Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1075/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody z dnia 20 lipca 2021r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta Wadowicki decyzją nr [...] z 27 sierpnia 2020 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. W. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Przebudowa, rozbudowa, nadbudowa budynku mieszkalno-usługowego oraz zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń sklepu spożywczego na stację kontroli pojazdów na działkach nr [...], [...] w miejscowości P..

A. K. w odwołaniu od tej decyzji zarzuciła, iż badaną decyzją został zatwierdzony projekt budowlany niezgodny z ustaleniami miejscowego planu, ponieważ budynek podlegający rozbudowie, nadbudowie i przebudowie nie jest siedliskiem rolnym, teren działek objętych planowaną inwestycją na mapie do celów projektowych został oznaczony symbolem B - działki budowlane, jak również nieprawidłowo obliczono dopuszczalną powierzchnię usług w budynku.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z 20 lipca 2021 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkst 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2021.735) - zwanej dalej kpa i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. 2020.1333 ze zmianami) - zwanej dalej Pb - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zmianami), który brzmi: Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Podstawowym dowodem w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest projekt budowlany, stanowiący, obok oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jeden z załączników do wniosku o pozwolenie na budowę. Z projektu budowlanego wynika, że planowana inwestycja na działkach nr [...] i [...], dotyczy budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...], podlegającego przebudowie, rozbudowie i nadbudowie oraz zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń istniejącego w parterze sklepu spożywczego na stację kontroli pojazdów. Na działce nr [...] nie przewiduje się zmiany sposobu jej zagospodarowania, ani innych robót budowlanych.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. W terenie, w którym znajdują się działki nr [...] i [...], objęte omawianą inwestycją, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z załącznika graficznego do ustaleń miejscowego planu wynika, że działki te znajdują się w granicach jednostki strukturalnej planu o symbolu RM.35 z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową (§ 13 ust. 1 miejscowego planu).

W terenach z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z lokalizacji na gruntach rolnych podlegających ochronie zgodnie z przepisami odrębnymi, poza podstawowym przeznaczeniem dopuszczono wyodrębnienie w budynku mieszkalnym lokale dla realizacji usług podstawowych związanych z obsługą terenu, z ograniczeniem ich powierzchni całkowitej do 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego (§ 13 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu).

W skutek projektowanej przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalno-usługowego budynek będący przedmiotem projektu budowlanego docelowo będzie miał razem 488,41 m2 powierzchni całkowitej (k. 98). Z projektu budowlanego wynika, że planowana powierzchnia całkowita pomieszczeń usługowych wynosi 145,41 m2, co stanowi 29,77% powierzchni całkowitej budynku (k. 98). Przyjęta w projekcie budowlanym proporcja powierzchni usługowej do powierzchni budynku jest zgodna z przywołanym § 13 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu.

W odniesieniu do zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń sklepu spożywczego na stację kontroli pojazdów, zgodnie z art. 71 ust. 4 pkt 2 Pb, Inwestor uzyskał zaświadczenie Burmistrza Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej z 8 kwietnia 2020 r., znak: [...], o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie to jest wiążące w sprawie, ponieważ zostało wydane przez Burmistrza Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej, który jest przedstawicielem samorządu lokalnego i ciałem wykonawczym Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej, która uchwaliła plan miejscowy, w stosunku do którego ustaleń jest badana zgodność planowanej inwestycji. Uznanie tego pierwszeństwa wynika z zasady przewagi interpretacji autorskiej tekstu w stosunku do interpretacji czytelniczej.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (art. 7 ust. 1 pkt 1 Pb).

Zgodnie z zasadami określonymi w warunkach technicznych budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 4 m -w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (§ 12 ust. 1 warunków technicznych). Planowana inwestycja w swoim zakresie polega na sytuowaniu tylko części budynku tj., części rozbudowywanej. Jest ona usytuowana 11,25 m od granicy sąsiedniej działki nr [...] i 16,32 m od granicy działki drogowej nr [...]. Z uwagi na przedstawione odległości oraz wysokość nadbudowywanej części nie przekraczającą wysokości nadbudowywanego budynku (9,73 m - k. 101 projektu budowlanego), należy stwierdzić, iż planowana inwestycja zapewnia naturalne naświetlenie (§ 13 warunków technicznych) i nasłonecznienie (§ 60 warunków technicznych) okien budynków sąsiedniej istniejącej zabudowy. Projekt budowlany nie obejmuje budowy parkingu, ani miejsc postojowych (§19 warunków technicznych) miejsca postojowe istnieją na działce nr [...]. Miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało ulokowane w odległości 5,21 m od granicy z działką drogową (§ 23). Nie planuje się budowy studni (§ 31), ani zbiornika na nieczystości ciekłe (§ 36).

Omawiana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie jest wymagana w tym przypadku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2021.247).

Projekt budowlany jest kompletny, projekt zagospodarowania terenu uzgodniono pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń. Inwestycja posiada połączenie z drogą publiczną, co potwierdził Zarząd Dróg Wojewódzkich oświadczeniem nr [...], z 21 maja 2020 r., znak: [...] Do projektu budowlanego projektant dołączył informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Pb (k. 22), kopie zaświadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pb, dotyczących projektanta i projektanta sprawdzającego (t. I, k. 4-9).

Inwestor 26 czerwca 2020 r. złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działkami nr [...] i [...] (k. 6 akt sprawy organu I instancji), w zakresie objętym niniejszą decyzją (art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb).

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Pb oraz w art. 32 ust. 4 Pb, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pb). Stwierdzone powyżej okoliczności wyczerpują przesłanki do wypełnienia obowiązku administracji architektoniczno-budowlanej określonego w cytowanym przepisie.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż budynek podlegający rozbudowie, nadbudowie i przebudowie nie jest siedliskiem rolnym, należy wyjaśnić, że zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 3 i 4 miejscowego planu w terenach RM.35 przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z lokalizacji na gruntach rolnych podlegających ochronie zgodnie z przepisami odrębnymi, poza podstawowym przeznaczeniem dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jak również zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na gruntach rolnych niepodlegających ochronie zgodnie z przepisami odrębnymi. Omawiana inwestycja nie stoi w opozycji do przedstawionego przeznaczenia dopuszczalnego terenu. Wyjaśnić bowiem należy, że budynek, który w 70% swojej powierzchni całkowitej ma funkcję mieszkalną w wydzielonym jednym lokalu mieszkalnym i w pozostałej części (30%) lokal użytkowy, zaliczany jest do budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Zatem budowa (także przebudowa) takiego obiektu jest zgodna z wymaganiami określonymi w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie.

W odniesieniu do użytych na mapie do celów projektowych oznaczeń działek B - działka budowlana, należy wyjaśnić, iż są to oznaczenia geodezyjne i pełnią one wyłącznie funkcję informacyjną o dotychczasowym sposobie ich użytkowania. Dla niniejszej sprawy z informacji tej wynika, że Inwestor zwolniony jest z obowiązku uzyskania decyzji o odrolnieniu terenu inwestycji, ponieważ jest to teren budowlany.

Nawiązując do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego obliczenia proporcji powierzchni usług do powierzchni całego budynku należy wyjaśnić, że faktycznie projekt budowlany jest nieczytelny pod tym względem (por. k. 46 i 98), dodatkowo obraz całości zaciemniają informacje zarówno ujęte w zaświadczeniu Burmistrza Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej z 8 kwietnia 2020 r., znak: [...], jak i w skarżonej decyzji z 27 sierpnia 2020 r. Niemniej w miejscowym planie krytykowane proporcje parametrów budynku zostały ustalone w odniesieniu do powierzchni całkowitej budynku (488,41 m2) i powierzchni całkowitej usług (145,41 m2), które w projekcie budowlanym zostały prawidłowo obliczone na podstawie Polskiej Normy ISO 9836:1997. Powierzchnie budynku o wartościach odpowiednio całego budynku - 310,28 m2 i części usługowej - 116,44 m2, to powierzchnie użytkowe, ustalone na podstawie tej samej normy, mają charakter techniczny i nie stanowią danych bazowych do obliczenia parametrów urbanistycznych.

Wobec niepotwierdzenia się zarzutów odwołania oraz wobec stwierdzenia zgodności z prawem decyzji nr [...] Starosty Wadowickiego z 27 sierpnia 2020 r. znak: [...], Wojewoda Małopolski jest zobowiązany utrzymać w mocy skarżoną decyzję.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. K., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm. - dalej jako Prawo Budowlane) w zw. z art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 - dalej jako KPA) - poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a to uznanie wyłącznie na podstawie zaświadczenia Burmistrza Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej, że inwestycja pn: "Przebudowa, rozbudowa, nadbudowa budynku mieszkalno - usługowego oraz zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń sklepu spożywczego na stację kontroli pojazdów na działkach nr [...], [...] w miejscowości P." jest zgodna z zapisami wymienionego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego.

2) § 13 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej nr XXIII/288/2017 z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi P. na terenie gminy Kalwaria Zebrzydowska - etap "A" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2017 r., poz. 4887) poprzez uznanie że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomimo, iż usługi wykonywane w ramach stacji kontroli pojazdów nie stanowią, zgodnie z definicją zamieszczoną w słowniczku do w/w uchwały Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej, usług podstawowych związanych z obsługą terenu, lecz usługi komercyjne, usługi obsługi samochodowej, a także pomimo, że (w razie uznania, że stacja kontroli pojazdów stanowi usługę podstawową) nie zostały zachowane warunki metrażowe przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obiektów usług podstawowych związanych z obsługą terenu.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Powyższe wezwanie wykonał pełnomocnik organu (wskazując adres na platformie epuap), natomiast skarżący P. K. i uczestniczka A. K. wskazali adresy email, zaś pozostali uczestnicy zarządzenia nie wykonali, zatem zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga jest w całości uzasadniona.

Zatwierdzony przez organy projekt budowlany w zakresie w jakim dotyczy zmiany sposobu użytkowania lokalu sklepu na stację kontroli pojazdów jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a organy nie wykonały swojego podstawowego obowiązku tj. obowiązku wymaganego art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333). Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...).

W niniejszej sprawie Starosta Wadowicki wydając decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego w I Instancji, a także Wojewoda Małopolski utrzymując tę decyzję w mocy, zamiast samodzielnie dokonać oceny zgodności projektu z planem miejscowym, oprał się na zaświadczeniu Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska z dnia 8 kwietnia 2020 r. przedstawionym przez inwestora i załączonym do projektu budowlanego (str. 38 projektu). Ustawa prawo budowlane w art. 35 ust. 1 pkt. 1 nie zezwala na takie postępowanie, a żadne zaświadczenie nie zwalania organu administracji architektoniczno – budowlanej z obowiązku samodzielnego dokonania oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym obowiązującym na terenie planowanej inwestycji.

Zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niezależnie od stanu prawnego, obecnie czy poprzednio obowiązującego, wymagane jest w przypadku legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ustawy prawo budowalne, a nie w przypadku zatwierdzania projektu budowlanego. Samo zaś zaświadczenie jest oświadczeniem wiedzy organu i nie jest niewzruszalne. Można zadać retoryczne pytanie, czy gdyby przykładowo wójt, burmistrz czy prezydent miasta zaświadczył, że w terenach leśnych dopuszczalna jest budowa spalarni śmieci, to organ administracji architektoniczno – budowlanej też przyjąłby je bez zastrzeżeń ? Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie więc zobowiązany do zmiany swojego zapatrywania o "pierwszeństwie i przewadze" autorskiej interpretacji tekstu w stosunku do "interpretacji czytelniczej".

W opisanym wyżej zaświadczeniu Burmistrz wskazuje, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkano – usługowego dotychczas użytkowana jako sklep spożywczy na pomieszczenia stacji kontroli pojazdów jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi P.. Jednakże Burmistrz – a w ślad za nim organy w kontrolowanym postępowaniu – wybiórczo przytacza postanowienia planu miejscowego. W szczególności wszyscy wydają się nie pamiętać, że uchwała nr XXIII/288/2017 Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P. na terenie gminy Kalwaria Zebrzydowska – etap "A" z późniejszymi zmianami (dalej zwana planem), jest aktem prawa miejscowego, konstytucyjnym źródłem prawa i jak każdy akt prawny podlega całościowej, a nie wybiórczej interpretacji i odczytaniu.

W § 2 ust. 1 planu zawarte zostały definicje pojęć używanych w planie, w tym w szczególności w pkt. 4 do 6 zdefiniowano usługi publiczne, usługi komercyjne oraz usługi podstawowe. Znaczenie tych pojęć zostało całkowicie pominięte. Usługi publiczne to usługi świadczone przez administrację publiczną bezpośrednio (w ramach sektora publicznego) lub poprzez finansowanie podmiotów prywatnych zapewniających daną usługę, z zakresu administracji, oświaty i nauki, ochrony zdrowia, opieki społecznej, itp.; usługi komercyjne to usługi w zakresie: handlu detalicznego, gastronomii, turystyki i rekreacji, finansów i ubezpieczeń, zdrowia, edukacji, administracji gospodarczej, obsługi komunikacji, usług bytowych, drobnego rzemiosła oraz inne usługi o zbliżonym charakterze; zaś usługi podstawowe to usługi związane z zabezpieczeniem codziennych potrzeb mieszkańców, tj. usługi handlu detalicznego, usługi gastronomii, usługi dla ludności, nie kolidujące z funkcją podstawową terenu.

Budynek objęty pozwoleniem na budowę i zmianą sposobu jego użytkowania w części usługowej, położony jest na działce [...] tj. w terenach o symbolu [...] których przeznaczenie uregulowane zostało w § 13 planu. Tereny te zostały określone jako tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową (ust. 1). Zgodnie z ust. 2, w terenach wyznaczonych w ust. 1, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z lokalizacji na gruntach rolnych podlegających ochronie zgodnie z przepisami odrębnymi, poza podstawowym przeznaczeniem dopuszcza się: 1) obiekty usług podstawowych związanych z obsługą terenu - z ograniczeniem do 20% powierzchni użytkowej lub do 200 m2 powierzchni zabudowy w terenach: (...) RM.35, (...) ponadto w wymienionych terenach dopuszcza się wyodrębnione w budynku mieszkalnym lokale dla realizacji usług podstawowych związanych z obsługą terenu z ograniczeniem ich powierzchni całkowitej do 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego; 2) obiekty agroturystyczne; 3) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w terenach: (...) RM.35, (...), 4) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na gruntach rolnych nie podlegających ochronie zgodnie z przepisami odrębnymi; 5) obiekty małej architektury (altany, kapliczki itp.); 6) wiaty, zadaszenia; 7) zieleń urządzoną; 8) dojazdy i dojścia.

Wszystkie przytoczone wyżej zapisy jednoznacznie wskazują na to, że na terenie o symbolu RM. 35 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę zagrodową dopuszczalne są wyłącznie usługi związane z zabezpieczeniem codziennych potrzeb mieszkańców, tj. usługi handlu detalicznego, usługi gastronomii, usługi dla ludności, nie kolidujące z funkcją podstawową terenu. Stacja kontroli pojazdów nie zabezpiecza "codziennych potrzeb mieszkańców" ale jest usługą komercyjną w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt. 5 planu, wprost tam zresztą wymienioną wśród przykładów, jako usługa "obsługi komunikacji".

W tej sytuacji, wobec braku zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zamierzonego sposobu zmiany użytkowania części użytkowej budynku inwestora, nie było możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Organy naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.