Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 345/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 25 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2024 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 24 kwietnia 2024r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zawiadomieniem z dnia 8 marca 2023 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił [...] Spółka z o.o., Spółka komandytowa o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w zakresie naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W toku postępowaniu ustalono, iż w dniu 7 marca 2023 roku o godz.10:54 na drodze krajowej 2 pracownicy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli pojazd marki [...] o nr rejestr. [...] wraz z naczepą [...] o nr rejestr. [...] Kierowca W. S. do protokołu kontroli oświadczył, że porusza się na trasie [...] do miejscowości [...] na rozładunek. Do kontroli kierowca okazał wymagane dokumenty, w tym kartę kierowcy zawierającą dane cyfrowe.

W trakcie kontroli stwierdzono, że ważność badań technicznych pojazdu marki [...] upłynęła w dniu 2 marca 2023 roku .Stwierdzono też, że urządzenie rejestrujące (tachograf) nie zostało poddane wymaganemu badaniu okresowemu. Ważność ostatniego badania okresowego wykonanego w dniu 3 marca 2021 roku wygasło w dniu 2 marca 2023.

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania strona/przedsiębiorca złożył pismo w dnia 20 marca 2023 , w którym podniósł, że w przedsiębiorstwie prowadzony jest rejestr terminów przeglądów technicznych i ich ważności, także ubezpieczeń OC i NW pojazdów mechanicznych oraz ważności legalizacji tachografów .Każdy z kierowców przejmujący pojazd lub naczepę jest zobowiązany do kontrolowania terminowo ważności badań technicznych i okresów polis ubezpieczeniowych oraz zgłoszenia ewentualnego końca ważności do biura firmy. Dodatkowo w przedsiębiorstwie zostały wprowadzone dokumenty wewnątrzzakładowe tj. zarządzenie nr [...] z dnia 3 stycznia 2022 roku, zarządzenie nr [...] z dnia 3 stycznia 2022 roku w sprawie spełnienia obowiązków terminowego wykonywania badań technicznych pojazdów ciężarowych oraz w sprawie spełnienia obowiązków terminowego wykonywania legalizacji tachografu .Podkreślono, że zaraz po kontroli kierowca udał się na stację diagnostyczną i badanie techniczne ciągnika zostało przeprowadzone z wynikiem pozytywnym.

Decyzją z dnia 12 maja 2023 roku o nr [...] na podst. art. 92a ust.1, art.93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. – o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022r. poz.2201 ze zm.) nałożono na [...] sp. z o.o., spółka komandytowa karę pieniężną w wysokości 3000,- zł za dwa naruszenia. Po pierwsze za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztaty posiadające zezwolenie - tj. o naruszenie lp.5.1.5 zał. Nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Po drugie za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd tj. o naruszenie lp. 9.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ wskazał, że właściciel pojazdu samochodowego jest zobowiązany przedstawić go do badania technicznego zgodnie z warunkami określonymi w art. 22 pkt 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 roku. Podkreślono, że kwestia bezwzględnego przestrzegania przez kierowcę procedur związanych z pilnowaniem i nadzorem badań technicznych pojazdów należy do przewoźnika, a organ nie może w wypadkach zaistniałych naruszeń odstąpić od wymierzania kary.

Strona złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Zarzuciła organowi

-naruszenie art. 75 §1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organy dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy tj. pominięcia złożonych wyjaśnień z dnia

20 marca 2023 roku, nieprzeprowadzenia dowodu z załączonych dokumentów oraz zaniechanie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i niezbadanie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w spawie, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej:

- naruszenie art. 78 §1 Kpa w zw. z art. 10 kpa poprzez pominięcie wniosków dowodowych strony.

- art.9 Kpa poprzez zaniechanie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony.

Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art.92a ust.1 i art.93 ust.1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu ,że zachodziły podstawy do nałożenia kary pieniężnej ,podczas gdy w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające zastosowanie w/w przepisów , bowiem

-skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia , którego dopuścił się kierowca

–zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) Nr 561/2006

-zapewnił-zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych ,umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR).

Generalny Inspektor Transportu Drogowego decyzją dnia 24 kwietnia 2024 roku o nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 189 d i 189 e oraz 189f Kpa z uwagi na fakt ,że kwestię odstąpienia od wymierzenia kary zostały uregulowane przez ustawę utd. Reguła kolizyjna wyrażona w art.189 a §2 Kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym , a nie przepisom zawartym w dziale IVa Kpa. Odnośnie samych naruszeń przywołano art. 23 rozporządzenia 165/2014 wskazując na zakres i termin przeglądów tachografów, konieczność kalibracji . W odniesieniu do nieposiadania aktualnego okresowego badania technicznego organ wskazał na obowiązki płynące z art. 71 ,81 , 82 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Analizując zebrany materiał dowodowy, w tym nadesłane wraz z pismem z dnia 20 marca 2023 roku kopie dokumentów organ uznał, że strona nie zapewniła takiej organizacji pracy, która skutkowałaby wyłączeniem winy pracodawcy za powstałe naruszenia. Dokonując ustaleń w tym zakresie organ stwierdził, że strona mogłaby zapobiec powstałym naruszeniom, tym samym nie ma podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 92c ust.1 pkt 1 utd .Organ II instancji nie stwierdził też uchybienia zasadom prowadzenia postępowania dowodowego .

Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W skardze, podobnie jak w odwołaniu zarzuciła organom naruszenie przepisów postępowania skutkujące błędnym przyjęciem, że strona nie wywiązała się ze swoich obowiązków w zakresie przestrzegania przepisów obowiązujących w transporcie drogowym . Skarżący zarzucił też organom naruszenie art. 92 c ust.1 pk1 utd poprzez błędne przyjęcie ,że w sprawie nie zaistniały okoliczności stanowiące przesłanki egzoneracyjne. Skarżący podkreślił, że nie miał możliwości na bieżąco śledzić , czy pojazd faktycznie odbył badanie techniczne i czy dane dotyczące okresu ważności przeglądu zostały zaktualizowane w systemie CEPIK. Zdaniem skarżącego dane w CEPIK nie są aktualizowane na bieżąco , tylko z opóźnieniem nawet parodniowym. Skarżący nie miał możliwości przewidzieć ,że jego własny pracownik zignoruje polecenia służbowe i wyruszy w zaplanowaną trasę pomimo, że nie posiadała aktualnego przeglądu technicznego .Skarżący nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia ,a także nie miał możliwości przewidzieć zdarzeń i okoliczności , które skutkowały naruszeniami. Zdaniem strony organy naruszyły też szereg przepisów postępowania poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie w sprawie.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności, była opisana powyżej decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000,- zł.

Podstawę materialną powyższych decyzji stanowił art. 92a ust. 1, 93 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 - o transporcie drogowym (Dz.U. 2022,poz.2201 ze zm) w zw. z lp. 6.1.5 i l.p 9.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie, natomiast przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa art. 5b ust. 1 w wysokości do 120000 zł za każde naruszenie (ust.1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości do 1 000 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, natomiast przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej (ust.3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10- załącznika nr 3 do ustawy (ust. 7).

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku

i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych

w art. 92b i art. 92c u.t.d. (por. wyroki NSA: z 19 kwietnia 2023 r., II GSK 199/20,

z 23 listopada 2018 r., II GSK 3554/16, z 9 lipca 2019 r., II GSK 2096/17).

W kontekście tych dwóch ostatnich przepisów należy podkreślić, że postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym prowadzone jest przez organ z urzędu i jest on zobligowany do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, to jednak nie oznacza to uwolnienia strony od wszelkiej aktywności w tym postępowaniu i zdjęcia z niej ciężaru dowodu okoliczności, które uważa za istotne w sprawie, a które mają wykazać, że do zarzucanych naruszeń prawa nie doszło. Zatem strona nie negując ustalonych przez organ naruszeń powinna wskazać , że wystąpiły w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d. zwalniające ją z odpowiedzialności (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r., II GSK 3569/17, wyrok NSA z 4 grudnia 2018 r., II GSK 4457/16).Strona w niniejszym postępowaniu podjęła taką próbę podnosząc w piśmie z dnia 20 marca 2023 roku oraz w odwołaniu ,że naruszenia powstały na skutek niemożliwych do przewidzenia okoliczności.

Organ w oparciu o powyższe i zebrany materiał dowodowy ustalił, że przedstawione przez stronę zarządzenia i instrukcje stanowią jedynie wewnętrzne regulacje , które w żadnym stopniu nie wskazują w jaki sposób strona zapewniła ich przestrzeganie. Rację ma organ podnosząc, że zobligowanie kierowców do podpisania stosownych dokumentów nie świadczy o rzeczywistych działaniach podejmowanych celem niedopuszczenia do powstania naruszeń. Po pierwsze w oparciu o dane cyfrowe urządzenia rejestrującego w przedmiotowym pojeździe ustalono, że w okresie objętym kontrolą tylko R. S. prowadził wskazany pojazd , więc słusznie organ uznał, że pisma/uwagi kierowane do innych kierowców nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Skoro strona monitowała kierowcę o wykonanie badań, a nawet żądała nadesłania poświadczenia ich wykonania badania, to tym bardziej winna czuwać nad ich wykonaniem. Organ zaznaczył, że pojazd w okresie 27 lutego 2023 roku do 7 marca 2023 roku był poza granicami Polski, więc iluzoryczne były komunikaty wysyłane do kierowcy o terminowe przeprowadzenie badań w trakcie realizacji przewozu, bo 2 marca 2023 i w dodatku dzień przed upływem 24 miesięcznego terminu ich ważności. Wszystkie te ustalenia oraz wnioski sąd uznaje za prawidłowe , poparte materiałem dowodowym i akceptuje jako własne.

Strona z jednej strony dowodzi ,że przypominała kierowcy o legalizacji tachografu (k.22) ,z drugiej zaś w oświadczeniu o nałożeniu kary porządkowej powołuje się na przypomnienie także o badaniach technicznych. Tymczasem z akt sprawy ta ostatnia kwestia nie wynika., podobnie jak pisma z dnia 3 stycznia 2022 roku ( będącego zresztą jedynie kopią ) , w którym zobowiązuje się pracownika do nadzoru terminów legalizacji tachografu. Karę nagany wymierzono nie bezpośrednio po dokonanej kontroli, ale dopiero , po zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania, a konkretnie w dacie otrzymania tego zawiadomienia. Skoro strona o wyniku kontroli wiedziała już w tym samym , a wynika to z treści pisma z dnia 20 marca 2023 we fragmencie "zaraz po kontroli kierowca udał się na stację diagnostyczną i badanie techniczne ciągnika zostało przeprowadzone z wynikiem pozytywnym" , to rację ma organ w zaskarżonej decyzji ,że było to jedynie działanie naprawcze.

Kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Prócz niewątpliwego elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09). Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia zatem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2023 r., II GSK 1132/19).podobnie jak bezprzedmiotowe jest twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, że kierowca nie miał nic na swoją obronę, bowiem kierowca nie musi siebie bronić przed odpowiedzialnością z ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z przepisem art. 92 c utd- nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (ust. 1).

Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ (ust. 2).

Niewątpliwie w kontrolowanej sprawie nie upłynął dwuletni okres od dnia ujawnienia naruszeń, a za stwierdzone naruszenia na skarżącego nie została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2 i 3 tego przepisu).

Regulacja zawarta w art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d. ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W sytuacji, w której każdy przewoźnik działa w oparciu o tożsame przepisy i związane z nimi obowiązki, nie może skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności w przypadku, gdy pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Gdyby przyjąć stanowisko skarżącego przedstawiane zarówno w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze za trafne, przepis kreujący odpowiedzialność przewoźnika praktycznie nie miałby zastosowania, ponieważ kierowcy wykonują przewóz samodzielnie i to w następstwie ich bezpośrednich działań lub zaniechań dochodzi do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, za którą ponoszą odrębną odpowiedzialność.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 31 marca 2008r., sygn. akt SK 75/06 podkreślił, że regulacje zawarte w u.t.d. zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia . Niezależnie od formy zatrudnienia (stosunek pracy, umowa zlecenie, czy samozatrudnienie), kierowca wykonuje tylko jedną z czynności składowych ogółu działań stanowiących transport drogowy, natomiast przedsiębiorca (a także osoba w jego imieniu zarządzająca transportem) odpowiada za całość tych działań. Na przedsiębiorcę spada więc odpowiedzialność za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu swej działalności się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego go z taką osobą.

Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzonych naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por. wyrok NSA z 27 maja 2021 r.,

II GSK 734/18). Dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: braku wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest spełnienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone (por. wyrok NSA z 23 września 2021r., II GSK 611/21). W orzecznictwie sądów administracyjnych - dokonując wykładni tego przepisu - wskazuje się, że warunkiem zwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności powodujących naruszenie, ale ponadto wystąpienie jednocześnie braku wpływu na powstanie naruszenia. W konsekwencji więc wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym on się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błąd w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą okolicznościami, o których mowa w przywołanym przepisie mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem w normujących tę sferę przepisach ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego (por. wyroki NSA z 20 lipca 2016 r., II GSK 399/15 i 16 czerwca 2016 r., II GSK 133/15).

W konsekwencji więc wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy, w sytuacji gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym on się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnym, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników.

Stąd też podnoszona przez skarżącego argumentacja zarówno w pismach składanych w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze do sądu administracyjnego nie mogła odnieść zamierzonego skutku i została właściwe oceniona przez organy orzekające w kontrolowanej sprawie. Brak było zatem podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Odnosząc do zarzutu naruszenia art. art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. ,9 ,11 75§1 ,77§1 , 78 §1 80 Kpa należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, a także odniosły się do wniosków dowodowych, czemu dały wyraz

w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 935). – oddalił skargę.