Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 189/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg H. d. W. i B. C. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 13 stycznia 2022 r., nr WI-I.7840.3.202.2021.ZK w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 20 sierpnia 2021 r., nr RAAII.6740.303.2016.ASB-181/19, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej H. d. W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej B. C. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

H. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 13 stycznia 2022 r., nr WI-1.7840.3.202.2021.ZK, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni nr RAAII.6740.303.2016.ASB-181/19 z 20 sierpnia 2021 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wbudowanym garażem oraz infrastrukturą: zjazdem na działkę, instalacją wentylacji i klimatyzacji, instalacją wewnętrzną gazową, elektryczną i sanitarną, przy ul. K., na działce nr [...] (aktualny numer [...]), , obręb ewidencyjny [...] (numery archiwalne [...]-[...]). Skargę tą zarejestrowano pod sygnaturą akt II SA/Gd 189/22. Na tą samą decyzję skargę wniosła także B. C., zarejestrowaną pod sygnaturą akt II SA/Gd 190/22. Postanowieniem z 12 października 2022 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia obie ww. sprawy, zarządzając dalsze ich prowadzenie pod sygn. akt II SA/Gd 189/22.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 13 września 2016 r. M. K. wystąpił do Prezydenta Miasta Gdyni o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wbudowanym garażem oraz infrastrukturą: zjazdem na działkę, instalacją wentylacji i klimatyzacji, instalacją wewnętrzną gazową, elektryczną i sanitarną, ul. K., dz. nr [..]-[..] obręb ewidencyjny [...] (numery archiwalne [...]-[...]).

Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją nr z 21 lutego 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. zamierzenia.

Odwołania od tak wydanej decyzji złożyli D. K. i H. W. oraz B. C. i K. T.

Po rozpoznaniu wniesionych odwołań od ww. rozstrzygnięcia, Wojewoda wydał decyzję z 28 lipca 2017 r., którą umorzył postępowanie odwoławcze z wniosku D. K. i H. W..

Następnie Wojewoda wydał decyzję z 31 sierpnia 2017 r., którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po rozpatrzeniu skarg wniesionych przez D. K. i H. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 24 stycznia 2018 r. (sygn. II SA/Gd 693/17) uchylił skarżoną decyzję Wojewody z 28 lipca 2017 r., uznając że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy rozpatrzy wniesione w terminie odwołania skarżących jako podmiotów, które powinny być stroną postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 21 lutego 2017 r.

Postanowieniem z 11 września 2018 r. Prezydent zawiesił postępowanie na wniosek M. K., a następnie organ ten podjął je postanowieniem z 12 października 2018 r.

Prezydent Miasta Gdyni, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 19 listopada 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wbudowanym garażem oraz infrastrukturą.

Po rozpatrzeniu odwołań od ww. rozstrzygnięcia Wojewoda Pomorski decyzją z 3 grudnia 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem z 12 marca 2020 r. Prezydent zawiesił postępowanie na wniosek M. K., a następnie organ ten podjął je postanowieniem z 28 lipca 2021 r.

Prezydent Miasta Gdyni, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 20 sierpnia 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wbudowanym garażem oraz infrastrukturą: zjazdem na działkę, instalacją wentylacji i klimatyzacji, instalacją wewnętrzną gazową, elektryczną i sanitarną, ul. K., dz. nr [...] (aktualny numer [...]), , obręb ewidencyjny [...] (numery archiwalne [...]-[...]). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że projekt spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kamiennej Góry w Gdyni (uchwała Nr XXXII/754/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 22 czerwca 2005 r.) i zawiera wymagane uzgodnienia. Ponadto, inwestor otrzymał pozwolenie konserwatorskie nr UKZ.4125.1.200.2016.AL z 12 września 2016 r. na prowadzenie robót budowlanych na terenie zespołu urbanistycznego Kamiennej Góry wpisanego do rejestru zabytków województwa pomorskiego pod nr [...] decyzją z 8 lutego 1985 r.

Od powyższej decyzji skarżąca H. W. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające w jej ocenie wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 107 § 3 k.p.a, poprzez zaniechanie odniesienia się przez organ do dowodów przedstawionych przez strony w postępowaniu, w tym do złożonych ekspertyz, a także naruszenie art. 7, art. 77, art. 8 i art. 80 k.p.a., polegające na braku rzetelnego, dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaniechaniu oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozpatrzenia szeregu istotnych wniosków dowodowych stron stanowiących kontrdowód w stosunku do okoliczności i twierdzeń podnoszonych przez inwestora, tj. m.in.: nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzy pn. "Analiza stateczności konstrukcji istniejącej skarpy przy obiekcie na działce nr [...] przy ul. M. [...] i nr [..] przy ul. K. w Gdyni i działkach nr [...] i [...] przy ul. K.", a także pominięcie wniosków wynikających z przedłożonej przez stronę opinii geotechnicznej mgr inż. M. S. z listopada 2017 r. z której treści ma wynikać, że z uwagi na budowę geologiczną skarpy oraz zachodzące zjawiska (w tym spełzywanie gruntu jako jeden z procesów geodynamicznych) konieczne jest zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających poprzedzających rozpoczęcie inwestycji. Ponadto, skarżąca zarzuciła organowi I instancji nieuwzględnienie wniosków wynikających z karty dokumentacyjnej osuwiska wraz z opinią Państwowego Instytutu Geologicznego, z której treści wynikają możliwe konsekwencje braku zabezpieczenia inwestycji na przedmiotowym terenie, konieczność zastosowania niezbędnych zabezpieczeń adekwatnych do występujących na tym terenie zagrożeń. W odwołaniu zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym m.in. § 3 ust. 3 w związku z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, albowiem w realiach sprawy wzniesienie obiektu budowlanego następuje w złożonych warunkach gruntowych wymagających ilościowej i jakościowej oceny danych geotechnicznych i ich analizy, co zdaniem skarżącej oznaczało konieczność zakwalifikowania obiektu jako należącego do trzeciej kategorii geotechnicznej. Ponadto, skarżąca zarzuciła brak wykonania ekspertyzy technicznej stanu budynków usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie. Zdaniem skarżącej specyficzne ukształtowanie terenu ma wpływ na to, że odległość do najbliższego budynku wynosząca 13 m nie może być postrzegana jako znaczna.

Odwołanie wniosła także B. C.

Na skutek rozpoznania wniesionych odwołań Wojewoda decyzją z 13 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W ocenie Wojewody zaplanowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania terenu zarówno odnośnie dopuszczonych funkcji, jak i zasad kształtowania zabudowy, uwzględniając narzucone wskaźniki zagospodarowania terenu. Zgodnie z wytycznymi miejscowego planu zagospodarowania terenu inwestor zobowiązany był do zaprojektowania budynku o ściśle określonych parametrach, z których skrupulatnie się wywiązał. Organ II instancji podkreślił przy tym, że jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję, opierając swoje rozstrzygnięcie na normach prawnych, zaś odmowa udzielenia pozwolenia musi opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia.

Odpowiadając na zarzut naruszenia § 206 w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), zgodnie z którym wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powinno być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku, Wojewoda wskazał, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ najbliżej inwestycji usytuowany budynek zlokalizowany przy ulicy K. znajduje się w odległości 13 m od projektowanego budynku. W omawianej sprawie mamy zatem do czynienia jakkolwiek z bliskim, to jednak nie bezpośrednim sąsiedztwem istniejącej zabudowy w rozumieniu ww. przepisu. Ponadto sformułowanie użyte w przywołanym przepisie nie oznacza, że sporządzenie ekspertyzy technicznej poprzedza wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, ale jedynie, że następuje przed przystąpieniem do robót budowlanych.

W odniesieniu do zarzutu nieuwzględnienia przez organ I instancji przedłożonego przez skarżącą dokumentu pn.: Analiza stateczności konstrukcji istniejącej skarpy przy obiektach na działce nr [...] przy ul. M. [...] i nr [..] przy ul. K. w Gdyni i działkach nr [..] i [..] przy ul. K. z listopada 2017 r. organ II instancji zauważył, że w ponownie prowadzonym postępowaniu inwestor załączył do projektu Ekspertyzę techniczną dotyczącą technologii posadowienia budynku mieszkalnego na skarpie i związanej z tym oceny stateczności skarpy przy ul. K. w Gdyni, datowaną na czerwiec 2019 r., przy opracowaniu której wykorzystano również ww. analizę. Z ekspertyzy tej wynika m.in., że "uzyskane wartości współczynnika bezpieczeństwa i wartości wykorzystania sił utrzymujących zbocze w równowadze pokazują, że jest ono stateczne przy zastosowaniu elementów konstrukcyjnych wskazanych w opracowaniu (gwoździe i mikropale)", a więc zgodnie z rozwiązaniami przewidzianymi w projekcie.

W kwestii zarzutu dotyczącego braku zaprojektowanego odwodnienia wykopu organ wyjaśnił, że wymóg objęcia projektem tego opracowania nie wynika z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935 ze zm.). Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 394 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.) zgłoszenia wodnoprawnego wymaga jedynie trwałe odwadnianie wykopów budowlanych, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Niemniej zgodnie z art. 394 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy zgłoszenia wodnoprawnego wymaga odprowadzanie wód z wykopów budowlanych lub z próbnych pompowań otworów hydrogeologicznych. Należy jednak zwrócić uwagę, że czynność polegająca na odprowadzaniu wód z wykopów budowlanych nie trwa ciągle, lecz wyłącznie czasowo, zatem jej oddziaływanie nie będzie wywoływać trwałych zmian w zasobach wodnych. W ocenie organu odwoławczego konieczność uzyskania przedmiotowego dokumentu nie stanowiła wymogu formalnego do udzielenia pozwolenia na budowę.

Zdaniem Wojewody z projektu budowlanego nie wynika również, aby długość projektowanych gwoździ stanowiących obudowę wykopu naruszała granicę nieruchomości przy ul. K.

Organ II instancji zwrócił także uwagę na treść załączonego do projektu pisma P. Gdynia Sp. z o.o. nr [..] z 25 sierpnia 2016 r. (strona 15 projektu), w którym zawarto informację o przebiegającym przez działkę nr [...] (archiwalny numer działki inwestycyjnej) niezinwentaryzowanym przyłączu kanalizacyjnym odprowadzającym ścieki z nieruchomości przy ul. K. w Gdyni, cyt. "nie wchodzącym w skład przedsiębiorstwa". Z treści tego pisma wynika również, że ewentualna zmiana przebiegu przyłącza i uregulowanie jego stanu prawnego może odbywać się bez udziału P. Gdynia Sp. z o.o. W rezultacie organ wyjaśnił, że zasadniczo odcinek kanalizacji na działce stanowiącej własność inwestora i podlegający przebudowie według założeń projektu, nie stanowi urządzenia w rozumieniu art. 49 § 1 k.c. (urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne), ale przyłącze kanalizacyjne opisane w art. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Ponadto podkreślił, że przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest rozstrzyganie ewentualnych sporów o własność. Zagadnienia te mogą być jedynie przedmiotem rozstrzygnięć sądów cywilnych. Organ II instancji wskazał, że stan prawny przyłącza kanalizacyjnego odprowadzającego ścieki z nieruchomości przy ulicy K. w Gdyni nie budzi jego wątpliwości, ponieważ z księgi wieczystej zapisanej dla nieruchomości inwestycyjnej nr [...] nie wynika, aby została ona obciążona służebnością w tym zakresie. Skoro zatem, zgodnie z ww. pismem P. Sp. z o.o. przedmiotowe przyłącze nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa, to należy uznać, że stanowi ono część składową nieruchomości inwestycyjnej.

W świetle zarzutów odnoszących się do zastosowanych w projekcie rozwiązań technicznych, m.in. zaleceń dotyczących długości i pochylenia gwoździ gruntowych, które według załączonej do pisma z 19 listopada 2021 r. opinii mgr inż. H. N. powinny wynosić 11 m, organ II instancji wyjaśnił, że w kontekście zakresu ciążącego na organie architektoniczno-budowlanym obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wprowadzona została zasada wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego).

Zatem w świetle ww. przepisów pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu, tj. zgodne z zasadami określonymi wart. 5 ustawy Prawo budowlane, ponosi projektant. Projektant jako osoba sporządzająca projekt budowlany odpowiedzialna jest za wykonanie projektu zgodnego z przyszłym zamierzeniem budowlanym. Tak więc kontrola wykonywana przez organ nie jest merytoryczną kontrolą projektu i ma charakter wyłącznie formalny, jej zakres wynika wyraźnie z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, zaś naruszenie przez projektanta w sposób rażący zasad określonych w art. 5 Prawa budowlanego prowadzi do możliwości zastosowania sankcji określonych w art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego.

W ocenie Wojewody na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak zapewnienia stronom odpowiedniego czasu na złożenie ewentualnych uwag do zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie decyzji bez odniesienia się do uwag strony, które zostały złożone w terminie wyznaczonym przez organ. W ocenie organu, skarżąca była nie tylko prawidłowo zawiadamiana o czynnościach przeprowadzanych przez organ, ale także brała czynny udział w całym postępowaniu. Natomiast brak wyznaczenia skarżącej odpowiedniego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ I instancji z zasady nie pozbawił jej prawa wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. Jak wskazał organ, w orzecznictwie administracyjnym podkreśla się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy doszło do uchybienia, a strona wykaże, że zarzucane organowi uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, najczęściej w zakresie postępowania dowodowego. W przedstawionych okolicznościach, nawet jeśliby postrzegać brak wyznaczenia skarżącej odpowiedniego terminu na realizację uprawnień określonych wart. 10 § 1 k.p.a. jako naruszenie wskazanego przepisu, to nie można doszukać się żadnego wpływu na wynik sprawy.

Podsumowując, organ II instancji podkreślił, że obawy stron postępowania związane z realizowaną inwestycją nie mogą stanowić przesłanki dla odmowy wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli inwestycja w żadnym punkcie nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy prawa, to spowodowane nią ewentualne dolegliwości dla otoczenia nie mogą być uznane za uzasadniające odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego rolą organów w przedmiotowym postępowaniu było takie rozpatrzenie sprawy, aby spełnione były wszystkie wymogi prawne zawarte w Prawie budowlanym i przepisach szczególnych. Jeśli wymagania te są spełnione, co w ocenie organu miało miejsce w przedmiotowej sprawie, to organy zobligowane były do wydania stosownej decyzji o pozwolenia na budowę.

W skardze na tak wydaną decyzję, H. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie w całości, podnosząc zarzuty:

1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, o czym świadczy w szczególności: nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzy; pominięcie wniosków wynikających z przedłożonej przez stronę opinii geotechnicznej; nieuwzględnienie wniosków wynikających z karty dokumentacyjnej osuwiska wraz z opinią Państwowego Instytutu Geologicznego; całkowite pominięcie twierdzeń podnoszonych przez stronę skarżącą i brak rozpatrzenia zawnioskowanych dowodów; brak weryfikacji poprawności zastosowanej metody gwoździowania; zaniechanie weryfikacji czy wznoszony na zboczu skarpy obiekt budowlany zmienia stosunki wodne; zmarginalizowanie kwestii dotyczącej ustalenia stanu faktycznego i prawnego instalacji kanalizacyjnej odprowadzającej ścieki; bezkrytyczne przyjęcie wniosków zawartych w analizie geotechnicznej sporządzonej przez inwestora w sytuacji, w której jest to dokument wyjątkowo lakoniczny, stanowiący niekompletne opracowanie w zakresie istniejących zjawisk geologicznych i czynników wpływających na stateczność skarpy; niezbadanie czy w rejonie objętym inwestycją (tj. przy ul. S. i K.) występuje kanalizacja deszczowa; brak uwzględnienia w analizie stateczności skarp zmian ciśnienia wody w porach gruntu powstałych w wyniku roztopów i deszczy nawalnych; zaniechanie uwzględnienia konieczności projektu odwodnienia wykopu; brak oznaczenia właściciela kanalizacji sanitarnej na działce inwestora i w ul. K.; nie uwzględnienie uwarunkowań hydrogeologicznych; pominięcie braków w projekcie; nieuwzględnienie, że zaprojektowanie konstrukcji pergoli mogło spowodować przekroczenie maksymalnej wysokość budynku, oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu; pominięcie, że z uwagi na to, że projektowany budynek zakwalifikowano do III kategorii geotechnicznej projekt budowlany powinien zawierać wszystkie możliwe opracowania i projekty określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych; pominięcie, że nie została wykonana ekspertyza techniczna stanu budynków usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie; brak poddania analizie kwestii stateczności skarpy w trakcie realizacji głębokiego wykopu;

b) naruszenie art. 78 k.p.a. polegające na braku rozpoznania żądania skarżącej co do przeprowadzenia dowodów, tj.: opinii dotyczącej wpływu na otoczenie projektowanej inwestycji przy ul. K. w Gdyni, analizy stateczności konstrukcji istniejącej skarpy przy obiektach na działce nr [...] przy ul. M. [...] i nr [...] przy ul. K. w Gdyni i działkach nr [...] i [....] przy ul. K. oraz opinii z sierpnia b.r. dotyczącej zagrożeń mających wpływ na działkę [...] przy ul. K., działkę [...] przy ul. M. oraz na sąsiednie, a wynikających z projektowania inwestycji na działce [..] przy ul. K.;

c) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w zachodziły przesłanki do jej uchylenia;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, bowiem inwestycja nie zapewnia należytego zabezpieczenia stateczności skarpy, a zatem jej zrealizowanie może prowadzić do narażenia życia i zdrowia ludzi - tj. osób zamieszkujących w obszarze faktycznego oddziaływania inwestycji;

b) art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego polegające na wadliwym przyjęciu, iż poza oceną organu znajduje się merytoryczna kontrola projektu;

c) § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, w sytuacji gdy projekt ten nie był kompletny, nie posiadał aktualnych uzgodnień i opinii na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a ponadto nie obejmował również projektu murów oporowych oraz schodów oraz nie zawierał określenia sposobu rozwiązania potencjalnego problemu niekontrolowanego spływu wód opadowych po skarpie na etapie budowy.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że bezzasadnym jest przyjęcie przez organ II instancji, że organ nie dokonuje merytorycznej kontroli projektu, zaś sprawowana kontrola ma jedynie charakter formalny, gdyż nadzór i kontrola nad przestrzeganiem zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi pozostała nadal jednym z podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno- budowlanej, o czym wprost stanowi art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 sierpnia 2018 r., VII SA/Wa 2663/17, LEX nr 2549103). Stąd też, w ocenie skarżącej organ winien był starannie ocenić jej zarzuty skierowane wobec projektu, świadczące w istocie o tym, że sporządzony projekt budowlany nie jest kompletny. Bez znaczenia zdaniem skarżącej pozostaje fakt jego sporządzenia przez osoby posiadające ku temu formalne kompetencje.

Nadto, jak wskazała skarżąca, nie powinno ujść uwadze organu II instancji, który rozpatrywał przedmiotową sprawę, że rolą organu prowadzącego postępowanie jest czuwanie, aby wydane rozstrzygnięcie odpowiadało zasadzie prawdy materialnej, co oznacza wnikliwe rozpatrzenie wszystkich wniosków dowodowych zgłaszanych przez strony postępowania, a także podejmowanie stosownych czynności z urzędu. Z utrwalonego orzecznictwa sądowego wynika bowiem, iż zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania kompletnego materiału dowodowego jest rażącym uchybieniem przepisom postępowania.

W ocenie skarżącej, z uwagi na brak przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę czynności dowodowych decyzja organu II instancji, powiela i utrwala wadliwości, którymi obarczona była decyzja organu I instancji.

Skargę na ww. Decyzję Wojewody wniosła także B. C., reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji, podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

2) art. 98 § 1 k.p.a. poprzez zawieszenie postępowania na wniosek inwestora bez uzyskania zgody na jego zawieszenie wszystkich pozostałych stron postępowania;

3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenie przez organ postępowania, z uwagi na wystąpienie w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego wymagającego rozstrzygnięcia przez sąd cywilny;

4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w zachodziły przesłanki do jej uchylenia;

5) art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b i c Prawa budowlanego poprzez nieuprawnione pozbawienia się organu uprawnień do nadzoru oraz kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych oraz zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej;

6) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, bowiem inwestycja nie zapewnia należytego zabezpieczenia stateczności skarpy, a zatem jej zrealizowanie może doprowadzić nawet do katastrofy budowlanej i narażenia życia i zdrowia ludzi;

7) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez zaprojektowanie obiektu budowlanego objętego zaskarżoną decyzją w sposób niespełniający podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.), w zakresie nośności i stateczności konstrukcji;

8) § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, w sytuacji gdy projekt ten nie był kompletny, nie posiadał aktualnych uzgodnień i opinii na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a nadto nie zawierał również projektu murów oporowych oraz schodów, brak określenia w projekcie w jaki sposób należy wyeliminować niekontrolowany spływ wód opadowych po skarpie na etapie budowy, oraz w jaki sposób na etapie budowy kontrolować spływ tych wód oraz przechwycać te wody do kanalizacji deszczowej, w sytuacji gdy od tego zależy na etapie wykonawstwa wyeliminowanie negatywnego wpływu na stateczność skarpy;

9) art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego i art. 36 Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do wydania przez organ I instancji takiej decyzji z uwagi m.in. na braki w projekcie budowlanym;

10) § 15 ust. 2 pkt 3, pkt 9 i pkt 11 rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak przedstawienia w części rysunkowej planu zagospodarowania terenu konstrukcji oporowej, która winna zostać zaprojektowania pomiędzy ul. K., a projektowanym obiektem w tym rzędnych terenu, oraz jej wymiarów i odległości tej konstrukcji od granicy, jak również poprzez brak określenia w części rysunkowej planu zagospodarowania terenu projektowanej zieleni wysokiej i niskiej oraz brakiem przedstawienia układu sieci i urządzeń uzbrojenia terenu z przedstawionymi przyłączeniami do odpowiednich sieci określających sposób odprowadzania wód opadowych z podaniem niezbędnych spadków, przekrojów przewodów, oraz ich opisem w legendzie, w tym w szczególności braku oznaczenia urządzeń odwadniających, w tym ich parametrów, w tym w szczególności ich objętości zapewniającej możliwość zagospodarowania wód będących skutkiem opadów w wysokości 39 mm; w uzasadnionych przypadkach nie mniej niż 27mm;

11) § 206 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zachodziła konieczność sporządzenia ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania uwzględniającego oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego obiektu budowlanego, jakim jest droga publiczna, która jest w pełni wykorzystywana, również jako dojazd do posesji skarżącej oraz budynek skarżącej;

12) § 11, § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niespełnienie przez projekt wymagań stawianych w tych przepisach;

13) art. 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928r. o usuwaniu nieczystości wód opadowych (Dz. U. 1928r., Nr 32, poz. 311) w zw. z art. 8 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o usuwaniu nieczystości i wód opadowych (Dz. U. Nr 32, poz. 311) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wybudowane pod rządami przedmiotowego rozporządzenia sieci kanalizacyjne - przyłącza kanalizacyjne mogły stanowić własność jedynie gminy a zatem obecnie P.Sp. z o.o.;

14) art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków poprzez jego całkowite pominięcie czego skutkiem było błędne uznanie przez organ I instancji, że odcinek sieci kanalizacyjnej, którym odprowadzane są ścieki z nieruchomości skarżącej stanowi część składową nieruchomości inwestora, w sytuacji gdy stanowi on na tym odcinku urządzenie kanalizacyjne, a nie przyłącze kanalizacyjne, a zatem jej właścicielem jest P.. z o.o.

W uzasadnieniu skarżąca szeroko uzasadniła postawione zarzuty, akcentując w szczególności kwestię aktywności skarpy, na której realizowana jest inwestycja, wnikającej z obecności wód gruntowych. Podkreśliła, że ta ostatnia okoliczność została pominięta w dokumentacji projektowej, co czyni ją wadliwą i niewiarygodną w samych założeniach. Wskazała także na nieprawidłowości w zakresie ustaleń dotyczących prawa własności sieci kanalizacyjnej, która to sieć w ocenie skarżącej nie stanowi własności inwestora, lecz jako urządzenia przesyłowe połączone z P. Sp. z o.o. w Gdyni stanowi własność tego przedsiębiorstwa. W jej ocenie, inwestycja narusza także przepisy, określające warunki techniczne, a organy administracji orzekające w sprawie bezpodstawnie pozbawiły się kompetencji do merytorycznej kontroli projektu, dokonując jedynie jego pobieżnej kontroli formalnej.

W odpowiedzi na skargi wniesiono o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest legalność decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowalnego dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wbudowanym garażem oraz infrastrukturą: zjazdem na działkę, instalacją wentylacji i klimatyzacji, instalacją wewnętrzną gazową, elektryczną i sanitarną, ul. K., dz. nr [...] (aktualny numer [...]), [...], obręb ewidencyjny [...] (numery archiwalne [...]-[..].

W pierwszej kolejności Sąd uwzględnił, że wyrokiem z 24 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. K. i H. W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z 28 lipca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy rozpatrzy wniesione w terminie odwołanie skarżących jako podmiotu, który powinien być stroną postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 21 lutego 2017 r.

Zatem, aby wykonać wyrok Sądu, Wojewoda powinien był rozpoznać wniesione przez D. K. i H. W. odwołanie od decyzji z 21 lutego 2017 r., czego organ jednakże nie uczynił. Przed wydaniem ww. wyroku Sądu Wojewoda bowiem, w dniu 31 sierpnia 2017 r., uchylił decyzję organu I instancji z 21 lutego 2017 r. w wyniku uprzedniego rozpoznania odwołania B. C. i K. T. W rezultacie Wojewoda decyzją z 28 maja 2018 r. po raz drugi umorzył postępowanie odwoławcze wywołane wniesieniem odwołań przez D. K. i H. W., mimo treści ww. wyroku WSA w Gdańsku z 24 stycznia 2018 r., potwierdzającego status odwołujących jako stron postępowania. W ocenie Sądu jednak, biorąc pod uwagę kasacyjną decyzję Wojewody z 31 sierpnia 2017 r., zasadnie organ odwoławczy uznał, że w realach procesowych nią wywołanych brak jest przedmiotu postępowania odwoławczego. Z tego też względu odpadła możliwość merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji, którą wyeliminowano z obrotu prawnego.

W tym miejscu wskazać należy na pogląd doktryny (por. Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Aktualizowany, LEX), że w przypadku równoległego wniesienia odwołania przez dwie strony organ administracji powinien rozpoznać sprawę merytorycznie i wydać decyzję ostateczną w stosunku do obu stron. Oddzielne rozpatrzenie odwołań i wydanie odrębnych decyzji w odniesieniu do każdego z odwołań powoduje, że decyzja podjęta później, będąca kolejną decyzją ostateczną w tej samej sprawie, dotknięta jest wadą nieważności (wyrok NSA z 19 lutego 1999 r., I SA/Gd 737/97, LEX nr 38675). Sąd przychyla się przy tym do poglądu orzecznictwa (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 433/17, CBOSA), że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej strony postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie Sprawa administracyjna jest bowiem traktowana jako jedna i wniesienie odwołań implikuje konieczność ich łącznego rozpatrzenia w ramach dyspozycji art. 138 k.p.a. Kierując się tą zasadą organ winien rozpatrzyć wszystkie odwołania jednocześnie i wydać rozstrzygnięcie administracyjne.

Zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu art. 138 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję (jedną), w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich odwołaniach. Rozstrzygnięcia te mimo, iż zawarte w jednym akcie administracyjnym i wydane w jednej sprawie, mogą być różne w stosunku do jednego czy kilku odwołujących się. Warunkiem sine qua non zgodności z prawem decyzji zawierającej takie rozstrzygnięcia jest to, by nie pozostawały one ze sobą w sprzeczności (na przykład jednym uchylono by kwestionowaną decyzję a drugim utrzymano by ją w mocy). Najczęstszą będzie sytuacja, w której uwzględnione będą odwołania jednego lub kilku uczestników postępowania i jednocześnie nastąpi umorzenie postępowania odwoławczego w stosunku do innych, z uwagi na ustalenie w postępowaniu odwoławczym, że nie posiadają oni interesu prawnego, który dawałby im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Niedopuszczalne jest natomiast, po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie, podejmowanie kolejnego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron wywołuje bowiem daleko idące, nieakceptowalne skutki prawne. Z jednej strony wykluczyć należy bowiem stan, w którym odwołanie jednej lub więcej stron postępowania pozostaje nierozpoznane po zakończeniu postępowania - oznaczałoby to pogwałcenie konstytucyjnego prawa tej strony do zaskarżenia decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP) oraz, w efekcie, także prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Z drugiej strony, wykluczone jest wydanie kolejnych decyzji w celu rozpoznania dotychczas nierozpatrzonych odwołań, bowiem nie może istnieć w obrocie wiele decyzji ostatecznych w tej samej sprawie (por. wyroki NSA: z 17 stycznia 2012 r., II OSK 2146/11; z 8 kwietnia 2014 r., II OSK 2638/12; z 14 czerwca 2017 r., II OSK 638/17; dostępne w CBOSA). Z tych względów niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań traktowane jest w orzecznictwie jako istotne naruszenie przepisów postępowania - art. 15, art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 i 2 k.p.a. - mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z 22 grudnia 2008 r., II OSK 1109/07; z 18 maja 2012 r., I OSK 736/11, z 14 maja 2013 r., II OSK 2005/12, z 8 kwietnia 2014 r., II OSK 2638/12; z 21 sierpnia 2014 r., II OSK 1613/13; z 25 marca 2021 r., II OSK 3025/20; dostępne w CBOSA), a według niektórych poglądów skutkujące wręcz nieważnością decyzji organu odwoławczego wydanej w takich warunkach (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2005 r., OSK 1230/04, wyrok WSA w Poznaniu z 25 sierpnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 259/22, CBOSA). W okolicznościach niniejszej sprawy należało jednak zaakceptować stan rzeczy ukonstytuowany wydaniem przez Wojewodę decyzji z 31 sierpnia 2017 r. uchylającej, zaskarżoną odwołaniem skarżącej, decyzję organu I instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wydana natomiast 28 maja 2018 r. po raz drugi decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze wywołane wniesieniem odwołań przez D. K. i H. W., w oczywisty sposób wadliwa, ma charakter procesowy. Jej funkcjonowanie w obrocie prawnym pozostaje więc bez wpływu na wynik sprawy i fakt uznania za stronę postępowania skarżącej H. W.. Z tych też względów Sąd uznał ostatecznie za zasadne przejście do merytorycznej kontroli wydanych w niniejszej sprawie decyzji.

Przechodząc do meritum zauważyć należy, że zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351, dalej przywoływana jako ustawa Pr. bud.) według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z kolei art. 35 ust. 3 ww. ustawy Pr. bud. przesądza, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 35 ust. 4 ustawy stanowi zaś, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przytoczona wyżej regulacja przesądza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego, posiadanie opinii, uzgodnień, sprawdzeń oraz bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ustawy) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Stwierdzenie, że projekt budowalny ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości, obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

Podkreślenia wymaga, że wprawdzie organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli przedłożony mu do analizy projekt budowlany spełnia warunki, o których mowa w wyżej przytoczonych przepisach lub zostanie zgodnie z wezwaniem przez inwestora uzupełniony, tym niemniej prawo do zabudowy nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż obwarowane jest wymogiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, w tym i przewidzianym w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy wymogiem projektowania i budowy obiektu budowlanego z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wykonywanie prawa zabudowy musi więc uwzględniać uzasadnione interesy osób trzecich. Wymóg ten podlega kontroli i ocenie organu administracji przed wydaniem pozwolenia na budowę. Interesy osób trzecich, w sytuacji realizacji procesu budowlanego, mogą przejawiać się zarówno w sferze stosunków administracyjnoprawnych, jak i cywilnoprawnych. Z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Pr. bud. wynika, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione interesy osób trzecich. Przewidziana w tym przepisie ocena poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w ramach projektowania i budowy obiektu budowlanego dokonywana jest z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa publicznego i obejmuje obszar oddziaływania obiektu. Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi czy ograniczenia. Właścicielowi sąsiedniej nieruchomości przysługuje zatem ochrona przed sposobem zabudowy nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zabudowy koliduje z jego prawnie (a nie jedynie faktycznie) chronionym interesem. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega więc, czy dochodzi, względnie może dojść, do naruszenia interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich, na które oddziałuje obiekt, w aspekcie ewentualnego naruszenia wymagań określonych w przepisach prawa (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 20 września 2017 r. II SA/Bd 1009/16, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W aspekcie o którym mowa wyżej - poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich - niezwykle istotną częścią procedowania organu w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy, jest kontrola projektu zagospodarowania działki lub terenu w kwestii jego zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kontrola ta obejmuje sprawdzenie czy projektowany obiekt spełnia wymogi dotyczące odległości od granic działek sąsiednich oraz zlokalizowanych na nich budynków (także w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz wymogów związanych z kwestiami przesłaniania). Niezwykle istotne jest także merytoryczne sprawdzenie przez organ zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu, organy obu instancji nie przeprowadziły kontroli projektu budowlanego w zakresie, o którym mowa wyżej, w sposób kompletny, a tym samym - prawidłowy. Wskazać przede wszystkim należy, że skarżona decyzja zawiera co prawda obligatoryjną ocenę projektu budowlanego w zakresie zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak zdaniem Sądu wnioski organu odwoławczego z tej oceny wynikające we wskazanym zakresie nie są prawidłowe.

Podkreślenia wymaga, że co prawda projektant ponosi pełną odpowiedzialność za projekt budowlany pod względem rozwiązań konstrukcyjnych i technicznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2021 r. II OSK 2993/18 oraz z 15 lutego 2018 r. II OSK 1820/17), to jednak organ ma obowiązek merytorycznej oceny (także w aspekcie techniczno-budowlanym) czy projekt zagospodarowania terenu wymagania określone stosownymi przepisami spełnia. Jest to szczególnie istotne z uwagi na kwestie poruszane wyżej, a związane z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ustawy). O ile nie ulega wątpliwości, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zobowiązany badać każdego elementu projektu budowlanego, o tyle projekt podlega kontroli pod kątem wszelkich relacji planowanej budowy w stosunku do otaczającej ją przestrzeni, a w szczególności sąsiedzkiej.

Zdaniem Sądu, Wojewoda błędnie uznał, że przedłożony projekt jest w pełni zgodny z planem miejscowym – uchwałą nr XXXII/754/05 Rady Miasta Gdyni z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kamiennej Góry w Gdyni (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 79 poz. 1587). W ocenie Sądu przeprowadzona przez organy ocena tej zgodności jest przedwczesna.

Inwestycja zaplanowana została na terenie nr 08 MN1 – zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, który zgodnie z § 12 ust. 2 karta terenu nr 08 pkt 8 lit. a) w całości stanowi tereny potencjalnie narażone na osuwanie mas ziemnych, wobec czego obowiązują zasady określone w § 8 ust. 1 pkt 3.

W pkt 4 lit. d) dla karty terenu nr 08 wskazano, że przy realizacji nowej zabudowy należy dążyć do maksymalnego zachowania istniejącej konfiguracji terenu. Plan wprowadza także na analizowanym terenie ochronę zachowawczą zieleni służącej umocnieniu skarp.

Inwestycja niewątpliwie przewiduje dużą ingerencję w teren podlegający ochronie według postanowień planu, tj. w skarpę, a zatem musi wiązać się – biorąc pod uwagę szczególne uwarunkowania geologiczne i hydrologiczne tego terenu – z wnikliwą oceną projektowanych rozwiązań, które tą konfigurację terenu istotne zmieniają. Tymczasem Wojewoda nie zbadał dostatecznie w toku postępowania odwoławczego, zaś organ I instancji nie dokonał takiej oceny nawet w najmniejszym zakresie, czy inwestycja spełnia te wymogi, wynikający z cytowanych przepisów, co jest istotne o tyle, że część projektowanego obiektu planuje się znacznie wbudować w skarpę, zmieniając przy tym także linię terenu (k. 122 projektu). Zarazem, brak jest inwentaryzacji zieleni, w szczególności drzew na terenie skarpy, która zdaniem Sądu jest niezbędna, by dokonać – w świetle ww. postanowień planu - oceny, które z tych drzew i w jakiej ilości będą usunięte w ramach inwestycji i czy mogą zostać usunięte bez szkody dla utrzymania stateczności skarpy. Na znaczenie drzew dla stateczności skarpy oraz negatywne skutki ich wycięcia dla tej stateczności wskazuje się w opiniach przedłożonych przez strony postępowania, tj. zarówno w Opinii geotechnicznej autorstwa M. S. (pkt 3.11 wniosków i zaleceń, str. 8 opinii), jak i w Analizie stateczności konstrukcji istniejącej skarpy (...) autorstwa A. L. (str. 90 opinii). Uznać tym samym należy, że kwestia ta nie została prawidłowo ustalona przez orzekające w sprawie organy, a ma istotny wpływ na jej wynik.

Dalej, w punkcie 11 lit. b) karty terenu wskazano, że zamierzenia inwestycyjne należy uzgodnić z Jednostką Wojskową nr [..] w W. w celu uniknięcia kolizji z infrastrukturą telekomunikacyjną Marynarki Wojennej. Wojewoda w skarżonej decyzji nie odniósł się jednak w żaden sposób do tego postanowienia. Natomiast analiza dokumentacji projektowej oraz akt organów obu instancji nie ujawnia tego dokumentu, co oznacza brak uzyskania wymaganego prawem stanowiska (art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy Pr. bud.)

Nie można także bezkrytycznie zgodzić się z twierdzeniami Wojewody odnośnie do dokonanej w uzasadnieniu decyzji oceny dotyczącej nieprzekraczalnych linii zabudowy. Otóż, w §12 ust. 1 planu miejscowego przedstawione zostały wyjaśnienia pojęć użytych w "kartach terenów", w tym:

1) Intensywność zabudowy - jest to wskaźnik wyrażający stosunek powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych, wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków znajdujących się na danej działce budowlanej, do powierzchni działki budowlanej; przy czym za kondygnację nadziemną, do obliczeń intensywności zabudowy, należy przyjąć każdą kondygnację lub jej część, której poziom podłogi znajduje się w poziomie lub powyżej poziomu przylegającego, projektowanego lub urządzonego terenu.

2) Wysokość zabudowy - podana w karcie terenu służy do określenia dopuszczalnego, zewnętrznego, pionowego gabarytu projektowanych budynków:

a) wysokość wyrażona w metrach to pionowy wymiar budynku liczony od poziomu przylegającego, projektowanego lub urządzonego terenu do kalenicy, punktu zbiegu połaci dachowych bądź górnej krawędzi ściany zewnętrznej, gzymsu lub attyki;

b) wysokość wyrażona w liczbie kondygnacji to dopuszczalna liczba kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków, przy czym przez poddasze użytkowe rozumie się kondygnację w dachu stromym z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

3) Linie zabudowy określone planem nie dotyczą okapów i gzymsów wysuniętych nie więcej niż 0,5 m oraz balkonów i loggii wysuniętych nie więcej niż 1,0 m.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Wojewody, treści § 12 ust. 1 pkt 3 uchwały nie można interpretować w ten sposób, że intencją uchwałodawcy było zdefiniowanie pojęcia linii zabudowy wyłącznie wobec elementów wyniesionych ponad teren, a już przesłanki takiej stanowić nie może wyłączenie pewnych elementów (okapów, gzymsów, balkonów i loggi). Z wyłączenia niektórych elementów budynku, zresztą tylko w ograniczonym zakresie (okapów i gzymsów wysuniętych nie więcej niż 0,5 m oraz balkonów i loggii wysuniętych nie więcej niż 1,0 m) wyniesionych nad teren nie można in extenso wnioskować, że wyłączone są także inne elementy. W dalszej kolejności Wojewoda uznał, że schody i mur oporowy nie stanowią obiektu wyniesionego ponad teren, zatem linie zabudowy ich nie dotyczą. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że nie powinno się linii zabudowy odnosić do obiektów podziemnych i podziemnych części budynku. Zdaniem Sądu jednak, nie przesądzając tej kwestii ostatecznie, skoro sporne schody i mur oporowy, które zaplanowano poza liniami zabudowy (k. 90 projektu) są umieszczone na gruncie, którego poziom się obniża wraz ze skarpą, mur natomiast przytrzymuje część skarpy, to zasadne jest bardziej wnikliwe rozważenie, czy takie rozwiązania projektowe są zgodne z powołanymi przepisami prawa miejscowego. W rezultacie zasadne jest ponowne zbadanie przez organ kwestii zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy w świetle przywołanych wyżej postanowień planu miejscowego.

Nadto Warunki techniczne stanowiące załącznik do pisma Prezydenta Miasta Gdyni z 13 marca 2020 r. (k. 486-487 projektu) zawierają wymóg zaprojektowania na terenie nieruchomości powierzchniowych urządzeń odwadniających oraz obiektów Błękitno-Zielonej Infrastruktury i/lub wgłębnych urządzeń odwadniających o objętości zapewniającej możliwość zagospodarowania tych wód, będących skutkiem opadu w wysokości 39 mm (w uzasadnionych przypadkach nie mniej niż 27 mm).

W skarżonej decyzji (s. 5) Wojewoda przyjął wymóg retencji opadów w wysokości 39 mm, jednakże w studniach zostanie zretencjonowana jedynie część opadów (18,2 m2), zaś pozostałe trafić mają do gruntu (21,6 m2). Tymczasem, z powołanego wyżej pisma Prezydenta Miasta Gdyni z 13 marca 2020 r. (k. 486-487 projektu) wynika, że zaleca się aby objętość obiektów odwadniających zapewniała retencję 54 mm (w uzasadnionych przypadkach nie mniej niż 39 mm). Wojewoda w skarżonej decyzji nie dokonał jednak analizy w tym zakresie, w szczególności w zakresie uzasadnienia dla przyjęcia retencji opadów 39 mm – a jest to o tyle istotne, że całość projektu stanowią tereny potencjalnie narażone na osuwanie mas ziemnych, a z pisma z 13 marca 2020 r. wynika wprost, że jednym z głównych zagrożeń wynikających ze zmian klimatu jest występowanie deszczy nawalnych.

Odnosząc się w tym miejscu do towarzyszącej dokumentacji projektowej Ekspertyzy technicznej dotyczącej posadowienia budynku mieszkalnego na skarpie i związanej z tym oceny stateczności skarpy przy ul. K., w Gdyni (datowanej na czerwiec 2019, k. 498 i następne projektu) - wszak jest to kwestia poddana najdalej idącej krytyce w rozpatrywanych skargach - wskazać należy, że wątpliwości Sądu budzą założenia przyjęte do jej ustaleń. A mianowicie, na stronie 12 Oceny jej autorzy formułują założenie do otrzymanych wyników – tj. przy braku wody gruntowej i uporządkowaniu stosunków wodnych na działce objętej inwestycją. Tymczasem, z materiału dowodowego przedłożonego przez strony postępowania, a konkretnie z opinii geotechnicznej z dokumentacją badań podłoża gruntowego (Autor mgr M. S., datowana na listopada 2017 r.) wynika, że poniżej gruntów spoistych napotkano wodę. Woda gruntowa w formie sączeń wystąpiła na głębokościach od 1,0 m do 7,2 m w otworach 2, 5 – 11 (strona 5 opinii). We wnioskach opinii wskazuje się na niekorzystne warunki gruntowo – wodne ze względu m. in. na zaleganie w podłożu gruntów słabonośnych i tiksotropowych oraz wysoki poziom wód gruntowych (str. 7 opinii). W tej sytuacji, założenia przyjęte do ww. Ekspertyzy technicznej, załączonej do dokumentacji projektowej, czynią jej wnioski i zalecenia niedostatecznie wyjaśnionymi, nie usuwającymi wątpliwości stron co do bezpieczeństwa planowanej inwestycji. Trudno także przyjąć, by w takiej sytuacji autorzy Ekspertyzy ponosili rzeczywistą odpowiedzialność w zakresie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami prawa, wyłączającą obowiązek organu architektoniczno – budowlanego w zakresie analizy zgodności inwestycji z przepisami prawa. Przyjęte bowiem założenia do tej Ekspertyzy, na które Sąd zwrócił uwagę, ale także akcentuje je skarżąca H. W. i B.C., czynią tą odpowiedzialność projektantów de facto iluzoryczną.

Należy jednocześnie uwzględnić jako słuszne argumenty skarg, wskazujące na nieuzasadniony brak uwzględnienia dowodów przedłożonych przez strony przez organ I instancji, a i częściowo przez organ odwoławczy, w postaci przedłożonych opinii prywatnych. Nie ulega wątpliwości Sądu, że w świetle zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) powiązanej z regułami postepowania dowodowego uszczegółowionymi w art. 77 i 80 k.p.a., organy winny te dowody dopuścić i ocenić. Odmienne działanie organu I instancji czyni przeprowadzone postępowanie wadliwym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie Wojewoda częściowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do Analizy stateczności konstrukcji istniejącej skarpy (...) autorstwa A. L., wskazując że została ona uwzględniona przez autorów Ekspertyzy technicznej załączonej do projektu. W ocenie Sądu jednak ostatecznie Wojewoda nie ocenił dowodów prywatnych przedłożonych przez strony postępowania, nie ocenił również postępowania organu I instancji, w który dowodów tych nie uwzględnił, tym samym jego postępowanie również narusza wskazane wyżej przepisy postępowania w istotnym zakresie.

Wojewoda uznał także, że zastosowania nie znajdują przepisy § 206 ust. 1 i § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (t. j. Dz.U z 2022 poz. 1225). Zgodnie z § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania (§ 204 ust. 5).

Zdaniem Wojewody najbliższy budynek położony przy ul. K. znajduje się 13 metrów od projektowanego budynku, co stanowi bliskie, jednakże nie bezpośrednie sąsiedztwo. Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie, uznając je za chybione w świetle niewątpliwych i udokumentowanych przez skarżącą H. W. uwarunkowań skarpy, podlegającej zagospodarowaniu na skutek analizowanej inwestycji, zagrożonej osunięciem. Podkreślenia wymaga, że pomiędzy budynkiem przy ulicy K. [...] a projektowanym budynkiem przy ul. K. [...] nie został umiejscowiony żaden inny budynek, a z samej tylko odległości 13 metrów pomiędzy nimi nie można wprost wywodzić, że sąsiedztwo nie jest bezpośrednie. Nadto budynek projektowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie drogi, która również stanowi obiekt budowlany, zatem weryfikacji wymaga istnienie zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tejże drogi. Istotne jest przy tym, czy odległość jest na tyle nieznaczna, że istnieje możliwość spowodowania zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania – i w tym zakresie organy winny dokonać weryfikacji rozwiązań projektowych, uwzględniając konkretny stan i ukształtowanie terenu.

Wprowadzony ww. przepisem technicznym wymóg w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy przy tym wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Już na etapie przygotowania dokumentacji projektowej powinny zostać określone: po pierwsze rozwiązania projektowe istotne z punktu widzenia oddziaływania na bezpieczeństwo użytkowników budynku bezpośrednio sąsiadującego oraz jego przydatność użytkową, po drugie uwarunkowania techniczno-budowlane istniejącego budynku. Uwarunkowania te winny zostać zweryfikowane i potwierdzone rzeczywistymi danymi (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 81/19, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2356/14).

Odnosząc się do zarzutów dotyczących zakresu oceny projektu budowlanego, jakiej powinny dokonać organy, Sąd wskazuje, że organy, ze względu na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., zobowiązany jest do pełnej weryfikacji sporządzonego projektu budowlanego w zakresie, jakim wskazuje ten przepis i nie może poprzestać na odwołaniu się do kompetencji i odpowiedzialności projektanta w tym zakresie. W szczególności dotyczy to zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie jest natomiast uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa (poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli projektu budowlanego dokonywanej na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Pr. bud. oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (tj. uchylony art. 35 ust. 2 p.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem (za wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 22 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 513/21). W tym też zakresie Sąd uznaje oczekiwania skarżącej sformułowane w skardze dotyczące weryfikacji rozwiązań projektowych w zakresie metody gwoździowania za nieuzasadnione.

Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej B. C. dotyczącego prawa własności odcinka kanalizacji znajdującego się na działce inwestora. Z pisma P. Spółki z o.o. z 25 sierpnia 2016 r. wynika, że przyłącze kanalizacyjne na działce inwestycyjnej nie jest zinwentaryzowane i nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Prawidłowe jest więc stanowisko organu odwoławczego w tej kwestii, jak również w zakresie braku potrzeby uzgodnienia rozwiązań projektowych z P. Spółką z o.o. Postępowanie dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę nie jest przy tym właściwym trybem, w którym dokonuje się ustaleń w przedmiocie prawa własności elementów sieci przesyłowej. Zakwestionowanie jednoznacznego stanowiska przedsiębiorstwa przesyłowego w sprawie własności odcinka sieci tym samym nie może odbywać się w ramach toczącego się postępowania administracyjnego.

Konkludując, omówione powyżej naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią powyższą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. W szczególności dokonają pogłębionej analizy postanowień planu miejscowego oraz rozważą czy przepisy miejscowe istotnie dopuszczają realizację złożonego projektu w takim jego kształcie. W zależności od wyników tych ustaleń organ rozważy potrzebę zastosowania art. 35 ust. 3 ustawy Pr. bud. i dopiero wtedy wyda stosowne rozstrzygnięcie. Organy uzupełnią także dokumentację projektową w kierunku zapewnienie jej zgodności z warunkami technicznymi oraz z planem miejscowym w zakresie inwentaryzacji przyrodniczej drzewostanu i oceny wpływu usunięcia wskazanych przez inwestora drzew na stateczność skarpy. Złożona do dokumentacji projektowej Ekspertyza techniczna dotycząca technologii posadowienie budynku mieszkalnego na skarpie (...) z czerwca 2019 r. wymaga korekty założeń w kierunku wskazanym przez Sąd. Zdaniem Sądu również, w świetle tak dalece rozbieżnych stanowisk stron – inwestora oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich, być może warto byłoby rozważyć przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu uzgodnienia, lub też chociaż zmitygowania tych stanowisk. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu prawo inwestora do realizacji na stanowiącej jego własność nieruchomości zabudowy, jednak przy uwzględnieniu prawnie chronionych interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz zapewnieniu bezpieczeństwa inwestycji w jej dalece skomplikowanych warunkach gruntowych i wodnych.

O kosztach postępowania sądowego w odniesieniu do skarżącej H. W. (pkt 2 wyroku), na które złożył się wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenie radcowskie (480 zł) i zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W punkcie 3 wyroku Sąd, na mocy tych samych przepisów, zasądził na rzecz skarżącej B. C. od Wojewody Pomorskiego kwotę 980 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą złożył się wpis od skargi oraz wynagrodzenie adwokackie.