, organ zebrał materiał dowodowy niezbędny do załatwienia sprawy i go w całości rozpatrzył, dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i właściwie je zastosował, a uzasadnienie skarżonej decyzji spełnia wymogi określone przepisami prawa.

Podsumowując, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.