Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 83/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1752
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach, Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2024 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Magdaleny Łukawskiej sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 21 grudnia 2023 r. nr SKO.PO/41/8138/922/2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2022 r. H. K. wystąpił do organu podatkowego o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzjami Wójta Gminy Stopnica, w tym decyzją z dnia 18 stycznia 2013 r. znak: FN- 3123/1340/2013 w sprawie wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013.

W uzasadnieniu swego żądania wskazał, że organ podatkowy naliczał podatek od gruntów położonych w miejscowości M., K. G. i S. o łącznej powierzchni 24,182 ha na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów ze Starostwa Powiatowego w Busku-Zdroju. Podkreślił, że znaczna część tych gruntów nie była w jego posiadaniu, a w Starostwie Powiatowym w Busku-Zdroju prowadzone było postępowanie mające na celu dokonanie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, polegających na zredukowaniu zakresu powierzchni gruntów, opisanych poprzednio jako pozostające we władaniu H. K., lub stanowiące przedmiot jego własności. Postępowanie to zakończyła decyzja Starosty z 2019 r.

Tym samym w ocenie wnioskodawcy w latach 2006-2019 naliczany był podatek od nieprawidłowej powierzchni. Zmiany w ewidencji gruntów dokonane przez Starostwo Powiatowe w Busku – Zdroju stanowią nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w czasie wydawania decyzji podatkowych w zakresie podatku rolnego i uzasadniają wznowienie postępowania. Jednocześnie H. K. wniósł, aby organ zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Busku-Zdroju o przesłanie odpisu ostatecznej decyzji orzekającej o wprowadzeniu zmian w ewidencji.

Organ ustalił, że wymieniona we wniosku decyzja Wójta Gminy Stopnica, dotycząca wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2013 r. znak: SKO.PO-41/1193/131/2013 utrzymana w mocy.

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium) wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej wyżej opisaną ostateczną decyzją tego organu z dnia 7 maja 2013 r.

Do akt sprawy dołączono decyzję z dnia 30 kwietnia 2019 r., znak GKN.6620.1.8.2016 Starosty Buskiego, w której organ ten orzekł o wykreśleniu w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków:

- władającego H. K. w zakresie działek nr [...] i [...] (obręb S. , gm. S.) oraz działek nr [...] i [...] (obręb K. , gm. S.),

- właściciela H. K. w zakresie działki nr [...] (obręb S., gm. S.).

W rozpoznaniu wniosku strony decyzją z dnia 22 sierpnia 2022r. znak: SKO PO-41/2451/731/2022 Kolegium odmówiło uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 7 maja 2013 r.

Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Podkreśliło, że przy wymiarze podatku rolnego oraz od nieruchomości organ podatkowy jest związany zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Co więcej, toczące się jakiekolwiek postępowania dotyczące nieruchomości nie mają wpływu na wymiar podatku, dopóty, dopóki nie nastąpi stosowna zmiana w rejestrze. Jednocześnie organ wskazał, że dokonana w 2019 roku zmiana w ewidencji nie wywołuje skutków wstecz, a jedynie na przyszłość. Zatem nie można przyjąć, że w sprawie dotyczącej zobowiązania pieniężnego na rok 2013, wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ją wydał.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył H. K., nie zgadzając się z jej treścią. Rozpoznając je Kolegium decyzją z 31 października 2022 r. znak: SKO PO-41/5669/1001/2022 utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 22 sierpnia 2022 r. znak: SKO PO-41/2451/731/2022.

Następnie, prawomocnym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 642/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w wyniku rozpoznania skargi H. K., uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia 31 października 2022 r. znak: SKO PO-41/5669/1001/2022. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że w wydaniu decyzji z dnia 31 października 2022 r. i z dnia 7 maja 2013 r. brała udział ta sama osoba - tj. I. C., a w wydaniu decyzji z dnia 22 sierpnia 2002 r. i z dnia 7 maja 2013 r. – K. S.. W konsekwencji sąd stwierdził, że doszło do naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, dającego podstawę do wznowienia postępowania. We wskazaniach co do dalszego postępowania sąd podał, że osoby te powinny zostać wyłączone od udziału w sprawie zainicjowanej wnioskiem podatnika o wznowienie postępowania.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, uwzględniając zalecenia sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 grudnia 2023 r. znak: SKO PO-41/8138/922/2023 utrzymało w mocy wydaną przez ten organ decyzję z dnia 19 października 2023 r. znak: SKO PO-41/6894/856/2023 odmawiającą uchylenia decyzji Kolegium z dnia 7 maja 2013 r. znak: SKO. PO- 41/1193/131/2013.

Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie Kolegium w pierwszej kolejności przywołało przepisy Ordynacji podatkowej regulujące instytucję wznowienia postępowania, omówiło rodzaje rozstrzygnięć wydawanych przez organ w tym nadzwyczajnym trybie postępowania oraz dokonało analizy przesłanki, którą powołał wnioskodawca domagając się uchylenia decyzji wymiarowej za rok 2013.

Zdaniem Kolegium, wskazana we wniosku zmiana w treści ewidencji gruntów i budynków, dokonana w konsekwencji wydania przez Starostę Buskiego decyzji z 30 kwietnia 2019 r. nie jest nową okolicznością lub dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji podatkowej na 2013 rok, nieznanym organowi, który ją wydał.

SKO podkreśliło, że jego ostateczna decyzja z dnia 7 maja 2013 r. orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy Stopnica w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 opierała się na załączonym do akt sprawy wypisie z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostę Buskiego, który ujawniał H. K. jako właściciela i władającego gruntem rolnym w obrębie K. G. oraz S.. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te są dla organu podatkowego wiążące. Nadto organ podatkowy nie może dokonywać samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Ewidencja jest więc urzędowym zbiorem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania mają dane wynikające z ewidencji.

Orzekając w zakresie wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 organ związany był więc treścią ewidencji, z której (co potwierdzają załączone do akt wypisy) jednoznacznie wynikało, że H. K. jest właścicielem lub władającym na zasadach posiadania samoistnego konkretnych działek.

W ocenie Kolegium doprowadzenie przez H. K. w odrębnej, przewidzianej prawem procedurze, do zmiany danych ewidencyjnych przez Starostę Buskiego w 2019 roku, spowodowało związanie organów podatkowych danymi zaktualizowanymi, ale ze skutkiem na przyszłość, a nie jak chciałby H. K. – wstecz.

H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższą decyzję Kolegium, w treści której podał, ze niesłusznie naliczano mu podatek od gospodarstwa o zawyżonym areale. Pomyłkę tę sprostowano dopiero w 2018 roku uznając, że około 12 ha nie było jego własnością. Zdaniem skarżącego organy działały w jego sprawach nieprawidłowo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492; ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; ze zm.), dalej "p.p.s.a.", stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydana po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia 7 maja 2013 r. w przedmiocie wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo przyjął, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, którą powołała strona żądając wznowienia postępowania.

Podstawą rozstrzygnięcia organu był bowiem art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stanowiący, że organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania wznowionego, wydaje decyzję w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Natomiast zdaniem skarżącego, zmiany w ewidencji gruntów i budynków dokonane przez Starostę Buskiego w 2019 roku, a polegające na wykreśleniu go z ewidencji jako władającego oraz właściciela wskazanych działek stanowią nowe okoliczności nieznane organowi podatkowemu w czasie wydawania wobec niego decyzji wymiarowej za 2013 rok.

W nakreślonym powyżej sporze, sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organu, a wydana decyzja, odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej odpowiada prawu.

Przypomnieć na wstępie rozważań trzeba, że wznowienie postępowania zostało uregulowane w przepisach art. 240 i nast. Ordynacji podatkowej. Jest to postępowanie szczególne (nadzwyczajne) i jego uruchomienie może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ prowadząc postępowanie w tym trybie, ogranicza je do oceny spełnienia, w realiach konkretnej sprawy, przesłanek wznowienia.

Tryb ten, mający charakter wyjątkowy, nie służy bowiem do eliminacji jakichkolwiek uchybień mogących zaistnieć w trakcie procedowania przez organy podatkowe, ale do eliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych uchybieniami kwalifikowanymi, wymienionymi wprost w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną przewidziane w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej należy postrzegać więc jako odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej sformułowanej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Natomiast uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w ustawowo przewidzianych sytuacjach.

Tym samym postępowania nadzwyczajne, mające służyć wzruszeniu ostatecznych decyzji i postanowień, nie mogą zastępować kontroli instancyjnej (czy też być wykorzystywane do stworzenia dodatkowych "instancji" dla kontroli decyzji ostatecznej) i prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy. Z uwagi na nadzwyczajny charakter trybu wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przesłanek jego zastosowania.

W świetle powyższych uwag o charakterze ogólnym, nadzwyczajny tryb w procedurze podatkowej polegający na wznowieniu postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną - z racji jego charakteru i ustawowej konstrukcji - nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej w pełnym zakresie, zarówno co do faktów, jak i prawa. Ten nadzwyczajny tryb nie może bowiem zastępować zwykłego postępowania podatkowego, ani nie służy do jego kontynuacji.

W konsekwencji, również sądowa kontrola legalności decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania podatkowego ma istotnie węższe granice niż w przypadku kontroli decyzji wydanej w zwykłym postępowaniu podatkowym.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. W pierwszym, tzw. postępowaniu wstępnym, którego celem jest ocena dopuszczalności wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, organ podatkowy rozpoznaje dopuszczalność wznowienia postępowania, tj. czy wskazana została przesłanka określona w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i czy zostały zachowane wszystkie wymogi formalne takiego wniosku. Postępowanie wstępne zostaje zakończone wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej) lub postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania wszczyna drugi etap postępowania (postępowanie wznowione). W tym drugim etapie organ bada, czy zachodzą wskazane przez stronę (lub wymienione w postanowieniu o wznowieniu postępowania z urzędu) podstawy wznowienia określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Stosownie do treści w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

O istnieniu podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody, 2. są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, 3. nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4. ale istniały w dniu wydania decyzji. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II FSK 2124/19; dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nowa okoliczność istotna dla sprawy to taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Zdaniem sądu prawidłowo organ przyjął, że zmiany w ewidencji gruntów i budynków dokonane w 2019 roku, w konsekwencji wydania przez Starostę Buskiego decyzji z dnia 30 kwietnia 2019 r. nie są nowymi okolicznościami lub dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji podatkowej na 2013 rok, nieznanymi organowi, który ją wydał.

Przypomnieć trzeba, że ostateczną decyzją z dnia 30 kwietnia 2019 r., znak GKN.6620.1.8.2016 Starosta Buski orzekł o wykreśleniu w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków: władającego H. K. w zakresie działek nr [...] i [...] (obręb S., gm. S.) oraz działek nr [...] i [...] (obręb K. G., gm. S.), jak również właściciela H. K. w zakresie działki nr [...] (obręb S., gm. S.).

Jednakże, jak słusznie podniosło Kolegium, ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów, aktualnych w dacie wydawania przez SKO decyzji ostatecznej w zakresie wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013, wynika jednoznacznie, że skarżący H. K. ujawniony był w ewidencji jako właściciel działki [...] oraz jako władający (posiadacz samoistny) działek [...], [...], [...] i [...].

Wydanie decyzji w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 rok poprzedzało przeprowadzenie postępowania podatkowego, w którym ustalenie stanu prawnego poszczególnych przedmiotów opodatkowania nastąpiło z wykorzystaniem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie bowiem do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1752; ze zm.), dane te stanowią podstawę wymiaru podatków. Ewidencja gruntów i budynków ma przy tym walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Przeprowadzenie przeciwdowodu względem danych zawartych w tej ewidencji (zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej) dotyczyć może tylko takich sytuacji, gdy (1) wpis w ewidencji gruntów i budynków jest niezgodny z treścią dokumentów, na podstawie których wpisu się dokonuje, (2) zachodzi sprzeczność z zapisami w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, (3) gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (por. wyrok NSA z 16 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 530/22, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednakże, w postępowaniu wymiarowym żadna z tych okoliczności nie wystąpiła, a w konsekwencji nie doszło do podważenia przez stronę mocy dowodowej ewidencji i zawartych w niej zapisów.

Sąd podziela też stanowisko, zgodnie z którym doprowadzenie przez H. K. w odrębnej, przewidzianej prawem procedurze, do zmiany danych ewidencyjnych przez Starostę Buskiego, powoduje związanie organów podatkowych danymi zaktualizowanymi, ale jedynie ze skutkiem na przyszłość. Dokonanie zmian (w tym wykreśleń) w ewidencji – wbrew oczekiwaniom skarżącego – nie ma mocy wstecznej, przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują bowiem możliwości dokonywania zmian w ewidencji ze skutkiem ex tunc (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt ll FSK 100/16, wyrok NSA z dnia 9 lutego 2023r. sygn. akt III FSK 96/22, wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt III FSK 1698/21, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podniesienia również wymaga, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na bazie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych (tak: R. Dowgier w glosie do wyroku z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt. I SA/Kr 1190/09, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2010 r., nr 5, s.5-6).

Zatem dokonanie w 2019 r. zmian w ewidencji gruntów polegających na wykreśleniu H. K. jako władającego i właściciela opisanych nieruchomości nie wypełnia znamion przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że analiza decyzji ostatecznej Starosty Buskiego z dnia 30 kwietnia 2019 r. utwierdza w przekonaniu, że dokonana na jej podstawie zmiana w ewidencji gruntów i budynków nie może być uznana jako nowa okoliczność istniejąca w dniu orzekania przez organ o wymiarze podatku rolnego i od nieruchomości na 2013 rok.

Mianowicie z uzasadnienia decyzji Starosty Buskiego wynika przede wszystkim, że działając z wniosku strony – H. K. o wykreślenie go jako będącego we władaniu (posiadacza samoistnego) czterech wskazanych działek, organ dokonywał ustaleń aktualnych na dzień wydania rozstrzygnięcia, czyli na dzień 30 kwietnia 2019 r. Ustalał bowiem stan faktyczny w zakresie władania przedmiotowymi gruntami. Poprzedzające rozstrzygnięcie Starosty Buskiego postępowanie dowodowe – co wynika z treści uzasadnienia decyzji – nie dostarczyło podstaw do jednoznacznego stanowiska o posiadaniu lub braku posiadania przez wnioskodawcę wskazanych gruntów, albowiem zgromadzony materiał (w tym: oględziny, zeznania świadków oraz wnioskodawcy) zawierał sprzeczne ze sobą dowody. Wobec istniejących wątpliwości, czy H. K. nadal jest władającym opisanymi nieruchomościami, oraz mając na względzie żądanie strony, organ oparł swoje rozstrzygniecie na art. 7a § 1 K.p.a., zgodnie z którym jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

W zakresie wykreślenia H. K. jako właściciela działki [...] orzeczono, ponieważ nie został odnaleziony akt własności ziemi potwierdzający istnienie prawa własności. Również orzekając i w tym zakresie organ powołał art. 7a § 1 K.p.a. uwzględniając – przy istnieniu wątpliwości – żądanie zawarte we wniosku strony.

Analiza uzasadnienia decyzji Starosty Buskiego nie daje zatem żadnych podstaw do twierdzenia, że już w 2013 roku H. K. nie był posiadaczem samoistnym oraz właścicielem wskazanych nieruchomości. Z decyzji tej, ani z jej skutków – w postaci opisanych wykreśleń w 2019 roku – nie sposób wywieść okoliczności, która istniała w 2013 roku i miała wpływ na treść wydanej przez organ podatkowy decyzji wymiarowej.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.