Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 800/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art 147 par 1  i art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska ASR WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2023 r. sprawy skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr LXII/483/23 Rady Miejskiej w Rabce – Zdroju z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Rabka-Zdrój z wyłączeniem strefy "A" ochrony uzdrowiskowej dla części obszaru miasta Rabka-Zdrój - "Rabka-Zdrój Południe" I. stwierdza nieważność § 2 ust.1 pkt 13 zaskarżonej uchwały; II. w pozostałej części skargę oddala; III. zasądza od Gminy Rabka – Zdrój na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 zł. (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr LXII/483/23 Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Rabka-Zdrój z wyłączeniem strefy "A" ochrony uzdrowiskowej dla części obszaru miasta Rabka-Zdrój - "Rabka-Zdrój Południe". Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.:

1. art. 17 pkt 13 w zw. z art. 17 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej: u.p.z.p.) - poprzez brak ponowienia czynności uzgodnienia projektu planu miejscowego w wymaganym zakresie, w związku wydaniem decyzji Wojewody Małopolskiego o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej.

2. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. - poprzez brak określenia sposobu mierzenia wysokości zabudowy niebędącej budynkami.

Na podstawie tych zarzutów Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Uzasadniając skargę wskazano, że Burmistrz Rabki-Zdroju pismem z 17 stycznia 2022 r. znak: AGZ.6721.1.1.2922.JG wystąpił do Wojewody Małopolskiego z wnioskiem o uzgodnienie projektu miejscowego planu, przekładając równocześnie projekt aktu prawa miejscowego dla części obszaru miasta Rabka- Zdrój - "Rabka-Zdrój Południe".

Postanowieniem z 31 stycznia 2022 r. znak WI-IV.743.2.12.2022 projekt ww. planu miejscowego został przez Wojewodę Małopolskiego pozytywnie uzgodniony, jednocześnie ze wskazaniem, iż obszar objęty zakresem sporządzanego planu znajduje się w bliskim sąsiedztwie następujących linii kolejowych: nr 104 Nowy Sącz - Chabówka, nr 99 Chabówka - Zakopane oraz nr 98 Sucha Beskidzka - Chabówka.

W dniu 18 lipca 2022 r. została wydana decyzja Wojewody Małopolskiego o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej znak: WI-IV.747.2.1.2022 dla inwestycji pn. Rozbiórka, przebudowa, rozbudowa i budowa obiektu budowlanego pn.: Linia kolejowa nr 104 Chabówka - Nowy Sącz na odc. A1 od km 0+576 (km istn. 0+576) do km 6+100 (km istn. 6+109) wraz z infrastrukturą techniczną wzdłuż linii kolejowej nr 104, wzdłuż linii kolejowej nr 98 Sucha Beskidzka - Chabówka na ode. od km istniejącego 33+830 do km istniejącego 35+313 oraz na stacji Chabówka, realizowanej w ramach projektu: Budowa nowej linii kolejowej Podłęże - Szczyrzyc - Tymbark / Mszana Dolna oraz modernizacja istniejącej linii kolejowej nr 104 Chabówka - Nowy Sącz - Etap I: prace przygotowawcze. Powyższa decyzja w dniu 18 lipca 2022 r. przekazana została drogą elektroniczna (ePUAP) Burmistrzowi Rabki-Zdroju. jako organowi planistycznemu w celu uwzględnienia skutków decyzji w opracowaniach planistycznych - zadanie rządowe.

Strona skarżąca przypomniała, iż zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4b u.p.z.p. w miejscowym planie określa się granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi publicznej, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska użytku publicznego, sieci przesyłowej, budowli przeciwpowodziowej, sieci szerokopasmowej, inwestycji w zakresie terminalu, inwestycji w zakresie Centralnego Portu Komunikacyjnego, przedsięwzięcia Euro 2012 lub decyzji lokalizacyjnych wydanych przez Komisję Planowania przy Radzie Ministrów w związku z realizacją inwestycji w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa.

Podkreślono, że wyznaczone granice terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych/granice terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej częściowo wkraczają na obszar objęty zakresem planu miejscowego, w związku z powyższym zaistniała przesłanka obligująca Burmistrza Rabki - Zdroju do ponowienia procedury planistycznej, polegającej na ponowieniu etapu uzgodnień z Wojewodą Małopolskim w odniesieniu do zadań rządowych.

Ustalenia miejscowego planu obecnie nie są zgodne z decyzją Wojewody Małopolskiego, co na etapie ponowienia (które jednak nie zostało dokonane) uzgadniana projektu miejscowego planu skutkowałoby uzyskaniem negatywnego stanowiska Wojewody Małopolskiego dla planu w przyjętym kształcie.

Ponadto Wojewoda Małopolski podkreślił, że w zaskarżonej uchwale nie przedstawiono definicji, ani sposobu mierzenia wysokości dla obiektów budowlanych niebędących budynkami (tj. m.in. dla obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, zabudowy usług turystyki), nie wskazując sposobu obliczania maksymalnej wysokości dla tego typu zabudowy.

W § 2 ust. 1 pkt 13 uchwały przedstawiona została definicja wysokości zabudowy: rozumie się przez to całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r" poz. 682 ze zm.), mierzoną od poziomu terenu istniejącego a dla budynku: od poziomu terenu istniejącego od strony odstokowej, mierzoną jako średnia arytmetyczna wysokości najwyższego i najniższego poziomu terenu, do najwyżej położonego punktu budynku np.: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych.

Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu, w ramach poszczególnych terenów dopuszcza się odpowiednio wznoszenie różnych typów zabudowy, w tym, m.in. obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej czy też zabudowa usług turystyki (bez wprowadzania jednoznacznej definicji pojęcia).

Jednocześnie uchwała w sprawie planu miejscowego nie określa maksymalnej wysokości powyżej wskazanych obiektów.

Jako zabudowę należy uznawać także obiekty budowlane niebędące budynkami. Jednakże zgodnie z zapisami uchwały, określone zostało wprost, iż cytowana definicja odnosi się jedynie do budynków ponieważ wysokość jest liczona "do najwyżej położonego punktu budynku".

Stosownie do zapisów art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako obligatoryjny wskaźnik określa się także m.in. maksymalną wysokość zabudowy. W tym miejscu wskazać należy, że w przepisach rangi wyższej niż uchwała nie znajduje się definicja legalna wysokości zabudowy. Nie można się więc odwołać do istniejącego zdefiniowania sposobu mierzenia zabudowy (niebędącej budynkami), zatem definicja taka i sposób mierzenia zabudowy dla wszystkich obiektów dopuszczonych w planie, powinna znaleźć się w uchwale.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wskazując, że podczas sporządzania projektu planu miejscowego nie doszło do istotnego naruszenia zasad ani trybu sporządzenia planu miejscowego, a tym samem wskazane w skardze Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuty są bezzasadne.

Burmistrz uzyskał pozytywne uzgodnienie Wojewody Małopolskiego postanowieniem Wl- IV.743.2.12.2022 z dnia 31 stycznia 2022 r. Zgodnie z zapisami art. 17 pkt 6 lit b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt planu podlega uzgodnieniu z Wojewodą w zakresie zadań rządowych. Uzgodnienie projektu planu w zakresie zgodności z planem województwa odbywa się z Zarządem Województwa, organem kompetentnym do przygotowania planu zagospodarowania przestrzennego województwa i weryfikacji zgodności planu zagospodarowania przestrzennego z planem zagospodarowania przestrzennego województwa. Uzgodnienie takie zostało dokonane. Zarząd Województwa uzgodnił projekt planu, pod kątem zgodności z ustaleniami Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego, wskazując w swym piśmie jedynie, że nie ma podstaw do dokonania uzgodnienia w zakresie uwzględnienia audytu krajobrazowego, gdyż ten nie został jeszcze sporządzony. Dlatego, też zupełnie nieuzasadnione jest powoływanie się w skardze Wojewody na fakt, że w sąsiedztwie sporządzonego planu miejscowego w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego wskazane są inwestycje kolejowe, o których mowa w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego, gdyż projekt planu miejscowego został w tym zakresie pozytywnie uzgodniony z Zarządem Województwa.

Ponadto projekt planu został wysłany do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego oraz PKP PLK w dniu 17 stycznia 2022 r., uzyskując wymagane uzgodnienie oraz pozytywną opinię.

Procedura sporządzenia projektu planu miejscowego jest jednoznacznie określona w przepisach art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W obowiązujących przepisach brak jest wymogu ponownego uzgadniania projektu planu w przypadku wydania decyzji o lokalizacji linii kolejowej.

Na marginesie wskazano, że zgodnie z przepisami art. 9ad ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych, realizowanych w trybie "specustawy", nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co tym samym oznacza możliwość realizacji prawomocnej decyzji, niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Sam fakt wydania decyzji nie może jednak wstrzymywać procedury planistycznej i powodować obowiązku jej ponowienia. Dotyczy to zarówno decyzji wydawanych w trybie ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym jak i w innym trybie, np. przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można zakładać, że inwestycje wydawane w trybie ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym należy traktować w sposób szczególny. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa w tym art. 7 Konstytucji RP Burmistrz Rabki-Zdroju nie miał obowiązku ponowienia procedury planistycznej w związku z wydaniem przez Wojewodę Małopolskiego decyzji z dnia 18 lipca 2022 r. (znak sprawy Wl- IV.747.2.1.2022) o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, a tym samym nie naruszył trybu sporządzenia planu miejscowego.

Ponadto wskazać należy, iż zgodnie art. 15 ust. 3 pkt 4b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji linii kolejowej (...).

Z informacji uzyskanej w Urzędzie Wojewódzkim w Krakowie wynika, że decyzja Wojewody Małopolskiego znak: WI-IV.747.2.1.2022 z dnia 18 lipca 2022 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej do dnia dzisiejszego nie uzyskała klauzuli ostateczności - planowany termin rozpatrzenia odwołania przez organ II instancji określony został na 31 lipca 2023 r.

Co więcej, podkreślić należy, iż uzgadniając projekt planu Wojewoda Małopolski nie wskazał na rozpoczęcie procedury uzyskiwania decyzji lokalizacyjnej linii kolejowej.

Jeżeli chodzi natomiast o zarzut naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego to w ocenie Rady Miejskiej w Rabce - Zdroju on również pozostaje bezzasadny. W planie miejscowym, na wszystkich terenach, gdzie została dopuszczona zabudowa określono, maksymalną wysokość zabudowy. Jak też wskazał w swej skardze Wojewoda Małopolski pojęcie "zabudowa" nie posiada legalnej definicji w przepisach ogólnie obowiązujących. Dlatego też w § 2 ust. 1 pkt 13 zaskarżonego planu zawarta została definicja wysokości zabudowy, gdzie wskazane zostało że przez wysokość zabudowy należy rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), mierzoną od poziomu terenu istniejącego a dla budynku:

Kluczowy w tej definicji jest użyty spójnik "a" ("a dla budynków").

Zgodnie z tą definicją ustalono, że przez określoną w planie wysokość zabudowy należy rozumieć wysokość wszystkich obiektów budowlanych, nie tylko budynków. W definicji ustalono sposób od jakiego poziomu należy ją mierzyć. Zgodnie z zawartą definicją wysokość zabudowy w odniesieniu do wszystkich obiektów budowlanych, za wyjątkiem budynków, należy mierzyć od "poziomu terenu istniejącego", natomiast dla budynków "od poziomu terenu istniejącego od strony odstokowej, mierzoną jako średnia arytmetyczna wysokości najwyższego i najniższego poziomu terenu, do najwyżej położonego punktu budynku np.: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych".

Tym samym zawarta w planie definicja dotyczy wszystkich obiektów budowlanych, w tym również budowli, gdyż te zawierają się w definicji obiektu budowlanego, określonej w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, gdzie ustalono, że jako obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Zarzut, iż w uchwale nie określono górnej granicy mierzenia budowli, nie będącej budynkiem nie może świadczyć o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu. W planie ustalono maksymalną wysokość budowli, co w związku ze złożonymi wyjaśnieniami nie neguje już w swej skardze Wojewoda, skupiając się na tym że nie określono do jakiego elementu budowli należy ją mierzyć. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na celowość wprowadzenia sposobu mierzenia wysokości budynków, które w sposób szczególny zostały potraktowane w planie. Wynika on z faktu, że to właśnie budynki w sposób kluczowy kształtują przestrzeń i ład przestrzenny, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego uznano, że doprecyzowanie sposobu pomiaru wysokości budynków jest istotne z punktu widzenia paradygmatu planistycznego. W przypadku obiektów budowlanych innych niż budynki uznano, że sposób ich mierzenia wystarczy doprecyzować w zakresie dolnego punktu, tj. od poziomu istniejącego terenu w celu uniknięcia nadsypywania, podnoszenia terenu w celu zwiększenia wysokości budowli. Górna granica innych niż budynki obiektów budowlanych nie została określona. Oznacza to, że żaden z elementów budowli nie może być wyższy niż ustalono w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. Obiektami budowlanymi mogą być różne budowle, konstrukcje, a nawet obiekty małej architektury, co wskazał również w swej skardze Wojewoda. Przygotowując projekt planu Burmistrz Rabki-Zdroju uznał, kierując się racjonalnością działania, że opisywanie o jaki element budowli chodzi jest niezasadne, gdyż mnogość obiektów jakie mogą powstawać, ich forma, konstrukcja etc. nie dają takiej możliwości. Skoro tak, uznał że brak określenia do jakiego elementu należy mierzyć obiekty budowlane inne niż budynki oznaczać będzie najwyższy element tychże obiektów budowlanych. W tej sytuacji, nadzór budowlany, który będzie dokonywał oceny zgodności przyszłych inwestycji z ustaleniami planu miejscowego będzie przyjmował najwyższą wysokość elementu obiektu budowlanego, niebędącego budynkiem, gdyż nie będzie miał żadnego pola manewru do innej niż taka interpretacji. Skoro tak, plan jednoznacznie ustala wysokość wszystkich obiektów budowlanych, a tym samym co wskazano powyżej nie doszło do naruszenia zasad jego sporządzania.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) – określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Skarga organu nadzoru tj. Wojewody Małopolskiego została złożona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewoda jako organ nadzoru, w przeciwieństwie do osób o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest obowiązany wykazywać swojej legitymacji skargowej poprzez wskazanie interesu prawnego i jego naruszenia.

Zarzuty podniesione w skardze okazały się nieuzasadnione, jakkolwiek jeden z kwestionowanych przez Wojewodę Małopolskiego przepisów zaskarżonej uchwały okazał się wadliwy z innych przyczyn niż podniesione w skardze, co uzasadniało stwierdzenie jego nieważności.

Strona skarżąca podniosła dwa rodzaje zarzutów: pierwsza grupa dotyczyła naruszenia trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez brak ponowienia czynności uzgodnienia projektu planu miejscowego w związku wydaniem decyzji Wojewody Małopolskiego o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, natomiast druga grupa obejmowała naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie błędnej definicji wysokości obiektu budowlanego zawartej w § 2 ust.1 pkt 13 zaskarżonej uchwały.

Pierwsza grupa zarzutów okazała się całkowicie pozbawiona podstaw. Wydanie w toku procedury planistycznej decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie wymaga ponowienia uzgodnień projektu planu miejscowego z wojewodą.

Burmistrz Rabki-Zdroju pismem AGZ.6721.1.1.2022.JG wystąpił w dniu 17 stycznia 2022 r. o uzgodnienie projektu planu z Wojewodą Małopolskim na podstawie art. 17 pkt 6 lit. "b" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi Wojewoda Małopolski wydał postanowienie z dnia 31 stycznia 2022 r., znak WI-IV.743.2.12.2022, w którym uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania w zakresie zadań rządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. W uzasadnieniu postanowienia wskazano: "Informuje się, że Sejmik Województwa Małopolskiego uchwalił Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego przyjętego Uchwałą Nr LVII/732/18 z 26 marca 2018 r. w sprawie zmiany Uchwały Nr XV/174/03 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego. W Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego w Zestawieniu kluczowych projektów i inicjatyw służących realizacji (Tom 2, Narzędzia inwestycyjne, Tabela 2.18), w sektorze: Transport i komunikacja, w wierszu nr 3 wskazano jako inwestycje rządowe, m in.: modernizacja linii kolejowych: odcinki wymagające DUŚ: (...) Chabówka - Nowy Sącz oraz Rabka-Nowy Targ-Zakopane. Zadania te ujęto także w Tomie 2, tabela 2.11. w wierszu 1 pn. Budowa nowej linii kolejowej Podłęże - Szczyrzyc -Tymbark/Mszana Dolna oraz modernizacja odcinka linii kolejowych Nowy Sącz - Muszyna - granica państwa i Chabówka - Nowy Sącz oraz w wierszu 6 pn: Modernizacja linii kolejowych: [...] 7) nr 97,98, 99 ode. Skawina - Sucha Beskidzka - Chabówka - Zakopane, wraz z budową łącznicy w Chabówce -126,10 km. Ponadto wskazuje się, że ww. linie kolejowe nr 104, 99 oraz 98 zaliczono do linii o znaczeniu państwowym - Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym. W związku z powyższym przypomina się o obowiązku wystąpienia do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego o uzgodnienie projektu przedmiotowego planu na podstawie art. 17 pkt 6 lit. B tiret jedenaste ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo sugeruje się konsultacje z PKP PLK tj. inwestorem ww. zadania rządowego".

Zgodnie z tymi wskazaniami wystąpiono o uzgodnienie również do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, który dokonał uzgodnienia postanowieniem z dnia 10 lutego 2022 r., znak DOP-WPGP.481.57.2022.MS.

Tym samym dopełniono obowiązku dokonania uzgodnień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Trzeba zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że jedynym przepisem nakładającym obowiązek ponowienia uzgodnień w procedurze planistycznej jest art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Uzgodniony powołanymi wyżej postanowieniami projekt planu nie był zmieniany, a zatem nie było potrzeby ponawiania uzgodnień. Wojewoda Małopolski zresztą nie wskazuje podstawy prawnej, która zobowiązywałaby do ponowienia uzgodnień w przypadku wydania w trakcie procedury planistycznej decyzji o lokalizacji linii kolejowej.

Słusznie zwraca się uwagę w odpowiedzi na skargę na treść art. 15 ust. 3 pkt 4b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012. W przepisie tym mowa jest o ostatecznych decyzjach lokalizacyjnych, podczas gdy decyzja lokalizacyjna Wojewody Małopolskiego z dnia 18 lipca 2022 r. nie była decyzją ostateczną.

Wreszcie słusznie zwraca się w odpowiedzi na skargę na treść art. 9ad ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1786 z późn. zm.), zgodnie z którym w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych, realizowanych w trybie niniejszego rozdziału, nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z zastrzeżeniem art. 9n ust. 2 i art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g, oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2021 r. poz. 485 oraz z 2023 r. poz. 28). Oznacza to, że zarówno wydanie, jak i późniejsza realizacja decyzji lokalizacyjnej jest całkowicie niezależna od treści obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie mają żadnego znaczenia dla kontrolowanej procedury planistycznej wskazywane w skardze rozbieżności pomiędzy treścią uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a treścią decyzji lokalizacyjnej.

Wszystkie te argumenty przemawiały za uznaniem zarzutu naruszenia trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za bezzasadny.

Zastrzeżenia Wojewody w zakresie definicji "wysokości zabudowy", zawartej w § 2 ust. 1 pkt 13 uchwały również nie znalazły uznania Sądu, jakkolwiek przepis ten wymagał wyeliminowania z obrotu prawnego z innych przyczyn. Zgodnie z tym przepisem "ilekroć w niniejszej uchwale jest mowa o wysokości zabudowy - należy przez to rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz, U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), mierzoną od poziomu terenu istniejącego a dla budynku: od poziomu terenu istniejącego od strony odstokowej, mierzoną jako średnia arytmetyczna wysokości najwyższego i najniższego poziomu terenu, do najwyżej położonego punktu budynku np.: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych".

W przepisie tym zdefiniowano "wysokość zabudowy" – osobno dla budynków oraz osobno dla pozostałych obiektów budowlanych.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) uregulowano w sposób powszechnie obowiązujący sposób ustalania wysokości budynku. Zgodnie z tym przepisem "wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi".

Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. VII SA/Wa 1912/22 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) "W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się (...), że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna w odpowiednim zakresie (por. S. Wronkowska, M. Zieliński: Zasady techniki prawodawczej. Komentarz, Warszawa 1997. Wydawnictwo Sejmowe, s. 25; zob. też wyroki NSA: z 14 października 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1179/98; z 16 czerwca 1992 r., sygn. akt II SA 99/92, ONSA 1993/2/44; z 20 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2761/95; wyrok SN z 5 stycznia 2001 r., III RN 40/00, OSNP 2001/13/424). (...) Podkreślić trzeba, że żaden przepis prawa obowiązującego (rangi ustawy) nie dał takich kompetencji organom gminy, aby w ramach przepisów prawa miejscowego ustalały sobie dowolnie, a następnie stosowały własne przepisy definiujące, jak należy dokonywać pomiaru wysokości budynku, gdyż to wynika z przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 379/08 oraz wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1549/08, CBOSA)".

Wprowadzona w analizowanym przepisie zaskarżonej uchwały definicja wysokość zabudowy w części odnoszącej się do wysokości budynku w sposób niedopuszczalny modyfikuje sposób obliczania takiej wysokości określony w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skutkiem takiej regulacji jest obowiązywanie na terenie objętym zakresem kontrolowanego planu miejscowego zarówno definicji wynikającej z rozporządzenia, jak i odmiennej od niej definicji wprowadzonej przez prawodawcę lokalnego.

Z uwagi na redakcję przepisu nie było możliwości stwierdzenia nieważności jedynie tej części omawianej definicji, która odnosiła się do budynków i pozostawienie w obrocie definicji zabudowy innego rodzaju. Konieczne było stwierdzenie nieważności całej definicji "wysokości zabudowy".

Co istotne, zgodnie z § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały pojęcia niezdefiniowane należy rozumieć zgodnie z obowiązującymi przepisami i definicjami słownikowymi. Oznacza to, że stwierdzenie nieważności analizowanego przepisu nie spowoduje braku możliwości stosowania pozostałych przepisów planu miejscowego, bowiem wysokość budynków będzie należało ustalać w oparciu o § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, natomiast w przypadku pozostałych obiektów budowalnych będzie można posłużyć się definicjami słownikowymi oraz powszechnym rozumieniem pojęcia "wysokość".

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. § 2 ust.1 pkt 13 zaskarżonej uchwały.

W pozostałym zakresie (tj. w odniesieniu do zawartego w skardze żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości) skargę w pkt II wyroku oddalono jako bezzasadną – na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od gminy Rabka – Zdrój na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą.