Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 169/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej~Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. [...] sp. z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 781/20 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. [...] sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 24 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją określającą wysokość zobowiązania z tytuły wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za czerwiec, lipiec i sierpień 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 września 2020 r., III SA/Wa 781/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odrzucił skargę B. [...] z siedzibą w J.(dalej: "Skarżąca") od decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu WSA wskazał, że Skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych tj. nie przedłożyła dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Skarżącej (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego).

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uwzględnienie poprzez uchylenie postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Stosownie do postanowień art. 37 § 1 pełnomocnik ustanowiony w sprawie składa pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie zaś z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. i w sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, Sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W rozpoznanej sprawie pierwszą czynnością w postępowaniu sądowoadministracyjnym podjętą w imieniu spółki było wniesienie skargi. Skargę podpisał pełnomocnik Skarżącej. Do skargi pełnomocnik nie dołączył odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego określającego umocowanie do reprezentowania spółki. W tych okolicznościach, stosowanie do art. 49 § 1 p.p.s.a., WSA wezwał pełnomocnika spółki do uzupełnienie braku formalnego skargi. Pomimo pouczenia przez WSA, że nieuzupełnienie wyżej wymienionego braku w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi, pełnomocnik Skarżącej stosownych dokumentów WSA nie przedłożył.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tych okolicznościach, właściwie postąpił WSA odrzucając skargę spółki, stosownie do dyspozycji z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 4 p.p.s.a. Umocowanie do reprezentowania Skarżącej nie stanowi bowiem faktu notoryjnego. Skarżąca, na etapie złożenia skargi do WSA zobowiązana była udowodnić przy pierwszej czynności. Mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych, pełnomocnik Skarżącej nie przedłożył KRS. Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986 ze zm.) pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Krajowego Rejestru Sądowego. Należy bowiem wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15 publ. CBOSA).

Odpis z KRS w dniu rozpoznawania skargi nie znajdował się w aktach sprawy, były więc podstawy do odrzucenia skargi jako wniesionej z brakami formalnymi, które nie zostały w terminie uzupełnione na wezwanie WSA.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.