Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 110/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia brak ow formalnych skargi
Powołane przepisy: article: art.86 par.1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 4 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 listopada 2022 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.442.2022.3.MM w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi


UZASADNIENIE

D. P., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 listopada 2022 r., w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej.

Zarządzeniem z dnia 6 lutego 2023 r. pełnomocnik strony został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi oraz poprzez podanie numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę stwierdzając, że pełnomocnik strony nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL strony.

Na przedmiotowe postanowienie strona wniosła zażalenie, w treści którego sformułowany został także wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wniosek o przywrócenie terminu nie zawierał uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej w skrócie zwanej p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a. tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4).

Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy.

Wymaga podkreślenia, że w sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to na pełnomocniku spoczywa obowiązek dokonywania czynności procesowych w stosownych terminach, a zatem kryterium należytej staranności – w kontekście przesłanki braku winy, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. – należy badać w stosunku do tego pełnomocnika. Dodatkowo, gdy jest to pełnomocnik zawodowy, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej (wymaganej od profesjonalisty) staranności przez tego pełnomocnika.

Dla możliwości przywrócenia terminu istotne jest nie tylko samo złożenie wniosku w tym przedmiocie, ale także podanie i uprawdopodobnienie okoliczności mających wskazywać na niezawinione uchybienie terminowi do dokonania czynności postepowania. Aby uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu, pełnomocnik powinien zatem, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji uwiarygodnić, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niego niezależna. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można bowiem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i niedającej się przezwyciężyć, usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie zawiera wskazania żadnych okoliczności, które miałyby świadczyć o tym, że do uchybienia terminowi doszło bez winy pełnomocnika. Tym samym nie można uznać, że wnioskujący uprawdopodobnił brak winy w nieterminowym uzupełnieniu braku formalnego skargi.

W związku z tym Sąd uznał, że nie wykazano okoliczności uzasadniających przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 orzekł jak w sentencji postanowienia.