Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 490/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A. S. (S.) na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 23 stycznia 2023 r. nr IFXIV.7840.5.2.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 grudnia 2021 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi - M. L. - pozwolenia na budowę budynku usługowego z wewnętrznymi instalacjami, murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 1 i 2 przy ul. [...] w S.

W uzasadnieniu decyzji, w którym organ I instancji zrelacjonował przebieg postępowania, stwierdzono finalnie, że inwestycja jest zgodna z decyzją Wójta Gminy S. z dnia 8 czerwca 2018 r. o warunkach zabudowy, wydanej dla działek inwestycyjnych oraz jest zgodna z § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. S. (strona postępowania, właściciel działki nr ewid. 3, zwany także dalej skarżącym), domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podniósł przede wszystkim konieczność uwzględnienia w decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i w projekcie budowlanym, potrzeby wzmocnienia fundamentów należącego do niego budynku. Zarzucił przy tym naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, stwierdzając, że ma prawo domagać się uwzględnienia również jego interesów związanych z bezpieczeństwem konstrukcji. Przed organem I instancji kwestia ta nie została należycie wyjaśniona, a organ nie może poprzestać jedynie na oświadczeniu projektanta złożonym w trybie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, tym bardziej, iż projektant jest pełnomocnikiem inwestora.

Odwołanie nie przyniosło oczekiwanego przez stronę skutku. Zaskarżoną bowiem decyzją z dnia 23 stycznia 2023 r. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda nakreślił dotychczasowy przebieg postępowania oraz odnotował, że w toku postępowania odwoławczego strona odwołująca przedłożyła opinię techniczną z dnia 25 listopada 2021 r.

W ramach przedstawienia podstaw normatywnych rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że zakres sprawdzenia projektu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej określa art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał ponadto, że sprawdził zgodność projektowanej inwestycji z zapisami decyzji Wójta Gminy S. z dnia 8 czerwca 2018 r. o warunkach zabudowy (decyzją WZ). Po odniesieniu się zaś do parametrów projektowanej zabudowy stwierdził zgodność inwestycji z tą decyzją.

Wojewoda wskazał, że sprawdził zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z pozostałymi przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej w skrócie RozpWT). W tym kontekście odnotował, że projektowany budynek usługowy będzie usytuowany od strony południowej bezpośrednio przy granicy z działką 3, co pozostaje w zgodzie z § 12 ust. 3 RozpWT oraz w następujących odległościach: od 3,09 m do 13,1 m od północnej granicy działki, 4,13 m od zachodniej granicy działki i ponad 19 m od wschodniej granicy z działką drogową, zaś od najbliższego budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce sąsiedniej, dzieli go ponad 8 m. W ocenie Wojewody obiekt ten nie narusza przepisów RozpWT dotyczących usytuowania (§ 12), przesłaniania i nasłonecznienia (§ 13 i 60), dostępu do drogi publicznej (§ 14), usytuowania miejsc postojowych (§ 19), warunków p.poż. (§ 271-273) i innych. W konsekwencji organ doszedł do wniosku w niniejszej sprawie spełniony został również wymóg zawarty w art. 35 ust. 1pkt 2 Prawa budowlanego.

Ponadto, po analizie akt, projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Do dokumentacji dołączono wymagane prawem opinie i uzgodnienia oraz oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektów zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust 3d pkt 3 Prawa budowlanego) a także oświadczenie projektanta dotyczące możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do sieci ciepłowniczej. Projekt zawiera informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust 4 Prawa budowlanego).

Wojewoda odniósł się także do zarzutu odwołania dotyczącego braku dostatecznego wyjaśnienia przez organ I instancji kwestii oddziaływania projektowanego budynku, sytuowanego bezpośrednio przy budynku skarżącego. W kontekście jego obaw o bezpieczeństwo konstrukcji należącego do niego budynku, związanych ze stanem technicznym fundamentów, Wojewoda ocenił, że organ I instancji wystarczająco tę kwestię wyjaśnił. Stwierdził przy tym, że aktualnie, po zmianie przepisów Prawa budowlanego, szczegółowe rozwiązania techniczne zawarte są w projekcie technicznym, niepodlegającym zatwierdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W związku z tym organ I instancji zwrócił się do pełnomocnika inwestora o złożenie wyjaśnień dotyczących uwag skarżącego w piśmie z dnia 2 sierpnia 2021 r. Pełnomocnik inwestora przedłożył zaś stosowne wyjaśnienia (pismo z dnia 8 listopada 2021 r.), m.in. co do sposobu posadowienia projektowanego obiektu. W piśmie tym wskazano m.in. że "konstrukcja zaprojektowana w projekcie technicznym uwzględnia sąsiedztwo budynku, ława fundamentowa zaprojektowana została mimośrodowo, nie dopuszcza się usytuowania ławy fundamentowej poniżej bądź powyżej poziomu posadowienia istniejących ław fundamentowych sąsiedniego budynku by zminimalizować odziaływanie i naprężenia na sąsiedni budynek. Jednocześnie informujemy, iż prace będą prowadzone etapami, tak by nie doprowadzić do utraty stateczności budynku. ( ... )"

Wojewoda zaakcentował, że projekt budowlany, składający się z projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowalnego i projektu technicznego, jest sporządzany przez osoby uprawnione, ponoszące pełną odpowiedzialność za treści w nim zawarte. Na projektantach ciąży obowiązek, wynikający z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, projektowania w sposób określony w przepisach (w tym w przepisach techniczno-budowlanych) oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych odpowiedzialność ponosi więc projektant planowanego zamierzenia inwestycyjnego -osoba uprawniona, o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do podważania wiedzy i merytorycznego przygotowania autorów projektu budowlanego, posiadających przygotowanie zawodowe poświadczone stosownymi uprawnieniami i składających, zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego, oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Według Wojewody okoliczność, że projektant jest jednocześnie pełnomocnikiem inwestora nie sprawia, iż oświadczenie składane w trybie art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego pozbawione jest cech obiektywizmu i bezstronności. Dla zabezpieczenia właściwego wykonywania, obowiązków oraz stosowania zasad etyki zawodowej przez osoby posiadające uprawnienia budowlane ustawodawca przewidział m.in. odpowiedzialność zawodową przed sądem dyscyplinarnym.

Wojewoda odniósł się także do opinii technicznej przedłożonej przez stronę odwołującą na etapie odwoławczym. Cytując jej fragment wskazał, że "Obecnie stan techniczny fundamentów w tym miejscu nie jest znany. W przypadku stwierdzenia złego stanu technicznego lub doprowadzenia do takiej sytuacji wskutek prowadzanych prac budowlanych należy zaprojektować i wykonać odpowiednie zabezpieczenia tj. opaskę betonową, iniekcje gruntową lub inne". Ponadto z opinii tej wynikają zalecenia tj.: "posadowienie obu budynków winno znaleźć się na tej samej głębokości", "zastosowanie odpowiednio szerszych, mimośrodowych ław lub stóp fundamentowych". Zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika inwestora, uprawnionego projektanta, w projekcie technicznym uwzględniono powyższe rozwiązania.

W ocenie Wojewody żądanie od inwestora ujęcia w dokumentacji projektowej wzmocnienia fundamentów budynku skarżącego, na etapie projektowym, gdy nic nie wskazuje takiej konieczności, jest bezzasadne. Natomiast na etapie realizacji inwestycji pełną odpowiedzialność za prowadzenie prac zgodnie z zatwierdzoną dokumentacja projektową oraz stanowiącym integralna część projektem technicznym ponosi kierownik budowy, osoba uprawniona, posiadająca odpowiednie przygotowanie zawodowe i wiedzę techniczną, aby bezpiecznie i zgodnie z prawem prowadzić budowę. W przypadku zagrożenia katastrofą budowlaną kierownik budowy ma obowiązek wstrzymać roboty budowlane. Istnieje także możliwość dokonania zmian w projekcie wykonawczym, jeszcze przed wystąpieniem zagrożenia katastrofą budowlaną, jeśli stan faktyczny odbiega od założeń projektowych (np. stan techniczny budynku skarżącego jest gorszy niż zakładano na etapie projektowym, a w związku z tym zaistnieje konieczność wzmocnienia np. fundamentów tego budynku). Jednakże na etapie udzielenia pozwolenia na budowę zagadnienia te, z uwagi na ich jedynie potencjalną możliwość wystąpienia, nie mogą stanowić podstawy do żądania od inwestora uzupełnienia dokumentacji projektowej, czego domaga się skarżący. Przypuszczenia te nie mogą być również podstawą do wydania decyzji odmownej.

W podsumowaniu Wojewoda stwierdził, że w przypadku gdy zamierzenie budowlane określone we wniosku o pozwolenie na budowę jest zgodne z przepisami prawa, tzn. jeżeli inwestor spełni wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, co jak wykazano wcześniej w niniejszej sprawie ma miejsce, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Powyższa decyzja została w całości zaskarżona przez stronę w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono w niej naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego,

2. art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego w związku z § 206 ust. 1 i § 204 ust. 5 RozpWT, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne udzielenie pozwolenia na budowę.

W związku z podniesionymi zarzutami strona skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego.

W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że ze względu na projektowane wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie budynku skarżącego obligatoryjnym było sporządzenie jako części projektu budowlanego ekspertyzy technicznej stosownie do § 206 ust. 1 i § 204 ust. 5 RozpWT. Ekspertyza ta powinna być rozumiana jako uzgodnienie bądź opinia wymagana przepisem art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. Za taką ekspertyzę nie mogą być uznane wypowiedzi architekta F. S., gdyż posiada on uprawnienia jedynie w specjalności architektonicznej, a nie konstrukcyjno-budowlanej. Nie jest też rzeczoznawcą budowlanym.

Zwrócono także uwagę na to, że skarżący jest uprawniony do domagania się uwzględnienia również jego interesów związanych z bezpieczeństwem konstrukcji, co wynika z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Kwestia zagrożenia dla istniejącej zabudowy powinna być wyjaśniona podobnie jak kwestia nasłonecznienia. Nie można w tym zakresie polegać tylko na oświadczeniu projektanta złożonego w trybie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, zwłaszcza że jest on pełnomocnikiem inwestora.

Zaakcentowano także bardzo szeroki zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich wynikający z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Zaakcentował, że wymóg uwzględnienia interesów osób trzecich dotyczy tych interesów, które znajdują oparcie w przepisach prawa. Ponadto podniósł, że ekspertyza, o której mowa w skardze nie jest wymagana na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę lecz przed budową, czyli przed rozpoczęciem robót budowlanych. Ekspertyza ta może stanowić część projektu technicznego. Natomiast na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę brak podstaw do tego, aby takiej ekspertyzy żądać od inwestora.

Organ wskazał także, że na etapie orzekania przez ten organ przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego został już uchylony. Pomijając to ekspertyzy, wbrew stanowisku skarżącego, nie można uznać za wymaganą przepisem , czy uzgodnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd jest decyzja Wojewody Śląskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę opisanego na wstępie przedsięwzięcia.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych powyżej reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły, zdaniem Sądu, wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej w skrócie PrBud).

Stosownie do art. 35 ust. 1 PrBud przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego,

4) dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń;

4) wykonanie lub sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

W powyższych regulacjach prawnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do jego kompetencji należy sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym, czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

Przywołany art. 35 ust. 1 PrBud określa zakres obowiązków organu, którego celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści art. 35 ust. 4 PrBud wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 PrBud nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków.

W rozpoznawanej sprawie przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie narusza przepisów prawa. Jest on kompletny i sporządzony przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami (projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia). Ponadto według organów zamierzenie jest również zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd zaś powyższą ocenę organów podziela.

Wbrew zarzutom skarżącej organ I instancji wydał prawidłową decyzję. Stąd rozpatrując odwołanie Wojewoda, zdaniem Sądu, zasadnie utrzymał w mocy tę decyzję. Nie doszło zatem do zarzucanego przez skarżącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z ar. 5 ust. 1 pkt 9 PrBud.

Za nieuzasadniony należało uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 RozpWT.

Zgodnie z § 204 ust. 5 RozpWT wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Z kolei zgodnie z § 206 ust. 1 RozpWT w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku.

Sąd w składzie orzekającym podziela i przyjmuje za własne stanowisko dotyczące sposobu rozumienia powyższych przepisów, wedle którego ekspertyza w nich wskazana powinna zostać sporządzona w sytuacji, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa jego użytkowników lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. W świetle zatem tej regulacji sporządzenie ekspertyzy nie stanowi bezwzględnego obowiązku w przypadku każdorazowego wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego (wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. II OSK/612/11 oraz z dnia 25 maja 2016 r. sygn. II OSK 2356/14).

W realiach rozpoznawanej sprawy projektowany budynek ma być usytuowany od strony południowej bezpośrednio przy granicy z działką nr 3 i ma przylegać do istniejącego budynku skarżącego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje na to, aby takie usytuowanie powodowało zagrożenie dla bezpieczeństwa jego użytkowników lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Według zaś § 206 ust. 1 RozpWT dopiero istnienie takiego zagrożenia dawałoby podstawy do nakładania na inwestora obowiązku sporządzenia ekspertyzy, o której mowa w tym przepisie. W materiale dowodowym, jakim dysponował organ odwoławczy, szczególną uwagę należy zwrócić na opinię techniczną z dnia 25 listopada 2021 r. (znajduje się ona w aktach elektronicznych przekazanych Sądowi przez organ odwoławczy). Co bardzo istotne, opinia ta została sporządzona na zlecenie skarżącego. Z opinii tej wynika, że budynek skarżącego składa się z kilku sekcji (w tym najstarszej posiadającej fundament kamienny) i znajduje się w stanie dobrym. Uwaga autora opinii skupiona jest właśnie na tym kamiennym fundamencie. Na stronie 3 w punkcie 4) autor ten stwierdził, że obecnie stan techniczny fundamentów w tym miejscu nie jest znany. Jednocześnie wskazał, że w przypadku stwierdzenia złego ich stanu lub doprowadzenia do takiej sytuacji wskutek prowadzonych prac budowlanych należy zaprojektować i wykonać odpowiednie zabezpieczenie (np. opaskę betonową, iniekcje gruntową lub inne). Z tego stwierdzenia, jak również z pozostałej treści opinii, zdaniem Sądu, nie wynika zagrożenie, o którym mowa w § 206 ust. 1 RozpWT. Czym innym jest bowiem istnienie zagrożenia, a czym innym stwierdzenie ryzyka potencjalnego powstania takiego zagrożenia. Co prawda, we wnioskach końcowych na str. 3 autor opinii wskazuje na ekspertyzę techniczną. Jednak w ścisłym podsumowaniu wskazuje na konieczność zawarcia w projekcie budynku opracowania dotyczącego wykonania zabezpieczeń dla budynku istniejącego oraz podaje przykładowe rozwiązania w tym zakresie. Końcowo wskazuje nawet, że projektant może wykluczyć konieczność wykonania jakichkolwiek zabezpieczeń. Zważywszy na przedstawione w tej opinii stanowisko, w ocenie Sądu, organy nie były zobligowane do tego, aby od inwestora żądać przygotowania ekspertyzy. Wystarczające w tym zakresie było zapewnienie otrzymane od pełnomocnika inwestora, a zawarte w jego piśmie z dnia 8 listopada 2021 r. Zgodnie z jego treścią konstrukcja przewidziana w projekcie technicznym uwzględnia sąsiedztwo budynku skarżącego, ława fundamentowa została zaprojektowana mimośrodowo, nie dopuszcza się usytuowania ławy fundamentowej poniżej bądź powyżej poziomu posadowienia istniejących ław fundamentowych sąsiedniego budynku, tak by zminimalizować oddziaływania i naprężenie na sąsiedni budynek. Ponadto przewidziano prowadzenie prac etapami, tak aby nie doprowadzić do utraty stateczności budynku.

Ma rację pełnomocnik skarżącego, że autor projektu, podlegającego zatwierdzeniu w zaskarżonej decyzji posiada jedynie uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i w związku z tym nie posiada odpowiednich uprawnień do dokonywania odpowiednich przeliczeń statycznych. Jednak na etapie wydawania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę nie bada się sporządzonego przez osobę posiadającą już takie uprawnienia projektu technicznego oraz przewidzianych w nim rozwiązań konstrukcyjnych. W realiach rozpoznawanej sprawy wystarczające jest zapewnienie pełnomocnika inwestora, że w projekcie technicznym uwzględniono sąsiedztwo budynku skarżącego. Zwłaszcza, że wraz z tym zapewnieniem wskazywane są konkretne rozwiązania, które korespondują z rozwiązaniami proponowanymi w opinii wykonanej na zlecenie skarżącego. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy w wystarczający sposób wyjaśnił kwestie dotyczące potencjalnych zagrożeń związanych z posadowieniem budynku w bezpośrednim sąsiedztwie budynku skarżącego i zasadnie uznał, że brak jest podstaw do żądania od inwestora ekspertyzy, której domaga się skarżący. W wystarczający sposób uwzględniono przy tym, wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wymóg ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Zestawienie normy prawnej wynikającej z tego przepisu z normami prawnymi wynikającymi z § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 RozpWT, obligowałoby organ do żądania od inwestora omawianej tutaj ekspertyzy dopiero w takiej sytuacji, w której wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, wskazującymi ewidentnie na istnienie zagrożeń, o których mowa w § 204 ust. 5 RozpWT, inwestor w ogóle nie dostrzegałby tych zagrożeń i deklarował, że brak jest potrzeby stosowania jakichkolwiek rozwiązań im zapobiegających. Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy sytuacja taka nie miała miejsca. Nie doszło przy tym do zarzucanego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. Przepis ten został uchylony przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. (Dz.U.2022.1557) zmieniającej ustawę Prawo budowlane z dniem 10 sierpnia 2022 r. Wobec braku przepisu, który w niniejszej sprawie nakazywałby zastosowanie przepisów dotychczasowych obowiązkiem organu odwoławczego było oparcie swojego rozstrzygnięcia o stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej obecnie decyzji. Ponadto gdyby nawet wziąć pod uwagę pkt 3a dodany (przez wskazaną powyżej nowelizację) do art. 35 ust. 1 PrBud, nakazujący sprawdzenie, czy do projektu dołączono wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia lub sprawdzenia, to zdaniem Sądu organ odwoławczy nie naruszył tego przepisu, gdyż wskazywana przez skarżącego ekspertyza nie należy, do żadnej z kategorii wymienionych w tym punkcie.

Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że w ocenie Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Ponadto organy administracji dokonały właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna. Skoro zaś żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, to Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.