Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1532/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 189a, art. 189d, art. 189f
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 174 pkt 2, art. 176 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 431/20 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 27 maja 2020 r. nr 2401-IOA2.4246.118.2019.KA w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. Sp. z o.o. we W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z 4 października 2019 r. znak 338000-COC4.4246.3.2018.BP Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach, na podstawie art. 2 ust. 3 i 4, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2, art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 471 ze zm. - dalej jako ugh), nałożył na K. Sp. z o.o. we W. (dalej jako spółka) karę pieniężną w kwocie 12.000 zł, za urządzanie gier na automacie Hot Fun Energy nr [...], poza kasynem gry.

Wskazał, że w dniu 23 maja 2016 r. przeprowadzono kontrolę w kontenerze "Hot Fun Cafe", znajdującym się przy ulicy [...]. W jej wyniku stwierdzono, że w lokalu znajduje się automat do gier o nazwie Hot Fun Energy nr [...], na którym, wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, urządzane są gry bez koncesji i poza kasynem gry.

II.

Po rozpoznaniu odwołania spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, decyzją z 27 maja 2020 r. znak 2401-IOA2.4246.118.2019.KA, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

III.

Wyrokiem z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 431/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę spółki na ww. decyzję.

IV.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka, zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając:

1. Przede wszystkim naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 90 § 1 oraz art. 10 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na nieuprawnionym rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, podczas gdy brak było ku temu przesłanek, nadto strona sprzeciwiła się temu, co nie tylko narusza zasadę jawności postępowania, ale również godzi w prawo strony do osobistego uczestnictwa na posiedzeniu, czego dokonano bez wyjaśnienia podstaw prawnych tego działania;

2. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów postepowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181 oraz art. 187 § 1 i § 3 O.p., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegającym na nie podjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż zebrany przez organ materiał dowodowy nie pozwolił na dokładne (wszechstronne) wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i doprowadził do ustalenia, iż to skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (dalej u.g.h.), podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postepowanie dowodowe, pozwoliłoby na ustalenie, iż Skarżąca nie jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż w chwili kontroli nie władała spornymi urządzeniami;

3. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów postepowania, tj. art. 187 § 1 i § 3 o.p. i art. 191 o.p. polegające na uznaniu, iż organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, podczas gdy decyzje organu należy uznać za co najmniej przedwczesną, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania skarżącej za podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu u.g.h., w szczególności brak dowodów na to, aby skarżąca uzyskiwała jakikolwiek zysk z gier;

4. naruszenie art. 178 § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 120 i 121 o.p. polegające na naruszeniu prawa strony do wglądu w akta sprawy i wydania jej żądanych kopii, poprzez zignorowanie wniosku pełnomocnika strony z dnia 25 września 2019 roku, zgodnie z którym żądał on wydania kopii dokumentów włączonych do materiału dowodowego;

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 poprzez jego zastosowanie pomimo widocznych naruszeń procesowych w zakresie ustalenia podmiotu, wobec którego może być stosowana ta sankcja, a które to naruszenia uniemożliwiają zastosowanie przepisów materialnych;

6. naruszenie art. 189a i nast. kpa poprzez ich całkowite pominiecie w sprawie, mimo iż przepisy te znajdują pełne zastosowanie do kar takich jak przedmiotowa;

7. nadto także rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, to jest art. 8 w zw. z art. 1 punkt 11) w zw. z art. 1 punkt 5) w zw. z art. 1 punkt 2) dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm. - zwanej dalej dyrektywa nr 98/34, obecnie ujednolicona tożsamą dyrektywa nr 2015/1535), mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia, opartego o przepisy art. 89 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych (dalej: u.g.h.), które mocą wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.07.2012 roku (sygn. C-213/11 Fortuna i inni) uznane zostały wprost za przepisy techniczne, które tym samym, z uwagi na brak ich obligatoryjnej notyfikacji Komisji Europejskiej, nie mogą być stosowane w żadnym postepowaniu krajowym, w tym szczególnie takim jak niniejsze;

8. Dalej też rażące naruszenie art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa (zasada legalizmu działania władzy publicznej), a to poprzez oparcie kwestionowanego orzeczenia na przepisach art. 89 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych - dalej: u.g.h.), które w konsekwencji wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: ETS) z dnia 19.07.2012 roku (sygn. C-213/11 Fortuna i in.) uznać należy za nieskuteczne w polskim systemie prawa;

9. Nadto naruszenie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a to poprzez niedozwolone, faktyczne zastąpienie przewidzianej tam kompetencji sądu krajowego do przedstawienia pytania prejudycjalnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej innym prejudykatem, tj. abstrakcyjną uchwałą składu 7 sędziów NSA (sygn. II GPS 1/16), podjętą mimo tego, że NSA nie posiada kompetencji do wypowiadania się w sprawie wykładni aktów prawa unijnego, gdyż jest to zakres wyłącznej właściwości Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - które to uchybienie miało oczywisty, fundamentalny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło sad I instancji do przyjęcia i zastosowania w zaskarżanym wyroku wykładni prawa unijnego sprzecznej z utrwaloną linią orzecznicza TSUE, a w szczególności do zignorowania prawnego obowiązku odmowy zastosowania nienotyfikowanych przepisów technicznych.

Strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczeń organów I i II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W każdym przypadku o orzeczenie o kosztach postępowania.

Działając z najdalej idącej ostrożności procesowej, celem bezstronnej weryfikacji podniesionego wyżej zarzutu naruszenia prawa Unii Europejskiej, spółka wniosła by Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu (dalej: TSUE) z pytaniem prejudycjalnym, którego zakres obejmie ustalenie co do "technicznego" charakteru przepisu takiego jak art. 89 ust. 1 punkt 2) u.g.h., przewidującego wymierzanie kary pieniężnej urządzającemu gry na automatach poza kasynem w sytuacji, gdy rzeczą obecnie już bezsporną jest, iż zakaz prowadzenia gier na automatach poza kasynami (tj. art. 14 ust. 1 u.g.h.) pozostaje bezskuteczny jako norma techniczna nigdy nie notyfikowana w Komisji Europejskiej. Wypowiedzi Trybunału wymaga zatem w szczególności ustalenie, czy wywodzone z Traktatów o Unii Europejskiej i o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej zasady lojalnej współpracy i efektywności prawa unijnego stoją na przeszkodzie co do stosowania przepisu takiego jak 89 ust. 1 punkt 2) u.g.h, albowiem w praktyce obrotu prawnego w Polsce dochodzi do sytuacji dalece paradoksalnych, tj. nakładania kary pieniężnej za naruszenie zakazu, który nie może być stosowany.

V.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i orzeczenie o kosztach postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

VI.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 p.p.s.a.

VII.

Niezasadny jest zarzut nr 1, w istocie sugerujący pozbawienie skarżącej przez Sąd pierwszej instancji możności obrony swoich praw, a więc nieważność postępowania sądowego, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Strona błędnie wskazuje na nieuprawnione rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym pomimo jej sprzeciwu.

Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z 6 listopada 2020 r. (k. 50) Przewodniczący Wydziału III WSA w Gliwicach, zawiadomił strony i uczestników postępowania o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie 15zzs⁴ ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 -dalej jako ustawa o zwalczaniu COVID-19) informując, że mogą złożyć w terminie pięciu dni od doręczenia zawiadomienia pismo procesowe, w którym dodatkowo przedstawią stanowisko w sprawie. Ponadto wskazał, że w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Korespondencję w tym zakresie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 listopada 2020 r. (ZPO k. 53 i 53v). W dniu 26 listopada 2020 r. strona skierowała do Sądu pierwszej instancji pismo sprzeciwiając się rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym (k. 61-62). Pismo wpłynęło do WSA w dniu 2 grudnia 2020 r.

W powyższym stanie faktycznym zauważyć należy, że przyjęta w powołanych w skardze kasacyjnej przepisach art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. zasada jawności posiedzeń sądowych i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie nie jest wartością absolutną i samą w sobie, zatem doznaje ograniczeń, gdy przewiduje to "przepis szczególny". Taki charakter miał uchwalony art. 15zzs⁴ ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, który stanowił, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących.

Charakter szczególny miał jednak również zastosowany w tej sprawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19, zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Wbrew więc zarzutom skargi kasacyjnej dopuszczalne było rozpoznanie złożonej skargi na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19, gdyż Przewodniczący Wydziału uznał, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Powołane przepisy nie uzależniają możliwości skierowania przez przewodniczącego sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym od zgody strony (w tym zakresie por. m.in. wyroki NSA z dnia 19 sierpnia 2021 r. sygn. akt I FSK 203/21; 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3550/21, III OSK 3642/21, III OSK 3743/21, III OSK 3688/21). Ocena, czy zachodzą w konkretnym przypadku okoliczności, o których mowa w art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19 należy do Przewodniczącego Wydziału.

Jedynie na marginesie wskazać należy, że przełom 2020 i 2021 roku, a więc moment, w którym podejmowane były decyzje o rozpoznaniu sprawy spółki na posiedzeniu niejawnym, to wedle ogólnie dostępnej i powszechnej wiedzy, okres wzrostu zakażeń wirusem SARS-Cov-2 i zachorowań na COVID-19 (por. https://experience.arcgis.com/experience/d332e064cd4a476198a007c256dcf5bc).

Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że standard ochrony praw strony został w rozpoznawanej sprawie zachowany, bowiem jak wynika z akt sądowych, pełnomocnik skarżącej został zawiadomiony o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miał możliwość pisemnego zajęcia stanowiska w sprawie przed terminem posiedzenia, z czego skorzystał. To zaś, że pismo wpłynęło po terminie rozpoznania sprawy, nie ma znaczenia.

VIII.

Chybione są również zarzuty nr 2, 3, 5, 7, 8 i 9 skargi kasacyjnej, które za podstawę formułowanych w nich naruszeń przyjmują obydwie podstawy kasacyjne określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Ustosunkowując się do nich należy w pierwszej kolejności wskazać, że w zaskarżonym wyroku uznano, że przeprowadzone przez organy postępowanie i dokonane w nim ustalenia faktyczne są prawidłowe i jako takie uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania oraz zaakceptowanie poglądu, że ujawniony w trakcie kontroli automat do gier miał charakter hazardowy, służąc do urządzania na nim gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 ugh. W konsekwencji zaktualizowały się znamiona deliktu administracyjnego uzasadniające przypisanie stronie skarżącej odpowiedzialności za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, co skutkuje karą pieniężną w kwocie 12.000 zł na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, którego stosowaniu w rozpatrywanej sprawie nie sprzeciwiał się brak notyfikacji, albowiem przepis ten nie ma charakteru technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE.

Konfrontując dokonane przez WSA ustalenia i oceny prawne z zarzutami skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zasadniczą oś sporu stanowi ocena technicznego charakteru przepisów ugh stosowanych w niniejszej sprawie.

Przede wszystkim podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 stwierdził, a pogląd ten należy w całości podzielić, że funkcje art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, jako przepisu penalizującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach określonych w art. 14 ust. 1 tej ustawy nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania w ten sposób strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach. Preferencje ustawodawcy, gdy chodzi o dobór czynników kształtujących skuteczność, zwłaszcza zaś funkcje sankcji określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, a tym samym i funkcje samego przepisu zmierzały bowiem do tego, aby przyjęte w tym zakresie rozwiązania prawne wprost ukierunkowane zostały na to, aby orzekana na jego podstawie kara pieniężna za urządzanie gier na automatach niezgodnie z tą ustawą, rekompensowała brak wpływu do budżetu Państwa nieopłaconego podatku od gier oraz innych należnych opłat, dokonując jednocześnie ich restytucji w takim zakresie, jak określone to zostało w przywołanym przepisie. Istota rozwiązania zawartego w omawianej regulacji została więc zdeterminowana funkcjami określonej w niej sankcji, a mianowicie funkcją redystrybucyjną oraz funkcją restytucyjną, przy jednoczesnym zaakcentowaniu znaczenia funkcji prewencyjnej, mającej motywować do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym.

W przywołanej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. stwierdzono, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy."

Rozważając i rozstrzygając kwestię związaną z oceną technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w przywołanej uchwale składu siedmiu sędziów, jak i argumentację przedstawioną w jego uzasadnieniu, a mianowicie, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie ustanawia żadnych warunków determinujących skład, właściwości lub sprzedaż produktu, a tym samym, że przepis ten nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko prezentowane w przywołanej uchwale odnośnie do oceny charakteru relacji między przepisami art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Samoistny charakter funkcji realizowanej przez ten przepis, o czym już była mowa, nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 ugh, co uzasadnia twierdzenie o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Z przedstawionych powodów zarzuty dotyczące technicznego charakteru zastosowanych względem skarżącej norm ustawy o grach hazardowych są niezasadne.

Niezasadne jest także kwestionowanie w istocie mocy wiążącej tej uchwały, jako wydanej z przekroczeniem uprawnień Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwłaszcza widzianych w kontekście naruszenia art. 267 TFUE i wkroczenia tą drogą w kompetencje TSUE.

Podstawy do tego rodzaju wnioskowania nie może stanowić ocena strony, że Sąd pierwszej instancji nie skorzystał z możliwości zadania pytania prejudycjalnego oraz to, że odwołał się w pełni do charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, przyjętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale. Jej przedmiot, pozostający w korespondencji do wytycznych adresowanych do sądu krajowego przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11 (zob. pkt 37-40 uchwały), który dotyczył interpretacji art. 1 pkt 4 i pkt 11 w związku z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE (zob. w tej mierze również wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2020 r. sygn. akt II GSK 3999/17), stanowiło - mieszczące się w zakresie unijnej funkcji sądów krajowych, która wiąże się z obowiązkiem dokonania przez sąd krajowy oceny, czy państwo członkowskie, ustanawiając przepisy techniczne wykonujące dyrektywę, notyfikowało te przepisy Komisji Europejskiej lub dopełniło reguły standstill - rozstrzygnięcie zagadnienia, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, a więc tym samym ustalenie, czy rzeczywiście wprowadza on warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktu, co prowadzi do wniosku o brak zaktualizowania się przesłanek zainicjowania - wnioskowanego przez stronę - trybu prejudycjalnego.

Nie jest także zasadny zarzut kwestionujący prawidłowość rozumienia przez WSA i organy art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, zwłaszcza zaś pojęcia "urządzającego gry", którym na jego gruncie operuje ustawodawca, a co za tym idzie prawidłowość zastosowania tego przepisu w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy i przypisania stronie skarżącej cechy "urządzającego gry na automatach poza kasynem gry".

Z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh wynika, że na jego gruncie ustawodawca penalizuje zasadniczo (dwa) różne rodzaje nagannych i niepożądanych zachowań, stanowiących dwa odrębne delikty prawa administracyjnego. Stąd też nie bez powodu ich znamiona podmiotowe oraz przedmiotowe - w celu zindywidualizowania tych deliktów w zakresie odnoszącym się do penalizowania odrębnych od siebie naruszeń sankcjonowanych przepisów ustawy o grach hazardowych - ustawodawca opisał w wyraźnie różny i odbiegający od siebie sposób. Jednoznaczne odróżnienie od siebie tych deliktów, znajdujące potwierdzenie w konstrukcji art. 89 ust. 1 ugh, skutkowało zróżnicowaniem sposobu określenia, a tym samym i wysokości kar pieniężnych nakładanych na podmiot dopuszczający się ich popełnienia. Jasno i wyraźnie wynika to z art. 89 ust. 2 ugh. Zgodnie z tym przepisem, wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100% przychodu, w rozumieniu odpowiednio przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych albo przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, uzyskanego z urządzanej gry, zaś w przypadkach, o których stanowi ust. 1 pkt 2, kara ta wynosi 12.000 zł od każdego automatu.

Z powyższego wynika, że celem działania prawodawcy, materializującym się w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, było penalizowanie zachowań polegających na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry (w tym w szczególności restytucja niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowanie strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach) oraz przeciwdziałanie tym zachowaniom, jako niepożądanym.

Jeżeli tak jest, to za nie mniej uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wobec jednoznacznej treści przywołanego przepisu prawa, za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą, należy uznać po pierwsze, fakt urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 ugh, a po drugie, ten zasadniczy dla bytu omawianego deliktu administracyjnego fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry. Przy tym - z treści art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie wynika, aby do znamion deliktu, a co za tym idzie do zbioru faktów podlegających ustaleniu w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej, należało ustalenia czerpania zysków z urządzania gier hazardowych, w sposób, o którym mowa w przywołanym przepisie prawa, czy też legitymowanie się tytułem prawnym do automatów do gier hazardowych. Skarżąca w istocie stworzyła mechanizm, z którego czerpała zyski, pozorując jedynie to, że nie uczestniczy w procederze urządzania gier na automatach.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 wyjaśniono, że "Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.", a podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której - jak wynika z art. 6 ust. 4 ugh - nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Nie ma sporu, że skarżąca koncesji nie posiadała.

Na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, a przepis ten jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.

W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się przy tym, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 przywołanej ustawy może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot. Mianowicie w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie, co znajduje swoje uzasadnienie w potrzebie uwzględniania szerokiego podejścia do rozumienia pojęcia "urządzającego gry na automatach" oraz "urządzania gier na automatach", która jest motywowana zarówno przedmiotem i istotą regulowanych ustawą o grach hazardowych postępowań w sprawach nałożenia kary pieniężnej, jak i koniecznością zapewnienia realnego systemu kontroli oraz skuteczności przewidzianych przez ustawodawcę sankcji.

Jakkolwiek ustawa o grach hazardowych - w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie - nie definiuje pojęcia "urządzającego gry", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2, to jednak posługuje się nim w wielu przepisach, które umożliwiają określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. Na ich podstawie, przy uwzględnieniu potrzeby szerokiego podejścia do rozumienia pojęcia "urządzającego gry na automatach" oraz "urządzania gier na automatach", o czym mowa była powyżej, w pełni zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie sprawności oraz stałej aktywności, umożliwiającym ich funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.

Przedstawione rozumienie "urządzania" potwierdza również - jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć - definicja zawarta w Słowniku Języka Polskiego PWN, zgodnie z którą "urządzić - urządzać" oznacza: "wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty", "zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp.", "zapewnić komuś dobre warunki materialne" (por. https://sjp.pwn.pl/sjp/urzadzic;2533410.html).

"Urządzanie", to wedle wyżej przedstawionego słownikowego rozumienia tego zwrotu również "stwarzanie komuś odpowiednich warunków".

W tym też kontekście oraz w relacji do istoty spornej w sprawie kwestii wymaga podkreślenia - co nie jest bez znaczenia dla oceny odnośnie do braku zasadności omawianych zarzutów, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów. To one bowiem, stanowią podstawę zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień lub nałożenia obowiązku.

Jeżeli więc zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i zbiór koniecznych do ustalenia w niej faktów wyznaczał art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, to w świetle jego rozumienia (przedstawionego powyżej), nie sposób jest podważać zgodności z prawem zaskarżonego wyroku w kontekście zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, które są adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Odwołując się do przedstawionego powyżej rozumienia art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, w tym zwłaszcza do desygnatów zwrotu "urządzania gier na automatach", czy też "urządzania gier hazardowych", którym na gruncie tego przepisu operuje ustawodawca, trzeba przyjąć, że istota jego rdzenia znaczeniowego wyraża się w tworzeniu (współtworzeniu, uczestniczeniu w tworzeniu) warunków do urządzania gier hazardowych na automatach.

Tym samym, jeżeli "urządzaniem" jest "stwarzanie odpowiednich warunków", to w rozpatrywanej sprawie wprost i bezpośrednio należy to odnieść właśnie do tworzenia warunków do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a to poprzez udostępnienie miejsca ich urządzania i tym samym udostępnianie samych gier na automatach poza kasynem gry.

Z niepodważonych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że to skarżąca spółka była podmiotem dysponującym wymienionymi automatami do gier hazardowych, w istocie czerpiąc korzyści z hazardu i pozorując swoje działania, tak aby wyglądały na działania zupełnie niezwiązanie z tym procederem.

Spółka była podmiotem urządzającym gry na automatach gdyż wynika to z umowy dzierżawy z 16 maja 2016 r., w której wskazano, że spółka wydzierżawiła od innej spółki jawnej część nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]; umowy dzierżawy powierzchni użytkowej, która zawarta została pomiędzy niewymienionym z nazwy podmiotem, a "P." Sp. z o.o. we W., z której wynika, że "P." Sp z o.o. dzierżawi 4m² w lokalu mieszczącym się w K. przy ul. [...], na cele swojej działalności; umowy leasingu operacyjnego z 5 maja 2016 r., z której wynika, że leasingodawca czyli skarżąca przekazała leasingobiorcy "P." Sp. z o.o. w ramach leasingu dwa automaty do gier, w tym automat ustalony w niniejszej sprawie. Leasingobiorca oświadczył, że zapoznał się z automatami, zna ich stan techniczny, nie wnosi żadnych zastrzeżeń co do ich stanu. Oświadczył także, że automaty będące przedmiotem leasingu są mu przydatne do jego planowanej działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji tych automatów na rynku polskim. Z ww. umowy leasingu wynika, że jej przedmiotem były automaty do gier, a skarżąca spółka pozostawała właścicielem automatów do czasu spłaty wszystkich rat leasingowych. Słusznie zatem wywiodły organy i WSA, że skarżąca była urządzającym gry na automatach (wspólnie z "P." Sp. z o.o.) w lokalu położonym w K. Wynajęła bowiem powierzchnię, na której ustawiła następnie kontener, służący jako lokal do organizowania przedsięwzięcia. Była również właścicielem automatów zatrzymanych w trakcie kontroli. Ustalenia organu i WSA znajdują także potwierdzenie w prawomocnych wyrokach sądów powszechnych, które uznały Prezesa Zarządu skarżącej spółki za winnego urządzania gier hazardowych na automacie w miejscu do tego niedozwolonym, niebędącym kasynem oraz bez rejestracji wyżej wymienionego automatu wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych.

Jak trafnie zauważył WSA, nie sposób nie podnieść, że spółka zapewniała odpowiednie warunki do tego, aby gra mogła być prowadzona. Współorganizowała gry hazardowe, pozorując przy tym to, że oddając automat w leasing, uniknie odpowiedzialności za urządzenie gier na automacie, który w trakcie postępowania został uznany, na mocy przeprowadzonych dowodów, za w pełni hazardowy.

Wobec okoliczności sprawy uprawniona jest zatem teza, że połączenie wszystkich wymienionych wyżej przejawów aktywności spółki i jej cech, stanowiło o urządzaniu przez nią gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, który podlega sankcji administracyjnej.

W związku z tym, kontrola legalności zaskarżonej decyzji została przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji w zgodzie z normami prawnymi wywodzonymi z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 181, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

Jedynie na marginesie należy dodać, że spółka w ogóle nie wykazała, w jaki sposób podnoszone przez nią uchybienia procesowe miałby mieć wpływ na wynik sprawy i że był on istotny. Przypomnienia wymaga bowiem, że przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc m.in. oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok WSA byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie udziela odpowiedzi na pytanie, na czym dokładnie, w świetle relacji do ustaleń i dokładnych wskazań jakie sformułowano zarówno w obu decyzjach jak i zaskarżonym wyroku, miałby wyglądać istotny wpływ zarzucanych naruszeń na wynik sprawy.

Podsumowując powyższe rozważania, organy i WSA słusznie uznały, że skarżąca poprzez szereg swoich działań, ocenianych łącznie z perspektywy art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, mogła zostać uznana za urządzającą gry hazardowe na automatach poza kasynem.

IX.

Niezasadny jest również zarzut nr 6 skargi kasacyjnej, wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 189a i nast. k.p.a., poprzez ich całkowite pominiecie w sprawie, mimo iż przepisy te znajdują pełne zastosowanie do kar takich jak przedmiotowa. Zarzut ten nie odpowiada przede wszystkim wymogom wynikającym z art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 p.p.s.a. Nie został w nim dokładnie określony przepis, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie. Uwzględniając wymagany poziom profesjonalizmu skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest niezwykle istotna już z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego środka odwoławczego, ale przede wszystkim z jego treścią, wyznaczającą granice zaskarżenia i podstawy, w ramach których może się poruszać Naczelny Sąd Administracyjny.

Postawiony zarzutu nie może być zatem uznany za czyniący zadość koniecznym w tym zakresie wymogom określonym prawem, a co za tym idzie i za skutecznie podważający zgodność z prawem zaskarżonego wyroku. Wymaga przy tym podkreślenia, że z treści art. 189a k.p.a. oraz zawartych w jego § 2 i § 3 zastrzeżeń wynika, że przepisy Działu IVa k.p.a. mogą mieć zastosowanie w danej sprawie w całości (§ 1) lub w pewnym zakresie (§ 2), albo nie mieć w ogóle zastosowania (§ 3), a wobec tego niezbędne było wykazanie pełnego lub częściowego zakresu zastosowania w rozpoznawanej sprawie wymienionych przepisów prawa.

Przedstawionej oceny nie zmienia fakt zasygnalizowania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 189d i 189f k.p.a.

Odnosząc się do powyższego należy podnieść, że art. 189d k.p.a. może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis przewidujący karę, albo inny przepis szczególny, jednocześnie przewiduje swobodę organu co do jej wymiaru i jedynie w zakresie, w jakim przepis szczególny nie określa dyrektyw wymiaru tej kary pieniężnej, co innymi słowy oznacza, że wymieniony przepis prawa nie może mieć zastosowania w przypadkach, gdy przepis szczególny przewiduje, że za naruszenie prawa wymierza się karę w wysokości ściśle określonej w ustawie. Tak jest właśnie na gruncie art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh, który przewidywał karę w sztywnej wysokości tj. kwocie 12.000 zł za każdy nielegalnie funkcjonujący automat.

W odniesieniu natomiast do art. 189f k.p.a. zauważyć wypada, że za warunek konieczny należy uznać wykazanie istnienia jednej z określonych nim przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz pominięcie jej przez organ administracji publicznej oraz wojewódzki sąd administracyjny, co tylko wówczas mogłoby uzasadniać ocenę odnośnie do istotnego wpływu zarzucanego naruszenia wymienionego przepisu prawa na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 23 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 516/20).

X.

Niezasadny jest wreszcie zarzut nr 4 skargi kasacyjnej, w którym strona wskazuje na uchybienie art. 178 § 1 i 3 w zw. z art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej, polegające na naruszeniu prawa spółki do wglądu w akta sprawy i wydania jej kopii, poprzez zignorowanie wniosku jej pełnomocnika z 25 września 2019 r., zgodnie z którym żądał on wydania kopii dokumentów włączonych do materiału dowodowego.

Zarzut jest niezasadny, gdyż strona skarżąca kasacyjnie poza ogólnikami, w ogóle nie wykazała, w jaki sposób podniesione przez nią naruszenie procesowe miałoby wpłynąć na wynik sprawy i to w sposób istotny. Jest to tym bardziej istotne, jeżeli uwzględni się, że zasadą jest prawo do osobistego wglądu w akta sprawy administracyjnej, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń (art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej).

Ponownie więc przypomnieć należy, że "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ustanawiającym podstawę kasacyjną, ma być istotny. Związek pomiędzy naruszeniem, a błędem sądu ma być zatem na tyle realny, aby można było powiedzieć, że w razie odmiennej oceny danej okoliczności niż dokonana przez WSA, zapadłoby lub mogłoby zapaść orzeczenie o kierunkowo odmiennej treści. Podkreślić należy, że na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Chodzi zatem nie o każde (jakiekolwiek) naruszenie przepisów postępowania, ale kwalifikowane skutkiem tj. wywołującym istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna w ogóle nie udziela odpowiedzi na to, dlaczego zarzucone niewydanie kopii dokumentów miałoby pełnić taką właśnie rolę, tj. świadczyć o diametralnej zmianie wydanego orzeczenia w przypadku innej oceny tego zachowania organu. Przypomnieć więc należy, że strona wskazuje, że nie wydano jej dokumentów pozyskanych z akt karnych (dotyczących skazania jej prezesa zarządu). Okoliczność ta nie stanowiła jednak podstawy uznania urządzania gier przez spółkę w sposób niezgodny, a jedynie potwierdzała ten fakt.

Omawiany zarzut jest zatem niezasadny.

XI.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, o czym orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania w kwocie 2.700 zł orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).