Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 22/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 86  ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca) Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman , Protokolant: Starszy specjalista Aleksandra Połaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi Gmina Ś na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2021 r., nr 0201-IOV-11.4103.64.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2017 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako : organ odwoławczy, DIAS) z 10 listopada 2021 r. nr 0201-l0\/-11.4103.64.2021 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lubinie z 29.06.2021 r. nr 0212-SPV.4103.17.2018.AHA,0212-SPV.4103.3.2020.14 w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2017 r. Z akt sprawy wynika, że Gmina Ś. (dalej jako : Gmina, Skarżąca, Strona ) w styczniu 2017 r. nabywała towary +i usługi związane ze stadionem i świetlicami wiejskimi wykorzystywane zarówno do celów wykonywanej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza. Stadion jak i świetlice wiejskie były przez Skarżącą oddane w dzierżawę C. w Ś. (dalej jako : C.) na podstawie zawartych umów dzierżawy z 7.11.2017 r. gdy chodzi o obiekt sportowy i z 17.02.2017 r. gdy chodzi o 9 budynków świetlic wiejskich w: D., P., T., W., B., D.(1), D.(2), J. i R. W dn. 16.08.2017 r. w dzierżawę oddane zostały świetlice w Z. i w P.(1). Zawarcie ww. umów Skarżącego z C. którego jest organem założycielskim, miało w ocenie organu podatkowego pierwszej instancji na celu uzyskanie korzyści podatkowych w podatku VAT w postaci prawa do odliczenia podatku naliczonego od prowadzonych inwestycji oraz wydatków ponoszonych na bieżącą obsługę tych obiektów. Powyższe działania w ocenie organu pierwszej instancji zostały podjęte by stworzyć sytuację do odliczenia 100% podatku naliczonego od zakupów towarów i usług związanych z świetlicami wiejskimi oraz obiektem sportowym (stadionem). W przypadku zakupów związanych z świetlicami wiejskimi (kontrola okresowa świetlic przez Spółdzielnię P.) organ podatkowy uznał, iż skoro świetlice wykorzystywane są na cele odpłatnego najmu, jak i nieodpłatnie prowadzone są w nich warsztaty dla dzieci i młodzieży oraz spotkania okolicznościowe mieszkańców, zatem odliczenie podatku naliczonego jest możliwe wyłącznie "sposobem określenia proporcji" o jakim mowa w art. 86 ust. 2a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm. dalej jako: ustawa o VAT). Do obliczenia podatku naliczonego związanego z powyższymi zakupami organ podatkowy przyjął prewspółczynnik w wysokości 3 % wynikający z Zarządzenia Burmistrza Ś. z 20.02.2017 r. odnośnie rocznej struktury sprzedaży za 2016 r. dla celów korekty prawa odliczenia podatku VAT. Informację o wyliczonym wskaźniku proporcji rocznej struktury sprzedaży za 2016 r. tj. prewspółczynniku a także jego kalkulację Gmina przedłożyła w pismach z 17.09.2018 r. i z 16.10.2019 do Urzędu Skarbowego. Podjęte ustalenia stały się podstawą wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji w której określono w sposób odmienny od deklarowanego wysokość rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2017 r. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie po którego rozpatrzeniu organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie DIAS w styczniu 2017 r. na stadionie prowadzone były wyłącznie nieodpłatne działania służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych wspólnoty w zakresie kultury fizycznej i turystyki, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016, poz. 446 dalej jako u.s.g.), do wykonania których Gmina występuje jako organ władzy publicznej w rozumieniu art.15 ust.6 ustawy o VAT i ponoszone wydatki związane ze stadionem (inwestycyjne, jak i związane z jego bieżącym utrzymaniem), nie są wydatkami związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy o VAT. Gminie nie przysługiwało zatem prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od wydatków ponoszonych na remont i bieżące utrzymanie stadionu ponieważ stadion w styczniu 2017 r. nie służył działalności gospodarczej. Z Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z [...] września 2015 r. w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości (stadionu) wynika, że Gmina zamierzała wykorzystywać w przyszłości stadion do działalności gospodarczej. Zamiar ten, jak stwierdził organ odwoławczy, Gmina zrealizowała dopiero zawierając 7 listopada 2017 r. umowę dzierżawy z C. co oznacza, że dopiero wówczas mogła dokonać stosownych korekt w rozliczeniu podatku naliczonego na podstawie art. 91 ustawy o VAT. W zakresie świetlic i umów zawartych przez Gminę z C. w dn. 17.02.2017 r., 16.08.2017 r, oraz 16.08.2017 r., których przedmiotem jest oddanie w dzierżawę poszczególnych świetlic wiejskich, organ odwoławczy zauważył, iż każda z tych umów dotyczy zdarzeń zaistniałych w późniejszym okresie niż styczeń 2017 r. i dlatego dokonywanie oceny tych umów w decyzji dotyczącej rozliczenia podatku VAT za styczeń 2017 r. jest przedwczesne. Niemniej jednak przedmiotowe świetlice w styczniu 2017 r. służyły Gminie zarówno do działalności gospodarczej (do odpłatnego najmu), jak również do działalności Gminy jako organu władzy publicznej do działalności niepodlegającej opodatkowaniu. W sytuacji gdy przypisanie zakupów w całości do działalności opodatkowanej nie jest możliwe -są to zakupy związane z obu rodzajami działalności, takie jak w styczniu 2017 r. gdzie wystąpił zakup usługi związanej z okresową kontrolą świetlic wiejskich przez Spółdzielnie P., podatek naliczony od zakupów związanych z omawianymi świetlicami należało rozliczyć z zastosowaniem proporcji, przyjmując do niej dane za poprzedni rok podatkowy, zgodnie z art.86 ust.2a w związku z ust. 2d ustawy o VAT. Proporcję organ przyjął w wysokości 3%, co wynikało z przedłożonej przez Gminę i niekwestionowanej kalkulacji prewspółczynnika.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 86 ust. 1 i ust. 2a w związku z art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 i ust. 6 a także art. 5 ust. 4 ustawy o VAT poprzez uznanie, iż wydatki inwestycyjne ponoszone przez Gminę Ś. w okresie objętym postępowaniem dotyczące modernizacji stadionu w Ś. oraz świetlic wiejskich nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT lub w odniesieniu do świetlic - nie są wykorzystywane wyłącznie do działalności opodatkowanej, bowiem realizacja tego zadania leży w zakresie zadań własnych Skarżącej, polegających na zaspokajaniu potrzeb zbiorowych wspólnoty gminnej, zaś czynności wykazane w przyszłości jako opodatkowane VAT (dzierżawa) ukierunkowane były na osiągnięcie korzyści podatkowej, a tym samym Gminie nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o pełną kwotę podatku VAT naliczonego od wydatków udokumentowanych fakturami VAT, związanych z ww. inwestycjami;

2. art. 121 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. dalej jako: Ordynacja podatkowa lub o.p.) poprzez naruszenie zasady zaufania do organu podatkowego, który uznał, że bez wpływu na wynik sprawy ma przywoływanie w uzasadnieniu prawnym decyzji nieprawomocnych postanowień Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

W oparciu o zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej p.p.s.a.), wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W niniejszej sprawie sporne między stronami jest prawo do odliczenia podatku naliczonego od udokumentowanych wydatków poniesionych przez Gminę na remont i utrzymanie stadionu sportowego oraz prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków ponoszonych na remont i utrzymanie świetlic wiejskich. Skarżąca twierdzi, że w styczniu 2017 r. miała pełne prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od wydatków inwestycyjnych ponoszony na remont stadionu i świetlic wiejskich, a także wydatków bieżących związanych z utrzymaniem tych obiektów i powołuje się na zawarte z C. umowy dzierżawy stadionu (z dnia 7.11.2017 r.) i świetlic wiejskich (z dnia 17.02.2017 r.) oraz uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...].09.2015 w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości (dot. stadionu), zgodę Ministra Sportu i Turystyki na wydzierżawienie stadiony i protokół zdawczo - odbiorcy potwierdzający datę zakończenie inwestycji. Zdaniem natomiast organu podatkowego w styczniu 2017 r. Gminie nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od wydatków ponoszonych przez Gminę na remont i bieżące utrzymanie stadionu ponieważ stadion nie służył działalności gospodarczej, a umowa dzierżawy tego stadionu z C. została zawarta dopiero 7 listopada 2017 r. Organ wskazuje ponadto, że w przypadku zmiany przeznaczenia stadionu Gmina będzie miała prawo do dokonania korekty rozliczenia na podstawie art. 91 ustawy o VAT. Gminie nie przysługiwało też prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od udokumentowanych wydatków poniesionych na remont świetlic wiejskich i ich bieżące utrzymanie, gdyż świetlice w styczniu 2017 r. służyły Gminie, zarówno do działalności gospodarczej (do odpłatnego najmu), jak również do działalności Gminy jako organu władzy publicznej do działalności niepodlegającej opodatkowaniu. Podatek naliczony od zakupów związanych z świetlicami należało, zdaniem organu, rozliczyć z zastosowaniem proporcji zgodnie z art.86 ust.2a w związku z ust. 2d ustawy o VAT. W tak zakreślonym sporze rację należy przyznać organom. W pierwszej kolejności odnosząc się do wydatków inwestycyjnych ponoszonych na remont i utrzymanie stadionu sportowego istotne znaczenie ma ocena umowy dzierżawy stadionu z 7 listopada 2017 r. oraz: uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z [...] września 2015 r. w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości (dot. stadionu); zgody Ministra Sportu i Turystyki na wydzierżawienie stadionu; oraz protokołu zdawczo-odbiorczego potwierdzającego datę zakończenie inwestycji. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów podatkowych, że w styczniu 2017 r. Skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od wydatków ponoszonych przez Skarżącą na remont i bieżące utrzymanie stadionu sportowego, bowiem w tym okresie stadion nie służył działalności gospodarczej, a umowa jego dzierżawy została zawarta z C. dopiero 7 listopada 2017 r. tj. po okresie objętym sporem. Gmina uzasadniała w postępowaniu, że ponosiła wydatki dotyczące stadionu z zamiarem wykorzystania ich do czynności związanych z prowadzoną działalnością, co wynika m.in. ze wskazanej wyżej uchwały nr [...] Rady Miejskiej z [...] września 2015 r. w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości (dot. stadionu), która potwierdza zamiar pobierania z tego tytułu opłat; zgody Ministra Sportu i Turystyki na wydzierżawienie stadionu; oraz protokołu zdawczo-odbiorczego potwierdzającego datę zakończenie inwestycji. Jeżeli zatem Gmina zrealizuje wynikający z tych dokumentów zamiar wykorzystania tej inwestycji do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, a taką czynnością będzie wydzierżawienie stadionu na rzecz C., to wówczas (po 7 listopada 2017 r.) – w przypadku zmiany przeznaczenia stadionu, Gmina będzie miała prawo do dokonania korekty rozliczenia (dot. towarów i usług nabytych na modernizację stadionu) na podstawie art. 91 ustawy o VAT. Z dokonanych przez organy podatkowe ustaleń wynika, że Gmina w spornym okresie nie wykorzystywała stadionu do wykonywania czynności opodatkowanych. W okresie tym, co wynika z dokumentów, stadion był modernizowany. Z powołanej wyżej uchwały nr [...] Rady Miejskiej z [...] września 2015 r. w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości (stadionu) wynika, że Gmina zamierzała wykorzystywać w przyszłości stadion do działalności gospodarczej. Zamiar ten, jak wynika z akt sprawy Gmina zrealizowała dopiero zawierając 7 listopada 2017 r. umowę dzierżawy z C. co oznacza, że dopiero wówczas mogła dokonać stosownych korekt w rozliczeniu podatku naliczonego. Stanowisko organów co do ewentualnej korekty rozliczenia jest zgodne z postanowieniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 5 czerwca 2014 r., w sprawie C-500/13, Gmina Międzyzdroje przeciwko Ministrowi Finansów, (EU:C:2014:1750), w którym TSUE podkreślił, że art. 167, 187 i 189 dyrektywy 2006/112/WE oraz zasadę neutralności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego takim jak przepisy w postępowaniu głównym, które w sytuacji, gdy przeznaczenie dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość ulega zmianie z wykonywania w pierwszej kolejności czynności niedających prawa do odliczenia podatku VAT na wykonywanie następnie czynności umożliwiających skorzystanie z tego prawa, przewidują 10-letni okres korekty, licząc od chwili oddania do użytkowania dóbr inwestycyjnych oraz wykluczają w związku z tym korektę jednorazową w przeciągu jednego roku podatkowego. Jest także zgodne z wyrokiem TSUE z dnia 25 lipca 2018 r., w sprawie C- 140/17 Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko Gminie Ryjewo, (ECLI:EU:C:2018:595) i zapadłym na jego gruncie wyrokiem NSA z 17.10.2018 r. sygn. akt I FSK 972/15 (publ; orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym NSA stwierdził, że "art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ust. 1-6 i art. 91 ust. 7 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), należy interpretować w ten sposób, że gdy przy nabyciu dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość, które ze względu na swój charakter może być wykorzystywane zarówno do celów działalności opodatkowanej, jak też do celów działalności nieopodatkowanej, podmiot prawa publicznego posiadający już status podatnika nie zadeklarował wyraźnie, że zamierza przeznaczyć je do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że dobro to będzie wykorzystywane w takim celu, który początkowo wykorzystywał te dobro do celów działalności nieopodatkowanej ale następnie zmienił wykorzystanie tego dobra przeznaczając jego część do działalności opodatkowanej, ma prawo do dokonania korekty i odliczenia podatku naliczonego na podstawie tych przepisów“. Ponieważ jednak sporna decyzja dotyczy stycznia 2017 r. czyli okresu kiedy stadion nie służył czynnościom opodatkowanym Gminy to uzasadnione jest stanowisko organu, że w spornym okresie Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od udokumentowanych zakupów towarów i usług związanych z remontem i bieżącym utrzymaniem stadionu sportowego. Odnośnie świetlic wskazać należy, że przedmiotowe świetlice w styczniu 2017 r. służyły Gminie zarówno działalności gospodarczej (do odpłatnego najmu), jak również do działalności Gminy jako organu władzy publicznej (nieodpłatnie prowadzone są w nich warsztaty dla dzieci i młodzieży oraz spotkania okolicznościowe mieszkańców tj. służyły działalności niepodlegającej opodatkowaniu). W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów działalności opodatkowanej jak i działalności niepodlegającej opodatkowaniu , gdy przypisanie zakupów w całości do działalności opodatkowanej nie jest możliwe -są to zakupy związane z obu rodzajami działalności podatek naliczony od zakupów związanych z omawianymi świetlicami należało rozliczyć z zastosowaniem proporcji, przyjmując do niej dane za poprzedni rok podatkowy, zgodnie z art.86 ust.2a w związku z ust. 2d ustawy o VAT. W odniesieniu do wydatków dotyczących świetlic wiejskich, prawo do odliczenia podatku naliczonego z zastosowaniem ww. proporcji (zgodnej z art.86 ust.2a w związku z ust. 2d ustawy o VAT), zostało przez organ podatkowy przyjęte w wysokości 3%, co wynikało z przedłożonej przez Gminę niekwestionowanej kalkulacji prewspółczynnika. Wysokość prewspółczynnika dla Gminy wynika z Zarządzenia Burmistrza z 20.02.2017 r w sprawie ustalenia proporcji rocznej struktury sprzedaży za 2016 rok dla celów korekty prawa odliczenia podatku VAT naliczonego za 2016 rok. Zauważyć jednak należy, że odliczenie podatku naliczonego na podstawie wskaźnika proporcji ma charakter wstępny - szacunkowy. Wynika ono bowiem z danych z poprzedniego roku podatkowego i chociaż w swoim założeniu ustalony prewspółczynnik oparty jest na wskaźnikach pozwalających na jak najbliższe odzwierciedlenie w rozliczeniach specyfiki działalności podatnika, to jednak wymaga ostatecznego odniesienia do danych wynikających z zakończonego roku podatkowego. Art. 90c ust. 1 ustawy o VAT przewiduje obowiązek ujęcia po zakończeniu roku podatkowego korekty podatku odliczonego przy nabyciu towarów lub usług, w odniesieniu do których kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Zarzuty skargi odnośnie naruszenia art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2a w związku z art. 15 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 6, a także art. 5 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie ponoszonych w styczniu 2017 r. wydatków dotyczących stadionu oraz świetlic wiejskich za wydatki niewykorzystywane do działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, a w odniesieniu do świetlic za niewykorzystywane wyłącznie do działalności opodatkowanej podatkiem VAT są bezpodstawne. Nie zasadny jest również drugi zarzut dot. naruszenia zasady zaufania poprzez powołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji postanowień Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i ich uchylających wyroków WSA we Wrocławiu. Stanowisko Dyrektora KIS nie było przyjęte jako wiążące, jak i nie miało dla oceny stanu faktycznego znaczenia, gdyż interpretacje te dotyczyły umów zawieranych przez Skarżącą z C. w późniejszych okresach rozliczeniowych. Przywołanie ich w uzasadnieniu decyzji nie miało zatem istotnego wpływu na wynik sprawy. Art. 121 Ordynacji podatkowej i zasada zaufania do organów podatkowych nie zostały zatem naruszone.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że przeprowadzony przez organ odwoławczy wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych w tej sprawie przez organy obydwu instancji, na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Dokonana przez organy ocena dowodów nie wykracza poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi zatem cech dowolności czy powierzchowności. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja została również prawidłowo uzasadniona, zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne spełniając tym samym wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się też w tej sprawie innych okoliczności naruszających prawo, w tym mogących być podstawą wznowienia postępowania czy też uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.