Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1158/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 , art 59
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Agnieszka Nawara – Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. F. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 27 czerwca 2023 r. nr WI-I.7840.3.47.2022.MA w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu 15 grudnia 2020 r., decyzję nr 1903/6740.1/2020, którą udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., wentylacja mechaniczna, c.o., instalacje elektryczne i słaboprądowe), wraz z infrastrukturą techniczną (wymiennikownia c.o.) z rozbiórką pozostałej istniejącej zabudowy na działce nr [...] obręb [...] przy ulicy [...] w K.".

Następnie B. F. pismem z dnia 29 listopada 2021 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania, wskazując jako przesłankę art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu 25 sierpnia 2022 r. postanowienie, którym odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją dotyczącą udzielenia pozwolenia na budowę. W tym samym dniu organ wydał postanowienie, którym odmówił wstrzymania wykonania spornego pozwolenia na budowę.

Pismem z dnia 29 września 2022 r. B. F. złożyła zażalenie na postanowienia z dnia 25 sierpnia 2022 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na ich wniesienie. W uzasadnieniu wskazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej wiedzy z powodu ciężkiej choroby pełnomocnika. Stwierdziła, że jej pełnomocnik we wrześniu 2022 r. przybywał poza adresem zamieszkania wskazanym do doręczeń i chorował na Covid-19 Omikron BA.5. W tym czasie ktoś z domowników przebywających pod wskazanym adresem odebrał korespondencję zawierającą rzeczone postanowienie, o czym skarżąca nie wiedziała. Zaległą korespondencję otrzymała od pełnomocnika dopiero 19 września 2022 r.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 27 czerwca 2023 r. nr WI-I.7840.3.47.2022.MA działając na podstawie art. 58 i art. 59 § 2 K.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że instytucja przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58 § 1 K.p.a., stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Jest to instytucja prawa procesowego, na podstawie której mogą być przywracane terminy przewidziane przepisami należącymi do prawa procesowego, a nie prawa materialnego. Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma bowiem na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, wynikłych na skutek uchybienia terminu

procesowego (wyr. NSA z dnia 24 listopada 1994 r., SA/Ka 1230/94, niepubl.). Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła mu dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.

W analizowanej sprawie, o ile można stwierdzić, że wnioskodawczyni wypełniła pierwszy i drugi warunek to nie sposób uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Mając na względzie wyjaśnienia strony w tym także treść art. 58 K.p.a., organ w dniu 3 kwietnia 2022 r. wystosował do wnoszącej wezwanie, w którym zobowiązał do uprawdopodobnienia, poprzez przedłożenie stosownych dowodów, że stan zdrowia ówczesnego pełnomocnika tj. R. B., nie pozwalał na złożenie zażalenia na powyższe postanowienie bądź na przekazanie Pani informacji o wydaniu tego postanowienia. W wezwaniu tym podkreślono, że cyt.: skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dowód chociażby sprecyzowania w jakim konkretnie terminie pełnomocnik był chory, bądź wyjaśnienie czy w tym czasie przebywał w szpitalu itp. Swoje wyjaśnienia oparła jedynie na stwierdzeniu, iż R. B. chorował w miesiącu wrześniu 2022 r.

W odpowiedzi na powyższe w dniu 26 kwietnia 2023 r. do organu wpłynęło stanowisko B. F. w którym poinformowała, że cyt.: uchybienie terminu nastąpiło bez mojej winy z powodów niemożliwych do przewidzenia i przezwyciężenia, a leżących po stronie pełnomocnika. Na okoliczność nagłej choroby pełnomocnika poza miejscem zamieszkania będącym również adresem do doręczeń i wynikającym z tej przyczyny brakiem możliwości podjęcia korespondencji zawierającej skarżone "postanowienia", przedkładam w załączeniu oświadczenie R. B..

Organ wyjaśnił, że po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania, organ I instancji skierował do pełnomocnika skarżącej wezwanie do uzupełnienia braków z 1 czerwca 2022 r., które zostało odebrane przez żonę w dniu 15 czerwca 2022 r. Uzupełnienie braków nastąpiło za pismem z 21 czerwca 2022 r. Oznacza to, że w tym przypadku korespondencja została przekazana adresatowi. Skierowane również zostało postanowienie wydane w trybie art. 36 w związku z art. 123 kpa z 18 lipca 2022 r. które także odebrała żona R. B.. Zaskarżone postanowienie z 25 sierpnia 2022 r. skierowane do pełnomocnika skarżącej również zostało odebrane przez małżonkę R. B.. Stosownie do art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma te mogą być doręczane także w innym miejscu - w lokalu organu administracji czy też w każdym miejscu, gdzie zastanie się adresata (art. 42 § 2 i 3 K.p.a.).Przepisy zatem zakładają rzeczywistość pobytu adresata pod adresem, na który jest kierowana korespondencja. Chodzi bowiem o realne zagwarantowanie wszelkich uprawnień procesowych, które przepisy proceduralne lub materialne przyznają stronie postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi – jest to tzw. doręczenie zastępcze. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Przepis art. 43 ustanawia domniemanie prawne o charakterze wzruszalnym wyrażające założenie, że po spełnieniu wymienionych w tym przepisie przesłanek pismo dotarło do adresata (tak E. Iserzon (w:) Iserzon E., Starościak J., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1964; s. 83).

W przedmiotowej sprawie cała korespondencja była odbierana przez żonę R. B. tj. jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru osobie pełnoletniej zamieszkującej z adresatem. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że pokwitowanie przesyłki odbioru pisma przez dorosłego domownika jest następstwem aktu woli i stanowi uzewnętrznienie podjęcia woli oddania pisma adresatowi. W okolicznościach sprawy doszło do skutecznego doręczenia postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z 25 sierpnia 2022 r. R. B. w dniu 6 września 2022 r., a termin na złożenie zażalenia upływał z dniem 13 września 2022 r. B. F. w swoich wystąpieniach stara się wykazać, że wina z powodu której doszło do uchybienia terminu leży tak naprawdę po stronie pełnomocnika, a uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Nie można się zgodzić z tym twierdzeń, bowiem działania pełnomocnika obciążają stronę, która go ustanowiła. Należy zaznaczyć, że pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się pełnomocnika. Skoro pełnomocnik skarżącej był prawidłowo umocowany do jej reprezentowania, to skutki podejmowanych przez niego działań i zaniechań - tak pozytywne, jak i negatywne - obciążają skarżącą. Innymi słowy zaniedbania pełnomocnika nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu; mocodawca (skarżąca) ponosi również konsekwencje związane z wyborem pełnomocnika, któremu zlecił występowanie w jego imieniu przez sądem.

Zatem argumenty B. F. dotyczące faktu nieprzekazania jej informacji na temat wydanego postanowienia, skutkujące uchybieniem terminu do złożenia zażalenia nie mogą odnosić skutku na tle postępowania administracyjnego. Kwestie przekazywania informacji pomiędzy mocodawcą, a pełnomocnikiem nie leżą w gestii organu. Należy również odnieść do podnoszonej przez skarżącą kwestii, mianowicie choroby R. B. "we wrześniu 2022 r." Na okoliczność owej choroby nie przedłożono jakiegokolwiek dowodu (prócz oświadczenia) z którego wynikałoby owe zdarzenie. Nie udowodniono, że choroba ta była na tyle poważna, że uniemożliwiała telefoniczną rozmowę z mocodawczynią. Pełnomocnik mógł skorzystać z pomocy osób trzecich w celu dostarczenia bądź wysłania środka zaskarżenia. Co więcej w postanowieniu Prezydenta Miasta Krakowa z 18 lipca 2022 r. (które zostało doręczone żonie Pana R. B.) w dniu 3 sierpnia 2022 r. – a więc w czasie kiedy to przebywał w miejscu zamieszkania, bowiem w oświadczeniu wskazał, że wyjechał początkiem września 2022 r. – poinformowano o zmianie terminu załatwienia sprawy do 31 sierpnia 2022 r. W sytuacji gdy pełnomocnika skarżącej nie było pod adresem miejsca zamieszkania w czasookresie kiedy to wydane postanowienie mogło zostać wydane nic nie stało na przeszkodzie, aby telefonicznie uzyskać informacje od organu I instancji czy chociażby postępowanie to zostało zakończone. Reasumując stwierdzić należy, że wnioskodawczyni nie udowodniła iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a przeszkody były na tyle poważne iż niemożliwym stało się ich przezwyciężenie.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła B. F. zarzucając naruszenie:

1/ art. 15 zzzzzn2 pkt 5 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 20220 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 374) poprzez jego niezastosowanie;

2/ art. 58 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmówieniu przywrócenia terminu w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie warunki określone w tym w przepisie, których spełnienie stanowi podstawę do przywrócenia terminu;

3/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż wnioskodawczym nie udowodniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a przeszkody były na tyle poważne, iż niemożliwym stało się ich przezwyciężenie, podczas gdy wnioskodawczyni przedłożyła oświadczenie byłego pełnomocnika R. B. z 20 kwietnia 2023 r. , z którego wynika, że pełnomocnik we wrześniu zachorował będąc w B. T., a zatem poza miejscem zamieszkania , na COVID-19 , co uniemożliwiło mu podjęcie czynności w sprawie.

W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, gdyż bezpodstawnie odmówiono wnioskodawczyni przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 sierpnia 2022 r. Po pierwsze organ nie zastosował przepisu art. 15zzzzzn2 pkt 5 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 20220 r. ( Dz.U. z 2020 r. poz. 374). Termin o którego przywrócenie wniosła wnioskodawczyni mieści się w katalogu określonym w/w przepisem a zatem organ był obowiązany do przywrócenia terminu, czego bezpodstawnie z naruszeniem w/w przepisu nie zrobił. Po drugie organ naruszył także art. 58 K.p.a., gdyż odmówił przywrócenia terminu w sytuacji kiedy wnioskodawczym zrealizowała wszystkie przesłanki z tego przepisu. W szczególności nietrafne jest twierdzenie organu, że wnioskodawczym nie udowodniła , że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, podczas gdy przepis ten nie wymaga udowodnienia a jedynie uprawdopodobnienia. Ponadto wnioskodawczyni przedłożyła oświadczenie byłego pełnomocnika R. B. z którego wynika, iż nie dopełnił on czynności z powodu obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej mu możliwość działania i podejmowania czynności w sprawie jakim było nagłe zachorowanie na COVID -19 poza miejscem zamieszkania. Zachorowanie na COVID - 19 jest niewątpliwie nagłą chorobą , do tego zakaźną. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 27 czerwca 2023 r. nr WI-I.7840.3.47.2022.MA w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 sierpnia 2022 r. o odmowie wznowienia postępowania.

Zaskarżone postanowienie wydano w oparciu o przepisy art. 58 i 59 K.p.a., które przewidują możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności, których uchybienie skutkuje negatywnymi skutkami procesowymi dla strony – w przedmiotowej sprawie stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Nie budzi wątpliwości, iż dla zastosowania przepisu art. 58 K.p.a. powinny być spełnione następujące cztery przesłanki. Pierwszą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Zatem przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego, który wniesie prośbę w formie podania.

Drugą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu . Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi siedem dni. Terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu już nie można przywrócić (art. 58 § 3 K.p.a.).

Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, np. wnieść zażalenie. Czynność procesową należy zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że przez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony należy rozumieć okoliczności, których wystąpienie było niezależne od woli tej strony i uniemożliwiło dokonanie czynności procesowej w terminie. Chodzi zatem o wskazanie przeszkody, której strona nie była w stanie przezwyciężyć nawet przy dochowaniu najwyższej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw, przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nadto w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przeszkoda, o której mowa musi mieć charakter nagły. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy należy zaliczyć przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Ponadto ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2023 r., sygn. III OSK 2162/21).

We wniosku skarżąca wskazała, że "uchybienie terminu nastąpiło bez mojej wiedzy oraz udziału z powodu ciężkiej choroby mojego pełnomocnika. O wydanym postanowieniu dowiedziałam się od pełnomocnika w poniedziałek 19 września 2022 r. (...) Mój pełnomocnik mgr inż. arch. R. B. przebywał w miesiącu wrześniu br. poza adresem zamieszkania wskazanym dla doręczeń, gdzie na domiar złego przechorował Covid-19 Omikron BA.5. W tym czasie ktoś z domowników przebywających pod adresem przy ul. [...] w K. odebrał korespondencję zawierającą rzeczone Postanowienie o czym nie mogłam wiedzieć, zapoznać się z jego sentencją oraz treścią, co uniemożliwiło mi wniesienie zażalenia w ustawowym terminie. Zaległą korespondencję otrzymałam od pełnomocnika w poniedziałek 19 września 2022 r. W świetle wskazanych okoliczności, należy uznać bezspornie za uprawdopodobnione, iż uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez mojej winy."

Jednakże żaden ze wskazanych przez skarżącą powodów uchybienia terminu nie spełnia zdaniem Sądu przesłanki "braku winy" w rozumieniu art. 58 § 1 K.p.a.

O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona działała z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się obiektywnie niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od strony. Przeszkoda taka ma zwykle nagły charakter i nie można przezwyciężyć jej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. Wyrok NSA z 10 listopada 2022 r., III OSK 2941/21).

W realiach niniejszej sprawy nie może stanowić jednak podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia choroba pełnomocnika skarżącej. Jak wynika z bowiem z akt sprawy, Skarżąca pomimo wezwania organu nie tylko nie przedłożyła jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby tę okoliczność, ale co więcej również nie wskazała nawet precyzyjnie w jakich dniach pełnomocnik był chory. Zaznaczyła tylko, że miało to miejsce "początkiem września", a w skardze dodatkowo, że pełnomocnik chorował dwa tygodnie.

Trafnie zatem organ wskazał, że skarżąca nie wykazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a przeszkody były na tyle poważne iż niemożliwym stało się ich przezwyciężenie.

Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu naruszenia "art. 15 zzzzzn2 pkt 5 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 20220 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 374) poprzez jego niezastosowanie", należy wskazać, że zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 roku poz. 1327 ze zm.) – dalej jako "uCOVID": "1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. 3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu."

Wskazana regulacja art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 oraz niezależnie ust. 3 uCOVID dotyczy dwóch różnych sytuacji. Pierwsza (art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 uCOVID) kiedy strona złożyła pismo (wniosek, odwołanie etc.) w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 i organ stwierdza, że pismo to zostało złożone z uchybieniem jednego z terminów wskazanych w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1) - pkt 5) uCOVID, przy czym strona nie złożyła wraz z pismem wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W takiej sytuacji organ zawiadamia stronę o uchybieniu terminu i wyznacza jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Druga (art. 15zzzzzn2 ust. 3 uCOVID), kiedy strona składa pismo (wniosek, odwołanie etc.) w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 z uchybieniem jednego z terminów wskazanych w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1) - pkt 5) uCOVID i jednocześnie wraz z tym pismem składa wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. W takiej sytuacji zbędne jest już zawiadomienie przez organ strony o uchybieniu terminu i wyznaczeniu jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, albowiem strona taki wniosek już złożyła. W tym zakresie jednak ustawodawca wskazuje, że "w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu". Istota tej regulacji (art. 15zzzzzn2 ust. 3 uCOVID) w zasadzie sprowadza się do wydłużenia terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, w miejsce terminu 7 - dniowego wynikającego z art. 58 § 2 k.p.a.

Normy art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 uCOVID oraz niezależnie art. 15zzzzzn2 ust. 3 uCOVID wprowadzają regulację przywrócenia uchybionego terminu w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek strony. Fakt zatem uchybienia terminu w okresie obowiązywania stanu epidemii nie stanowi sam w sobie podstawy do jego przywrócenia. Gdyby tak miało być, to wówczas zbędna była regulacja art. 15zzzzzn2 uCOVID.

Jakkolwiek w art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 uCOVID oraz niezależnie art. 15zzzzzn2 ust. 3 uCOVID wprowadzają regulację przywrócenia uchybionego terminu, to jednak regulacja zawarta w tym przepisie nie jest zupełna. W szczególności przepis ten nie precyzuje, ze względu na jakie okoliczności może nastąpić przywrócenie terminu. Podobnie przepis ten nie zawiera regulacji dotyczącej chociażby procedury odwoławczej (zażaleniowej).

Zawarta w tym przepisie (art. 15zzzzzn2 uCOVID) regulacja dotyczy postępowania przed organem administracji publicznej (i nie ma zastosowania np. w postępowaniu sądowoadministracyjnym; por. np. uzasadnienie do postanowienia NSA z dnia 26 maja 2022 r., sygn. II OZ 302/22). Ponadto sam przepis art. 15zzzzzn2 uCOVID w ust. 3 odwołuje się wprost do k.p.a., co nakazuje przyjąć, że w zakresie nieuregulowanym bliżej w art. 15zzzzzn2 uCOVID zastosowanie mają przepisy K.p.a.

Wskazana zatem norma art. 15zzzzzn2 uCOVID wprowadza w istocie jedynie modyfikację w zakresie przywracania uchybionego terminu, która to modyfikacja dotyczy terminu na złożenie wniosku (oraz dodatkowego zawiadomienia przez organ o uchybieniu terminu i wyznaczeniu terminu na złożenie wniosku). Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych nie wprowadza natomiast żadnych dalszych zmian w zakresie przywracania uchybionego terminu, co oznacza, że termin należy przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Tym samym nie jest wystarczające powołanie się wyłącznie na okoliczność, że uchybienie terminu nastąpiło w okresie w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Samo złożenie wniosku o przywrócenie terminu w okresie w okresie obowiązywania stanu epidemii nie stanowi wystarczającej podstawy do jego przywrócenia. Z tego względu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 15zzzzzn2 uCOVID.

Reasumując powyższe należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 58 K.p.a. osoba wnioskująca o przywrócenie terminu musi uprawdopodobnić, że uchybienie to zostało spowodowanie okolicznością lub zdarzeniem, które udaremniło dokonanie w terminie czynności i nastąpiło bez woli strony, która dołożyła należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała w sposób skuteczny, że uchybienie terminu na złożenie zażalenia nastąpiło bez jej winy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.