Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 300/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 2 lutego 2024 r., nr WI-I.7840.1.224.2023.AR w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. Sp. z o .o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 2 lutego 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Gdańskiego z 4 sierpnia 2022 r. o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trzech zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej [...], [...], [...] z instalacjami na działkach nr [...], [...], [...] i [...], w miejscowości Ż., gm. P.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

W dniu 24 czerwca 2021 r. M. Sp. z o .o. z siedzibą w G. (dalej także jako Spółka lub skarżąca) złożyła wniosek o pozwolenie na budowę trzech zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej [...], [...], [...] z instalacjami na działkach nr [...], [...], [...] i [...] w miejscowości Ż., gm. P.

Decyzją z 4 sierpnia 2022 r. Starosta Gdański odmówił udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Starosta uznał, że budowa trzech zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych jest niezgodna z ustaleniami uchwały Rady Gminy Pruszcz Gdański nr XXXII/178/2005 z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański - część wyżynna. Inwestycja nie stanowi nowego zespołu zabudowy projektowanej w oparciu o koncepcję urbanistyczną lub koncepcję zagospodarowania nieruchomości, gdyż inwestor nie przedstawił zatwierdzonej przez Wójta Gminy Pruszcz Gdański koncepcji zagospodarowania nieruchomości lub koncepcji urbanistycznej, zgodnie z § 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie stanowi uzupełnienia istniejącej zabudowy szeregowej i bliźniaczej terenu MJ, w związku z czym nie jest możliwe zaprojektowanie zabudowy bliźniaczej i skorzystanie z parametrów określonych w planie dla tej zabudowy.

Po wniesieniu odwołania przez inwestora Wojewoda Pomorski decyzją z 25 października 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewoda uznał, że przedłożona przez inwestora koncepcja architektoniczna, określająca parametry nowej zabudowy całego zamierzenia, dawała podstawę do realizacji zabudowy bliźniaczej, a co za tym idzie skorzystania z parametrów przewidzianych w planie dla zabudowy bliźniaczej. Organ II instancji stwierdził, że inwestor nie ma obowiązku przedstawienia koncepcji stanowiącej określenie parametrów nowej zabudowy jednorodzinnej (bez dokonania podziału nieruchomości) do akceptacji Wójta Gminy Pruszcz Gdański.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta decyzją z 19 października 2023 r. ponownie odmówił Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację ww. inwestycji.

Po rozpoznaniu odwołania Spółki, zaskarżoną decyzją z 2 lutego 2024 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Starosty.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że aktualnie wobec terenu inwestycji obowiązują regulacje uchwały nr XXXII/178/2005 Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański – część wyżynna (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 88 z dnia 20 września 2005 r. poz. 1814), zmienione uchwałą nr LI/21/2023 Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 24 lutego 2023 r. Teren inwestycji zlokalizowany jest w jednostce planistycznej MJ przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą. Zgodnie z treścią zmienionego § 64 ust. 3 oraz § 14 ust. 1 i 5 planu miejscowego, realizacja zabudowy bliźniaczej i szeregowej na działkach inwestycyjnych jest możliwa wyłącznie w oparciu o koncepcję zagospodarowania nieruchomości jako opracowania przedprojektowego, będącego podstawą do wykonania operatu geodezyjnego, która to koncepcja powinna być zaakceptowana przez organ właściwy dla podziału nieruchomości. Zdaniem Wojewody dołączona do wniosku koncepcja architektoniczna nie spełnia wymogów prawa miejscowego, gdyż nie została zaakceptowana przez właściwy organ. Nadto projekt zagospodarowania terenu pozostaje w sprzeczności z § 64 ust. 11 planu miejscowego, z którego wynika, że na działce budowlanej może być usytuowany jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, niezależnie od formy zabudowy. Przepis ten wskazuje także, że zabudowa szeregowa może mieć nie więcej niż 8 segmentów, z których każdy winien być usytuowany na jednej działce. W rezultacie, biorąc pod uwagę aktualne brzmienie miejscowego planu, organ pierwszej instancji zasadnie odmówił udzielenia Spółce pozwolenia na budowę.

W ocenie Wojewody inwestor przedłożył projekt budowlany sporządzony zgodnie z § 64 ust. 9 planu miejscowego odnośnie do kwestii ilości miejsc parkingowych, gdyż zaprojektowanie 2 miejsc postojowych: 1 na zewnątrz i jednego w garażu, spełnia wymóg zaprojektowania dwóch miejsc postojowych na jeden lokal mieszkalny w obrębie działki budowlanej. Pozytywnie ocenił organ odwoławczy obliczenie powierzchni biologicznie czynnej dla każdej działki i uznał, że projekt budowlany te wymogi planu spełnia.

Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że projekt zagospodarowania terenu nie został sporządzony na mapie, która spełnia wymogi określone w art. 3 ust. 14 Prawa budowlanego. Wojewoda powołując § 30 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1670), wskazał, że mapa ta zawiera oświadczenie geodety podpisane podpisem elektronicznym, podczas gdy projekt złożono w wersji papierowej. Tym samym nie można uznać złożonego oświadczenia za prawidłowe. Skoro bowiem inwestor zdecydował, że składa projekt w wersji papierowej, powinien on być własnoręcznie podpisany.

Wojewoda wskazał także, że słusznie organ pierwszej instancji uznał za przyczynę uzasadniającą odmowę udzielania pozwolenia na budowę - brak określenia, mimo nałożonego zobowiązania, który etap inwestycji ma zostać zatwierdzony w przedmiotowym postępowaniu. Wojewoda podkreślił, że inwestor nie doprowadził do spójności projektu budowalnego z wnioskiem. Organ drugiej instancji podkreślił, że organ architektoniczno-budowlany, nie znając rozwiązań projektowych wszystkich budynków, nie ma możliwości sprawdzenia zgodności całej inwestycji z przepisami.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Spółki, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest niepełne, nie zawiera dostatecznego wskazania przyczyn negatywnego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak uchybienie to zostało w ocenie Wojewody konwalidowane w decyzji organu odwoławczego.

We wniesionej skardze M. Sp. z o .o. zarzuciła naruszenie:

1) art. 35 ust. 5 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo jego zgodności z planem miejscowym;

2) § 64 ust. 3 w zw. z § 14 ust. 1 i 5 planu miejscowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla terenów projektowanych nowych zespołów zabudowy jednorodzinnej konieczne jest przedłożenie zaakceptowanej przez Wójta Gminy Pruszcz Gdański koncepcji zagospodarowania nieruchomości, mimo, że dla projektowanego zespołu zabudowy nie następuje konieczność wydzielenia terenów komunikacji;

3) § 64 ust. 11 planu miejscowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zabudowa projektowana na działkach [...] i [...] narusza ten przepis poprzez usytuowanie 3 segmentów na każdej z tych działek, co stanowi liczbę budynków i segmentów (max. 8) zgodną z tym przepisem;

4) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na wydaniu rozstrzygnięcia negatywnego, z uwagi na przyjęcie że mapa dla celów projektowych obarczona jest brakiem podpisu geodety, podczas gdy stanowi ona mapę przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. a w konsekwencji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która została wydana niezgodnie z postanowieniami planu miejscowego, co uzasadniało uchylenie tej decyzji przez organ drugiej instancji i orzeczenie co do istoty, tj. wydanie decyzji aprobującej wniosek strony skarżącej

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z 17 maja 2024 r. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci postanowienia Wójta Gminy Pruszcz Gdański z 22 kwietnia 2024 r. na okoliczność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zaopiniowania koncepcji zagospodarowania nieruchomości, załączając kopię postanowienia. W piśmie z 6 czerwca 2024 r. Wojewoda Pomorski odniósł się do twierdzeń skarżącej, podkreślając również, że postanowienie to dotyczy okoliczności, które miały miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji, a więc nie mogły one być przedmiotem refleksji organów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują powyższą kontrolę działalności organów pod względem zgodności z prawem. Zatem w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych, sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując niniejszą sprawę w powyżej zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej jako Pr.bud.). Zgodnie z ust. 1 pkt 1 lit. a tego artykułu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Art. 35 ust. 3 i 5 Pr.bud. stanowi z kolei, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pr.bud., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zatem zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Niesporne jest w sprawie, że w odniesieniu do terenu inwestycji znajdują zastosowanie regulacje uchwały Rady Gminy Pruszcz Gdański nr XXXII/178/2005 z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański - część wyżynna w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji, a więc po uwzględnieniu treści uchwały nr LI/21/2023 Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 24 lutego 2023 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański - część wyżyna (dalej mpzp lub plan miejscowy).

Zmiana regulacji w planie miejscowym miała miejsce w toku ponownego postępowania przed Starostą Gdańskim i organ I instancji postanowieniem z 16 maja 2023 r. zobowiązał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującymi regulacjami § 64 ust. 2, 3, 5, 9 i 11 mpzp.

W piśmie z 16 sierpnia 2023 r. inwestor wyraził opinię, że złożona dokumentacja projektowa jest kompletna i wniósł o niezwłoczne wydanie decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem.

Orzekające organy nie podzieliły tego stanowiska i Sąd także dostrzega brak zgodności dokumentacji projektowej z mpzp, a nawet brak zgodności tej dokumentacji ze złożonym wnioskiem o pozwolenie na budowę z 17 czerwca 2021 r. (k. 1-7 akt administracyjnych).

We wniosku skarżąca Spółka wskazała, że ubiega się o pozwolenie na budowę dla "trzech zespołów budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, dwulokalowych [...], [...], [...] w zabudowie bliźniaczej z instalacjami wod-kan, elektrycznymi i gazowymi". Do wniosku została dołączona dokumentacja obejmująca projekt zagospodarowania terenu, na której nie występuje obiekt oznaczony jako [...] będący zabudową bliźniaczą, a obiekt [...] stanowiący zabudowę szeregową obejmującą 6 segmentów. Do wniosku dołączono projekt architektoniczno-budowlany dla budynków bliźniaczych na działkach [...] i [...], nie dołączono zaś projektu dla budynku [...]. Zasadnie zatem organy zobowiązały do uzupełnienia wniosku o dokumentację architektoniczno-budowlaną dla obiektu na działkach [...] i [...] celem zweryfikowania zgodności z regulacjami mpzp. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik strony skarżącej przyznał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dotyczył czterech działek: [...], [...], [...] i [...]. Potwierdza to niezgodność dokumentacji projektowej z zakresem złożonego wniosku i zasadność odmowy udzielenia pozwolenia na budowę również ze względu na niekompletność dokumentacji projektowej w odniesieniu do zakresu określonego we wniosku inwestycyjnym.

Analiza dołączonego do wniosku projektu zagospodarowania terenu sporządzonego dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Ż. wskazuje, że na działkach tych zaprojektowano: dwanaście zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz jeden zespół 6 segmentów w zabudowie szeregowej, z dwoma kondygnacjami nadziemnymi, niepodpiwniczonymi, drogę, dojścia i dojazdy, ciągi pieszo-jezdne, 108 miejsc postojowych (54 w garażu i 54 na zewnątrz) dla wszystkich etapów i dodatkowo 24 miejsca postojowe w obrębie projektowanej drogi wewnętrznej; instalacje: elektryczną, wodną, kanalizacyjną, gazową oraz kanalizacji deszczowej. W projekcie podano, że inwestycja będzie realizowana etapowo: etap I - działki nr [...]; [...]; etap II - działki nr [...], [...], [...], [...]; etap III - działki nr [...], [...]; etap IV — działki nr [...], [...], [...]; etap V - działka nr [...].

Organ odwoławczy dokonując oceny dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji z treścią przepisu § 64 ust. 3 mpzp uznał, że nie spełnia ona wymogów określonych planem miejscowym. Wskazany przepis stanowi, że zabudowa inna od wolnostojącej może być realizowana jako uzupełnienie istniejącej zabudowy bliźniaczej i szeregowej lub na terenach projektowanych nowych zespołów zabudowy jednorodzinnej w oparciu o koncepcję zagospodarowania nieruchomości, o której mowa w § 14 ust. 1 mpzp. Nie ma Sąd wątpliwości, że obecnie przepis § 64 ust. 3 mpzp (po zmianie planu) wprost odsyła do koncepcji zagospodarowania nieruchomości określonej w § 14 ust. 1. Przepis § 14 ust. 1 mpzp wymaga, żeby dla wszystkich terenów, w których następuje konieczność wydzielenia terenów komunikacji dla co najmniej 8 działek zabudowy mieszkaniowej, wykonane zostało opracowanie koncepcji zagospodarowania nieruchomości jako opracowania przedprojektowego, będącego podstawą do wykonania operatu geodezyjnego. Niewątpliwie w przypadku omawianej inwestycji konieczne jest wydzielenie terenów komunikacji dla więcej niż 8 działek. Ponadto rozważając, czy inwestor zobowiązany jest do posiadania koncepcji zagospodarowania nieruchomości podkreślić należy, że na terenie, na którym przewidziano realizacje nowej zabudowy jednorodzinnej, nie istnieje jakakolwiek zabudowa. Nie można więc projektowanych budynków postrzegać jako uzupełnienia zabudowy istniejącej. Prowadzi to do wniosku, że skoro w obszarze jednostki urbanistycznej MJ nie ma istniejącej zabudowy bliźniaczej lub szeregowej, to zaprojektowane budynki nie mogą być traktowane jako uzupełnienie zabudowy istniejącej. Zatem w obecnym stanie prawnym, jak wynika z treści § 64 ust. 3 oraz § 14 ust. 1 i 5 planu miejscowego, realizacja zabudowy bliźniaczej i szeregowej na działkach inwestycyjnych jest możliwa wyłącznie w oparciu o koncepcję zagospodarowania nieruchomości jako opracowania przedprojektowego, będącego podstawą do wykonania operatu geodezyjnego, która to koncepcja winna być zaakceptowana przez organ właściwy do podziału nieruchomości. Taki dokument należało zgodnie z planem miejscowym dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę w celu realizacji zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej i szeregowej. Nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia § 64 ust. 3 w zw. z § 14 ust. 1 i 5 planu miejscowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla terenów projektowanych nowych zespołów zabudowy jednorodzinnej konieczne jest przedłożenie zaakceptowanej przez Wójta Gminy Pruszcz Gdański koncepcji zagospodarowania nieruchomości mimo, że dla projektowanego zespołu zabudowy nie następuje konieczność wydzielenia terenów komunikacji. Strona skarżąca podniosła, że nie jest zasadne wymaganie posiadania pozytywnej opinii dla koncepcji zagospodarowania nieruchomości w sytuacji wydzielania terenów komunikacji dla co najmniej 8 działek. Skarżąca argumentowała, że występowała do organu właściwego z wnioskiem o zaopiniowanie koncepcji zagospodarowania nieruchomości i uzyskała postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości, a ponadto na terenie objętym inwestycją nie przewiduje się wydzielenia terenów komunikacji, gdyż teren ten korzysta z istniejącego podziału nieruchomości.

Sąd nie podziela powyższego stanowiska skarżącej, wskazując na odrębność trybów - opiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości, uregulowanego w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz opiniowania koncepcji zagospodarowania nieruchomości jako opracowania przedprojektowego, będącego podstawą do wykonania operatu geodezyjnego, o której mowa w § 64 ust. 3 w zw. z § 14 ust. 1 i 5 planu miejscowego. Omawiana regulacja planu w postaci konieczności uzyskania pozytywnej opinii dla opracowania przeprojektowego ma na celu analizę konieczność dokonania podziałów geodezyjnych przed wzniesieniem budynków, celem zapewnienia, że nowopowstałe działki gruntów będą o wymaganych w planie miejscowym powierzchniach minimalnych, a także będą miały zabezpieczony odpowiedni dostęp do drogi. Tymczasem dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę koncepcja architektoniczna przedstawiająca zagospodarowanie działek inwestycyjnych zabudową bliźniaczą i szeregową nie spełnia wymogów prawa miejscowego, gdyż nie została zaakceptowana przez właściwy organ, o którym mowa w planie. Ta niezgodność z mpzp również stanowiła podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na budowę, tak samo jak niedołączenie do wniosku projektu architektoniczno-budowlanego dla obiektu zabudowy szeregowej.

Kolejnym dostrzeżonym przez Wojewodę uchybieniem w planowanym zamierzeniu budowlanym uzasadniającym prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia jest sprzeczność inwestycji z przepisem § 64 ust. 11 mpzp, który stanowi, że "ustala się lokalizację jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej. W zabudowie szeregowej maksymalna liczba segmentów – 8". Przepis ten determinuje obowiązek sytuowania na działce budowlanej tylko jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, niezależnie od formy zabudowy. Zawarta w skardze argumentacja skarżącej Spółki, że projektowana na działkach [...] i [...] (numeracja działek podana w tym fragmencie skargi abstrahuje od wniosku o pozwolenie na budowę) zabudowa nie narusza przywołanego przepisu, gdyż zabudowa szeregowa to taka, która pozwala postawić na każdej działce jeden budynek stykający się elementami konstrukcyjnymi bezpośrednio z drugim na sąsiedniej działce nie jest słuszna. W ocenie skarżącej budynki są oddzielone przestrzenią dylatacyjną i stanowią dwa osobne budynki, z czego jeden budynek jest usytuowany na jednej działce.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej w tym zakresie. Analiza projektu zagospodarowania terenu dowodzi, że na działkach nr [...] i [...], zaprojektowano po dwa budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej. Dołączone do wniosku projekty architektoniczno – budowlane budynków na działkach [...] i [...] właśnie w taki sposób opisują zamierzenie realizowane na tych działkach jako: "dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej". Tymczasem, wskazany wyżej § 64 ust. 11 planu ustala lokalizację jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej. Oznacza to, że prawidłowe jest ustalenie organów obu instancji o sprzeczności inwestycji w zaplanowanym kształcie z powołanym przepisem prawa miejscowego (w zakresie budynków [...] i [...]). Ponadto, jak wskazano powyżej, wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obejmuje również działki nr [...]i [...], na których – według projektu zagospodarowania terenu zaplanowano odpowiednio – obiekt nr [...]oraz [...], tj. na każdej z tych działek - dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej. Inwestor nie przedłożył jednak projektów architektoniczno – budowlanych tych budynków, stąd też ich ocena z perspektywy zgodności z przepisami prawa, w tym miejscowego, jest bezprzedmiotowa.

Wskazać na marginesie należy, że z definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartej w art. 3 pkt 2a Pr.bud. wynika, że jest to budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Jednym z decydujących elementów pozwalających uznać budynek za jednorodzinny lub nie jest wydzielenie w nim nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Tymczasem usytuowanie na jednej działce dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej - każdy z dwoma lokalami mieszkalnymi - prowadzi do realizacji budynku mieszkalnego z czterema lokalami mieszkalnymi. Taki obiekt, stosowanie do treści ww. definicji, traci cechę budynku jednorodzinnego. Może on zostać zaprojektowany jako budynek w zabudowie szeregowej (4 segmenty), ale również wówczas aktualizuje się, stosowanie do § 64 ust. 11 planu miejscowego, konieczność dokonania odpowiednich podziałów działek budowlanych. Jakkolwiek więc inwestor pragnie zrealizować swoje zamierzenie, to w kształcie przedstawionym w projekcie architektoniczno – budowlanym - stwierdzona niezgodność z planem stanowiła kolejną podstawę dla odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Zarzut odnoszący się do naruszenia art. 35 ust. 3 Pr.bud. w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegającego na wydaniu rozstrzygnięcia negatywnego, z uwagi na przyjęcie że mapa dla celów projektowych obarczona jest brakiem podpisu geodety wynika prawdopodobnie z braku zrozumienia istoty zarzutu. Skarżąca wskazuje, że mapa, na której został wykonany projekt zagospodarowania terenu stanowi mapę przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego. I tego organy nie kwestionują. Natomiast dostrzegły, że w dolnym lewym rogu tej mapy znajduje się adnotacja z miejscem na podpis osoby kierującej i wykonującej prace geodezyjne i biorącej za nie odpowiedzialność. Brak tego podpisu stanowi brak formalny mapy i zarzut organów powinien był doprowadzić do podpisania mapy przez osobę właściwą.

Reasumując, Sąd podziela argumentację, że planowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a przedłożona do wniosku dokumentacja nie jest prawidłowa i pełna. Mając na względzie fakt, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, organy administracji publicznej, wobec stwierdzonych nieprawidłowości, były zobowiązane do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.