Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 124/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej W. w P. na decyzję Wojewody z dnia 13 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 18 września 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 grudnia 2023 r. nr [...] Wojewoda (dalej również: Wojewoda; organ II instancji; organ odwoławczy), w wyniku rozpatrzenia odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej W. w P. (dalej również: Wspólnota Mieszkaniowa; zainteresowana; skarżąca), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (dalej również: Prezydent Miasta; organ I instancji) z dnia 18 września 2023 r. nr [...], wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę.

Decyzje te zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

l. sp. z o.o. (dalej również: inwestor; uczestnik [postępowania]) w dniu 6 marca 2023 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wolno stojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę istniejących zabudowań na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark 03 obręb R.). Do wniosku załączono m.in.: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opłacone pełnomocnictwo, zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę budynku mieszkalnego i gospodarczego, 3 egzemplarze projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2023 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w złożonej wraz z wnioskiem dokumentacji.

W piśmie z dnia 19 kwietnia 2023 r. pełnomocnik inwestora, w odpowiedzi na postanowienie z dnia 30 marca 2023 r., udzielił wyjaśnień i dokonał uzupełnień wniosku (wraz z projektem budowlanym).

W piśmie z dnia 25 kwietnia 2023 r. Wspólnoty Mieszkaniowa (działająca za pośrednictwem administratora) wniosła o wyjaśnienie następujących kwestii i uzupełnienie dokumentacji złożonej z wnioskiem o pozwolenie na budowę i rozbiórkę: 1) narzucenie konieczności zinwentaryzowania budynku [...]; 2) nałożenie obowiązku stałego monitoringu geodezyjnego w trakcie realizacji inwestycji, jak i 2 lata po jej realizacji; 3) umieszczenie w projekcie architektonicznym opisu i rysunków zabezpieczenia wykopu; 4) wykonanie BIOZ dla budowy; 5) wykonanie analizy przesłaniania i nasłonecznienia; 6) wykonanie analizy hałasu generowanego przez instalacje oraz pojazdy korzystające ze zjazdu do garażu podziemnego; 7) wykonanie korekty spadku terenu otaczającego projektowany obiekt

W piśmie z dnia 8 maja 2023 r. Prezydent Miasta zobowiązał inwestora do ustosunkowania się do pisma Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 25 kwietnia 2023 r.

W piśmie z dnia 9 maja 2023 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego, co zostało uczynione postanowieniem organu I instancji z dnia 11 maja 2023 r.

Następnie w piśmie z dnia 26 lipca 2023 r. inwestor wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Do pisma tego dołączone zostały 3 egzemplarze skorygowanego projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz załączników do projektu budowlanego wraz z projektem rozbiórki. Inwestor wyjaśnił również, że załączone projekty uwzględniają uzupełnienie oraz zgodę Zarządu Dróg Miejskich na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości od krawędzi jezdni mniejszej niż odległość określona w art. 43 ustawy o drogach publicznych (dalej również: u.d.p.).

Odnosząc się do pisma Wspólnoty Mieszkaniowej, inwestor wyjaśnił, że: 1) dokumentacja obejmująca technologie zabezpieczenia wykopów nie jest przedmiotem projektu architektoniczno-budowlanego i nie jest wymagana na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę na podstawie Prawa budowlanego i rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679); dokumentacja geotechniczna zabezpieczenia wykopów zostanie opracowana przed przystąpieniem do robót budowlanych; żądanie zinwentaryzowania budynku sąsiada oraz prowadzenia monitoringu drgań w trakcie budowy, jak i żądanie założenia stałego monitoringu geodezyjnego są bezpodstawne i niepoparte żadnymi przepisami prawa; opracowany BIOZ, wymagany do projektu architektoniczno-budowlanego, znajduje się w tomie "Załączniki do projektu budowlanego"; 2) w załączonym do przedmiotowego pisma skorygowanym projekcie budowlanym przedmiotowego budynku przedstawiono analizę nasłonecznienia dla budynku Wspólnoty Mieszkaniowej; budynek ten znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, zgodnie z § 60 ust. 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) - dalej "warunki techniczne [budynków]"; w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia; w związku z powyższym analizę nasłonecznienia w przedłożonym projekcie budowlanym przeprowadza się dla mieszkań wielopokojowych – narożnikowych; podział mieszkań z rzutu parteru jest powtarzalny dla pięter +1, +2; dla mieszkań na poddaszu warunki nasłonecznienia bez zmian; po wykonaniu analizy można wykazać, że projektowany budynek nie zacienia budynku mieszkalnego znajdującego się na dz. nr [...] oraz że projektowany budynek mieszkalny spełnia określone w warunkach technicznych wymagania dotyczące min. 1,5 godz. czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w wymaganym przedziale godzinowym 7.00-17.00; dla istniejącego budynku od strony wschodniej zapewniono dla całej elewacji nieprzerwalne nasłonecznienie w godzinach 7:00-10:00, natomiast od strony południowej i zachodniej zapewniono nasłonecznienie w godzinach 8:30-10:30 oraz 14:00-15:00; 3) z uwagi na zakres projektowanego przedsięwzięcia obejmującego budowę wolnostojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym nie zachodzi konieczność opracowania i przedłożenia analizy akustycznej; projektowane rozwiązania i zastosowane urządzenia nie będą wprowadzały uciążliwości akustycznych powodujących przekroczenie dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku; 4) projektowane elementy budynku, jak pochylnia zjazdu do garażu, czy obiekty budowlane w postaci zadaszenia zjazdu i muru oporowego przy zjeździe do garażu - usytuowane są zgodnie z warunkami technicznymi, odpowiednio min. 1,5 m od granicy dla elementów budynku i bez wymagań dla obiektów budowlanych niebędących budynkami; 5) po przeanalizowaniu ukształtowania i istniejących rzędnych terenu na działkach sąsiednich oraz w pasie drogowym, zaprojektowano urządzony teren działki nr [...] (będącej przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę) w poziomie terenów działek przyległych lub poniżej, nie powodując zmiany naturalnego spływu wód opadowych i roztopowych oraz kierowania ich na tereny sąsiednie; powyższe uwzględniono w skorygowanej dokumentacji projektowej będącej załącznikiem do przedmiotowego pisma.

Dodatkowo przy piśmie z dnia 1 sierpnia 2023 r. pełnomocnik inwestora dołączył 3 egzemplarze oświadczenia o braku możliwości podłączenia do sieci ciepłowniczej.

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta podjął zawieszone postępowanie. Jednocześnie zawiadomieniem z dnia 29 sierpnia 2023 r. organ I instancji powiadomił strony, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w sprawie. Ponadto zawiadomieniem z dnia 29 sierpnia 2023 r., działając na podstawie art. 79a k.p.a., Prezydent Miasta poinformował inwestora, że zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że nie dokonano uzupełnienia w zakresie uzgodnienia planowanej inwestycji z zarządcą działki drogowej (Zarządem Dróg Miejskich w P.) co do możliwości zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji, by potwierdzić spełnienie warunku art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz spełnienie warunku, o którym jest mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz wykazanie spełnienia wymogów § 18 warunków technicznych budynków w odniesieniu do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "K. " w P., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 23 października 2007 r. [Dz.Urz.Woj.[...]. z 2007 r. nr [...], poz. [...]] (dalej również: plan miejscowy; m.p.z.p.), tj. inwestor nie wykazał, że pochylnia zjazdowa do garażu podziemnego jest odsunięta od granicy pasa drogowego ul. [...] na długość minimum jednego samochodu, tak by kierowca wjeżdżał na chodnik z poziomego pasa drogi; ponadto inwestor nie wykazał zapewnienia miejsc parkingowych dla użytkowników przebywających czasowo [na terenie objętym planowaną budową], zgodnie z § 18 warunków technicznych.

W dniu 31 sierpnia 2023 r. pełnomocnik inwestora dokonał korekty w powyższym zakresie na projekcie zagospodarowania terenu, wrysowując obszar dla samochodu oczekującego na włączenie się do ruchu drogowego.

Decyzją nr [...] (znak [...]) z dnia 18 września 2023 r. Prezydenta Miasta P. zatwierdził projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla l. sp. z o.o., obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark 03, obręb R.), z zachowaniem następujących warunków: a) szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: zgodnie z informacją BIOZ zamieszczoną w projekcie budowlanym - teren budowy wygrodzić i zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich (pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia 21 kwietnia 2022 r. znak [...] w sprawie wyrażenia zgody zarządcy drogi na usytuowanie obiektu); b) szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3a rozporządzenia [Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r.] w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego [Dz.U. z 2001 r. nr 138, poz. 1554] , wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdzono, iż spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz 34 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że: decyzja jest zgodna z wnioskiem inwestora. Projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "K. w P." (uchwała nr [...] z dnia 23 października 2007 r. publikacja w dzienniku urzędowym nr [...], poz. [...]). Wnioskodawca złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; projektant oświadczył, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Zdaniem organu I instancji, zgłoszone wobec inwestora przez Wspólnotę żądania obejmujące zinwentaryzowanie budynku [...], nałożenie obowiązku stałego monitoringu geodezyjnego w trakcie realizacji inwestycji, jak i 2 lata po oraz konieczność opracowania i przedłożenia monitoringu akustycznego nie znajdują żadnego oparcia w obowiązujących przepisach.

Organ podkreślił również, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wyłącznie wybiórcze i pobieżne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie decyzji w znacznej mierze na zapewnieniach inwestora i projektanta bez samodzielnej analizy zgromadzonych dokumentów i wniosków pod kątem ich zgodności z przepisami prawa; w szczególności uznanie, że nie ma możliwości nałożenia na inwestora: obowiązku zinwentaryzowania budynku [...], obowiązku stałego monitoringu geodezyjnego w trakcie realizacji inwestycji, jak i 2 lata po oraz obowiązku opracowania i przedłożenia monitoringu akustycznego; zarzucono, że organ nie przeprowadził merytorycznej oceny złożonych dokumentów, uznając, że całkowicie wystarczające jest złożenie zapewnienia o ich prawidłowości przez inwestora i projektanta, a takie działanie organu jest całkowicie wadliwe i pozbawione poczucia obowiązku w zakresie kompleksowego wyjaśnienia sprawy co do konieczności ustalenia zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami, co należy odnieść także do regulacji techniczno-budowlanych;

- art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wyjaśnienia zgłaszanego przez skarżącego w piśmie z dnia 25 kwietnia 2023 r. problemu braku zachowania wymaganej odległości elementów budynku od granicy działki (pkt 4 pisma skarżącego).

W piśmie z dnia 15 listopada 2023 r., stanowiącym odpowiedź na odwołanie, pełnomocnik inwestora podniósł, że zarzuty odwołania są całkowicie bezzasadne, bowiem dotyczą żądań w zakresie inwentaryzacji budynku skarżącej oraz nałożenia obowiązku założenia stałego monitoringu geodezyjnego na okres realizacji planowanej inwestycji i dwa lata po jej zakończeniu. Podkreślił, że postulaty te, które skarżąca wykazała już na początku postępowania, nie są oparte na żadnych przepisach prawa i stanowią jedynie niczym nieuzasadnione roszczenia, wobec czego nie można zarzucać organowi I instancji braku przeprowadzenia analizy przedłożonego projektu budowlanego pod kątem powszechnie obowiązujących przepisów prawa, gdyż żądanie skarżącej nie miały podstaw w żadnych obowiązujących przepisach prawa.

Wojewoda, motywując swoje rozstrzygnięcie, w uzasadnieniu decyzji z dnia 13 grudnia 2023 r., przywołał zasady i przepisy szczegółowe Prawa budowlanego, jak art. 4, art. 28, art. 35 ust. 1 pkt 1-4a Prawa budowlanego. Wojewoda wyjaśniał, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami; zakres uprawnień kontrolnych organu został określony w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i tylko w tym zakresie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ może podjąć działania korygujące.

Opisując przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie, organ II instancji wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wolnostojącego z garażem podziemnym oraz rozbiórka istniejących zabudowań na działce nr [...] położonej w miejscowości P., przy ul. [...]; projekt zakłada 35 lokali mieszkalnych w tym na parterze zaprojektowano 7 lokali mieszkalnych jednoosobowych oraz 1 lokal mieszkalny dwuosobowy, na pozostałych piętrach I piętra, II piętra i III piętra zaprojektowano po 7 lokali mieszkalnych jednoosobowych oraz po 2 lokale mieszkalne dwuosobowe; w budynku nie przewidziano lokali użytkowych oraz usługowych, natomiast zaprojektowano 1 lokal mieszkalny dostępny dla osoby niepełnosprawnej zlokalizowany na parterze; w budynku zaprojektowano windę osobową dla obsługi wszystkich kondygnacji; budynek został zaprojektowany na rzucie prostokąta - kształt nieregularny; zaprojektowano 4 kondygnacje nadziemne i 1 kondygnację podziemną; główna bryła budynku posiada dach stromy - dwuspadowy o kącie nachylenia 25°, z kontrspadkiem skierowanym do wewnątrz o kącie nachylenia 12,5°; projektuje się pochylnie zjazdową do garażu podziemnego o nachyleniu 20% pod przekryciem, zadaszenie wjazdu pokryte zielenią; powierzchnia zabudowy przedmiotowego przedsięwzięcia 395,98 m2, co stanowi 46,75% powierzchni działki; powierzchnia całkowita 1995,49 m2; długość 36,84 m, szerokość 11,94 m, wysokość maks. 14,76 m, łączna powierzchnia biologicznie czynna - 30,10% powierzchni działki.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że teren inwestycji objęty jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "K. " w P. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 23 października 2007 r.; inwestycja obejmuje teren oznaczony w planie symbolem 2MW, który przeznaczony został pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną; w § 4 ust. 6 planu miejscowego zamieszczono ustalenia w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu i wśród nich m.in.: ustalono zakaz sytuowania budynków w granicach z działkami sąsiednimi (pkt 1), sytuowanie zabudowy zgodnie z linią zabudowy nieprzekraczalną, wyznaczoną na rysunku planu, z dopuszczeniem: a) miejscowego wysunięcia części budynku, takiego jak ryzalit, balkon, wykusz przed wskazaną linię, głębokość wysunięcia nie może przekroczyć 1,0 m, a suma szerokości wysuniętych elementów ściany nie może przekroczyć 30% jej długości, b) dowolnego cofnięcia budynku za wskazaną linię (pkt 2), nieprzekraczalną powierzchnię zabudowy w wielkości do 50% działki na terenie 1MW, 2MW, 3MW ("pkt 3a"), wysokość zabudowy w wielkości maksymalnej 11,0 m do górnej krawędzi elewacji, jej gzymsu lub attyki w przypadku dachów płaskich lub 15,0 m do kalenicy dla terenów 2MW i 3MW (pkt 4a). W zakresie kształtowania geometrii dachów budowę dachów płaskich lub stromych dla terenów 2MW i 3MW ("pkt 6a"), minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej w wielkości 30% działki, dla terenów 1MW, 2MW i 3MW ("pkt 7a").

Wskazując na powyższe, Wojewoda stwierdził, że analiza zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego wykazała zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w odwołaniu Wspólnota podnosiła kwestię nałożenia na inwestora obowiązku zinwentaryzowania budynku [...] oraz obowiązku stałego monitoringu geodezyjnego w trakcie i po realizacji inwestycji. W tym względzie organ II instancji podkreślił, że zgodnie z przywołanym art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – w którym określone zostały czynności, jakie organ musi podjąć przed wydaniem decyzji o udzieleniu bądź nie udzieleniu pozwolenia na budowę – możliwe jest jedynie sprawdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Wojewoda zaznaczył, że sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), stąd też organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta; za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający; istotne jest to, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie.

Poza tym organ odwoławczy podkreślił, że inwestor, realizując pozwolenie na budowę, jest zobowiązany do przestrzegania zasad określonych art. 144 Kodeksu cywilnego i powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, co powinno uwzględniać przeznaczenie nieruchomości, które wynika z jej charakteru i sposobu korzystania z niej. Organ II instancji podkreślił również, że aktualnie obowiązuje ustawowa zasada wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt za projekt architektoniczno-budowlany. Ponadto zauważył, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor zobowiązany jest przedłożyć jedynie projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, brak jest konieczności przedkładania projektu technicznego; tym samym uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) zostały ograniczone. Podniósł, że rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Jednocześnie, powołując się na art. 81 ust. 3 Prawa budowlanego, wskazał na to, że zarówno projekt zagospodarowania terenu, jak i projekt architektoniczno-budowlany, został sporządzony przez uprawnionych projektantów, którzy na dzień ich sporządzenia posiadali aktualne zaświadczenie o przynależności do właściwej okręgowej izby samorządu zawodowego. Wobec tego Wojewoda, mając na uwadze odpowiedzialność projektanta za sporządzony projekt budowlany, a także zakres art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w granicach którego zobowiązany jest działać organ administracji architektonicznej, stwierdził, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie ma prawnej możliwości nakładania na inwestora dodatkowych obowiązków, które nie wynikają z przepisów.

W podsumowaniu Wojewoda stwierdził, że nie dostrzegł naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które nie mogłyby zostać konwalidowane na etapie odwoławczym. W jego ocenie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu omawianej sprawy, przedstawił jej stan faktyczny i prawny. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że z wydanego w toku postępowania postanowienia z dnia 30 marca 2023 r. wynika, że organ I instancji "rozpatrzył złożony przez inwestora wraz z wnioskiem materiał dowodowy". Zdaniem Wojewody, organ I instancji dokonał rzetelnej analizy stanu faktycznego sprawy.

Ponadto stwierdził, że dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami środowiskowymi i techniczno-budowlanymi.

Na koniec organ II instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co uzasadniało w całości utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P..

Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, w skardze na decyzję odwoławczą, zaskarżoną w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wyłącznie wybiórcze i pobieżne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie decyzji w znacznej mierze na zapewnieniach inwestora i projektanta bez samodzielnej analizy zgromadzonych dokumentów i wniosków pod kątem ich zgodności z przepisami prawa; w szczególności zaś uznanie, że "nie ma możliwości nałożenia na inwestora obowiązku zinwentaryzowania budynku [...] obowiązku stałego monitoringu geodezyjnego w trakcie realizacji inwestycji, jak i 2 lata po oraz obowiązku opracowania i przedłożenia monitoringu akustycznego". W tym względzie skarżąca podniosła, że "organ nie przeprowadził merytorycznej oceny złożonych dokumentów, uznając, iż całkowicie wystarczające jest złożenie zapewnienia o ich prawidłowości przez inwestora i projektanta. Takie działanie organu uznać należy za całkowicie wadliwe i pozbawione poczucia obowiązku w zakresie kompleksowego wyjaśnienia sprawy".

2. art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez działanie wbrew interesowi strony, a także poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji i niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy.

3. art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

- naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów brak podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności oraz brak dokładnego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na przyjęciu, że inwestor spełnia wszelkie normy niezbędne do wydania skarżonej decyzji,

- pominięcie zasady swobodnej oceny dowodów i brak podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności oraz brak dokładnego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało wadliwym ustaleniem stanu faktycznego w postaci uznania, że nie ma podstaw do wdrożenia postulowanych przez skarżącą procedur związanych z instalacją monitoringu geodezyjnego, podczas gdy możliwości techniczne oraz postęp technologiczny pozwala wdrożyć takie procedury.

Przy tak sformułowanych zarzutach, rozwiniętych w uzasadnieniu skargi podobnie jak wcześniej we wniesionym odwołaniu, strona wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; 2) wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji; 3) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewoda postanowieniem z dnia 7 maca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 61 § 1 w zw. z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody.

W piśmie procesowym z dnia 21 marca 2024 r. pełnomocnik inwestora, odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obwiązującymi przepisami prawa i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs(4) ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (aktualnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 340 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w tym przedmiocie. O powyższym strony zostały zawiadomione pismami z dnia 8 marca 2024 r.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody z dnia 13 grudnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 18 września 2023 r., w której zatwierdzono projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla l. sp. z o.o., obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. 03, obręb R.).

Podstawę materialnoprawną decyzji wydanych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym: c) dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego.

Stosownie zaś do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 Prawa budowlanego. Natomiast art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W następnej kolejności trzeba podkreślić, że rozstrzygnięciom organów obydwu instancji należy stawiać wszystkie wymagania wynikające z podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz szczegółowych reguł prowadzenia postępowania wyjaśniającego (dowodowego).

Odpowiednie odniesienie się przez organ administracji do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy jest istotne z punktu widzenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W stosunku do decyzji administracyjnej wskazuje się ustawowo na konieczność respektowania zasady prawdy obiektywnej (art. 7), zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1), zasad należytego informowania stron i przekonywania, tj. wyjaśniania przesłanek podjętych rozstrzygnięć (art. 9 i art. 11), z którymi wiążą się wymogi w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, rozstrzygnięcia i motywowania stanowiska organu (m.in. art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). W szczególności istotne jest podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Temu zaś służy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenienie, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wszystko to powinno zaś znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu spełniającym wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z tym, powinnością każdego organu administracji publicznej jest wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy obejmujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia (patrz np. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 4906/21, dostępny w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, obydwie wydane w niniejszej sprawie decyzje naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co już tylko z samej tej przyczyny uzasadniało ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W tych warunkach stwierdzone uchybienie miało również bezpośredni, determinujący wpływ na wynik sprawy, bowiem ukierunkowało charakter rozstrzygnięcia organu odwoławczego, tj. utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

Przede wszystkim należy podkreślić, że organy obydwu instancji nie odniosły się należycie do wszystkich istotnych kwestii, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Chodzi tutaj nie tylko o zagadnienia wprost wskazywane przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, ale również o inne, które nie znalazły odpowiedniego przedstawienia i omówienia w uzasadnieniu rozstrzygnięć wydanych przez organy obydwu instancji. Organy te wprawdzie ustosunkowały się do żądań Wspólnoty (której budynek sąsiaduje z teren inwestycji) w zakresie nałożenia na inwestora obowiązku zinwentaryzowania budynku [...] oraz obowiązku stałego monitoringu geodezyjnego w trakcie i po realizacji inwestycji - i jakkolwiek zasadniczo ich stanowisko jest trafne, bo oparte na brzmieniu przepisów art. 35 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, to nawet i w tym aspekcie organy nie uczyniły tego w sposób pełny. Zabrakło chociażby próby wyjaśnienia stronie skarżącej, że w projekcie architektoniczno-budowlanym z kwietnia 2023 r. znajduje się opinia geotechniczna, wskazująca na określone uwarunkowania posadowienia planowanego obiektu i jego zaliczenia do I kategorii geotechnicznej. W istocie w ogóle zabrakło w tym względzie analizy warunków, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d Prawa budowlanego oraz § 20 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679).

Z uzasadnień organów obydwu instancji wynika, że zaaprobowały uzupełnienia wniosku i projektu budowlanego w kształcie przedstawionym przez pełnomocnika inwestora - tj. w piśmie z dnia 19 kwietnia 2023 r. i przede wszystkim przy piśmie z dnia 26 lipca 2023 r.), jednakże nie omówiły większości tych uzupełnień, poprzestając na przywołaniu stanowiska inwestora. Dotyczy to wymaganej z perspektywy przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oceny zgodności projektu zagospodarowania działki budowlanej oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W kontekście zarzutów skarżącej, zgłaszanych już w toku postępowania administracyjnego, trzeba przypisać organom w istocie znaczące niedostatki w zakresie ustaleń własnych i rozpatrzenia materiału dowodowego.

W tym miejscu należy wskazać na takie kwestie poruszane w piśmie skarżącej z dnia 25 kwietnia 2023 r., jak chociażby zacienianie i nasłonecznienie dla budynku Wspólnoty Mieszkaniowej W. w P., zachowanie odległości od granicy czy odprowadzanie wód opadowych z terenu inwestycji. Organy w zasadzie własnych ustaleń i rozważań w tym względzie nie przedstawiły. Nie omówiły przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, jak chociażby § 12 oraz § 13 i 60 warunków technicznych budynków.

Sąd uznaje w tym względzie za stosowane przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2134/16 (dostępnym jw.) wyjaśnił, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego należy interpretować systemowo przy uwzględnieniu nie tylko unormowań techniczno-budowlanych, ale także pozostałych przepisów ustawy, w tym art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania działki w zakresie odległości pomiędzy obiektami lub w odniesieniu do granic aktualizuje się w szczególności zgłasza konkretne zastrzeżenia.

Innymi kwestiami, które nie zostały odpowiednio przedstawione i omówione jest zapewnienie dostępu do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji i uzgodnienie inwestycji z zarządcą drogi, tj. warunki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (aktualnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 320). Ten ostatni przepis stanowi, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

Co znamienne, organ I instancji w zawiadomieniu z dnia 29 sierpnia 2023 r. na podstawie art. 79a k.p.a., odnosząc się do pkt 6 postanowienia z dnia 30 marca 2023 r., poinformował inwestora, że zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że nie dokonano uzupełnienia w zakresie uzgodnienia planowanej inwestycji z zarządcą działki drogowej (Zarządem Dróg Miejskich w P.) co do możliwości zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji, by potwierdzić spełnienie warunku art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz spełnienie warunku, o którym jest mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz wykazanie spełnienia wymogów § 18 warunków technicznych budynków w odniesieniu do ustaleń obowiązującego planu, gdyż 1) inwestor nie wykazał, że pochylnia zjazdowa do garażu podziemnego jest odsunięta od granicy pasa drogowego ul. [...] na długość minimum jednego samochodu, tak by kierowca wjeżdżał na chodnik z poziomego pasa drogi, a ponadto 2) inwestor nie wykazał zapewnienia miejsc parkingowych dla użytkowników przebywających czasowo [na terenie objętym planowaną budową], zgodnie z § 18 warunków technicznych.

W stosunku do tych kwestii następnie żaden z organów nie przedstawił ustaleń, rozważań i ocen prawnych. Organ II instancji poprzestał na odnotowaniu, że korekty w powyższym zakresie w dniu 31 sierpnia 2023 r. dokonała A. S. na projekcie zagospodarowania terenu, wrysowując obszar dla samochodu oczekującego na włączenie się do ruchu drogowego.

W katach administracyjnych znajdują się 3 pisma Zarządu Dróg Miejskich w P. - z dnia: 20 kwietnia 2023 r. znak [...], 21 kwietnia 2023 r. znak [...] i 13 czerwca 2023 r. znak [...] Dwa ostatnie z nich dotyczą przede wszystkim usytuowania planowanego budynku w odległości od pasa drogowego, zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych, jednak w piśmie z dnia 21 kwietnia 2023 r. wypowiedziano się również m.in. o zasadach wjazdu na działkę budowlaną (istniejącym jednym zjazdem z ul. [...], przedstawiając określone uwarunkowania, jak również stwierdzono, że potrzeby parkingowe należy zapewnić na terenie inwestora, Zarząd Dróg Miejskich nie wyraża zgody na obsługę miejsc postojowych bezpośrednio z ul. [...].

W odniesieniu do powyższego należy po pierwsze zauważyć, że organ w ogóle nie wyjaśnił kwestii skorygowania projektu zagospodarowania działki przez osobę (pełnomocnika inwestora), która nie jest jednocześnie autorem projektu budowlanego. Ponadto nie omówił zgodności takiegoż "wyrysowania" [z opisem na mapie - str. 25 części graficznej projektu zagospodarowania terenu: obszar dla samochodu oczekującego na włączenie się do ruchu drogowego (poza pochylnią)] z warunkami określonymi w uzgodnieniu zarządcy drogi. Brak zatem rozważenia istotnej kwestii, o której mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis art. art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, że decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydana po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.

Po drugie, całkowicie została zignorowana, sygnalizowana przecież wcześniej przez organ I instancji, kwestia zapewnienia miejsc postojowych dla użytkowników działki, przebijających na nieruchomości jedynie czasowo, tj. wymogu z § 18 warunków technicznych budynków.

Przepis ten stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2).

W tym zakresie pełnomocnik inwestora na str. 7 projektu zagospodarowania terenu [3. Projektowane zagospodarowanie terenu - lit. i] wprowadził następujące wyjaśnienie: Miejsca postojowe dla użytkowników przebywających czasowo na ogólnie obowiązujących zasadach w ruchu drogowym.

W świetle § 18 warunków technicznych należy wyjaśnić, że co do zasady miejsca postojowe powinny być urządzone na terenie, na którym realizowana jest inwestycja (por. np. wyroki NSA z dnia: 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1498/06, 4 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1511/07, dostępne jw.). Ocena spełnienia wymogów tego przepisu przez pryzmat obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego powinna uwzględniać w każdym przypadku konkretne okoliczności faktyczne dotyczące projektowanej inwestycji (tak NSA w wyroku z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 719/11, dostępnym jw.). Istotne jest założenie, by nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2650/15, dostępny jw.). Poza tym w przypadku obowiązywania na terenie inwestycji planu miejscowego organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny ocenić przedstawiony przez inwestora projekt pod kątem przesłanek określonych w § 18 ust. 1 i 2 warunków technicznych. W określonych okolicznościach dopuszcza się odstępstwo od tej zasady, gdy w konkretnych warunkach sprawy przeznaczenie i sposób zabudowy działki wskazują na taką konieczność (por. wyroki NSA z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt II OSK 864/11 i 17 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2561/16, dostępne jw.).

W niniejszej sprawie nie zostały omówione warunki spełnienia wymagań, o których mowa w § 18 ust. 1 i 2 warunków technicznych. Nie miało miejsca również odniesienie się do postanowień obowiązującego planu miejscowego. Organ II instancji wypowiedział się co do zgodności przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu z § 4 ust. 6 m.p.z.p., jednakże pominął odniesienie się do § 4 ust. 9 pkt 1 lit. a m.p.z.p. określającego minimalną liczbę miejsc parkingowych, w tym dla osób niepełnosprawnych. Stanowisko inwestora nie mogło zastąpić ustaleń i rozważań własnych organów.

Podsumowując, Sąd doszukał się w tej sprawie naruszenia przepisów postępowania, jak w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., jak też omówionych przepisów prawa materialnego. Były to niewątpliwie uchybienia istotne, które uzasadniały wyeliminowanie z obrotu prawnego obydwu decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy organy architektoniczno-budowlane uwzględnią wskazania prawne i wytyczne wynikające z rozważań przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu. Konieczne będzie powtórzenie postępowania i pełne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz rozważenie całokształtu okoliczności i rozstrzygnięcie sprawy.

Na koniec Sąd jeszcze wyjaśnia, że nie rozpoznał zwartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji organu I instancji), mając na uwadze zasadę szybkości oraz sprawności postępowania sądowego. Sąd dał temu wyraz w zarządzeniu z dnia 4 kwietnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 124/24, uznając, że ze względu na ekonomikę procesową i dynamikę postępowania (nieodległy termin posiedzenia w przedmiocie rozpoznania sprawy) sprawę należy rozstrzygnąć bez odrębnego rozpoznawania zawartego w skardze wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Warto również dodać, że wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd uwzględnił wynik sprawy, żądanie strony skarżącej oraz uiszczone przez nią koszty sądowe (wpis w kwocie 500 zł) i należne pełnomocnikowi strony wynagrodzenie w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964) oraz koszt opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).