Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1058/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 8, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 2 pkt 5, par. 3 ust. 3, par. 4-8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 października 2022 r. nr SKO.4150.484-485.2022 SKO.4150.494-495.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. ał


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 października 2022 r., nr SKO.4150.484-485.2022 SKO.4150.494-495.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), dalej jako: "k.p.a.", i art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 16 września 2022 r., nr DPRG-UA-IX.l 179.2022, w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 16 września 2022 r., po rozpoznaniu wniosku M.B., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami, budynku usługowego, niezbędnych urządzeń budowlanych i infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul.[...] oraz ul. [...] i [...], na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz fragmentach działek drogowych nr [...], [...], [...] (ul. [...]) i nr [...], [...] (ul. [...]), w obrębie [...].

Odwołania od powyższej decyzji złożyli: M.H. i M.H.1., M.B.1. i K.K.

W odwołaniu M.H. i M.H.1. wskazali, że decyzja narusza art.61 ust. 1 pkt 3 z uwzględnieniem ust. 5 u.p.z.p., art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p., jak i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., poz. 1588 ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie". W uzasadnieniu odwołujący wskazali, że z przedłożonych przez wnioskodawcę zapewnień o dostawie mediów wynika, że aby zasilić planowany obiekt, trzeba przebudować sieć wodnokanalizacyjną, ciepłowniczą i wybudować stację transformatorową. Z korespondencji z Zarządem Dróg i Transportu wynika, że przy takiej inwestycji konieczna jest przebudowa ulic [...] i [...] - chodniki i uliczny system parkowania. Zdaniem odwołujących, świadczy to jednoznacznie, że w ocenie gestorów istniejąca infrastruktura jest niewystarczająca i wymaga poważnej rozbudowy. Problem ten mógłby zostać rozwiązany, gdyby wnioskodawca przedstawił opisane w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. umowy z właściwymi jednostkami organizacyjnymi - gestorami infrastruktury. Wnioskodawca nie podpisał i nie przedstawił takich umów. Planowana inwestycja nie jest małym obiektem, do którego wystarczy doprowadzić przyłącza z istniejących sieci, wymagają one rozbudowy, co wiąże się z zapewnieniem ich zasilenia, poważnymi inwestycjami i dysponowaniem zewnętrznymi nieruchomościami na cele budowlane - jest to operacja poważna, długotrwała i niepewna - nie można jej zbagatelizować. Stanowisko organu, iż etap ten należy przenieść na okres opracowywania projektu (po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy) i uzyskiwania pozwolenia na budowę, nie znajduje potwierdzenia w ustawie, ponieważ to ona określa zasady ustanawiania warunków zabudowy. Natomiast etap projektowania i budowy określa Prawo budowlane. Zawarte w decyzji zapisy o ustanowieniu warunków zabudowy dla przebudowy chodnika i budowy zatok postojowych w aktualnym brzmieniu nie są obowiązkowe, a jedynie fakultatywne i nie muszą zostać zrealizowane przez inwestora. W kwestii infrastruktury wniosek jest zatem rażąco niekompletny, a decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Ponadto, odwołujący zarzucili organowi niekonsekwencję w odniesieniu do kwestii uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, stąd - zdaniem odwołujących - warunki konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie zostały spełnione. W ocenie odwołujących, wyznaczony w sprawie obszar analizowany jest niezgodny z przepisem § 3 ust. 2 rozporządzenia, bowiem granica analizowanego obszaru została określona jako trzykrotna szerokość sumy działek znajdujących się od strony ul. [...]. Suma szerokości dwóch działek to szerokość terenu inwestycji, tymczasem rozporządzenie jednoznacznie stanowi o szerokości frontu działki. Z uwagi na fakt, że teren objęty wnioskiem przylega do dwóch ulic o jednakowej randze, nie można określić jednoznacznie frontu tego obszaru. Właściwym jest uzależnienie granic obszaru objętego wnioskiem od szerokości poszczególnych działek wchodzących w jego skład. Właściwy zakres przedstawiono na załączniku graficznym. Jednocześnie wykazano, iż z ul. [...] nie są dostępne nieruchomości posiadające zabudowę wielorodzinną, która była przedmiotem wniosku.

W odwołaniu M.B.1., kwestionując decyzję organu I instancji, wskazał, że nie wprowadzono żadnych zmian (w stosunku do poprzednich, uchylonych warunków zabudowy) na działce nr [...], która nie dochodzi do ul. [...], a kończy się na granicy z działką odwołującego (nr [...]) oraz działkami sąsiadów nr [...] i [...]. Wyznaczono tylko nieprzekraczalną linii zabudowy od strony ul. [...], ale nie wyznaczono nieprzekraczalnej linii zabudowy na końcu działki nr [...], graniczącej z działkami nr: [...], [...] i [...]. Istniejący budynek wielorodzinny na działce nr [...], który został zbudowany zbyt blisko granicy działki odwołującego (4,8 m), został obniżony i posiada trzy kondygnacje. W stosunku do tego budynku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokami z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 494/07, i II SA/Łd 496/07, wstrzymał wykonanie decyzji o warunkach zabudowy, a decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia 16 listopada 2007 r., nr 204/2007, uchylono w całości decyzję o pozwoleniu na budowę. W związku z tym, w ocenie strony, budynek usytuowany na działce nr [...] nie powinien być w ogóle uwzględniony w analizie urbanistycznej, przy planowanej nowej zabudowie. Dla planowanego zamierzenia ustalono, zdaniem odwołującego, zbyt wysoki wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oraz zbyt dużą szerokość oraz długość planowanych budynków. Planowana wysokość budynku (14 m), w tym m.in. od strony działki nr [...], a także działek nr [...] i [...], zlokalizowanych przy ul. [...], jest zbyt duża i spowoduje zacienianie tych działek. Jedyna dopuszczalna wysokość to dwie kondygnacje. Wielkość oraz długość planowanego budynku, według załączonej mapy, jest nie do przyjęcia, ponieważ relatywnie, w stosunku do innych budynków (bezpośrednio sąsiadującej zabudowy jednorodzinnej) są rażąco duże. Inwestycja spowoduje utratę wartości działki odwołującego i uniemożliwi planowaną zabudowę części południowej działki. Tak wysoki budynek spowoduje brak światła dla już urządzonego ogrodu, rosnących tam roślin i drzew. Ponadto, planowana inwestycja spowoduje jeszcze większy paraliż komunikacyjny na ulicach: [...], [...] i [...], które już obecnie są niewydolne komunikacyjnie, z powodu zbyt dużej ilości pojazdów. Inwestor planuje jedynie przebudowę chodnika, co nic nie zmienia dla poprawy sytuacji komunikacyjnej ruchu pojazdów. Przy czym Zarząd Dróg i Transportu wielokrotnie negatywnie opiniował proponowane przez inwestora zamierzenie. Decyzja określa zbyt małą liczbę miejsc parkingowych jak na tak dużą inwestycję, a planowane zatoki są jedynie przy ul. [...], na które przeniosą się samochody już parkujące na ul. [...], co nic nie zmieni, w kontekście pojawienia się nowych miejsc parkingowych dla ogromnej liczby nowych samochodów nowych mieszkańców. Planowane zatoki przy ul. [...] oraz wymiana chodnika przy ul.[...], nie wnoszą nic w poprawę komunikacji w tym rejonie. Obecnie budowany budynek wielorodzinny na działce nr [...] już dopełnia do maksimum wydolności i przepustowość komunikacyjną ul. [...]. Decyzja o warunkach zabudowy, narusza interesy właścicieli działek sąsiednich, poprzez ograniczenia w zabudowie i rozbudowie na tych działkach, niszczenie zieleni urządzonej na tych działkach i ich zacienienie.

Z kolei K.K. w treści odwołania wskazał na naruszenie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia. W ocenie strony, wykonana analiza jest wadliwa, co rzutuje na wadliwość wydanej na jej podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawczyni na żadnym etapie postępowania nie określiła w sposób właściwy frontu działki. Uwaga ta została podniesiona przez odwołującego w trakcie postępowania (wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów, pismo z dnia 31 sierpnia 2022 r.) Teren inwestycji graniczy z dwoma równoległymi ulicami, tj. ul. [...] oraz w dwóch miejscach z ul. [...]. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, granicę obszaru objętego analizą urbanistyczną dokonuje się na podstawie pojęcia frontu działki, którym jest część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Określenie, która część działki stanowi front działki, jest kluczowe i stanowi punkt wyjścia dla właściwego przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Wnioskodawczyni nie określiła, do której działki budowlanej i części działki się odnosi. W tym przypadku określenie podane przez wnioskodawczynię, że główny wjazd i wejście na teren inwestycji będzie się odbywał z ul. [...], nie jest wystarczające. Obszar objęty decyzją graniczy z ul. [...] w dwóch rozłącznych miejscach, a wnioskodawczyni nie określiła dokładnie, o którą część chodzi. W związku z brakiem określenia frontu działki należy przyjąć, że dokonana na podstawie błędnego określenia frontu działki analiza urbanistyczna też jest niepoprawna, co czyni wydaną decyzję wadliwą i skutkuje koniecznością jej uchylenia. Ponadto strona wskazała, iż obszar, na którym planowana jest inwestycja, zostanie przyłączony do harmonogramu sporządzania planów miejscowych w drugiej połowie roku. Powstanie planu miejscowego ma na celu zapobieżenie lokalizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wysokiej na tym obszarze. Wnioskodawczyni nie podjęła konkretnych ustaleń z Zarządem Dróg i Transportu odnośnie poprawienia komunikacji w rejonie planowanej wjazdu na działkę. Z uwagi na fakt, że ul. [...] jest ulicą, gdzie występuje parkowanie przykrawężnikowe na całej długości ulicy, wybudowanie zatoki tylko w pobliżu inwestycji nie rozwiązuje problemu. Ulica [...] jest ulicą komunikująca dwa duże projekty inwestycyjne położone na końcu tej ulicy, co już teraz generuje za duży ruch w tej okolicy. Dodatkowo ZDiT prowadzi teraz prace nad uspokojeniem ruchu i zmniejszeniem przepustowości ul. [...], co dodatkowo zmniejszy możliwości ruchu na ul. [...]. W ocenie odwołującego, analiza nie może obejmować budynków, które nie są postawione z zachowaniem prawa. W przypadku nieruchomości zlokalizowanej po sąsiedzku planowanej inwestycji na ul. [...] (działka nr [...]) należy zweryfikować, czy nieruchomość ta jest zabudowana zgodnie z warunkami zabudowy oraz pozwoleniem na budowę. W przypadku stwierdzenia niezgodności, działka ta nie powinna być uwzględniana w analizie urbanistycznej. Z przedstawionej bowiem przez Wydział Urbanistyki i Architektury decyzji nr UA.IL670/06 z dnia 23 października 2006 r. określającej warunki zabudowy dla nieruchomości przy ul. [...] (położonej po sąsiedzku z planowaną inwestycją) wynika, że przyjęta szerokość elewacji frontowej winna mieścić się w przedziale 11 do 18 m, w analizie urbanistycznej jednak użyto wartości 54 i 58 m (Analiza Urbanistyczna, kwartał 6 - zabudowa mieszkaniowa jedno i wielorodzinna).

Odwołanie od decyzji o warunkach zabudowy wniósł również K.K. działający w imieniu własnym. Jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia 26 października 2022 r., nr SKO.4150.498.2022, stwierdziło uchybienie przez K.K. terminowi do wniesienia odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołań, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, iż sprawa ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wnioskowanej przez M.B., planowanej przy ul. [...] i ul. [...] i [...] w Ł., była już przedmiotem rozpoznania przez organy obu instancji. Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 5 kwietnia 2022 r., nr DPRG-UA-IX.445.2022, ustalił warunki zabudowy dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 7 czerwca 2022 r., nr SKO.4150.193-197.2022; SKO.4150.218.2022 uchyliło decyzję z dnia 5 kwietnia 2022r. i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium zwróciło uwagę na konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w zakresie wyznaczenia granic obszaru analizowanego, parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokości kalenicy od strony ul. [...] oraz parametru linii zabudowy od strony ul. [...]. W wyniku ponownego postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta Łodzi w dniu 16 września 2022 r. wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.

Następnie Kolegium, wskazując na treść art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wyjaśniło, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 31 grudnia 2020 r., co zgodnie z brzmieniem przepisów przejściowych przesądza, iż w sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej z dniem 27 maja 2021 r. ustawą z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 922).

W sprawie ocenie podlega zatem spełnienie warunków z art. 61 ust 1 pkt 1-5 u.p.z.p., a w zakresie wyznaczania granic obszaru analizowanego znajdzie zastosowanie § 3 rozporządzenia, regulujący tę kwestię przed zmianą dokonaną z dniem 3 stycznia 2022 r., ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986). Następnie Kolegium, cytując treść § 3 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia, wskazało, że organ I instancji wyznaczył wokół terenu inwestycji, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany zgodnie z wymaganiami stawianymi przez ww. przepisy. W świetle zarzutów odwołania Kolegium, cytując treść § 2 ust. 5 rozporządzenia, wskazało, że front działki to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W sprawie nie ulega wątpliwości, co pozostaje w zgodzie z oświadczeniem inwestora złożonym w dniu 8 lipca 2022 r. (karta nr 107 akt), iż główny wjazd i wejście na teren inwestycji odbywać się będzie z ul. [...]. Tym samym granice obszaru analizowanego, wyznaczone jako trzykrotność frontu terenu inwestycji, czyli działek nr [...] i [...] na ich odcinkach przylegających do ul. [...] to 3 x 47m (15m i 32m) = 141m, są zgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia.

W dalszej kolejności Kolegium podkreśliło, że działką sąsiednią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest każda działka zlokalizowana w granicach wyznaczonego obszaru analizowanego. Mając na uwadze zarzuty odwołania Kolegium wyjaśniło, iż niewątpliwie przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. sformułowanie "zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy" dotyczy jedynie zabudowy legalnej. Przy sporządzaniu analizy i ocenie spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., organy nie powinny uwzględniać obiektów wzniesionych niezgodnie z prawem. Jednak - jak dostrzegło Kolegium - żaden ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wskazuje, aby taka sytuacja miała miejsce w przypadku budynku na działce nr [...], co czyni zarzuty w tym zakresie nieuzasadnionymi.

W sprawie organ I instancji dokonał właściwej wykładni pojęcia "działka sąsiednia", bowiem analizą urbanistyczną objął wszystkie nieruchomości, które w całości lub w części znalazły się w granicach wyznaczonego w sprawie obszaru analizowanego. Cechy istniejącej na tych nieruchomościach zabudowy, stanowiły podstawę do określenia parametrów planowanej inwestycji (cechy tej zabudowy zostały wyszczególnione w tabelach zawartych w części opisowej analizy urbanistycznej). W obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej, w tym zabudowa o funkcji takiej jak planowana, czyli mieszkaniowej wielorodzinnej. Dla Kolegium nie ma zatem wątpliwości, iż planowana inwestycja, stanowi kontynuację funkcji istniejącej w obszarze analizy zabudowy. Planowana inwestycja kontynuuje również cechy zabudowy z obszaru analizowanego, które to cechy stanowiły podstawę do ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, w oparciu o przepisy § 4 - § 8 rozporządzenia w zakresie: linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu.

Jak wskazało Kolegium, zabudowa wzdłuż ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zlokalizowana jest w jednakowej odległości od pasa drogowego tej ulicy (ok. 4,5 m), a zabudowa wzdłuż ul. [...] na działkach nr [...], [...] i [...] zlokalizowana jest w granicy pasa drogowego, budynek wielorodzinny na działce nr [...] (przy ul. [...]) położony jest w odległości ok. 19 m od pasa drogowego. W tej sytuacji, dla planowanej inwestycji ustalono linie zabudowy od strony ul. [...], jako obowiązującą (stanowiącą przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej nr [...]) i nieprzekraczalną (20 m od granicy pasa drogowego tej ulicy). Natomiast od strony ul. [...], jako obowiązującą i nieprzekraczalną (przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej nr [...]). Dla budynku usługowego, planowanego we frontowej części działki nr [...], linię zabudowy wyznaczono jako nieprzekraczalną, w granicy pasa drogowego ul. [...], jako przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej nr [...]. Dla stacji transformatorowej linię zabudowy ustalono jako nieprzekraczalną, w granicy pasa drogowego ul. [...]. Powyższe ustalenia pozostają w zgodzie z treścią § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia.

Wskaźnik powierzchni nowej zabudowy stosunku do powierzchni terenu inwestycji (działki nr [...], [...], [...], [...], [...]) - jak wskazało Kolegium - ustalono dla planowanej inwestycji w przedziale od 0,33 do 0,38. Jak wskazują wyniki analizy, w obszarze analizowanym parametr wskaźnika zabudowy kształtuje się na poziomie od 0,071 do 0,638 dla całej zabudowy, średnio 0,334 (po zaokrągleniu 0,33). Dla zabudowy mieszkaniowej wynosi on od 0,071 do 0,573, średnio 0,337 (po zaokrągleniu 0,34). W kwartale ulic: [...], [...] i [...], do którego przynależy teren inwestycji, wskaźnik ten wynosi od 0,071 do 0,498, średnio 0,379 (po zaokrągleniu 0,38). Ustalone dla planowanej inwestycji wartości wskaźnika - zdaniem Kolegium - są odpowiednie, bowiem wartość minimalna odpowiada średniej wielkości tego parametru dla całej zabudowy z obszaru analizowanego, a wartość maksymalna odpowiada średniej wielkości tego parametru dla zabudowy z kwartału ulic: [...], [...] i [...], do którego przynależy teren inwestycji. Powyższe pozostaje w zgodzie z § 5 ust. 2 rozporządzenia.

Szerokości elewacji frontowej dla inwestycji ustalono od strony ul. [...] i ul. [...] w przedziale od 15 m do 54 m przy długości budynku lub zespołu przylegających budynków do 58 m, dla budynku usługowego - od 4,5 m do 11 m, a dla stacji transformatorowej - od 3 m do 5,5 m. W przypadku tego parametru analiza wykazała, iż dla całej zabudowy w obszarze analizowanym kształtuje się on w wielkości od 2,5 m do 98 m, średnio 14,3 m. Dla zabudowy mieszkaniowej w całym obszarze analizowanym wynosi on od 4,5 m do 83,5 m, średnio 15 m. W kwartale ulic: [...], [...] i [...], do którego przynależy teren inwestycji wielkości szerokości elewacji frontowej wynoszą: dla zabudowy mieszkaniowej od 4,5 m do 58 m, średnio 12,8 m. Zabudowa wielorodzinna na działce nr [...] (dwa budynki) posiada szerokość elewacji frontowej ok. 18,5 m, długości tych budynków wynoszą ok. 54 i 58 m. Zabudowa wielorodzinna na działkach nr [...], [...] i [...] (trzy budynki) ma szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] ok. 14,5 m, długość każdego z budynków od strony działki drogowej nr [...] wynosi natomiast ok. 27 m. Wyznaczenie parametru szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji, w ocenie Kolegium, nie narusza § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki/kalenicy dla planowanych budynków mieszkalnych wielorodzinnych ustalono w wielkości od 4,5 m do 7 m. Pomiędzy wyznaczoną obowiązującą linią zabudowy w odległości około 4,5 m od granicy pasa drogowego ul. [...] i liniami zabudowy: obowiązującą i nieprzekraczalną wyznaczonymi w odległości 19 m od granicy pasa drogowego ul. [...], dopuszczono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej/attyki/kalenicy do 11 m. Natomiast pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną w odległości 20 m od granicy pasa drogowego ul. [...] i nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną w odległości około 19 m od granicy pasa drogowego ul. [...], dopuszczono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej/attyki/kalenicy do 14 m na działce nr [...] od obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej w odległości około 19 m od granicy pasa drogowego ul. [...]. Dla zabudowy usługowej (planowanej we frontowej części działki nr [...]) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki/ kalenicy ustalono w nawiązaniu do istniejącego budynku na działce nr [...] od 3 m do około 5,5 m. Podczas gdy dla stacji transformatorowej wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki/kalenicy ustalono w przedziale od 2,5 m do 3 m. Jak wykazała analiza, w obszarze analizowanym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (okapu /attyki) dla całej zabudowy kształtuje się na poziomie od 2 m do 38 m, średnio 5,6 m, natomiast z pominięciem istniejącej parterowej zabudowy gospodarczej średnio ok. 7 m. W kwartale ulic: [...], [...] i [...] średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 4,7 m

5 m. Na działce nr [...] przylegającej od strony wschodniej do wnioskowanego terenu usytuowane są 2 budynki wielorodzinne o wysokości elewacji frontowych około 14 m. Na działkach nr [...], [...] i [...] (również od strony wschodniej) zlokalizowane są 3 budynki wielorodzinne o wysokości elewacji frontowych około 11 m. Na działkach przylegających od strony zachodniej (ul. [...]) do wnioskowanego terenu, usytuowana jest zabudowa jednorodzinna o wysokościach górnych krawędzi elewacji frontowych na działkach nr: [...] - 5 m; [...] - 5,5 m; [...] - 6 m; [...] - 5,5 m; [...] - 6 m; [...] - 5,5 m; [...] - 5,5 m; [...] - 6 m; [...] - 4,5 m; [...] - 5,5 m; [...] - 5,5 m. Na działkach przylegających od strony północnej (ul. [...]) oraz południowej (ul. [...]), wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych zabudowy jednorodzinnej wynosi na działkach nr: [...] - 4,5 m; [...] - 7 m; [...] - 5 m; [...] - 8 m; [...] - 6 m; [...] - 9 m; [...] - 5,5 m. Średnia wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych dla całej ww. zabudowy jednorodzinnej wynosi 5,9 m. Na działkach położonych przy ul. [...] i [...] (przylegających do północnej części terenu inwestycji) wysokości elewacji frontowych wynosi odpowiednio 4,5 m i 7 m. Na działce nr [...] przy ul. [...] wysokość elewacji frontowej budynku jednorodzinnego, do którego planowana jest dobudowa budynku usługowego, wynosi około 5,5 m. Jak wskazało Kolegium, ustalenia dla planowanej inwestycji w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej znajdują zatem oparcie w wynikach analizy, a wrażeniu dominacji planowanej inwestycji nad zlokalizowaną w sąsiedztwie zabudową mieszkaniową jednorodzinną zapobiegać mają odpowiednio określone wielkości wysokości elewacji dla zabudowy frontowej i wewnątrz terenu inwestycji. Powyższe nie narusza także § 7 ust. 4 rozporządzenia.

Geometrię dachu dla inwestycji w postaci budynków mieszkalnych wielorodzinnych ustalono jako dachy płaskie, o kącie nachylenia od 1° do 10°. Kalenice budynków równoległe/prostopadłe do granicy pomiędzy działkami [...] i [...]. Dla zabudowy usługowej ustalono dach płaski o kącie nachylenia od 1° do 15°, wysokość kalenicy do 7 m, a kalenice równoległe/prostopadłe do granicy z działką nr [...], granicy z działką drogową ul. [...]. Dla stacji transformatorowej ustalono dach płaski o kącie nachylenia od 1° do 10°, kalenica równoległa/prostopadła do granicy pomiędzy działkami [...] i [...]. Tymczasem, jak wykazała analiza w obszarze analizowanym występują dachy jedno, dwu i wielospadowe o kącie nachylenia połaci dachowych od 10° do 45°. Występują też dachy płaskie o kącie nachylenia połaci dachowych od 1° do 10°. Wysokości kalenic kształtują się na poziomie od 2 m do 38 m. Na terenie sąsiadującym z terenem inwestycji występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o dachach płaskich i wysokości attyki ok. 14 m oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o wysokości kalenic/attyk od 4,5 m do 9,5 m, o kącie nachylenia połaci dachowych od 10° do 35°, a dla dachów płaskich od 0° do 10°. Średnia wysokość kalenicy dla całej zabudowy w obszarze analizy wynosi 7,6 m, w tym dla zabudowy mieszkaniowej (jednorodzinnej i wielorodzinnej) 8,9 m. W kwartale ulic: [...], [...] i [...] wysokość kalenic wynosi od 2,5 m do 14 m, średnio 8 m, w tym dla zabudowy mieszkaniowej (jednorodzinnej i wielorodzinnej) - od 3,5 m do 14 m, średnio 8,5 m.

Konfrontując parametry ustalone dla planowanej inwestycji z cechami zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, Kolegium stwierdziło, iż przepisy rozporządzenia zastosowane zostały prawidłowo, a projektowana zabudowa bez wątpienia zachowuje cechy zabudowy sąsiedniej. Planowany zespół budynków mieszkaniowych wielorodzinnych przewidziany jest do realizacji w terenie, gdzie występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. W tej sytuacji najpełniejszą gwarancję zachowania ładu przestrzennego w otoczeniu inwestycji, daje ustalenie wymagań dla planowanego zespołu budynków wielorodzinnych w oparciu o uśrednione cechy obydwu rodzajów sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. Wrażeniu dominacji planowanych budynków wielorodzinnych nad sąsiednią zabudową mieszkaniową jednorodzinną zapobiegną w szczególności ustalenia w zakresie linii zabudowy i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, bowiem zabudowa o wyższych wartościach wysokości możliwa jest do realizacji jedynie wewnątrz terenu inwestycji, w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących już budynków mieszkalnych wielorodzinnych.

Wobec powyższego Kolegium oceniło, że planowana inwestycja kontynuując funkcję istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy jak również zachowując jej cechy, spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), a zgromadzone w aktach sprawy dokumentu potwierdzają, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia także pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Teren inwestycji poprzez istniejące zjazdy posiada dostęp do dróg publicznych: ul. [...] i ul. [...], projektowane uzbrojenia terenu jest wystarczające dla funkcjonowania planowanych obiektów, teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Następnie Kolegium wskazało, że odwołujący zakwestionowali spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Jednak celem art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. W sprawie, inwestor legitymuje się promesami gestorów sieci wodociągowo - kanalizacyjnej (pismo Z. Sp. z o.o. z dnia 8 grudnia 2020 r. 2021 r.), z którego wynika, iż istnieje możliwość podłączenia inwestycji to sieci. Ponadto inwestor posiada oświadczenie gestora sieci energetycznej (pismo P. z dnia 16 listopada 2020 r.) o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej (budynki mieszkalne wielorodzinne, 150 lokali mieszkalnych) oraz sieci ciepłowniczej (pismo V. z dnia 4 listopada 2020 r.), z którego wynika możliwość podłączenia do ciepła systemowego obiektu położonego w Ł. przy ul [...] i [...] oraz ul. [...] (działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...]). W kontekście powyższych pism Kolegium oceniło, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jest spełniony. Okoliczności szczegółowe, w tym ewentualna konieczność przebudowy sieci i budowy stacji określone zostaną w szczegółowych warunkach określonych przez gestorów sieci na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji i dlatego zbyt rygorystycznym byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny, a szczegółowe rozwiązania w tym zakresie ujęte w treści decyzji. Stąd też w powołanym przepisie mowa jest nie tylko o istniejącym, lecz także projektowanym uzbrojeniu terenu.

Z kolei, zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., teren na którym planowana jest dana inwestycja, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów. W skład terenu inwestycji wchodzą grunty sklasyfikowane jako: Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy), Bi (inne tereny zabudowane), które jako nierolone i nieleśne nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia. Bezspornie w skład terenu inwestycji wchodzą też grunty rolne Br-RIIIa, i Br-RIVa (grunty rolne zabudowane). Jednak, zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. 2021 r., poz. 1326 ze zm.) grunty rolne i leśne znajdujące się w granicach administracyjnych miast (jak to ma miejsce w sprawie) nie podlegają ochronie, zmierzającej do ograniczania ich przeznaczania na inne cele niż rolne i leśne. Tym samym warunek braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne Kolegium uznało za spełniony. Odrębną kwestią jest zgoda na wyłączenie z produkcji rolnej i leśnej, o której mowa w treści art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wyłączenie takie następuje na podstawie decyzji zezwalających na takie wyłączenie, wymaganej na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, czyli w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Następnie Kolegium odnosząc się do miejsc parkingowych wskazało na treść § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. poz. 1589), który nakazuje wprawdzie ustalanie obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych. Jednak przepis ten stanowi wyłącznie o sposobie zapisywania ustaleń decyzji m.in. w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych i nie wynika z jego treści konieczność dokonywania przez organ ustalający warunki zabudowy analizy, jaka ilość miejsc parkingowych będzie konieczna dla inwestycji. Ma on charakter techniczny. Ponadto art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p., nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Przepisami takimi nie są też § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225). Przepis ten nie określa, by stanowiska postojowe były zlokalizowane na działce objętej inwestycją, a określa jedynie, że stanowiska postojowe należy urządzić w związku z realizacją inwestycji, zagospodarowaniem działki. Zatem położenie miejsc parkingowych powinno zapewnić praktyczną realizację potrzeb parkingowych, co winno być przedmiotem ustaleń w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego powodu, określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia stanowisk postojowych następuje na etapie późniejszym - tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę), z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz § 19-21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wymagana ilość miejsc postojowych zależy m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia, czy powierzchnia usług. Te wielkości ustalane są szczegółowo na etapie pozwolenia na budowę. Szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich zorganizowania (rozmieszczenia) przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej. Powyższe - zdaniem Kolegium - czyni bezpodstawnymi zarzuty odnośnie ustalenia zaskarżoną decyzją zbyt małej ilości miejsc parkingowych.

Jak wskazało Kolegium, okoliczność łącznego spełnienia przez planowaną inwestycję warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., skutkowała wydaniem pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Gdy planowana inwestycja odpowiada ustawowym warunkom, organ zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję o warunkach zabudowy. Na gruncie warunków zabudowy organ nie uwzględnia dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu, czy braku zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości opartej na subiektywnym przekonaniu o uciążliwości przyszłej inwestycji lub subiektywnym przeświadczeniu o braku uzasadnienia dla realizacji wnioskowanej inwestycji na wskazanym terenie. Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane ze sposobem zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego.

Mając na uwadze zarzuty odwołania Kolegium wskazało, iż decyzja o warunkach zabudowy zawiera jedynie określenie ogólnych warunków, pod jakimi możliwa jest lokalizacja projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wynikają one głównie z istniejących uwarunkowań architektoniczno-urbanistycznych w obszarze sąsiedzkim w stosunku do terenu planowanej inwestycji. Decyzja ta określa tylko podstawowe - wymienione w ustawie i przepisach do niej wykonawczych - parametry i wskaźniki wnioskowanego zamierzenia. Nie jest ona rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, o czym stanowi art. 63 ust. 1 u.p.z.p. Ograniczenie to może nastąpić dopiero w fazie realizacyjnej, w związku z wydaniem pozwolenia na budowę, bowiem dopiero wówczas inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, a do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z budową. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie decyduje jeszcze, iż inwestycja powstanie. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy stanowi pierwszy z etapów procesu inwestycyjnego, który zakreśla pewne ramy, wskazuje na parametry, których konkretyzacja nastąpi na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga o szczegółowej lokalizacji planowanej inwestycji na gruncie i o innych szczegółowych okolicznościach związanych z samą realizacją inwestycji. Okoliczności te ustalane są postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdzie inwestor zobowiązany jest przedstawić konkretny projekt budowlany. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można zatem wywodzić naruszenia interesów osób trzecich. Decyzja ta nie narusza bowiem prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do realizacji inwestycji. Obwarowana jest natomiast szeregiem wymagań postawionych inwestorowi, które mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Inny jest przedmiot postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a inny w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Inny jest w związku z tym zakres ochrony osób trzecich w każdym z tych postępowań. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), nie może być więc oceniana w takim zakresie, jak na etapie pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego, zdaniem Kolegium, wszelkie zarzuty dotyczące negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji takich jak zwiększenie natężenia ruchu, utrudnienia komunikacyjne czy posadowienie planowanych budynków w sposób powodujący zacienienie obiektów sąsiednich, jako związane w istocie już z samą realizacją inwestycji, pozostają poza właściwością organu ustalającego warunki zabudowy, który zapewnił ochronę interesów osób trzecich w stopniu wynikającym z ustawy, czemu dał wyraz w treści pkt 4 i 5 decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazało Kolegium, z życiowego punktu widzenia zrozumiałe jest dążenie odwołujących do zapewnienia dotychczasowego komfortu korzystania z nieruchomości, o tyle obawa przed wzrostem natężenia ruchu, utratą kameralności czy spadkiem wartości ich nieruchomości, nie stanowi przesłanki o charakterze prawnym, a świadczy jedynie o interesie faktycznym. Mieszkańcy terenu, na którym znajdują się działki niezabudowane, muszą liczyć się z tym, że w przyszłości może dojść do ich zagospodarowania, a co za tym idzie do pojawienia się pewnych związanych z tym niedogodności, tym bardziej, że w aktualnym stanie prawnym żaden przepis prawny nie gwarantuje niezmienności otoczenia.

Za nieuzasadnione na etapie ustalenia warunków zabudowy Kolegium uznało zarzuty dotyczące braku przedstawienia przez inwestora konkretnych rozwiązań odnośnie poprawienia komunikacji od strony wjazdu na teren inwestycji. Ewentualny projekt przebudowy ul. [...] (przebudowa chodnika i budowa miejsc parkingowych) stanowi odrębny od niniejszego przedmiot postępowania.

Kolegium nie uznało również zasadności zarzutów dotyczących istnienia podstaw do fakultatywnego zawieszenia postępowania w sprawie. Z załączonego do odwołania pisma Zastępcy Dyrektora Biura Architekta Miasta z dnia 13 kwietnia 2022 r. wynika jedynie, że przy aktualizacji harmonogramu sporządzenia planów miejscowych, planowanej w II połowie b.r. teren w rejonie al. [...] oraz ulic: [...], [...], [...] zostanie włączony do harmonogramu. Wówczas ustalony zostanie termin przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego. Dla terenu inwestycji nie została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, co nie daje podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że ocena legalności kwestionowanej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest też podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Zdaniem Kolegium, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku której, ustalił cechy zabudowy w obszarze analizowanym, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Ustalone dla zamierzenia parametry i współczynniki, znajdują uzasadnienie w rodzaju inwestycji, sposobie zagospodarowania terenu sąsiedniego, obowiązujących przepisach oraz w sporządzonej analizie urbanistycznej, która to w wyczerpującej formie obrazuje stan zagospodarowania nieruchomości położonych w obszarze analizowanym oraz wskazuje przesłanki, jakimi kierowały się organy orzekające w sprawie przy ustalaniu warunków zabudowy. Uwzględniając etap procesu inwestycyjnego Kolegium oceniło, że organ I instancji prawidłowo określił wymogi, co do ochrony interesów osób trzecich, nakazując ich uwzględnienie i szczególne przestrzeganie w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. W ocenie Kolegium, organowi I instancji nie można też zarzucić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, zarówno co prawidłowego zastosowania przepisów, prowadzenia postępowania, ustalenia stanu faktycznego, jak i uzasadnienia decyzji.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na powyższą decyzję K.K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wskazał na naruszenie:

1. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez uznanie, że wokół terenu inwestycji, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, właściwie wyznaczono obszar analizowany poprzez wyznaczenie granic obszaru jako trzykrotności frontu terenu inwestycji, w sytuacji gdy:

- wnioskodawczyni nie określiła we wniosku tego, do której działki budowlanej i do której jej części odnosi się przy określaniu frontu, pomimo że obszar objęty decyzją graniczy z ul. [...] w dwóch rozłącznych miejscach,

- organ odwoławczy pominął, że teren objętym wnioskiem przylega do dwóch ulic o jednakowej randze, co powoduje, że zgodnym z ww. przepisem byłoby uzależnienie granic obszaru objętego wnioskiem od szerokości poszczególnych działek wchodzących w jego skład.

- w decyzjach organów od strony ul. [...] zaproponowano linię zabudowy obowiązującą na przedłużeniu linii zabudowy sąsiedniej działki nr [...] około 4,5 m od granicy pasa drogowego oraz nieprzekraczalną 20 m od granicy pasa drogowego, a przy założeniu dopuszczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki/kalenicy od 4,5 m do 7 m pomiędzy wyznaczoną obwiązującą linią zabudowy w odległości ok. 4,5 m od granicy pasa drogowego ul. [...] i liniami zabudowy: obowiązującą i nieprzekraczalną oraz pomiędzy liniami nieprzekraczalnymi od strony ul. [...] i [...], natomiast 14 m na działce [...], co stanowi drastyczne zaburzenie ładu przestrzennego i architektonicznego, bowiem południowca strona ul. [...] jest zabudowana tylko przez budynki jednorodzinne jedno lub dwu kondygnacyjne o wysokości kalenicy w przedziale 5,5 - 9 m, usytuowane frontem do ul. [...], a wydana decyzja pozwala na projektowanie budynków do 14 m na działce [...], zatem ponad dwukrotnie wyższych, więc decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, wydana została z naruszeniem ww. przepisu;

2. art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji uznanie, że zgoda na wyłącznie z produkcji rolnej i leśnej wymagana jest dopiero na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy właściwe rozumienie ww. przepisu pozwala wnioskować, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może wydać pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor nie uzyskał decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji, co koreluje z art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, według którego pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych szczególnymi przepisami pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, co świadczy wprost o tym, że wnioskodawczyni nie spełniła warunku zawartego w treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.;

3. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w konsekwencji wadliwe uznanie, że warunek wskazany w tym przepisie został spełniony przez inwestora, a okoliczności szczegółowe, w tym ewentualna konieczność przebudowy sieci i budowy stacji określone zostaną w szczegółowych warunkach określonych przez gestorów sieci na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w sytuacji gdy z materiału zgromadzonego w sprawie, pomimo zawartych w dokumentacji promes przedstawionych przez wnioskodawczynię, wprost i w sposób jednoznaczny wynika, że istniejąca infrastruktura terenu inwestycji jest niewystarczająca dla przedsięwzięcia i wymaga istotnej rozbudowy, wobec czego utrzymanie decyzji w mocy w takim kształcie w istotny sposób narusza prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.

W motywach skargi pełnomocnik skarżącego w szczególności wskazał, że teren inwestycji może mieć tylko jeden front chociażby przylegał do kilku szlaków komunikacyjnych, a ponadto to wnioskodawca będąc dysponentem inwestycji powinien zdecydować gdzie znajduje się wjazd lub wejście główne, zwłaszcza gdy teren przylega do więcej niż jednej drogi dając możliwość wyboru miejsca głównego wjazdu lub wejścia na teren inwestycji. W tym wypadku - zdaniem pełnomocnika - nieprecyzyjne pozostaje ustalenie przez wnioskodawcę głównego wejścia/wjazdu. W uzupełnieniu wskazano jedynie ulicę [...], bez podania numeru działki lub posesji. ZDiT wskazał, że dla rozpatrywanej inwestycji komunikacja będzie się odbywała jedynie przez istniejące zjazdy z ul. [...]. Żaden z organów nie wezwał wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku o prawidłowe wskazanie głównego wejścia/wjazdu. Dopiero po ustaleniu gdzie będzie znajdował się wjazd lub wejście główne na teren inwestycji, właściwy organ może ustalić front działki, jego szerokość a następnie wyznaczyć, kierując się § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego. Wnioskodawca określił długość frontów działki we wniosku na 16,5 m, 16,5 m i 43 m. Wartość ta nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach prawa, jednak mimo to organ nie wezwał wnioskodawcy do sprostowania lub doprecyzowanie tej wartości.

W przeprowadzonej analizie urbanistycznej brakuje informacji zarówno o wysokości do kalenicy istniejących budynków, jak i ich funkcji i przeznaczenia.

Decyzja o warunkach zabudowy zawiera jedynie informację o planowanej inwestycji polegającej na budowie "zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami, budynku usługowego oraz innych, niezbędnych urządzeń budowlanych i infrastruktury technicznej". Taki szeroki zakres i otwarty opis pozwala na zmieszczenie zarówno hal garażowych w dolnych kondygnacjach budynków mieszkalnych, wolnostojące budynki garażowe, budynki garażowe wielokondygnacyjne (do wysokości 19 m). Taki szeroki zakres decyzji prowadzi do tworzenie precedensu i wprowadzania zabudowy, która nie kontynuuje istniejącej funkcji. W wydanej decyzji brakuje zatem precyzyjnego określenia charakteru i zakresu planowanego zamierzenia budowlanego.

Wadliwe oznaczenie obszaru analizowanego przekłada się również na niezgodność zaskarżonej decyzji z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W wymaganym zakresie analizy urbanistycznej (3 szerokości frontu działki) brak jest wielorodzinnego budynku mieszkalnego i budynku usługowego dostępnych z ul. [...] - budynek zlokalizowany pod nr [...] jest za daleko, co implikuje wniosek, że nie można parametrów nowej zabudowy o funkcjach mieszkalnej i wielorodzinnej.

W przypadku działki ul. [...] (działka nr [...]) analiza urbanistyczna nie zawiera informacji o powierzchni zabudowy, wskaźnika zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości do kalenicy, kąta nachylenia połaci dachu, funkcji budynków.

Wnioskowane parametry inwestycji oraz analiza urbanistyczna nie znajdują umocowania prawnego w kwestii wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki/kalenicy (§ 7 rozporządzenia). Na działce nr [...] ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej/attyki/kalenicy na 14 m. Wartości średnia z analizy urbanistycznej w kwartale ulic [...], [...] i [...] dla zabudowy wynosi 8 m w tym dla zabudowy mieszkaniowej - 8,5 m. Jest to wartość prawie dwa razy większa od średniej. Dodatkowo działka nr [...] jest w większości otoczona przez budynki jednorodzinne o wysokości około 8 m, co powoduje duży dysonans i bałagan urbanistyczny. Organ II instancji nie zadbał o ład urbanistyczny z sąsiadującymi nieruchomościami, nie uzasadnił swojej decyzji rzeczowo i bezrefleksyjnie podtrzymał ustalenia organu I instancji.

Ustawodawca w § 7 rozporządzenia przewiduje wiele możliwości wyznaczenia parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki/kalenicy, czyli jako przedłużenie krawędzi do istniejące zabudowy na działkach sąsiednich (w tym przypadku istnieje duża różnica wartości pomiędzy sąsiednimi działkami, tj. [...] - 7 m i [...] - 14 m), bądź jeśli wysokość górnej krawędzi tworzy uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występująca na analizowanym obszarze (organ w analizie urbanistycznej wyznaczył tą wartość na poziomie 8 m, w tym dla zabudowy mieszkaniowej 8,5 m), ale jednoczenie dopuszcza się inną wysokość jeżeli wynika to z analizy (w tym wypadku nie ma prawnego uzasadnienia dla ustalonej wysokości 14 m).

Wydając decyzję o warunkach zabudowy organy powinny rozważyć, czy taka decyzja nie będzie negatywnie wpływać na okoliczną zabudowę i odpowiednio się w nią wkomponuje. Ważne, aby nowa zabudowa nie kolidowała z już istniejącymi budynkami i ich cechami architektonicznymi, a możliwość ustalenia innej niż średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki/kalenicy nie może zatem wynikać z dowolnych twierdzeń analizy, przewidujących odstąpienie od wskaźnika średniego. Treść analizy powinna wykazywać, że odstąpienie od średniego wskaźnika służy zachowaniu ładu przestrzennego.

W ocenie pełnomocnika skarżącego, organy w sprawie zaniechały obowiązku czuwania nad kontynuacją zabudowy danego obszaru tworzącego urbanistyczną całość i wydały decyzję w sposób sprzeczny z zasadami dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.).

W dalszej kolejności w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 4 u.p.z.p. pełnomocnik skarżącego wskazał, że określony w tym przepisie wymóg uzyskania zgody na wyłączenie z produkcji rolnej i leśnej następuje na podstawie decyzji wymaganej przed postepowaniem o pozwoleniu na budowę, a nie na jego etapie.

Podkreślił przy tym, że fakt uzyskania promes przez inwestora w sprawie nie jest i nie był kwestionowany, jednak zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z przedłożonej w sprawie dokumentacji wprost wynika, że taka sytuacja nie zachodzi, ponieważ aby zasilić planowany obiekt trzeba będzie przebudować sieci: wodnokanalizacyjną, ciepłowniczą oraz wybudować stację transformatorową, a także przebudować ul. [...] i [...] (chodniki i uliczny system parkowania). Trudno zatem uznać, że istniejąca infrastruktura jest wystarczająca. Każda z sieci będzie wymagała przebudowy. Nie znajduje uzasadnienia stanowisko organu, że promesy są wystarczające, zaś etap ten należy przenieść na czas prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zawarte w decyzji zapisy o ustanowieniu warunków zabudowy dla przebudowy chodnika i budowy zatok postojowych nie są obowiązkowe, a jedynie fakultatywne i nie muszą zostać zrealizowane przez inwestora, stąd - zdaniem strony - utrzymanie w mocy decyzji w takim kształcie narusza art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

W kwestii interesu społecznego mieszkańców pobliskich budynków pełnomocnik wskazał, że z liczby złożonych podczas postępowania wniosków, należy przyjąć, że planowana inwestycja budzi wątpliwości i sprzeciw okolicznych mieszkańców. Petycję podpisało ponad 270 osób, złożono kilkanaście sprzeciwów. Postępowanie takie jest rażąco sprzeczne z zasadną zaufania obywatela do Państwa, zasadą uwzględniania słusznego interesu strony oraz obowiązkiem postępowania w taki sposób, by budzić zaufanie do działania administracji publicznej poprzez przekonanie obywatela, a nie egzekwowanie określonych działań. Skarżący oraz pozostali mieszkańcy czują się zlekceważeni, organy w toku postępowania przychyliły się w całości do wniosku nieznanego inwestora. Wnioskodawczyni w Ł. nie mieszka i większość mieszkańców przypuszcza, że po uprawomocnieniu się decyzja niezwłocznie znajdzie nowego beneficjenta, w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją imienną i powinna być wydana podmiotowi, który faktycznie będzie inwestycję realizował. Dopuszczenie do procedowania decyzji dla podmiotu, który niezwłocznie dokona jej zbycia jest pozbawieniem się przez władze miasta i jego mieszkańców wpływu na proces inwestycyjny zachodzący w mieście.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że dopuszczenie przez organy na lokalizację zabudowy o wysokości od 11 do 14 m jest sprzeczne ze Studium, decyzja nie rozważa także zgodnego ze Studium przewidywania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej w parametrach określonych w Studium.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że podstawę rozpoznana niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym stanowił art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". Wskazać przy tym należy, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, że "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić spełnienie warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 14 lutego 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony i uczestnicy postępowania zostali zawiadomieni w drodze zarządzenia z dnia 27 marca 2023 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony i uczestnicy postępowania zostali powiadomieni o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i mieli możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 14 lutego 2023 r.).

Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach wspomnianej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 października 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 16 września 2022 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami, budynku usługowego, niezbędnych urządzeń budowlanych i infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] oraz ul. [...] i [...], na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz fragmentach działek drogowych nr [...], [...], [...] (ul. [...]) i nr [...], [...] (ul. [...]), w obrębie [...].

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach wyżej zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd stwierdził, że decyzja ta odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie skargi w całości.

Podstawę materialonoprawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zatem zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w dowolny sposób, aczkolwiek musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślić przy tym należy, że ustalenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy ma charakter wyjątkowy, gdyż z woli ustawodawcy zasadą powinno być ustalenie zagospodarowania terenu w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 u.p.z.p.).

Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy powołanego już wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Z przepisu § 1 rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Podstawową zaś czynnością w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, czyli analizy urbanistycznej. Analiza ta ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ jej treść jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działań organów administracji w takim postępowaniu (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. IV SA/Po 926/11; wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w CBOSA).

Dokonana z perspektywy powyższych regulacji analiza akt sprawy dowodzi, że w toku postępowania administracyjnego organ wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Przy czym, zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia, frontem działki jest część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Zacytowany przepis stanowi o części terenu, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd na działkę. O zakwalifikowaniu danej części terenu jako frontu nie decyduje fizyczne przyleganie działki do drogi publicznej, lecz wybór inwestora w zakresie szlaku komunikacyjnego, którym ma odbywać się dojazd do drogi publicznej.

W sprawie nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta Łodzi w dniu 1 lipca 2022 r. skierował do M.B. (inwestorki) wezwanie sprecyzowania, z której z dróg, do których przylega teren inwestycji, będzie odbywał się główny wjazd lub wejście na działkę. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestorka w piśmie z dnia 8 lipca 2022 r. wyjaśniła, że główny wjazd i wejście na teren inwestycji będzie się odbywał z ul. [...]. W ocenie Sądu, oświadczenie inwestorki w zakresie lokalizacji frontu inwestycji jest jednoznaczne, nie pozostawia wątpliwości w zakresie jego interpretacji. Sąd nie dostrzega w zakresie określenia frontu działki konieczności wskazywania przez inwestora numeru działki lub posesji. Niewątpliwie od strony ul. [...] teren inwestycji stanowi działka nr [...] i działka nr [...], które mają odpowiednio szerokość 15 m i 32 m. Jednakże organ w treści analizy przyjął, że front działki ma szerokość 47 m, a zatem obszar analizowany stanowi teren o promieniu 141 m (47 m x 3 = 141 m).

W stanie faktycznym sprawy organy zatem prawidłowo przyjęły, że frontem terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest pas o szerokości 47 m bezpośrednio przylegający do drogi publicznej, co przekłada się na ustalenie szerokości obszaru analizowanego. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie nie znalazł żadnych podstaw prawnych do kwestionowania ustaleń organów obu instancji w zakresie określenia frontu działki. Z tego powodu zarzuty skargi odnoszące się do kwestii ustalenia frontu działki, a w konsekwencji szerokości obszaru analizowanego, nie znajdują uzasadnienia.

Niewątpliwie teren inwestycji przylega do dwóch ulic, czyli ul. [...], z której będzie odbywał jest główny wjazd i wejście na teren inwestycji oraz ul. [...]. Z tego powodu organ I instancji określił linię zabudowy (jako obowiązującą i nieprzekraczalną) od każdej z tych stron, czyli zarówno od ul. [...], jak i od ul. [...]. Zastrzeżenia strony skarżącej budzi ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki/kalenicy na poziomie od 4,5 m do 7 m pomiędzy wyznaczoną obowiązującą linią zabudowy w odległości około 4,5 m od granicy pasa drogowego ul. [...] i liniami zabudowy: obowiązującą i nieprzekraczalną - wyznaczonymi w odległości 19 m od granicy pasa drogowego ul. [...]. Przy czym, dopuszczono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej/attyki/kalenicy do 11 m, pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną w odległości 20 m od granicy pasa drogowego ul. [...] i nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną w odległości około 19 m od granicy pasa drogowego ul. [...]. Dopuszczono także wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej/attyki/kalenicy do 14 m na działce nr [...] od obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej w odległości około 19 m od granicy pasa drogowego ul. [...].

W ocenie skarżącego, sytuacja taka jest naruszeniem prawa, bowiem organ dopuścił lokalizację od strony ul. [...] do 14 m wysokości w sytuacji gdy na południowej stronie ul. [...] występuje zabudowa budynkami mieszkalnymi jedno lub dwukondygnacyjnymi o wysokości od 5,5 m do 9 m.

Zdaniem Sądu, w składzie niniejszym, wskazany zarzut nie znajduje uzasadnienia, a pełnomocnikowi skarżącego umknęła okoliczność, że wysokość 14 m jest dopuszczona tylko pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną w odległości 20 m od granicy pasa drogowego ul. [...] i nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną w odległości około 19 m od granicy pasa drogowego ul.[...], a zatem w głębi działki. Jednakże, w odległości około 4,5 m od granicy pasa drogowego ul. [...] planowana zabudowa ma mieć wysokość na poziomie od 4,5 m do 7 m, a zatem w nawiązaniu do zabudowy na południowej stronie ul. [...].

W dalszej kolejności należy wskazać, że - w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - w decyzji o warunkach zabudowy znalazły się wszystkie niezbędne postanowienia wynikające z przepisów § 4-8 rozporządzenia i niewątpliwie znajdują oparcie w wynikach przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy. Wprawdzie niektóre z parametrów dla nowej zabudowy wyznaczone zostały na zasadzie wyjątku, jednak przepisy § 4-8 rozporządzenia, przy ustalaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczają zarówno możliwość uśredniania poszczególnych parametrów, jak również możliwość innego ich wyznaczenia, o ile wynika to z analizy. To zaś oznacza, że analiza, jak prawidłowo wskazało Kolegium, dawała podstawy do takiego ukształtowania parametrów planowanej zabudowy, stąd ewentualny zarzut dowolności tych ustaleń dla planowanej inwestycji nie znajduje uzasadnienia.

Zdaniem Sądu, celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zachowanie ładu urbanistycznego, co jednak nie oznacza odtworzenia podobnych czy takich samych parametrów nowej zabudowy, lecz wyłącznie wzięcie pod uwagę tego, jakie konkretnie parametry wynikają z zabudowy znajdującej się na terenie objętym analizą planistyczną. Istniejące parametry organ bierze pod uwagę przy zastosowaniu odpowiednich metod ustalania konkretnego parametru nowej zabudowy wynikających z przepisów rozporządzenia. Działania organu w tym zakresie nie są dowolne, ponieważ wynikają z przepisów prawa, co znalazło prawidłowy wyraz w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy decyzją Kolegium, w którym bezspornie wykazane zostały przesłanki, którymi kierował się organ przy ustalaniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Jak wskazało Kolegium, planowana inwestycja kontynuując funkcję istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy jak również zachowując jej cechy, spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zgromadzone w aktach sprawy dokumentu potwierdzają, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia także pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., bowiem teren inwestycji poprzez istniejące zjazdy posiada dostęp do dróg publicznych (ul. [...] i ul. [...]), projektowane uzbrojenia terenu jest wystarczające dla funkcjonowania planowanych obiektów, teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zdaniem Sądu, ustalenia organów obu instancji w zakresie spełnienia przez planowaną inwestycję określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., nie budzą wątpliwości. Tym samym, zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czy art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie znajduje uzasadnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w motywach kwestionowanej w skardze decyzji szczegółowo wskazało, że planowana inwestycja spełnia określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wymóg wskazujący, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jedynie gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Jak trafnie dostrzegło Kolegium, w skład terenu inwestycji wchodzą grunty sklasyfikowane jako: Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy), Bi (inne tereny zabudowane) oraz Br-RIIIa, i Br-RIVa (grunty rolne zabudowane). Grunty sklasyfikowane jako Bp i Bi jako nierolone i nieleśne nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia. Natomiast grunty rolne Br-RIIIa i Br-RIVa (grunty rolne zabudowane), na podstawie art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie podlegają ochronie, bowiem są położone w granicach administracyjnych miast. Z tych powodów warunek braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.) jest spełniony. Taka właśnie sytuacja (jak to już wyżej wskazano) zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż działka objęta decyzją znajduje się w granicach administracyjnych miasta Ł., a zatem w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie postanowienia art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z tą regulacją, przepisów rozdziału 2 (pt. "Ograniczanie przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne") nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Użytki rolne położone w granicach administracyjnych miast są z mocy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gruntami odrolnionymi.

W ocenie Sądu w składzie niniejszym, przepis art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie znajduje w sprawie zastosowania, stąd nie można przyjąć, że doszło do jego naruszenia. Zgodnie z treścią tego przepisu, wydanie decyzji zezwalająca na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej lub leśnej następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę albo dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88, 1557, 1768, 1783 i 1846). Przedmiotem postępowania, którego legalność ocenia Sąd w przedmiotowej sprawie, jest kwestia ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzja taka jako wstępny etap realizacji planowanej inwestycji poprzedza uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a także poprzedza ewentualne uzyskanie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej w trybie art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Inwestor na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma obowiązku przedstawiania decyzji z art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zatem w sprawie nie można uznać, że doszło do naruszenia tego przepisu.

W sprawie - wbrew twierdzeniom skargi - nie doszło do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w konsekwencji wadliwe uznanie, że warunek wskazany w tym przepisie został spełniony przez inwestora, a okoliczności szczegółowe, w tym ewentualna konieczność przebudowy sieci i budowy stacji określone zostaną w szczegółowych warunkach określonych przez gestorów sieci na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w sytuacji gdy z materiału zgromadzonego w sprawie, pomimo zawartych w dokumentacji promes przedstawionych przez wnioskodawczynię, wprost i w sposób jednoznaczny wynika, że istniejąca infrastruktura terenu inwestycji jest niewystarczająca dla przedsięwzięcia i wymaga istotnej rozbudowy, wobec czego utrzymanie decyzji w mocy w takim kształcie w istotny sposób narusza prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5 u.p.z.p.). Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 sierpnia 2022 r., sygn. II OSK 1149/21, dokonując wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz art. 61 ust. 5 u.p.z.p. trzeba mieć na uwadze, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego i opiera się wyłącznie na przesłankach wynikających z art. 61 u.p.z.p. Biorąc zatem pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej, ustalanie dostępności terenu do infrastruktury przesyłowej nie wymaga weryfikowania przez organy posiadania przez inwestora umowy zawartej z właściwą jednostką organizacyjną w zakresie wykonania przyłączenia budynków do istniejącej miejskiej kanalizacji deszczowej. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest bowiem uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Natomiast, jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. II OSK 1815/18). Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, zdaniem Sądu w składzie niniejszym, nawet jeśli istniejąca aktualnie infrastruktura nie jest wystarczająca na potrzeby realizacji planowanej inwestycji, zatem wymaga przebudowy lub rozbudowy, nie było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy z tego powodu, że inwestor złożył jedynie zapewnienia gestorów sieci o przyłączeniu inwestycji. Trudno od wnioskodawcy, który nie musi mieć prawa do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane, wymagać, aby w dacie składania wniosku o ustalenia warunków zabudowy posiadał aktualne zezwolenie na podłączenie nieruchomości do istniejącej infrastruktury lub - co więcej - podjął działania w celu przebudowy tejże infrastruktury.

Na kanwie powyższych rozważań należało uznać, że Kolegium prawidłowo przyjęło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie, iż planowana inwestycja, kontynuując funkcję i cechy zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, spełnia warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W przypadku planowanej inwestycji spełnione zostały również pozostałe przesłanki określone w treści art. 61 ust 1 pkt 2-5 u.p.z.p., tj. teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do obsługi planowanej inwestycji, teren potencjalnego zainwestowania nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a przepisy odrębne, mające zastosowanie na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, nie sprzeciwiają się realizacji inwestycji.

Końcowo należy jeszcze raz wskazać, że inwestor ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że sprzeciw społeczny okolicznych mieszkańców towarzyszący zabudowie nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę (por. np. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Kr 1205/13; w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Łd 8/13; w Lublinie z dnia 18 października 2011 r., sygn. II SA/Lu 604/11 i inne). Wręcz przeciwnie - gdyby przyjąć, że sprzeciw okolicznych mieszkańców, społeczności lokalnej mógłby wykluczyć lub ograniczyć plany inwestycyjne - wówczas można by przyjąć, że doszło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności, ale prawa przysługującego inwestorowi, a nie stronie sprzeciwiającej się realizacji inwestycji. Uzasadnieniem dla naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa nie jest sprzeciw społeczności lokalnej wobec planów budowlanych inwestora. Z tego powodu nie jest uzasadniony argument stanowiący o naruszeniu art.6 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu okolicznych mieszkańców w zakresie nakazującym uwzględnienie w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy słusznego interesu osób trzecich.

Reasumując, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego znajdującymi zastosowanie w sprawie, w tym zgodnie ze wskazanymi w skardze przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 i art. 6 ust. 2 oraz art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p.) i przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (art. 8 i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.). Jednocześnie wszystkie ustalenia organów orzekających w sprawie znajdują potwierdzenie w zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Odpowiada ona zatem w pełni prawu, w tym także wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., a co za tym idzie, przedstawione w skardze zarzuty nie mogą skutkować jej uchyleniem ani tym bardziej uchyleniem poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

is