Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 34/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13, art. 5 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Rady [...] w W. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Ministra Finansów do rozpoznania wniosków [...] w W. zawartych w pismach z dnia [...]lutego 2014 r. znak [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] w zakresie punktów 1, 6 i 7 poszczególnych wniosków w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2) w pozostałym zakresie oddala skargę; 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej Rady [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismami z dnia [...] lutego 2014 r. znak:

|1) |[...] |- dot. |Pana J. D.; |

|2) |[...] |- dot. |Pana J. S.; |

|3) |[...] |- dot. |Pana Z. S.; |

|4) |[...] |- dot. |Pana M. K.; |

|5) |[...] |- dot. |Pana G. M.; |

|6) |[...] |- dot. |Pani M. M. – K.; |

|7) |[...] |-dot. |Pana J.W.; |

|8) |[...] |-dot. |Pani M. S.; |

|9) |[...] |-dot. |Pana M.M., |

Rada Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych [...] w W. (dalej także jako "wnioskodawca" lub "skarżąca") zwróciła się z prośbą o udzielenie następujących informacji:

1. Dokumentów określających zakres obowiązków (czynności) oraz opis stanowisk pracy ww. osób w latach od [...] stycznia 2010 r. do [...] stycznia 2014 r.

2. Czy ww. osoby otrzymały zgodę na dodatkowe zatrudnienie lub zarobkowanie w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] grudnia 2013 r. Prośba o podanie, na co (zatrudnienie czy zarobkowanie), daty zgody i numeru sprawy.

3. Zgód na dodatkowe zatrudnienie lub podjęcie dodatkowych zajęć dla ww. osób, jeśli były wydane w latach 2010 - 2013.

4. Czy ww. osoby miały przyznane mieszkanie służbowe i w jakim okresie?

5. Czy wartość rynkowa czystego czynszu (bez opłat za media) za mieszkania służbowe była doliczana przez Ministerstwo do przychodów tych osób ze stosunku pracy łączącego je z MF? Jeżeli tak, prosimy o podanie tych wartości stanowiących przychód do opodatkowania łącznie za ww. okres.

6. Czy w latach 2010 - 2013 ww. osoby otrzymały podwyżkę wynagrodzenia zasadniczego, nie będącą przyznaniem lub podniesieniem dodatku stażowego? Jeżeli tak, ile razy, o jakie kwoty brutto w złotych?

7. Wysokość wynagrodzenia zasadniczego brutto ww. osób według stanu:

- na [...] stycznia 2010 r. lub momentu rozpoczęcia pracy w MF,

- w każdym przypadku po otrzymaniu podwyżki wynagrodzenia - podwyżki innej niż wynikającej z przyznania lub podniesienia dodatku stażowego.

W przypadku Z. S. pytania od 1 do 6 odnosiły się tylko do roku 2014. Brak było pytania 7. Natomiast w przypadku M.M. pytanie 1 i 2 odnosiło się do momentu zakończenia pracy w Ministerstwie Finansów.

Po analizie przedmiotowych wniosków, pismami z dnia [...] lutego 2014 r. znak:

[...] dot. Pana G. M.;

[...] dot. Pani M. M.-K.;

[...] dot. Pana J. W.;

[...] dot. Pani M.S.;

[...] dot. Pana M.M.;

[...] dot. Pana J.D.;

[...] dot. Pana Z. S.;

[...] dot. Pana J.S.;

[...] dot. Pana M.K.,

- w zakresie pkt 4 i 5 - wnioskodawcy została udzielona odpowiedź,

- w zakresie pkt 2 i 3 - organ poinformował, że nie posiada informacji, o które wnosi wnioskodawca, a ich wytworzenie będzie wymagało podjęcia szeregu czynności (szczegółowo określonych w ww. piśmie). Zabiegi te czynią, zatem żądaną informację informacją przetworzoną, której udzielenie uzależnione jest od istnienia przesłanki interesu publicznego. Z tego względu skarżąca, w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, została wezwana do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W odpowiedzi na ww. wezwanie, skarżąca w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], nie wykazała istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. W związku z powyższym Minister Finansów, decyzjami z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] dot. Pana G. M., [...] dot. Pani M.M.-K., [...] dot. Pana J.W., [...] dot. Pani M. S., [...] dot. Pana M.M., [...] dot. Pana J. D., [...] dot. Pana Z.S., [...] dot. Pana J.S., [...] dot. Pana M.K., odmówił udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej przetworzonej określonej w pkt 2 i 3 wniosków z dnia [...] lutego 2014 r.

- w zakresie pkt 1, 6 i 7 - skarżąca została poinformowana, że żądane informacje mają charakter prywatny (ad personam), zatem nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] Rada Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych [...] w W. wniosła skargę na bezczynność Ministra Finansów odnośnie udostępniania informacji publicznej w zakresie rozpatrzenia jej wniosków o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2014 r.

W skardze skarżąca zaskarżyła bezczynność Ministra Finansów w zakresie rozpatrzenia wniosków o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2014 r. [...] - dot. Pana J.D., [...] - dot. Pana J. S., [...] - dot. Z.S., [...] - dot. Pana M. K., [...] - dot. Pana G.M., [...] - dot. Pani M. M.K., [...] - dot. Pana J.W., [...] - dot. Pani M. S., [...] - dot. Pana M.M..

Skarżąca zarzuciła Ministrowi Finansów naruszenie:

- art. 7, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) i e), art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112,poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.").

W związku z powyższym skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra Finansów do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na ww. wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku, włączenia do akt sprawy wnioskowanej informacji publicznej w celu wyeliminowania istotnej wątpliwości, koniecznej do wyjaśnienia dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w granicach sprawy, zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wymierzenia przez Sąd grzywny Ministrowi Finansów.

Zdaniem skarżącej, informacje w zakresie pkt 1, tj. zakresy obowiązków oraz opisy stanowisk, stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Potwierdzają to bowiem informacje otrzymywane od innych organów skarbowych, w tym także od Ministra Finansów, organów mu podległych i z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Podobnie odnośnie informacji w zakresie pkt 6 i 7, tj. informacji o wynagrodzeniach i zmianach tych wynagrodzeń, skarżąca stwierdziła, że informacje te stanowią informację publiczną, gdyż dotyczą funkcjonariuszy publicznych (jakimi bez wątpienia są osoby wskazane we wnioskach). Dodatkowo skarżąca stwierdziła, że w myśl art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, działanie organów władzy publicznej powinno się odbywać na podstawie i w granicach przepisów prawa. Prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem konstytucyjnym - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i jest prawem człowieka, którego przestrzeganie jest gwarantowane Konstytucją (art. 5, art. 30 i art. 31 ust. 2). Minister w terminie ustawowym ani do dnia wniesienia skargi nie wykonał żadnej czynności, która prowadziłaby do spełnienia woli wnioskodawcy, a tym samym czyniła zadość wskazanym przepisom Konstytucji RP oraz u.d.i.p., nie została także wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoja dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje:

skarga jest częściowo uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem skargi jest zarzucana organowi bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie u.d.i.p. Art. 21 ww. ustawy stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 13 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno - technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej - w formie decyzji.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 tej ustawy. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ww. ustawy. Na gruncie przepisów u.d.i.p., w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Poza sporem pozostaje, że Minister Finansów jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Sporne jest zaś to, czy żądane przez skarżącą informacje o których mowa w pkt 1, 6 i 7 poszczególnych wniosków stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Organ informacje te uznał bowiem jako dokumenty które nie stanowią informacji publicznej.

Przechodząc do oceny, czy żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną wskazać należy na wyrok w sprawie sygn. akt I OSK 1035/10 z dnia 14 września 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał w nim, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje, a także inne podmioty, które władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość wytworzona przez podmioty publiczne lub odnosząca się do tych podmiotów. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Informacja odnosi się do faktów, w szczególności spraw wymienionych w art. 6 ustawy. Już samo użycie słów "w szczególności" na początku tego przepisu wskazuje, że nie jest to katalog zamknięty. Dlatego też określanie, czy jakaś informacja jest informacją publiczną nie może sprowadzać się do tego, czy informacja ta odpowiada literalnie zapisowi któregoś z punktów art. 6 u.d.i.p.

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę informacje dotyczące dokumentów określających zakres obowiązków (czynności) oraz opis stanowisk pracy (pkt 1 poszczególnych wniosków) stanowią informację publiczną. Są to bowiem informacje które przedstawiają jak funkcjonuje, czy też jak zorganizowany jest urząd. Minister Finansów jest zaś organem władzy publicznej wykonującym zadania publiczne, w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji. Udostępnieniu podlega również informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.).

Zakresy czynności pracowników merytorycznych wchodzących w skład korpusu służby cywilnej organów administracji publicznej, podobnie jak i opisy ich stanowisk pracy, stanowią więc informację publiczną. Dlatego też nie można podzielić stanowiska organu, że tego rodzaju informacje są dokumentami ad personam. Takie informacje nie mogą korzystać z ochrony, ponieważ są bezpośrednio związane z pełnieniem przez osoby wskazane we wnioskach funkcji publicznej. Do warunków powierzenia i wykonywania funkcji należą zarówno obowiązki, jak i prawa osoby piastującej daną funkcję. Osoby podejmujące się sprawowania funkcji publicznej muszą mieć świadomość, że sfera ich prywatności będzie w tym zakresie ograniczona. Osoba będąca członkiem korpusu służby cywilnej jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a informacja o zakresie wykonywanych przez nią czynności służbowych czy dotycząca opisu jej stanowiska pracy ma związek z pełnieniem tej funkcji, dotyczy bowiem warunków powierzenia i wykonywania funkcji.

Niemniej, w tym miejscu zauważyć również należy, że organ w swoich pismach

z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] dot. Pana G. M.; [...] dot. Pani M.M.-K.; [...] dot. Pana J. W.; [...] dot. Pani M.S.; [...] dot. Pana M. M.; [...] dot. Pana

J. D.; [...] dot. Pana Z.S.; [...] dot. Pana J. S.; [...] dot. Pana M.K., poinformował skarżącą, że w aktach osobowych ww. osób wymienionych we wnioskach z dnia [...] lutego 2014 r., nie znajdują się dokumenty określające zakres obowiązków tych osób. Tym samym, uznać należy, że skoro organ nie posiada przedmiotowych dokumentów - tj. zakresów obowiązków (czynności) tych osób, to nie można zobowiązać go do ich przekazania, a tym samym nie pozostaje on w tej części w bezczynności. Nie można zobowiązać go więc do udzielenia skarżącej informacji w tym zakresie. Dlatego w tym zakresie skarga zasługuje na oddalenie. Jeśli bowiem organ zawiadomi wnioskodawcę w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. o tym, że nie dysponuje wymaganą informacją publiczną, to nie pozostaje w bezczynności (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; dostępny w bazie Lex nr 1291370 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl).

Bezczynność organu, zdaniem Sądu niewątpliwie istnieje jednak co do nie przekazania dokumentów dotyczących opisów stanowisk pracy ww. osób. Organ nie wskazał bowiem w tym przypadku, że nie znajduje się w posiadaniu takich dokumentów. Skoro zaś podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, takie informacje posiada, to winien je jednak udostępnić. Na podstawie bowiem art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505,

z późn. zm.) stanowiska pracy w korpusie służby cywilnej podlegają opisowi

i wartościowaniu. Szczegółowe zasady dokonywania opisów i wartościowania stanowisk pracy reguluje zarządzenie Nr 1 Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2011 r. w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk pracy

w służbie cywilnej (M.P. Nr 5, poz. 61). Zgodnie z przepisami ww. zarządzenia opis stanowiska pracy sporządza się dla każdego stanowiska pracy w służbie cywilnej.

W opisie stanowiska pracy wskazuje się realizowane zadania, wymagane kompetencje, kwalifikacje i zakres odpowiedzialności ze względu na umiejscowienie i funkcję stanowiska pracy w strukturze urzędu.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał również za zasadną skargę co do bezczynności organu w zakresie punktów 6 i 7 poszczególnych wniosków skarżącej. Pytania skarżącej w tym zakresie dotyczyły kwestii związanych z wysokością wynagrodzeń zasadniczych osób będących funkcjonariuszami publicznymi wskazanymi we wnioskach. Poza sporem jest bowiem, że osoby o których mowa we wnioskach są lub byli we wskazanym przez skarżącą czasie dyrektorami czy zastępcami dyrektorów departamentów Ministerstwa Finansów. Nie ma zaś żadnego znaczenia w sprawie, że w swoich wnioskach z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca nie wskazała jakie stanowiska zajmują czy zajmowały te osoby. Istotne jest natomiast to, że organ posiadał stosowną wiedzę w tym zakresie, tj. że ww. osoby są lub były we wskazanym przez skarżącą czasie funkcjonariuszami publicznymi.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowała się linia orzecznicza, zgodnie z którą za osobę pełniącą funkcje publiczne należy uznać każdego członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w Ministerstwie Finansów. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało wyrażone, m.in.

w wyrokach z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2449/12 oraz z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 349/13. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2013 r. (sygn. akt I OSK 1044/13) wyraził pogląd, że istnieje konieczność badania zakresu uprawnień osób zatrudnionych w sektorze publicznym, który dla przypisania im przymiotu pełnienia takich funkcji winien obejmować uprawnienia, m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, lub zarządzania nim albo wykonywania innych zadań z zakresu spraw publicznych. Istotne jest więc posiadanie prawa do działania wyraźnie wpływającego na podejmowanie decyzji (nie tylko w sensie procesowym) rozstrzygnięć w tej materii.

Zauważyć też należy, że służba cywilna w ministerstwie wchodzi w skład sektora finansów publicznych, której gospodarka finansowa prowadzona jest na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Oczywistym jest więc, że informacja o wydatkach organu, w tym dotycząca wynagrodzeń pieniężnych wypłacanych funkcjonariuszom, jest informacją o majątku publicznym i podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Sąd nie podziela argumentacji organu, że tego rodzaju informacje mają charakter prywatny (ad personam). Takie informacje nie mogą jednak korzystać z ochrony, ponieważ są bezpośrednio związane z pełnieniem przez osoby wskazane we wnioskach funkcji publicznej. Zastosowanie w tym przypadku ma więc art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., zgodnie z którym ograniczenie udzielenia informacji publicznej z uwagi na prywatność nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, który to zawiera ustawowe ograniczenie prawa do prywatności. Nie znajduje zaś zastosowania art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatnosć osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, ani też art. 5 ust. 1 u.d.i.p. zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Zdaniem Sądu, osoby podejmujące się sprawowania funkcji publicznej muszą mieć świadomość, że sfera ich prywatności będzie w tym zakresie ograniczona. Osoba będąca członkiem korpusu służby cywilnej jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a informacja o wysokości otrzymywanego przez nią wynagrodzenia ma związek z pełnieniem tej funkcji, dotyczy bowiem warunków powierzenia i wykonywania funkcji.

Z przedstawionych wyżej przyczyn należało przyjąć, że organ również w zakresie punktów 6 i 7 poszczególnych wniosków skarżącej pozostawał w bezczynności, bowiem mimo żądania udzielenia informacji publicznej w ustawowym terminie, nie udzielił takiej informacji, ani nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia.

Jednakże Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie uznał powyższej bezczynności za rażącą, gdyż organ w terminie zakreślonym w art. 13 u.d.i.p. wyrażał jednoznacznie swoje stanowisko, a nieudzielenie informacji wynikało z błędnej interpretacji przepisów prawa co do tego, czy żądane informacje stanowią informacje publiczne. Z tych też przyczyn, Sąd nie znalazł podstaw do nałożenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. uznając, że w działaniach organu skutkujących zaistnieniem formalnej bezczynności brak jest zawinienia, czy nawet niedbalstwa.

Reasumując, organ mając na uwadze powyższe wskazania Sądu, powinien rozpatrzyć punkty 1, 6 i 7 poszczególnych wniosków skarżącej przez udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno - technicznej lub też wydanie decyzji odmownej, jeśli stwierdzi okoliczności określone w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tych informacji.

Mając na względzie powołane okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 149 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 3 wyroku.

Orzeczenie w punkcie 2 wyroku oparto na art. 151 p.p.s.a., zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 4 wyroku, zaliczając do zwróconych kosztów sądowych uiszczony przez skarżącą wpis od skargi.