Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 407/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 pkt 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 177 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Asesor sądowy WSA Michał Ilski (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2024 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 19 kwietnia 2024 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z 14 grudnia 2023 r., nr [...], [...] odmówił A. A. (dalej zwanej również skarżącą) umorzenia zaległości:

1) w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2020 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł;

2) w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych (PIT-28) za 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł;

3) z tytułu odsetek od nieuregulowanej w terminie zaliczki na zryczałtowany podatek dochodowy (PIT-28) za listopad 2021 r. w kwocie [...]zł;

4) w podatku od towarów i usług za wrzesień 2020 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, luty 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, marzec 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, kwiecień 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, maj 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, czerwiec 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, lipiec 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, sierpień 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, wrzesień 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, październik 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, listopad 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, grudzień 2021 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł.

Wyjaśniono, że skarżąca wnosząc o umorzenie zaległości podniosła, że 08 września 2020 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej w czasie największej pandemii oraz kwarantanny. Działalność została założona z uwagi na to, że pracodawca skarżącej, u którego pracowała na umowę zlecenie zobligował ją do założenia własnej działalności wskazując, że w przeciwnym wypadku zerwie z nią współpracę. Skarżąca podniosła, że nie posiada odpowiedniej wiedzy z zakresu poprawnego prowadzenia księgowości. Nie korzystano również z pomocy biur księgowo-podatkowych. W późniejszym okresie pozyskano dodatkowych zleceniodawców, jednak w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej zleceniodawcy zrezygnowali ze współpracy. Na dzień 01 kwietnia 2023 r. skarżąca posiadała już tylko jednego zleceniodawcę, który wypłacał kwotę [...]zł za wykonane usługi. Skarżąca była również w 2014 r. zmuszona do opuszczenia domu jednorodzinnego z uwagi na stosowaną przemoc fizyczną i psychiczną ze strony ojca. Pracuje zdalnie, gdyż stany napadowo-lękowe oraz myśli suicydalne ograniczają swobodne funkcjonowanie. Skarżąca oświadczyła, że obecnie nie posiada żadnych oszczędności, ani żadnych dóbr materialnych w postaci nieruchomości, samochodu, czy biżuterii, które mogłyby zostać spieniężone na pokrycie zobowiązań. Skarżąca podniosła również, że wynajmując mieszkanie w P., spłacając zobowiązania kredytowe, opłacając rachunki oraz koszty życia nie posiada możliwości wygospodarowania dodatkowych kwot na pokrycie zaległości podatkowych. Wskazano również, że 01 kwietnia 2023 r. zawieszono działalność gospodarczą z uwagi na pogarszający się stan zdrowia psychicznego oraz z uwagi na pogorszenie się sytuacji materialno-bytowej.

Naczelnik omówił złożone na jego wezwanie oświadczenie o stanie majątkowym skarżącej z 10 maja 2023 r. Z oświadczenia tego wynika m. in., że łączne koszty ponoszonych przez skarżącą wydatków na utrzymanie wynoszą w skali miesiąca [...] zł. Skarżąca podniosła przy tym, że jest pozbawiona środków do życia, a wszystkie środki zostały ściągnięte z rachunku bankowego na poczet zaległości, co spowodowało pogorszenie stanu psychicznego.

Organ pierwszej instancji zaznaczył, że zaległości powstały w toku prowadzenia działalności gospodarczej. Za niezasługujący na uwzględnienie uznano argument wskazujący na trudności ze znalezieniem biura, które prowadziłoby księgowość. Jeżeli skarżąca nie posiadała wiedzy z zakresu prawa podatkowego dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej to winna ona podjąć działania w celu zapewnienia prawidłowego rozliczania zobowiązań podatkowych. Skarb Państwa nie może ponosić konsekwencji niepowodzeń finansowych podmiotów gospodarczych. Brak możliwości uregulowania zaległości w chwili obecnej nie jest podstawą do całkowitego zwolnienia z zapłaty. Sytuacja skarżącej może bowiem ulec zmianie. Skarżąca jest osobą młodą, w wieku aktywności zawodowej, co umożliwi uregulowanie zaległości podatkowej jeśli nie jednorazowo to chociażby w formie układu ratalnego.

Skarżąca wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z 19 kwietnia 2024 r., nr [...] utrzymał w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji.

Wyjaśniono, że wniosek skarżącej został zakwalifikowany jako ubieganie się o ulgę podatkową w ramach pomocy de minimis. Ustalono przy tym, że skarżąca spełnia warunki do skorzystania z tej formy pomocy.

W ocenie Dyrektora ustalony stan faktyczny nie uzasadnia umorzenia zaległości podatkowych. Nie stwierdzono wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

W toku postępowania odwoławczego skarżąca nie przedłożyła wszystkich żądanych dokumentów dotyczących aktualnej sytuacji finansowej oraz materialnej i zdrowotnej wskazanych w wezwaniu z 26 stycznia 2024 r.

W zeznaniu PIT-36 za 2020 r. skarżąca wykazała dochód w kwocie [...]zł, w zeznaniu PIT-28 za 2021 r. wykazano przychód w kwocie [...]zł. Z kolei za 2022 r. nie złożono deklaracji podatkowej. W 2023 r. skarżąca uzyskała dochód w kwocie [...]zł. W oświadczeniu o stanie majątkowym z 10 maja 2023 r. nie wskazano wartość osiąganych dochodów, z kolei w oświadczeniu z 11 lutego 2024 r. skarżąca wyjaśniła, że mieszka sama, a jedynym źródłem dochodu jest obecnie wynagrodzenie z pracy dorywczej w kwocie [...]zł netto. Według oświadczenia o stanie majątkowym z 10 maja 2023 r. wysokość miesięcznych wydatków wynosiła [...] zł, z kolei w wydatki tego rodzaju w oświadczeniu z 11 lutego 2024 r. określono na kwotę [...]zł. Mimo dwukrotnego wezwania skarżąca nie udokumentowała żadnych z powyższych wydatków, jak również osiąganych dochodów.

Podzielono pogląd Naczelnika wskazujący, że zaległości podatkowe powstały w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca jako przedsiębiorca uchyliła się od obowiązku zapłacenia należnego podatku i postanowiła przeznaczyć środki na inne cele. Okoliczności takie jak błędy księgowe, problem ze znalezieniem osoby do prowadzenia księgowości, opóźnienia w płatnościach za faktury, pandemia COVID-19 nie stanowią przesłanki ważnego interesu podatnika. Od odpowiedzialności za zaległości podatkowe nie zwalnia również młody wiek, krótki okres prowadzenia działalności gospodarczej, czy brak znajomości przepisów, brak doświadczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej, jak również problemy ze znalezieniem księgowej. Indywidualną decyzją każdego podatnika jest to, czy decyduje się na taki sposób zarobkowania jakim jest działalność gospodarcza, czy też poszukuje innego źródła dochodu. Zarejestrowanie działalności gospodarczej, mimo braku jakiegokolwiek doświadczenia i stanu epidemii, było indywidualną decyzją skarżącej, z którą wiązało się przyjęcie ryzyka jej prowadzenia, w tym również ryzyka niepowodzeń finansowych. Mimo trwania epidemii skarżąca uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej. Skarżąca nie udokumentowała również przysługującej jej wierzytelności co może oznaczać, że wszyscy kontrahenci dokonali zapłaty za świadczone przez nią usługi. Nie przedłożono również dokumentu, z którego wynikałoby, że skarżąca zmuszona była podejmować działania związane z windykacją należności. Również problemy życiowe i zdrowotne nie przesądzają o zasadności umorzenia zaległości podatkowej. Podejmując decyzję w zakresie ulgi w spłacie, zwłaszcza tej najdalej idącej, jaka jest umorzenie, należy uwzględnić całokształt okoliczności danej sprawy, w tym również możliwości spłaty zaległości w przyszłości. W tym kontekście zauważono, że skarżąca jest osobą młodą, nie posiada orzeczenia o niezdolności do pracy. W 2023 r. osiągnęła dochód w kwocie [...]zł. Z uwagi zatem na młody wiek oraz doświadczenie zawodowe sytuacja skarżącej może ulec polepszeniu. Z oświadczenia skarżącej wynika przy tym, że spłaca ona zobowiązania wobec instytucji bankowych. W tym kontekście stwierdzono, że zobowiązania cywilnoprawne (spłata kredytów) nie mają pierwszeństwa przed spłatą należności publicznoprawnych. Wobec braku udokumentowania aktualnie uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków, trudno również ocenić, czy brak wnioskowanej ulgi mógłby przyczynić się do konieczności sięgnięcia przez skarżącą do środków pomocy Państwa.

Skarżąca wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowanie. Ewentualnie zaś wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji w celu przeprowadzenia wskazanych w skardze dowodów. Ponadto wniesiono o zwrot koszów poniesionych w niniejszej sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 oraz art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.") poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie, że nie doszło do spełnienia warunków dotyczących umorzenia należności podatkowych;

2) art. 180, art. 187 oraz art. 184 O.p. poprzez niezwrócenie się do odpowiednich organów o przedłożenie stosownych dokumentów, których brakowało przy wydawaniu przez organ decyzji;

3) art. 180, art. 187 oraz art. 199 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wszystkich możliwych dowodów w tym dowodu z przesłuchania strony wiedząc z dokumentów przesłanych do organu, że strona jest osobą nieporadną mającą problemy psychologiczne;

4) art. 67b w zw. z art. 67a O.p. poprzez niedokonanie umorzenia zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

W toku rozprawy mającej miejsce 15 października 2024 r. przeprowadzono dowód z wydruku wiadomości elektronicznej z 16 lutego 2024 r. oraz załączników do tej wiadomości złożonej przez skarżącą do akt sprawy sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie organów należało odmówić udzielenia skarżącej ulgi polegającej na umorzeniu zaległości podatkowych wskazanych szczegółowo w sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca kwestionuje powyższe stanowisko. W jej ocenie błędnie uznano, że nie doszło do spełnienia warunków dotyczących umorzenia należności podatkowych.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 67b § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Zgodnie z kolei z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "może" wynika, że decyzje w przedmiocie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych zapadają w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie to nie wyraża się jednak w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu [por.: wyrok NSA z 5 października 2017 r., II FSK 1169/17]. Legalność decyzji uznaniowych podlega ograniczonej kontroli. Sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Takie rozstrzygniecie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja "uznaniowa" podlega jednak w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Na tle regulacji art. 67a § 1 O.p. należy stwierdzić, że w jego brzmieniu ustawodawca odwołuje się do pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Jedynie w razie wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego możliwe staje się skorzystanie z prawa do wydania decyzji przyznającej ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego. Przesłankę interesu publicznego interpretuje się zazwyczaj jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. [tak: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki – "Ordynacja podatkowa". Komentarz 2004, Oficyna Wydawnicza "Unimex", W. 2004, str. 282]. Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Z kolei pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków [por.: wyrok NSA z 10 marca 2009 r., I FSK 31/08].

W realiach niniejszej sprawy podkreślić należy, że decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy. W konsekwencji powyższego rozważyć należało czy w toku postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł rządzących tego rodzaju postępowaniem.

Zgodnie z art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do postanowień art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 210 § 4 analizowanej ustawy, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Postanowienia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. należy postrzegać w kontekście zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 122 powołanego aktu. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 191 O.p. rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgormadzonych dowodów, następującą zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wskazać również należy, że stosownie do postanowień art. 121 § 1 analizowanego aktu, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Dyrektor pismem z 26 stycznia 2024 r. wezwał skarżącą do przedłożenia:

1) kserokopii dokumentów potwierdzających aktualne dochody skarżącej oraz wszystkich osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym;

2) wypełnionego oświadczenia o stanie majątkowym uwzględniającego dochody i wydatki oraz o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (ORD-HZ);

3) kserokopii dokumentów potwierdzających ponoszone aktualnie miesięczne wydatki (np.: czynsz, gaz, prąd, woda, ogrzewanie, spłata kredytów, zakup lekarstw, inne);

4) dokumentów potwierdzających problemy zdrowotne;

5) dokumentów potwierdzających zawarcie umowy z firmą windykacyjną;

6) innych dokumentów przemawiających za pozytywnym rozpatrzeniem odwołania.

W wezwaniu tym wskazano, że powyższe dokumenty należy przesłać w terminie 10 dni od daty otrzymania wezwania za pośrednictwem operatora pocztowego na adres Izby Administracji Skarbowej w [...]

W terminie otwartym do wykonania wezwania skarżącą nadała na adres Dyrektora oświadczenie o stanie majątkowym podatnika oraz oświadczenie ORD-HZ. W oświadczeniu o stanie majątkowym podatnika w pozycji "Uwagi" skarżąca zamieściła informację wskazującą na to, że jest w stanie przedłożyć dodatkowe dokumenty jeżeli będą one potrzebne do rozpatrzenia jej prośby. Skarżąca zawarła przy tym prośbę o informacje "w tym temacie" oraz wskazała, że skompletuje wszystkie dokumenty, które będą wymagane. Mailem wysłanym 15 lutego 2024 r. przez A. W. zatrudnioną na stanowisku referenta w Izbie Administracji Skarbowej na adres skarżącej mailowy poproszono skarżącą o kontakt telefoniczny pod nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje się, że "Po telefonicznym zapewnieniu 16 lutego 2024 r. o możliwości dosłania drogą elektroniczną pozostałych dokumentów jeszcze w tym samym dniu, do organu odwoławczego nie wpłynęło żadne dodatkowe pismo w sprawie." (str. [...] zaskarżonej decyzji). W kontekście powyższego twierdzenia Dyrektora należy dostrzec, że sam fakt jak również treść udzielonego skarżącej telefonicznie zapewnienia nie została w żaden sposób udokumentowana w aktach administracyjnych sprawy. Powyższe świadczy o naruszeniu przez organ postanowień art. 177 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, czynności organu podatkowego, z których nie sporządza się protokółu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika dokonującego tych czynności. Fakt odbycia przez pracownika organu podatkowego ze skarżącą rozmowy telefonicznej powinien zostać udokumentowany w formie adnotacji. Należy mieć bowiem na uwadze, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w trakcie rozmowy telefonicznej poinformowano skarżącą o możliwości przesłania dokumentów w formie elektronicznej podczas gdy w pisemnym wezwaniu z 26 stycznia 2014 r. wskazano, że żądane dokumenty należy przesłać za pośrednictwem operatora pocztowego na adres Izby Administracji Skarbowej w [...].

Istotne znaczenie dla oceny kompletności ustaleń organu podatkowego ma dowód z wydruku wiadomości email skarżącej z 16 lutego 2024 r. (k. [...] akt sądowych). Z dowodu tego wynika, że skarżąca otrzymała omówioną powyżej wiadomość email organu wystosowaną do niej 15 lutego 2024 r. Co przy tym jednak szczególnie istotne z omawianego dowodu wynika, że skarżąca 16 lutego 2024 r. o godzinie 17:22 udzieliła odpowiedzi na email organu z 15 lutego 2024 r. Skarżącą do swojej odpowiedzi załączyła 56 załączników w postaci faktur dokumentujących ponoszone przez nią wydatki (k. [...] akt sądowych).

Podkreślić należy, że zarówno z akt sprawy jak i z treści samej decyzji nie wynika czy informując telefonicznie skarżącą o możliwości dosłania drogą elektroniczną pozostałych dokumentów sprecyzowano czy owe dosłanie może nastąpić w jakiejkolwiek formie elektronicznej (w tym za pomocą zwykłej wiadomości email) czy też jedynie za pośrednictwem platformy ePUAP bądź portalu podatkowego. W tego rodzaju sytuacji kierując się zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wydanie zaskarżonej decyzji powinno zostać poprzedzone sprawdzeniem tego czy skarżąca nie udzieliła w formie email odpowiedzi na tego rodzaju wiadomość organu z 15 lutego 2024 r. W aktach administracyjnych sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów pozwalających na przyjęcie aby przed wydaniem zaskarżonej decyzji zweryfikowano czy skarżąca udzieliła w formie wiadomości email odpowiedzi na wiadomość tego rodzaju z 15 lutego 2024 r. Tymczasem z przeprowadzonego na rozprawie dowodu z wydruku wiadomości email skarżącej z 16 lutego 2024 r. wynika, że przesłała ona w tej formie szereg dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, które nie znalazły się w aktach postepowania podatkowego.

Kierując się powyższym nie budzi wątpliwości, że organ nie wywiązał się z wypływającego z zasady prawdy materialnej obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uchybienie w powyższym zakresie należało uznać za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jego wyniku Dyrektor nie zapoznał się oraz nie przeanalizował 56 dokumentów przesłanych przez skarżącą w formie załączników do wiadomości email z 16 lutego 2024 r. Dokumenty te obrazowały wydatki skarżącej, a zatem okoliczności istotne dla ustalenia jej sytuacji ekonomicznej.

W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organu będzie uwzględnienie przedstawionej powyżej wykładni prawa. Obowiązkiem organu będzie w szczególności uwzględnienie w charakterze dowodu załączników do wiadomości email skarżącej z 16 lutego 2024 r. ([...] akt sądowych) i przeprowadzenie z ich uwzględnieniem powtórnej analizy sytuacji materialnej skarżącej. Z uwagi na charakter stwierdzonych uchybień za przedwczesne należało uznać czynienie definitywnych rozważań w przedmiocie prawidłowości bądź też braku prawidłowości zastosowania przez organ postanowień art. 67b w zw. z art. 67a O.p. Czynienie rozważań w tym zakresie musi zostać poprzedzone przeprowadzeniem prawidłowego postępowania podatkowego, w trakcie którego rozważone zostaną wszystkie przedłożone przez skarżącą dowody obrazujące jej sytuację materialną.

Konkludując całokształt powyższych rozważań należy uznać, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Wydając ją organ nie uwzględnił dowodów przesłanych przez skarżącą do organu w formie wiadomości email z 16 lutego 2024 r.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) należało orzec, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Na kwotę zasądzonych kosztów składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).