Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 564/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia należności za usunięcie i przechowywanie pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2020 roku nr [...] Prezydent W. (dalej też jako "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji") zobowiązał R. J. (dalej także jako "skarżący" lub "strona") do zapłaty kwoty 535 złotych za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] (w tym 494 zł za usunięcie pojazdu w dniu 13 grudnia 2019 roku oraz 41 zł za jego przechowywanie w okresie od 13 grudnia 2019 godz. 2110 do 14 grudnia 2019 godz. 230 - 1 doba).

Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a."), w związku z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.) oraz art. 130a ust. 1, 2, 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. 2021 r. poz. 450 ze zm. dalej także jako "p.r.d."), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego W. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1817), uchwały Rady m.st. Warszawy z 6 grudnia 2018 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019 (publ. Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2018 r. poz. 12656).

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu 13 grudnia 2019 roku Strażnik Miejski, na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d., wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ul. S. w W., z powodu pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione, utrudnia ruch oraz zagraża bezpieczeństwu. Tego samego dnia pojazd został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym, wyznaczonym przez starostę. W dniu 14 grudnia 2019 r. pojazd został odebrany z parkingu przez osobę upoważnioną.

Organ I instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 130a p.r.d., opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu ustalane są w uchwale rady powiatu. Zobowiązanym do poniesienia tych opłat, zgodnie z art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. jest właściciel pojazdu. Zgodnie z oświadczeniem, właścicielem pojazdu [...] nr rej. [...] w dniu 13 grudnia 2019 r. był skarżący. Samą wysokość opłaty ustalono na podstawie uchwały nr [...] Rady W z [...] grudnia 2018 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019, która określiła wysokość opłaty za usunięcie pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony na 494 zł, a wysokość opłaty za jego przechowywanie na 41 zł za jedną dobę.

Wskutek rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta W. z [...] września 2020 roku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej też jako "SKO" lub "Kolegium") decyzją z [...] grudnia 2020 roku numer [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji podkreślił, że w sprawie najistotniejszą okolicznością było wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, co spowodowało wyjazd holownika, oraz odholowanie pojazdu na wyznaczony przez starostę parking strzeżony. Oczywistym jest, że sytuacja ta spowodowała powstanie kosztów związanych z wyjazdem pojazdu holującego i odholowaniem pojazdu na parking strzeżony. Tym samym, orzeczona kwota 535 złotych stanowi koszty, które powstały od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, poprzez jego przechowywanie do dnia odbioru. Wysokość tych kosztów została określona w uchwale, podjętej z kolei w oparciu o kompetencję wynikającą z art. 130a ust. 6 ustawy o ruchu drogowym, zgodnie z którym wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c ustala rada powiatu.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] grudnia 2020 roku, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia 28 września 2020 r. w sytuacji przeprowadzenia postępowania administracyjnego poprzedzającego jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 130 a ust. 1 -2, ust. 6 i 6a ustawy - Prawo o ruchu drogowym,

- art. 7, art. 15, art. 77 par. 1, art. 75 par. 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 130 a ust. 1 -2 ust. 6 i 6a p.r.d. w zw. uchwałą [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2018 r. w zw. z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2019 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 20 sierpnia 2018r. poz. 802), poprzez nieprzeprowadzenie ponownie w sposób rzetelny, wnikliwy, bezstronny i z uwzględnieniem także interesu strony, postępowania w sprawie ustalenia opłaty za usunięcie i przechowanie pojazdu skarżącemu z uwzględnieniem rzeczywistych, a nie maksymalnych, kosztów podjętych czynności, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy a w konsekwencji wadliwą subsumpcją przepisów prawa materialnego skutkującą utrzymaniem w mocy zastosowanej przez organ I instancji bezpodstawnie opłaty w maksymalnej wysokości,

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z ww. obwieszczeniem Ministra Finansów, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób ogólnikowy i lakoniczny, nieodpowiadający dyrektywom wynikającym z przywołanego przepisu, w szczególności bez wskazania, dlaczego organ nie podjął działań mających na celu ustalenie rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu skarżącego i ustalił arbitralnie opłatę w maksymalnej wysokości,

- art. 130a ust. 6 i 6a p.r.d. w zw. z uchwałą Rady W. z dnia [...] grudnia 2018 r. poprzez błędną interpretację przesłanki "koszty usuwania pojazdów z obszaru danego powiatu" polegającą na przyjęciu, iż chodzi tu o szeroko rozumiane koszty ponoszone przez Miasto W., związane z usuwaniem pojazdów z dróg i ich przechowywaniem na parkingach, podczas, gdy prawidłowa wykładnia tej przesłanki, winna przewidywać wzięcie pod uwagę rzeczywistych kosztów usługi holowania i przechowywania pojazdów na danym obszarze, czego w uchwale nie uwzględniono.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta W. z [...] września 2020 r. a także zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta W. z [...] września 2020 roku, nie naruszają prawa.

Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W., zobowiązującą skarżącego do zapłaty kwoty 535 złotych za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...].

W realiach przedmiotowej sprawy, po pierwsze, bezspornym jest, iż w dniu 13 grudnia 2019 roku funkcjonariusz Straży Miejskiej W. (V Oddział Terenowy) wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ul. S. w W., z powodu pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione, utrudnia ruch oraz zagraża bezpieczeństwu, przy czym takie umiejscowienie ww. pojazdu zmuszało innych kierowców poruszających się drogą do najeżdżania na linię ciągłą. Po drugie, wspomniany pojazd został usunięty w tym dniu, tj. 13 grudnia 2019 roku przez firmę [...] o godzinie 2029 (p. dokument: "Dyspozycja usunięcia pojazdu" – k. nr 1). Pojazd został następnie przyjęty w tymże dniu, o godzinie 2110 na parking prowadzony przez ww. firmę, zlokalizowany w W., przy ul. B. [...]. Odbiór pojazdu przez osobę upoważnioną – Panią B. J. nastąpił w dniu 14 grudnia 2019 roku o godzinie 230 (p. dokument: "Potwierdzenie wydania pojazdu...." – k. nr 3). Powyższych okoliczności skarżący nie kwestionuje.

Tymczasem w myśl art. 130a ust. 1 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonych rozstrzygnięć) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:

1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;

2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;

3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;

4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 1 i 2;

5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela.

6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu poprzez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem, chyba że otrzymała ona pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 2.

Zgodnie z kolei z art. 130a ust. 5c p.r.d., pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, również dowodu uiszczenia kaucji, a także po usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu (art. 130a ust. 7 p.r.d.). Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 130a ust. 10h, i, j cyt. ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

W myśli zaś art. 130a ust. 6 p.r.d. rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.

W oparciu o powyższe uznać należy, że ustawodawca określił enumeratywnie wypadki, w których dopuszczalne jest usunięcie pojazdu z drogi, i nie ulega wątpliwości, iż wyliczenie to jest wyczerpujące. Inne, poza nimi, nie uzasadniają usunięcia pojazdu. Usunięcie pojazdu z drogi jest obligatoryjne (ust. 1) lub fakultatywne (ust. 2). W pierwszym wypadku właściwy organ jest zobowiązany zawsze usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności wymienionej uzasadniającej usunięcie, a w drugim - jest to pozostawione jego uznaniu. Z kolei na podstawie ust. 2a cyt. wyżej przepisu art. 130a ustawy właściciel pojazdu zobowiązany został do pokrycia kosztów, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-2 ustawy, spowodowało ich powstanie. Ustawodawca uzależnił tym samym możliwość naliczenia kosztów właścicielowi pojazdu od zaistnienia skutku w postaci powstania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji o usunięciu pojazdu. Analizowany przepis art. 130a ust. 1 w związku z ust. 6 ustawy nie określa i nie wyszczególniania poszczególnych okoliczności i zdarzeń, które wpłynęły i przyczyniły się do powstania tych kosztów. Zawsze bowiem, kiedy wydanie dyspozycji o usunięciu pojazdu skutkować będzie powstaniem kosztów, właściciel pojazdu będzie zobowiązany do ich pokrycia.

Natomiast co do kwestii wysokości ww. kosztów, to w myśl art. 130a ust. 6 cyt. ustawy - rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.

Uwzględniając ustalony w sprawie stan faktyczny, w świetle przywołanych powyżej przepisów, w ocenie Sądu, istotnie w niniejszej sprawie wystąpiła okoliczność wskazana w art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d., tj. pozostawienie pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Okoliczności te jasno wynikają z zapisów "Dyspozycji usunięcia pojazdu". W konsekwencji usunięcie pojazdu było obligatoryjne a wobec właściciela pojazdu należało wydać decyzję ustalającą wysokość opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu przez jedną dobę.

I to w istocie ta kwestia, dotycząca prawidłowego ustalenia wysokości obciążającej skarżącego opłaty, jest przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym a organami obu instancji. Skarżący stoi bowiem na stanowisku, że uchwała Rady W., będąca, między innymi, podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji, określa stawki za holowanie pojazdów z drogi i ich przechowywanie w oderwaniu od rzeczywistych kosztów, jakie wiążą się z holowaniem pojazdów na obszarze miasta. W ocenie skarżącego zarówno organ I, jak i II instancji, nie zbadały przy tym rzeczywistych kosztów holowania i przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym i automatycznie zastosowały cytowaną uchwałę, przyjmując maksymalną stawkę a pomijając rzeczywiste koszty takich usług.

Z powyższym stanowiskiem skarżącego Sąd jednakże nie może się zgodzić. Wskazane powyżej przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie pozwalają bowiem przy orzekaniu w przedmiocie nałożenia opłaty na jakąkolwiek uznaniowość, w tym także w zakresie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu w zależności od okoliczności występujących w konkretnej sprawie. Właściciela pojazdu obciąża się kosztami, o których mowa w art. 130a ust. 5c ustawy, niezależnie od tego, jaka była rzeczywista wysokość kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie dopuszczają bowiem do przyjęcia innej kwoty kosztów aniżeli ta, która wynika ze stałej i zryczałtowanej ich wysokości wskazanej w stosownej uchwale, niezależnie, czy wysokość rzeczywistych kosztów spowodowanych dyspozycją usunięcia i przechowania konkretnego pojazdu była niższa (tak też: wyrok NSA z 7 marca 2019 r. sygn. I OSK 1096/17; wyrok NSA z 22 listopada 2018 r. sygn. I OSK 106/17; wyrok NSA z 26 października 2018 r. sygn. I OSK 279/17; wyrok NSA z 4 października 2018 r. sygn. I OSK 2773/16; wyrok NSA z 1 sierpnia 2018 r. sygn. I OSK 744/18; wyrok NSA z 4 lipca 2018 r. sygn. I OSK 1543/16; wyrok NSA z 27 lutego 2018 r. sygn. I OSK 982/16). Ustawodawca ustanowił w przywołanych przepisach mechanizm ustalania opłat za usunięcie i przechowanie pojazdu uniezależniony od faktycznej wysokości kosztów, jakie czynności te w konkretnym przypadku rzeczywiście wygenerowały. Nie jest zatem dopuszczalne "miarkowanie" wysokości tych kosztów. Zostały one ściśle określone w uchwale rady powiatu wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 i 6a Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok NSA z 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 63/18, LEX nr 2769218). W przedmiotowej sprawie jest to uchwała nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2019. Określono w niej wysokość opłaty za usunięcie pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t na 494 złotych a wysokość opłaty za jego przechowywanie na 41 złotych za jedną dobę. I dokładnie opłatę w tej wysokości, odpowiadającej ujętym w ww. uchwale stawkom, z uwzględnieniem okresu przechowywania pojazdu (jedna doba), nałożono na skarżącego.

Nadmienić przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 roku sygn. akt VII SA/Wa 1083/19, oddalił skargę na wspomnianą powyżej uchwałę Rady W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], uznając, że przedmiotowa uchwała uwzględniała przesłanki wskazane w delegacji ustawowej.

W tej sytuacji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.