Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1830/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 ust. 1 i 3 oraz 4
journal: Dz.U. 2019 poz 864
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi E. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] sp. z o.o. (dalej: "Strona", "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor Izby", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (dalej: "Naczelnik Urzędu", "organ I instancji") z [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 9 samochodów osobowych marki [...] w wysokości 25 202,00 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z [...] lutego 2019 r. Strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy 9 samochodów osobowych marki [...] o stosownych nr VIN w wysokości 25 202,00 zł.

Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] odmówił zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 25 202,00 zł z tytułu dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy 9 samochodów osobowych marki [...].

Strona pismem z 14 czerwca 2019 r. odwołała się od powyższej decyzji.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Dyrektor Izby decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zasady dokonywania zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego są uregulowane w ustawie z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2019 r. poz. 864 ze zm.) oraz w wydanym na podstawie delegacji ustawowej rozporządzeniu Ministra Finansów z 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz.U. z 2018 r. poz. 174). W powołanej wyżej regulacji ustawowej istotne znaczenie, w ocenie organu, ma pojęcie "dostawy wewnątrzwspólnotowej", czyli przemieszczania wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego (art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku akcyzowym) oraz termin "zwrot podatku" określany jako zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Według art. 107 ust. 3 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem. Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w ust. 3 ww. artykułu.

Organ odwoławczy zwrócił nadto uwagę, że jeżeli przedłożone oświadczenia oraz dokumenty wymienione w art. 107 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego albo jego eksportu, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na ich wykonanie, w szczególności korespondencji handlowej, dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu oraz dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport (§ 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego). Jak wynika z powyższych uregulowań prawnych, uprawnionym do żądania zwrotu akcyzy od samochodu osobowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu jest podmiot, który: 1) nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel; 2) dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu dostawa albo eksport były realizowane; 3) nie dokonał wcześniej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym; 4) wykazał, że akcyza od samochodu została w kraju zapłacona; 5) złożył wniosek właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego; 6) zachował jednoroczny termin liczony od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego przy złożeniu wniosku.

W toku postępowania podatkowego ustalono, że Strona wypełniła przesłankę w zakresie dysponowania prawem rozporządzania spornymi pojazdami jak właściciel, bowiem do czasu wydania pojazdów przewoźnikowi miała je we władaniu. W ocenie organu do momentu wydania pojazdów przewoźnikowi, Strona rozporządzała nimi jak właściciel.

Natomiast, Strona nie wypełniła przesłanki dotyczącej dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej wnioskowanych pojazdów osobiście lub przez inną osobę lecz na jej rzecz. W sprawie bowiem, Spółka wezwana pismem z 8 marca 2019 r. o przesłanie dowodów zapłaty za dokonanie transportu samochodów osobowych zawartych we wniosku, w dniu 20 marca 2019 r. udzieliła odpowiedzi, że koszt transportu zależy od długości trasy dostawy pojazdów w związku z tym [...] pokrywa koszty transportu. Podkreśliła, że [...] nie ponosi kosztów transportu. Dodatkowo Strona wyjaśniła, że [...], kontaktuje się z odbiorcą pojazdów w kraju przemieszczenia (w tym przypadku [...] F.) i potwierdza do jakiej lokalizacji auta mają zostać dostarczone.

W ocenie organu odwoławczego pomimo, że na dokumentach przewozowych CMR widnieją dane Strony jako nadawcy (w polu nr 2 i 22), to nie można uznać, że dostawy dokonał sam Wnioskodawca lub też odbył się on w jego imieniu. Przewoźnik dokonujący wywozu pojazdów z terytorium kraju (dokładnie do miejscowości [...] lub [...] we F.) działał na rzecz odbiorcy, a nie na rzecz Wnioskodawcy. Oznacza to, co podkreślił Dyrektor IAS, że rola Strony w procedurze dostawy wewnątrzwspólnotowej ograniczyła się wyłącznie do dostarczenia pojazdów na miejsce wskazane przez nabywcę. Stąd odbiorca poniósł ryzyko oraz koszty związane z jego transportem (co stanowiło element składowy umowy dotyczącej sprzedaży pojazdów).

Nadto w ocenie Dyrektora IAS, z załączonych do akt zleceń transportu (korespondencji e-mail) wynika jedynie, że wnioskowane pojazdy marki [...] mają zostać załadowane w różnych miastach Polski (S., R., K.), ze wskazaniem miejsca przeznaczenia, tj. finalnego odbiorcy [...] lub [...] (F.). Stąd przedstawione przez Stronę wydruki ww. korespondencji nie zawierają informacji, że koszt transportu ponosi Spółka oraz transport jest organizowany w Jej imieniu.

Jednocześnie w ocenie organu Strona wypełniła przesłankę dotyczącą dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów niezarejestrowanych wcześniej na terenie kraju, gdyż zostały one zarejestrowane na terytorium kraju odpowiednio w dniach: 25 czerwca 2018 r., 18 lipca 2018 oraz 25 lipca 2018 r., tj. po dokonaniu dostawy odpowiednio w dniach: 15 czerwca 2018 r., 12 lipca 2018 r. oraz 23 lipca 2018 r.

Organ odwoławczy, nawiązując do zarzutu naruszenia art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, że Wnioskodawca nie jest podmiotem uprawnionym do dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, wskazał, że Spółka wprawdzie nabyła prawo rozporządzania wspomnianymi samochodami marki [...] jak właściciel, jednakże utraciła to prawo jeszcze przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej i ostatecznie nie dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej tych pojazdów. Bowiem zapłata za transport samochodów nie obciążała strony postępowania, lecz zgodnie z oświadczeniem Strony z 20 marca 2019 r. klienta f.. Faktyczna zatem "więź" zbywcy z pojazdami ustała w momencie wydania ich firmie transportowej. Z dokumentów CMR wynika, iż przewoźnik przyjął je w R., a następnie dostarczył samochody do F. na koszt kupującego. Nie został zatem spełniony podstawowy warunek uznania Spółki za podmiot, któremu przysługuje zwrot podatku akcyzowego. Zatem spółka ani nie dokonała dostawy we własnym imieniu, ani też we własnym imieniu nie zleciła jej wykonania.

Dyrektor IAS wyjaśnił, że chociaż organ I instancji wadliwie ustalił stan faktyczny w sprawie (oprócz przesłanki dotyczącej terminu złożenia wniosku o zwrot akcyzy i dowodu zapłaty akcyzy od spornych samochodów) to uchybienie to zostało konwalidowane w postępowaniu odwoławczym.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 107 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że [...] nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, gdyż nie dokonała ich dostawy wewnątrzwspólnotowej,

- art. 191 Ordynacji podatkowej z 29 sierpnia 1997 r., tj. z 14 maja 2019 r. (Dz.U. 2019.900, ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) - poprzez niedokonanie przez organ podatkowy oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W dalszej części skargi, jej autor wyjaśnił, że Spółka przedstawiła szereg dokumentów w sprawie zasadności zwrotu podatku akcyzowego tj. potwierdzenie zapłaty akcyzy za każdy samochód, kopie faktur sprzedaży tych samochód przez [...] z 25 czerwca 2018 r., z 18 lipca 2018 r. z 25 lipca 2018 r., oraz dokumenty przewozowe CMR bez nadanego numeru z 18 czerwca 2018 r., z 13 lipca 2018 r. i z 19 lipca 2018 r.

Nadto, jak wskazano zgodnie ze zleceniem transportowym złożonym przez Spółkę, przewoźnik tj. firma [...] powinna odebrać samochody osobowe z miejsca załadunku tj. od [...] L. Sp. z o.o. w R. i dostarczyć je do odbiorcy we F.. Zaś w zleceniu transportowym Spółka wskazała, iż na dokumencie CMR w polu 1 oraz w polu 22 powinny być wskazane dane: [...], ul. K. [...], [...] Z..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia odmawiającego zwrotu akcyzy.

Zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2019 r. poz. 864 ze zm. dalej u.p.a.) podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.

Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.).

Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.).

Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są:

1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel,

2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności,

3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,

4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju,

5) złożenie wniosku właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego,

6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego.

Warunki jakie ustawodawca sformułował w tym przepisie, odnoszą się do samochodu, do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy i do samego wniosku.

Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie. Inaczej mówiąc niespełnienie choćby jednej przesłanki uniemożliwia dokonanie zwrotu podatku akcyzowego wnioskodawcy.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że Strona wypełniła przesłankę w zakresie dysponowania prawem rozporządzania spornymi pojazdami jak właściciel, bowiem do czasu wydania pojazdów przewoźnikowi miała je we władaniu.

W materiale dowodowym znajdują się m. in.:

1. faktury nr [...],[...],[...],[...],[...] z 11 czerwca 2018 r. (nie wskazano na poczet jakich samochodów dokonywana była płatność),

2. faktury VAT nr [...],[...],[...],[...] z 25 czerwca 2018 r., [...],[...],[...],[...],[...] z 25 lipca 2018 r. (wskazana jest która faktura zaliczkowa została zaliczona na poczet zapłaty za konkretny samochód).

Dokumenty te wskazują, jak zasadnie podniósł organ, że w dniu zapłaty zaliczki, (całości kwoty za samochód na co Spółka przedstawiała dowód zapłaty), tj. 11 czerwca 2018 r. stała się ich właścicielem.

W związku z powyższym do momentu wydania pojazdów przewoźnikowi, Strona rozporządzała nimi jak właściciel.

Istotne jest również dla rozstrzygnięcia, czy Skarżąca spełniła przesłankę zwrotu podatku akcyzowego określoną w art. 107 ust. 1 u.p.a. w postaci osobistego dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów objętych wnioskiem lub zrealizowania jej w jego imieniu przez inny pomiot.

W ocenie Sądu prawidłowe jest ustalenie organu, że powyższa przesłanka nie została spełniona, gdyż przewoźnik [...], który dokonał wywozu pojazdów z Polski do wskazanych miejscowości we F. - [...] i [...] działał na rzecz odbiorcy finalnego [...] F., a nie na rzecz [...]. Oznacza to, że [...] dostarczyła jedynie - w procedurze dostawy wewnątrzwspólnotowej - pojazdy na miejsce wskazane przez nabywcę. Zatem odbiorca [...] F. poniósł ryzyko oraz koszty związane z jego transportem samochodów, co było zgodne z umową sprzedaży samochodów.

Zatem z akt sprawy wynika jedynie, że przedmiotowe samochody mają zostać załadowane w S., R., K. już ze wskazaniem miejsca przeznaczenia we F. w miejscowościach [...] i [...]. Zatem zdaniem Sądu ze wskazanych okoliczności nie wynika, że koszt transportu ponosiła Spółka oraz transport był organizowany w jej imieniu.

Stąd pomimo, że na dokumentach przewozowych CMR widnieją dane Strony jako nadawcy (w polu nr 2 i 22), nie można uznać, że dostawy dokonała [...] lub też odbył się on w jej imieniu.

Skarżąca stoi co prawda na stanowisku, że skoro zastrzegła ona sobie prawo do rozporządzania transportowanymi samochodami osobowymi jak właściciel do czasu ich dostarczenia do miejsca przeznaczenia organ podatkowy winien to respektować, ponieważ decydującym nie jest to, kto fizycznie wywiezie samochody osobowe z Polski, ani to, kto poniesie koszt transportu samochodów. Jednak zdaniem Sądu z tak przedstawioną argumentacją nie sposób się zgodzić.

Z załączonych do sprawy dowodów, takich jak: pismo wyjaśniające Skarżącego z 20 marca 2019 r., 4 listów przewozowych CMR oraz faktur VAT sprzedaży samochodów osobowych nabywcy wynika, że prawo własności pojazdów jak i prawo rozporządzania (po wydaniu pojazdów przewoźnikowi) tymi pojazdami należało do f. nabywcy tj. [...] F..

A zatem to nabywca poniósł koszty za wykonanie usługi przewozu i poniósł tym samym finalny ciężar ekonomiczny transportu samochodów, stąd w ocenie Sądu nie mogą być one uznane za dokonanie przez Skarżącą dostawy we własnym imieniu lub zlecenie jej we własnym imieniu.

Kolejną z przesłanek warunkujących zwrot podatku akcyzowego jest okoliczność, by dostarczane wewnątrzwspólnotowo pojazdy nie były wcześniej zarejestrowane na terenie kraju.

Z akt sprawy wynika, że 9 samochodów marki [...], będących przedmiotem dostawy, zostało zarejestrowanych na terenie kraju w dniach: 25 czerwca 2018 r., 18 lipca 2018 oraz 25 lipca 2018 r., tj. po dokonaniu dostawy odpowiednio w dniach 15 czerwca 2018r., 12 lipca 2018 r. oraz 23 lipca 2018 r.

Stąd w ocenie Sądu przesłanka dotycząca dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów niezarejestrowanych wcześniej na terenie kraju, została w sprawie spełniona.

Skarżąca nie spełniła zatem jednego z warunków z art. 107 ust. 1 u.p.a. upoważniających do zwrotu podatku akcyzowego tj. dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności.

Strona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym lecz Sąd uznał go za pozbawiony podstaw. Wskazać należy, że Spółka – co było już wcześniej wskazane - wprawdzie nabyła prawo rozporządzania przedmiotowymi samochodami jak właściciel, jednakże utraciła to prawo jeszcze przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej i ostatecznie nie dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej tych pojazdów. Bowiem zapłata za transport samochodów nie obciążała strony, lecz zgodnie z oświadczeniem Strony z 20 marca 2019 r. [...] F.. Stąd faktyczna łączność zbywcy z pojazdami ustała w momencie wydania ich firmie transportowej. Z dokumentów CMR wynika, iż przewoźnik [...] przyjął je w R., a następnie dostarczył samochody do F. na koszt kupującego. Nie został zatem spełniony podstawowy warunek uznania Spółki za podmiot, któremu przysługuje zwrot podatku akcyzowego. Zatem Spółka ani nie dokonała dostawy we własnym imieniu, ani też we własnym imieniu nie zleciła jej wykonania.

Tym samym dokonaną transakcję należy potraktować jako sprzedaż samochodów osobowych w kraju kontrahentowi zagranicznemu, która nie jest dostawą wewnątrzwspólnotową zdefiniowaną w art. 2 pkt 8 ustawy o podatku akcyzowym. Pojęcie "dostawy wewnątrzwspólnotowej", której dokonanie stanowi przesłankę zwrotu akcyzy, rozumieć należy jako przemieszczanie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Czynność ta w analizowanej sprawie pomimo, że nastąpiła to nie była dokonywana przez [...], ani w jej imieniu, co stanowi jedyną z podstawowych przesłanek, których spełnienie jest wymagane w celu uzyskania zwrotu podatku.

Bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia jest również zarzut naruszenia art. 191 O.p., w myśl sformułowanej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, organ rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami.

Wskazać trzeba, że postępowanie w przedmiocie zwrotu akcyzy od samochodów osobowych zostało szczegółowo określone w wyżej wspominanym art. 107 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 u.p.a. oraz w § 2, § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz.U. 2018 r. poz. 174). Wynika z nich m.in. że, jeżeli przedłożone oświadczenia oraz dokumenty wymienione w art. 107 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na ich wykonanie, w szczególności korespondencji handlowej, dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu oraz dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport (§ 2 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Należy mieć zatem na uwadze, że to na Stronie ciąży obowiązek dostarczenia niezbitych dowodów, które wiernie odzwierciedlają dokonane przez niego lub w jego w jego imieniu czynności na drodze do otrzymania zwrotu podatku akcyzowego.

Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że w ocenie Sądu zaskarżoną decyzję wydano w postępowaniu spełniającym powyższe wymagania. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie podatkowe, z poszanowaniem regulujących to postępowanie zasad.

Tym samym organ zasadnie przyjął, że Spółka nie spełniła wszystkich warunków z art. 107 ust. 1 u.p.a., upoważniających do zwrotu podatku akcyzowego, stąd odmowa zwrotu w/w podatku jest zasadna.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.