Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1342/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta~Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1  pkt 1 w zw. z art. 3  par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na działalność Wojewody w przedmiocie nienależytego wykonywania obowiązków postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 7 października 2016 r. P. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Rady Miejskiej w K, na działalność Wojewody polegającą na niezastosowaniu się do jego pisma z dnia 14 września 2017 r. stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz nieodwołaniu posiedzeń komisji zwołanych ogłoszeniem [...], które było niezgodne z art. 42 ust.3 statutu gminy (uchwała nr [...]) i ustawą o samorządzie gminnym. Skarżący swoją skargę oparł na art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. W ocenie organu z treści skargi (brak działań zmierzających do usunięcia naruszenia prawa ze strony Przewodniczącego Rady Miejskiej, pismo nr: [...] będące ogłoszeniem o posiedzeniach Komisji) należy domniemywać, że skarga dotyczy Przewodniczącego Rady Miejskiej, a nie Wojewody.

Zarządzeniem z dnia 24 listopada 2017 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania przedmiotu skargi, tzn. czy skarżący skarży w szczególności zaniedbanie, niewykonywanie należycie zadań, naruszenie praworządności lub interesu skarżącego przez Wojewodę w trybie art. 227 K.p.a., czy Przewodniczącego Rady Miejskiej w K, czy też przedmiotem skargi jest jeszcze innym zakres zaskarżenia - w terminie 7 dni pod rygorem możliwego uznania przez Sąd, że przedmiotem skargi są czynności Wojewody objęte art. 227 K.p.a.

P. M. nie odpowiedział na powyższe wezwanie Sądu.

Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2018 r. zmieniono oznaczenie strony postępowania na Wojewodę.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że art. 227 K.p.a. nie może stanowić podstawy skargi do sądu administracyjnego, bowiem nie należy do właściwości tego sądu. Nadto wskazano, że również postepowanie nadzorcze wojewody uregulowane w przepisach rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest szczególnym typem procedury niemającym charakteru postępowania administracyjnego, gdyż nie dotyczy załatwienia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako nienależąca do właściwości sądów administracyjnych.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania, czy w przedmiotowej sprawie skarga jest dopuszczalna. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", określa art. 3 tej ustawy. Jest to katalog zamknięty, co oznacza, że kategorie spraw nie mieszczące się w tym przepisie nie podlegają rozpoznaniu przez sądy administracyjne. W konsekwencji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 6) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 6, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 5; 10) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 2a P.p.s.a. sSądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi P. M. jest zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez Wojewodę, a jako podstawę prawną strona wskazała art. 227 K.p.a. Uregulowane w dziale VIII K.p.a. postępowanie skargowo-wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego. Nadto stosownie do treści art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2783/13, opub. w LEX nr 1440514 zawarł tezę, zgodnie z którą skarga z art. 227 K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że działalność organów państwowych i samorządowych uregulowana w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 2621/13, opub. w LEX nr 1440263; postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 960/13, opub. w LEX nr 1432371; postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 318/13, opub. w LEX nr 1305299; postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 2742/12, opub. w LEX nr 1240721; postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt I OW 189/11, opub. w LEX nr 1113299; postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2415/11, opub. w LEX nr 1103988; postanowienie NSA z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II OSK 2021/11, opub. w LEX nr 1070371).

Powyższe oznacza, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ jej przedmiotem jest żądanie niemieszczące się w zakresie właściwości tego sądu, który wyznaczony jest treścią art. 3 P.p.s.a.

W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.