Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1747/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję tego samego organu
Powołane przepisy: article: Art. 145  ust. 1 lit. a
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 70
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: Art. 85
journal: Dz.U. 2022 poz 574
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Rektora Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie z dnia 14 września 2022 r. nr DZW.451.12.2022 w przedmiocie skreślenia z listy studentów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Rektora Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie na rzecz skarżącej A. G. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rektor Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie decyzją z dnia 13 września 2022 r. nr DZW.451.12.2022 działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735) i art. 23 ust. 4 oraz art. 108 vust. 2 pkt 3) ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 574, z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. G. (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzje własną z dnia 21 lipca 2022 r. o skreśleniu skarżącej z listy studentów I roku Wydziału Aktorskiego we W. z powodu niezaliczenia semestru letniego.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia 21 lipca 2022 r. Rektor Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie skreślił skarżącą z listy studentów I roku Wydziału Aktorskiego we W. z powodu niezaliczenia semestru letniego. W uzasadnieniu, organ I instancji podał, że skarżąca w sesji letniej z egzaminów z trzech przedmiotów kierunkowych: Podstawy gry aktorskiej, Proza, Wiersz otrzymała oceny niedostateczne, co w konsekwencji skutkowało brakiem uzyskania zaliczenia semestru letniego.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2022 r., skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca powołała się w szczególności na nieprawidłowości związane z organizacją studiów i sposobu przeprowadzenia egzaminów oraz dokonywania ocen studenta, a także naruszenie zasad wydawania tzw. decyzji uznaniowej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

art. 108 ust. 2 pkt 3) i ust. 3 p.s.w.n. w zw. z § 38 ust. 2 lit. c) Regulaminu Studiów Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie uchwały nr 64/2016-2020 Senatu Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2019 r. (dalej: "Regulamin

studiów") poprzez ich błędne zastosowanie;

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez uchylenie się przez organ postępowania od obowiązku wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego znajdującego się w jego dyspozycji lub możliwego do pozyskania, a w konsekwencji pominięcie przy wydaniu decyzji, że działalność uczelni uchybia art. 3 ust. 2 p.s.w.n., art. 67 ust. 1 p.s.w.n., art. 75 ust. 1 p.s.w.n., art. 107 ust 1. p.s.w.n. w zw. z § 5 ust. 2 i 3 Regulaminu studiów, § 27 ust. 1 i 2 Regulaminu studiów oraz § 29 ust. 6 i 8 Regulaminu studiów, a nadto pkt II. ppkt 5 i pkt IV ppkt 2 Kodeksu Etyki Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie - Załącznik do Zarządzenia Rektora AST nr 53/2021 z dnia 20 grudnia 2021 r;

art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej jako studenta i w konsekwencji skreślenie jej z listy studentów, pomimo że wykładowcy nigdy nie przedstawili jej pełnych kryteriów przeprowadzenia oceny końcowej, skarżąca nigdy w toku studiów nie otrzymała ostrzeżenia, że może być zagrożona i

wcześniej otrzymywała jedynie pozytywne oceny z egzaminów (w tym dobre i bardzo dobre);

art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ postępowania do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała na nieprawidłowości związane z organizacją studiów przez uczelnię i sposobu przeprowadzenia egzaminów oraz dokonywania ocen studenta - w tym zakresie.

Opisaną we wstępie decyzją Rektor Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie, utrzymał w mocy decyzję z dnia 21 lipca 2022 r. o skreśleniu skarżącej z listy studentów.

W swoich rozważaniach organ odwoławczy wskazał, że skarżąca - w semestrze letnim roku akademickiego 2021/2022 - otrzymała oceny niedostateczne z trzech egzaminów: Podstawy gry aktorskie, Proza, Wiersz. Co istotne, wskazane przedmioty stanowiły tzw. przedmioty kierunkowe, a nie ogólne. Ponadto egzaminy z ww. przedmiotów odbyły się przed szerokim gronem pedagogów (w przypadku egzaminu z przedmiotu Podstawy gry aktorskiej - komisja egzaminacyjna liczyła 17 osób; w przypadku egzaminu z przedmiotu Proza - komisja egzaminacyjna liczyła 15 osób; w przypadku egzaminu z przedmiotu Wiersz - komisja egzaminacyjna liczyła 11 osób). Oceny niedostateczne zostały ustalone (przyznane) przez większość członków każdej z komisji egzaminacyjnej. Zgodnie bowiem z § 29 ust.6 zd.2 Regulaminu studiów AST - "Ocenę z egzaminu kierunkowego proponuje pedagog prowadzący dany przedmiot kierunkowy, a zatwierdzają ją w drodze głosowania pozostali członkowie zespołu pedagogów uczestniczących w danym egzaminie. W przypadku braku zatwierdzenia zaproponowanej oceny dziekan poddaje pod głosowanie kolejne propozycje oceny aż do uzyskania jej akceptacji przez większość". Ocena za ww. egzaminy była więc przedmiotem analizy wielu osób (pedagogów).

W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, zaistniały przesłanki wydania decyzji o skreśleniu studentki z listy studentów na podstawie art. 108 ust.2 pkt 3) ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Następnie organ odwoławczy odniósł się do zarzutów, uznając je za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu "braku przedstawienia kryteriów dokonywania ocen", organ odwoławczy wyjaśnił, że warunki zaliczenia zajęć zostały przedstawione przez pedagogów prowadzących na początku semestru. Ponadto kryteria te wynikają z programu studiów, efektów uczenia się oraz sylabusów zamieszczanych na stronie internetowej uczelni. Zarzut, iż egzamin z Prozy był "nieodpowiadający ani programowi studiów, ani efektom kształcenia" jest niezasadny ("zmiana" polegała na przeprowadzeniu egzaminu przy obecności w sali pozostałych egzaminowanych studentów). Na stronie internetowej uczelni od początku roku akademickiego 2021/2022 były zamieszczone sylabusy, przy czym wskutek omyłki pracownika dziekanatu były to sylabusy oznaczone na rok akademicki 2020/2021. Co istotne, sylabusy na rok akademicki 2021/2022 były analogiczne w swej treści, wymagań, efektów z tymi zawartymi w sylabusach na rok akademicki 2020/2021, a więc pozostawało to bez żadnego wpływu na proces kształcenia. Liczba godzin każdego z przedmiotów została zrealizowana zgodnie z programem studiów, natomiast ewentualna "nieregularność" była efektem dostosowywania się do bieżącej sytuacji związanej z pandemią COVID-19.

Odnośnie zarzutu "brak jest podpisu wszystkich członków komisji danego egzaminu" wskazano, że podpisy członków komisji znajdują się na liście potwierdzającej skład komisji egzaminacyjnej, natomiast przy wpisie oceny znajduje się tylko podpis pedagoga prowadzącego, co wynika z §29 ust.6 zd.4 Regulaminu studiów AST ("wpisu oceny do indeksu, karty okresowych osiągnięć oraz protokołu dokonuje nauczyciel akademicki prowadzący przedmiot").

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie za wydaniem decyzji o skreśleniu z listy studentów przemawiały w szczególności następujące okoliczności: oceny niedostateczne skarżąca otrzymała z egzaminów aż z trzech przedmiotów, które należały do przedmiotów kierunkowych, a nie ogólnych, stąd ich ranga w procesie kształcenia i ocenie rozwoju studenta jest fundamentalna oraz egzaminy ze wskazanych przedmiotów odbyły się przed szerokim gronem pedagogów i większość z nich oceniła studentkę negatywnie, co wyklucza "pomyłkę" w ocenie pracy studentki, pochopność czy powierzchowność tej oceny.

Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że nie było możliwości dokonania tzw. wpisu warunkowego na kolejny rok studiów (zgodnie z §34 ust. 1 zd.2 Regulaminu studiów AST - w przypadku studenta I roku studiów wpis warunkowy jest możliwy w przypadku wypadków losowych; ponadto zgodnie z §35 ust. 1 wpis warunkowy możliwy jest w przypadku braku uzyskania zaliczenia z jednego przedmiotu ogólnego) oraz wyrażenia zgody na powtarzanie semestru (zgodnie z §36 ust.2 Regulaminu studiów AST - "możliwość powtarzania semestru nie dotyczy pierwszego roku studiów"}. Regulamin studiów AST różnicuje sytuację prawną studentów I roku i studentów lat wyższych, istotną zmienną jest także rodzaj przedmiotu, z którego student nie uzyskał zaliczenia.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 8 § 1 w zw. z art. 6 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania pod przyjętą z góry tezę, że niezaliczenie przez skarżącą egzaminów z przedmiotów "Podstawy gry aktorskiej', "Proza" i "Wiersz" ("Przedmioty Kierunkowe") przesądza o konieczności skreślenia skarżącej z listy studentów, a w konsekwencji niebraniu pod uwagę jakichkolwiek innych okoliczności faktycznych, nieuwzględnianiu materiału dowodowego wskazującego na inne istotne dla sprawy okoliczności oraz nieuwzględnianiu dowodów przeczących tej tezie, na skutek czego organ działając arbitralnie odebrał skarżącej prawo słusznie nabyte;

2. art. 7 w zw. z art. 80 i art. 81 a § 1 w zw. z art. 68 § 1 w zw. z art. 81 i art. 10 § 1 k.p.a. 2. polegające na bez dowodowym ustaleniu okoliczności faktycznych oczywiście sprzecznych z prawdą obiektywną oraz faktami znanymi organowi z urzędu w zakresie następujących okoliczności;

(i) Egzaminy A. G. z przedmiotów "Podstawy gry aktorskiej’, "Proza" i "Wiersz" odbywały się "przed szerokim gronem pedagogów' liczącym odpowiednio 17, 15 i 11 osób;

(ii) "Oceny niedostateczne z przedmiotów "Podstawy gry aktorskiej’, "Proza" i "Wiersz" - zostały ustalone (przyznane) przez większość członków każdej z komisji egzaminacyjnej.";

(iii) Oceny niedostateczne z przedmiotów kierunkowych zostały w każdym przypadku zaproponowane przez pedagoga prowadzącego, a następnie przeprowadzono nad nimi głosowanie zgodnie z § 29 ust. 6 zd. 2 Regulaminu Studiów,

- podczas gdy, z egzaminów tych nie sporządzono protokołów pisemnych, protokołów w formie zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku, ani też żadnej innej dokumentacji, na podstawie której można ustalić kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał;

- członkowie odpowiednich komisji egzaminacyjnych nie potwierdzili swoimi podpisami, że byli obecni na którymkolwiek z egzaminów ani że głosowali nad jakąkolwiek oceną, ani jak przebiegały konkretne egzaminy;

- tzw. "lista obecności', na której Organ opiera ustalenie o udziale pewnych osób w posiedzeniu komisji egzaminacyjnej nie została opatrzona datą, a z jej tytułu nie wynika, na czym właściwie były obecne osoby, które ją podpisały ani w czyich egzaminach brały udział;

- ustalenie osób obecnych jest niemożliwe w jakikolwiek inny sposób, gdyż wszystkie trzy egzaminy odbywały się w obecności publiczności w sali teatralnej z przyciemnionym oświetleniem i oślepiającymi reflektorami,

(iv) "Warunki zaliczenia zajęć zostały przedstawione przez pedagogów prowadzących na początku semestru", a ponadto "kryteria te wynikają z programu studiów, efektów uczenia się i sylabusów";

- podczas gdy organ nie przeprowadził jakiegokolwiek dowodu w jakiejkolwiek formie uzasadniającego takie ustalenie, a w szczególności brak dokumentów potwierdzających otrzymanie takiej informacji, protokołów z zeznań świadków (studentów i pedagogów), którzy mogliby poświadczyć jej otrzymanie lub przekazanie oraz adnotacji o uznaniu takiego faktu za fakt znany z urzędu wraz ze wskazaniem skąd organ powziął o nim wiedzę;

(v) "Na stronie internetowej uczelni od początku roku akademickiego 2021/22 były zamieszczone sylabusy" z przedmiotów "Podstawy gry aktorskiej', "Proza", "Wiersz" dla Wydziału Aktorskiego Filii AST we W. na rok akademicki 2021/22, a skarżąca miała możliwość zapoznania się z Programem Studiów na ten rok;

- podczas gdy brak było Programu Studiów na rok akademicki 2021/22 — nigdy nie został uchwalony;

- sylabusy na rok akademicki 2021/22 były niedostępne aż do lipca 2022 roku tj. udostępniono je po zakończeniu roku akademickiego, co organ sam przyznał (por. s. 2 Zaskarżonej Decyzji [Załącznik 2]);

- skarżąca podnosiła w toku postępowania, że warunki zaliczenia Przedmiotów Kierunkowych nigdy nie zostały jej przedstawione, których to twierdzeń organ nie zweryfikował,

- organ nie przeprowadził jakiegokolwiek dowodu w jakiejkolwiek formie uzasadniającego takie ustalenie, a w szczególności brak dowodów z dokumentów lub zeznań świadków, z których wynikałoby, że Program Studiów, efekty uczenia się i sylabusy rzeczywiście znajdowały się na stronie internetowej AST nieprzerwanie od dnia 1 października 2021 roku do końca roku akademickiego 2021/22;

(vi)"Liczba godzin każdego z podmiotów została zrealizowana zgodnie z programem studiów, natomiast ewentualna «nieregularność» była efektem dostosowywania się do bieżącej sytuacji związanej z pandemią COVID-19" podczas gdy pedagog prowadząca przedmiot "Proza", dr K. S., odwołała zajęcia z tego przedmiotu na 3 tygodnie (od 14 maja 2022 roku) za pośrednictwem portalu społecznościowego Facebook z powodu innej pracy zarobkowej, którą określiła jako "bycie zajętą aktorką", co było faktem powszechnie znanym w społeczności AST. Skarżąca wskazała również, że w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22 obowiązywało wyłącznie jedno zarządzenie Rektora AST dotyczące COVID-19, które wprost stanowiło, że zajęcia powinny odbywać się stacjonarnie i nie przewidywało możliwości odwoływania zajęć z uwagi na COVID. Skarżąca podniosła również w tym aspekcie, że z dniem 16 maja 2022 roku odwołano stan epidemii na terytorium całego kraju, wobec czego zniesiono również wszystkie obostrzenia związane ze stacjonarną organizacją studiów. Co więcej skarżąca skazała, że organ nie przeprowadził jakiegokolwiek dowodu w jakiejkolwiek formie uzasadniającego takie ustalenie, a w szczególności brak dokumentów potwierdzających odbycie konkretnych zajęć w konkretnych datach (dzienników zajęć);

3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. polegające na niezebraniu przez organ materiału dowodowego i w konsekwencji niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do następujących, kluczowych okoliczności faktycznych tj.:

(i) braku Programu Studiów na rok akademicki 2021/22 dla kierunku m aktorstwo Wydziału Aktorskiego Filii AST we W.;

(ii) nieopublikowania sylabusów z przedmiotów kierunkowych na rok akademicki 2021/22;

(iii) niesporządzenia protokołów z posiedzeń komisji egzaminacyjnej powołanej do przeprowadzenia egzaminów z Przedmiotów Kierunkowych w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22 w dniach 9 czerwca 2022 roku, 10 czerwca 2022 roku i 15 czerwca 2022 roku;

(iv) nieuzasadnienia w jakiejkolwiek formie ocen z egzaminów z Przedmiotów Kierunkowych;

(v) nieprzeprowadzeniu kolegialnych głosowań w komisjach egzaminacyjnych nad ocenami A. G. z każdego z trzech Przedmiotów Kierunkowych odrębnie;

(vi) zmiany sposobu i formy przeprowadzenia egzaminu z przedmiotu "Proza" w sposób nieformalny i bez uprzedzenia Skarżącej o tym fakcie;

(vii) nieregularnej organizacji zajęć z przedmiotu "Proza" w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22 i nagłym przekładaniu tych zajęć;

(viii) nieprzygotowania studentów, w tym Skarżącej, do egzaminów końcowych z przedmiotu "Proza" z powodu nieusprawiedliwionych nieobecności pedagoga prowadzącego ten przedmiot - dr K. S.;

4. art. 7 w zw. z art. 77 § 4 zd. 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu następujących faktów znanych Organowi z urzędu przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy:

(i) skarżąca w semestrze pierwszym roku akademickiego 2021/22 uzyskała z egzaminów z przedmiotu "Elementarne zadania aktorskie"' ocenę "dobry" (4), z przedmiotu "Proza" ocenę "dostateczny plus" (3+), a z przedmiotu "Wiersz" ocenę "dobry" (4);

(ii) skarżąca zaliczyła w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22 ćwiczenia z przedmiotu "Podstawy gry aktorskiej na ocenę "bardzo dobrą" (5), ćwiczenia z przedmiotu "Proza" na ocenę "dostateczną plus" (3+) i ćwiczenia z przedmiotu "Wiersz" na ocenę "dobry" (4);

(iii) skarżąca w roku akademicki 2021/22 pobierała stypendium socjalne przyznane przez AST z uwagi na trudną sytuację finansową;

(iv) zajęcia z przedmiotu "Proza" były odwoływane w dniach: 2 kwietnia 2022 roku, 21 maja 2022 roku i 28 maja 2022 roku z powodu niezwiązanej z uczelnią pracy zarobkowej dr K. S. (pedagoga prowadzącego), a uczelnia nie zorganizowała zastępstwa na te dni, a ponadto, pomimo sygnalizowanego problemu dalej biernie godziła się na odwoływanie zajęć;

(v) odwołane zajęcia z przedmiotu "Proza" w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22, wbrew Regulaminowi Studiów, odrabiano: w dzień ustawowo wolny od pracy -15 maja 2022 roku (niedziela) oraz w toku sesji egzaminacyjnej, po formalnym zakończeniu zajęć dydaktycznych - 7 czerwca 2022 roku, 8 czerwca 2022 roku,13 czerwca 2022 roku i 14 czerwca 2022 roku tj. przed samymi egzaminami z tego przedmiotu;

(vi) program Studiów na kierunku aktorstwo Wydziału Aktorskiego Fili AST we W. na rok akademicki 2021/22 nie został uchwalony;

(vii) Program Studiów oraz sylabusy z Przedmiotów Kierunkowych obowiązujące w roku akademickim 2021/22 nie zostały opublikowane na stronie internetowej AST, w BIP AST, na tablicy ogłoszeń w siedzibie AST ani w żadnym innym powszechnie dostępnym miejscu aż do zakończenia sesji egzaminacyjnej w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22,

a w konsekwencji pominięcia powyższych okoliczności niepełnym i wybiórczym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, na skutek czego Organ, rozstrzygając w ramach uznania administracyjnego, błędnie przyjął, że niezaliczenia przez Skarżącą egzaminów z Przedmiotów Kierunkowych przemawia za skreśleniem jej z listy studentów.

5. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 zd. 2 i art. 76 § 1 w zw. z art. 75 § 1 zd. 2, art. 78 § 1 i art. 82 w zw. z art. 75 § 1 zd. 2 i art. 86 w zw. z art. 10 § 1 i art. 9 zd. 2 w zw. z art. 81a § 1 k.p.a polegające na nieuwzględnieniu wniosku skarżącej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: G. L., partnera skarżącej; N. L., matki partnera skarżącej - osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe ze skarżącą na okoliczność problemów finansowych, rodzinnych i osobistych, których skarżąca doświadczała w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22, a także polegające na niezebraniu przez organ z urzędu materiału dowodowego w postaci dokumentów urzędowych: recepty wystawionej dla skarżącej dnia 19 marca 2022 roku przez lek. K. J., z dnia 23 marca 2022 roku przez lek. C. B., z dnia 18 lutego 2022 roku przez lek. W. R.; z dnia 28 lutego 2022 roku przez lek. R. G., a także polegające na niewezwaniu skarżącej do przedłożenia jakichkolwiek dokumentów związanych z jej stanem zdrowia, sytuacją finansową, rodzinną lub osobistą, niepouczeniu skarżącej o możliwości przedłożenia dowodów na wskazane wyżej okoliczności ani o tym, że ich przedłożenie leży w interesie skarżącej oraz niepodjęciu żadnych innych czynności zmierzających do zebrania materiału dowodowego lub wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do tych okoliczności, a także polegające na nieprzesłuchaniu skarżącej na okoliczność jej stanu zdrowia, sytuacji finansowej, rodzinnej ani osobistej, a w konsekwencji powyższego niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do okoliczności, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, czyli w efekcie brak ustalenia stanu faktycznego sprawy (istoty sprawy), który powinien stanowić podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a to problemów zdrowotnych, finansowych, rodzinnych i osobistych, których doświadczała skarżąca w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22 oraz ich wpływu na wyniki egzaminów z Przedmiotów Kierunkowych;

6. art. 6 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 9 w zw. z art. 14 § la w zw. z art. 67 § 1, art. 72 § 1 i art. 66a k.p.a. polegające na rażąco nierzetelnym prowadzeniu akt postępowania oraz dokumentowaniu czynności, skutkującymi niemożnością ustalenia zakresu sprawy, czynności podejmowanych w sprawie oraz ich dat, a także materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych Organu, a w szczególności:

(i) nieprowadzenie akt postępowania w formie zbioru dokumentów trwale połączonych ze sobą;

(ii) nieprowadzenie metryki sprawy i brak innej dokumentacji umożliwiającej ustalenie tożsamości pracowników wykonujących czynności w sprawie oraz daty i kolejność tych czynności;

(iii) niesporządzenie protokołu, notatki urzędowej ani adnotacji ze spotkania skarżącej z Dziekanem Wydziału Aktorskiego Filii AST we W., dr hab. B. K. w dniach 4 lipca 2022 roku i 18 lipca 2022 roku. w czasie którego skarżąca przedstawiała ustnie swoje stanowisko oraz ustnie składała wnioski dowodowe;

(iv) niesporządzenie protokołu, notatki urzędowej ani adnotacji ze spotkania skarżącej z Prorektorem Filii AST we W., prof dr hab. E. C. w dniu 18 lipca 2022 roku, w czasie którego skarżąca przedstawiała ustnie swoje stanowisko oraz ustnie składała wnioski dowodowe,

7. art. 15 w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 10 sierpnia 2022 roku, a to;

(i) zarzutów dotyczących nieuwzględnienia dotychczasowych wyników edukacyjnych skarżącej (por. s. 4 Wniosku do Rektora;

(ii) zarzutów dotyczących nierównego traktowania studentów w związku z odmienną formą egzaminu dla innej grupy studentów tego samego rocznika (por. s. 4 Wniosku do Rektora;

(iii) zarzutów dotyczących nie merytorycznego przekazania skarżącej informacji o wynikach egzaminacyjnych oraz braku uzasadnienia (por. s. 4 Wniosku do Rektora, na skutek czego, zdaniem skarżącej, organ ograniczył się do powielenia uzasadnienia wydanego przy pierwotnym rozpoznaniu sprawy, podczas gdy prawidłowo stosując ww. przepisy należało rozważyć wszystkie ww. zarzuty zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż zarzuty podnoszone przed organem we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uzasadniałyby zmianę lub uchylenie decyzji na korzyść skarżącej, wobec czego ich rozpoznanie mogło doprowadzić do wydania decyzji odmiennej;

8. art. 108 ust. 2 pkt 3) w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 75 ust. 1 p.s.w.n. w zw. z § 38 ust. 2 lit. c) Regulaminu Studiów 8. przez ich błędną wykładnię polegającą na:

- przyjęciu przez organ, że senat uczelni w ramach kompetencji do uchwalenia regulaminu studiów może uchwalić regulamin studiów, który na skutek zbiegu kilku przepisów, obliguje rektora uczelni do skreślenia studenta z listy studentów w każdym przypadku niezaliczenia przez studenta semestru lub roku w określonym 15 terminie, a tym samym wyłącza element uznaniowości z decyzji rektora uczelni,

- jednoczesnym przyjęcie przez organ, że w zakresie pojęć "organizacja studiów' oraz "prawa i obowiązki studenta" z art. 75 ust. 1 p.s.w.n., który definiuje zakres regulacji regulaminu studiów, mieści się całkowite odebranie praw studenta (praw użytkownika zakładu administracyjnego) w drodze nieznanej ustawie procedury;

9. art. 85 ust. 1 pkt 6) p.s.w.n. w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 75 ust. 1 p.s.w.n. w zw. z § 31 ust. 1 w zw. z § 30 ust. 2 Regulaminu Studiów przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ, że senat uczelni w ramach kompetencji do uchwalenia regulaminu studiów może uchwalić regulamin studiów, który, na skutek zbiegu kilku przepisów, całkowicie odbiera studentowi prawo do przystąpienia do egzaminu komisyjnego z jakiegokolwiek przedmiotu;

10. art. 108 ust. 2 pkt 3) p.s.w.n. w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. 10. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu w okolicznościach niniejszej sprawy, że okoliczność niezaliczenia za pierwszym podejściem egzaminów z przedmiotów kierunkowych przemawia za zasadnością skorzystania z uznania administracyjnego na niekorzyść skarżącej, co skutkowało faktycznym wydaniem decyzji związanej, a nie uznaniowej, podczas gdy, wbrew obowiązkowi z art. 7 k.p.a., Organ nie wziął pod uwagę z urzędu okoliczności przemawiających przeciwko skreśleniu skarżącej z listy studentów, a to:

(i) przeprowadzenia egzaminów z Przedmiotów Kierunkowych nierzetelnie i z naruszeniem procedur, co podważa zasadność wyciągania wniosków z tej okoliczności o postępach edukacyjnych skarżącej i jej rokowaniach na przyszłość jako studentki;

(ii) nieregularnego procesu kształcenia z Przedmiotów Kierunkowych w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22, co miało wpływ na wyniki egzaminów z tych przedmiotów zważywszy na specyfikę studiów aktorskich oraz logikę i zasady doświadczenia życiowego;

(iii) wysokich ocen skarżącej z tych samych przedmiotów uzyskanych w semestrze pierwszym tego samego roku akademickiego oraz w toku zajęć w semestrze drugim, bezpośrednio poprzedzających egzaminy z Przedmiotów Kierunkowych, a także wysokich ocen z innych przedmiotów, co wskazuje na potencjał skarżącej;

(iv) problemów zdrowotnych oraz trudnej sytuacji finansowej, rodzinnej i osobistej, które nastąpiła w semestrze drugim roku akademickiego 2021/22, co miało wpływ na postępy edukacyjne skarżącej zważywszy na zasady logiki i doświadczenia życiowego;

(v) uniemożliwienia skarżącej ponownego podejścia do egzaminów z Przedmiotów Kierunkowych w jakiejkolwiek formie, co podważa zasadność wyciągania wniosków z niezaliczenia egzaminów jako wyłącznej przesłanki skreślenia z listy studentów, gdyż definitywne ocenianie postępu edukacyjnego, wiedzy, umiejętności i talentu wyłącznie na podstawie jednostkowej sesji egzaminacyjnej zważywszy również na trudności, które wpłynęły na skarżącą w czasie tej sesji i przygotowania do niej, jest dowolnym, nieuzasadnionym, irracjonalnym i nieproporcjonalnym zastosowaniem uznania administracyjnego,

Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu obszernej skargi skarżąca przedstawiła stan faktyczny w sprawie i rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 2 grudnia 20 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskrzonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2022 r. WSA w Krakowie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Rektora Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie z dnia 13 września 2022 r. utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia 21 lipca 2022 r. o skreśleniu skarżącej z listy studentów I roku Wydziału Aktorskiego we W. z powodu niezaliczenia semestru letniego, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 574 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.w.n.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 p.s.w.n. student ma prawo do:

1) przenoszenia i uznawania punktów ECTS,

2) odbywania studiów według indywidualnej organizacji studiów,

3) usprawiedliwiania nieobecności na zajęciach, urlopów od zajęć oraz urlopów od zajęć z możliwością przystąpienia do weryfikacji uzyskanych efektów uczenia się określonych w programie studiów,

4) zmiany kierunku studiów,

5) przeniesienia na studia stacjonarne albo niestacjonarne,

6) przystąpienia do egzaminu komisyjnego przy udziale wskazanego przez niego obserwatora,

7) powtarzania określonych zajęć z powodu niezadowalających wyników w nauce

- na zasadach określonych w regulaminie studiów.

Z kolei art. 108 ust. 2 pkt 3 p.s.w.n. stanowi iż student może być skreślony z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie.

Podstawę rozstrzygnięcia przez organ stanowiły również przepisy Regulaminu Studiów Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie przyjęty uchwałą Senatu nr 64/2016-2020 z dnia 29 kwietnia 2019 r.

Jego § 38 ust. 2 pkt c stanowi, iż Dziekan może skreślić studenta z listy studentów w przypadku niezaliczenia semestru w określonym terminie. Z kolei regulacja dotycząca przebiegu egzaminów, w tym egzaminów z przedmiotów kierunkowych, w sesji znajduje się w § 29. Jego ust. 6 stanowi, iż egzamin z przedmiotu kierunkowego przeprowadza się przed komisja egzaminacyjną powołanym przez dziekana, z możliwym udziałem publiczności, co nie dotyczy, jeśli chodzi o udział publiczności, egzaminów na I roku studiów. Ocenę z egzaminu kierunkowego proponuje pedagog prowadzący dany przedmiot kierunkowy, a zatwierdzają ją w drodze głosowania pozostali członkowie zespołu pedagogów uczestniczący w danym egzaminie. W przypadku braku zatwierdzenia zaproponowanej oceny dziekan poddaje pod głosowanie kolejne propozycje oceny aż do uzyskania jej akceptacji przez większość. Wpisu oceny do indeksu, karcie okresowych osiągnięć oraz protokołu dokonuje nauczyciel akademicki prowadzący przedmiot. Zgodnie z ust. 8 powołanego przepisu regulaminu pedagog prowadzący przedmiot, z którego odbywał się egzamin informuje ustnie studenta o wyniku egzaminu najpóźniej po zakończeniu prac właściwej komisji egzaminacyjnej/rady pedagogicznej powołanej przez dziekana.

Regulacja dotycząca odbywania egzaminu poprawkowego znajduje się w §30 Regulaminu, który w ust. 3 stanowi, że w przypadku przedmiotów kierunkowych studentowi przysługuje tylko jeden egzamin poprawkowy w sesji egzaminacyjnej, decyzję w tej sprawie podejmuje dziekan. Z kolei §31 reguluje kwestię egzaminu komisyjnego. Generalnie przysługuje on jedynie w sytuacji niezdania egzaminu poprawkowego i student może jedynie wnosić o nie więcej niż jeden egzamin komisyjny w semestrze.

Skarżąca otrzymała w sesji letniej trzy oceny niedostateczne z trzech przedmiotów kierunkowych. Stąd, z uwagi na brzmienie Regulaminu studiów, wykluczone zostało jej prawo do egzaminu poprawkowego i tym samym do egzaminu komisyjnego, który mógłby nastąpić tylko po egzaminie poprawkowym. Co więcej skarżącej nie przysługiwało również prawo do wpisu warunkowego, z uwagi na fakt, że dziekan może dokonać takiego wpisu jedynie w sytuacji nie uzyskania zaliczenia jednego przedmiotu ogólnego przez studenta. Tak więc wpis warunkowy nie odnosi się w ogóle do przedmiotów kierunkowych. Skarżąca nie miała również prawa do powtarzania semestru, gdyż uprawnienie to nie odnosi się jedynie do studentów pierwszego roku.

Rozważania w niniejszej sprawie należy zacząć od kwestii uznaniowości decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie art. 108 ust. 2 p.s.w.n. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia, gdy ustawodawca daje organowi możliwość wyboru konsekwencji prawnych. "Wybór ten jednak nie jest zupełnie dowolny i swobodny, ale ograniczony przez ustawodawcę w samej normie wprowadzającej uznanie" (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018, s. 409). Przyjmuje się, że w przypadku wprowadzenia uznania administracyjnego organ podejmuje decyzje nie tylko na podstawie ustawy, ale także uwzględnia zasady celowości, sprawiedliwości oraz szczególne cechy stanu faktycznego (ibid., s. 413). "Skoro prawo daje organowi administracji możliwość wyboru, to każdy wybór mieszczący się w ramach tego upoważnienia jest zgodny z prawem i on sam nie może być z zasady zakwestionowany przez sąd administracyjny. Kontrolując akty swobodne, sąd administracyjny może więc tylko badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygniecie nie było dowolne" (ibid., s. 417). W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało wypracowanych szereg reguł dotyczących kontroli decyzji uznaniowej. Jedną z nich jest konieczność zgodności uznania z ogólnymi zasadami prawa, Konstytucją RP oraz zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. Szczególnie podkreśla się znaczenie kontroli zgodności decyzji uznaniowej z art. 7 k.p.a. oraz z konstytucyjną zasada równości co do prawa. Zgodnie z powołanym art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. "Pojęcie interesu społecznego jest trudne do sprecyzowania. Przyjmuje się, że "interes społeczny" jest klauzulą generalną, tj. stanowi zwrot językowy będący częścią przepisu prawnego, służący uelastycznieniu tekstu aktu prawnego, który celowo jest niedookreślony, ma charakter oceniający oraz odsyła do kryteriów pozaprawnych [szerzej na temat klauzul generalnych zob. A. Choduń, A. Gomułowicz, A. Skoczylas, Klauzule generalne i zwroty niedookreślone w prawie podatkowym i administracyjnym, LEX 2013]. Pojęcie to uzyskuje treść poprzez odniesienie do konkretnego przypadku. Powołanie się przez organ administracji na interes społeczny wymaga wskazania, na czym polega interes społeczny w konkretnej sytuacji i dlaczego przemawia przeciwko załatwieniu sprawy zgodnie z wnioskiem strony [zob. wyrok NSA z 11.06.1981 r., SA 820/81, ONSA 1981/1, poz. 57]."(P. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, Warszawa 2021, art. 7.).

W odniesieniu do interesu obywateli ustawodawca wprowadził obowiązek uwzględniania tylko tego, który jest "słuszny". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że nie można uznać, iż interes strony jest słuszny, jeżeli godzi on zarazem w interes społeczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.06.1995 r., SA/Wr 2744/94, LEX nr 26845). W innym orzeczeniu podkreślono, że "korzystanie z uprawnień w sposób niezgodny z prawem, przez prawo zabroniony, w tym zwłaszcza zagrażający konstytucyjnie chronionym dobrom innych obywateli, zarówno narusza interes społeczny, jak i powoduje, że interes naruszającego nie może być uznany za słuszny" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6.02.1995 r., II SA 1835/93, ONSA 1996/1, poz. 36).

W doktrynie przyjmuje się, że te interesy są sobie równe uwzględniając cel i strukturę postępowania administracyjnego (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 7; W. Dawidowicz, Zarys procesu..., s. 44–45; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks..., 2018, komentarz do art. 7, teza 1]." (P. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, Warszawa 2021, art. 7) Z kolei w wyroku Sądu Najwyższego z 18.11.1993 r., III ARN 49/93, LEX nr 9595, stwierdzono, że w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez Konstytucję RP prawa własności. Jednak w doktrynie (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 7) podkreśla się, że pomimo tej wypowiedzi w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednak dominację interesu społecznego (wyroku NSA z 18.01.1995 r., SA/Wr 1386/94, POP 1996/6, s. 181).

Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, jakkolwiek ma ograniczony zakres, to jednak wymaga zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz, czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd bada, czy w takim postępowaniu podjęto kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz czy organ uwzględnił słuszny interes strony. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie aktu uznaniowego z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Ocenie Sądu nie podlegają natomiast kryteria słuszności, czy celowości podjętego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 130/10 i z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK1981/14, CBOS).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (Wyrok NSA z 14.07.2022 r., I OSK 1777/21, LEX nr 3421399) wskazuje się, że organ winien zatem każdorazowo zidentyfikować zarówno interes publiczny jak i słuszny interes strony, i w okolicznościach konkretnej sprawy rozważyć owe interesy, przyznając jednemu z nich prymat. Przebieg tej operacji myślowej, w szczególności w sytuacji przyznania prymatu interesowi publicznemu, winien zostać wyczerpująco wyjaśniony w motywach wydanej decyzji, tak aby w specyficznych okolicznościach sprawy możliwe było wyprowadzenie wniosku, na czym polegało wyższe wartościowanie doniosłości interesu publicznego w konflikcie ze słusznym interesem strony, prowadzące do ograniczenia uprawnienia strony lub odmowy jego przyznania (vide: wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, ONSA 1981/1/57; glosa J.Łętowskiego do ww. wyroku NSA, OSPiKA 1982/1-2/51-57; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck 2012, s. 61). Przeprowadzenie powyższej operacji w prawnie akceptowalny sposób nakłada na organy administracji obowiązek zbadania wszystkich okoliczności danej sprawy w celu wyszukania najbardziej właściwego, odpowiadającego prawdzie obiektywnej i swemu celowi rozstrzygnięcia (vide: wyrok TK z dnia 29 września 1993 r., K 17/92, OTK 1993/II/33; wyrok NSA z dnia 16 listopada 1999 r., III S.A. 7900/98, Lex nr 47243, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r., II SA 2486/01, Lex nr 149543; W. Jakimowicz, Zewnętrzne granice uznania administracyjnego, PiP 2010/5/42-54).

Należy także przyjąć, że podstawy wydania decyzji uznaniowej, zwłaszcza gdy opierają się one na wewnętrznych regulacjach istniejących w zakładzie administracyjnym, musza być zgodne zarówno z delegacją ustawową na podstawie, której zostały wydane, jak i generalnie z systemem prawnym, a zwłaszcza z Konstytucja RP.

Uchylenie przez Sąd decyzji Rektora Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, działającego jako organ w obu instancjach, na podstawie której nastąpiło skreślenie skarżącej z listy studentów nastąpiło z trzech powodów.

Pierwszym zasadniczym powodem jest oparcie wyżej wymienionych decyzji jedynie na fakcie, że skarżąca nie zdała trzech egzaminów z przedmiotów kierunkowych, gdy jednocześnie odmówiono skarżącej podejścia zarówno do egzaminu poprawkowego, z uwagi na brak w regulaminie prawa do egzaminu poprawkowego, w sytuacji nie zaliczenia więcej niż jednego przedmiotu kierunkowego, jak i do egzaminu komisyjnego.

Regulacja przyjęta przez Akademię Sztuk Teatralnych jest ewenementem na skalę kraju. Wszystkie bowiem uczelnie akceptują takie uprawnienia studenta, które dają mu w każdym przypadku możliwość kolejnych podejść. Jest oczywiste, że z różnych względów, nie tylko z powodu nie należytego przygotowania, może się zdarzyć, że student nie zda wyznaczonych mu egzaminów w pierwszym terminie. Stąd należy mu umożliwić kolejne podejście, co wynika zdaniem Sądu zarówno z regulacji konstytucyjnej, jak i z ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Zgodnie z art. 70 Konstytucji władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. W doktrynie i orzecznictwie określa się to jako prawo do nauki, które jest jednocześnie prawem podmiotowych. Prawo do nauki odnosi się także do szkolnictwa wyższego. "Treścią prawa do nauki jest możliwość zdobywania wiedzy (kształcenia), prowadzonego w zorganizowanych formach, w sposób regularny i ciągły, obejmującego najpierw pewien kanon podstawowy wiadomości ogólnych, a następnie umożliwiającego uzyskiwanie pogłębionej wiedzy specjalistycznej, kończonego uzyskaniem dokumentów, jednolicie w skali kraju dających szansę kontynuowania nauki bądź wykonywania określonego zawodu" (L. Garlicki, M. Derlatka [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom II, wyd. II, red. M. Zubik, Warszawa 2016, art. 70). Nie budzi wątpliwości, że art. 70 ust. 1 Konstytucji formułuje samodzielne prawo podmiotowe, które może być podstawą skargi konstytucyjnej, w doktrynie jedynie dyskutuje się nad rozumieniem jego treści, a więc, czy prawo do nauki należy rozpatrywać tylko w kategoriach klasycznego prawa socjalnego, "tworzącego po stronie jednostki roszczenie o dostęp do narzędzi umożliwiających pobieranie nauki", czy też także jako prawa wolnościowego, którego treścią jest "zakaz podejmowania przez władze państwowe kroków godzących w swobodę wyboru jednostki (O. Rudak, Prawo do nauki, [w:] Prawa i wolności konstytucyjne obywateli RP, red. B. Banaszak, A. Preisner, Warszawa 2002, s. 494–496) (tak L. Garlicki, M. Derlatka [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom II, wyd. II, red. M. Zubik, Warszawa 2016, art. 70). Nawet jeśli zostanie ono sformułowane jako prawo o charakterze wolnościowym, to również należy go rozumieć jako zakaz podejmowania przez podmioty wykonujące zadania zlecone z zakresu administracji publicznej kroków godzących w swobodę wyboru jednostki, a jednocześnie w jej prawa do uzyskiwanie pogłębionej wiedzy specjalistycznej oraz dokumentów dających jej szansę kontynuowania nauki bądź wykonywania określonego zawodu. Niewątpliwie podmiotem wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji publicznej, to jest z zakresu nauczania w ramach szkolnictwa wyższego, jest w niniejszej sprawie Akademia Sztuk Teatralnych w Krakowie.

Co więcej art. 70 Konstytucji przewiduje, że zapewnia się autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie. Zasada autonomii uczelni została również przewidziana w art. 3 ust. 1 p.s.w.n. W doktrynie wskazuje się, ze "pojęcie autonomii instytucjonalnej może być przy tym rozumiane w sposób węższy albo szerszy. O ile bowiem ogólnie przyjmuje się, że autonomia instytucjonalna obejmuje, wraz ze związanym ze ścisłym rozumieniem określenia "autonomia" (autos czyli sam, samo i nomos czyli prawo) prawem do normowania istotnych dla siebie kwestii w statucie uczelni, autonomię organizacyjną (samodzielność w kształtowaniu struktur wewnętrznych) i personalną (samodzielność w rekrutacji, wynagradzaniu i promowaniu), o tyle można doń zaliczać albo traktować jako osobne kategorie autonomię finansową (swobodę w wykorzystywaniu dostępnych funduszy) oraz autonomię akademicką (swobodę w określaniu programów nauczania i badań jako korelat odpowiednich wolności indywidualnych, określonych w art. 73 Konstytucji RP). Dokonuje się również podziału autonomii na zewnętrzną i wewnętrzną oraz wyróżnia takie cele autonomii, jak: gwarancja praw indywidualnych, obrona wobec państwa, umożliwianie rozwijania stosunków z innymi podmiotami oraz służebność w odniesieniu do skutecznego realizowania zadań uczelni" (H. Izdebski [w:] J. M. Zieliński, H. Izdebski, Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 3). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjęto, że przez autonomię szkół wyższych rozumieć należy konstytucyjnie chronioną sferę wolności prowadzenia badań naukowych i kształcenia, w ramach obowiązującego porządku prawnego. Oznacza to, iż Konstytucja zakłada istnienie aktów wewnętrznych tych uczelni i że uczelnie regulują tymi aktami zakładowymi, zgodnymi z prawem - prawa i obowiązki studentów. Tym samym mają one prawo skreślania z listy studentów osób, które nie spełniają wymagań określonych w tych aktach. Prawo do takich regulacji wewnętrznych przysługuje wszystkim szkołom wyższym po to, by mogły one realizować cel publiczny, jakim jest kształcenie studentów i prowadzenie badań naukowych (twórczej pracy artystycznej) (Wyrok TK z 8.11.2000 r., SK 18/99, OTK 2000, nr 7, poz. 258). Zasada autonomii uczelni odnosi się więc zasadniczo do jej prawa podmiotowego do kształtowania samodzielnie stosunków wewnątrzuczelnianych i wydawania w tym celu określonych regulacji wewnętrznych. Istotne jest przy tym, że autonomia uczelni, zgodnie z art. 70 Konstytucji, zapewniona jest na zasadach określonych w ustawach. Takie ograniczenie zasady autonomii wskazuje, że nie może ona z jednej strony, prowadzić do tego, że ustawodawca tak ureguluje zakres autonomii, że faktycznie uczelnie będą jej pozbawione (zob. L. Garlicki, M. Derlatka [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom II, wyd. II, red. M. Zubik, Warszawa 2016, art. 70). Z drugiej strony, nie może interpelacja tej zasady prowadzić, do wyeliminowania praw przyznanych na mocy ustawy destynatariuszom (użytkownikom) tegoż zakładu administracyjnego. Także trafnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że autonomia szkolnictwa wyższego jest określona w ustawie, a jej zakres musi uwzględniać standardy postępowania w demokratycznym społeczeństwie (wyrok NSA z 18.05.2021 r., III OSK 834/21, LEX nr 3336573). Sąd w pełni akceptuje pogląd, iż w przypadku sprzeczności aktu prawa wewnętrznego (regulaminu) wydanego przez senat uczelni z ustawą - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - sąd orzekający, na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP może odmówić zastosowania przepisu regulaminu. Takie działanie sądu nie narusza zasady autonomii szkół wyższych, gdyż zasada ta nie może być rozumiana jako dowolność postępowania organów uczelni w obszarach jej działań (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 1.12.2016 r., II SA/Go 773/16, LEX nr 2179019, wyrok WSA w Bydgoszczy z 17.07.2018 r., II SA/Bd 381/18, LEX nr 2542110). Konsekwencją powyższego jest, że zasada autonomii szkół wyższych nie może prowadzić do pozbawiania użytkowników tego specyficznego zakładu administracyjnego uprawnień o charakterze podmiotowym, przyznanych na podstawie aktów normatywnych powszechnie obowiązujących.

Zasada autonomii uczeni nie jest przy tym wartością sama w sobie, ale wartością o charakterze służebnym. Bowiem za jej pośrednictwem jednostki – użytkownicy tego specyficznego zakładu administracyjnego – mogą realizować swoje konstytucyjne prawa – prawo do nauki i prawo do prowadzenia badań naukowych. Autonomia szkół wyższych ma więc gwarantować realizacje praw indywidualnych (zob. K. Zaradkiewicz, Komentarz do art. 70, [w:] Konstytucja RP. Tom I. Komentarz art. 1-86, Warszawa 2-16, s. 1605 i n.).

W niniejszej sprawie uczelnia – Akademia Sztuk Teatralnych – nie zagwarantowała, zdaniem Sądu, skarżącej prawa do nauki poprzez uniemozliwienie jej podejścia do egzaminu poprawkowego ze wszystkich niezaliczonych przedmiotów i w konsekwencji do egzaminu komisyjnego. Jak już było bowiem wyżej wskazane prawo do egzaminu poprawkowego, zgodnie z regulaminem uczelni, powstaje jedynie w sytuacji, gdy student nie zaliczył jednego przedmiotu kierunkowego. Należy więc rozważyć, czy w ramach zagwarantowanej konstytucyjnie autonomii szkół wyższych, Akademia Sztuk Teatralnych mogła pozbawić skarżącą tego uprawnienia i w następstwie nie zaliczenia semestru skreślić ją z listy studentów.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 p.s.w.n. student ma m.in. prawo do przystąpienia do egzaminu komisyjnego przy udziale wskazanego przez niego obserwatora, jak również do powtarzania określonych zajęć z powodu niezadowalających wyników w nauce na zasadach określonych w regulaminie studiów. Należy podkreślić, że powyższe uprawnienie jest konsekwencją prawa do nauki wynikającego z art. 70 Konstytucji, a więc prawa skarżącej do prawa do uzyskiwanie pogłębionej wiedzy specjalistycznej oraz dokumentów dających jej szansę kontynuowania nauki bądź wykonywania określonego zawodu. Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie gwarantuje przy tym wprost prawa do egzaminu (zaliczenia) poprawkowego, a jedynie komisyjnego. Jednak przyznanie tegoż prawa (prawa do egzaminu poprawkowego) należy także postrzegać, jako gwarancję zapewnienia studentom prawa do nauki. Co więcej, sama autonomia szkoły wyższej ma miedzy innymi służyć zapewnieniu prawa każdego do nauki. Egzamin komisyjny jest pewną konsekwencją niezaliczenia egzaminu poprawkowego. Powszechnie bowiem przyjmuje się w regulaminach szkół wyższych, że dopiero po niezaliczeniu egzaminu poprawkowego student może przystąpić do egzaminu komisyjnego. Skoro więc ustawodawca zagwarantował studentowi prawo do egzaminu komisyjnego (a więc jest to prawo dalej idące), to należy przyjąć, że student ma również prawo do egzaminu poprawkowego (wnioskowanie a maiori ad minus, które to wnioskowanie ma zastosowanie w odniesieniu do norm uprawniających, czy dozwalających). Nawet gdyby nie przyjąć tegoż wnioskowania, to niewątpliwie – wprost - ustawodawca zagwarantował studentom prawo do egzaminu komisyjnego, które jest prawem podmiotowym, a więc student ma prawo wystąpić z odpowiednim roszczeniem wobec szkoły wyższej. Służy ono natomiast, jak już było wyżej wskazane, zagwarantowaniu mu realizacji konstytucyjnego prawa do nauki, gdyż samo prawo do nauki odnosi się również do jego realizacji w systemie szkolnictwa wyższego. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie prawo do nauki należy do podstawowych praw jednostki we współczesnym społeczeństwie. Prawo to musi być postrzegane zarówno w kategoriach dobra i wartości indywidualnej, jak i ważnego, podstawowego dobra społecznego. Urzeczywistnienie prawa do nauki jest nie tyle jakimś szczególnym przywilejem współczesnego człowieka, ale stanowi nieodzowny warunek rozwoju społeczeństwa i jednocześnie pełnego uczestnictwa jednostki w życiu społecznym. Powszechne kształcenie stało się najważniejszym motorem rozwoju gospodarczego i cywilizacyjnego we współczesnym świecie. Do największych osiągnięć drugiej połowy dwudziestego wieku zalicza się w Europie powszechność kształcenia na poziomie średnim i wyższym, wyrażającą się stale rosnącym stopniem skolaryzacji (Wyrok TK z 8.11.2000 r., SK 18/99, OTK 2000, nr 7, poz. 258).

Ustawodawca w art. 85 p.s.w.n. wskazuje, że gwarancja wskazanych w nim praw (a wiec miedzy innymi prawa do egzaminu komisyjnego) ma nastąpić na zasadach określonych w regulaminie studiów. Zdaniem Sądu, zasady określone w regulaminie nie mogą jednak skutkować eliminacją przyznanych prawa podmiotowych na mocy aktu normatywnego powszechnie obowiązującego, jak również w konsekwencji naruszeniem konstytucyjnego prawa do nauki. Regulaminy bowiem mają jedynie określać warunki w jakich obywa się realizacja tegoż prawa. Przepisy wewnętrzne obowiązujące w uczelni nie mogą być bowiem sprzeczne, ani z ustawą, na podstawie której zostały wydane, ani z Konstytucją i naruszać podmiotowe prawo do nauki w tym prawo studenta do egzaminu komisyjnego. Wprawdzie Sąd nie może ingerować w wewnętrzne przepisy Regulaminu uczelni, tym niemniej może oceniać legalność decyzji podjętych na jego podstawie, a więc skreślenia skarżącej z listy studentów z uwagi na niezaliczenie semestru, czego powodem było uniemożliwienie skarżącej podejścia zarówno do egzaminów poprawkowych, jak i następnie ewentualnie komisyjnych, w sytuacji gdyby nie zdała egzaminu poprawkowego. Należy więc stwierdzić, że skoro ustawa gwarantuje studentowi prawo do egzaminu komisyjnego, to znaczy że również student ma prawo do egzaminu poprawkowego, gdyż egzamin komisyjny jest konsekwencją niezaliczenia egzaminu poprawkowego (wniosek a maiori ad minus). Nawet gdyby przyjąć brak możliwości takiego wnioskowania to niewątpliwie skarżąca miała prawo do egzaminu komisyjnego i to niezależnie od tego, ile egzaminów kierunkowych nie zdała. W niniejszej sprawie uczelnia nie zapewniła skarżącej realizacji tego prawa, wprost ograniczając możliwość skorzystania z egzaminu poprawkowego w regulaminie jedynie do sytuacji, gdy student nie zaliczył jednego egzaminu z przedmiotu kierunkowego, a konsekwencją tego jest również brak możliwości skorzystania z egzaminu komisyjnego. Taka regulacja i konsekwentnie wynikająca z niej decyzja o skreśleniu skarżącej z listy studentów, stanowi zdaniem Sądu naruszenie prawa, gdyż eliminuje prawo podmiotowe studenta do nauki z uwagi na uniemożliwienie mu zdawania egzaminu poprawkowego oraz komisyjnego. Konkludując, zdaniem Sądu sprzeczne z prawem było skreślenie z listy studentów skarżącej z powodu nie zdania przez nią trzech egzaminów z przedmiotów kierunkowych w pierwszym terminie, z uwagi na niezapewnienie jej mozliwosci podejścia do egzaminu poprawkowego i komisyjnego..

Kolejnym (uzupełniającym) powodem uchylenia decyzji Rektora o skreśleniu skarżącej z listy studentów jest lakoniczność uzasadnienia. Jak już było wyżej wskazane decyzja o skreśleniu skarżącej z listy studentów jest decyzją uznaniową. W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało wypracowanych szereg reguł dotyczących kontroli decyzji uznaniowej. Jedną z nich jest konieczność zgodności uznania z ogólnymi zasadami prawa, Konstytucją RP oraz zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. Szczególnie podkreśla się znaczenie kontroli zgodności decyzji uznaniowej z art. 7 k.p.a. oraz z konstytucyjną zasada równości co do prawa. Zgodnie z powołanym art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym przypadku należało odpowiednio wyważyć również słuszny interesu skarżącej. Takich rozważań w obu decyzjach nie ma, a skarżąca wskazywała choćby na fakt, że znajdowała się w II semestrze w trudnej sytuacji życiowej, nie odniesiono się do kwestii zaliczenia przez skarżącą identycznych przedmiotów w sesji zimowej, otrzymania zaliczenia z przedmiotów, które nie zaliczyła egzaminem przez dopuszczenie jej do egzaminów. Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, iż nie może stanowić uzasadnienia wyboru sposobu załatwienia sprawy samo wskazanie na zaistnienie okoliczności uzasadniającej w ogóle wydawanie decyzji. To właśnie fakt niezdania egzaminu był powodem braku zaliczenia semestru. Sam fakt niezaliczenia semestru stanowi dopiero podstawę do wydania decyzji, ale to, czy w takiej sytuacji będzie wydania decyzja o skreśleniu lub mimo bralki zaliczenia semestru inna decyzja albo też w ogóle nie będzie wydawania decyzja o skreślaniu studenta z listy studentów, nie może opierać się na samym fakcie niezdania egzaminu (wyrok WSA w Krakowie, III SA/Kr 1395/16). Nie ma również rozważań, w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, w zakresie wskazania dlaczego w tej konkretnej jednostkowej sprawie Akademia Sztuk Teatralnych pozbawiał skarżącą zagwarantowanego jej przez Konstytucję RP prawa do nauki, w tym prawa do egzaminu poprawkowego oraz komisyjnego. Uzasadnienia obu decyzji koncentrują się jedynie na zapisach Regulaminu, które jak już było wyżej wskazane odbiegają on wyraźnego zapisu ustawowego gwarantującego studentowi zawsze prawo do egzaminu komisyjnego (a więc pośrednio również prawo do egzaminu poprawkowego). Należy również podkreślić, że taka regulacja narusza zasadę równości wobec prawa, gdyż w zasadzie jest ona ewenementem na skalę kraju, a we wszystkich praktycznie uczelniach, student ma zagwarantowane prawo do egzaminu poprawkowego i komisyjnego z każdego niezdanego przedmiotu. Sąd nie widzi jakichkolwiek podstaw do różnicowania w skali kraju sytuacji studenta kierunku prawo, dziennikarstwo i aktorstwo, a z uwagi na zapisy regulaminu studiów Akademii Sztuk Teatralnych, takie zróżnicowanie nastąpiło. Potrzeba takiego zróżnicowania sytuacji studenta kierunku aktorstwo nie wynika również z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Trzecim powodem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego samego organu jest brak transparentności przeprowadzonych egzaminów, a więc brak możliwości ich oceny z punktu widzenia zasady równego traktowania podmiotów prawa.

Po pierwsze, nie wyjaśniono okoliczności jak faktycznie przebiegały sporne egzaminy, a które budzą wątpliwości. Nie zostało przez organ zbadane ile faktycznie czasu mieli studenci, w tym skarżąca, do przygotowania się do nich, skoro choćby zajęcia z przedmiotu Proza były odrabiane jak podaje skarżąca w sesji egzaminacyjnej. Niewątpliwie student powinien mieć zapewniony prawo do skoncentrowania się w sesji egzaminacyjnej jedynie na zdaniu określnych przedmiotów, a nie można zajęć uniwersyteckich kształtować w ten sposób, że są one odrabiane w czasie jej trwania.

Co więcej, nie wiadomo jak i czy w ogóle głosowały osoby uczestniczące w zespole pedagogów uczestniczących w egzaminach skarżącej. W aktach administracyjnych znajdują się karty zatytułowane "Skład komisji egzaminacyjnej". Na kartach tych w ogóle brakuje odniesienia nie tylko do daty egzaminu, ale również do tego, jakiego egzaminu one dotyczą. Równie dobrze karta "Skład komisji egzaminacyjnej" mogła zostać podpisana przez osoby w niej wyróżnione w dowolnym momencie. Nie ma natomiast żadnego potwierdzenia, że osoby te uczestniczyły w egzaminie skarżącej.

Ponad to nie wiadomo dlaczego, w ramach składu egzaminacyjnego, który został dołączony do protokołu z egzaminu z przedmiotu Podstawy gry aktorskiej (jako następna karta w aktach administracyjnych, co sugeruje, ale tylko sugeruje, że tenże skład dotyczy tegoż egzaminu) znajdują się wykreślenia podpisów niektórych pedagogów. Nie wiadomo, kto ich wykreślił i dlaczego. Tym bardziej może to świadczyć o tym, ze członkowie zespołu podpisywali się na liście, nie będąc jednocześnie na egzaminie

Po trzecie, zgodnie z Regulaminem studiów w czasie egzaminu na I roku na sali nie powinno być publiczności. Zapis ten ma logiczny sens z uwagi na fakt, że egzaminowani są młodzi ludzie, którzy jeszcze nie są do samej publiczności przyzwyczajeni i nie maja jeszcze odpowiedniego doświadczenia scenicznego. W zasadzie to nie wiadomo, kto był na sali w czasie egzaminu, a okoliczność ta nie został wyjaśniona. Budzi natomiast wątpliwość, czy z zakresu publiczności można wyłączyć studentów, w sytuacji gdy ich ilość summa summarum może stanowić o istnieniu publiczność. Z kolei okoliczność ta mogła krępować skarżącą, podczas, gdy jednak regulamin przewidywał, że egzaminy na I roku maja się odbywać w bardziej przyjaznej dla studenta atmosferze.

Po czwarte, zgodnie z regulaminem (§ 29 ust. 6) ocenę z egzaminu ma proponować pedagog prowadzący dany przedmiot kierunkowy, a pozostali członkowie zespołu pedagogów (którzy w zdaniu wcześniejszym tego samego przepisu nazywani są komisja egzaminacyjną) maja nad nią głosować. W przypadku braku zatwierdzenia zaproponowanej oceny dziekan ma poddać pod głosowanie kolejne propozycje oceny, aż do uzyskania jej akceptacji przez większość. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie w ogóle nie wynika, że jakiekolwiek głosowanie miało miejsce. Nie wskazują na to żadne dokumenty. Nie ma również wskazania, jaka ocena została zaproponowana przez pedagoga prowadzącego, ile osób było za, ilu przeciw, i ilu się ewentualnie wstrzymało od glosowania. Takie informacje powinny wynikać z protokołu egzaminu, aby można je było skontrolować. Należy również podkreślić, że regulamin studiów Akademii Sztuk Teatralnych w ogóle nie wskazuje, czy chodzi w tym przypadku o uzyskanie bezwzględnej, czy względnej większości. Nie wiadomo również, czy należy postawić znak równości pomiędzy komisją egzaminacyjną, o której mowa w zdaniu pierwszym § 29 ust. 6, a zespołem pedagogów, o którym mowa w zdaniu drugim wskazanego przepisu. Egzaminy więc nie zostały przeprowadzone w sposób transparentny, co samo w sobie prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości.

Wszystkie te okoliczności, a wiec sam przebieg egzaminów i głosowania, nie zostały wyjaśnione, a niewątpliwie miało to wpływ na ich bark ich zaliczenia przez skarżącą, a równocześnie na decyzje o skreśleniu jej z listy studentów.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną przedstawioną przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., a zwłaszcza wpływ uniemożliwienia skarżącej zdania egzaminów poprawkowych i komisyjnych na kwestie dopuszczalności skreślenia jej z listy studentów, jak również okoliczności sprawy związane z kwestią braku transparentności w zakresie przeprowadzania egzaminów, jak również mankamentów uzasadnienia, które nie pozwalaj Sądowi pod kątem legalności dokonać oceny zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ja decyzji wydanej przez ten sam organ.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 ust. 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu.

Sąd nie uwzględnił pozostałych zarzutów skarżącej, zwłaszcza w zakresie kwestii braku właściwych sylabusów, czy programu studiów dotyczących jej rocznika, z uwagi na fakt, że nawet jeżeli doszło do naruszeń proceduralnych nie miały one wpływu na wynik sprawy i nie miały charakteru istotnego. Zasadniczo bowiem student podejmując studia na określonym kierunku doskonale wie, jakie są ich warunki i generalnie nie zmieniają się one z roku na rok. Trudno natomiast zaakceptować Sądowi pogląd, że skarżąca nie wiedziała, jak będą wyglądać egzaminy i jakie są wymagania prowadzących konkretne przedmioty. Fakt nie zaktualizowania w systemie sylabusa dla rocznika skarżącej, czy błędne podanie daty w programie studiów, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd nie uznał również, że doszło do naruszenia zasad postępowania dowodowego poprzez brak odpowiedniego pouczenia skarżącej o tym, że może wnioskować o przeprowadzenie określonych dowodów i w konsekwencji ich nie przeprowadzenia nie jest w tym przypadku istotnym naruszeniem, zwłaszcza że w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca była reprezentowana przez profesjonalistę, który nie wnioskował o uzupełnienie postępowania dowodowego. Natomiast ze spotkań, rozmów z dziekanem, czy rektorem uczelni nie sporządza się protokołów, ani ich nie nagrywa, a organ nie ma obowiązku świadczyć usług z zakresu pomocy prawnej.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c uwzględniając wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącego zgodne z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).