Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 5/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 34 i pkt 34a
journal: Dz.U. 2021 poz 1800
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
article: art. 12 ust. 2, art. 12 ust. 1 zd. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1670
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych
article: art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2023 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2022 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.775.2022.1.PC w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca/Spółka/Wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2022 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.775.2022.1.PC w przedmiocie wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wnioskiem sygnowanym datą 13 października 2022 r. (data wpływu do organu 19 października 2022 r.) Spółka zwróciła się do Dyrektora KIS o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, przedstawiając następujący stan faktyczny:

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (SSE) E.. Na rzecz Spółki zostały wydane trzy zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie tej strefy:

1. zezwolenie nr [...] z dnia 20 lutego 2013 r.,

2. zezwolenie nr [...] z dnia 15 października 2015 r.,

3. zezwolenie nr [...] z dnia 30 marca 2017 r.

Spółka uzyskała również Decyzję o Wsparciu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. (DoW) związaną z inwestycją polegającą na zwiększeniu mocy produkcyjnych Zakładu. Na mocy DoW Spółce udzielono wsparcia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie konkretnie wskazanych we wniosku działek położonych w województwie podkarpackim, powiecie miasto K., powiecie k. oraz w powiecie j. (W.), na których Spółka prowadzi działalność (dalej: Zakład).

Wsparcie na podstawie DoW ma zostać przyznane Wnioskodawcy z tytułu zwiększenia mocy produkcyjnych Zakładu poprzez rozbudowę kompleksu produkcyjnego w J., K. oraz m.in. o nowe linie produkcyjne w W.

Obecnie Spółka prowadzi działalność we wskazanym powyżej zakresie na:

1) terenie Strefy na podstawie zezwoleń w odniesieniu do działalności w J. oraz K. oraz

2) terenie wskazanym w DoW poprzez kompleks produkcyjny zlokalizowany w J., K. oraz działkach w W..

Zezwolenia zostały wydane w związku z realizacją inwestycji na terenie E.. Wszystkie Zezwolenia wskazują w swej treści, że dotyczą prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Strefy.

Zezwolenia zostały wydane na prowadzenie na terenie SSE działalności gospodarczej rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie Strefy, które zostały wskazane w treści Zezwoleń. Te wyroby i usługi zostały określone we wskazanych we wniosku pozycjach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej: PKWiU). Kody PKWiU w Zezwoleniu 1 oraz Zezwoleniu 2 są grupowaniami PKWiU 2008, natomiast w Zezwoleniu 3 są to grupowania PKWiU 2015, jednak odpowiednie kody PKWiU 2008 są zbieżne z kodami PKWiU 2015.

DoW wydana została na prowadzenie, na terenie w niej opisanym, działalności gospodarczej, rozumianej jako działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły, w zakresie określonym we wskazanych we wniosku pozycjach PKWiU 2015.

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego Spółka zadała następujące pytania:

1. Czy dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności na terenie SSE w oparciu o Zezwolenia oraz działalności w oparciu o DoW, Spółka może prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności podlegającej zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzonej na podstawie posiadanych w danym okresie Zezwoleń oraz DoW?

2. Czy zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych powinien podlegać dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, prowadzonej na podstawie Zezwoleń i DoW, w ten sposób, że w pierwszej kolejności wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy publicznej w ramach Zezwoleń, a po jego wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z nich wynikający nie jest wystarczający do objęcia całości dochodu strefowego zwolnieniem podatkowym, otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczania z dostępnym limitem wynikającym z DoW - w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich wydania?

Prezentując stanowisko własne Spółka stwierdziła, że dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności na terenie SSE w oparciu o Zezwolenia oraz działalności w oparciu o DoW, Spółka może prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności podlegającej zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzonej na podstawie posiadanych w danym okresie Zezwoleń oraz DoW.

Jej zdaniem zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych powinien podlegać dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej na terenie SSE, prowadzonej na podstawie Zezwoleń i DoW, w ten sposób, że w pierwszej kolejności wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy publicznej w ramach Zezwoleń, a po jego wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z nich wynikający nie jest wystarczający do objęcia całości dochodu strefowego zwolnieniem podatkowym, otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczania z dostępnym limitem wynikającym z DoW - w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich wydania.

Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1670 ze zm.; dalej: ustawa o SSE), dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 tej ustawy, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei w myśl art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Analogiczne regulacje zostały ujęte w § 5 ust. 5 Rozporządzenia o SSE, zgodnie z którym zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 3, przysługują wyłącznie z tytułu działalności prowadzonej na terenie strefy. W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza obszarem strefy, działalność

prowadzona na terenie strefy musi być wydzielona organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy.

Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.) nakłada na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p., przy ustalaniu podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie uwzględnia się przychodów i kosztów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu lub są wolne od podatku. Podobnie, przy ustalaniu straty podatkowej nie uwzględnia się przychodów i kosztów, o których mowa powyżej. Konsekwentnie, podatnik prowadzący działalność na terenie SSE jest zobowiązany wyłączyć z podstawy opodatkowania (lub ewentualnie z kalkulacji wysokości straty) przychody i koszty powstałe w związku z prowadzeniem tej działalności.

Zdaniem Wnioskodawcy, łączna wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że podatnik zobowiązany jest do prowadzenia odrębnej ewidencji rachunkowej dla działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych oraz działalności zwolnionej z podatku dochodowego, w sposób pozwalający na ustalenie wyniku z działalności opodatkowanej zgodnie z ogólnymi zasadami przewidzianymi w przepisach u.p.d.o.p. oraz wyniku z działalności strefowej zwolnionej z opodatkowania, w przypadku kiedy prowadzi działalność zarówno na terenie SSE, jak i poza nim.

Z kolei w myśl art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1752 ze zm., dalej: ustawa o WNI), przedsiębiorca może uzyskać wsparcie na realizację nowej inwestycji, w formie zwolnienia od podatku dochodowego. W art. 13 ust. 7 ustawy o WNI wskazano, że w przypadku, gdy przedsiębiorca korzysta z pomocy publicznej na podstawie decyzji o wsparciu

oraz na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, dla rozliczenia łącznej pomocy publicznej przyznanej temu przedsiębiorcy przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio - który to ust. 6 stanowi, że w przypadku gdy przedsiębiorca posiada co najmniej dwie decyzje o wsparciu, rozliczenie pomocy publicznej następuje zgodnie z kolejnością wydania decyzji o wsparciu.

Podkreśliła Spółka, że art. 12 ust. 2 ustawy o SSE wprowadzony do ustawy ze skutkiem od 30 czerwca 2018 r., stanowi, że w przypadku gdy przedsiębiorca posiada co najmniej dwa zezwolenia, o których mowa w art. 16 ust. 1, przyjmuje się, że rozliczenie pomocy publicznej następuje zgodnie z kolejnością wydawania zezwoleń.

W ocenie Spółki, treść powołanych przepisów wskazuje na to, że rozliczenie pomocy publicznej powinno nastąpić zgodnie z kolejnością przyznanych zezwoleń strefowych i decyzji o wsparciu. By tego dokonać, podatnik powinien prowadzić jedną łączną ewidencję dla działalności podlegającej zwolnieniu, tak by umożliwić chronologiczne rozliczanie pomocy.

Zaznaczyła przy tym Spółka, że brak jest jednocześnie jakichkolwiek uregulowań prawnych, które bezpośrednio nakładałyby na przedsiębiorców strefowych obowiązek wydzielenia organizacyjnego działalności prowadzonej na podstawie różnych zezwoleń strefowych oraz decyzji o wsparciu, jak również samego wyodrębniania wyniku podatkowego, który został osiągnięty w ramach poszczególnych projektów inwestycyjnych, objętych poszczególnymi odrębnymi zezwoleniami bądź decyzjami o wsparciu. W związku z tym, że przedmiotowy obowiązek nie został bezpośrednio sformułowany przez ustawodawcę, nie można go domniemywać i wymagać jego wypełniania przez przedsiębiorców.

W ocenie Spółki za prawidłową należy zatem uznać metodologią, zgodnie z którą będzie prowadzić odrębną ewidencję rachunkową dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych oraz odrębną ewidencję rachunkową dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie SSE w oparciu o posiadane Zezwolenia lub działalności prowadzonej w oparciu o DoW, przy czym ewidencja ta będzie prowadzona wspólnie dla Zezwoleń i DoW.

Zdaniem Wnioskodawcy, zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie m.in. w wyrokach WSA w Rzeszowie z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 340/20 oraz WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1147/20 oraz w powołanych we wniosku interpretacjach indywidualnych.

W zaskarżonej interpretacji Dyrektor KIS uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe.

Organ wskazał, że przepisy art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a, ust.4 u.p.d.o.p., art. 12 i art. 16 ust. 1 ustawy o SSE ustanawiają podstawowe warunki korzystania z ulgi podatkowej z tytułu prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalności gospodarczej, jaką jest niezapłacony przez przedsiębiorcę strefowego podatek dochodowy. Zasadniczym elementem stosowania tej ulgi jest łączne wystąpienie dwóch warunków:

- prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej,

- uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.

Powyższe warunki, jak każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, należy zdaniem organu interpretować ściśle, zgodnie z wykładnią językową danej regulacji.

Z kolei na podstawie ustawy o WNI został wprowadzony mechanizm wsparcia dla przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji, do którego nawiązuje art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p.. Wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję w drodze decyzji (art. 13 ust. 1 ustawy o WNI).

Organ zauważył, że konstrukcja zwolnienia dotyczącego specjalnych stref ekonomicznych nie jest analogiczna do wsparcia przewidzianego dla podejmowania nowych inwestycji. Wyodrębnienie poszczególnych dochodów w ramach prowadzonej ewidencji ma na celu ustalenie wyniku podatkowego uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu i z działalności na terenie SSE na podstawie wydanych zezwoleń.

Kwestionując stanowisko Spółki organ odwołał się do objaśnień podatkowych Ministra Finansów z dnia 6 marca 2020 r. dotyczących sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji i stwierdził, że w przedsiębiorstwach korzystających ze zwolnienia podatkowego z tytułu realizacji nowej inwestycji na podstawie decyzji o wsparciu, nie wystarczy standardowa ewidencja kosztów z rozróżnieniem kosztów w rozumieniu prawa bilansowego i kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu u.p.d.o.p., lecz niezbędna jest dodatkowa ewidencja/konta, czyli tzw. wydzielenie rachunkowe:

- kosztów bezpośrednio związanych z przychodami na terenie określonym w decyzji o wsparciu i poza nią,

- w zakresie realizacji nowej inwestycji - kosztów bezpośrednio związanych z przychodami z działalności objętej zwolnieniem oraz kosztów pozostałej działalności, jeżeli taka występuje,

- pozostałych (innych niż bezpośrednie) kosztów uzyskania przychodów, umożliwiająca ich przyporządkowanie do przychodów z działalności zwolnionej i do przychodów z działalności opodatkowanej.

Stwierdził organ, że podatnik uzyskujący dochody z działalności gospodarczej, w ramach której realizowana jest nowa inwestycja, określona w decyzji o wsparciu, powinien poprzez odpowiednie zmiany w przyjętych zasadach (polityce) rachunkowości dokonać wyodrębnienia w ewidencji księgowej operacji gospodarczych dotyczących tej działalności. Dokonane zmiany powinny umożliwić uzyskanie informacji, które są wymagane w zakresie rozliczania przychodów, kosztów uzyskania przychodów oraz dochodu. Zapewnienie w/w wyodrębnionej ewidencji oznacza co najmniej wyodrębnienie operacji gospodarczych w księgach rachunkowych, przykładowo na kontach ksiąg pomocniczych (str. 50 objaśnień).

Analogicznemu wyodrębnieniu powinna podlegać ewidencja przychodów i kosztów działalności prowadzonej na terenie SSE na podstawie wydanych zezwoleń. Konieczne jest prowadzenie ewidencji rachunkowej w taki sposób, aby odrębnie można było ustalić przychody, koszty, dochód/stratę uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE w ramach wydanego

zezwolenia/zezwoleń i odrębnie w ramach DoW. Dochody uzyskane z tych dwóch źródeł zwolnionych z opodatkowania nie podlegają łączeniu.

Organ zauważył, że dla działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE jak i dla działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, ustawodawca przewidział odrębne zwolnienia, odpowiednio w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p.. Jeśli dochody z obu powyższych źródeł zwolnionych miałyby być rozliczane łącznie, ustawodawca dałby temu podstawy w odpowiednich zapisach u.p.d.o.p., co jednak nie ma miejsca.

Zatem, według organu, przychodów z działalności prowadzonej na terenie SSE nie łączy się z przychodami osiągniętymi z nowej inwestycji, realizowanej na podstawie decyzji o wsparciu (str. 34, akapit 45 objaśnień). Połączenie przychodów i kosztów w tym przypadku umożliwiałoby kompensowanie straty poniesionej na jednej działalności zwolnionej (gdyby taka wystąpiła) z dochodem z drugiej działalności objętej zwolnieniem. Ponadto, powodowałby nieuzasadnione "bieżące" zmniejszenie wykorzystania przysługującej pomocy publicznej, która pozostawałaby do wykorzystania na kolejne lata.

Zdaniem organu rozliczenie pomocy publicznej według zaproponowanej przez Spółkę zasady, poprzez wykorzystanie najpierw limitu w ramach wydanych zezwoleń, a po ich wyczerpaniu lub wygaśnięciu limitu wynikającego z decyzji o wsparciu jest możliwe. Zasada taka wynika z literalnego brzmienia art. 13 ust. 6 i 7 ustawy o WNI. Niemniej jednak zaproponowany przez nią sposób łącznego obliczana dochodu w oparciu o zezwolenia na prowadzenie działalności w SSE i decyzję o wsparciu, jest nieprawidłowy.

Dla właściwego zastosowania art. 13 ust. 6 ustawy o WNI (odniesienia kwoty pomocy publicznej wykorzystanej w roku podatkowym do limitu określonego w danym zezwoleniu/decyzji) należy zsumować wykorzystaną w danym roku podatkowym pomoc publiczną z nowej inwestycji z pomocą publiczną z działalności w SSE - tak ustaloną sumę należy uwzględnić w dostępnym limicie pomocy publicznej (str. 21 objaśnień).

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji organ stwierdził, że choć jednolitość orzecznictwa jest cechą pożądaną, nie stanowi wartości samej w sobie. Organ wydający interpretację indywidualną jest nią związany tylko w skonkretyzowanej, indywidualnej sprawie, co oznacza, że jego poglądy mogą ewoluować np. pod wpływem orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Na powyższą interpretację Spółka wniosła skargę do tut. Sądu, zarzucając:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 12 ust. 2 ustawy o SSE oraz art. 13 ust. 6 i 7 ustawa o WNI poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania, polegających na braku uznania za prawidłowego stanowiska Spółki przewidującego możliwość prowadzenia jednej, wspólnej ewidencji dla działalności podlegającej zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych tj. wspólnej dla posiadanych w danym okresie Zezwoleń i dla Decyzji o Wsparciu oraz możliwości wykorzystywania najpierw limitu dostępnej pomocy publicznej w ramach Zezwoleń, a po ich wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z nich wynikający nie jest (nie będzie) wystraczający do objęcia całości dochodu strefowego zwolnieniem podatkowym, otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczana z dostępnym limitem wynikającym z Decyzji o Wsparciu, w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich wydania;

- naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. oraz art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p., w zw. z art. 12 ust. 1, ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o SSE w związku z art. 17 ust. 6a u.p.d.o.p. w zw. z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że brak jest możliwości prowadzenia jednej, wspólnej ewidencji dla działalności podlegającej zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych tj. wspólnej dla Zezwoleń oraz Decyzji o Wsparciu oraz możliwości wykorzystywania najpierw limitu dostępnej pomocy publicznej w ramach Zezwoleń, a po ich wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z nich wynikający nie jest (nie będzie) wystraczający do objęcia całości dochodu strefowego zwolnieniem podatkowym, otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczana z dostępnym limitem wynikającym z Decyzji o Wsparciu, w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich wydania;

II. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 14c § 1 i 2 ustawy z dn. 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p., poprzez brak szczegółowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Wnioskodawcy, jak i uzasadnienia prawnego odmiennego stanowiska organu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej, która nakładałaby na przedsiębiorców obowiązek dokonywania wydzielania organizacyjnego działalności prowadzonej na podstawie różnych zezwoleń strefowych czy też zezwoleń i DoW, jak również wyodrębniania wyniku podatkowego osiągniętego w ramach poszczególnych projektów inwestycyjnych, objętych różnymi zezwoleniami czy DoW. Skoro przedmiotowy obowiązek nie został bezpośrednio sformułowany przez ustawodawcę, nie można go domniemywać i wymagać jego wypełniania przez przedsiębiorców. Za prawidłową należy zatem uznać metodologię, zgodnie z którą Spółka będzie prowadzić:

- odrębną ewidencję rachunkową dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych oraz

- odrębną ewidencję rachunkową dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej dla działalności zwolnionej z opodatkowania, przy czym ewidencja ta będzie prowadzona wspólnie dla Zezwoleń i DoW.

Stanowisko Spółki potwierdza brzmienie zmienionych przepisów regulujących konsekwencje cofnięcia zezwolenia strefowego - tj. art. 17 ust. 5 i ust. 6 u.p.d.o.p Przedsiębiorca bowiem nie ustala wyniku podatkowego osobno dla każdego z zezwoleń czy decyzji o wsparciu, lecz każde z zezwoleń/decyzji wiąże się z dodatkową pulą pomocy publicznej "konsumowaną" przez cały dochód zwolniony (z działalności na terenie wskazanym w zezwoleniach/decyzji o wsparciu i w ramach przedmiotów działalności w nich wskazanych). Właśnie z uwagi na fakt, że podatnik nie ustala wyniku podatkowego w odniesieniu do każdego z zezwoleń/decyzji o wsparciu osobno, lecz cały dochód podatnika "konsumuje" stopniowo i chronologicznie, limity pomocy publicznej nabyte w związku z poszczególnymi inwestycjami: to taki przedsiębiorca musi zwrócić cały potencjalny limit pomocy, a nie zwolniony podatek w związku z projektem, na który uzyskał Zezwolenie/DoW (które zostały następczo cofnięte/uchylone).

Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w treści art. 17 ust. 5 i ust. 6 u.p.d.o.p., w podejściu zaprezentowanym w toku prac legislacyjnych - podczas których było analizowane brzmienie art. 12 ust. 2 ustawy o SSE, a także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Jednocześnie Spółka zarzuciła, że organ oparł interpretację nie na wykładni właściwych przepisów, tylko na objaśnieniach, co nie spełnia standardu właściwego dla interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. W przypadku uznania stanowiska Spółki za nieprawidłowe, organ powinien przedstawić z jakich przepisów wynika nieprawidłowość stanowiska Spółki, wraz z argumentacją w zakresie wykładni tych przepisów. Skarżąca wskazała ponadto, że zgodnie z dyrektywami interpretacyjnymi, przy dokonywaniu interpretacji przepisów podatkowych, prymat należy przypisać wykładni językowej (literalnej, gramatycznej). Tym samym, w sytuacji precyzyjnie sformułowanych wskazań w przepisach prawa, określających przesłanki zwolnienia podatkowego, organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania wykładni rozszerzającej powołując się np. na objaśnienia.

W ocenie Spółki interpretacja nie spełnia wymogu z art. 14c § 1 i 2 O.p., tj. nie zawiera uzasadnienia prawnego oceny Wnioskodawcy, jak i uzasadnienia prawnego odmiennego stanowiska organu. Organ przedstawił tezy powzięte z objaśnień, nie przedstawiając jednocześnie z jakich przepisów prawa one wynikają, ani uzasadnienia dla takiego rozumienia, wykładni tych przepisów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie odwołując się do stanowiska i argumentacji zawartych w skarżonym akcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku tej kontroli takie rozstrzygnięcie może zostać uchylone jedynie w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c

p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa, choć zastrzec należy, że argumentacja skarżącej nie zasługuje na aprobatę w całości.

Przedmiot sporu dotyczy przede wszystkim sposobu ewidencjonowania przychodów z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwoleń strefowych oraz z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie decyzji o wsparciu nowej inwestycji, a w tle także sposobu rozliczania dostępnej pomocy publicznej przysługującej w związku z zezwoleniami strefowymi oraz decyzją o wsparciu nowej inwestycji.

W odniesieniu do pierwszej, podstawowej kwestii spornej skarżąca uważa, że do wykazywania przychodów z działalności z której dochód podlega zwolnieniu, ewidencja powinna być prowadzona wspólnie, a w konsekwencji pomoc publiczną należy rozliczać łącznie, zgodnie z chronologią wydanych zezwoleń oraz decyzji Dow.

Spółka takie uprawnienie do łącznego rozliczania limitów pomocy publicznej na podstawie kolejno (chronologicznie) wydawanych zezwoleń na prowadzenie działalności strefowej oraz decyzji o wsparciu nowej inwestycji, bez względu na jakim terenie (obszarze) prowadzona jest związana z nimi działalność gospodarcza, z której dochód korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p., wywodzi z interpretacji ogólnych przepisów prawa - art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p. Zdaniem Spółki na podstawie w/w przepisów, przy braku innych uregulowań w ustawie podatkowej, nie da się wywieść dla podatników korzystających z w/w preferencji (zwolnienia od podatku dochodowego) obowiązku prowadzenia odrębnej ewidencji dla działalności, z której dochód objęty jest zwolnieniem na podstawie posiadanych w danym okresie zezwoleń czy i odrębnej dla działalności, z której dochód objęty jest zwolnieniem w związku z posiadaniem decyzji o wsparciu nowej inwestycji. Zdaniem skarżącej wykładnia tych przepisów skłania do konkluzji, że podatnik zobowiązany jest do

prowadzenia odrębnej ewidencji rachunkowej dla działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych oraz odrębnej dla działalności zwolnionej z podatku dochodowego, w sposób pozwalający na ustalenie wyniku z działalności opodatkowanej zgodnie z ogólnymi zasadami przewidzianymi w przepisach u.p.d.o.p. oraz wyniku z działalności strefowej zwolnionej z opodatkowania, w przypadku kiedy prowadzi działalność zarówno na terenie SSE, jak i poza nim.

Stanowiska stron w zakresie istnienia czy też nie obowiązku wyodrębniania przychodów związanych z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy, z której dochód zwolniony jest spod opodatkowania podatkiem dochodowym w związku z posiadanym zezwoleniem (zezwoleniami) na prowadzenie działalności strefowej oraz decyzji o wsparciu nowej inwestycji, są przeciwstawne. W ocenie Sądu oba te skrajne poglądy, oparte na zupełnie odmiennej interpretacji przepisów ustawy podatkowej, nie zasługują na uwzględnienie. Odnotować wszak należy, że organ odwołując się w swej argumentacji do stanowiska Ministra Finansów zawartego w objaśnieniach podatkowych z dnia 6 marca 2020 r. dopuszcza możliwość łącznego ewidencjonowania wyniku gospodarczego z działalności prowadzonej na zasadach ogólnych oraz na podstawie decyzji o wsparciu nowej inwestycji, ale ograniczoną wyłącznie do nierozerwalnego związku nowej inwestycji z istniejącymi już składnikami majątkowymi przedsiębiorcy. Jak podkreślono w Objaśnieniach sytuacja taka jest możliwa jedynie wówczas, gdy sposób zintegrowania nowej i istniejącej inwestycji, położonych na tym samym terenie, nie pozwala na określenie dochodu (przychodu) wyłącznie z nowej inwestycji, bez uwzględnienia zintegrowanej z nią części istniejącej inwestycji. Niemniej z tego rodzaju sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia.

Co do poglądu skarżącej, że przepisy ustawy podatkowej nie przewidują obowiązku podatnika wyodrębniania dochodów podlegających zwolnieniu, bez względu na źródło takiego zwolnienia i miejsce prowadzenia tej działalności z której dochód podlega zwolnieniu, odwołać się należy do wyroku NSA z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt II FSK 1233/19, którego stanowisko Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w całej rozciągłości podziela. Mianowicie NSA w przywołanym wyroku wyjaśnił, że literalna treść art. 12 ust. 2 ustawy o SSE wskazuje na to, że ma on zastosowanie do zezwoleń, o których mowa w art. 16 ust.1 ustawy o SSE. Ostatni z przywołanych przepisów stanowi z kolei, że podstawą do korzystania z pomocy

publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej "zezwoleniem". Każde zezwolenie odnosi się zatem do konkretnej strefy, skoro ustawodawca wyraźnie wskazuje, że jest to zezwolenie na działanie na terenie "danej" strefy. Poza tym użycie liczby pojedynczej co do słowa "strefa" ma tu znaczenie, skoro zostało ono poprzedzone słowem "danej". "Dany" oznacza w języku polskim "określony, taki, o którym mowa" (tak Słownik języka polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/szukaj/dany.html), "ten, o którym wiadomo, do którego się coś odnosi, przytoczony, aktualny, odnośny" (Współczesny słownik języka polskiego, Warszawa 1996,s.156). Dekodując treść art. 16 ust. 1 nie można także, zdaniem NSA, pominąć ust. 3 art. 16 ustawy o SSE, zgodnie z którym zezwolenie może być udzielone, jeżeli podjęcie działalności na terenie strefy przyczyni się do osiągnięcia celów określonych w planie rozwoju strefy, o którym mowa w art. 9. Dla każdej ze stref taki plan jest ustalany przez Ministra właściwego do spraw gospodarki w drodze rozporządzenia (art. 9 ustawy o SSE). Uwzględnić musi w szczególności cele ustanowienia strefy, działania służące osiągnięciu tych celów oraz obowiązki zarządzającego dotyczące działań zmierzających do osiągnięcia celów ustanowienia strefy i terminy wykonania tych obowiązków (art. 9 ust. 2 ustawy o SSE).

Dalej NSA wyjaśnił, że skoro art. 16 ust. 1 ustawy o SSE dotyczy zezwoleń wydawanych na działanie w danej strefie, to i art. 12 ust. 2, odsyłający do art. 16 ust. 1, odnosi się do możliwości rozliczania pomocy publicznej według kolejności zezwoleń wydawanych na działalność w danej strefie. Zauważył nadto, że pomoc publiczna jest udzielana w konkretnym celu – uprzemysłowienia, stworzenia miejsc pracy w konkretnych miejscach, co wynika choćby z art. 3 ustawy o SSE.

W efekcie przedstawionych rozważań NSA skonkludował, że z przywołanych przepisów wynika, że według przyjętych w ustawie o SSE założeń nie jest (nie było) dla ustawodawcy obojętne, w jaki sposób i jak szybko będą realizowane cele, dla których utworzono strefę, przez podmioty uzyskujące zezwolenia na działanie właśnie w danej strefie, zatem możliwość rozliczania pomocy publicznej powinna być związana z konkretną (daną, jak mówi przepis) strefą, a nie tylko z faktem położenia stref w jednym województwie, mającym ten sam poziom dopuszczalnej pomocy publicznej.

Sąd w całej rozciągłości podziela zaprezentowane stanowisko NSA i uważa, że powinno ono zostać rozciągnięte także na sytuacje, gdy przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą w oparciu zarówno o zezwolenie (zezwolenia) strefowe, jak i decyzję o wsparciu nowej inwestycji, ale odnoszących się do różnego obszaru, czyli najprościej rzecz ujmując, gdy nowa inwestycja prowadzona jest poza obszarem danej SSE, w której przedsiębiorca prowadzi działalność na podstawie zezwolenia (zezwoleń) strefowego. Biorąc pod uwagę regulacje ustawy o WNI, także w przypadku pomocy publicznej w związanej z decyzją o wsparciu nowej inwestycji, ustawodawcy nie było obojętne w jaki sposób i jak szybko będą realizowane cele, dla których decyzja została udzielona. Jak już wyżej wskazano, odwołując się do motywów wyroku NSA w sprawie o sygn. akt II FSK 1233/19, intensywność pomocy publicznej determinowana jest warunkami właściwymi dla danego obszaru (regionu), strategią jego rozwoju, a podjęcie działalności na terenie strefy, ma przyczynić się do osiągnięcia celów określonych w planie rozwoju danej strefy, obejmującej określony teren. Podobnie w przypadku prowadzenia działalności na podstawie decyzji o wsparciu nowej inwestycji, wsparcie w postaci zwolnienia z podatku dochodowego przyznawane jest na realizację nowych inwestycji, zlokalizowanych na ściśle określonym w decyzji terenie, znajdującym się na wydzielonych w tym celu obszarach odpowiednio zarządzanych, mając na celu rozwój inwestycji na danym obszarze, biorąc pod uwagę potrzeby rozwojowe regionu i cele gospodarcze określone w dokumentach strategicznych, o których mowa w ustawie o zasadach prowadzenie polityki rozwoju (vide art. oraz art. 7 ust. 1 ustawy o WNI). W przypadku obu tych zwolnień, stanowiących faktycznie różne źródła preferencji, nie jest obojętne jakiego obszaru dotyczą, przeciwnie, determinowane są strategią obszaru właściwą temu, którego dotyczą. Dlatego nie jest właściwe przenoszenie pomocy publicznej do działalności prowadzonej na różnych obszarach, do czego w gruncie rzeczy prowadziłaby metodologia zaproponowana przez skarżącą polegająca na prowadzeniu jednej ewidencji dla działalności zwolnionej z opodatkowania, bez względu na to, gdzie byłaby ona prowadzona, a więc także na obszarze nie objętym czy to zezwoleniem strefowym czy też decyzją o wsparciu nowej inwestycji. Dochody osiągnięte z tych dwóch źródeł zwolnionych z opodatkowania (zezwolenie strefowe i decyzja o wsparciu nowej inwestycji) nie powinny podlegać łączeniu, jeżeli prowadzone są na różnych obszarach.

Podkreślenia przy tym wymaga, że w świetle art. 6 ustawy o WNI miejsce realizacji nowej inwestycji, może znajdować się na terenie dwóch a nawet więcej obszarów przypisanych do różnych zarządzających obszarami, a zgodnie z art. 2 pkt 4, takim zarządzającym jest zarządzający SSE ustanowioną na podstawie przepisów ustawy o SSE.

Analizowana sprawa opiera się na regulacjach dotyczących zwolnień z podatku dochodowego od osób prawnych uregulowanych w art. 17 ust. 1 pkt 34 i pkt 34a u.p.d.o.p..

W świetle art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 482 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 284 i 1086), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami;

W świetle zaś art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. poz. 1162, z 2019 r. poz. 1495 oraz z 2020 r. poz. 1086), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Zgodnie zaś z art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p. zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Sposób uregulowania w/w zwolnień wymaga spostrzeżenia, że ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie odrębnego uregulowania zwolnienia w związku z decyzją o wsparciu, wprowadzając nową jednostkę redakcyjną (pkt 34a) zamiast zmodyfikować istniejący już pkt 34, co oznacza, że pomimo pewnych podobieństw mechanizmu działania, wykazują one także pewne odmienności. Podejście do obu tych zwolnień oferowane przez skarżącą opiera się na unifikacji bez względu na warunki w jakich występują.

Wskazać należy jednak przede wszystkim na treść przepisu art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., który stanowi, że zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Przepis ten literalnie określa, że nie mogą być łączone dochody uzyskane z działalności prowadzonej na terenie, który nie pokrywa się z terenem wskazanym czy to w zezwoleniu czy to decyzji o wsparciu. Ten zapis ustawowy de facto wpisuje się w zaprezentowany wyżej pogląd tut. Sądu o przeszkodach prawnych w łączeniu pomocy publicznej udzielonej na podstawie zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie różnych SSE, do czego prowadziłby brak wyodrębnienia organizacyjnego i osiąganego wyniku podatkowego. Potwierdzeniem takiego stanowiska, jest dyspozycja art. 17 ust. 6a u.p.d.o.p., który stanowi, że w przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej określonym w zezwoleniu lub terenem określonym w decyzji o wsparciu, działalność prowadzoną na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu wydziela się organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o przychody i koszty uzyskania przychodów jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność określoną w zezwoleniu lub w decyzji o wsparciu. Sytuacja, gdy nowa inwestycja realizowana jest poza obszarem SSE, na której skarżąca już prowadzi działalność gospodarczą na podstawie zezwoleń strefowych, wpisuje się w hipotezę art. 17 ust. 6 a u.p.d.o.p., "prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej określonym w zezwoleniu", co zgodnie z jego dalszą dyspozycją oznacza obowiązek wyodrębnienia organizacyjnego, przejawiającego się przede wszystkim w wydzieleniu przychodów i kosztów działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenie strefowe, a w konsekwencji także wyodrębnienie wyników działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie decyzji o wsparciu nowej inwestycji.

Nie można się zatem zgodzić z twierdzeniem organu interpretacyjnego, że w każdym wypadku (poza wyjątkiem wskazanym wyżej przez Sąd), gdy przedsiębiorca (podatnik) posiada zezwolenie (zezwolenia) na prowadzenie działalności

gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz decyzję o wsparciu nowej inwestycji, dochody osiągnięte z tych dwóch źródeł zwolnionych z opodatkowania nie podlegają łączeniu. Przedmiotem badania organu powinno być podstawowe kryterium wyznaczające obowiązki ewidencyjne przedsiębiorcy dysponującego obydwoma źródłami zwolnienia z podatku dochodowego określonymi w art. 17 ust. 1 pkt 34 i pkt 34a u.p.d.o.p., to jest czy działalność w oparciu o zezwolenie (zwolnienia) strefowe i decyzję o wsparciu nowej inwestycji prowadzona jest na tym samym obszarze, zarządzanym przez tego samego zarządzającego.

Kwestionując en bloc możliwość łączenia przez przedsiębiorcę przychodu (dochodu) z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie zezwolenia strefowego oraz decyzji o wsparciu nowej inwestycji organ w sposób istotny naruszył przepisy prawa materialnego poprzez błędną interpretację wskazanych w skardze przepisów art. 12 ust. 2 ustawy o SSE i art. 13 ust. 6 i 7 ustawy o WNI.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny oceni prawidłowość stanowiska własnego wnioskodawcy w odniesieniu do zagadnień prawnych przedstawionych we wniosku z uwzględnieniem powyższych rozważań, a w szczególności przez pryzmat kryterium obszaru, na którym prowadzona jest działalność gospodarcza skarżącej Spółki w oparciu o pozwolenia strefowe oraz decyzję o wsparciu nowej inwestycji.

Z przedstawionych powyżej względów Sąd uchylił skarżoną interpretację indywidualną, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono natomiast zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 i 1801 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej, reprezentowanej przez adwokata, koszty postępowania w wysokości 697 zł., na które składają się koszty wpisu od skargi (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) opłata od pełnomocnictwa (17 zł).