Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1006/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121 par 1, art. 122, art. 124, art. 187 par 1, art 191, art 192, art 193 par 1, art. 194 par 1 i par 3,art. 210,
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: 141 par 4,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 24b ust 1, art. 22 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (spr.), Protokolant Magdalena Sadzyńska, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 168/21 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 listopada 2020 r., nr [...] [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 10.800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2014.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w L. decyzją z dnia 10.12.2019 r. określił zobowiązanie skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 337.702 zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 103.904 zł, w wyniku ustalenia, że zawyżył on koszty uzyskania przychodów pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą P. w zakresie sprzedaży materiałów budowlanych, gazu w butlach oraz gazu płynnego, rozpoznając je na podstawie nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych faktur nabycia gazu płynnego, wystawionych przez firmy S. sp. z o.o. i W. na kwotę 1.230.517,70 zł. Przesłanką tego ustalenia było stwierdzenie, że te powiązane osobowo podmioty dokonywały transakcji zmierzających do wykorzystania konstrukcji podatku od wartości dodanej do uzyskania korzyści majątkowej. Łańcuch transakcji charakteryzował się stosowaniem mechanizmu przedpłat i znikomych marż, przy braku zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia obrotu towarem tego typu. Nie było przesłanek do oszacowania podstawy opodatkowania, skoro nie było pewne, czy skarżący w ogóle poniósł wydatki na zakup towaru, wskutek czego oszacowanie mogło prowadzić do usankcjonowania niewłaściwego dokumentowania zakupów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 30.11.2020 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego.

W skardze na tę decyzję skarżący wskazał na naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 193 § 1, art. 194 § 1 i § 3 oraz art. 210 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, dalej: O.p.), art. 2 i art. 7 Konstytucji, a także art. 24b ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, dalej: u.p.d.o.f.) przez wadliwe wyjaśnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, oparcie jej na zeznaniach świadków złożonych w postępowaniach, w których skarżący nie brał udziału, a także odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów z zeznań osób pracujących przy transporcie gazu i w konsekwencji niezasadne podważenie rzetelności faktur, a przede wszystkim zaniechanie oszacowania wydatków na zakup gazu oraz zakwestionowanie prawa podatnika do zaliczenia tych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów.

Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że organy podatkowe przedstawiły logiczny i spójny wywód, który poparty został prawidłowymi ustaleniami, prowadzącymi do wniosku, że obrót gazem między wskazanymi w decyzjach podmiotami odbywał się w warunkach typowych dla oszustw podatkowych, zmierzających do wyłudzenia podatku od towarów i usług. Chociaż organy podatkowe wprost nie stwierdziły, że towar w postaci gazu nie istniał, to wykazały, że nie znajdował się w obrocie poszczególnych ogniw łańcucha dostaw; ponadto skarżący nie udowodnił faktycznego zaistnienia transakcji nabycia gazu od wystawców faktur. Szacowanie podstawy opodatkowania w oparciu o art. 24b ust. 1 u.p.d.o.f. ze względu na swój wyjątkowy charakter może być zastosowane tylko wówczas, gdy ustalenie dochodu w inny sposób jest niemożliwe; jeżeli jednak nierzetelne księgi mogą dostarczyć stosownych danych, które uzupełnione innymi dowodami pozwolą na ustalenie podstawy opodatkowania, odstąpienie od oszacowania jest uprawnione i uzasadnione. W takim przypadku zaliczenie wydatków na nabycie gazu do kosztów uzyskania przychodów na podstawie szacunku mogłoby prowadzić do generowania wątpliwości co do faktycznego ich poniesienia. Materiał dowodowy został zebrany w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a następnie poddany analizie bez przekroczenia ustawowych jej granic. Uzasadniona była też odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów z zeznań świadków, ponieważ nie było w sprawie istotne to, czy towar handlowy (gaz) przewożono, ale to, czy wystawcy faktur towarem tym rzeczywiście dysponowali; dla wyjaśnienia tej kwestii uprawnione było z kolei skorzystanie z materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z:

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 192 O.p. przez dokonanie niepełnego i niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w szczególności przez pominięcie istotnej części dowodów, wyciągnięcie wniosków sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oraz całkowicie dowolnych, nie znajdujących oparcia w przeprowadzonych dowodach;

- art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. przez dopuszczenia się istotnych uchybień w procesie gromadzenia materiału dowodowego, w szczególności przez pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w czynnościach przesłuchania świadków, wobec których organy dokonały włączenia protokołów z ich zeznań oraz odmowę przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w sytuacji, w której dowody te miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zgłoszone zostały na tezy odmienne, aniżeli wynikające z dotychczasowych dowodów zgromadzonych w sprawie, w konsekwencji czego uznanie za udowodnione okoliczności, że transakcje z kontrahentami skarżącego nie były rzetelne, w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy, co miało istotny wpływ na wynik z sprawy z uwagi na błędnie ustalony stan faktyczny;

- art. 193 § 1 O.p. przez bezpodstawne uznanie prowadzonych przez skarżącego ksiąg podatkowych za nierzetelne;

- art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom stawianym przez wyżej wymieniony przepis.

Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z:

- art. 23 O.p. i art. 24b ust. 1 u.p.d.o.f. przez odstąpienie przez organ podatkowy od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania;

- art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f przez błędną wykładanie i niewłaściwe zastosowanie na skutek zakwestionowanie prawa skarżącego do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakupiony gaz, mimo, że nie zanegowano faktu, iż gaz ten faktycznie został nabyty przez skarżącego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i dalej odsprzedany z zyskiem;

- art. 24b ust. 1 u.p.d.o.f, przez zaniechanie oszacowania wydatków poniesionych przez skarżącego w celu nabycia gazu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy uznano księgi podatkowe za nierzetelne w powyższym zakresie, a ich uzupełnienie innymi dowodami uzyskanymi w toku postępowania nie pozwoliło na określenie podstawy opodatkowania, przy jednoczesnym nie kwestionowaniu faktu, iż skarżący nabył gaz, a następnie go odsprzedał z zyskiem.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślił, że kontrahenci skarżącego nie mogli dysponować gazem do odsprzedaży, bowiem nie nabyli go na poprzednim etapie obrotu.

Pismem z dnia 4.07.2023 r. skarżący powołał się na korzystny dla niego wynik kontroli w zakresie prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2014, a w piśmie z dnia 10.04.2024 r. wskazał na wyrok Sądu Rejonowego w P., [...] Wydział Karny, z dnia 10.10.2023 r., którym został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego i użycia dokumentów poświadczających nieprawdę. Skarżący podniósł, że w uzasadnieniu tego wyroku podkreślono, że działał on zgodnie z przepisami i dochował należytej staranności w wyborze kontrahentów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są w istocie tożsame z zarzutami sformułowanymi w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Niedostrzeżenie odmienności obu tych środków odwoławczych, w tym związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przytoczonymi podstawami kasacyjnymi oraz ich uzasadnieniem (art. 183 § 1 i art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), powoduje, że sąd kasacyjny akceptując przesłanki, na jakich przy wyrokowaniu oparł się Wojewódzki Sąd Administracyjny, potwierdza trafność zaskarżonego wyroku. Można jedynie powtórzyć – co skarżący zdaje się nie dostrzegać mimo szczegółowego w tym względzie wywodu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – że przedmiotem sporu nie jest okoliczność, czy firma skarżącego dysponowała towarem będącym przedmiotem obrotu handlowego, w tym płynnym gazem, ale to, czy towar ten nabyła w sposób opisany w fakturach wskazanych przez skarżącego jako dowody poniesienia wydatku stanowiącego koszt uzyskania przychodów, a w szczególności, czy nabyła go od podmiotu figurującego w tych fakturach jako dostawca. Jeżeli z okoliczności faktycznych, także ustalonych w innych postępowaniach podatkowych, wynika, że wystawca faktur w rzeczywistości nie dysponował opisanym w nich towarem, skarżący dla wykazania poniesienia kosztów uzyskania przychodów takimi fakturami posłużyć się nie może, ponieważ nie dokumentują one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dlatego też dysponowanie przez podatnika towarem nawet identycznym z opisanym w fakturach, ale pochodzącym z innych źródeł, wyklucza możliwość wskazywania takich faktur jako dowodów na poniesiony wydatek i w konsekwencji prowadzi do wyłączenia tak udokumentowanego wydatku z kosztów uzyskania przychodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uwarunkowania te trafnie opisał i wyjaśnił.

Chybiony jest zatem zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 192 O.p. przez dokonanie niepełnego i niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w szczególności przez pominięcie istotnej części dowodów, wyciągnięcie wniosków sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oraz całkowicie dowolnych, nie znajdujących oparcia w przeprowadzonych dowodach, a także naruszenia art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. przez dopuszczenia się istotnych uchybień w procesie gromadzenia materiału dowodowego, w szczególności przez pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w czynnościach przesłuchania świadków, wobec których organy dokonały włączenia protokołów z ich zeznań oraz odmowę przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, w sytuacji, w której dowody te miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zgłoszone zostały na tezy odmienne, aniżeli wynikające z dotychczasowych dowodów zgromadzonych w sprawie, w konsekwencji czego uznanie za udowodnione okoliczności, że transakcje z kontrahentami skarżącego nie były rzetelne, w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy, co miało istotny wpływ na wynik z sprawy z uwagi na błędnie ustalony stan faktyczny. Niezależnie już od znacznej ogólnikowości, wręcz enigmatyczności, tych zarzutów, należy wskazać, że pomijają one zarysowaną wcześniej istotę występującego w sprawie zagadnienia. Podkreślić jednak należy, że posłużenie się przez organy podatkowe materiałami zgromadzonymi w innych postępowaniach podatkowych, w tym protokołami przesłuchań świadków, znajduje oparcie w dyspozycji art. 180 § 1 i art. 181 O.p. W myśl pierwszego z tych przepisów [w postępowaniu podatkowym] jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a - jak konkretyzuje drugi z tych przepisów – dowodami w tym postępowaniu w szczególności mogą być dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub celno-skarbowej, a także postępowań karnych. Włączenie takich materiałów, zgromadzonych w innych postępowaniach, do materiałów sprawy skarżącego nie może więc być utożsamiane z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, jako że udział ten niekoniecznie realizuje się przez zadawanie pytań świadkom, ale przez umożliwienie podatnikowi odniesienia się do zawartych tam treści, czego skarżący pozbawiony nie został.

Co się tyczy zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych, zmierzały one do wykazania posiadania i przewożenia towaru handlowego, takiego, jak opisany w fakturach (gazu). W związku z tym trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, ale tylko wtedy, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Z przyczyn już wyjaśnionych wskazane przez skarżącego okoliczności, które miałyby zostać wyjaśnione wnioskowanymi dowodami, nie miały znaczenia dla sprawy, bowiem to nie fakt posiadania gazu przez skarżącego stanowi przedmiot kontrowersji, ale pochodzenie tego gazu. Kwestię tę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił na s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 193 § 1 i art. 23 O.p. oraz art. 24b ust. 1 u.p.d.o.f. przez odstąpienie przez organ podatkowy od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, a także bezpodstawne uznanie prowadzonych przez skarżącego ksiąg podatkowych za nierzetelne oraz określenie podstawy opodatkowania mimo tego, że uzupełnienie innymi dowodami uzyskanymi w toku postępowania na to nie pozwoliło, przy jednoczesnym nie kwestionowaniu faktu, iż skarżący nabył gaz, a następnie go odsprzedał z zyskiem – wypada powtórzyć, że spór w sprawie nie ogniskuje się wokół kwestii posiadania przez skarżącego gazu, jego nabycia, a następnie odsprzedaży, ale tego, czy udokumentowanie tych operacji dla celów podatkowych było prawidłowe, skoro wystawcy faktur, na których rozliczenie podatkowe oparł skarżący, nie mogli dysponować towarem opisanym w tych fakturach. Ponieważ faktury te jednak posłużyły do wykazywania zdarzeń gospodarczych w księgach skarżącego, księgi te zasadnie uznane zostały w tym zakresie za nierzetelne. Z kolei oszacowanie podstawy opodatkowania możliwe jest tylko wtedy, gdy nie prowadzi do pominięcia obowiązków sprawozdawczych i dokumentacyjnych podatnika i nie stwarza ryzyka usankcjonowania nielegalnego obrotu towarowego. Przesłanki oszacowania podstawy opodatkowania nie stanowi więc okoliczność posiadania przez podatnika towarów handlowych o nieustalonym pochodzeniu i cenie nabycia. Dlatego też w sytuacji, gdy przychody skarżącego były prawidłowo wykazane i udokumentowane, a nieprawidłowości dotyczyły tylko wydatków wskazywanych przez niego jako koszty uzyskania tych przychodów, określenie podstawy opodatkowania było możliwe bez przeprowadzenia jej oszacowania, a mianowicie na podstawie tych ksiąg uzupełnionych innymi dowodami. Zarzuty naruszenia tych przepisów opierają się zatem na błędnych założeniach, są więc bezzasadne.

W konsekwencji nie sposób podzielić też zrzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek zakwestionowanie prawa skarżącego do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakupiony gaz, mimo, że nie zanegowano faktu, iż gaz ten faktycznie został nabyty przez skarżącego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i dalej odsprzedany z zyskiem. Odmowa uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami nie była uzależniona od wykazania, że skarżący dysponował towarem handlowym oraz że odsprzedał go z zyskiem, ale od tego, czy dowody księgowe w postaci faktur, na które skarżący powołał się dokumentując poniesienie wydatku kwalifikowanego przez niego jako koszt uzyskania przychodów, były rzetelne, to znaczy, czy dokumentowały rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, w tym, czy wystawca tych faktur faktycznie dysponował towarem stanowiącym przedmiot tak udokumentowanego obrotu. Jeżeli wystawca faktur wspomnianym towarem nie dysponował, faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie mogą stanowić dowodów źródłowych umożliwiających rozpoznanie kosztów uzyskania przychodów.

Nietrafny jest także dodatkowo podniesiony zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom stawianym przez wymieniony przepis. Zarzutu tego jednak ani nie skonkretyzowano, ani nie uzasadniono. Naczelny Sąd Administracyjny wskazanego w zarzucie uchybienia nie stwierdza i zauważa, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest pełne i wyczerpujące, a w szczególności zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Odnosząc się do pism skarżącego z dnia 4.07.2023 r., w którym powołał się na korzystny dla niego wynik kontroli w zakresie prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2014 oraz z dnia 10.04.2024 r., w którym wskazał na wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 10.10.2023 r., którym został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego i użycia dokumentów poświadczających nieprawdę, należy stwierdzić, że udokumentowane w tych pismach fakty nie mogły mieć wpływu na wynik obecnie rozpoznawanej sprawy. Okoliczność, że nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie deklarowania podatku od towarów i usług nie ma wpływu na ocenę rzetelności konkretnych faktur, dokonaną w kontekście stwierdzenia szeregu oszukańczych transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi. Natomiast co do wyroku sądu karnego należy przypomnieć, że na mocy art. 11 P.p.s.a. sąd administracyjny związany jest tylko ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego i tylko co do popełnienia przestępstwa. Wyrok uniewinniający nie wywiera więc wpływu na sprawę sądowoadministracyjną. Zasadniczo nie ma też wpływu na rozstrzygnięcie podatkowe, zwłaszcza w podatku dochodowym, jako że zawiera ocenę przesłanki zawinienia, także w zakresie użycia dokumentów poświadczających nieprawdę, podczas gdy ocena użycia tego typu dokumentów w deklarowaniu zobowiązań w podatkach dochodowych ma charakter obiektywny, to znaczy nie odnosi się do stanu świadomości podatników, którzy posługują się dokumentami nie odzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń. Dlatego też stwierdzenie przez sąd karny, że skarżący "działał zgodnie z przepisami i dochował należytej staranności w wyborze kontrahentów", aczkolwiek istotne dla rozstrzygnięcia prawnokarnego, pozostaje indyferentne zarówno dla postępowania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym, jak i niewiążące w oceniającym to ostatnie postępowanie pod kątem jego zgodności z prawem postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W podsumowaniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ponieważ żaden z zarzutów, podniesionych w skardze kasacyjnej, nie okazał się uzasadniony, skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz stosowanego odpowiednio § 14 § ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a, a także § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od skarżącego na rzecz organu administracji publicznej kwotę 10.800 zł tytułem opłaty za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz uczestnictwo w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.

SNSA SNSA SNSA

Tomasz Kolanowski Antoni Hanusz Tomasz Zborzyński (spr.)