Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 347/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 29  ust. 1 i  ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, sędzia WSA Katarzyna Borońska, , Protokolant specjalista Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lipca 2023 r. sprawy ze skargi R. T., M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2021 r. nr SKO 4101/161/21 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej kategorii wojewódzkiej. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

B. T., R. T., M. G. i R. P. (dalej: wnioskodawcy) złożyli 15 czerwca 2020 r. wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej kategorii wojewódzkiej – "ul. [...]" na działkę nr [...]/[...] dla potrzeb obsługi komunikacyjnej istniejącej zabudowy przy "ul. [...]". Decyzją z 30 czerwca 2021 roku nr 345/20/21 Prezydent Wrocławia odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia na lokalizację tego zjazdu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przywołał obowiązujące, w zakresie udzielania zgody na lokalizacje zjazdu z drogi publicznej, przepisy art. 19 ust. 5, art. 29 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm. – dalej. u.d.p.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124 ze zm. – dalej: rozporządzenie). Po przeanalizowaniu powyższych przepisów organ I instancji uznał, iż planowany zjazd nie spełnia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wnioskowany zjazd miałby być zlokalizowany w miejscu, w którym aktualnie istnieje przejście dla pieszych (azyl dla pieszych). Lokalizacja zjazdu stwarzałaby zagrożenie bezpieczeństwa pieszych w momencie wykonywania manewru wjazdu lub wyjazdu pojazdu. Planowana lokalizacja zjazdu znajduje się również w bliskiej odległości przystanku komunikacji zbiorowej po przeciwnej stronie ulicy. W miejscu lokalizacji zjazdu funkcjonuje oznakowanie poziome oznaczające pas do lewoskrętu w kierunku wschodnim od proponowanego zjazdu. Organ podał, że na opisanym odcinku drogi wojewódzkiej występuje duże natężenie ruchu kołowego i tranzyt. Podkreślono, że nie jest możliwe zlokalizowanie zjazdu w innym miejscu, gdyż nieruchomość z uwagi na nietypowy kształt przylega krótkim bokiem do ulicy, co powoduje, że nie ma alternatywnego sposobu lokalizacji zjazdu w celu wyjścia poza obszar przejścia dla pieszych lub przystanku komunikacji zbiorowej tudzież pasa do lewoskrętu dla obiektu handlowego oddalonego na wschód.

W odwołaniu od powyższej decyzji strony zarzuciły naruszenie:

- art. 79 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej k.p.a.) w związku z art. 6, art. 8 § 1 i art. 10 k.p.a. przez brak zagwarantowania stronie czynnego udziału w postępowaniu przejawiające się w braku pisemnego poinformowania o terminie i miejscu oględzin nieruchomości;

- naruszenie przepisów przez niepowiadomienie o dokonywanych czynnościach w tym o wszczęciu postępowania oraz czynnościach dowodowych współwłaściciela nieruchomości M. G.;

- art. 106 § 2 k.p.a. przez niepowiadomienie strony o wystąpieniu w przedmiocie zajęcia stanowiska przez inny organ administracji publicznej;

- art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. przez pominięcie w toku postępowania możliwości takiego uregulowania obowiązków strony w zakresie przebudowy istniejącej infrastruktury aby możliwym było pozytywne rozpatrzenie wniosku;

- art. 29 ust. 4 u.d.p. w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 7b k.p.a. przez naruszenie zasady proporcjonalności co doprowadziło do zupełnego pozbawienia strony postępowania możliwości korzystania z prawa własności nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) nie uwzględniło zarzutów odwołania i skarżoną obecnie decyzją Nr SKO 4101/161/21 z 29 grudnia 2021r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ przytoczył wynikające z art. 29 u.d.p., warunki wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Podkreślił, że decyzja wydawana przez zarządcę drogi w tej sprawie ma charakter uznaniowy. Zaznaczył, że zgodnie z art. 29 ust.4 u.d.p., zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Dalej organ odwołał się do utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych argumentując, że zarządca drogi, wydając decyzję w kwestii wyrażenia zgody na dokonanie zjazdu z drogi publicznej kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie, a w szczególności przez przepisy § 9 ust. 1 pkt. 3 i 4, § 77 oraz § 113 ust.7.

Organ, dowołując się do zgromadzonego materiału dowodowego w tym zdjęć oraz przeprowadzonej w dniu 16 czerwca 2021 r. wizji w terenie z udziałem stron postępowania, stwierdził, że planowany zjazd nie spełnia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ następnie szczegółowo odniósł się do poszczególnych aspektów planowanej lokalizacji zjazdu. Wskazał, że na drogach klasy wojewódzkiej powinno się ograniczyć liczbę i częstość zjazdów, na wskazanym odcinku drogi wojewódzkiej występuje duże natężenie ruchu kołowego, w tym ruchu samochodów ciężarowych. Na wysokości planowanego zjazdu znajduje się aktualnie przejście dla pieszych wraz z azylem. Z treści protokołu dokumentującego ustalenia wizji w terenie wynika, że uprzednio przejście znajdowało się 15 m na zachód, lecz w 2016 r. zostało przeniesione w kolizyjne miejsce. Organ powołując się na przepisy rozporządzenia wskazał, że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia drogi obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego

Organ uznał, że w świetle powyższych zastrzeżeń, w tym znajdującego się przejścia dla pieszych w miejscu wnioskowanego zjazdu, należało przyjąć, że wnioskowana przez skarżących lokalizacja zjazdu publicznego nie spełnia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Organ uznał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ma fakt wydania 2 lipca 2015 r. decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, bowiem decyzja ta wygasła, gdyż w ciągu 3 lat od jej wydania zjazd nie został wybudowany.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie zarzucając SKO naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania:

1) art. 29 ust. 1, ust. 4 u.d.p. w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez przekroczenie zasady uznania administracyjnego;

2) art. 75 § § 1 w związku z art. 77 § 1, art. 84 § 1, art. 7, art. 8 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w niezbędnym, uwarunkowanym przedmiotem postępowania w zakresie przejawiającym się w niepowołaniu biegłego rzeczoznawcy;

3) art. 89 § 2 w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej w przypadku gdy jej wyznaczenie przyczyniłoby się do sprawniejszego rozpoznania sprawy, a przy tym mogłoby doprowadzić do właściwego i pełnego rozpoznania wniosku;

4) art. 79 § 1 i § 2 w związku z art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. przez naruszenie obowiązku zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym;

5) art. 80 w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. przez naruszenie zasady swobodnej oceny zebranych dowodów co doprowadziło do przyjęcia, że w sprawie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i komplementarny;

6) art. 138 § 2 k.p.a. przez nieuznanie konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sytuacji naruszenia przepisów postępowania, w związku z faktem nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, tj. pominięciem dowodu z opinii biegłego.

W uzasadnieniu skargi, skarżący zarzucili, że organy bezpodstawnie przyznały w ich sprawie prymat interesowi społecznemu, nie biorąc pod uwagę uzasadnionego interesu indywidualnego stron. Podkreślili, że niezrozumiały jest fakt pominięcia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wpływu zjazdu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, w tym możliwych do przeprowadzenia prac związanych z usunięciem ewentualnego zagrożenia, w tym choćby przesunięcia kolidującego przejścia dla pieszych w inne miejsce.

W dalszej części skargi strony odwołały się do wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, jako gwarantującej stronie prawne możliwości podejmowania czynności procesowych oraz do art. 79 i art. 81 k.p.a., podkreślając obowiązek organu do zapewnienia dostępu do akt sprawy oraz zawiadamiania o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych oraz oględzin na siedem dni przed terminem przeprowadzenia tych dowodów. Zdaniem skarżących organ nie zrealizował tych obowiązków wobec małżonki pierwszego skarżącego oraz wobec drugiego skarżącego, przez co zostali pozbawieni udziału w decydującej czynności dowodowej, jak oględziny.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozstrzygając w powyższym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną w przedmiocie lokalizacji zjazdu do drogi publicznej stanowi art.29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. Stosowanie do treści tych regulacji, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu (art. 29 ust. 1). Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4).

Decyzje wydawane na podstawie tych przepisów są decyzjami uznaniowymi. Oznacza to, że zarządca drogi może, ale nie musi wyrazić zgody na lokalizację zjazdu. Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi, a także obowiązujące przepisy - ograniczenia wynikające z warunków technicznych, zawartych rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Stosownie do § 77 cyt. rozporządzenia zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Obszerne orzecznictwo sądowe potwierdza, że przesłanka względów bezpieczeństwa publicznego jest podstawową dyrektywą, jaką powinien kierować się organ orzekając w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Na zasadę bezpieczeństwa ruchu drogowego, związanego z bezpieczeństwem ruchu pieszych powołały się organy orzekające w sprawie – jako podstawową przesłankę uniemożliwiającą uwzględnienie wniosku strony. Jak bowiem wynikało z przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego, a w szczególności z materiału fotograficznego oraz treści przeprowadzonej w ramach postępowania przed organem I instancji, wizji w terenie na wysokości planowanego zjazdu znajduje się aktualnie przejście dla pieszych wraz z azylem. Stanowi to ograniczenie wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne tym samym nie spełnia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Powyższa analiza zasadnie stanowiła w niniejszej sprawie podstawę oceny warunków usytuowania zjazdu przez organ I instancji , a za nim SKO.

Z dowodów zebranych w aktach sprawy i stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji wynika, że planowany zjazd nie spełnia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wnioskowany zjazd miałby być zlokalizowany w miejscu, w którym aktualnie istnieje przejście dla pieszych (azyl dla pieszych). Lokalizacja zjazdu stwarzałaby zagrożenie bezpieczeństwa pieszych w momencie wykonywania manewru wjazdu lub wyjazdu pojazdu. Planowana lokalizacja zjazdu znajduje się również w bliskiej odległości przystanku komunikacji zbiorowej po przeciwnej stronie ulicy. W miejscu lokalizacji zjazdu funkcjonuje oznakowanie poziome oznaczające pas do lewoskrętu w kierunku wschodnim od proponowanego zjazdu. Na opisanym odcinku drogi wojewódzkiej występuje duże natężenie ruchu kołowego i tranzyt.

W przekonaniu Sądu organ zasadnie odwołał się do bezpieczeństwa drogowego wskazując na istotne ryzyko w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie generowałby zjazd w lokalizacji wskazanej przez skarżących.

Podkreślić należy, że skoro - wydawana w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu - decyzja ma charakter uznaniowy, to organ administracji miał podstawy, aby odmówić wydania takiej zgody w przypadku istotnego zagrożenia dla bezpieczeństwa komunikacyjnego, co w sprawie miało miejsce. Nie można przy tym przypisać – dokonanej przez orzekające w sprawie organy - ocenie znamion dowolności. Organy prawidłowo wyważyły interes społeczny, polegający na ochronie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz interes indywidualny strony polegający na realizacji żądania dotyczącego wykonania zjazdu, zasadnie dając pierwszeństwo pierwszemu z nich. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 lutego 2012 r. (I OSK 276/11, LEX nr 1120669) uznał, że /.../"przepisy rozporządzenia, do których odsyła art. 29 ustawy nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego." Teza ta wskazuje, że w przypadku, gdy planowany zjazd (wyjazd i wjazd) z drogi publicznej miałby zostać zlokalizowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, zarządca drogi jest zobowiązany do odmowy zezwolenia na lokalizację takiego zjazdu. W tych okolicznościach, interes strony skarżącej nie uzasadniał odstępstw od wymogów bezpieczeństwa ruchu drogowego a rozstrzygając sprawę należało uznać prymat bezpieczeństwa tego ruchu.

Tak wiec zasadnie organ, zdaniem Sądu przyjął, że w obecnym stanie faktycznym, wnioskowana przez skarżących lokalizacja zjazdu, nie spełnia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W świetle powyższego za nietrafne należy uznać zarzuty skarżących dotyczące nierozpoznania całości materiału dowodowego i nieustalenia stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistością. Podniesione w skardze okoliczności dotyczące udzielenie w 2015 r. zezwolenia na lokalizację zjazdu, pozostają bez związku z aktualną oceną warunków dotyczących lokalizacji i budowy zjazdu publicznego, wynikających z §113 ust. 7 pkt 1 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zakaz sytuowania zjazdu publicznego w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego jest dyrektywą, jaką musi kierować się zarządca drogi w momencie podejmowania decyzji o zgodzie na lokalizację zjazdu i na ten moment ma obowiązek oceniać przesłanki do udzielenia takiej zgody. Dla oceny poziomu bezpieczeństwa przy proponowanej przez skarżących lokalizacji zjazdu istotny był zatem stan faktyczny istniejący w momencie rozpoznawania wniosku.

Podkreślić przy tym trzeba, że jednym z elementów ustaleń leżących u podstaw zawartych w niej ustaleń i wniosków były dokumentacja fotograficzna oraz oględziny miejsca planowanego zjazdu przez osoby sporządzające protokół z tych oględzin.

W kontekście powyższego Sąd uznaje, że rozstrzygnięcia organów administracji w sprawie są prawidłowe. W ocenie Sądu zbędne było powołanie w sprawie biegłego w celu sporządzenia opinii, bowiem Zarząd Drogi jest organem wyspecjalizowanym, dysponującym wiedzą pozwalającą na samodzielne podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji zjazdu z drogi publicznej.

Za bezzasadny należy uznać zarzut strony dotyczący naruszenia art. 89 § 2 w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Sprawa została prawidłowo rozpoznana i nie wymagała przeprowadzenia rozprawy.

W skardze skarżący zarzucają naruszenie art. 79 § 1 i § 2 w związku z art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. przez nie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem skarżących organ nie zrealizował tych obowiązków wobec małżonki pierwszego skarżącego oraz wobec drugiego skarżącego, przez co zostali pozbawieni udziału w decydującej czynności dowodowej, jaką były oględziny.

Zgodnie z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§ 1). Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2). Brak udziału w oględzinach sam w sobie nie musi stanowić o istotnym naruszeniu przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Udział w oględzinach nie jest obowiązkowy, Wada tego rodzaju nabiera znaczenia, jako wada istotna, dopiero w przypadku naruszenia podstawowych obowiązków organu administracyjnego wynikających z art. 79 § 1 i § 2 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., czyli braku umożliwienia stronom postępowania udziału w przeprowadzeniu oględzin W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Jak wynika z akt sprawy (k. 19) organ dokonał wizji w terenie przy udziale stron postępowania R. T. i R. P., które podpisały się pod tym protokołem. Skarżący podpisał się jako osoba upoważniona m.in. przez drugiego skarżącego. Ponadto jak wynika z wniosku o wydanie decyzji na lokalizację zjazdu skarżący działał w tym postępowaniu jako osoba upoważniona przez pozostałych współwłaścicieli nieruchomości.

Skarżący reprezentujący pozostałych miał zatem możliwość uczestniczenia w wizji w terenie oraz zapoznania się z wynikami oględzin i odniesienia się do nich. Trudno więc przyjąć, że zostały w jakikolwiek istotny sposób naruszone jego prawa do udziału w postępowaniu. Skarżący nie podważyli skutecznie tego co ustalono w toku oględzin, w szczególności nie wykazali, że w miejscu w którym miałby zostać zlokalizowany zjazd jest przejście dla pieszych z azylem. Przeprowadzone oględziny mogły więc stanowić dowód w sprawie, którego przyjęcie nie budzi zastrzeżeń Sądu.

Wprawdzie brak jest w aktach sprawy zawiadomienia skarżących o zamiarze przeprowadzenia wizji w terenie to jednak skarżący z jednym ze współwłaścicieli brali udział w tych czynnościach i składali wyjaśnienia. Niemniej jednak podnoszony przez skarżących zarzut naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To na niej spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W niniejszej sprawie pomimo zarzucanego przez skarżących niedochowania przez organ zawiadomienia w terminie 7 dni o przeprowadzeniu oględzin strona nie wskazała, jakie negatywne konsekwencje, jakie utrudnienia dla niej z tego wynikły i jaki mają one wpływ na wydaną decyzję.

Strona na etapie całego postępowania administracyjnego jak również w skardze nie kwestionuje, że ww. przejście dla pieszych znajduje się w miejscu wnioskowanego zjazdu. Domaga się jednak, aby w tym postępowaniu organ podjął decyzję o przeniesieniu przejścia dla pieszych w inne miejsce.

Sąd wskazuje, że kwestia przeniesienia przejścia dla pieszych w inne miejsce jest związana z zatwierdzeniem zmiany organizacji ruchu. Jest to jednak inna sprawa niż przedmiotowa i nie może podlegać w tym postępowaniu ocenie Sądu. Sąd podkreśla, że zatwierdzenie organizacji ruchu jako czynność podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13 zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego oraz nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, wobec czego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.