Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 774/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 3, art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 523/19 w sprawie ze skargi T. K. na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w obrębie [...] 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy G. na rzecz T. K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 523/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.K. na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w obrębie [...], stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości (pkt I) i zasądził od Gminy G. na rzecz strony skarżącej kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II).

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy G. uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w obrębie [...] (dalej: "MPZP"), obejmującą obszar działalności gospodarczej prowadzonej przez M. sp. j. w K., przypisując mu funkcję terenu aktywności gospodarczej, bazy, składy, magazyny oraz usługi (symbol "AG/1"). Zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 3 MPZP, wysokość przebudowywanych i nowych obiektów produkcyjnych, produkcyjno-usługowych i magazynowych powinna być dostosowana do wymogów techniczno-technologicznych, lecz nie może być wyższa niż 25 m licząc od poziomu terenu do najwyższego elementu dachu.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł T.K. żądając stwierdzenia nieważności MPZP w zakresie dotyczącym ustalenia z § 12 ust. 2 pkt 3 MPZP oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W skardze zarzucono uchwale naruszenie wymagań ładu przestrzennego, prawa własności oraz pominięcie uzasadnionego interesu Skarżącego. W skardze wyjaśniono, że Skarżący jest właścicielem terenu oznaczonego jako działka [...], która wprawdzie nie jest objęta postanowieniami MPZP, jednak przylega bezpośrednio od strony północno-zachodniej do terenu obowiązywania MPZP. Skarżący zaznaczył, że jego nieruchomość jest przede wszystkim objęta zakresem oddziaływania ustaleń MPZP, który poprzez dopuszczenie możliwości realizowania zabudowy wysokiej (do 25 m) umożliwia intensyfikację prowadzanej dotychczas przez firmę M. działalności w zakresie skupu i przetwórstwa zboża, co z kolei przyczynia się do zwiększenia uciążliwości korzystania przez Skarżącego z jego własności. Skarżący podkreślił, że już obecnie działalność M. zakłóca ponad przeciętną miarę stosunki miejscowe, zaś dodatkowe umożliwienie lokalizowania wysokich silosów w pobliżu nieruchomości Skarżącego w sposób rażący narusza jego prawo własności. W skardze zaznaczono, że genezą kwestionowanego MPZP jest samowola budowlana polegająca na realizacji w obszarze prowadzonej działalności gospodarczej jedenastu silosów o wysokości 18,20 m, mimo że obowiązujący wówczas plan miejscowy dopuszczał realizację obiektów o maksymalnej wysokości 12 m. Kwestionowany MPZP ma umożliwić ich legalizację. Skarżący zasygnalizował, że identyczna próba była już podejmowana wcześniej, mocą uchwały Rady Gminy G. z dnia [...] 2017 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w obrębie [...], [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2017 r., poz. [...]), gdzie dopuszczono realizację obiektów nawet do wysokości 35 m. Uchwała ta została zaskarżona, w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 485/17, stwierdził w odpowiednim zakresie jej nieważność, wskazując na konieczność wyważenia interesu Skarżącego oraz spółki M. Zdaniem Skarżącego również obecnie kwestionowany MPZP takiego warunku nie spełnia. Wprawdzie częściowo uwzględniono uwagę wniesioną przez Skarżącego na etapie opracowywania projektu MPZP, obniżając dopuszczalną wysokość obiektów z 35 m na 25 m, jednak jest to nadal wysokość ponad dwukrotnie wyższa od dotychczasowej 12 m. Skarżący zaznaczył, że umożliwienie realizacji zabudowy o wysokości 25 m zaburza harmonię zabudowy, co ma szczególne znaczenie dla Skarżącego, który zamierza wykorzystać swoją nieruchomość na cele mieszkaniowe.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy G. wniosła o jej oddalenie. Podniosła m.in., że Skarżący powołuje się wyłącznie na własne interesy faktyczne a nie prawne. W ocenie Rady Gminy nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia ładu przestrzennego, skoro odległość obszaru objętego postanowieniami MPZP do granicy zabudowy wynosi około 130 m dla zabudowy gospodarczej i 160 m dla zabudowy mieszkaniowej. Co do podnoszonego naruszenia prawa własności, to § 5 ust. 1 pkt 2 MPZP wyraźnie zastrzega, że uciążliwość prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie emisji wibracji, hałasu, zanieczyszczenia powietrza, substancji zapachowych, niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego oraz zanieczyszczenia gruntu i wód, nie może powodować przekroczeń obowiązujących standardów środowiskowych określonych w przepisach odrębnych oraz wywoływać konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednocześnie stwierdzając, że w okolicznościach sprawy Skarżący posiadał legitymację procesową do wniesienia skargi, mimo że jest właścicielem nieruchomości leżącej poza granicami MPZP.

Ponadto Sąd wyjaśnił, że kwestię legitymacji Skarżącego analizował w poprzedniej sprawie o analogicznych elementach stanu faktycznego. W motywach wyroku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 485/17, stwierdzono, że dopuszczenie wysokiej zabudowy na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością Skarżącego narusza jego chroniony interes prawny, bowiem ogranicza prawo własności i możliwość korzystania z należącej do niego nieruchomości. Sąd I instancji przyjął ocenę zawartą w powyższym wyroku.

Dalej Sąd wskazał, ze w okolicznościach sprawy szczególne znaczenie ma treść art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), według którego ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne.

Według Sądu wykazanie, że w konkretnym przypadku spełnione zostały przesłanki z art. 1 ust. 3 u.p.z.p., a szczególnie obowiązek ważenia interesów, nie może przy tym polegać na windowaniu w projekcie planu miejscowego określonych parametrów zabudowy tylko po to, by następnie je obniżyć w ramach częściowego uwzględnienia uwag, co miałoby z kolei sugerować jakiś kompromis. Punktem wyjścia jest bowiem zawsze stan dotychczasowy, zaś podstawą zmian – rzetelna analiza kolidujących interesów.

Sąd podniósł, że w okolicznościach sprawy organy gminy zdecydowały się podwyższyć na terenie AG/1 dopuszczalną wysokość zabudowy z dotychczasowych 12 m na 35 m, a w ostateczności na 25 m (częściowe uwzględnienie uwagi Skarżącego). Skoro jednak ustalenia w tym zakresie zostały oprotestowane przez Skarżącego, który wnosił uwagi a następnie skargę, postulując utrzymanie dotychczasowej wysokości 12 m, to należało wyjaśnić, jaki interes publiczny lub też jaki ważny interes prywatny przemawia za tym, by dokonać zmian w tym przedmiocie. Wyjaśnień takich organy gminy mogły udzielić w odpowiedzi na wniesione uwagi. Mogły ich również udzielić w odpowiedzi na skargę. Były one niezbędne zważywszy, że nadesłana dokumentacja planistyczna nie zawierała żadnych danych czy informacji w tej kwestii. Jakkolwiek podwyższenie parametru dopuszczalnej zabudowy na terenie AG/1 jawi się jako działanie zgodne z interesem spółki M., to jednak podmiot ten nie składał na etapie procedury planistycznej żadnych wniosków ani uwag w tym kierunku. Nie znane są zatem rzeczywiste potrzeby spółki i okoliczności je uzasadniające. Również organy gminy nie wykazały, że taki parametr wysokości wynika z uzasadnionego interesu spółki M. Zaś co do sugerowanego w skardze zamiaru legalizacji przez spółkę M. istniejącej samowoli, to Sądowi znana jest z urzędu okoliczność, że spółka miała już taką możliwość, jednak z niej nie skorzystała (sprawa o sygn. akt II SA/Wr 164/19 w przedmiocie nakazu rozbiórki). Nie sposób w takich warunkach uznać, że sporny parametr przyjęty w MPZP jest wynikiem kompromisu pomiędzy uzasadnionym interesem Skarżącego a interesem spółki M. W tym zakresie aktualne pozostają oceny wyrażone poprzednio przez Sąd w motywach wyroku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 485/17. W szczególności nie wyważono spornych interesów i nie przedstawiono motywów, dla których ograniczono uprawnienia właścicielskie skarżącego na rzecz zwiększenia możliwości budowlanych spółki M.

W konsekwencji Sąd uznał za zasadny zarzut skargi powołujący się na naruszenie prawa własności, tj. istotne naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm., dalej: "k.c.").

Niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze Sąd dodatkowo stwierdził, że kwestionowany MPZP budzi także zastrzeżenia natury procesowej. Jak bowiem wynika z dokumentacji prac planistycznych oraz z lektury protokołu z sesji Rady Gminy (udostępnionego na stronach BIP), na której uchwalono MPZP, uwaga Skarżącego nie została w ogóle przedstawiona na sesji Rady Gminy. Tymczasem w świetle wymagań z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., w przypadku nieuwzględnienia uwag przez organ wykonawczy gminy, uwagi powinny być przedłożone organowi stanowiącemu celem ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Jakkolwiek organ stanowiący nie musi podejmować odrębnej uchwały w przedmiocie rozstrzygnięcia uwag (rozstrzygnięcie w tym przedmiocie stanowi załącznik do planu miejscowego), to jednak nie zwalnia go to z obowiązku zapoznania się z uwagami. Uchybienie tego rodzaju kwalifikować należy jako istotne naruszenie procedury, bowiem mogło mieć ono wpływ na treść uchwały.

Zdaniem Sądu stwierdzenie nieważności MPZP w całości było przy tym niezbędne celem zapewnienia skuteczności i efektywności kontroli sądowoadministracyjnej. Ograniczenie bowiem sankcji nieważności wyłącznie do § 12 ust. 2 pkt 3 MPZP – jak o to wnioskował Skarżący – umożliwiłoby realizację na obszarze MPZP zabudowy gospodarczej bez limitu maksymalnej wysokości. Skutek takiego wyroku byłby więc odwrotny od zamierzonego przez Skarżącego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania (podstawa z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm., dalej "u.s.g.") w zw. z art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że interes prawny Skarżącego został naruszony przez postanowienia Uchwały, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało uwzględnieniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi Pana T.K., podczas gdy interes prawny Skarżącego nie został naruszony przez postanowienia Uchwały, co powinno skutkować odrzuceniem skargi przez WSA we Wrocławiu;

2. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt. 12, 13 i 14 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że Rada nie zapoznała się z uwagami wniesionymi do Uchwały, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało uwzględnieniem przez WSA we Wrocławiu skargi wniesionej przez Skarżącego i stwierdzeniem nieważności Uchwały, podczas gdy Rada postępowała w powołanym zakresie zgodnie z u.p.z.p. (w tym zapoznała się w niezbędnym zakresie z powołanymi uwagami), co powinno skutkować oddaleniem skargi przez WSA we Wrocławiu;

3. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez uwzględnienie przez WSA we Wrocławiu skargi wniesionej przez Skarżącego i stwierdzenie nieważności Uchwały, podczas gdy Skarżący wyraźnie wskazał w skardze zakres zaskarżenia i żądał stwierdzenia nieważności jedynie § 12 ust. 1 pkt 3 Uchwały, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powinno skutkować ewentualnym stwierdzeniem nieważności jedynie powołanej części Uchwały.

Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (podstawa z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:

I. naruszenie art. 1 ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że treść Uchwały nie jest wynikiem ważenia interesu prywatnego i publicznego, co doprowadzić miało do przekroczenia granic władztwa planistycznego i naruszenia prawa własności Skarżącego, w sytuacji w której Rada ustalając treść Uchwały dokonała ważenia interesu prywatnego i publicznego.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie wyroku i odrzucenie skargi, a na wypadek nieuwzględnienia powyższego o uchylenie wyroku i oddalenie skargi albo o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący T.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona odniosła się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Za niezasadny należało uznać zarzut błędnego przyjęcia, że interes prawny Skarżącego został naruszony przez postanowienia Uchwały. Legitymacja do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na plan miejscowy, przyjmowany w drodze uchwały z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust.1 u.s.g., przysługuje temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Zatem to, że nieruchomość Skarżącego nie została objęta ustaleniami MPZP, nie jest przeszkodą do jego zaskarżenia, jeżeli Skarżący wykaże sposób, w jaki ustalenia MPZP, naruszają jego interes prawny. W tym względzie Sąd I instancji zasadnie odwołał się do oceny wykazania przez Skarżącego naruszenia interesu prawnego dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w prawomocnym wyroku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 485/17. W wyroku tym Sąd odnosząc się do twierdzeń Skarżącego, że obiekty, które powstały na nieruchomości sąsiedniej, już obecnie zakłócają korzystanie z działki nr [...] przyjął, że ustalenia planu, przewidujące na terenach objętych planem zabudowę do 35 m, niewątpliwie naruszają interes prawny Skarżącego, ponieważ ograniczają jego prawo własności i możliwości korzystania z należącej do niego nieruchomości.

Skoro, już dotychczasowa zabudowa o wysokości 18,20 m zakłóca korzystanie z działki nr [...], co zostało podniesione przez Skarżącego i niezakwestionowane w postępowaniu przed Sądem I instancji, to obniżenie w MPZP planowanej zabudowy z 35 m do 25 m nie doprowadza do zmiany oceny, że ustalenia w tym zakresie nadal prowadzą do naruszenia interesu prawnego Skarżącego.

Nie jest też trafny zarzut naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt. 12, 13 i 14 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że Rada nie zapoznała się z uwagami wniesionymi do Uchwały.

Z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika m.in., że plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. W świetle tego przepisu za błędne należy uznać twierdzenia zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że możliwość zapoznania się przez każdego z radnych z wniesioną uwagą oraz możliwość zabrania głosu w sprawie, z czego nie skorzystano, wypełnia dyspozycję art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do obowiązku rozstrzygnięcia przez Radę (nie radnych) o sposobie rozpatrzenia uwag.

Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie zwraca się uwagę na nie dość precyzyjne brzmienie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., które należy wykładać przy użyciu metody funkcjonalnej i systemowej. Zastosowanie tych metod prowadzi do uznania, że rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu. W takiej sytuacji akt zawierający rozstrzygniecie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, która jest przegłosowywana razem z ostateczną wersją planu." (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1893/09, LEX nr 597428; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), Warszawa 2021, s. 139; I. Zachariasz [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. H. Izdebski, Warszawa 2023, art. 20).

Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uwzględnienie przez WSA we Wrocławiu skargi wniesionej przez Skarżącego i stwierdzenie nieważności Uchwały, podczas gdy Skarżący wyraźnie wskazał w skardze zakres zaskarżenia i żądał stwierdzenia nieważności jedynie § 12 ust. 1 pkt 3 Uchwały.

Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika brak związania Sądu I instancji zarzutami i wnioskami skargi oraz obowiązek rozstrzygania w granicach danej sprawy. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy od wykazania, że Sąd I instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy bądź przekroczył granicę rozpoznawanej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonego wyroku zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy, w szczególności że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany w skardze.

Natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji słusznie uznał, że wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie wskazanego w skardze § 12 ust. 2 pkt 3 MPZP doprowadziłoby do skutku odwrotnego od zamierzonego przez Skarżącego. Jednak przede wszystkim ograniczenie się przez Sąd I instancji do stwierdzenia nieważności ustalenia określającego maksymalną wysokość zabudowy na terenie objętym MPZP doprowadziłoby (po wyeliminowaniu § 12 ust. 2 pkt 3 MPZP z obrotu prawnego) do stanu niezgodności zaskarżonej uchwały z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., z którego wynika obowiązek określania w planie miejscowym m.in. maksymalnej wysokości zabudowy.

Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1 ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że treść Uchwały nie jest wynikiem ważenia interesu prywatnego i publicznego.

W zaskarżonym wyroku wskazano – z czym należy się zgodzić – że w celu zachowania przyjętych ustaleń w zgodzie z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., a co za tym idzie w granicach przyznanego organom gminy władztwa planistycznego, konieczne jest (a czego nie uczyniono) wykazanie przez te organy zasadności zmian w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy w świetle interesu publicznego lub interesu prywatnego.

Sąd I instancji odwołując się do treści art. 1 ust. 3 u.p.z.p. słusznie podniósł, że w wyniku wniesienia przez Skarżącego uwagi dotyczącej ustaleń maksymalnej wysokości zabudowy po stronie organu zaistniał obowiązek wyjaśnienia co przemawia za zmianą dotychczasowej maksymalnej wysokości zabudowy na terenie objętym ustaleniami MPZP. Nieudzielenie takich wyjaśnień, czy to w odpowiedzi na wniesione uwagi, czy też w odpowiedzi na skargę, doprowadziły do uznania, że do sporządzenia i uchwalenia MPZP doszło z pominięciem wyważenia interesu publiczny i interesów prywatnych, a tym samym z naruszeniem art. 1 ust. 3 u.p.z.p.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.