Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 693/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1095/23 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2023 r. nr SKO.Dr./4122/10/2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 listopada 2023 r., II SA/Kr 1095/23, oddalił skargę K. sp. z o. z siedzibą w K. (dalej Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej SKO) z dnia 27 czerwca 2023 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie urządzenia reklamowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zaskarżoną decyzją na podstawie art. 37d ust. 1, 5 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.Dz.U.2023.977 ze zm.; dalej u.p.z.p.), uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i rządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz.Urz.Woj. Małop. 2020.1984; dalej: uchwała krajobrazowa) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) SKO uchyliło decyzję organu I instancji w zakresie pkt 1 i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, nakładając na Spółkę karę pieniężną w wysokości 11 306,70 zł za umieszczenie od 19 sierpnia 2022 r. do 8 października 2022 r. urządzenia reklamowego przy ulicy [...] o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 10,97 m² niezgodnego z uchwałą krajobrazową, a w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do WSA w Krakowie.

Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił wniesioną skargę.

Sąd wskazał, że przepisy uchwały krajobrazowej wyraźnie określają kształt zwieńczenia słupa plakatowo-reklamowego i jego rozmiary, a przedmiotowy słup nie był z nimi zgodny. WSA podkreślił, że także po zdjęciu kopuły przedmiotowy obiekt nie odpowiadał wymogom uchwały, gdyż brak mu było zwieńczenia w postaci walca o określonej średnicy i wysokości. Stanowisko organów w tym zakresie było zatem prawidłowe. Sąd stwierdził następnie, że prawidłowa jest też decyzja organu odwoławczego reformująca decyzję organu I instancji w zakresie liczby dni przyjętej do wyliczenia kary pieniężnej.

Za niezasadny Sąd uznał naruszenia art. 81 § 1 k.p.a., ponieważ w kontrolowanej sprawie nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego, prawidłowo ustalonego przez organy. WSA wskazał przy tym na dokumentację fotograficzną sprawy jednoznaczni wskazującą na niezgodność wyglądu przedmiotowego słupa ogłoszeniowego z wymogami uchwały.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 6, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. stwierdzając, że organ w wystarczający sposób uargumentował swoje stanowisko.

W opinii Sądu niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 189d oraz art. 189f k.p.a. poprzez brak weryfikacji w sposób rzetelny i przekonywujący okoliczności pod kątem spełnienia przesłanek co do możliwości odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej oraz umorzenia postępowania. WSA podzielił stanowisko organu odwoławczego, że naruszenie prawa przez stronę skarżącą nie miało związku z ochroną wyższych lub równych wartości, niż wartości chronione przez naruszane przepisy, ani też nie stanowiło działania w interesie publicznym, czy ważnym interesie strony. Naruszenia prawa dopuścił się bowiem podmiot profesjonalny – przedsiębiorca zajmujący się reklamą, od którego można oczekiwać świadomości dokonanego naruszenia prawa i wymagać takiej organizacji przedsiębiorstwa, aby do niego nie dochodziło.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

a/ prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

- § 4 ust. 1 pkt 18, § 9 ust. 1 pkt 5 oraz § 13 pkt 3 uchwały krajobrazowej poprzez stwierdzenie, iż organ II instancji w sposób prawidłowy przyjął, że zwieńczenie "okrąglaka" pozostaje niezgodne z powołanymi wyżej przepisami, podczas gdy interpretacja tych przepisów wprowadzi do wniosku, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie narusza regulacji zawartych w uchwale krajobrazowej;

- załącznika nr 3 stanowiącego integralną część uchwały krajobrazowej poprzez stwierdzenie, że wyodrębnia on trzy części słupa plakatowego, podczas gdy załącznik ten nie zawiera wzornika słupa reklamowego z płaskim zwieńczeniem, w związku z czym nie można odnosić go do przedmiotowego stanu faktycznego;

- art. 189d oraz art. 189f k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę zaskarżonego orzeczenia i niesłuszne przyjęcie, iż organ II instancji w sposób prawidłowy przyjął, że nie doszło do spełnienia przesłanek co do możliwości odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej oraz umorzenia postępowania, podczas gdy rzetelna analiza stanu faktycznego sprawy prowadziłaby do wniosku, iż przesłanki wynikające ze wskazanych wyżej przepisów zostały spełnione;

- art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę zaskarżonego orzeczenia i niezasadne przyjęcie, że nie było podstaw do zastosowania niniejszego przepisu, podczas gdy występujące w sprawie okoliczności budziły wątpliwości i nie dały się usunąć, co powinno skutkować wydaniem dla skarżącej decyzji korzystnej, tj. umarzającej postępowanie w sprawie;

b/ przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu;

- art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe sprawowanie kontroli nad administracją publiczną polegające na niezasadnym uznaniu, że zaskarżana decyzja została wydana w sposób prawidłowy, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia wyżej wymienionych przepisów prawa procesowego oraz postępowania administracyjnego polegających na braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Przepisy § 4 ust. 1 pkt 18, § 9 ust. 1 pkt 5 oraz § 13 pkt 3 uchwały krajobrazowej jednoznacznie określają czym jest słup plakatowo-reklamowy – "okrąglak" (§ 4 ust. 1 pkt 18), jakie powinien on mieć gabaryty, standardy jakościowe i z jakiego rodzaju materiałów budowlanych może być wykonany (§ 9 ust. 1 pkt 5), gdzie może być usytuowany i – w zależności od jego usytuowania – jakie powinien posiadać zwieńczenie (§ 13 pkt 3). Mając na uwadze treść tych unormowań Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organu, że przedmiotowy słup plakatowo-reklamowy – "okrąglak" nie odpowiadał powyższym uregulowaniom, a zatem zaskarżony wyrok nie naruszał ww. przepisów uchwały krajobrazowej. Zarzut ich naruszenia nie jest więc uzasadniony.

Usprawiedliwionych podstaw nie ma przy tym zarzut naruszenia załącznika nr 3 do uchwały krajobrazowej, bowiem z treści samej uchwały wynika jednoznacznie jakie warunki powinien spełniać słup plakatowo-reklamowy – "okrąglak".

Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na poczynienie jednoznacznych ustaleń koniecznych do prawidłowego rozpoznania sprawy, a zatem prawidłowo Sąd I instancji uznał, że organ podejmując zaskarżoną decyzje nie naruszył art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarzut naruszenia tych przepisów w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. nie ma w tych okolicznościach usprawiedliwionych podstaw.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółki występujące w sprawie okoliczności nie budziły wątpliwości, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym fotografie przedmiotowego "okrąglaka" i znajdujące się w aktach administracyjnych rysunki słupa plakatowo-reklamowego jednoznacznie i wyraźnie świadczyły o niezgodności przedmiotowego słupa z wymogami określonymi w przywołanych wyżej przepisach ustawy krajobrazowej. Sąd I instancji słusznie w tych okolicznościach uznał, że nie było podstaw do zastosowania niniejszego przepisu. Zarzut ten nie jest więc zasadny.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 189d oraz art. 189f k.p.a. Wymierzając administracyjną karę pieniężną organ administracji nie naruszył tych unormowań. Zauważyć wypada, że przedmiotowy słup plakatowo-reklamowy nie był jedynym urządzeniem reklamowym niezgodnym z uchwałą krajobrazową, lecz był jednym z wielu takich urządzeń należących do Spółki. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów wynika ponadto, że przed zrealizowaniem będącego przedmiotem niniejszej sprawy "okrąglaka" Spółka – będąca podmiotem profesjonalnie zajmującym się działalnością reklamową – miała pełną świadomość, jak "okrąglak" taki powinien wyglądać i jakie miał mieć wymiary. Zrealizowanie zatem innego urządzenia niż określane w zgłoszeniu jednoznacznie świadczy o świadomości strony, iż słup ten nie jest zgodny z uchwałą krajobrazową. W tych okolicznościach organ nie naruszył art. 189d i art. 189f k.p.a.

Nie można również uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W świetle zaś uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. W niniejszej sprawie WSA prawidłowo przeprowadził kompleksową kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego i zastosowanie przepisów prawa materialnego, wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, przedstawił zarzuty skargi i stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. WSA dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę. Stwierdzić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., II FSK 1511/08).

W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.