Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 273/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1  par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania zażalenia od postanowienia nr [...] z [...] listopada 2012 r. – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Dnia [...] listopada 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. wydał postanowienie o odmowie wydania R. L. zaświadczenia żądanej treści.

Od powyższego postanowienia strona złożyła zażalenie.

Strona złożyła także wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia.

Pismem z [...] grudnia 2012 r. R. L. cofnął omawiane zażalenie.

Komendant Główny Policji pismem z [...] stycznia 2013 r. zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie tego, czy domaga się oceny skarżonego postanowienia w trybie zażaleniowym, czy też w trybie nadzwyczajnym, pod rygorem pozostawienia pism strony bez rozpoznania, który to rygor organ następnie zastosował.

W realiach wyżej przedstawionych strona wywiodła skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu zażalenia na postanowienie z [...] listopada 2012 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł zaś o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organowi można skutecznie zarzucić bezczynność w rozpoznaniu zażalenia strony.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy organ, będąc zobowiązanym do podjęcia danych działań, nie czyni tego.

Rozpoznając skargę na bezczynność organu należy także mieć na względzie to, czy składający taką skargę, ma w tym interes. Należy bowiem pamiętać, że istotą omawianego postępowania jest zapewnienie obywatelowi ochrony przed opieszałością czy brakiem działania organów. Celem skargi na bezczynność nie może zaś być wyłącznie chęć weryfikacji poprawności postępowania organu. Do tego bowiem służą postępowania inicjowane w trybach odwoławczych lub trybach nadzwyczajnych.

Tak więc, rozpoznając skargę na bezczynność organu, należy brać pod uwagę nie tylko to, czy ewentualne jej uwzględnienie jest możliwe, ale też to, czy za tym uwzględnieniem przemawia uzasadniony, słuszny interes skarżącego.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, że strona oprócz zażalenia na postanowienie z [...] listopada 2012 r. wniosła także o stwierdzenie jego nieważności.

Poza sporem pozostaje także to, że skarżący cofnął powyższe zażalenie.

W świetle powyższego, na dzień wyrokowania przez tutejszy Sąd, brak było możliwości uwzględnienia badanej skargi i zobowiązania organu do rozpoznania zażalenia. Ten środek zaskarżenia został bowiem skutecznie cofnięty przez stronę. Tym samym, wobec rezygnacji przez stronę z zażaleniowego trybu postępowania, organ nie mógł już rozpoznawać merytorycznie spornego zażalenia. To zaś prowadzi do konkluzji, iż nie sposób zarzucić organowi bezczynności w rozpoznaniu środka zaskarżenia, będącego przedmiotem niniejszej skargi.

Zwrócić także należy uwagę na fakt, że brak rozpoznania zażalenia przez organ nie spowodował powstania po stronie skarżącego negatywnych dla niego następstw. Nierozpoznawanie zażalenia pozostawało bowiem w zgodzie z wolą strony, wyrażoną w piśmie cofającym to zażalenie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.