Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 171/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 165,  art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu) z dnia 3 lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do sierpnia 2013 r., postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 5 maja 2017 r. P. O. (dalej jako skarżący), w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu) z dnia 3 lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do sierpnia 2013 r. (wartość przedmiotu sporu opiewa na kwotę 1.345.966 zł), sporządził wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że od 1990 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży paliw i począwszy od marca 2013 r., na skutek wstrzymania zwrotów podatku VAT, utracił płynność finansową. Wskazał przy tym, że licząc na środki pieniężne z tytułu zwrotu podatku zmuszony był korzystać z finansowania zewnętrznego. W dalszej części uzasadnienia stwierdził, iż obecnie jego działalność została ograniczona do dzierżawy stacji paliw, z której osiągany jest zysk netto w wysokości 2.800 zł.

Z kolei w części wniosku zawierającej oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że obecnie mieszka w domu będącym własnością żony (z którą jest w separacji), uzyskuje dochody miesięczne w wysokości 4.259 zł (ze stosunku pracy w kwocie 1.459 zł, z tytułu dzierżawy w kwocie 2.800 zł, które jednak w całości objęte są egzekucją pieniężną), posiada majątek w postaci: gruntu o powierzchni [...] m² z zabudowaniami (wartość wg oceny rzeczoznawcy - 3.474.000 zł; nieruchomość zabezpieczona hipoteką na kwotę około 43.000.000 zł), nieruchomości częściowo zabudowanej o powierzchni [...] m² (wartość wg wyceny rzeczoznawcy - 795.100 zł; nieruchomość zabezpieczona hipoteką na kwotę ok. 6.000.000 zł), gruntu częściowo zabudowanego o powierzchni [...] m² (m.in. stacja paliw; wartość wg rzeczoznawcy - 2.470 000 zł; nieruchomość zabezpieczona hipoteką na kwotę ok. 13.000.000 zł), udziałów w spółce z o.o. A o wartości nominalnej 47.000 zł (według oświadczenia Spółka od lutego 2014 r. nie prowadzi działalności). Jednocześnie nadmienił, iż posiada zadłużenie w B w wysokości 1.741.652,06 zł. Ponadto skarżący oświadczył, że ponosi koszty związane ogrzewaniem, energią elektryczną i dostawą wody, leczeniem, dojazdami oraz zakupem żywności, odzieży, obuwia i usług telekomunikacyjnych w wysokości 1.270 zł miesięcznie.

Postanowieniem z 29 maja 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu utrzymał w mocy powołane wyżej postanowienie referendarza, uznając tym samym wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy za bezzasadny.

W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę, że skarżący wybiórczo przedstawił swoją sytuację finansową i stan majątkowy, pomijając fakty istotne dla rzeczywistej oceny istotnych okoliczności sprawy.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił, że według stanu na 31 grudnia 2014 r. przychody netto ze sprzedaży towarów i materiałów wyniosły 16 699 734,46 zł (z czego wartość sprzedanych towarów i materiałów wyniosła 16 033 400,46 zł), zaś koszty działalności operacyjnej wyniosły w tym samym czasie 17 395 664,45 zł. Stwierdził przy tym, iż liczby te wskazują na prowadzenie działalności gospodarczej na szeroką skalę, co podważa twierdzenie skarżącego o znaczącym zachwianiu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na skutek przedłużenia terminów zwrotu podatku VAT od III kwartału 2013 r.

Poza tym w uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że w bilansie – część "Aktywa" tak na 31 grudnia 2014 r., jak i wg stanu na 30 września 2015 r. firma skarżącego dysponowała ogromnymi aktywami obrotowymi w kwotach odpowiednio: 16 425 852,97 zł i 6 724 987,15 zł, z czego znaczącą kwotę stanowiły należności krótkoterminowe z tytułu dostaw i usług o okresie spłaty do 12 miesięcy, w tym 9 814 434,30 zł. (na 31 grudnia 2014 r.) i 672 733, 31 (na 30 września 2015 r.). Zdaniem Sądu te dwie ostatnie liczby potwierdzają, że firma skarżącego, nawet w czasie jego tymczasowego aresztowania ([...] – [...]) funkcjonowała odzyskując ponad 9 milionów złotych należności krótkoterminowych z tytułu dostaw i usług. Następnie Sąd powołał się na zapisy bilansu, z których wynika, iż skarżący pomimo wykazywania straty odpowiednio – 1 087 408,57 zł (grudzień 2014 r.) i - 11 825 208 zł (wrzesień 2015 r.) dysponował nie tylko wierzytelnościami z wyżej wymienionych należności krótkoterminowych te straty przewyższającymi, ale także kapitałem zapasowym w niezmiennej kwocie 4 053 589,82 zł, tak na koniec 2014 r. jak i we wrześniu 2015 r.

W konsekwencji, powołując się na powyższe okoliczności, Sąd uznał za niewiarygodne twierdzenia wniosku, że strata bilansowa uniemożliwiła działalność a tymczasowe aresztowanie ją zakończyło.

W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że skarżący jest jedynym wspólnikiem spółki z o.o. A w [...] i jej prokurentem, przy braku powołania zarządu spółki. Wprawdzie, jak zostało stwierdzone, jest to odrębny podmiot gospodarczy, którego wprost nie dotyczy postępowanie podatkowe zakończone zaskarżoną decyzją, lecz skarżący winien szczegółowo wyjaśnić co się stało z majątkiem Spółki, gdyż w związku z trudnościami związanymi z jego funkcjonowaniem pod firmą C i ścisłym powiązaniem przedmiotu działalności obu firm, ma to znaczenie dla wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący bowiem ograniczył się do stwierdzenia, że ma udziały w Spółce o nominalnej wartości 47 500 zł., a podmiot ten nie prowadzi działalności gospodarczej. Tymczasem, jak zaznaczono, z treści skargi wynika, że Spółka prowadziła szeroką działalność przy użyciu "floty ciągników siodłowych i cystern do przewozu paliwa". W związku z tym Sąd stwierdził, że wniosek nie wyjaśnia co się z tymi składnikami majątku stało, czy były własnością Spółki, czy też dzierżawione albo leasingowane .Czy zostały sprzedane, jeśli tak za jaką cenę, czy też zlicytowane albo są zajęte.

Jednocześnie Sąd nadmienił, że skarżący nie wyjaśnił ani stanu konta Spółki, ani kont bankowych założonych w liczbie 20 dla działalności prowadzonej jako osoba fizyczna. Nie wskazał stanu zatrudnienia w firmie oraz kiedy doszło "do zwolnienia wszystkich pracowników".

Oceny tej – zdaniem Sądu - nie zmienia również wskazywana przez skarżącego strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wykazanie straty nie musi oznaczać utraty płynności finansowej przez przedsiębiorcę i nie przesądza automatycznie o konieczności przyznania wsparcia ze środków publicznych. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania i nie świadczy o braku środków finansowych (por. postanowienia NSA: z 10 września 2013 r., II GZ 489/13 i z 22 marca 2011 r., II GZ 112/11).

Dalej podkreślono, że przedsiębiorca, czy jako osoba fizyczna, czy jako osoba prawna nie może powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich, mimo że podjął wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków.

Z kolei w związku z twierdzeniami skarżącego o ograniczeniach w zbyciu posiadanych składników majątku Sąd wskazał, że brak możliwości sprzedaży części mienia nie wystarczy do przyjęcia, aby zachodziły podstawy do zwolnienia danej osoby od kosztów sądowych (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2012 r., II FZ 923/12). W tym względzie stwierdzono, że nawet jeżeli prowadzenie działalności handlowej zostało ograniczone w związku z zajęciem nieruchomości, bądź ich zabezpieczeniem przez właściwe organy w toku egzekucji lub czynności zabezpieczających, to brak jest dowodów wskazujących, iż te wskazane składniki mienia stanowią cały majątek trwały skarżącego i że nie dysponuje on innymi jego składnikami. Znaczące jest w tym aspekcie, iż skarżący deklarował we wniosku posiadanie około 20 kont bankowych a wykazał dokumentem tylko jedno z nich wg stanu na 31 grudnia 2016 r.

Natomiast, w związku ze wskazywaną kwotą wymagalnych zobowiązań, w szczególności z tytułu dostaw, kredytów Sąd podkreślił, że wydatki o charakterze cywilnoprawnym związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie mogą mieć pierwszeństwa zaspokojenia przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, a do takich zalicza się nie tylko podatki ale też koszty sądowe. Zdaniem Sądu skarżący nie może pomijać takich okoliczności, jak to, że postępowanie kontrolne w niniejszej sprawie rozpoczęło się już w 2013 r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012 r. do marca 2013 r. Obowiązkiem skarżącego, jako podmiotu prowadzącego początkowo działalność w zakresie obrotu paliwami, a potem także olejem rzepakowym, w tym także w ramach dostaw wewnatrzwspólnotowych, było uwzględnienie ryzyka związanego z tą działalnością, tj. także ryzyka prowadzenia sporów sądowych. Podniesiono zarazem, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w odniesieniu do podmiotów gospodarczych prowadzących działalność gospodarczą, wymóg "ostrożności" obowiązuje taki podmiot szczególnie od daty wszczęcia postępowań kontrolnych, czy też podatkowych, jak to miało miejsce w przypadku skarżącego, gdzie kontrolę podatkową wszczęto z początkiem 2013 r. Jednocześnie stwierdzono w uzasadnieniu, iż z uwagi na przedmiot działalności gospodarczej, (obrót paliwami i olejami na szeroką skalę), czyli w obszarze "wrażliwym" na nieprawidłowości w rozliczeniach VAT (co jest powszechnie znane), skarżący powinien był liczyć się z możliwością interwencji organów administracji, a przez to ryzykiem niekorzystnych dla siebie decyzji.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że wskazana we wniosku konieczność spłaty innych zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek nie stanowi dostatecznej podstawy do przyznania prawa pomocy, gdyż tego rodzaju uszczuplenia nie należą do kategorii wydatków "utrzymania koniecznego". Jak to wyżej wskazano, w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że zobowiązania ze stosunków cywilnoprawnych (w tym wobec instytucji bankowych), nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, do których zalicza się koszty sądowe. Nie stanowi uzasadnienia dla przyznania prawa pomocy sytuacja, gdy strona w ramach posiadanych środków finansowych preferencyjnie traktuje wszystkie inne zobowiązania, nie licząc się z kosztami sądowymi i uznając, że koszty te powinien kredytować Skarb Państwa. Prowadziłoby to bowiem do niczym nieuzasadnionego przerzucania ciężaru związanych ze sprawą kosztów na Skarb Państwa poprzez uszczuplenie należnych mu dochodów.

W ocenie Sądu również argumentacja odnosząca się do dokonanych zajęć egzekucyjnych nie mogła przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Bez znaczenia bowiem dla oceny możliwości płatniczych pozostaje prowadzenie postępowania egzekucyjnego (czy też zabezpieczającego) względem strony, szczególnie w sytuacji, gdy kontynuuje ona prowadzenie działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2014r, sygn. akt II FZ 1589/14). Wskazano, iż skarżący powinien uwzględnić, że obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego prawa do zwolnienia od kosztów sądowych, czy też prawa do uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej, a wymóg ponoszenia kosztów postępowania nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Przytoczono w tym względzie stanowisko Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zgodnie z którym strona, która prowadzi działalność gospodarczą, ma obowiązek zarezerwować środki finansowe na pokrycie kosztów sądowych związanych z ewentualnie prowadzonymi postępowaniami sądowymi, gdyż prowadzenie takich postępowań mieści się w ryzyku takiego profilu działalności (wyrok z 19 stycznia 2010 r., nr 1783/04 Felix Blau sp. z o.o. p. Polsce).

W dniu 1 września 2017 r. skarżący ponownie sporządził wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem poszerzając go o żądanie ustanowienia doradcy podatkowego.

W treści wniosku skarżący wskazał, że posiadany przez niego majątek został zajęty przez komornika, że nie posiada własnego mieszkania, w związku z czym pomieszkuje po kilka dni w lokalach mieszkalnych będących własnością różnych osób (bądź też w starych pomieszczeniach biurowych), oraz że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży znalezionych przedmiotów, głównie butelek i książek w wysokości między 100 zł a 200 zł tygodniowo.

Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż instytucja prawa pomocy przewiduje dla skarżącego możliwość zwolnienia od kosztów sądowych w całości bądź w części oraz ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Przy czym zastosowanie tej instytucji do konkretnego przypadku może mieć miejsce w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, bądź też w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 p.p.s.a.).

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1, pkt 1 p.p.s.a., następuje gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

Natomiast przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1, pkt 2 p.p.s.a., następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest

w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Treść powołanych wyżej przepisów wskazuje, iż prawo pomocy stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych.

Tak ukształtowany charakter prawa pomocy wynika z tego, iż generalną zasadą postępowania sądowego, wyrażoną w art. 199 p.p.s.a., jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 22 maja 2013 r. (sygn. akt II OZ 383/13, LEX nr 1319081) podkreślił bowiem, iż "prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe". Podobny pogląd co do stosowania instytucji prawa pomocy wyrażono w szeregu innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z 6 października 2004 r., GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8; postanowienie z 10 stycznia 2005 r., FZ 478/04 - dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie z 29 maja 2013 r., II OZ 419/13, LEX nr 1319097).

Jednocześnie należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienia pełnych kosztów postępowania (zob. postanowienie NSA z 30 lipca 2009 r., I FZ 171/09, LEX nr 552205; postanowienie NSA z 9 maja 2013 r., I FZ 125/13, LEX nr 1318594; postanowienie NSA z 16 maja 2013 r., II OZ 364/13, LEX nr 1319071; postanowienie NSA z 4 czerwca 2013 r., II GZ 260/13). Rozstrzygniecie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej reguły ponoszenia kosztów procesu. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).

W niniejszej sprawie, tj. w sprawie ze skargi na decyzję z dnia 3 lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do sierpnia 2013 r., zasadnicze znaczenie ma jednak fakt, że po prawomocnym rozstrzygnięciu przez Sąd sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy (poszerzając go o żądanie ustanowienia doradcy podatkowego). Zatem sytuacja skarżącego pod kątem zasadności przyznania prawa pomocy została już merytorycznie dwukrotnie merytorycznie (przez referendarza i Sąd) rozpoznana, a sprawa prawomocnie rozstrzygnięta.

Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (B. Dauter, B Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze, s. 365).

Złożenie przez skarżącego kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (lub ewentualnie o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu) nie obliguje zatem Sądu do dokonania ponownej oceny sytuacji materialnej wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 p.p.s.a. W takim przypadku rolą Sądu jest zbadanie, czy skarżący powołał nowe (zmienione) okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska (zob. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 957/14, LEX Omega nr 1492988). Na mocy bowiem art. 165 p.p.s.a. istnieje możliwość zmiany bądź uchylenia prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylone i zmienione wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Cytowany przepis przewiduje zatem możliwość zmiany bądź uchylenia rozstrzygnięć nawet prawomocnych pod warunkiem, że zmianie uległ stan faktyczny sprawy w sposób na tyle istotny, że zachodzą przesłanki do zmiany uprzednio wydanego orzeczenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się bowiem, że jeżeli wskazane przez podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy nowe okoliczności nie będą na tyle znaczące, aby mogły doprowadzić do odmiennych od dotychczasowych ocen, skorzystanie z art. 165 p.p.s.a. nie będzie możliwe (zob. postanowienie z 30 maja 2014 r., II FZ 673/14, lex nr 1467664; postanowienie z 4 marca 2014 r., I OZ 140/14, lex 1440274). Przy czym podkreśla się jednocześnie, że w przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy będzie musiała być to zmiana polegająca na pogorszeniu sytuacji finansowej wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., II FZ 106/08, lex nr 471131; postanowienie NSA z 8 listopada 2012 r., II OZ 957/12, lex 1248511). Przy czym należy podkreślić, że nowe zmienione okoliczności winny mieć odzwierciedlenie w rzeczywistości, tj. nie wystarczy ich wskazanie, ale muszą być jeszcze uwiarygodnione odpowiednimi dowodami.

Ponawiając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wykazał, aby doszło do zmiany okoliczności w powyższym rozumieniu. Nie przedstawił bowiem żadnych nowych, popartych jakimikolwiek wiarygodnymi dowodami, okoliczności, które wpływałyby na odmienną ocenę jego sytuacji z punktu widzenia przesłanek przewidzianych w art. 246 § 1 p.p.s.a.

Z treści ponownego wniosku wynikają ogólne stwierdzenia o zabezpieczeniu przez komornika całego jego majątku (w pierwotnym wniosku również wykazał okoliczność zabezpieczenia majątku, wskazawszy jednocześnie na jego poszczególne elementy) oraz o utrzymywaniu z dochodów w wysokości 100-200 zł tygodniowo uzyskiwanych ze sprzedaży znalezionych przedmiotów (głównie książek i butelek). Ponadto należy wskazać, że w uzasadnieniu prawomocnego postanowienia stwierdzono, iż zasadniczą przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy było przedstawienie przez skarżącego w sposób wybiórczy i niepełny swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Jednym z przykładów były wątpliwości związane ze Spółką z o.o. A w [...], której był jedynym udziałowcem i jej prokurentem, przy braku powołania zarządu Spółki. Skarżący nie wyjaśnił co się stało z majątkiem Spółki. W związku z trudnościami związanymi z funkcjonowaniem jego działalności pod firmą C i ścisłym powiązaniem przedmiotu działalności obu firm, ma to znaczenie dla wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący bowiem ograniczył się do stwierdzenia, że ma udziały w Spółce o nominalnej wartości 47 500 zł., a podmiot ten nie prowadzi działalności gospodarczej. Tymczasem z treści skargi wynika, że Spółka prowadziła szeroką działalność przy użyciu "floty ciągników siodłowych i cystern do przewozu paliwa". W dalszym ciągu nie wyjaśniono co się z tymi składnikami majątku stało, czy były własnością Spółki, czy też dzierżawione albo leasingowane., czy zostały sprzedane, jeśli tak za jaką cenę, czy też zlicytowane albo są zajęte.

Kolejnym przykładem jest niewyjaśnienie stanu konta Spółki jak też kont bankowych założonych w liczbie 20 dla działalności prowadzonej przez skarżącego jako osoba fizyczna.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.