Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 34/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2022 poz 1191
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu B. P. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 13 grudnia 2022 r. Nr SOC-OP.621.1.120.2022.DT w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu wywiedzionego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez B. P., (dalej strona, skarżąca) zastępowanej przez profesjonalnego pełnomocnika jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego, (dalej – Wojewoda, organ II instancji) w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. W świetle przedłożonych akt administracyjnych stan sprawy, w której zapadło kwestionowane rozstrzygnięcie kształtował się następująco.

Prezydent Wrocławia w dniu 30 września 2022 r. wydał decyzję nr WSO-DDA-5343.1.562.2022.MŚ, którą przyjmując w podstawie prawnej art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej – k.p.a.) oraz art. 35 ustawy o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1191, dalej u.e.l.), odmówił wymeldowania B. P. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. Orzekając w sprawie Prezydent Wrocławia opisał ustalony w sprawie stan faktyczny, który przedstawiał się następująco. Z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpił współnajemca lokalu W. P. Według wnioskodawcy skarżąca w styczniu 2022 r. wniosła pozew rozwodowy, a w marcu 2022 r. z własnej woli wyprowadziła się z mieszkania zabierając swoje osobiste rzeczy, a także kwiatki, naczynia, zdjęcia oraz książki. Nie zna miejsca jej pobytu, być może zamieszkała w mieszkaniu przy ul. [...] we W., które przekazała ich starszej córce. W lokalu przy ul. [...] we W. (pokój z nyżą) mieszka tylko on z ich młodszą córką. Żona dokłada się do opłat za mieszkanie, nie ma świadków na wyprowadzenia się żony z omawianego lokalu.

Komisariat Policji W. [...] po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego podał, że skarżąca przebywa pod adresem zameldowania, a ona sama oświadczyła, że posiada klucze do mieszkania którego jest współnajemcą i średnio dwa razy w tygodniu przychodzi do mieszkania. Od połowy kwietnia 2022 r. nie nocuje w nim, gdyż od czasu, jak w dniu 11 stycznia 2022 r. złożyła pozew rozwodowy mąż zaczął jej utrudniać zamieszkiwanie w lokalu, co polegało na wyłączaniu gazu, prądu, ogrzewania, ciepłej wody i zabieraniu kluczy od toalety, wyłączaniu telewizora, nastawianiu głośno radia, chowaniu żelazka i pościeli, zabrudzeniu smarem pralki, zabraniu kluczy od skrzynki na listy.

Skarżąca z lokalu zabrała tylko najpotrzebniejsze rzeczy osobiste, a reszta została w mieszkaniu. Od czasu, jak nie nocuje w lokalu, przebywa w różnych miejscach: u córki, u brata, u dalszej rodziny. Zaprzeczyła, że mąż dokłada się do opłat za mieszkanie, bo opłaty robi tylko ona, jedynie od maja 2022 r. przestała płacić za prąd. Fakt utrudniania jej zamieszkiwania w lokalu zgłaszała kilkukrotnie na komisariacie policji, były trzy interwencje policji. Wedle wnioskodawczyni wyznaczony też został pierwszy termin rozprawy rozwodowej, o ona podejmie również kroki prawne w celu umożliwienia jej zamieszkiwania w przedmiotowym mieszkaniu.

Zdaniem organu I instancji badającego ziszczenie się ustawowych przesłanek wymeldowania tj. dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu, skarżąca nie wyraziła chęci opuszczenia miejsca pobytu stałego i twierdzi, że jej nieobecność w lokalu nie ma charakteru trwałego i jest wynikiem bezprawnego działania jej męża, z którym jest w trakcie sprawy rozwodowej. Informacje przekazane przez Komisariat Policji W. [...] uprawdopodobniają utrudnianie zamieszkiwania jej pod adresem zameldowania. Wprawdzie nie dostarczyła ona kopii pozwu o ochronę naruszonego stanu posiadania lokalu, jaki miała złożyć w sądzie, to jednak z takich środków prawnych może skorzystać w terminie rocznym od chwili naruszenia posiadania. Kwestia ewentualnego podziału mieszkania do korzystania może zostać rozstrzygnięta przez sąd w postępowaniu rozwodowym stron. Wskazując na krótki okres niezamieszkiwania skarżącej w lokalu i posiadanie przez nią takich samych praw do tego lokalu, organ uznał, że po jej stronie nie nastąpiło dobrowolne i trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego i nie ma podstaw do orzeczenia o wymeldowaniu jej z omawianego lokalu.

W złożonym w terminie odwołaniu W. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując na naruszenie przepisów u.e.l. oraz nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, pominięcie składanych wniosków dowodowych, błędne ustalenie zbyt krótkiego okresu od wyprowadzenia się z lokalu by przyjąć przesłankę niezamieszkiwania w lokalu oraz niezweryfikowanie twierdzeń skarżącej. Odwołujący się uzasadnił podniesione zarzuty i twierdzenia.

W dniu 13 grudnia 2022 r. Wojewoda Dolnośląski wydał decyzję nr SOC-OP.621.1.120.2022.DT, którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po przedstawieniu stanu sprawy, w tym treści decyzji pierwszoinstancyjnej, jak też twierdzeń odwołania i po omówieniu ustawowych przesłanek wymeldowania, Wojewoda jako bezsporne uznał ustalenie opuszczenia przez skarżącą przedmiotowego lokalu, ale jego zdaniem nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, które mają wpływ na ustalenie, czy skarżąca opuściła przedmiotowy lokal trwale i dobrowolnie. Wedle Wojewody zgromadzony materiał dowodowy, oprócz wyjaśnień złożonych przez strony postępowania, obejmuje jedynie lakoniczne informacje przekazane przez policję. Na podstawie tego materiału nie można zweryfikować sprzecznych oświadczeń stron postępowania w kwestii trwałości i dobrowolności opuszczenia przedmiotowego lokalu przez B. P. Jako niemożliwe uznał organ ustalenie, czy opuściła ona przedmiotowy lokal, ponieważ - jak oświadczył odwołujący się, nawiązała relację pozamałżeńską i dlatego złożyła pozew o rozwód i wyprowadziła się, układając sobie życie z kimś innym, czy też, że wnioskodawca utrudnia jej zamieszkanie w przedmiotowym lokalu i swoim zachowaniem uniemożliwia jej powrót do miejsca zameldowania i skoncentrowania w tym miejscu swoich spraw życiowych.

Koncentrując się na niedochowaniu przez organ I instancji wymogów proceduralnych wiążących się z koniecznością wszechstronnego zebrania i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Wojewoda wyjaśnił, że w niniejszej sprawie występują strony silnie skonfliktowane i o rozbieżnych interesach, co powinno skłonić organ meldunkowy do wnikliwego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozpatrzenia sprawy. Zaistniały konflikt nakazuje podchodzić ze szczególną ostrożnością do twierdzeń każdej ze stron postępowania, co dodatkowo powinno zobligować organ administracji do wszechstronnego ustalenia okoliczności faktycznych istniejących w sprawie, na podstawie możliwie najobszerniejszego materiału dowodowego. Po zwróceniu uwagi na obowiązek organu podejmowania wszelkich działań w celu ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dokonania wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, oceniono że organ I instancji powinien zwrócić się do stron o przedstawienie dokumentów z postępowania w sprawie o rozwód, które mogą mieć znaczenie dla ustalenia okoliczności opuszczenia przedmiotowego lokalu przez B. P. Z odwołania wynika, że w toku postępowania o rozwód skarżąca złożyła wniosek o eksmisję W. P. i należało ustalić, czy wniosek ten został rozpatrzony i czy został złożony wniosek o przywrócenie prawa posiadania przedmiotowego lokalu. Dalej organ II instancji podał, że w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności opuszczenia przedmiotowego lokalu przez skarżącą organ I instancji powinien również przesłuchać świadków, sąsiadów, czy mają oni wiedzę na temat okoliczności opuszczenia tego lokalu przez skarżącą. Organ może również przesłuchać starszą córkę stron, która złożyła zeznania w postępowaniu przed sądem w sprawie o rozwód. Przesłuchanie świadków nie powinno jedynie polegać na uzyskaniu od nich oświadczenia, ale organ powinien aktywnie dążyć do ustalenia prawdy obiektywnej poprzez zadawanie świadkom dodatkowych pytań w celu doprecyzowania ich zeznań i zebrania materiału, który bez żadnych wątpliwości pozwoli na ustalenie istotnych okoliczności w sprawie, a następnie na wydanie decyzji administracyjnej.

Końcowo Wojewoda wyjaśnił, iż konieczność przeprowadzenia licznych dowodów, które przyczynią się do ustalenia stanu faktycznego, wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji, nadto przerzucenie ciężaru w tym zakresie na organ II instancji stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a.

W złożonym od opisanej decyzji sprzeciwie działający imieniem skarżącej pełnomocnik świadczący zawodowo pomoc prawną wniósł o jej uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Niemniej jednak we wstępnej części pisma procesowego nie wskazano konkretnych zarzutów.

W treści sprzeciwu jego autor podzielił stanowisko Wojewody co do wskazania przez organ przesłanek wymeldowania polegających na trwałym i dobrowolnym opuszczeniu miejsca pobytu. Wykluczono jednak prawdziwość twierdzeń W. P. o rzekomo dobrowolnym opuszczeniu lokalu przez skarżącą, która to wyraźnie stwierdziła, że nie nocuje w lokalu ze względu na obawę przed mężem, który nęka ją w trakcie przebywania w mieszkaniu, utrudnia wspólne zamieszkiwanie, a wręcz czyni je niemożliwym. Skarżąca wskazała na przytoczone przez organ odwoławczy przykłady zachowań W. P., które w powszechnym odbiorze są niedopuszczalne, nieakceptowalne i bezsprzecznie tłumaczą jej decyzję o ograniczeniu przebywania w lokalu, jako skutek nie własnej i suwerennej woli lecz jako konieczność uniknięcia narażenia na bezprawne zachowanie drugiego z mieszkańców lokalu. Potwierdziły to interwencje policji, zaświadczone przez ten organ w toku postępowania, których nie sposób uznać za "lakoniczne", jak określił to organ odwoławczy. Notatki te są obiektywne, tj. w sposób jasny, bezsprzeczny, aczkolwiek zwięzły (a nie "lakoniczny") udzielają odpowiedzi na zapytanie organu.

W dniu 19 grudnia 2022 r., w sprawie o rozwiązanie małżeństwa stron, przed Sądem Okręgowym we W., odbyła się rozprawa, w trakcie której obie strony złożyły zeznania. Ze spontanicznie wyrażonych wówczas twierdzeń W. P. wynika, że nie pokrywają się one z jego twierdzeniami, podniesionymi w toku postępowania o wymeldowanie, zaś zeznania B. P. były zbieżne z jej depozycjami, złożonymi przed organem I stopnia, co wskazuje na wiarygodność skarżącej, jak również na fakt, że W. P. wprowadził organ w błąd, dążąc do wymeldowania żony, co pozwoliłoby mu na samodzielne władanie lokalem, do którego prawo najmu przysługuje obu stronom. Na dowód zeznań stron przedstawiono w piśmie procesowym szerokie cytaty z jednoczesnym załączeniem kopi wydruku protokołu rozprawy.

Po przytoczeniu poglądów judykatury odnośnie okoliczności wskazujących na ocenę opuszczenia lokalu jako dobrowolnego, autor sprzeciwu wyjaśnił, że B. P. i W. P. najęli wspólnie przedmiotowy lokal od Gminy W. jako małżonkowie, a zatem obojgu im przysługuje niepodzielne i na równych zasadach prawo najmu tego lokalu. Wbrew twierdzeniom W. P., B. P. nie opuściła lokalu dobrowolnie. Była to konieczność wynikająca z podejmowanych systematycznie działań przez W. P., który utrudnia zamieszkiwanie w lokalu. Bezprawne zachowania W. P. przejawiają się m.in. poprzez bezprawną wymianę zamków w drzwiach wejściowych do lokalu, odłączanie mediów (prąd, gaz, ogrzewanie, ciepła woda), zabranie wspólnego klucza do pomieszczenia z toaletą, zlokalizowaną na klatce schodowej, żelazka, klucza do skrzynki pocztowej, chowanie przedmiotów osobistego użytku, np. pościeli, wyłączanie telewizora i całonocne włączanie głośno radia, zanieczyszczanie pralki w sposób uniemożliwiający jej normalne użytkowanie. B. P. przez wiele miesięcy sama opłaca rachunki za przedmiotowy lokal. Obecnie uiszcza nadal połowę czynszu najmu (informację tę organ był w stanie potwierdzić z urzędu poprzez wgląd do kartoteki rachunkowej lokalu), zaś emanacją woli posiadania nieruchomości jest regulowanie opłat z nią związanych.

Pod wskazanym adresem wielokrotnie były przeprowadzane interwencje funkcjonariuszy policji na prośbę skarżącej, z powodu nagannego i agresywnego zachowania W. P. Od połowy kwietnia 2022 r. skarżąca przebywa w różnych miejscach, jednak do żadnego z nich nie planuje przenieść swojego centrum życiowego, wręcz przeciwnie, wyraża wolę powrotu na stałe do przedmiotowego lokalu, oczekując na uregulowanie jego stanu prawnego.

Opisane okoliczności zdaniem autora sprzeciwu wskazują, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji przymusowego wymeldowania skarżącej z przedmiotowego lokalu mieszkalnego, zatem zaskarżona decyzja Prezydenta Wrocławia była ze wszech miar słuszna i wydana w oparciu o prawidłowo i kompletnie zebrany materiał dowodowy oraz jego należytą i wyczerpującą ocenę. W tych okolicznościach skarżąca uznała decyzję Wojewody Dolnośląskiego za niezasadny przejaw zbyt formalistycznego i rygorystycznego potraktowania stron. Nie zgodziła się także z organem odwoławczym, jakoby materiał dowodowy w sprawie był "mały", zaś w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia "licznych dowodów". Nie ilość, a jakość dowodów świadczy o kompletności materiału dowodowego. Ten zaś, zebrany w postępowaniu przed organem I stopnia jednoznacznie przekonywał, że nie było podstaw do wymeldowania skarżącej, zwłaszcza, że przez kilkadziesiąt lat zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu, zaś żadna z okoliczności, wskazywanych przez W. P. nie znalazła potwierdzenia, a wręcz, że istniały obiektywne dowody na ich nieprawdziwość.

W udzielonej Sądowi odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie przedstawiając argumentację zbieżną z zaprezentowaną w oprotestowanej sprzeciwem decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. sprzeciw uruchamia postępowanie sądowe zawężone do formalnej kontroli legalności decyzji kasacyjnej w świetle przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., a więc bez badania meritum sprawy administracyjnej. Z uwagi na zmodyfikowany zakres podmiotowy spraw wywołanych sprzeciwem oraz ograniczenie kontroli sprawowanej przez sąd drugiej instancji (art. 151a § 3 p.p.s.a.) sprzeciw nie jest środkiem służącym pełnej kontroli legalności decyzji.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest zatem dopuszczalne wówczas, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki: po pierwsze, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, po drugie, gdy organ ten uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" ma charakter ocenny. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co z kolei uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., II OSK 2846/12, wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., II OSK 1386/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA).

W zawisłej przed Sądem sprawie ocena objętej sprzeciwem decyzji przeprowadzona w zakresie określonym art. 64e p.p.s.a. doprowadziła do uznania, że sprzeciw jest niezasadny, bowiem istniały przyczyny uzasadniające wydanie przez organ odwoławczy decyzji o charakterze kasacyjnym. Wojewoda użył odpowiedniej dla nich argumentacji wymaganej dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., w którym sformułowana jest zasada przekonywania.

Trafna jest konkluzja Wojewody Dolnośląskiego co do zastosowania normy art. 138 § 2 k.p.a., gdyż decyzja pierwszoinstancyjna została wydana bez wyczerpującego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych dotyczących opuszczenia lokalu przez wnoszącą sprzeciw, w którym była ona zameldowania. Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 35 u.e.l., organ gminy o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Orzecznictwo zapadłe na gruncie powołanej regulacji nadało kierunek wykładni tego przepisu, wskazując, że przedmiotem ustaleń organu administracji prowadzącego postępowanie dowodowe w sprawie wymeldowania ma być nie sam fakt opuszczenia lokalu, ale ustalenie, czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny. Przez dobrowolność rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu, ale także sytuację, w której niezależnie od okoliczności opuszczający lokal nie podejmuje żadnych działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w nim. O opuszczeniu lokalu można mówić także wówczas, gdy osoba która opuściła lokal wskutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (tj. wbrew własnej woli) nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (por. wyrok NSA z 16 lipca 2020 r. I OSK 686/20, LEX nr 3040199). Nadto obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie o wymeldowanie jest wyjaśnienie nie tylko, czy osoba wymeldowywana przebywa w danym miejscu, ale jeśli w lokalu nie przebywa, to jakie były przyczyny jej wyprowadzenia się i czy całokształt okoliczności wskazuje, że wyprowadzenie to ma charakter trwały (wyrok NSA z 17 lipca 2020 r. II OSK 391/20, LEX nr 3033769).

Sąd podziela ocenę organu odwoławczego stwierdzającą braki w materiale dowodowym organu I instancji. Wojewoda słusznie uznał zebrany materiał dowodowy za niewystarczający, tym bardziej, że w zakresie ustawowej przesłanki wymeldowania w postaci dobrowolności opuszczenia przedmiotowego lokalu zasadniczo poza oświadczeniami stron o rozbieżnych interesach jedynym dowodem była informacja Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji W.-[...] z dnia 8 sierpnia 2022 r., (karta nr 29 akt administracyjnych) potwierdzająca przeprowadzenie interwencji w przedmiotowym lokalu i zgłoszenie przez skarżącą faktu jej nękania przez W. P. W tych okolicznościach żadną miarą nie można uznać, że okoliczność opuszczenia lokalu, w szczególności w zakresie dobrowolności i trwałości tego opuszczenia przez skarżącą została przez organ I instancji obiektywnie i wszechstronnie oceniona. Nie można przecież tracić z pola widzenia tego, że w odwołaniu od decyzji Prezydenta Wrocławia zostały podniesione tego rodzaju zarzuty, których ocena nie mogła być dokonana w oparciu o materiał aktowy sprawy. Właśnie w odwołaniu zarzucono niezweryfikowanie oświadczeń skarżącej, wydanie decyzji w oparciu o niepełny i niesprawdzony materiał dowodowy oraz pominięcia wniosków dowodowych wskazywanych w toku postępowania przez wnioskodawcę. Słusznie zatem wskazał Wojewoda, że niezbędne jest przeprowadzenie postępowanie postępowania dowodowego w znacznym zakresie, a nawet wskazał jego kierunek i środki dowodowe takie jak przesłuchanie świadków czy wystąpienie do sądu o udzielenie informacji o rozpoznaniu wniosku o przywrócenie posiadania lokalu.

Niewątpliwie w sprawie strony składają wzajemnie sprzeczne oświadczenia, co nie pozwala na przyjęcie, że organ I instancji właściwie ustalił prawdę obiektywna, gdy w istocie materiał dowodowy zebrany w toku postępowania nie potwierdza, ale też nie zaprzecza aby wydana przez Prezydenta Wrocławia odmowa wymeldowania znajdywała potwierdzenie w aktach sprawy. Tak przeprowadzone postępowanie nie czyni zadość zasadzie praworządności ukonstytuowanej w art. 7 k.p.a.

Sąd pragnie zaznaczyć, że ustalanie kluczowych dla sprawy okoliczności pozostaje w gestii organu I instancji rozpatrującego sprawę, zatem istnieje potrzeba przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., z uwzględnieniem zaleceń organu odwoławczego) w sposób pozwalający ustalić wszystkie kluczowe do właściwego załatwienia sprawy okoliczności.

Podkreślić należy przy tym, że w warunkach rozpoznawanej sprawy której istotą jest dokonanie kontroli objętej sprzeciwem decyzji wg kryteriów określonych w art. 64e p.p.s.a., organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym ma kompetencję do przeprowadzenia wyłącznie uzupełniającego postępowania dowodowego i tylko w takim zakresie, w jakim nie naruszy to zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, prawidłowe wyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności i wydanie na tej podstawie rozstrzygnięcia w sprawie przez organ II instancji stanowiłoby naruszenie tej zasady.

Końcowo podkreślić przyjdzie, że autor sprzeciwu kluczowe dla sprzeciwu twierdzenia wyprowadza z załączonych do pisma procesowego odpisów wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 28 grudnia 2022 r. i protokołu rozprawy z dnia 19 grudnia 2022 r. Dokumenty te mogą mieć znaczenie przy wydawaniu przez organy rozstrzygnięcia, ale pozostają bez znaczenia przy ocenie zasadności sprzeciwu. Decyzja Wojewody Dolnośląskiego została wydana w dniu 13 grudnia 2022 r., a więc przed przeprowadzeniem rozprawy i wydaniem wyroku przez sąd powszechny. Z kolei organ II instancji wskazywał właśnie na konieczność uwzględnienia m.in. informacji z tego sądu, co potwierdza konieczność przeprowadzenia poszerzonego postępowania dowodowego uzasadniającego wydanie przez ten organ decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona decyzja nie uchybia wymogom art. 138 § 2 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji wyroku - na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. i oddalił sprzeciw jako niezasadny.