Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 630/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. [...] "K." S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 462/12 w sprawie ze skargi K. [...] "K." S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 630/13

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 462/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie ze skargi K. [...] "K." S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 lutego 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 r. oddalił skargę.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 31 sierpnia 2006 r. Prezydent Miasta Z. określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2000 r. w wysokości 295.147,50 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty za ten rok w wysokości 276.210,95 zł.

Decyzją z dnia 14 lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy ww. decyzję.

Wyrokiem z dnia 22 października 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 82/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "O.p.").

W następstwie powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło decyzję organu pierwszoinstancyjnego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Decyzją z dnia 14 września 2011 r., rozpatrując sprawę ponownie, po uzupełnieniu materiału dowodowego, organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2000 r. w kwocie 295.148 zł. Organ odniósł się do art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l") w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. i wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka wykorzystywania określonych budowli wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, gdyż budowle kolejowe były bowiem wykorzystywane przez Spółkę również dla swoich prywatnych celów. Organ podatkowy ustalił, że Spółka zarządzała nieruchomościami objętymi niniejszym postępowaniem w taki sposób, że udostępniała ją innym uprawnionym przewoźnikom i przewoziła nią własne towary – wożąc między innymi węgiel, kruszywa, popioły. W tym stanie skonstatował, że skoro "podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zarządzał daną infrastrukturą wykorzystując ją dla własnych celów gospodarczych (spółka nie prowadziła działalności charytatywnej), a ponadto wykorzystywał przedmiotową infrastrukturę, której był właścicielem, w celu wykonywania przewozów rzeczy dla własnych potrzeb, przewożąc własne produkty (węgiel, popioły) po własnych liniach kolejowych, to tak wykorzystywanych budowli kolejowych nie można nazwać budowlami wykorzystywanymi wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego".

W odwołaniu pełnomocnik Spółki wniósł o zmianę ww. decyzji i uwzględnienie wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty bądź jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na jej treść, a to: (1) błąd w ustaleniach faktycznych; (2) art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l (według stanu prawnego z 2000 r.) poprzez błędne ustalenie jego zakresu, a więc błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu; (3) art. 120, art. 121 § 1, art. 180 § 1 O.p. w związku z faktycznym pominięciem wniosków dowodowych objętych wnioskami o udostępnienie informacji publicznej.

Decyzją z dnia 10 lutego 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy ww. decyzję, podkreślając, że zasadniczy problem zaistniały w sprawie sprowadza się do wykładni pojęcia "publiczny transport kolejowy" zaś stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Podniesiono, że Prezydent Miasta Z. na podstawie wypisu z KRS ustalił, iż podstawowym rodzajem działalności podatnika była eksploatacja złóż kruszyw, natomiast dodatkowym przedmiotem działania m.in. sprzedaż materiałów budowlanych oraz transport kolejowy. Z udzielonych przez podatnika wyjaśnień i przedłożonych kopii umów wynikało, że infrastruktura kolejowa była udostępniania różnym przewoźnikom podstawie zawartych przez Podatniczkę umów o udostępnianiu linii kolejowych. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił także, że w 2000 r. z całej infrastruktury kolejowej korzystała również (bezumownie) podatniczka. W związku z powyższym podniesiono, że w 2000 r. nie obowiązywały jednolite i równe dla wszystkich zasady, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że dostęp do infrastruktury miał wyłącznie charakter publiczny. Spółka nie tylko bowiem korzystała z własnej infrastruktury bezumownie, lecz również wykonywała przewozy własnych towarów (żwiru, piasku) na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej - nie można zaś mówić o "wyłącznie" publicznym charakterze transportu kolejowego w przypadku, gdy dana infrastruktura kolejowa przeznaczona jest do użytku nie tylko uprawnionym przewoźnikom, ale również jej właścicielowi w celu wykorzystywania przewozów rzeczy dla jego własnych potrzeb. Organ wskazał, że nie można zgodzić się z podnoszoną przez Podatniczkę okolicznością, że z uwagi na fakt, iż posiadała ona, tak jak pozostali przewoźnicy, licencję na wykonywanie przewozów kolejowych, wykonywany na liniach kolejowych podatniczki transport - miał charakter "wyłącznie" publicznego. Organ stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone w bardzo szczegółowym zakresie, a zebrany materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji określającej wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego, nadto decyzja została szczegółowo uzasadniona.

Na ww. decyzję Spółka wniosła skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, mającego wpływ na jej treść, a to: (1) nierozpatrzenie zarzutów podatnika w zakresie ustaleń faktycznych, pominięcie – mimo braku innych dowodów – oświadczeń podatnika, poprzez przyjęcie nie równoprawnego udostępniania infrastruktury przewoźnikom, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych; (2) art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l (w brzmieniu obowiązującym w 2000 r.) w związku z art. 1, 2 pkt 1, 2, 4, 5, oraz art. 10 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 99, poz. 591 z późn. zm., dalej: "u.t.k.") poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – co skutkuje – naruszeniem: (a) art. 2 Konstytucji i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz zasady powszechności, równości wobec prawa, (b) zasad konkurencyjności, niedyskryminacji, (c) przepisów ustawy o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej, (d) uznaniem, iż organy gminy naruszyły przepisy regulujące dyscyplinę finansów publicznych oraz innych przepisów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji, powtarzając argumentację w niej zawartą i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, że zgromadzone dowody jednoznacznie wskazują na prowadzenie przez Podatnika działalności gospodarczej o charakterze usługowym, z której w 2000 r. czerpał zyski. Zasadnie organy uznały, że przedstawione przez podatnika dokumenty i wyjaśnienia nie potwierdzają faktu, aby na udostępnianych trasach prowadzony był "wyłącznie" publiczny transport kolejowy

Sąd podniósł, że nie można mówić o wyłącznie publicznym charakterze transportu kolejowego w przypadku, gdy dana infrastruktura kolejowa przeznaczona jest do użytku nie tylko uprawnionym przewoźnikom kolejowym, ale również jej właściciela w celu wykonywania przewozów rzeczy wyłącznie dla jego własnych potrzeb – co miało miejsce z przedmiotowej sprawie. Sąd podzielił ocenę organów obu instancji, że zwolnienie wynikające z art. 7 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l (w brzmieniu obowiązującym w 2000 r.), to zwolnienie przedmiotowe i dotyczy konkretnych budowli oraz gruntów wykorzystywanych na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Katalog zwolnień podmiotowych nie przewiduje żadnych zwolnień ani dla przewoźników, ani dla zarządców infrastruktury kolejowej, jako takich. Zdaniem Sądu, przedmiotowy charakter zwolnienia oznacza, że konkretna budowla (odcinek linii kolejowej) podlegała zwolnieniu od podatku od nieruchomości, jeżeli na tym konkretnym odcinku będzie realizowany publiczny transport kolejowy, pod warunkiem jednak wyłączności w tym zakresie. Usługi transportowe świadczone przez Spółkę jak i pozostałych uprawnionych przewoźników nie wynikają z powierzonego im zadania publicznego, w ramach usług użyteczności publicznej.

Sąd podniósł, że stwierdzenie, iż posiadanie przez Podatnika koncesji na zarządzanie liniami kolejowymi i na wykonywanie przewozów jest wystarczającą przesłanką potwierdzającą, że na posiadanej infrastrukturze kolejowej realizowany był publiczny transport kolejowy, jest nieuzasadnione. Wg Sądu, przez publiczny transport kolejowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. należy rozumieć udostępnienie linii kolejowych każdemu uprawnionemu przewoźnikowi na równych zasadach w celu wykonywania przez niego przewozów osób i rzeczy (na podstawie umowy i odpłatnie), w zakresie jego działania, na rzecz nieograniczonego kręgu osób. Nie będzie natomiast publicznym transportem kolejowym przewożenie własnych rzeczy, także wówczas, gdy czynności te wykonywać będzie podmiot posiadający uprawnienia przewoźnika. Transportując własne towary przy wykorzystywaniu własnego taboru nie będzie on bowiem dokonywał przewozu w rozumieniu powołanych przepisów, a tym samym nie będzie w tym zakresie działał jako przewoźnik. Dokonane przez niego czynności, mimo wykorzystania infrastruktury kolejowej, nie będą w związku z tym publicznym transportem kolejowym. Wynik wykładni językowej i systemowej potwierdza także wynik wykładni funkcjonalnej.

Dalej Sąd podniósł, że określając wysokość zobowiązania – przyjmując kwalifikację inną niż Strona – organ podatkowy nie naruszył art. 121 § 1 O.p. Prezentowanie stanowiska innego od oczekiwanego przez Stronę nie może stanowić podstawy do uznania działania organów niezgodnego z prawem. Zdaniem Sądu, organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, zaś wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Spółki, która wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych lub przedłożonego zestawienia, zarzuciła naruszenie prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") a to art. 145 § 1 pkt 1 pkt a) p.p.s.a., poprzez:

- błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 1, art. 2 pkt 1,2,4,5 oraz art. 10 u.t.k. polegającą na: "braku wykładni całej treści tej normy", niewłaściwej wykładni pojęcia "wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego", niewłaściwej wykładni niewskazanego w tym przepisie warunku "udostępnienia linii kolejowej uprawnionym przewoźnikom kolejowym na równych prawach", braku wykładni pojęcia "budowla kolejowa" i wyłączenie z tego pojęcia oraz zwolnienia budynków "nastawni kolejowej", braku wykładni pojęć "transport", "transport kolejowy", "przewód", "udostępnienie infrastruktury - linii kolejowej", "korzystanie z udostępnionej linii kolejowej", sprowadzające się do zamiennego posługiwania się tymi pojęciami i ich znaczeniem;

- niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. co skutkuje: naruszeniem praw podatnika wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP i art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2004 r. Nr 8 poz. 21 ze zm.) w tym zasady powszechności i równości wobec prawa, naruszeniem zasad konkurencyjności, niedyskryminacji, naruszeniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. 2004 r. Nr 123 poz. 1291 ze zm.), uznaniu, iż organy gminy naruszyły przepisy regulujące dyscyplinę finansów publicznych oraz innych przepisów.

Odpowiadając na skargę kasacyjną organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 16 marca 2015 r. Skarżąca podtrzymała w całości podniesione zarzuty i ich uzasadnienie, podniosła zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. a także wniosła o "zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o to, czy art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady pozwala na odmienną niż wskazuje to Skarżąca wykładnię przedmiotowego zwolnienia podatkowego w poszczególnych latach podatkowych".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną stwierdził, że nie znajduje ona usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, przede wszystkim podkreślenia wymaga, że zwolnienie od podatku od nieruchomości infrastruktury kolejowej u.p.o.l. przewidywała od początku jej obowiązywania. Do 2002 r. zwolnienie to unormowane było w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., zgodnie z którym były nim objęte budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty. W latach 2003-2006 o zwolnieniu tym stanowił art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., stwierdzając, że są nim objęte budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty. Od 2007 r. omawiane zwolnienie wyrażono formułą zawartą w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w nowym brzmieniu, uznając, że są nim objęte budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli: (a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub (b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub (c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej, niż 1.435 mm. Ponadto od 2008 r. zakres zwolnienia rozszerzono przez dodanie w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. punktu 1a, na mocy którego zwolnieniem objęto także grunty, budynki i budowle pozostałe po likwidacji linii kolejowych lub ich odcinków.

Wykładnia warunkującego zwolnienie zwrotu o wyłączności wykorzystywania budowli na potrzeby publicznego transportu kolejowego była przedmiotem szeregu wypowiedzi orzeczniczych Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonywanych zarówno na tle stanu prawnego obowiązującego do 2002 r., jak i obowiązującego w okresie późniejszym. Jako reprezentatywny można wskazać wyrok z dnia 24 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 1596/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA), w którym odwołując się do stanu prawnego obowiązującego w 2001 r. wypowiedziano pogląd, że o publicznym charakterze transportu przesądza to, czy zarządca udostępnia linie kolejowe uprawnionym przewoźnikom kolejowym, a nie to, czy faktycznie z linii korzystają tylko niektórzy z nich, którzy mają w tym interes gospodarczy. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także w wyrokach: z dnia 29 lipca 2010 r. (sygn. akt II FSK 729/09, CBOSA), z dnia 15 maja 2012 r. (sygn. akt II FSK 2150/10, CBOSA) oraz z dnia 5 października 2012 r. (sygn. akt II FSK 367/11 i sygn. akt 1508/11, CBOSA) oraz z dnia 16 maja 2013 r. (sygn. akt II FSK 2394/11, CBOSA). Pogląd, że udostępnienie linii kolejowej przez zarządcę wszystkim potencjalnym użytkownikom, przez których rozumieć należy uprawnionych (licencjonowanych) przewoźników, świadczy o wykorzystywaniu infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, należy więc uznać za ugruntowany.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnie rozpoznającym sprawę w pełni podziela stanowisko zawarte między innymi w ostatnim z wymienionych orzeczeń, zgodnie z którym ze względu na przedmiotowy charakter zwolnienia podatkowego, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (a przed 2003 r. - w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.), nie ma przy tym znaczenia, kto jest właścicielem (wieczystym użytkownikiem) tych budowli i gruntów. Są one zatem objęte zwolnieniem także wtedy, gdy ich właścicielem (wieczystym użytkownikiem) jest podmiot będący jednocześnie licencjonowanym przewoźnikiem, wszakże pod warunkiem, że nie jest jednocześnie ich zarządcą. Jeżeli jednak łączy on te funkcje, infrastruktura kolejowa nie jest już wyłącznie wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego, co niweczy możliwość objęcia jej omawianym zwolnieniem podatkowym. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że temu skutkowi nie zapobiega możliwe w okresie obowiązywania u.t.k z 1997 r. organizacyjne wyodrębnienie funkcji zarządzania liniami kolejowymi przez utworzenie odrębnej jednostki organizacyjnej w ramach tego samego podmiotu gospodarczego, gdyż nie zapobiega to potencjalnie nierównoprawnemu traktowaniu konkurujących ze sobą przewoźników, niwecząc cechę wyłączności wykorzystywania infrastruktury na cele publicznego transportu kolejowego.

Odnosząc się zatem do sformułowanych w skardze kasacyjnych zarzutów należy przede wszystkim zauważyć, że koncentrują się one w istocie na kwestii ustalenia znaczenia poszczególnych, zamieszczonych w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. zwrotów w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. (w związku z unormowaniem wprowadzonym przepisami u.t.k.). Argumentacja ujawniona w skardze kasacyjnej sprowadza się do próby ustalenia znaczenia wskazanych w jej petitum pojęć w oderwaniu od kontekstu prawnego, w jakim zostały one użyte, także z pominięciem ratio legis poddanej analizie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku regulacji prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niedopuszczalne jest powoływanie się na wyrwane z konkretnego kontekstu prawnego tezy orzecznictwa sądowego, w szczególności zaś z powodu wywodzenia, że w określonych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia jakiegoś przepisu w celu nadania mu "właściwego" znaczenia, zgodnego z oczekiwaniami zainteresowanego podmiotu. W sprawie, w której wydano zakwestionowany wyrok, Sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił w sposób wyczerpujący, przekonujący i logiczny rozumowanie, które legło u podstaw oddalenia skargi.

Dla celów przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zakwestionowanego wyroku zasadnicze znaczenie ma również fakt, że w jego pisemnych motywach, Sąd wyjaśnił w jakich sytuacjach nie można mówić o wyłącznie publicznym charakterze transportu kolejowego. Ponadto Sąd trafnie podkreślił fakt, któremu nie zaprzeczała Strona skarżąca w toku postępowania, iż budowle kolejowe wykorzystywane były również do przewozu własnych produktów Spółki. Ustalenia w tym przedmiocie nie noszą cech dowolności, przeciwnie są spójne i logiczne, a co najważniejsze przystają w pełni do okoliczności rozpoznanej przez Sąd sprawy. Konfrontując je z zarzutami skargi kasacyjnej i ich uzasadnieniem, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że dążenie do podważenia zasadności stanowiska zajętego przez organy podatkowe, a następnie Sąd pierwszej instancji podyktowane było chęcią wykazania prawidłowości szerszego rozumienia przedmiotowego zakresu zwolnienia podatkowego, o którym mowa wcześniej. Nie bez znaczenia dla wyniku wykładni obowiązującego w 2000 r. art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. jest użyty w nim zwrot "wykorzystywany wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego", w zasadzie pominięty w argumentacji zaprezentowanej przez Stronę skarżącą.

W kontekście zarzutu postawionego w piśmie z dnia 16 marca 2015 r. wskazać trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 zd. drugie p.p.s.a strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak podnosi się w orzecznictwie oraz doktrynie, normę tę należy interpretować ściśle, co oznacza, że chodzi w niej wyłącznie o przygotowanie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04, CBOSA oraz B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 512). Jako, że przedmiotowy zarzut został wniesiony po upływie terminu na wniesienie skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie był władny badać czy w sprawie doszło do naruszenia wymienionych w nim przepisów. W związku z przedstawionymi wcześniej wywodami, za zbędne uznano występowanie w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionym pytaniem prejudycjalnym.

Z tych względów, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.