Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1275/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6156 Dopuszczenie do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 § 2 pkt 5, art. 31 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr SKO.415/129/2023 w przedmiocie odmowy dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym – skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] (dalej: "Stowarzyszenie") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium") z 26 kwietnia 2023 r. nr SKO.415/129/2023 wydane w przedmiocie odmowy dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: "k.p.a.").

Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Stowarzyszenie wnioskiem z 6 kwietnia 2022 r. wystąpiło do Prezydenta Miasta [...] z prośbą o informowanie o wszczynaniu postępowań administracyjnych prowadzących do ustalenia warunków zabudowy na obszarze wpisanym do regulaminu Stowarzyszenia w § 2 pkt 1a, tj. terenu osiedla [...] i okolic.

Prezydent Miasta [...] po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania decyzją z 2 listopada 2022 r. odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn.: "Dziesięć budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (dwa zespoły)" na działce nr [...] obr. [...] położnej w [...] w rejonie ul. [....]. SKO decyzją z 1 lutego 2023 r. nr SKO.415/536/2022 uchyliło ww. decyzję Prezydenta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Prezydent Miasta [...] mając na uwadze cele statutowe Stowarzyszenia oraz uznając, że wniosek z 6 kwietnia 2022 r. posiada charakter żądania dopuszczenia do udziału w ww. postępowaniu administracyjnym, wezwał pismem z 16 lutego 2023 r. Stowarzyszenie do przedłożenia aktualnego statutu oraz jednoznaczne określenie interesu społecznego przemawiającego za dopuszczeniem do prowadzonego postępowania administracyjnego nr AR-P.6730.14.80.2022.AS.

W odpowiedzi Stowarzyszenie poinformowało, że ważny interes społeczny wynika z umożliwienia ochrony i zachowania obecnie istniejącego na obszarze działania Stowarzyszenia (w tym na ul. [...], [...], [...] w [...]) ładu architektonicznego poprzez wydawanie dla tego obszaru warunków zabudowy w zgodzie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z 1 marca 2023 r. nr AR-P.6730.14.80.2022.AS odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia [...] do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Dziesięć budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (dwa zespoły") na działce nr [...] obr. [...] położonej w [....] w rejonie ul. [...].

Organ stwierdził, że interes społeczny nie przemawia za dopuszczeniem Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Ogólne powołanie się na cele statutowe w zakresie ochrony i zachowania istniejącego na obszarze działania Stowarzyszenia ładu architektonicznego nie może być wystarczające. Organ uznał, że tak sprecyzowany interes społeczny jest zbyt ogólny i w istocie może być przyporządkowany do każdego postępowania administracyjnego w sprawie wydania warunków zabudowy na obszarze osiedla [...]. Prezydent zaznaczył, że osiedle [...] posiada powierzchnię 17,5 km2, co w odniesieniu do powierzchni całkowitej miasta [...] wynoszącej 128,5 km2, stanowi 13,6% udziału. Stowarzyszenie nie wykazało istnienia konkretnego związku pomiędzy swoimi celami statutowymi a przedmiotem postępowania. Nie wskazało w sposób jednoznaczny zarówno krótko jak i długofalowych nieodwracalnych negatywnych następstw jakie mogłyby nastąpić w przypadku budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Tego typu inwestycja z założenia nie powoduje znaczącej ingerencji władz przestrzennych i nie rzutuje znacząco na krajobraz miasta. Nie uprawdopodobniono możliwości negatywnego oddziaływania na ład architektoniczny osiedla [...] projektowanej inwestycji.

W zażaleniu złożonym od powyższego postanowienia Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 141 i art. 31 § 2 k.p.a. i wniosło o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazało na naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Zarzuciło, że organ nie odniósł się do przedstawionej argumentacji strony. Nadto wybiórczo odniósł się do przedłożonych przez Stowarzyszenie pism i zawartych tam twierdzeń. Postanowienie organu zawiera błędy merytoryczne, a odmowa dopuszczenia ma charakter automatyczny, szablonowy i jest czyniona bez logicznej analizy przedłożonych dokumentów.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z 26 kwietnia 2023 r. SKO w Rzeszowie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Kolegium powołując się na art. 31 § 1 i § k.p.a. wyjaśniło, że niewątpliwie Stowarzyszenie [...], które jest stowarzyszeniem zwykłym można zaliczyć do organizacji społecznych. Nie ulega także wątpliwości, że nie jest ono stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy prowadzonego przez Prezydenta pod nr AR-P.6730.14.80.2022.AS. Oznacza to, że postępowanie to dotyczy praw i obowiązków innej osoby w rozumieniu art. 31 § 1 k.p.a. Tym samym w rozpoznawanej sprawie koniecznym było ustalenie czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione pozostałe przesłanki o jakich mowa w pkt 2 ww. przepisu, a mianowicie czy jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i za dopuszczeniem tej organizacji do udziału w postępowaniu przemawia interes społeczny. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie a ciężar ich wykazania spoczywa na organizacji społecznej. Strona powinna zatem precyzyjnie i konkretnie wykazać prawny związek zachodzący między celami statutowymi tej organizacji a materialnoprawnym przedmiotem sprawy oraz wykazać, że względy interesu społecznego przemawiają za dopuszczeniem tej organizacji do udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym na prawach strony.

Kolegium jako prawidłowe oceniło stanowisko organu pierwszej instancji, że wnioskujące Stowarzyszenie nie wykazało istnienia związku zachodzącego między celami statutowymi tego stowarzyszenia a materialnoprawnym przedmiotem sprawy oraz nie wykazało istnienia interesu społecznego, który przemawia za dopuszczeniem tej organizacji do udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym na prawach strony.

Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy informacji podanych przez Stowarzyszenie. Podzieliło stanowisko, że okoliczności wykazane przez stronę nie uzasadniają wystąpienia przesłanek warunkujących dopuszczenie do udziału we wskazanym postępowaniu. Samo odwoływanie się do celów statutowych organizacji społecznej nie jest wystarczające do przyjęcia, że interes społeczny w danej sprawie przemawia za podjęciem przez organ działań żądanych przez tę organizację. Subiektywne przekonanie organizacji społecznej na temat wadliwości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie stanowi przesłanki interesu społecznego w ramach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Ochrona tego interesu gwarantowana jest przez odpowiednie przepisy prawa. Organizacja społeczna nie może żądać dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu celem prowadzenia kontroli tych postępowań, gdyż kompetencje w zakresie zgodności z prawem prowadzonych w tego rodzaju sprawach i wydawanych w tychże postępowaniach rozstrzygnięć posiadają właściwe organy wyższego stopnia nad organem pierwszej instancji oraz sądy administracyjne. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 31 § 1 k.p.a. od których uzależnione jest dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Zaskarżone zażaleniem postanowienie jest prawidłowe i nie narusza prawa.

Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem Stowarzyszenie złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się uchylenia postanowienia SKO wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciło:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. przez niedopuszczalną arbitralność w ocenie zgromadzonych treści, w tym twierdzenie, że nie istnieje związek pomiędzy materialnoprawnym przedmiotem wskazanego postępowania a celami statutowymi. Zarzuciło brak uwzględnienia całości materiału. Zlekceważenie argumentów zawartych w zażaleniu i nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy w zakresie istnienia interesu społecznego przemawiającego za dopuszczeniem organizacji społecznej do udziału w postępowaniu;

2. naruszenie przepisów postępowania – art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 124 § 2 i art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia, w szczególności niepełne odniesienie się do argumentacji o istnieniu interesu społecznego przemawiającego za dopuszczeniem do udziału w postępowaniu, a także brak wystarczającego wyjaśnienia zasadności przesłanek którymi kierował się organ przy wydaniu zaskarżonego postanowienia;

3. naruszenie przepisów postępowania art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione pominięcie dowodów z dokumentów wskazanych przez skarżące Stowarzyszenie na okoliczność istnienia związku pomiędzy materialnoprawnym przedmiotem wskazanego postępowania a celami statutowymi stowarzyszenia.

Strona skarżąca nie zgodziła się z krzywdzącym dla niej stanowiskiem Kolegium. Wskazała, że interes społeczny w przypadku warunków zabudowy jest związany zapewnieniem racjonalnego zagospodarowania przestrzennego, ochroną środowiska, bezpieczeństwem publicznym oraz zaspokojeniem potrzeb mieszkańców. Jest to zbieżne z celami realizowanymi przez Stowarzyszenie. Wprowadzenie warunków zabudowy ma na celu realizację tych celów poprzez ustanowienie przepisów dotyczących sposobu zagospodarowania terenu oraz sposobu budowania na danym obszarze. Ograniczenie możliwości występowania w przedmiotowym postępowaniu Stowarzyszeniu pozostaje w sprzeczności z uregulowaniami k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium zawnioskowało o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w kwestionowanym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W tak zakreślonych ramach kontroli skarga okazała się bezzasadna.

Instytucję dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), zgodnie z którym organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: 1) wszczęcia postępowania, 2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny (§ 1). Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie (§ 2).

Definicję pojęcia organizacji społecznej zawiera art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a. określając kategorie podmiotów mieszczących się w pojęciu organizacji społecznych, poprzez wymienienie: organizacji zawodowych, samorządowych, spółdzielczych i "innych organizacji społecznych". Jasnym jest, że definicja ta nie wskazuje w sposób nawet przybliżony cech, którymi powinien charakteryzować się tego rodzaju podmiot. Trzeba zatem, za poglądami wyrażonymi w literaturze przyjąć, że "przez organizacje społeczne należy rozumieć wszelkie trwałe zrzeszenia osób fizycznych i prawnych powołane do wypełniania określonych, ważnych społecznie celów, posiadające stałą więź organizacyjną, niewchodzące w skład aparatu organów administracji publicznej, zarówno rządowej, jak i samorządowej" (M. Romańska, w: H. Knysiak-Sudyka (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2019, s. 304).

Jak wskazano powyżej, za dopuszczeniem organizacji społecznej muszą przemawiać łącznie następujące przesłanki: cele statutowe organizacji oraz interes społeczny. Pierwsza przesłanka wymaga wykazania, że istnieje merytoryczny związek pomiędzy przedmiotem postępowania administracyjnego i zakresem działania organizacji społecznej wyrażonym w celach statutowych. Druga przesłanka wymaga natomiast wykazania, że istnieje związek pomiędzy udziałem organizacji społecznej w postępowaniu a interesem społecznym. Pojęcie "interesu społecznego" jest pojęciem nieostrym (niedookreślonym), zwanym również klauzulą generalną. Ze swej istoty pojęcie takie nie ma ogólnej definicji ustawowej, wobec czego wypełnienie treścią, nadanie mu znaczenia w okolicznościach konkretnej sprawy należy do organu administracji publicznej. Interes społeczny nie może być zatem traktowany w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od konkretnej sprawy, gdyż nie jest pojęciem stałym i jednolitym (tak: H. Knysiak-Sudyka, w: H. Knysiak-Sudyka (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2019, s. 130 oraz podana tam literatura).

Pojęcie interesu społecznego, ze względu na swoją niedookreśloność, jest więc traktowane jako kategoria luzu decyzyjnego przyznanego organowi administracji. Ta swoboda decyzyjna organu nie jest nieograniczona. Treść pojęcia nieoznaczonego, któremu organ nadaje sens i znaczenie, musi opierać się o wartości istotne w systemie prawnym, jak też wartości istotne w kontekście rozpatrywanej sprawy, istotne ze względu na ratio legis aktu prawnego, na tle którego rozstrzygana jest sprawa administracyjna, cele i zadania, jakie ustawodawca pragnął osiągnąć przez określoną regulację itp. (Por. T. Woś, "Obowiązek uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w toku postępowania administracyjnego (art. 7 in fine k.p.a.)", KSP 1987/20). Dokonana przez organ administracji publicznej interpretacja pojęcia interesu społecznego podlega kontroli sądu administracyjnego. Stanowi ona bowiem element wykładni norm prawnych, która w całości podlega tej weryfikacji w ramach badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

W ocenie Sądu, interpretując pojęcie interesu społecznego w kontekście postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, nie można pomijać definicji interesu publicznego określonej w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. 2021 r., poz. 741; dalej: u.p.z.p.). Przepis ten nie odnosi się wprawdzie literalnie do "interesu społecznego", niemniej jednak rozbieżność określeń związana jest z historycznymi uwarunkowaniami przepisów, w których analizowane pojęcia zostały zamieszczone. Bezsprzecznie również wykładnia interesu społecznego powinna uwzględniać aktualne uwarunkowania systemu prawnego i wartości w nim chronione. Przy tych założeniach zbędne jest poszukiwanie różnic pomiędzy "interesem społecznym" a "interesem publicznym". Przywołany przepis u.p.z.p. stanowi, że przez ,,interes publiczny'' należy przez rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Jakkolwiek i ta definicja budzi wątpliwości, bowiem próbuje definiować to, co nie podlega definiowaniu, niemniej jednak naprowadza na konkluzję, zgodnie z którą rozumienie pojęcia interesu publicznego w zagospodarowaniu przestrzennym (a tym samym także interesu społecznego) może i powinno nawiązywać do "zobiektywizowanych" potrzeb ogółu społeczeństwa lub, co należy podkreślić, lokalnych społeczności. "Zobiektywizowane" potrzeby społeczeństwa lub społeczności wiążą się z wartościami uniwersalnymi takimi jak ład przestrzenny, zrównoważony rozwój, bezpieczeństwo publiczne, dostępność do infrastruktury społecznej i technicznej, ale również zaufanie do organów władzy publicznej itp.

Wskazać należy wreszcie, że bezsprzecznie, na organizacji społecznej spoczywa ciężar wykazania spełnienia przesłanek przyznania statusu podmiotu na prawach strony: "To zatem organizacja społeczna powinna wykazać zarówno cel statutowy i wartości interesu społecznego, który uzasadnia jej udział w postępowaniu w danej sprawie. Ocena czy mieszczą się one w przesłankach przyznania organizacji społecznej statusu podmiotu na prawach strony należy do organu" (B. Adamiak, komentarz do art. 31, w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Legalis 2019).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że prawidłowe jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta [...] odmawiającego dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w tymże postępowaniu.

Nie budzi wątpliwości Sądu ustalenie organu drugiej instancji, zgodnie z którym nie istnieje merytoryczne powiązanie przedmiotu postępowania administracyjnego z celami statutowymi Stowarzyszenia, które obejmują ochronę takich wartości, jak: przyroda, środowisko, krajobraz, wartości kulturowe, ład urbanistyczny. Między tymi wartościami a przedmiotem postępowania nie występuje związek.

Postępowanie o warunki zabudowy na datę wydania postanowienia przez SKO, dotyczyło budowy 2 zespołów budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej. Każdy zespół miał składać się z 5 budynków, na działce nr [...] obr. [...] w [...] w rejonie ulicy [...]. Działka nr [...] ma powierzchnię 4859 m2. Jak wynika z analizy urbanistycznej z dnia 6 marca 2023 r. parametry intensywności zabudowy terenu, gabarytów planowanej zabudowy w części odbiegały od średniej występującej w obszarze analizowanym. Autor analizy nie znalazł powodów dla dokonywania odstępstw w tym zakresie.

Z akt administracyjnych wynika, że z uwagi na wyniki opisanej wyżej analizy inwestor w maju 2023 r. zmienił/ograniczył żądanie wniosku i zaplanował budowę 9 budynków jednorodzinnych w 3 zespołach po 3 budynki w każdym zespole, dostosowując się do treści analizy. Omawiane postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie dotyczy terenu o cennych walorach przyrodniczych. Zabudowana ma zostać tylko frontowa część działki, pozostała część ma pozostać terenem zielonym. Zarówno wielkość planowanej inwestycji jak i jej charakter czysto mieszkaniowy pozwalają na zaakceptowanie stanowiska SKO, że inwestycja taka nie będzie miała istotnego znaczenia dla kształtowania krajobrazu, ładu urbanistycznego, ochrony przyrody, środowiska, wartości kulturowych na danym obszarze.

Sąd podzielił stanowisko SKO, że w tej sytuacji cele statutowe Stowarzyszenia nie pozwalają na dostrzeżenie związku pomiędzy zakresem jego działalności, a przedmiotem postępowania o warunki zabudowy.

Sąd nie znajduje ponadto podstaw do zakwestionowania stanowiska organów, zgodnie z którym interes społeczny nie przemawia za dopuszczeniem Stowarzyszenia do udziału w opisanym wyżej postępowaniu. Przekonuje w szczególności argumentacja odwołująca się do przedmiotu postępowania.

Prawidłowo także organy przyjęły, że skarżące Stowarzyszenie nie wykazało, że realizacja planowanego zamierzenia wywołała negatywne, trwałe skutki dla istniejącego ładu przestrzennego.

Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął, że niezasadne okazały się zarzuty skargi naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.

Ustalenia poczynione przez organy dały podstawę do wydania postanowienia o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.