Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 517/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Marcin Małek WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na uchwałę Rady Miasta B. z dnia 24 maja 2023 r. nr XLVI/494/2023 w przedmiocie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Miasto B. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skargą złożoną na podstawie na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 609), dalej: "u.s.g.", na uchwałę Nr XLVI/494/2023 Rady Miasta B. z dnia 24 maja 2023 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Miasto B., dalej: "uchwała", w zakresie unormowania zawartego w § 1 ust. 2 pkt 3 tego aktu, M. D., dalej: "skarżący", zarzucił Radzie Miasta, dalej także "organ stanowiący", naruszenie prawa materialnego, tj. art. 84 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), dalej: o.p.", oraz w zw. z art. 5 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", poprzez przekroczenie przez organ stanowiący delegacji ustawowej przez nieuzasadnione i ustawowo niedopuszczalne zróżnicowanie wysokości stawek podatku od nieruchomości tylko ze względu na powierzchnię budynku przeznaczoną na działalność handlową.

Wykazując swoją legitymację do wniesienia skargi skarżący podał, że na podstawie przepisów powołanej wyżej uchwały organu stanowiącego Burmistrz Miasta B., dalej: "Burmistrz", decyzją z dnia 21 czerwca 2024 r. Nr Fn.3120.1.26.2024.5, ustalił mu zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2024 r. Formułując wskazane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej chwały w części, tj. § 1 ust. 2 pkt. 3, a także o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. wskazanej decyzji Burmistrza z dnia 21 czerwca 2024 r.

Uzasadniając skargę skarżący zaznaczył, że zaskarżona uchwała przewiduje w § 1 ust. 2 pkt. 2 i 3 stawki podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 20 zł od m2 powierzchni użytkowej oraz związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie handlu na powierzchni powyżej 400 m2 (do jednego budynku) w wysokości 24 zł od m2 powierzchni użytkowej. Zdaniem skarżącego uchwała jest niezgodna z przepisami prawa powołanymi w skardze. Konstytucja w art. 217 stanowi bowiem, iż nakładanie podatków, innych danin publicznych określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Z kolei w myśl art. 6 o.p., podatek to publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa; województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Z przepisów tych, zdaniem skarżącego, wynika konstytucyjna zasada wyłączności ustawowej w nakładaniu podatków oraz wyłączności ustawy w zakresie kształtowania istotnych elementów konstrukcyjnych podatku. Natomiast art. 5 ust. 1 u.p.o.l. upoważnia radę gmin do ustalania w drodze uchwały, stawek podatku od nieruchomości. Jest on także gwarancją ustawowej wyłączności kształtowania obowiązku podatkowego, określając maksymalne stawki podatku od nieruchomości.

Następie skarżący zwrócił uwagę, że przy ustalaniu stawek podatkowych podatku od nieruchomości od gruntów i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, rada gminy zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 i 4 powołanej ustawy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny, wiek budynków, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności.

Zdaniem skarżącego, powołana regulacja nie przewiduje jednak takiego kryterium różnicowania stawek podatku od nieruchomości jak powierzchnia nieruchomości (gruntu lub budynku) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym działalności handlowej. Wydaje się to oczywiste, bo inaczej zostałaby naruszona zasada równości opodatkowania, w stosunku do podatników, będących w takiej samej sytuacji prawnopodatkowej. Jak zaakcentował skarżący, nie ma żadnego uzasadnienia, ani prawnego, ani faktycznego, aby podatnik mający budynek handlowy np. o powierzchni 400,01 m2 płacił podatek od całej powierzchni o 4 zł za 1 m2 wyższy od podatnika mającego budynek handlowy o powierzchni do 400 m2. Jak bowiem dalej argumentował skarżący, skoro zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania zabronione jest co do zasady różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów o tych samych cechach istotnych, a przepis ustawy, na podstawie którego rada gminy podejmuje uchwałę w tym zakresie milczy, to należy przyjąć, że niedopuszczalne jest w drodze uchwały czynienie dystynkcji różnicującej sytuację prawną takich podmiotów. Jako dodatkowy argument skarżący wskazuje, że upoważnienie ustawowe należy interpretować w sposób ścisły, a zatem musi być ono wyraźne, a nie dorozumiane.

Różnicowanie podmiotów podobnych, jak zauważył skarżący, jest dopuszczalne, jeżeli zostały spełnione trzy warunki. Po pierwsze, wprowadzone przez prawodawcę różnicowania muszą być racjonalnie uzasadnione. Muszą one mieć związek z celem i treścią przepisów, w których zawarta jest. kontrolowana norma. Po drugie, waga interesu, któremu ma służyć różnicowanie podmiotów podobnych, musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostaną naruszone w wyniku różnego traktowania podmiotów podobnych. Po trzecie, różnicowanie podmiotów podobnych musi znajdować podstawę w wartościach, zasadach lub normach konstytucyjnych. Art. 5 ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że różnicowanie przez radę gminy wysokości omawianego podatku od budynków jest dopuszczalne jedynie dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania.

Zaskarżona uchwala wykracza zatem poza ustawowe upoważnienie do różnicowania stawek podatku od nieruchomości, jak też narusza zasadę równości opodatkowania. Byłoby inaczej, gdyby w uchwale określono stawki progresywnie, tzn. taka sama stawka obowiązywałaby dla budynków o powierzchni do 400 m2 a stawka wyższa dopiero dla budynków o powierzchni większej, ale tylko co do części przekraczającej te 400 m2.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz w pierwszej kolejności zaznaczył, że przepis § 1 ust. 2 pkt 2 i 3 zaskarżonej uchwały określa stawki podatku od nieruchomości, a konkretnie od budynków i ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w oparciu o kryterium przedmiotowe. W przepisie § 1 ust. 2 uchwały najpierw bowiem określono podstawową stawkę podatkową dla powierzchni użytkowej budynków i ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 2), a następnie wprowadzono stawkę zwiększoną, mającą zastosowanie do budynków i ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie handlu na powierzchni powyżej 400 m2 (pkt 3). Takie brzmienie zaskarżonego przepisu uchwały świadczy jednoznacznie, że podwyższona stawka podatkowa, o której mowa w § 1 ust. 2 pkt 3 uchwały, określona została przez pryzmat kryterium dotyczącego wyłącznie przedmiotu opodatkowania, a mianowicie sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania i rodzaju (wielkości) powierzchni użytkowej.

Następnie Burmistrz zwrócił uwagę, że przepisy art. 5 u.p.o.l., dopuszczając możliwość różnicowania przez radę gminy stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, wskazuje kryteria różnicowania jedynie przykładowo, używając wyrażenia: "w szczególności". Rada Miasta mogła więc różnicować stawki podatku dla poszczególnych rodzajów budynków wg kryterium wskazanego w art. 5 ust. 3 i 4 u.p.o.l., albo innego, ale adekwatnego do określonych w tych przepisach.

Burmistrz podał także, iż tożsamy przepis, jak skarżony, zawarty w jednej z poprzednich uchwał Rady Miasta określającej wysokość stawek w podatku od nieruchomości, wskutek skargi o stwierdzenie jego nieważności podlegał już ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który w prawomocnym wyroku z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 744/14, oddalił skargę.

Z tych wszystkich względów Burmistrz wniósł o oddalenie skargi. Wniósł on także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest uchwała Rady Miasta z dnia 24 maja 2023 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta. W związku z tym zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Ustęp 2. stanowi zaś, że przepisu ust. 1. nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Na podstawie ustępu 2a, skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1., można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Jak z kolei wynika z art. 53 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", który ma zastosowanie do skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.

Mając na względzie treść przytoczonego wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g. przyznającego prawo do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżący posiada legitymację skargową w niniejszej sprawie, ponieważ o jego obowiązku w zakresie podatku od nieruchomości orzekł organ podatkowy na podstawie przepisów zaskarżonej uchwały, ustanawiającej stawki podatkowe m.in. w tym podatku, mające zastosowanie w 2024 r. W celu wykazania swojej legitymacji procesowej skarżący wniósł o przeprowadzenie wniosku dowodowego z decyzji Burmistrza z dnia 21 czerwca 2024 r. w sprawie ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2024 r. Sąd uwzględnił wniosek dowodowy i przeprowadził dowód z tej decyzji.

Jak z kolei wynika z treści uchwały składu 7. sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zgodność procesową ma wójt (burmistrz, prezydent miasta), chyba, że w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, których nieuwzględnienie mogłoby prowadzić do pozbawienia rady gminy prawa do ochrony sądowej. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej takie okoliczności szczególne nie zachodzą. Prawidłowo zatem Rada Miasta reprezentowała jest przez Burmistrza.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, podważającego uprawienie organu stanowiącego do podjęcia wskazanej wyżej uchwały, różnicującej wysokość stawek w podatku od nieruchomości w ten sposób, że w § 1 ust. 2 pkt 2 od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej określa stawkę w wysokości 20 zł od m2 powierzchni użytkowej, a w pkt 3 od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie handlu na powierzchni powyżej 400 m2 (od jednego budynku) w wysokości 24 zł od m2 powierzchni użytkowej, zauważyć trzeba, jak trafnie przyjął skarżący, że art. 217 Konstytucji ustanawia zasadę ustawowego nakładania i kształtowania konstrukcji podatków. Stanowi on bowiem, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Przepis ten w Ordynacji podatkowej znajduje swoje odzwierciedlenie w treści art. 4., zgodnie z którym obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach, i art. 6. stanowiącego, że podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej.

W odniesieniu do podatków gminnych, stanowiących źródło ich dochodów własnych, powołany wyżej przepis ustawy zasadniczej państwa odczytywać jednak należy łącznie z art. 168, zgodnie z którym jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie. Wskazana regulacja konstytucyjna wynikająca z odczytywanych łącznie art. 217 i 168, stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartej w umowie międzynarodowej przyjętej przez Rzeczpospolitą Polską w 1993 r. – Europejskiej Karcie Samorządu Lokalnego (Dz.U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607 sprost.), dalej: "EKSL". Art. 9 ust. 3 tej umowy stanowi, iż przynajmniej część zasobów finansowych społeczności lokalnych powinna pochodzić z opłat i podatków lokalnych, których wysokość społeczności te mają prawo ustalać, w zakresie określonym ustawą.

Kompetencja gminy, jako jednostki samorządu terytorialnego, w zakresie ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych, może być zatem realizowana w granicach określonych ustawą. Wyznaczone one zostały, z jednej strony, w przepisie art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g., przyznającym wyłączną kompetencję w tym zakresie organowi stanowiącemu gminy. Z drugiej zaś strony, w przepisach ustaw podatkowych normujących konstrukcję podatków stanowiących dochody własne gminy. W odniesieniu do podatku od nieruchomości wynikają one z art. 5 u.p.o.l. Zgodnie z przepisem ustępu 1. powołanego artykułu, w granicach stawek maksymalnych wynikających z u.p.o.l., wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały. Zauważyć należy, że sam ustawodawca, określając wysokość stawek maksymalnych, wyznaczających granice dla działalności uchwałodawczej rady gminy, w odniesieniu do budynków dokonał pewnego zróżnicowania tych obiektów objętych opodatkowaniem, przez wyróżnienie pięciu kategorii budynków, dla których przyjął stawki w odmiennej wysokości: mieszkalne, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajęte przez podmioty udzielające tych świadczeń oraz pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Wyodrębnienie wskazanych kategorii budynków i przypisanie im zróżnicowanej wysokości stawek podatkowych, najniższych dla budynków mieszkalnych i znacznie wyższych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także budynków mieszkalnych w części zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej i jednocześnie nieco niższych dla budynków zajętych na prowadzenie określonej działalności gospodarczej, jest wyrazem, z jednej strony, charakteru podatku od nieruchomości jako podatku majątkowego, ale uwzględniającego kierunek wykorzystywania budynku, z drugiej zaś, wyrazem określonej polityki gospodarczej, społecznej i fiskalnej państwa.

Jak wynika z powołanego przepisu u.p.o.l., rada gminy posiada zatem kompetencję do określenia wysokości stawki podatkowej w odniesieniu do wskazanych poszczególnych kategorii budynków w granicach od powyżej 0 zł do ustawowej stawki maksymalnej. Jednocześnie w ustępie 3. artykułu 5. ustawodawca expressis verbis sformułował dla rady gminy uprawnienie do różnicowania wysokości stawek podatkowych dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, z uwzględnieniem w szczególności lokalizacji, sposobu wykorzystywania, rodzaju zabudowy oraz stanu technicznego i wieku budynków.

Analiza sposobu realizacji tego uprawnienia przez radę gminy z punktu widzenia jego granic, musi uwzględniać charakter gminy, jako jednostki samorządu terytorialnego. Istotą samorządu jest bowiem samodzielność w wykonywaniu administracji publicznej, oznaczająca brak hierarchicznego podporządkowania gminy zarówno w strukturze samorządu terytorialnego, jak też w stosunku do organów administracji rządowej. Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego wykonuje zadania własne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność (zob. art. 2 ust. 1 u.s.g.), czyli samodzielnie. A ta jej samodzielność podlega ochronie sądowej (zob. art. 165 ust. 2 Konstytucji oraz art. 2 ust. 3 u.s.g.). Podmiotem gminy jest wspólnota gminna, obejmująca wszystkich jej mieszkańców (por. art. 1 u.s.g.). Oznacza to, że w granicach określonych ustawowo, to wspólnota gminna, działając z reguły przez odpowiednie organy gminy (zob. art. 11a u.s.g.), ma prawo kreowania własnej polityki gospodarczej, społecznej, czy fiskalnej. W ostatnim ze wskazanych zakresów uprawnienie do kreowania w granicach ustawowych własnej polityki, wiąże się z odpowiedzialnością gminy za realizację przypisanych jej zadań publicznych mających charakter zadań własnych. Zadania własne w zasadzie powinny być bowiem sfinansowane z dochodów własnych. Tak rozumiana samodzielność gminy został ujęta normatywnie w art. 3 ust. 1 EKSL. Stanowi on, że samorząd lokalny oznacza prawo i zdolność społeczności lokalnych, w granicach określonych prawem, do kierowania i zarządzania zasadniczą częścią spraw publicznych na ich własną odpowiedzialność i w interesie ich mieszkańców. W wymiarze fiskalnym oznacza ono, jak wynika z art. 9 ust. 1, prawo, w ramach narodowej polityki gospodarczej, do posiadania własnych wystarczających zasobów finansowych, którymi mogą swobodnie dysponować w ramach wykonywania swych uprawnień. Samodzielność samorządu terytorialnego powoduje, że stanowione przez jego organy akty prawa miejscowego, podejmowane na podstawie odrębnych ustaw, nie mają charakteru wykonawczego w takim rozumieniu, jak akty wykonawcze wydawane w celu wykonania ustawy przez organy administracji rządowej.

Mając to wszystko na uwadze zauważyć trzeba, że wynikające z powołanego wyżej art. 5 ust. 3 u.p.o.l. uprawnienie rady gminy do różnicowania wysokości stawki dla poszczególnych rodzajów budynków, z uwzględnieniem w szczególności lokalizacji, sposobu wykorzystywania, rodzaju zabudowy, stanu technicznego oraz wieku budynków, siłą rzeczy oznacza dalszą kategoryzację tego rodzaju obiektów objętych opodatkowaniem i to opartą na kryteriach zróżnicowanych i innych jeszcze niż przyjęte wprost przez ustawodawcę w ustępie 1. pkt 2 u.p.o.l. Co więcej, kryteria różnicowania budynków, dla których rada gminy może przyjąć, w granicach zakreślonych ustawą, odmienne stawki podatkowe, zostały wymienione w art. 5 ust. 3 jedynie przykładowo, na co wskazuje użyty zwrot: "w szczególności". Dopuszczalne jest zatem ustanawianie przez radę gminy odmiennych stawek dla budynków klasyfikowanych wg innych, niewymienionych wprost w ustawie kryteriów, stosownie do dyrektyw płynących z przyjętej przez gminę polityki społecznej, gospodarczej, czy fiskalnej.

Zaznaczyć jednak należy, że wszystkie przykładowo wymienione w art. 5 ust. 3 u.p.o.l. kryteria różnicowania mają charakter przedmiotowy, co oznacza, iż odmienne stawki mogą być określane dla budynków ze względu na określone cechy tych obiektów objętych opodatkowaniem, a nie cechy ich właścicieli bądź posiadaczy, czyli podatników. Także zatem różnicowanie wysokości stawek opodatkowania dokonywane przez radę gminy powinno dokonywać się z uwzględnieniem tego rodzaju, tzn. przedmiotowych, kryteriów różnicowania. Różnicowanie ciężaru podatkowego wg kryteriów podmiotowych zastrzeżone zostało jako materia ustawowa. Wniosek taki wyprowadzić można z treści art. 217 ustawy zasadniczej państwa, zgodnie z którym określanie kategorii podmiotów zwolnionych z podatkowania następuje w drodze ustawy.

Odnosząc powyższe do treści zakwestionowanych przepisów uchwały Rady Miasta zaznaczyć należy, że przyjęte w nich kryterium różnicowania budynków dla przypisania im odrębnych stawek podatkowych, jakim jest, po pierwsze, związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie handlu, a po drugie powierzchnia, mieści się w zakresie uprawnienia organu stanowiącego gminy do różnicowania stawek podatkowych w podatku od nieruchomości. Nie zostało ono oparte na kryterium podmiotowym, nie jest sprzeczne z charakterem podatku od nieruchomości, o jakim był mowa wyżej, zaś wysokość przyjętych stawek mieści się w granicach stawki maksymalnej, określonej w u.p.o.l. dla budynków związanych z powadzeniem działalności gospodarczej. Ustawowa stawka maksymalna dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w 2023 r., w którym Rada Miasta podjęła zaskarżoną uchwalę wynosiła bowiem 28,78 zł od m2 powierzchni użytkowej. Dodać można ponadto, że kryterium przyjęte przez Radę Miasta w pewien sposób nawiązuje nawet rodzajowo do kryterium wynikającego wprost z ustawy, jakim jest rodzaj zabudowy.

Podejmując zaskarżoną uchwalę Rada Miasta nie naruszyła zatem prawa. Argumentacja skarżącego jest natomiast nietrafna.

Odnosząc się do wniosku Burmistrza w sprawie zwrotu kosztów postępowania wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z przepisu tego wynika, że wniosek Burmistrza w sprawie kosztów nie mógł zostać uwzględniony. Nie występował on w roli skarżącego, a skarga nie została uwzględniona.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.