Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1058/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4;
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 90 ust. 3d.
journal: Dz.U. 1991 nr 95 poz 425
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 595/19 w sprawie ze skarg A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 marca 2019 r., nr SKO.SW/4101/12/2019, nr SKO.SW/4101/13/2019 w przedmiocie określenia kwoty dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 595/19 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2335 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargi A. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 1 marca 2019 r. w przedmiocie zwrotu dotacji oświatowej.

Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i opierając środek odwoławczy na obu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosiły się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 81 i art. 81a ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) – zwanej dalej k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca przeznaczyła środki z dotacji w celu sfinansowania działań reklamowych, podczas gdy koncentrowała się na informowaniu o ofercie edukacyjnej szkoły, rekrutacji i promowaniu wartości nauki i miały charakter kampanii społecznej, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 80, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy ocenie materiału dowodowego statutów prowadzonych przez skarżącą szkół niepublicznych, gdy z ich treści wynika że skarżąca pełniła jednocześnie funkcję dyrektora generalnego, a jej zakres pokrywał się z zadaniami, które wykonuje dyrektor szkoły i wyprowadzenie niesłusznego wniosku, że wykonywane przez skarżącą czynności pokrywają się z zadaniami organu prowadzącego, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do szczegółowej oceny prawnej i wyjaśnienia podstaw co do stosowania wobec osoby pełniącej funkcję dyrektora szkoły niepublicznej art. 36 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572).

Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczyły art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dwukrotna nowelizacja tego przepisu w dniu 1 stycznia 2014 r. i 31 marca 2015 r. nie ma charakteru doprecyzowującego, co skutkowało brakiem możliwości zaliczenia wydatków organu prowadzącego szkołę w postaci wynagrodzenia skarżącej jako dyrektora generalnego, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. b ustawy o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wydatki na promocję szkoły w ramach kampanii społecznej nie stanowią wydatków bieżących, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. a w związku z art. 36 ust. 1 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną wykładnie i uznanie, że wynagrodzenie dyrektora generalnego nie może zostać sfinansowane z dotacji, pomimo że przepis art. 90 ust. 3d ust. 1 lit. a tej ustawy nie odsyła do art. 36 ust. 1 ustawy, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 36 ust.1 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca nie posiadała kwalifikacji wymaganych do pełnienia funkcji dyrektora szkoły.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Jak celnie zauważył Sąd pierwszej instancji, strona skarżąca nie wykazała w postępowaniu administracyjnym dostatecznej aktywności, która pozwoliłaby na podważenie sformułowanych w decyzji organu tez. Zakres zgromadzonego przez organ administracji z urzędu materiału dowodowego nie nasuwa zastrzeżeń, a dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości. Jak wynika ze statutów, w szkołach prowadzonych przez skarżącą zatrudniony był odrębnie dyrektor szkoły i funkcji tej skarżąca nie pełniła. Tego ustalenia skarżąca nie zakwestionowała i kwestia oceny kwalifikacji skarżącej nie ma w tym zakresie znaczenia. Nie jest bowiem istotne to, jakimi kwalifikacjami się skarżąca legitymowała, ale to że faktycznie nie pełniła funkcji dyrektora szkoły.

Nie zakwestionowała również skarżąca ustalenia organów co do dokonania wydatku na reklamę i promocję oraz transport, dlatego że nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o innym charakterze nabywanych usług, twierdząc wręcz że nie zachowały się materiały pozwalające na potwierdzenie stanowiska skarżącej. Twierdzenia skarżącej pozostają zatem gołosłowne.

Z tych przyczyn nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji prawidłowo skonstruował wzorzec kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tym zakresie i należycie go aplikował. Skoro zagadnienie kwalifikacji skarżącej w świetle przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o systemie oświaty pozostawało bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, to odnoszący się do przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzut niedostatecznego wyjaśnienia wspomnianego zagadnienia jest nietrafny. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest czytelne, zawiera przekonującą, logiczną argumentację. W sposób rzetelny prezentuje powody podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności nie można podzielić pojawiającego się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu jego lakoniczności. Zwięzłość motywów należy do atutów tekstu i świadczy o wprawie jego autora w przygotowywaniu tekstów prawniczych. Na uwagę zasługuje zwłaszcza to, że uzasadnienie nie powiela – jak to się często obserwuje – wyrażonych wcześniej przez organ poglądów, ale zawiera własną ocenę Sądu pierwszej instancji.

Nieuzasadnione pozostają również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim przeprowadzone w latach 2014 – 2015 zmiany normatywne dotyczące art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty miały charakter merytoryczny, nie zaś doprecyzowujący – jak wskazano w skardze kasacyjnej. Podzielić należy pogląd, wyrażony m. in. w wyroku NSA z 21 lipca 2020 r., I GSK 632/20, LEX nr 3071855, zgodnie z którym przepis ten "ma charakter materialnoprawny, reguluje bowiem uprawnienia podmiotu otrzymującego dotację poprzez dookreślenie, na jakie cele dotacja może być wykorzystana. Zmiany wprowadzane przez ustawodawcę są daleko idące, ponieważ katalog wydatków, które można sfinansować z dotacji zmienia się w sposób istotny w zależności od wersji przepisu. Przy tak daleko idących zmianach trudno zaakceptować pogląd o tym, że zmiany służyły wyłącznie doprecyzowaniu regulacji. Ponieważ przepis ma charakter materialnoprawny, to jego interpretacja decyduje o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego w stosunku administracyjnoprawnym.".

Natomiast pozostałe twierdzenia zamieszczone w ramach podniesionych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego nie polegają – wbrew deklaracji strony skarżącej – na kwestionowaniu wykładni tych przepisów, lecz na próbie podważenia stanu faktycznego sprawy. Skarżąca bowiem także w tym aspekcie podnosi kwestię oceny wydatków reklamowych oraz kwalifikacji do pełnienia funkcji dyrektora szkoły. Już z powodu ujęcie w ten sposób zarzutów z pierwszej podstawy kasacyjnej nie pozwala na ich uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.