Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1632/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia 29 marca 2023 r. nr SST-0172/2022 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium Ministra Edukacji i Nauki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Edukacji i Nauki na rzecz B. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2023 r., Nr [...] Minister Edukacji i Nauki (dalej: "Minister") na podstawie art. 359 ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Rektora Uniwersytetu [...] w K. odmówił przyznania stypendium Ministra Edukacji i Nauki za znaczące osiągnięcia na rok akademicki 2022/2023 B. A. K. na kierunku prawo.

Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 359 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce stypendium może otrzymać student wykazujący się znaczącymi osiągnięciami naukowymi lub artystycznymi związanymi ze studiami lub znaczącymi osiągnięciami sportowymi, a przyznaje je minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki na wniosek rektora na rok akademicki.

[...] października 2022 r. za pomocą systemu OSF Rektor Uniwersytetu [...]w K. złożył wniosek o przyznanie studentowi stypendium Ministra za znaczące osiągnięcia na rok akademicki 2022/2023. Wniosek zawierał osiągnięcia naukowe.

Zgodnie z § 8 ust 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (dalej: "rozporządzenie"), stypendium dla studenta uczelni nadzorowanej przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki na dany rok akademicki może zostać przyznane studentowi, który w poprzednim roku akademickim zaliczył rok studiów oraz uzyskał wpis na kolejny rok studiów w danym roku akademickim. Zgodnie z ust. 2 ww. wymogów nie stosuje się do studenta, który w roku złożenia wniosku o przyznanie stypendium został przyjęty na studia drugiego stopnia. Minister przytoczył treść § 2 rozporządzenia, stanowiącego, co uważa się za znaczące osiągnięcia naukowe studenta.

Zarządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z 28 października 2021 r. (Dz. Urz. MEiN poz. 125,128 i 139) został powołany Zespół doradczy do oceny wniosków o przyznanie stypendiów ministra dla studentów i wybitnych młodych naukowców, w składzie którego znaleźli się eksperci reprezentujący wszystkie dyscypliny naukowe i artystyczne określone w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 20 września 2018 r. w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1818).

Nowe dyscypliny określono w rozporządzeniu Ministra Edukacji i Nauki z 11 października 2022 r. w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych, które weszło w życie 11 listopada 2022 r., a więc już po terminie składania wniosków, nie były uwzględniane w tym konkursie.

6 września 2022 r. Prezydium Zespołu uchwaliło wytyczne dla Zespołu doradczego w sprawie, oceny wniosków o przyznanie stypendiów MEiN dla studentów, złożonych w roku akademickim 2022/2023. Zgodnie z wytycznymi, przy przyznawaniu stypendiów obowiązywała zasada równego traktowania dyscyplin naukowych i artystycznych. Studenci konkurowali o stypendia w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a stypendia przyznawane były w oparciu o przynależność dyscyplin do dziedzin nauki. Zespół ustalił, że w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej przyznaje się nie więcej niż 18 stypendiów. Zespół ustalił również, że w przypadku przyznania w danej dyscyplinie mniej niż 18 stypendiów stosuje się dziedzinowy mechanizm wyrównawczy. W ramach ww. mechanizmu wyrównawczego stypendium mogło być przyznane studentom reprezentującym inne dyscypliny naukowe lub artystyczne zaliczane do tej samej dziedziny nauk, a w przypadku dziedziny nauki teologiczne -studentom reprezentującym dziedzinę nauk humanistycznych lub społecznych, według proporcjonalnego podziału. Dla zapewnienia przejrzystości procedury, wytyczne te zostały udostępnione na stronie internetowej urzędu 29 września 2022 r., a więc przed datą rozpoczęcia naboru wniosków.

Wnioski z danej dyscypliny oceniane były w systemie OSF przez jednego eksperta, co zapewniało spójność oceny dla całej grupy wniosków, z tym, że w przypadku konfliktu interesów wniosek z danej dyscypliny oceniał ekspert zewnętrzny. Wytyczne zostały wprowadzone do systemu OSF, dzięki czemu ocena wniosków mogła być dokonywana przez ekspertów Zespołu według jednolitych reguł, z wykorzystaniem narzędzi informatycznych, w tym reguł walidacyjnych, eliminujących błędne stosowanie wytycznych.

Wnioski były oceniane przez Zespół metodą punktową zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia. Członkowie Zespołu w swojej ocenie kierowali się obiektywizmem i transparentnością, unikając uznaniowości, jak również jakością publikacji naukowych, pożądanymi cechami działalności naukowej (podejmowanie tematów ważnych dla rozwoju nauki i sztuki w Polsce, dyscypliny naukowej oraz dziedziny nauki lub sztuki), znaczeniem badań dla dziedziny nauki i dyscypliny naukowej lub artystycznej, oddziaływaniem społecznym dorobku naukowego i działalności naukowej (patenty, wdrożenia, ekspertyzy, analizy).

Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, przy ocenie wniosków brane były pod uwagę znaczące osiągnięcia naukowe lub artystyczne związane ze studiami lub znaczące osiągnięcia sportowe uzyskane w okresie studiów od dnia rozpoczęcia studiów do 30 września 2022 r., a w przypadku studenta studiów drugiego stopnia - od dnia rozpoczęcia studiów pierwszego stopnia poprzedzających studia drugiego stopnia do 30 września 2022 r. Jeżeli student otrzymał stypendium w poprzednich latach, ocenie podlegał okres od 1 października roku akademickiego, w którym studentowi przyznano ostatnie stypendium ministra, do 30 września 2022 r. Przy ocenie nie były brane pod uwagę osiągnięcia uzyskane w okresie urlopów od zajęć lub innych przerw udzielonych zgodnie z regulaminem studiów.

Przy ocenie nie uwzględniano również osiągnięć niezwiązanych ze studiami w danej uczelni na danym kierunku lub niezwiązanych ze studiami na kierunkach w przypadku studiów międzywydziałowych i międzydziedzinowych.

W ramach danej kategorii osiągnięć wymienionych w § 2 rozporządzenia, student mógł uzyskać nie więcej niż: 300 pkt za jedną monografię, 150 pkt za jedną redakcję naukową monografii, 75 pkt za jeden rozdział w monografii, 200 pkt za jeden artykuł naukowy, 50 pkt łącznie za udział w projektach badawczych, 50 pkt łącznie za wygłoszenie referatów na konferencjach i 50 pkt za jedną nagrodę w konkursie. Przy punktacji osiągnięć mogły być stosowane ułamki punktów, zaś najmniejszą jednostkę stanowiło 0,25 pkt.

Przy ocenie monografii stosowano kryterium liczby punktów w wykazie wydawnictw naukowych MEiN aktualnego 1 października 2022 r. (tj. wykaz wydawnictw publikujących recenzowane monografie naukowe z 22 lipca 2021 r.), formy publikacji (monografia, rozdział w monografii, redakcja naukowa monografii) oraz procentowego wkładu autorskiego. Zgodnie z metodą określoną w ww. wytycznych, procentowy wkład autorski wskazany we wniosku mógł ulec skorygowaniu w dół w zależności od liczby współautorów publikacji. W przypadku, gdy liczba współautorów publikacji była równa 2, a we wniosku wskazano procentowy wkład autorski wyższy niż 75%, ulegał on skorygowaniu w dół do 75%. Analogicznie, w przypadku, gdy liczba współautorów była równa 3, wkład korygowano w dół, do 50%, gdy liczba współautorów była równa 4-5 - do 35%, gdy liczba współautorów była równa 6-7 - do 25%, a gdy liczba współautorów była równa lub większa niż 8 - do 20%. Punkty w tej kategorii były przyznawane za każdą publikację. Punktacja standardowa stanowiła iloczyn punktów bazowych określonych w ww. wytycznych i skorygowanego zgodnie z opisaną wyżej metodą procentowego wkładu autorskiego.

W szczególnych przypadkach Zespół mógł przyznać punktację inną niż punktacja standardowa, tj. podwyższyć punktację do 100% punktów bazowych, podwyższyć punktację o 50% (jednak nie więcej niż do 100% punktów bazowych) albo obniżyć punktację o 50%, w zależności od: jakości publikacji naukowej i jej znaczenia dla rozwoju dyscypliny, liczby współautorów, typu publikacji (publikacja oryginalna, publikacja przeglądowa, opis przypadku, etc.), typu monografii (pokonferencyjna, zeszyty naukowe, prace studenckie, etc.), innowacyjności tematyki badań, których dotyczyła publikacja.

Przy ocenie tej kategorii uwzględniano autorstwo lub współautorstwo monografii naukowej lub rozdziału w monografii naukowej wydanej przez wydawnictwo ujęte w wykazie wydawnictw MEiN, redakcję lub współredakcję pracy zbiorowej wydanej przez wydawnictwo ujęte w wykazie wydawnictw MEiN, tylko tekst opublikowany przez wydawnictwo w wersji papierowej lub on-line na stronie tego wydawnictwa. W przypadku tej kategorii punktacji nie podlegały monografie wydane przez wydawnictwa spoza wykazu wydawnictw MEiN aktualnego 1 października 2022 r. Zespół nie uwzględniał również autorstwa lub współautorstwa innych części monografii niż rozdział w monografii (np. wstęp, bibliografia).

W przypadku wniosków z dziedziny nauk humanistycznych, społecznych lub teologicznych (HST), punktacja monografii była podwyższana o 50%.

Najwięcej punktów można było uzyskać za autorstwo całej monografii z dziedziny nauk humanistycznych, społecznych lub teologicznych (HST) opublikowanej w wydawnictwie posiadającym 200 pkt w wykazie wydawnictw naukowych MEiN. Monografie o niższym procentowym wkładzie autorskim, formy publikacji inne niż cała monografia (rozdział w monografii, redakcja naukowa monografii), publikacje w monografiach o niższej liczbie punktów w wykazie wydawnictw naukowych MEiN, jak również monografie spoza dziedzin HST, uzyskiwały niższą punktację.

Przy ocenie artykułu naukowego stosowano kryterium liczby punktów w wykazie czasopism MEiN aktualnego 1 października 2022 r. (tj. wykaz czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych z 21 grudnia 2021 r.), formy publikacji (artykuł naukowy) oraz procentowego wkładu autorskiego.

Zgodnie z metodą określoną w wytycznych, procentowy wkład autorski wskazany we wniosku mógł ulec skorygowaniu w dół w zależności od liczby współautorów artykułu. W przypadku, gdy liczba współautorów artykułu była równa 2, a we wniosku wskazano procentowy wkład autorski wyższy niż 75%, ulegał on skorygowaniu w dół do 75%. Analogicznie, w przypadku, gdy liczba współautorów była równa 3, wkład korygowano w dół, do 50%, gdy liczba współautorów była równa 4-5 - do 35%, gdy liczba współautorów była równa 6-7 - do 25%, a gdy liczba współautorów była równa lub większa niż 8 - do 20%. Punkty w tej kategorii były przyznawane za każdy artykuł naukowy. Punktacja standardowa stanowiła iloczyn punktów bazowych określonych w ww. wytycznych i skorygowanego zgodnie z opisaną wyżej metodą procentowego wkładu autorskiego.

W szczególnych przypadkach Zespół mógł przyznać punktację inną niż punktacja standardowa, tj.: podwyższyć punktację do 100% punktów bazowych, podwyższyć punktację o 50% (jednak nie więcej niż do 100% punktów bazowych) albo obniżyć punktację o 50%, w zależności od: jakości publikacji naukowej i jej znaczenia dla rozwoju dyscypliny, liczby współautorów, pozycji studenta na liście współautorów, wskaźnika Import Factor czasopisma, typu publikacji (publikacja oryginalna, publikacja przeglądowa, opis przypadku, list do redakcji, metaanaliza, etc.), innowacyjności tematyki badań, których dotyczyła publikacja.

Przy ocenie tej kategorii uwzględniano autorstwo lub współautorstwo artykułu naukowego opublikowanego w czasopiśmie naukowym ujętym w wykazie czasopism MEiN, autorstwo lub współautorstwo artykułu naukowego opublikowanego w recenzowanych materiałach z konferencji międzynarodowej ujętych w wykazie czasopism MEiN - przy czym uwzględniano nie więcej niż 2 artykuły tego rodzaju, artykuł opublikowany przez czasopismo w wersji papierowej lub on-line na stronie czasopisma.

W przypadku omawianej kategorii punktacji nie podlegały artykuły naukowe w czasopismach naukowych spoza wykazu czasopism MEiN aktualnego 1 października 2022 r., teksty inne niż artykuły naukowe, a także publikacje, których DOI zostało nadane po 30 września 2022 r.

Najwięcej punktów można było uzyskać za autorstwo artykułu naukowego opublikowanego w czasopiśmie o najwyższej punktacji w wykazie czasopism (200 pkt). Artykuły o niższym procentowym wkładzie autorskim lub o niższej punktacji w ww. wykazie uzyskiwały niższą punktację.

Przy ocenie udziału w projektach badawczych uwzględniano wyłącznie projekty realizowane przez uczelnię, w której student odbywa kształcenie lub odbywał kształcenie. Punkty w tej kategorii były przyznawane łącznie za wszystkie projekty wskazane we wniosku. Punktacja w tej kategorii wynosiła 10 pkt, 20 pkt, 30 pkt, 40 pkt albo 50 pkt, w zależności od: liczby projektów badawczych, w których student uczestniczył, roli, jaką pełnił student w projektach badawczych (wykonawca, główny wykonawca, kierownik), innowacyjności i znaczenia projektów badawczych dla rozwoju dziedziny nauki i dyscypliny naukowej, znaczenia projektów badawczych dla otoczenia gospodarczego i społecznego systemu nauki i szkolnictwa wyższego, okresu uczestnictwa studenta w projektach, efektów badań przeprowadzonych w ramach projektów badawczych (publikacje, referaty, ekspertyzy, analizy, wdrożenia, etc.).

W przypadku omawianej kategorii punktacji nie podlegały projekty realizowane przez inne podmioty niż uczelnia, w której student odbywa lub odbywał kształcenie. Nie uwzględniano projektów rozpoczynających się po 30 września 2022 r.

Przy ocenie referatów wygłoszonych na konferencjach uwzględniano wyłącznie referaty naukowe. Punkty w tej kategorii były przyznawane łącznie za wszystkie referaty wskazane we wniosku. Punktacja w tej kategorii wynosiła 10 pkt, 20 pkt, 30 pkt, 40 pkt albo 50 pkt, w zależności od: liczby referatów naukowych, które student wygłosił, procentowego udziału w powstanie referatów i liczby współautorów, zasięgu konferencji i prestiżu organizatorów konferencji, innowacyjności badań naukowych i znaczenia problematyki podjętej w referatach dla dziedziny nauki i dyscypliny naukowej. Punktacji nie podlegały przedstawione podczas konferencji postery i plakaty naukowe, a także referaty na konferencjach organizowanych przez inne podmioty, niż wskazane w art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Przy ocenie nagród uzyskanych w konkursach uwzględniano wyłącznie nagrody za zajęcie od 1 do 10 miejsca lub uzyskanie tytułu laureata konkursu, nagrody w konkursach wyłącznie o zasięgu międzynarodowym (uczestnicy co najmniej z 5 państw) oraz nagrody w konkursach międzynarodowych organizowanych w kraju lub za granicą.

Punkty w tej kategorii przyznawane były za każdą nagrodę, z tym, że przy ocenie uwzględniano nie więcej niż 3 nagrody indywidualne oraz nie więcej niż 3 nagrody zespołowe. Punktacja za daną nagrodę mogła wynieść 10 pkt, 20 pkt, 30 pkt, 40 pkt albo 50 pkt. Przy ocenie brano pod uwagę: uzyskane miejsce w konkursie (od 1 do 10) lub status (laureat), zasięg konkursu (europejski, światowy), charakter nagrody (indywidualna, zespołowa), liczbę członków zespołu. Przy czym w przypadku nagród zespołowych, gdy liczba członków zespołu przekraczała 3, punktację dzielono przez liczbę członków zespołu (maksymalnie przez liczbę 10). Nie przyznawano punktów za: nagrody przyznane we własnej jednostce naukowej zaliczanej do systemu nauki i szkolnictwa w Polsce, nagrody o zasięgu ogólnopolskim, regionalnym lub lokalnym, nagrody w konkursach organizowanych w ramach konferencji, nagrody w postaci innych stypendiów za osiągnięcia, nagrody w klasyfikacji cząstkowej danego konkursu składającej się na klasyfikację generalną.

Na podstawie indywidualnych ocen dokonanych przez Zespół sporządzono listy rankingowe dziedzinowe i określonych dyscyplin dla wniosków studentów według liczby punktów wraz z rekomendacjami dla Ministra Edukacji i Nauki.

Wniosek studenta był umieszczony na liście rankingowej w dyscyplinie nauki prawne należącej do dziedziny nauk społecznych na podstawie dziedziny i dyscypliny wiodącej lub dodatkowej określonych we wniosku/

Minister wyjaśnił też, ze zgodnie z kartą oceny osiągnięć naukowych studenta, za przedstawione osiągnięcia Zespół przyznał mu 50 pkt, w tym:

- 30 pkt w kategorii autorstwa lub współautorstwa monografii naukowej lub rozdziału w monografii naukowej;

- 0 pkt w kategorii autorstwa lub współautorstwa artykułu naukowego opublikowanego w czasopiśmie naukowym lub w recenzowanych materiałach z konferencji międzynarodowej;

- 10 pkt w kategorii znaczącego udziału w projekcie badawczym o wysokim poziomie innowacyjności, realizowanym przez uczelnię, w której student odbywa lub odbywał kształcenie;

- 10 pkt w kategorii wygłoszenia referatu naukowego dotyczącego badan naukowych o wysokim poziomie innowacyjności na ogólnopolskiej lub międzynarodowej konferencji naukowej o wysokim prestiżu;

- 0 pkt w kategorii uzyskania nagrody indywidualnej lub znaczącego udziału w powstaniu osiągnięcia, za które uzyskano nagrodę zespołową w konkursie o wysokim prestiżu i o zasięgu międzynarodowym, w którym uczestniczyli studenci uczelni co najmniej z pięciu państw.

Szczegółowa punktacja wniosku, w tym uzasadnienie przyznania lub odmowy przyznania punktów za dane osiągnięcie, zostały udostępnione stronom w systemie OSF, za pomocą którego składany był wniosek.

W dyscyplinie nauki prawne, należącej do dziedziny nauk społecznych, złożono 105 wniosków zawierających osiągnięcia naukowe lub artystyczne. Pozytywne rekomendacje Prezydium Zespołu otrzymały 33 wnioski, które uzyskały co najmniej 100 pkt, w tym 15 w ramach dziedzinowego mechanizmu wyrównawczego. Wniosek skarżącego, który uzyskał 50 pkt, znalazł się na 56 miejscu na liście rankingowej w ww. dyscyplinie, a zatem nie otrzymał pozytywnej rekomendacji Prezydium Zespołu.

Minister zaakceptował przedstawioną przez Prezydium Zespołu listę rankingową wniosków oraz zgodził się z punktacją wniosku studenta i przedstawioną rekomendacją. Na podstawie listy rankingowej wniosków, w ramach środków finansowych w budżecie przeznaczonych na stypendia za znaczące osiągnięcia dla studentów oraz limitu liczby i kwoty stypendiów określonych w § 14 pkt 1 i w § 15 pkt 1 rozporządzenia, Minister przyznał stypendia 414 studentom. Przedstawione przez skarżącego osiągnięcia naukowe i uzyskana liczba punktów na tle innych studentów ubiegających się w danej dyscyplinie o stypendium Ministra w roku akademickim 2022/2023 były więc niewystarczające do otrzymania stypendium.

Z tą decyzją nie zgodził się skarżący, wnosząc pismem datowanym na [...] maja 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Decyzji Ministra zarzucił naruszenie:

"a) art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu uzasadnienia przyznania określonej liczby punktów za poszczególne osiągnięcia wskazane we wniosku o przyznanie stypendium Ministra Edukacji i Nauki za znaczące osiągnięcia dla studenta na rok akademicki 2022/2023;

b) § 10 ust. 2 pkt 1 lit. A w zw. z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 kwietnia 2019 roku w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz.U. z 2022 r. poz. 428 - dalej jako: "rozporządzenie stypendialne") polegające na błędnym przyznaniu mi za osiągnięcie naukowe w postaci autorstwa rozdziału w monografii naukowej 30 punktów na 75 punktów możliwych, podczas gdy w rzeczywistości, przy uwzględnieniu rodzaju i formy monografii, procentowego wkładu autorskiego, liczby punktów w wykazie wydawnictw oraz innowacyjności tematyki badań naukowych, osiągnięcie to powinno zostać ocenione na większą liczbę punktów;

c) § 10 ust. 2 pkt 1 lit. B w zw. z § 13 ust. 1 rozporządzenia stypendialnego polegające na błędnym przyznaniu mi za osiągnięcia naukowe w postaci udziału w projektach badawczych 10 punktów na 50 punktów możliwych, podczas gdy w rzeczywistości, przy uwzględnieniu pełnionych ról w projektach, okresu uczestnictwa w nich, liczby referatów naukowych i rozdziałów w monografiach naukowych, prestiżu konkursu oraz innowacyjności i znaczenia projektu, osiągnięcie to powinno zostać ocenione na większą liczbę punktów;

d) § 10 ust. 2 pkt 1 lit. C w zw. z § 13 ust. 1 rozporządzenia stypendialnego polegające na błędnym przyznaniu mi za osiągnięcia naukowe w postaci wygłoszenia referatu na konferencji naukowej 10 punktów na 50 punktów możliwych, podczas gdy w rzeczywistości, przy uwzględnieniu zasięgu konferencji, procentowego udziału w powstanie referatu, liczby prelegentów posiadających stopień doktora, innowacyjności badań naukowych oraz prestiżu organizatora, osiągnięcie to powinno zostać ocenione na większą liczbę punktów;

e) art. 359 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (dalej jako "p.s.w.n.") polegające na nieprzyznaniu mi stypendium Ministra Edukacji i Nauki za znaczące osiągnięcia dla studenta na rok akademicki 2022/2023, podczas gdy w rzeczywistości, w razie prawidłowej oceny osiągnięć objętych wnioskiem i przyznaniu za nie większej liczby punktów, przekroczyłbym próg punktowy kwalifikujący mnie do uzyskania stypendium, a wynoszący 100 punktów".

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze oraz o zasadzenie kosztów.

Uzasadniając skargę skarżący opisał stan sprawy i wyjaśnił, że pierwsze ze zgłoszonych przez niego osiągnięć dotyczyło udziału w projekcie badawczym i obejmowało udział w charakterze wykonawcy w projekcie "[...]" realizowanego w ramach konkursu "[...]", sfinansowanego przez Ministerstwo Edukacji i Nauki. Kierownikiem projektu była mgr P. J., zaś okres jego trwania wskazany został od 6 maja 2022 do 5 maja 2023 roku, przy czym okres jego uczestnictwa w projekcie był od [...] czerwca 2022 do [...] maja 2023 roku. Jako wykonywane w ramach projektu zadania wskazano prowadzenie badań naukowych oraz przygotowywanie rozdziału do monografii naukowej; rekonstrukcję dotychczasowej praktyki radzenia sobie z pominięciem prawodawczym w procesie sądowego stosowania prawa na podstawie orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów powszechnych. Jako cel i efekt projektu wskazano opracowanie publikacji naukowej i zorganizowanie konferencji naukowej.

Drugie z osiągnięć w postaci udziału w projekcie badawczym obejmowało udział w charakterze wykonawcy w projekcie "[...]" realizowanego w ramach konkursu "[...]", sfinansowanego ze środków Uniwersytetu [...]. Kierownikiem projektu była prof. dr hab. M.F.-W., zaś okres jego trwania oraz okres uczestnictwa w projekcie wskazany został od [...] marca 2021 do [...] lutego 2022 roku. Jako wykonywane przez skarżącego w ramach projektu zadania wskazano przeprowadzenie badań dotyczących filozoficznych i psychologicznych koncepcji dotyczących tożsamości człowieka, jako punktu wyjścia dla definiowania pojęcia tożsamości konstytucyjnej. Za cel projektu wskazano przeprowadzenie badań dotyczących problemu tożsamości konstytucyjnej z perspektywy rożnych dyscyplin naukowych oraz opublikowanie wyników badań w publikacji zbiorowej, zaś jako efekt - przygotowanie rozdziału do pracy zbiorowej: M. F.-W., M. K., "[...]", Wydawnictwo Księgarnia Akademicka, Kraków 2022 oraz wygłoszenie referatu pn. "[...]" podczas seminarium zorganizowanego przez Katedrę Prawa Konstytucyjnego U[...] oraz Centrum [...] U[...] [...] lutego 2022 roku.

Ostatnie ze zgłoszonych we wniosku osiągnięć skarżącego stanowiło samodzielne wygłoszenie referatu naukowego pt. "[...]" podczas ogólnopolskiej konferencji naukowej pn. "[...]" organizowanej przez Katedrę Prawa Administracyjnego oraz [...] "[...]" [...] listopada 2020 r. w R.. Podczas konferencji swoje referaty przedstawiło łącznie 47 osób, przy czym 11 z nich posiadało co najmniej stopień naukowy doktora.

Skarżący przywołał art. 107 § 3 oraz art. 6 i 11 k.p.a. i wskazał, że organ nie dokonał jakiegokolwiek uzasadnienia, dlaczego za poszczególne osiągnięcia przyznano taką, a nie inną liczbę punktów, czym rażąco naruszył przepisy dotyczące uzasadniania decyzji administracyjnych. Rozstrzygnięcie to jest rozstrzygnięciem dowolnym, gdyż w żaden sposób nie przedstawiono w nim toku rozumowania prowadzącego do przyznania 30 punktów za osiągnięcie w postaci rozdziału w monografii naukowej, 10 punktów za osiągnięcia w postaci udziału w projektach badawczych oraz 10 punktów za osiągnięcie w postaci wygłoszenia referatu na konferencji naukowej. W szczególności Minister nie odniósł się do wyrażonych w rozporządzeniu stypendialnym czynników uwzględnianych przy ocenie zgłoszonych osiągnięć. Organ wskazał jedynie ogólnie, jakie czynniki brane są pod uwagę przy ocenie osiągnięć, jednak nie dokonał subsumcji stanu faktycznego pod te czynniki, to znaczy nie uzasadnił, jak konkretnie moje osiągnięcia się w nie wpisują i do nich odnoszą. Tym samym z uzasadnienia decyzji Ministra w żaden sposób nie wynika, dlaczego za poszczególne osiągnięcia przyznano skarżącemu daną liczbę punktów, a nie większą lub mniejszą. Uzasadnia to jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 oraz art. 8 i 11 k.p.a.

Wobec braku uzasadnienia przyznania za poszczególne osiągnięcia określonej liczby punktów, argumentacja zarzutu przyznania zbyt niskiej liczby punktów nie może być oparta o odniesienie się do uzasadnienia organu. Wydaje się jednak, że możliwe jest przeprowadzenie tej argumentacji nawet na podstawie samego tylko rozporządzenia przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w § 10 ust. 2 pkt 1 lit. A-C i zgłoszone osiągnięcia powinny zostać ocenione na większą liczbę punktów, niż faktycznie została za nie przyznana.

Odnosząc się do osiągnięcia w postaci rozdziału w monografii naukowej skarżący wyjaśnił, że możliwe było przyznanie za nie punktów w ilości od 0 do 75, przy czym przyznano ich 30. Uwzględniając jednak czynniki, jakie stosownie do rozporządzenia stypendialnego brano pod uwagę podczas oceny tego typu osiągnięć, wydaje się, że powinna zostać przyznana mu wyższa liczba punktów. Procentowy wkład autorski w powstanie rozdziału wyniósł 100%, zaś tematyka badań i jej innowacyjność jest znaczna - problematyka tożsamości konstytucyjnej nie jest bowiem wciąż szeroko omówiona w literaturze, tym bardziej brak jest interdyscyplinarnego, wszechstronnego spojrzenia na tę tematykę. Co więcej, w ramach monografii występowała znaczna liczba współautorów posiadających stopnie i tytuły naukowe, co sugeruje, iż poziom i jakość całej publikacji były wysokie. Uzasadnia to skorzystanie z możliwości podwyższenia punktacji standardowej, czego jednak organ nie uczynił oraz nie uzasadnił, dlaczego zdecydował się pozostać przy punktacji standardowej.

W kontekście osiągnięcia w postaci udziału w projektach badawczych, przyznano skarżącemu najniższą możliwą liczbę punktów, tj. 10 na 50. Podobnie, jak w przypadku rozdziału w monografii naukowej, już sama analiza czynników, jakie stosownie do rozporządzenia stypendialnego brano pod uwagę podczas oceny tego typu osiągnięć, sugeruje, że powinna zostać mu przyznana wyższa liczba punktów. Brał bowiem udział w dwóch projektach badawczych, co uzasadnia przyznanie większej liczby punktów. Dodatkowo przemawia za tym fakt, że w ramach obu projektów opracowano jeden rozdział do monografii naukowej (drugi zaś jest na etapie przygotowania) oraz wygłoszono dwa referaty (przy czym, na etapie składania wniosku, wygłoszono jedynie jeden taki referat), projekty były innowacyjne, obejmowały problematykę niezbyt szeroko omówioną, zaś wpływ projektu pominięć prawodawczych na kwestię społeczną, jaką jest praktyka stosowania prawa, jest znaczny.

Również osiągniecie w postaci wygłoszenia referatu na konferencji naukowej, za które przyznano skarżącemu najniższą możliwą liczbę punktów 10 na 50, powinno zostać ocenione, jako zasługujące na większą liczbę punktów. Przemawia za tym ogólnopolski zasięg konferencji, liczba prelegentów posiadających co najmniej stopień naukowy doktora, 100% wkład autorski w powstanie referatu, innowacyjność badań (młodzieżowe rady gmin rokrocznie zyskują coraz większą popularność, a postulaty de lege ferenda zmian przepisów prawa je normujących są powszechnie podnoszone, prestiż organizatora.

W zaskarżonej decyzji organ wskazał na art. 359 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, jako podstawę prawną odmowy przyznania stypendium. Gdyby organ dokonał prawidłowej subsumpcji zgłoszonych osiągnięć pod czynniki uwzględnianie przy ocenie wniosków, wówczas przyznałby skarżącemu wyższą liczbę punktów, która prowadziłaby do przekroczenia progu kwalifikującego do otrzymania stypendium i tym samym stypendium to zostałoby mi przyznane. Minister błędnie zastosował zatem art. 359 ust. 1 i 2 ustawy, odmawiając przyznania stypendium, bowiem w realiach niniejszej sprawy stypendium to powinno zostać przyznane.

W realiach tej sprawy doszło zarówno do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, jak i naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na jego wynik,

W bardzo obszernej odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób opisany poniżej, a skarga była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że podstawowym obowiązkiem organów administracji publicznej – i to niezależnie od usytuowania organu w hierarchii władzy publicznej - jest działanie zgodne z prawem. Wynika to wprost z zasady praworządności, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, która to zasada ustrojowa potwierdzona została w art. 6 k.p.a. Obowiązek działania "na podstawie i w granicach prawa" oznacza, że wszystkie organa władzy publicznej muszą tak prowadzić postępowanie administracyjne, aby stojąc na straży praworządności mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). W ramach tak pojętego obowiązku, organa publiczne muszą więc przestrzegać nie tylko przepisów prawa o charakterze materialnym, ale również i procesowym.

Zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. prowadzenie przez organa administracji publicznej postępowania ma budzić zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a więc organa powinny przede wszystkim wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Owo "budowanie zaufania do władzy publicznej" w aspekcie przekonania strony o poprawnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), należytym zebraniu i rozpatrzeniu dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz prawidłowej, a nie dowolnej subsumpcji (art. 80 k.p.a.) powinno być potwierdzone prawidłowo sporządzonym uzasadnieniem decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne), oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne).

Wyjaśnić ponadto należy, że decyzja administracyjna stanowi rozstrzygnięcie konkretnej, zindywidualizowanej sprawy (art. 104 § 1 i § 2 k.p.a.) oznaczonego co do tożsamości podmiotu. Dlatego też jej uzasadnienie powinno dotyczyć nie wyłącznie ogólnych zasad postępowania w sprawach tożsamego rodzaju, ale musi odnosić się do sytuacji prawnej i faktycznej konkretnego podmiotu, o którego prawach lub obowiązkach organ rozstrzyga i wykazywać sposób dokonania przez organ subsumpcji prawa w odniesieniu do konkretnej osoby i konkretnego stanu faktycznego jej dotyczącego.

Zaskarżona decyzja w najmniejszym stopniu nie spełnia powyższych wymagań. Minister, na 6 stronach decyzji szeroko opisuje, ale ogólne zasady przyznawania stypendiów za znaczące osiągnięcia na określony rok akademicki. Obficie cytuje przepisy prawa obowiązującego, jak i wytycznych dla Zespołu doradczego w sprawie oceny wniosków o przyznanie stypendiów MEiN dla studentów, złożonych w roku akademickim 2022/2023. Tym niemniej nie przekłada tych teoretycznych rozważań na stan sprawy, którą rozstrzyga.

W rzeczywistości, odniesienie do odmowy przyznania skarżącemu stypendium zawarte jest w jedynym, przedostatnim akapicie uzasadnienia i brzmi następująco: "Minister zaakceptował przedstawioną przez Prezydium Zespołu listę rankingową wniosków oraz zgodził się z punktacją wniosku studenta i przedstawioną rekomendacją. (...) Przedstawione przez studenta osiągnięcia naukowe i uzyskana liczba punktów na tle innych studentów ubiegających się w danej dyscyplinie o stypendium Ministra w roku akademickim 2022/2023 były więc niewystarczające do otrzymania stypendium".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia w związku z tym, co następuje.

Po pierwsze, przywołany powyżej akapit z uzasadnienia zaskarżonej decyzji trudno uznać za jakiekolwiek uzasadnienie decyzji odmownej w zakresie wniosku o przyznanie stypendium skarżącemu, złożonego przecież przez Rektora Uniwersytetu [...] – a więc osobę, co do której fachowości w ocenie przesłanek wystąpienia do Ministra o takie stypendium nie można mieć zastrzeżeń. Nie wiadomo ani dlaczego Minister "zgodził się" z punktacją wniosku i rekomendacją dokonaną przez członka Zespołu, ani dlaczego nie dokonał własnej, pogłębionej oceny elementów przedmiotowo istotnych, decydujących o treści rozstrzygnięcia tego konkretnego, zindywidualizowanego wniosku Rektora.

Po drugie, Minister – co należy podkreślić – "zgadza się" z przyznaniem skarżącemu ilości punktów przez członka Zespołu, pomimo tego, że osoba (której nota bene nawet podpis jest nieczytelny) ustala określoną ilość punktów bez żadnego uzasadnienia. Co istotne, w protokole oceny wniosku skarżącego (znajdującym się w aktach sprawy) w rubrykach oceny poszczególnych osiągnięć (kryteriów) znajduje się rubryka "uzasadnienie" – niewypełniona jednakże przez oceniającego członka Zespołu. Niewypełniona jest także pozycja ostatnia tego formularza "Uzasadnienie oceny wniosku". Ocena członka Zespołu doradczego nie jest decyzją administracyjną. Sam Zespół jest jednostką pomocniczą organu, a jego "oceny" nie są dla Ministra wiążące. Minister nie może ponadto bezkrytycznie recypować takiej oceny do decyzji, jeżeli w żaden sposób nie mógł sprawdzić poprawności jej dokonania.

To, że zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (j. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 428) wynika, że wnioski o przyznanie stypendiów spełniające wymagania formalne podlegają ocenie merytorycznej, "za pomocą metody punktowej" wcale nie oznacza, że ocena sprowadza się wyłącznie do przyznania określonej ilości punktów. Kryteria bowiem oceny ujęte zostały w § 11 ust. 3 rozporządzenia, zaś same wnioski o przyznanie stypendiów spełniające wymagania formalne podlegają ocenie merytorycznej – a więc ocena ta, wprawdzie końcowo wyrażona w punktach, musi zawierać sprawdzalne elementy oceny merytorycznej kryteriów, które powinny być zawarte w uzasadnieniu ilości przyznanych punktów. Tylko wówczas bowiem zarówno Minister, jak i sąd meriti może skontrolować, czy odmowa przyznania stypendium nie jest podjęta w wyniku dowolnej oceny spełnienia przez studenta kryteriów przyznania mu wymaganej ilości punktów.

Po trzecie, Zespół doradczy do oceny wniosków o przyznanie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców – powołany zarządzeniem Ministra, a więc aktem podustawowym, rangi niższej niż rozporządzenie – jest jedynie jednostką doradczą organu. To Minister działa władczo wobec studenta i Rektora wnioskującego o stypendium i dlatego z decyzji tego organu – a nie z "oceny" członka Zespołu – wynikać mają przesłanki i motywy odmowy przyznania stypendium. Ponadto, Ministra, a nie członka Zespołu, obciążą obowiązek prawidłowego uzasadnienia decyzji.

Minister w żaden z prawa wynikający sposób, nie jest związany oceną osiągnięć wynikających ze złożonego wniosku, sporządzoną przez członka Zespołu. Brak prawnego związania powoduje, że dla strony nie ma żadnego znaczenia ilość punktów przyznanych przez taką osobę; znaczenie ma ilość punktów przyznanych przez Ministra oraz wyjaśnienie, dlaczego organ taką ilość punktów uznał za sprawiedliwą.

Po czwarte wreszcie, w sprawach, w których decyzje wydawane są w ramach uznania administracyjnego Sąd uprawniony jest do kontrolowania prawidłowości zastosowanych procedur, a także do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Aby móc dokonać takiej kontroli, sąd administracyjny musi znać przyczyny, dla których organ – opierając się nawet na ocenie członka Zespołu doradczego – przyznał konkretna ilość punktów w sytuacji, gdy z rozporządzenia w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców nie wynika ilość punktów przyznawanych za konkretne kryterium. Ilość tych punktów jest dowolnie ustalana w akcie niestanowiącym źródeł prawa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji RP i to nawet nie przez Ministra, ale przez prezydium Zespołu doradczego do oceny wniosków o przyznanie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców. Pomimo, że ilość punktów ma decydujące znaczenie dla podsumowania merytorycznej oceny wniosku Rektora przez członka Zespołu, a w konsekwencji do przyznania przez Ministra (lub odmowy) stypendium żaden akt prawa powszechnie obowiązującego nie ustala zasad przyznawania punktów, pomocniczych w merytorycznej ocenie złożonego wniosku. Ilość ta bowiem wynika wyłącznie z aktu niemającego powszechnie obowiązującej mocy prawnej, jakim są tzw. "wytyczne dla Zespołu doradczego (...)" opracowanego przez prezydium tego Zespołu.

Konsekwencje takie stanu rzeczy są następujące. Minister nie ma możliwości kontroli nie tylko zasadności przyznania określonej ilości punktów przez członka Zespołu, ale przede wszystkim nie ma żadnych kryteriów do oceny, czy wniosek studenta został oceniony rzeczywiście sprawiedliwie, merytorycznie i "obiektywnie, transparentnie, z uniknięciem uznaniowości" – co jest obowiązkiem oceniającego członka Zespołu, ujętym w pkt. 1. 1 cyt. "wytycznych". W efekcie, w żaden sposób nie sprawdzając zasadności merytorycznej oceny wniosku Rektora, organ przyjmuje tylko i wyłącznie punktową ocenę członka Zespołu za własną, nie mając już faktycznie możliwości uzasadnienia oceny wymaganej od organu zgodnie z przywołanymi wcześniej przepisami postępowania administracyjnego.

W kontekście powyższej oceny prawnej tut. Sądu trzeba też odnieść się do prezentowanego (w tym na rozprawie) przez pełnomocnik organu tezy, że skoro skarżący nie skorzystał z drogi prawnej, przewidzianej w art. 127 § 3 k.p.a., wnosząc skargę wprost do sądu administracyjnego, to pozbawił się możliwości ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym i ewentualnego poprawnego uzasadnienia decyzji. Otóż obowiązkiem organu jest poprawne uzasadnienie każdej decyzji, zaś obowiązkiem organu naczelnego, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a., poprawne uzasadnienie decyzji wydawanej w postepowaniu pierwszoinstancyjnym. Nie można skutecznie oczekiwać od strony tego, by pozwoliła organowi sanować błędną decyzję (w tym w zakresie jej uzasadnienia) w postepowaniu wszczętym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ. Po to bowiem ustawodawca przewidział w art. 52 § 3 p.p.s.a. dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego z pominięciem trybu z art. 127 § 3 k.p.a., aby to sąd dokonał oceny decyzji organu naczelnego. Organa te powinny więc zawsze liczyć się z tym, że przeprowadzona kontrola sądowa decyzji ujawni naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, prowadząc do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Trzeba też pamiętać o tym, że również Ministra dotyczy hipoteza art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. Wydając decyzję, jako organ pierwszoinstancyjny Minister załatwia sprawę, rozstrzygając co do jej istoty w całości i kończąc sprawę w danej instancji. Stąd też i taka decyzja podlega wszystkim regułom procesowym, wynikającym nie tylko z przepisów dotyczących poszczególnych rodzajów spraw, ale przede wszystkim przepisów k.p.a., o ile właściwa ustawa ich stosowania nie wyłącza.

Minister, ponownie rozpoznając wniosek skarżącego, związany oceną prawną tut. Sądu (art. 153 p.p.s.a.) weźmie powyższe pod uwagę. Dokona poprawnej, merytorycznej i poddającej się kontroli sądowej oceny wniosku Rektora Uniwersytetu [...]o o przyznanie skarżącemu stypendium Ministra pod kątem kryteriów ujętych w akcie prawa stanowiącym źródło praw, warunkujących przyznanie skarżącemu stypendium ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, przyznawanego dla studentów i wybitnych młodych naukowców. Wydaną decyzję Minister uzasadni w sposób zgodny z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Przy rozstrzyganiu Minister weźmie też pod uwagę, że fakt, iż wprawdzie stypendium, o które starał się dla skarżącego Rektor U[...]., dotyczyło roku akademickiego 2022/2023, ale nie stanowi to w tej sprawie przesłanki braku przedmiotu sprawy w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., co wyklucza zastosowanie przez ten organ tego przepisu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od Ministra na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu sądowego.