Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1923/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 24 ust. 2c
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: Par. 45, par. 35,36,37,38,39
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant st. ref. Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 12 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie położenia punktów granicznych i przebiegu granicy ewidencyjnej działek nr [...] i nr [...] od strony działek nr [...]. Nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] oraz zmiany danych ewidencyjnych określających pole powierzchni i pole powierzchni użytków gruntowych w działkach nr [...] i nr [...] (bez zmiany powierzchni działek nr [...], [...], nr [...], nr [...] i nr [...]). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie uwzględnił odwołania A. Ł. i decyzją z dnia 12 września 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzje powyższe zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

A. Ł. wystąpiła z wnioskiem o aktualizację danych ewidencyjnych dotyczących działek nr [...] i nr [...], których jest współwłaścicielką, położonych w obrębie ewidencyjnym G jedn. ew. U. Po przedłożeniu mapy uzupełniającej z bieżącej aktualizacji ewidencji gruntów, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz zapoznaniu stron postępowania z zebranym materiałem dowodowym w dniu 19 kwietnia 2013 r. została wydana decyzja Starosty, które jednak została uchylona przez organ odwoławczy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy A. Ł. została wezwana do przedłożenia opracowania geodezyjnego i kartograficznego spełniającego standardy w zakresie geodezji i kartografii. Mimo dwukrotnego przesunięcia terminu załatwienia sprawy (ostateczny termin wyznaczony został na dzień 31 maja 2014 r.), dokumentacja taka nie została złożona. W takiej sytuacji Starosta uznał, że nie było możliwe dokonanie wnioskowanej przez A. Ł. aktualizacji danych ewidencyjnych. W odwołaniu od powyższej decyzji A. Ł. zarzuciła naruszenie przez organ § 45 ust. 1 i § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, polegające na niewłaściwym zastosowaniu, skutkujące odmową aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie położenia punktów granicznych i przebiegu granicy ewidencyjnej działek nr [...] i [...] od strony działek nr [...], [...], [...], i [...] oraz zmiany danych ewidencyjnych określających pole powierzchni i pole powierzchni użytków gruntowych. Zdaniem odwołującej się dokumentacja złożona przez uprawnionego geodetę – J. S. była wystarczająca dla pozytywnego rozstrzygnięcia jej wniosku. Ponadto zarzucono, że Starosta nie wykorzystał dokumentacji wytworzonej w postępowaniu scaleniowym a także nie zastosował się do wskazań zawartych w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] 2013 r.

Utrzymując w mocy decyzję Starosty organ odwoławczy podkreślił, że zobowiązany był uwzględnić nowelizację Prawa geodezyjnego i kartograficznego dokonaną ustawą z 5 czerwca 2014 r. Organ odwoławczy stwierdził, że dokumentacja geodezyjna sporządzona geodetę uprawnionego J. S. na potrzeby dokonania wnioskowanej przez A. Ł. aktualizacji była niespójna. Stwierdzono bowiem, że protokół z czynności ustalenia granic na gruncie z daty 26 lipca 2010 r. dołączony do wniosku z 7 lipca 2011 r. (str. 9) nie zawiera opisu sposobu ustalenia przebiegu granic (kolumna 5). Jednocześnie kopia protokołu z 26 lipca 2010 r. dołączona do pisma z 26 października 2012 r. (po uzupełnieniu wniosku) zawiera opis przebiegu granic. Przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] z działką nr [...] opisany jest w następujący sposób: "granica przechodzi po zewnętrznej stronie istniejącego trwałego ogrodzenia z siatki na podmurówce " (str. 24 akt I instancji). Z kolei w znajdującej się w aktach sprawy "Opinii" sporządzonej przez geodetę J. S. 10 lipca 2011 r. i uzupełnionej 23 października 2012 r. widnieje zapis: "Działka [...] graniczy z działką [...] wzdłuż linii biegnącej równolegle do starego trwałego ogrodzenia z siatki metalowej na słupkach w odległości ok. 30 cm na zewnątrz tegoż ogrodzenia". W ocenie WINGiK na takiej podstawie nie można było jednoznacznie stwierdzić, czy przebieg granicy został ustalony w obecności stron, a także czy granica przebiega po zewnętrznej stronie ogrodzenia, czy też w odległości 30 cm równolegle do ogrodzenia.

Organ odwoławczy wskazał, że dla obrębu G, gmina U operat ewidencji gruntów i budynków jest prowadzony w oparciu o "Mapę ewidencji gruntów po scaleniu" w skali 1:5000, stanowiącą część operatu scaleniowego, zawierającego szkice z pomiaru ustalonych granic, który został włączony do zasobu za nr [...]. Z powyższego wynika, że granice działek nr [...] i nr [...] objęte ww. aktualizacją były ustalone w trakcie scalenia gruntów, na podstawie którego sporządzono aktualnie obowiązującą mapę ewidencyjną w skali 1:5000. Dlatego rozpatrując wniosek A. Ł. dotyczący sprostowania błędnie skartowanych granic na mapie, należało w pierwszej kolejności wykorzystać szkice z ustalenia granic w postępowaniu scaleniowym. Dopiero w przypadku, jeżeli zawarte w nich dane nie byłyby wiarygodne, lub nie odpowiadałyby obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych należało pozyskać w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych. WINGiK wskazał, że ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy przekazanych przez Starostę nie wynika, aby dokumentacja scaleniowa była wykorzystana do ustalenia przebiegu granic na gruncie lub sprostowania błędnego naniesienia ich na obowiązującej mapie ewidencji gruntów i budynków jaką jest dla obrębu G mapa ewidencji gruntów po scaleniu w skali 1:5000 - o co wnosiła A. Ł. WINGiK zaznaczył również, że na wezwanie Starosty A. Ł. nie dostarczyła ponownie opracowanej dokumentacji geodezyjnej zawierającej szczegółową analizę danych zawartych w operacie scaleniowym oraz dokumentów z prawidłowo przeprowadzonych czynności ustalenia przebiegu granic na potrzeby aktualizacji danych ewidencyjnych.

Organ wyjaśnił nadto różnicę pomiędzy prostowaniem błędnych wpisów w ewidencji, mających charakter oczywistych pomyłek, a merytorycznym ustalaniem przez organ ewidencyjny m.in. przebiegu granic pomiędzy sąsiadującymi działkami. W zaistniałej sytuacji uznano, że wniosek A. Ł. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję WINGiK z dnia 12 września 2014 r. znak: [...] wniosła A. Ł., zarzucając naruszenie § 45 ust. 1 i § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, polegające na niewłaściwym zastosowaniu, skutkujące odmową aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie położenia punktów granicznych i przebiegu granicy ewidencyjnej działek nr [...] i [...] od strony działek nr [...], [...], [...], i [...] oraz zmiany danych ewidencyjnych określających pole powierzchni i pole powierzchni użytków gruntowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 0r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm., dalej ustawa, oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 dalej rozporządzenie, w brzmieniu obowiązującym po zmianach dokonanych odpowiednio ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (....), (Dz.U. 2014.897), oraz rozporządzeniem Min. Adm. i Cyfr. Z dnia 19 listopada 2013r. o zmianie rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.201.542).

Z przepisów art. 20, 22, i 24 ustawy wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach budynkach i lokalach, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością.

Rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Przepisy ustawy nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień do gruntów.

Problematykę wykazywania na mapie ewidencyjnej przebiegu granic działek ewidencyjnych regulują przepisy § 36, 37, 38 i 39 rozporządzenia wskazując na rodzaje dokumentacji stanowiącej podstawę wykazywania przebiegu granic (§ 36), oraz na sposób pozyskania danych dotyczących przebiegu granic w razie braku takiej dokumentacji. Przepisy § 35 i 36 stosuje się odpowiednio przy aktualizacji operatu ewidencyjnego, zaś przy sporządzaniu dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu ewidencyjnego, stosuje się odpowiednio przepisy § 37-39, co wyraźnie wynika z treści 45 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Sposób aktualizacji operatu ewidencyjnego w przedmiocie przebiegu granic działki ewidencyjnej determinowany jest treścią powyższych przepisów, które przewidują hierarchię żródeł danych ewidencyjnych stanowiących podstawę takiej aktualizacji. I tak zgodnie § 36 rozporządzenia, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2) w celu podziału nieruchomości, 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków, 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji, 8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych. Kolejne przepisy rozporządzenia, tj. § 37 i 38 regulują podstawę i tryb wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych w razie braku dokumentacji, o której mowa w § 36 lub w przypadku, kiedy dane zawarte w tej dokumentacji nie są wiarygodne lub nie odpowiadają standardom technicznym. W takich przypadkach dane dotyczące przebiegu granic pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie (§ 37), w trybie czynności, o których mowa w § 38 rozporządzenia.

Przewidziana w przepisach rozporządzenia hierarchia źródeł danych stanowiących podstawę wykazywania przebiegu granic działek ewidencyjnych na mapie ewidencyjnej powoduje, że koniecznym warunkiem otwierającym możliwość pozyskania danych dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych w drodze terenowych pomiarów geodezyjnych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie, jest brak dokumentacji wymienionej w § 36 rozporządzenia lub stwierdzenie, że zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy wskazać i podkreślić, że organ pierwszej instancji, działając stosownie do zaleceń i stanowiska WINGiK zawartego w uzasadnieniu decyzji tego organu z dnia [...] 2013r., pismem z dnia 27 sierpnia 2013r. wezwał skarżącą do przedłożenia prawidłowo sporządzonej dokumentacji geodezyjnej mogącej stanowić podstawę dokonania aktualizacji zgodnie z wnioskiem wszczynającym postępowanie. W szczególności w piśmie tym organ zwrócił uwagę, że dokumentacja ta powinna zawierać szczegółową analizę danych zawartych w operacie scaleniowym dotyczącym działek nr nr [...] i [...] od strony działek ewid. nr nr [...], [...], [...], [...] i [...], oraz winna być uzupełniona o zapis protokołu obrazujący sposób ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Pismo to pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 2 września 2013r. Następnie skarżąca działając przez pełnomocnika trzykrotnie składała prośby o przesunięcie terminu do przedłożenia żądanej dokumentacji – dwukrotnie z uwagi na zbyt krótki termin do jej sporządzenia (k. 104 i k. 107 akt adm. I inst.), zaś po raz trzeci – w związku z koniecznością wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego z uwagi na stanowisko uczestnika R. K. (k.116 akt adm. I inst.). Ostatecznie żądana przez organ dokumentacja nie została przez skarżącą przedłożona. Zatem, wobec ustalenia przez organ, że granice działek ewidencyjnych nr nr [...] i [...] (będące przedmiotem wniosku) zostały ustalone w trakcie scalenia gruntów i na tej podstawie sporządzono aktualnie obowiązującą mapę ewidencyjną w skali 1:5000 i jednocześnie – z uwagi na treść załączonej przez skarżącą w toku postępowania dokumentacji, z której nie wynika, że brak jest dokumentacji, o której mowa w § 36 rozporządzenia, ani też brak wiarygodności danych zawartych w dokumentacji będącej podstawą ustalenia granic aktualnie obowiązujących - zasadnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy i rozporządzenia orzeczono o odmowie dokonania aktualizacji w sposób wnioskowany przez skarżącą. Sąd stwierdza, że ocena przedłożonej przez skarżącą dokumentacji dokonana przez organ jest prawidłowa. Sporządzony przez geodetę uprawnionego J. S. zawiera braki i nieścisłości szczegółowo opisane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zbędne jest w tym miejscu ponowne ich przytaczanie, ponieważ stanowisko to, mające swoje żródło w treści §§ 36-39 rozporządzenia Sąd podziela. Z powyższych przyczyn nie mogły odnieść rezultatu zarzuty sformułowane w skardze. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia przepisu art. 24 ust. 2c ustawy, który stanowi, że odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten, wprowadzony ustawą z dnia 5 czerwca 2014r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (...) stanowi wyłącznie o formie rozstrzygnięcia w przypadku odmowy aktualizacji danych ewidencyjnych. Usuwa on mogące się pojawiać na tle poprzedniego stanu prawnego wątpliwości dotyczące formy rozstrzygnięć organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków, odmawiających aktualizacji danych zawartych w ewidencji. W kontrolowanej sprawie organy, odmawiając aktualizacji ewidencji, o którą wnosiła skarżąca, prawidłowo rozstrzygnęły sprawę, wydając decyzje administracyjne, a tym samym nie naruszyły art. 24 ust. 2c ustawy. Nie naruszyły także organy § 46 rozporządzenia. Przepis ten stanowi w ust. 1, że aktualizacja danych ewidencyjnych następuje z urzędu lub na wniosek i konsekwencją uregulowań ustawowych, z których wynika podstawowa istota i rola ewidencji gruntów i budynków. Natomiast w ust. 2 wskazuje na żródła danych ewidencyjnych, których treść wprowadzana jest do ewidencji z urzędu a w ust. 3 wymienia obligatoryjne elementy wykazu zmian danych ewidencyjnych. Zważyć należy, że organy rozpatrując wniosek skarżącej nie stosowały ani ust. 2 ani ust. 3 tego przepisu § 46 rozporządzenia. Natomiast co do zarzutu naruszenia § 45 ust. 1 tego aktu, Sąd stwierdza, że przepis ten nie został naruszony. Skarżąca pomija bowiem, że zgodnie z ust. 2 tego przepisu – o czym była już mowa wyżej – przy aktualizacji operatu ewidencyjnego odpowiednie zastosowanie znajdują §§ 35-39 rozporządzenia i jest to zasada, od której ustawodawca nie przewidział wyjątków. Konsekwencje natomiast niezastosowania tej regulacji zostały już omówione wyżej. Stanowisko skarżącej, iż organy nie były uprawnione do żądania od skarżącej "wykonania dalszych czynności geodezyjnych", nie znajduje więc uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Podkreślenia wymaga także, iż sama tylko okoliczność wykonania dokumentacji przez uprawnionego geodetę nie stanowi gwarancji jej prawidłowości i zgodności z przepisami rozporządzenia. Nie jest także wystarczające przekonanie skarżącej w tych kwestiach. W sprawie niniejszej istotne jest również, że postępowanie w przedmiocie aktualizacji zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej i to na skarżącej ciążył obowiązek przedłożenia takiej, zgodnej z przepisami dokumentacji, która będzie mogła "zastąpić" dotychczasowe podstawy wykazania przebiegu granic działek stanowiących jej własność, które to podstawy skarżąca kwestionuje. Nie mogły więc także odnieść skutku zarzuty zawarte w uzasadnieniu skargi, iż to organy miały obowiązek dokonywania analizy danych wynikających z posiadanych żródeł, a stanowiących nadal aktualną podstawę wykazania na mapie ewidencyjnej przebiegu granic działek ewid. nr nr [...] i [...] obr. ewid. G. Ubocznie również zauważyć należy, a to wobec treści pisma skarżącej zawierającego prośbę o przedłużenie terminu z powodu stanowiska uczestnika R. K. (k. 116 akt adm.) że organy właściwe w sprawach ewidencji gruntów i budynków nie są władne rozstrzygać spory dotyczące przebiegu granic na gruncie, które to spory dotyczą zasięgu prawa własności i uprawnień właścicielskich i rozstrzygane są w innym trybie i przez inne organy.

Sąd dostrzega natomiast, że uzasadnienie decyzji wydanej przez Starostę dotknięte jest wadą polegającą na braku wskazania żródeł danych ewidencyjnych stanowiących podstawę wykazania przebiegu granic działek nr nr [...] i [...] na aktualnej mapie ewidencyjnej, czyli że naruszony został przepis art. 107 § 3 kpa. Wada ta została jednakże usunięta w toku postępowania przed organem odwoławczym, który wskazał i opisał dokumenty stanowiące tę podstawę. Uznać należało zatem, że powyższe naruszenie przepisu postepowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem i nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, wynikające z przepisu art. 145 § 1 ppsa. Sąd nie dopatrzył się również wad skutkujących uwzględnieniem skargi, kontrolując tę decyzję zgodnie z art. 134 § 1 ppsa.

Przepis art. 151 ppsa stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.