Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 100/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92a ust.1, ust.7, art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92c ust. 1 pkt 1, art. 92b ust.1,
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 34
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: inspektor) decyzją z 8 grudnia 2023 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 12 stycznia 2023 r. nr [...] o nałożeniu na M. K. kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Organ wyjaśnił, że wobec M. K., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą M. K. [...] przeprowadzono kontrolę, w toku której stwierdzono naruszenia z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140), dalej: u.t.d.:

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie;

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny, 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin, 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut;

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut;

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie;

- niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis;

- nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy;

- naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu – za każdy pojazd;

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd.

Organ opisał w treści decyzji powyższe naruszenia wskazując ich zakres, podstawę prawną oraz wysokość wymierzonej kary pieniężnej. W zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, wskazał, że wynika ono z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Wyjaśnił, że na podstawie uzyskanych informacji oraz danych cyfrowych ustalono, że w dniach 1 stycznia 2022 r. i 2 stycznia 2022 r. strona wykonywała przewozy międzynarodowe pojazdem o nr rej. [...], który nie był zgłoszony do licencji. Z powyższego wynika, że strona nie zgłosiła w ustawowym 28-dniowym terminie zmiany do posiadanej licencji, polegającej na nabyciu prawa dysponowania pojazdem o nr rej. [...] Ponadto na podstawie uzyskanych informacji oraz danych z systemu CEPiK ustalono, że 13 października 2020 r. strona wyrejestrowała pojazd o nr rej. [...] Z powyższego wynika, że strona nie zgłosiła w ustawowym 28-dniowym terminie zmiany do posiadanej licencji polegającej na utracie prawa dysponowania pojazdem o nr rej. [...]

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, organ wskazał, że jest to naruszenie z Ip. 6.1.5 załącznika nr [...] do u.t.d. W toku kontroli strona przedstawiła m.in. kopię dowodu rejestracyjnego pojazdu o nr rej. [...] Dowód rejestracyjny został wydany 9 lutego 2021 r. Ponadto, do kontroli okazano także dane cyfrowe pobrane z ww. pojazdu w dniu 23 września 2022 r. W tachografie zainstalowanym w pojeździe nie został wprowadzony aktualny nr rej. ww. pojazdu, lecz nadal widnieje poprzedni nr rej. [...] Analiza danych cyfrowych pobranych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wykazała, że strona nie wykonała nie tylko kalibracji tachografu (z uwagi na zmianę nr rej. pojazdu), lecz także jego sprawdzenia w wymaganym terminie. Zgodnie z pobranymi w dniu 23 września 2022r. danymi, ostatnie sprawdzenie tachografu wykonano w dniu 25 sierpnia 2020r., zatem przegląd powinien odbyć się do dnia 25 sierpnia 2022 r. (przynajmniej raz na 2 lata).

Ponadto, analiza danych cyfrowych pobranych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wykazała, że strona nie dokonała jego sprawdzenia w wymaganym terminie. Zgodnie z pobranymi 23 września 2022 r. danymi, ostatnie sprawdzenie tachografu wykonano 30 czerwca 2020 r., zatem przegląd powinien odbyć się do 30 czerwca 2022 r. (przynajmniej raz na 2 lata).

Odnosząc się do naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, lp. 6.3.8 załącznika nr [...] do u.t.d., organ wskazał, że po analizie danych z karty kierowców stwierdzono, że kierowca N. K. nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych dotyczących symboli państwa rozpoczęcia dziennego czasu pracy w dniach: 15.01.2022 r., 16.01.2022 r., 27.02.2022 r., 16.03.2022 r., 18.03.2022 r., 24.03.2022 r., 26.03.2022 r. i 27.03.2022 r.; kierowca M. K. nie spełniła wymogu ręcznego wprowadzania danych dotyczących symboli państwa rozpoczęcia dziennego czasu pracy w dniach: 23.01.2022 r. i 27.03.2022 r., kierowca N. K. nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych dotyczących symboli państwa zakończenia dziennego czasu pracy w dniach: 14.01.2022 r., 15.01.2022 r., 26.02.2022 r., 13.03.2022 r., 17.03.2022 r., 19.03.2022 r., 23.03.2022 r. i 26.03.2022 r. Stwierdzono łącznie brak 18 wpisów.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., organ wskazał, że podczas kontroli strona nie udostępniła danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździć o nr rej. [...] (poprzedni nr rej. [...]) z dni: 16.01.2022 r., 23.01.2022 r., 27.02.2022 r., 27.03.2022 r. Powyższym pojazdem były wykonywane przewozy drogowe we wskazanych wyżej dniach przez kierowcę A. T.. Ponadto, podczas kontroli strona nie udostępniła danych cyfrowych z karty kierowcy P. W. z dni: 01.01.2022 r. i 02.01.2022 r. Ww. kierowca wykonywał we wskazanych dniach przewozy drogowe pojazdem o nr rej. [...] Ponadto ustalono, że podczas kontroli strona nie udostępniła danych cyfrowych z karty kierowcy M. G. z 14 stycznia 2022 r. Ww. kierowca wykonywał w tym dniu przewóz drogowy pojazdem o nr rej. [...]

Odnośnie naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu – za każdy pojazd, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., organ wskazał, że analiza danych pobranych z tachografu zainstalowanego w pojeździć o nr rej. [...] wykazała, iż odczyt danych nastąpił dopiero 21 września 2022 r., tj. po upływie 258 dni kalendarzowych od daty ostatniego odczytu, tj. od 6 stycznia 2022 r. W tym czasie odnotowano 165 dni zarejestrowanej działalności, co wskazuje na fakt uchybienia ustawowemu 90-dniowemu terminowi na wczytanie danych z karty kierowcy - o 75 dni. Ponadto analiza danych pobranych z tachografu zainstalowanego w pojeździć o nr rej. [...] wykazała, że odczyt danych nastąpił dopiero 12 marca 2022 r., tj. po upływie 254 dni kalendarzowych od daty ostatniego odczytu, tj. od 1 lipca 2021 r. W tym czasie odnotowano 301 dni zarejestrowanej działalności, co wskazuje na fakt uchybienia ustawowemu 90-dniowemu terminowi na wczytanie danych z karty kierowcy - o 211 dni. Do dnia rozpoczęcia kontroli, tj. do 8 września 2022 r. pomiędzy pobraniami danych upłynęło 179 dni kalendarzowych, w czasie których odnotowano 140 dni zarejestrowanej aktywności. Powyższe wskazuje na fakt uchybienia ustawowemu 90-dniowemu terminowi na wczytanie danych z karty kierowcy - o 50 dni.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, Ip. 9.1 załącznika nr [...] do u.t.d. organ wskazał, że na podstawie danych z dowodu rejestracyjnego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] ustalono, iż ważność okresowego badania technicznego ww. pojazdu przeprowadzonego 27 sierpnia 2021 r. upływała 27 lutego 2022 r. Natomiast kolejne badanie techniczne przeprowadzono dopiero 28 marca 2022 r., po upływie terminu ważności poprzedniego badania. Natomiast na podstawie danych cyfrowych ustalono, że ww. pojazdem były wykonywane przewozy drogowe po upływie terminu ważności badań technicznych.

Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów procedury administracyjnej. W zakresie naruszenia Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. organ nie podzielił argumentacji strony wskazanej w odwołaniu. Skarżący oświadczył, że zgłosił elektronicznie do licencji pojazdy o nr rej. [...] oraz [...] jednakże w toku postępowania nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie ww. okoliczności. Z akt sprawy wynika, że strona uchybiła obowiązkowi terminowego zgłaszania zmian organowi licencyjnemu, wobec czego zasadnym było nałożenie na nią kary pieniężnej za ww. naruszenie.

Strona nie zgodziła się również, jakoby nie udostępniła wykresówek z pojazdu o nr rej. [...] za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 marca 2022 r. oraz z pojazdu o nr rej. [...] za okres od 1 stycznia 2022 r. do 2 stycznia 2022 r. twierdząc, iż przesłała je na adres e-mail inspektora prowadzącego kontrolę. Strona w odwołaniu nie wskazała, na jaki konkretnie adres e-mail przekazała wykresówki, jak również kiedy miało nastąpić ich przekazanie, natomiast materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie potwierdził twierdzeń skarżącej.

Organ nie podzielił także zarzutów strony, że nie miała ona obowiązku wprowadzenia symboli państw rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy. Jak twierdzi skarżąca, podczas wykonywania przewozów w dniach: 15.01.2022 r., 16.01.2022 r., 18.01.2022 r., 23.01.2022 r., 24.01.2022 r., 26.01.2022 r., 27.01.2022 r., 27.02.2022 r. i 27.03.2022 r. nie doszło do przekroczenia granicy, niemniej obowiązek wprowadzenia symboli państw rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy nie jest uzależniony od tego, czy wykonywany był przewóz międzynarodowy bądź kabotażowy.

Dalej organ wskazał, że ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c u.t.d. powinien wykazać sam przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności mogących stanowić przesłanki do zastosowania przepisów egzoneracyjnych. Skarżący nie wykazał, aby w rozpatrywanej sprawie zaszły okoliczności dające podstawy do zastosowania wskazanego przepisu, pozwalającego na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wskazane w art. 92c u.t.d. Nie zaszły bowiem żadne niedające się przewidzieć okoliczności nadzwyczajne, ani nie została nałożona kara przez inny podmiot, ani też od ich stwierdzenia nie upłynął okres 2 lat. Powołując art. 92b u.t.d. i wyjaśniając jego znaczenie organ wskazał, że również na tle tego przepisu nie znalazł podstaw do zastosowania wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia.

Na powyższą decyzję M. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie wszystkich kar, z wyjątkiem przekroczenia czasu pracy i jazdy. Odnosząc się do naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy wskazała, że N. K. w dniach 15,16 stycznia, 27 lutego, 16, 18, 24, 26, 27 stycznia nie przekraczał granicy państwa, aby musiał wprowadzać symbol państwa. M. K. w dniach 23 stycznia oraz 27 marca nie przekraczała granicy państwa, aby musiała wprowadzać symbol państwa.

Skarżąca zakwestionowała stanowisko organu, że nie udostępniono wykresówek pojazdu [...] w okresie 1 stycznia 2022 r. – 31 marca 2022 r. oraz 1 stycznia 2022 r. – 2 stycznia 2022 r. Dla pojazdu [...] wysłano wykresówki przez e-mail na wskazany przez R. J. adres, na dowód czego do skargi załączono e-mail z 23 września, który potwierdza o wysłaniu pliku z danymi. Organ zarzucił nieudostępnienie wykresówek, a nastąpiło ich przekazanie w wyznaczonym terminie. Ponadto organ nałożył karę za niezgrywanie tachografu w aucie, które nie wykonuje transportu drogowego, a zatem nie podlega kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego, a tym bardziej nakładania kary.

Zgłoszenie do licencji pojazdów [...] oraz [...] zostało zgłoszone elektronicznie i wysyłane było dwukrotnie. Poprawiany druk do zgłoszenia pojazdów na pewno jest w systemie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił ponadto, że załączone do skargi wydruki wiadomości e-mail, które mają w ocenie strony świadczyć o udostępnieniu przez nią danych, za brak przedstawienia których została ukarana w oparciu o Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ut.d., pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Pozycja ta sankcjonuje nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień, w odniesieniu do każdego kierowcy. Kontrola w siedzibie skarżącej zakończyła się w dniu 23 września 2022 r., zaś wiadomości e-mail, które miały zawierać brakujące dane, zostały wysłane w dniu zakończenia kontroli, po godzinie 15.00. Ani treść wysyłanych wiadomości, ani też nazwy załączonych do nich plików, nie świadczą o tym, aby zawierały one dane cyfrowe z kart kierowców, za brak których strona została ukarana.

Nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie określone w Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. było prawidłowe. Skarżąca nie kwestionuje, że we wskazanych w skarżonej decyzji przypadkach, kierowcy nie wprowadzili na wykresówki danych w postaci symbolu państwa, w którym rozpoczęli i kończyli dzienne okresy pracy. Jednocześnie błędnym jest przekonanie skarżącej, jakoby za stwierdzone uchybienia, nie mogła zostać ukarana w oparciu o Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. W myśl Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., sankcji podlega niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Wykładnia literalna oraz funkcjonalna ww. przepisu wskazuje, że każdy brak wprowadzenia wymaganych danych jest niedozwolony i podlega sankcji. Obowiązek wprowadzenia ww. danych wynika natomiast wprost z art. 34 ust. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014.

W piśmie procesowym złożonym 29 lutego 2024 r. skarżąca powtórzyła informacje o przesłaniu organowi wiadomości e-mali zawierających dokumenty z firmy. Podniosła również, że naruszenie przedawniło się 19 sierpnia 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie z powodu argumentów w niej podniesionych.

Ponieważ stwierdzone przez sąd uchybienia dotyczą zarówno decyzji zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oba te akty administracyjne zostały wyeliminowane z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja GITD z 8 grudnia 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na M. K. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wymienione naruszenia.

W skardze skarżąca kwestionuje zasadność nałożenia kar z związku z poniżej stwierdzonymi nieprawidłowościami:

1. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis (lp. 6.3.8.),

2. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie (lp. 1.5),

3. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5),

4. nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy (lp. 6.3.16),

5. naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu – za każdy pojazd (lp. 6.3.18),

6. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd (lp. 9.1).

Jak wynika z treści skargi M. K. nie kwestionuje prawidłowości wymierzenia kar za przekroczenie czasu pracy i jazdy.

Tytułem wstępu do rozważań godzi się wskazać, że art 92a ust. 1 u.t.d. przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie.

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Z kolei przepis art. 4 pkt 22 lit. "h" u.t.d. stanowi, że użyte w ustawie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014.

W dalszej części uzasadnienia sąd odniesie się kolejno do każdego ze stwierdzonych naruszeń w nawiązaniu do zarzutów i argumentacji skargi w omawianym zakresie.

Stwierdzonym przez organ naruszeniem, za który nałożono na skarżącą karę w wysokości [...] zł (18 x [...] zł) było niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Organ ustalił, że kierowcy N. K. i M. K. nie spełnili wymogu ręcznego wprowadzenia danych dotyczących symboli państwa rozpoczęcia dziennego czasu pracy, a ponadto kierowca N. K., również symboli państwa zakończenia dziennego czasu pracy. Łącznie stwierdzono brak 18 wpisów.

W skardze, w wyżej omawianym zakresie podniesiono bezzasadność ukarania strony, albowiem we wskazanych przez organ dniach, kierowcy ci nie przekraczali granicy państwa. Skoro kierowca nie przekracza granicy państwa, to nie musi wprowadzać symbolu państwa.

Sąd nie podziela wyżej prezentowanej argumentacji skarżącej. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z treścią art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Od dnia 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o wymogach dotyczących szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8.

Brzmienie w/w przepisu jednoznacznie wskazuje, że ujęty w nim obowiązek kierowcy wprowadzenia symbolu państwa w którym rozpoczyna się i kończy dzienny okres pracy nie jest powiązany z sytuacją, gdy kierowca przekracza granicę danego państwa. Użyty tam zwrot "kierowca wprowadza" wskazuje na dyspozytywny charakter tego zapisu, który wprost nakłada na kierowcę obowiązek wprowadzenia symboli, bez wyjątków czy wykonuje przejazd międzynarodowy, czy krajowy.

W kontekście powyższego naruszenia sąd z urzędu zbadał natomiast kwestię prawidłowości przyjętej przez organy podstawy prawnej odpowiedzialności skarżącej, wynikającej z lp. 6.3.8 załącznika 3 ustawy. W ocenie sądu, nieprawidłowe jest stanowisko organów, co do kwalifikacji stwierdzonego naruszenia, w zakresie przypisania mu poziomu przewinienia BPN – bardzo poważne przewinienie. Taki sposób ustalenia poziomu przewinienia pozostaje bowiem w sprzeczności z przepisami unijnymi - rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016r. W tym zakresie sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2023r. sygn. akt III SA/Wr 581/21, z 21 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 637/21, z 17 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 351/22, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) i posłuży się argumentacją w nich zawartą.

Podniesienia wymaga, że mający zastosowanie w sprawie załącznik nr 3 do u.t.d. w rubryce 4 powołuje się na numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia nr 2016/403. Z kolei rozporządzenie nr 165/2014 zgodnie z art. 1 określa obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym w celu weryfikacji zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 15, (WE) nr 1072/2009 16, (WE) nr 1073/2009 17, dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/15/WE 18, dyrektywami Rady 92/6/EWG 19 i 92/106/EWG 20 oraz w zakresie delegowania pracowników w transporcie drogowym - zgodności z dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71/WE 21 , 2014/67/UE 22 oraz (UE) 2020/1057 23. Tachografy muszą spełniać wymogi niniejszego rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania.

Zgodnie z cytowanym wyżej art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy (...).

Z kolei rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. w załączniku I pkt 2 określa grupy naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf).

Zaznaczyć trzeba, że ustawodawca unijny w ww. rozporządzeniu podzielił naruszenia na trzy kategorie naruszeń według stwarzanego przez nie ryzyka śmierci lub ciężkich obrażeń bądź zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego.

W przypadku naruszeń z załącznika I pkt 2 dotyczących tachografu, tabela określa: Podstawę prawną naruszenia, Rodzaj naruszenia oraz Poziom przewinienia z podziałem na NN – najpoważniejsze naruszenie, BPN – bardzo poważne naruszenie, PN – poważne naruszenie. Ustawodawca unijny dokonał również grupowania rodzajów naruszeń na dotyczące Instalacji tachografu – pkt 1 tabeli, Użytkowania tachografu, karty kierowcy lub wykresówki pkt 2 -19 tabeli, Przedstawianie informacji pkt 20-26, Wadliwe działanie pkt 27-28 tabeli.

W przypadku naruszenia art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 dokonano rozróżnienia na naruszenia z grupy Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki oraz na naruszenia z grupy Przedstawianie informacji.

Sporne w sprawie naruszenie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia, tj. brak wprowadzenia danych na kartę kierowcy w postaci kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy, w rozporządzeniu nr 2016/403 jest to naruszenie sklasyfikowanie w grupie Przedstawianie informacji pod pkt 23 tabeli i poziom tego przewinienia został określony jako PN (poważne naruszenie).

Natomiast w załączniku nr 3 lp. 6.3.8. u.t.d. określone zostało naruszenie w postaci niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, z oznaczeniem poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie) i powołaniem pozycji 2.17. rozporządzenia nr 2016/403.

Dalej, w rozporządzeniu nr 2016/403 załącznik I pkt 2, w tabeli 2 pod nr 17 wskazane jest naruszenie - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach, które dotyczy art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014.

Mając na względzie powyższe, w ocenie sądu ujęte pod lp. 6.3.8. załącznika nr 3 u.t.d. naruszenie niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, nie uwzględnia rozgraniczenia naruszeń art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wprowadzonego w załączniku I pkt 2 rozporządzenia unijnego nr 2016/403, gdzie ustawodawca unijny wymieniając naruszenia art. 34 (poz. Tabeli od 13 do 23) dokonał rozróżnienia poziomu przewinienia dla poszczególnych naruszeń.

Tym samym zdaniem sądu, organy w kontrolowanej sprawie w sposób wadliwy dokonały wymierzenia kary za stwierdzone naruszenie, ponieważ wymierzona została kara jak dla naruszenia wg poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie), a według ustawodawcy unijnego rodzaj stwierdzonego naruszenia ma poziom przewinienia PN (poważne naruszenie).

W tym miejscu wskazać należy na bezpośredni skutek rozporządzeń w prawie Unii oraz konieczność zapewnienia skuteczności prawa Unii. Jak również wyjaśnić trzeba, że załącznik III do dyrektywy nr 2006/22/WE nie miał na celu ustanowienia dokładnego i wyczerpującego wykazu naruszeń rozporządzeń nr 165/2014 i nr 561/2006, lecz ograniczał się do skierowanych do państw członkowskich wytycznych w sprawie wspólnej skali naruszeń tych rozporządzeń (por. wyrok TSUE z dnia 24 marca 2021 r., C-870/19, C-871/19, ECLI:EU:C:2021:233, pkt 42). Wykaz naruszeń zawarty w załączniku III do dyrektywy nr 2006/22/WE uległ modyfikacji w związku ze skorzystaniem przez Komisję Europejską z uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 3 dyrektywy oraz art. 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1071/2009, który zobowiązywał Komisję do sporządzenia wykazu kategorii, rodzajów i wagi poważnych naruszeń przepisów unijnych, które, oprócz naruszeń wymienionych w załączniku IV do tego rozporządzenia, mogą doprowadzić do utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorców transportu drogowego lub zarządzającego transportem. Przy czym rozporządzenie nr 2016/403 zawiera trzy załączniki, z których dwa (załącznik I i III) dotyczą wykazu naruszeń m.in. przepisów rozporządzenia 165/2014, jednak nie są tożsame, ponieważ ustanowiony w załączniku I wykaz naruszeń, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, jest szerszy aniżeli zawarte w załączniku III do tego rozporządzenia zmiany załącznika III do dyrektywy nr 2006/22/WE.

W ocenie sądu, brak wskazania w załączniku nr 3 do u.t.d. wprost naruszenia jak w sprawie, nie powinien skutkować brakiem stwierdzenia naruszenia, jak również nie powinien powodować wskazania na naruszenie zbliżone. Organy powinny wprost wskazać naruszony przepis prawa unijnego, tj. art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 i zachować właściwą wagę naruszenia.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią powyższą ocenę prawną w zakresie omawianego naruszenia.

Przechodząc do pozostałych naruszeń zakwestionowanych w skardze, a opisanych na wstępie rozważań w punktach od 2 do 6 należy stwierdzić, że sąd podziela ustalenia i wnioski organu ich dotyczące i w tym zakresie uznaje argumenty skargi za niezasadne.

W zakresie naruszenia z lp. 1.5 skarżąca wskazała, że zgłoszenie do licencji pojazdów [...] oraz [...] zostało zgłoszone elektronicznie i wysyłane było dwukrotnie, a druk do zgłoszenia pojazdów jest w systemie. Odnosząc się do tej kwestii w pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że pojazd o nr rej. [...] nie został objęty omawianym tu naruszeniem, lecz naruszeniem z lp. 9.1, więc zarzut skargi w tym kontekście należy uznać za chybiony. Natomiast pojazd o nr rej. [...], którym wykonywano przewozy międzynarodowe, wbrew twierdzeniom skargi, nie został zgłoszony do licencji. Wynika to bezsprzecznie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Strona nie wykazała swoim działaniem, aby dopełniła obowiązku w tym zakresie. Samego bowiem twierdzenia, że "zgłoszenie zostało wysłane i na pewno w systemie jest" nie można uznać jako wystarczającego do przyjęcia zadośćuczynienia przez skarżącą ciążącym na niej obowiązkom. Twierdzenia tego skarżąca nie poparła natomiast w żaden weryfikowalny sposób. Te same wnioski należy postawić w zakresie samochodu [...], który został wyrejestrowany, lecz strona nie zgłosiła w ustawowym terminie zmiany do posiadanej licencji.

Sąd stwierdza, że prawidłowo ustalono i przyjęto naruszenie z lp. 6.1.5 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. W tym zakresie organ poczynił ustalenia w zakresie braku kalibracji tachografu oraz sprawdzenia w wymaganym terminie tachografów, które znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie sądu kara pieniężna w wysokości 2.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia, sankcjonowanego przez lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie. Zauważenia w tym miejscu wymaga, że skarżąca w tym zakresie nie wniosła żadnych zarzutów.

Skarżąca zakwestionowała natomiast naruszenie z lp. 6.3.16 - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. Podniosła, że dla pojazdów [...] i [...] wysłała wykresówki w wiadomości e-mail. Na potwierdzenie swojego stanowiska załączyła do skargi wydruki wiadomości. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że z nazw wiadomości e-mail i ich załączników nie wynika, że dotyczą one kierowców P. W. i M. G.. Natomiast jak bezsprzecznie ustalił organ na podstawie danych cyfrowych zgromadzonych w aktach sprawy, obaj ci kierowcy prowadzili pojazd o nr rej. [...] zaś strona nie udostępniła danych cyfrowych z kart ww. kierowców. Po drugie podniesienia wymaga, że maile załączone do skargi wraz z nazwami załączników znajdują się w aktach administracyjnych sprawy oraz mają odzwierciedlenie plikach stanowiących zapisy na płytach CD. Ich analiza również prowadzi do wniosku, że nie ma pośród nich danych z kart dwóch w/w kierowców.

Natomiast co do braku danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] z czterech wymienionych dni wskazać należy, że wykonywanie nim wówczas przewozów wynika z danych dotyczących kierowcy A. T.. Strona wywodzi, że żądane dane zawierała, wiadomość e-mail 23 września 2022 r., godz. 15:02, z załącznikiem oznaczonym jako "[...]". Mail ten znajduje się w aktach sprawy (k. 81 akt administracyjnych), natomiast tak opisany załącznik, odpowiada nazwą dokumentowi zapisanemu na znajdującej się w aktach sprawy płycie CD. Analiza tego załącznika wykazała natomiast, że nie zawiera on danych cyfrowych pojazdu, za których brak organ ukarał stronę – czyli danych dotyczących aktywności pojazdu we wskazanych dniach.

Powyższe oznacza, że strona skarżąca, wbrew swoim twierdzeniom, nie udostępniła w toku kontroli, ani w wysyłanych wiadomościach e-mail, które powołuje, danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe w zakresie wskazanego okresu ani danych z kart dwóch kierowców.

Zarzut skargi odnosi się również do naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu – za każdy pojazd (lp. 6.3.18), co do którego skarżąca wskazała, że jeden pojazd nie wykonywał transportu drogowego, a zatem nie podlega kontroli. Należy stwierdzić, że strona nie poparła swoich twierdzeń żadnymi dowodami, natomiast postępowanie dowodowe organu bezsprzecznie wykazało niniejsze naruszenie w zakresie pojazdów o nr rej. [...] i [...] Podkreślenia wymaga, że organ właściwie ustalił daty dokonywanych odczytów oraz – wbrew treści skargi – odnotował w przypadku obu pojazdów dni zarejestrowanej działalności. Prawidłowo więc ustalono, że strona nie dokonywała terminowego odczytu danych z tachografów. To uzasadniało nałożenie kary w wysokości 1.000 zł za wszystkie naruszenia z tej pozycji.

Dalej, pojazd o nr rej. [...], jak wyżej podniesiono, objęty został naruszeniem z lp. 9.1, czyli wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd (s. 24 - 26 decyzji organu odwoławczego). Ustalenia organu i w tym zakresie są w poprawne i znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Organ wskazał, że pojazdem o nr rej. [...] były wykonywane przejazdy drogowe, w czasie, gdy nie miał on ważnego okresowego badania technicznego pojazdu (por. k. 35 akt adm.). Uzasadniało to nałożenie kary w wysokości 2.000 zł.

Zdaniem sądu, prawidłowe jest też stanowisko organu odwoławczego wskazujące, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z treścią pierwszego przepisu, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2019 r. II GSK 3532/17 wyjaśnił, że właściwa organizacja i dyscyplina pracy, o której mowa w art. 92b ust. 1 u.t.d., obejmuje nie tylko przeprowadzanie szkoleń pracowników czy niezachęcanie ich, np. w systemie wynagradzania, do naruszania obowiązującego czasu pracy. Obejmuje ona bowiem przede wszystkim stały, wnikliwy nadzór nad zatrudnionymi pracownikami, wykrywanie naruszeń przepisów i stosowną, przewidzianą przepisami prawa pracy reakcję. By móc uchylić się od odpowiedzialności, przewoźnik winien wykazać, że do naruszeń doszło pomimo sprawowania stałego i wnikliwego nadzoru nad zatrudnionymi przez siebie pracownikami, a ich wykrywanie wiąże się ze stosowaniem środków dyscyplinujących przewidzianych w przepisach prawa pracy.

Z kolei przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest zatem łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa w tym przepisie mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć.

Co jednak istotne w sprawie, to przewoźnik jest zobowiązany do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zarówno określone w art. 92b ust. 1, jak i w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w tych przepisach spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi podać konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2021 r., II GSK 1473/18).

Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek wyłączenia jej odpowiedzialności. W kontekście art. 92c ust. 1 u.t.d. wskazała natomiast w piśmie procesowym, że sprzedała pojazd 21 lipca 2020 r., 28 dni minęło 19 sierpnia 2020 r., w związku z tym naruszenie przedawniło się 19 sierpnia 2023 r. Decyzja organu odwoławczego wydana została zaś 8 grudnia 2023r.

Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z treścią art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Wymaga wskazania, że kontrola została wszczęta 8 września 2022 r., natomiast protokół kontroli sporządzono 23 września 2022 r. To w tym dokumencie doszło do ujawnienia wszelkich naruszeń. Zatem, w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy, nie minął jeszcze okres dwóch lat od daty ujawnienia naruszenia.

Oznacza to tym samym, że strona błędnie pojmuje początek liczenia okresu dwuletniego, którego upływ uniemożliwia organom orzekanie - od momentu zaistnienia naruszenia. Czyni to zarzuty strony i w tym zakresie bezzasadnymi.

Pomimo braku zarzutów co do kar dotyczących naruszeń polegających na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skróceniu wymaganego okresu odpoczynku dziennego, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i w tej części, nie stwierdzając naruszenia prawa. Ustalenia organu, co do powyższych uchybień znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, a wymierzając za nie karę organ zastosował właściwe przepisy prawa materialnego, szczegółowo przywołane i omówione na stronach 10 – 15 decyzji organu odwoławczego.

Mając jednak na względzie stwierdzone w sprawie uchybienia przepisom prawa materialnego w omówionym wcześniej przypadku, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a/ w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Wskazania sądu jakie organ winien uwzględnić w ponownie prowadzonym postępowaniu, zostały zawarte w części niniejszego uzasadnienia odnoszącej się do naruszenia z lp. 6.3.8 załącznika nr [...] do u.t.d.