Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 653/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 w zw. z art. 151 i art. 132
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA - Ewa Pisula – Dąbrowska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2008 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Edukacji Narodowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku K. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] – aktu nadania I. S. stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, w dniu [...] lutego 2008 r., wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy.

W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że zgodnie z art. 127 § 3 Kpa, od decyzji wydanej przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Organ wskazał również, iż art. 28 Kpa stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W związku z powyższym, Minister Edukacji Narodowej stwierdził, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nadania I. S. stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku K. W.

Powyżej określona decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga K. W. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała brak interesu prawnego skarżącego do wniesienia skargi, a interes ten stanowi niezbędną przesłankę materialnoprawną do jej wniesienia.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Kryterium interesu prawnego oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji publicznej musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa materialnego, powszechnie obowiązującego.

Fakt, że skarżący nie miał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym i postępowanie zostało wszczęte z urzędu, że nie miał żadnego interesu prawnego ani w postępowaniu administracyjnym, ani we wniesieniu skargi do Sądu na decyzję, która w ogóle go nie dotyczyła, jak również w żadnym zakresie nie dotyczyła jego interesu prawnego i obowiązku, skutkuje tym, że wniesioną skargę należało oddalić, a nie odrzucić. Wiąże się to z badaniem przez Sąd, czy skarżący miał w rozpoznawanej sprawie przymiot strony, o jakim mowa w art. 28 Kpa i art. 50 poniżej określonej ustawy

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.