Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 411/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63 ust.1, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1094
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi T. F. i M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 8 maja 2024 r. nr KO.602/7/24, KO.602/8/24 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2024 r. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") zwróciła się do Wójta Gminy P. (dalej: "Wójt")o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 28 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr: [...] położonych w obrębie I. w gminie P. We wniosku wskazano, że ww. inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz, że dla obszaru objętego wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do wniosku dołączono m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia (dalej: "KIP").

W wyniku ustalenia, że liczba stron postępowania przekracza 10, stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2023, poz. 1094 ze zm.; dalej: "ustawa środowiskowa") i art. 49 k.p.a., Wójt zawiadomił w dniu 25 stycznia 2024 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach względem ww. przedsięwzięcia, w formie publicznego obwieszczenia, które wywieszono na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy P. w dniach od 25 stycznia 2024 r. do 8 lutego 2024 r. W treści ww. obwieszczenia Wójt poinformował równocześnie o przekazaniu wniosku Spółki do zaopiniowania przez właściwe organy w kontekście potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Treść obwieszczenia została w dniu 30 stycznia 2024 r. doręczona sołtysowi wsi I. z prośbą o zamieszczenie go w ogólnie dostępnym miejscu na okres 14 dni.

W toku postępowania uzyskano: postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: "RDOŚ") z dnia 8 lutego 2024 r. nr WSTI.4220.9.2024.JW wyrażające opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Suwałkach (dalej: "PPIS") z dnia 8 lutego 2024 r. nr 9.O.NZ.2024, stwierdzającą, że dla przedsięwzięcia planowanego przez inwestora nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; opinię Dyrektora Zarządu Zlewni w A. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor ZZ") z dnia 7 lutego 2024 r. nr BA.ZZŚ.4901.27.2024.BG, w której nie stwierdził on potrzeby przeprowadzania oceny odziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

W dniu 16 lutego 2024 r. zawiadomiono strony o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości i sposobie zapoznania się z nim. Obwieszczenie w tym przedmiocie wywieszono publicznie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy P. w okresie od dnia 16 lutego 2024 r. do dnia 1 marca 2024 r. oraz przekazano sołtysowi wsi I. do zamieszczenia w ogólnie dostępnym miejscu na okres 14 dni.

Wiadomością e-mail z dnia 27 lutego 2024 r. T. F. i M. F. (właściciele działek nr [...] położonych w obrębie I.) wyrazili sprzeciw wobec wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach względem planowanego przedsięwzięcia, ze względu na degradację środowiska naturalnego, oszpecenie krajobrazu oraz zaburzenie ekosystemu okolic o szczególnych walorach przyrodniczych. Uzasadnili, że w enklawach przyrodniczych, na których ma powstać przedsięwzięcie, zamieszkują poszczególne gatunki zwierząt chronionych, zaś niektóre z nich mają na działkach inwestycyjnych swoje gniazda lęgowe. Działki te porastają ponadto gatunki rzadkich roślin tubylczych. W ich ocenie, inwestycja przyczyni się również do podwyższenia temperatury oraz będzie stanowiła zagrożenie pożarowe, a także spowoduje obniżenie wartości działek sąsiednich, odpływ miejscowej ludności oraz zmniejszy napływ turystów.

W aktach sprawy znajduje się ponadto pismo RDOŚ z dnia 14 marca 2024 r. skierowane do T. F. i M. F., stanowiące odpowiedź na wystosowane przez nich pismo z dnia 3 marca 2024 r. RDOŚ wskazał w jego treści, że podtrzymuje swoją opinię wyrażoną w postanowieniu z dnia 8 lutego 2024 r. Dodatkowo zaś wskazał, że teren inwestycyjny położony jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Północnej Suwalszczyzny" (dalej: "OChK PPS"), dla którego obowiązuje uchwała Sejmiku Województwa Podlaskiego nr XII/88/15 z dnia 22 czerwca 2015 r. (Dz.Urz.Woj.Podl. z dnia 26 czerwca 2015 r., poz. 2116 ze zm.; dalej: "uchwała PPS"), zaś w ocenie RDOŚ przedłożony mu do zaopiniowania projekt decyzji o warunkach zabudowy nie narusza zakazów z niej wynikających.

Decyzją z dnia 15 marca 2024 r. nr Oś.6220.102024 Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (pkt I) oraz wskazał, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 niniejszej decyzji (pkt II). W uzasadnieniu decyzji Wójt wskazał na kryteria, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, które (stosownie do art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej) zostały uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ramach kryterium rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, Wójt wskazał, że całkowita powierzchnia działek inwestycyjnych wynosi około 16,25 ha, natomiast teren inwestycji zajmie powierzchnię około 15,62 ha. Obszar ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działki położone są w krajobrazie rolniczym i pod inwestycję wykorzystane zostaną grunty rolne. Z zakresu inwestycji wyłączony zostanie obszar użytków leśnych oraz gruntów rolnych zabudowanych. Najbliżej położone zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości około 26 m od terenu inwestycji. Farma fotowoltaiczna będzie zaś składać się z konstrukcji wolnostojących wbijanych do ziemi - do mocowania paneli fotowoltaicznych oraz z paneli fotowoltaicznych składających się z ogniw fotowoltaicznych wykonanych z materiałów półprzewodnikowych o specjalnych właściwościach (najczęściej stosowanym półprzewodnikiem jest krzem) - montowanych rzędowo o maksymalnej wysokości do 5 m. Następnie Wójt scharakteryzował parametry techniczne inwestycji, a także wskazał na przewidywany czas eksploatacji farmy fotowoltaicznej wynoszący 25-30 lat. Dodał, że ogrodzenie inwestycji zostanie wykonane bez podmurówki jako niestanowiące bariery dla małych zwierząt, zaś grunt pod panelami fotowoltaicznymi pozostanie biologicznie czynny (obsiany trawą). W związku z tym, że inwestycja nie będzie powodowała kumulowania oddziaływań, nie stwierdzono jej powiązań z innymi przedsięwzięciami. Stwierdzono także, że nie zmieni ona dotychczasowego przeznaczenia terenu. Na potrzeby realizacji inwestycji nie przewiduje się przy tym wykorzystywania zasobów naturalnych. Zaplecze budowy zostanie zorganizowane w sposób zapewniający oszczędne korzystanie z terenu i minimalne przekształcenie jego powierzchni, a po zakończeniu prac teren zostanie przywrócony do poprzedniego stanu. Odziaływanie planowanego przedsięwzięcia wystąpi jedynie na etapie realizacji i nie przekroczy standardów jakości środowiska poza granicami inwestycji. Ponadto eksploatacja inwestycji nie będzie powodowała emisji substancji do powietrza, powstawania ścieków i odpadów (poza niewielkimi ich ilościami związanymi z serwisowaniem urządzeń, które zostaną zagospodarowanie wedle przepisów), nie będzie też emitować ponadnormatywnego hałasu. Niewielka emisja hałasu wystąpi w związku z pracą urządzeń elektrycznych umieszczonych w stacjach kontenerowych oraz w związku z pracą inwerterów, dla których emisja hałasu jest punktowa i nie wychodzi poza teren inwestycji. Ze względu na niskie wartości pól elektromagnetycznych, nie wystąpią negatywne oddziaływania w tym zakresie. Wody opadowe z powierzchni instalacji będą swobodnie infiltrowały w grunt. Przedsięwzięcie nie wpłynie również w znaczący sposób na krajobraz z uwagi na fakt, że poszczególne elementy farmy będą stosunkowo niskie i nie będą stanowiły dominanty terenu. Panele fotowoltaiczne będą pokryte powłoką antyrefleksyjną. Oddziaływanie farmy fotowoltaicznej, której funkcjonowanie nie stwarza ryzyka wystąpienia poważnej awarii, zamknie się zatem w granicach terenu inwestycji, a tym samym nie przewiduje się zagrożeń dla zdrowia ludzi.

Mając zaś na względzie kryterium usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska (w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego), o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, Wójt stwierdził, że na terenie przedsięwzięcia nie występują obszary wodno-błotne oraz obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek. Ponadto inwestycja zostanie zlokalizowana poza obszarami wybrzeży i środowiskiem morskim oraz poza obszarem górskim i leśnym. W rejonie przedsięwzięcia nie występują ujęcia wód i wyznaczone dla nich strefy ochronne. Teren przedsięwzięcia znajduje się również poza granicami głównych zbiorników wód podziemnych oraz poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią. Teren inwestycji jest natomiast położony w granicach OChK PPS, jednakże realizacja inwestycji nie naruszy zakazów zawartych w uchwale PPS. Wójt nadmienił również, że teren inwestycji położony jest w otulinie Suwalskiego Parku Krajobrazowego oraz poza obszarami Natura 2000 i wyznaczonymi korytarzami ekologicznymi. Mając na względzie działania minimalizujące negatywny wpływ przedsięwzięcia na przyrodę, Wójt uznał, że nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko przyrodnicze. Podkreślił także, że RDOŚ zauważył, że inwestor nie został zwolniony z konieczności uzyskania odrębnego zezwolenia na odstępstwa od zakazów wymienionych w art. 51 i 52 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2023 r., poz. 1336 ze zm.; dalej: "u.o.p."), wydawanego gdy realizacja prac wiąże się z naruszeniem zakazów obowiązujących względem roślin i zwierząt podlegających ochronie gatunkowej. Wójt zauważył ponadto, że przedsięwzięcie usytuowane będzie poza obszarami, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. f), g), i), j) ustawy środowiskowej. Końcowo w tym względzie podał, że w wyniku analizy dokumentów, w tym opinii Dyrektora ZZ oraz z uwagi na rodzaj, charakterystykę i lokalizację planowanej inwestycji, nie przewiduje się negatywnego jej wpływu na realizacje celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych.

Odnosząc się do kryterium rodzaju, cech i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, Wójt stwierdził, że przedsięwzięcie nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w bezpośrednim sąsiedztwie planowanych robot. Ewentualne uciążliwości i niekorzystne oddziaływanie występujące podczas budowy inwestycji, będą miały charakter krótkotrwały i lokalny, występujący w pobliżu terenu aktualnie prowadzonych prac budowlanych. Po zakończeniu prac budowlanych zakończy się okres jego zwiększonego oddziaływania i ewentualne uciążliwości spowodowane ruchem pojazdów i wykorzystywanych maszyn. W trakcie eksploatacji przedsięwzięcie nie będzie emitowało zanieczyszczeń stałych, płynnych oraz gazowych. Nie będzie miało też wpływu na obciążenie istniejącej infrastruktury technicznej, a jego lokalizacja w znacznej odległości od granic Państwa, wyklucza jakiekolwiek oddziaływania transgraniczne.

Biorąc pod uwagę uzyskane opinie oraz analizę załączonej do wniosku KIP, przeprowadzoną pod kątem uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, Wójt stwierdził końcowo, że uzasadnione jest odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy środowiskowej, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji.

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli T. F. i M. F. podnosząc w nim m.in., że wydanie decyzji uznaniowej wymaga od organu nałożenie warunków i wymagań w zakresie ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Decyzją z dnia 8 maja 2024 r. nr KO.602/7/24 KO.602/8/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję Wójta, uznając, że odpowiada ona prawu i ustalonemu stanowi faktycznemu. W uzasadnieniu decyzji SKO przywołało oraz wyjaśniło przepisy prawa, stanowiące podstawę wydania decyzji przez Wójta, wyjaśniając, że przedmiotowa inwestycja mieści się w katalogu mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonym w § 3 ust. 1 pkt 54a lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 r., poz. 1839 ze zm.; dalej: "rozporządzenie RM"). Ma być bowiem realizowana na powierzchni do 15,617 ha na obszarze objętym formą ochrony przyrody, tj. OChK PPS. Przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest zatem obligatoryjne, lecz pozostaje uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez właściwy organ, przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Mając na względzie zaś uzyskaną od RDOŚ opinię o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla rzeczonego przedsięwzięcia, poprzedzoną analizą KIP oraz kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, SKO podzieliło w całości argumentację Wójta, wyjaśniającą z jakich względów realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. SKO uznało, że w sprawie zostały spełnione wymogi z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. SKO dostrzegło przy tym, że pominięto w sprawie fakt, że w odległości 100 m od granic terenu inwestycji znajduje się otulina Suwalskiego Parku Krajobrazowego. Zważywszy jednak na okoliczność, że zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko ograniczy się do terenu działek inwestycyjnych, organ odwoławczy skonkludował, że nie istnieją zagrożenia dla tego obszaru ze strony inwestycji. Ponadto SKO odniosło się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, uznając je za bezpodstawne.

Decyzja ta została sprostowana postanowieniem SKO z dnia 21 czerwca 2024 r. nr KO.602/7/24 KO.602/8/24.

Skargę na ww. decyzję wnieśli do sądu administracyjnego T. F. i M. F., zaskarżając ja w całości i zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, przez stwierdzenie przez organ, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która winna określać środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, bowiem w ocenie skarżących w przedmiotowej sprawie przeprowadzone oceny oddziaływania na środowisko przez RDOŚ, PPIS oraz Dyrektora ZZ, zostały sporządzone w sposób nierzetelny i lakoniczny, wobec czego zasadna jawi się konkluzja, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b i c w zw. z art. 84 ust. 1a w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, przez ich niezastosowanie i w konsekwencji nieokreślenie przez organ właściwy warunków i wymagań określonych w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej oraz nienałożenie przez organ obowiązku działań określonych w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b i c ustawy środowiskowej, w sytuacji gdy w sprawie zachodzi konieczność określenia istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, a także konieczność nałożenia przez organ działań w postaci unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nałożenia przez organ obowiązku monitorowania przedsięwzięcia na środowisko, określając jego zakres, termin i obowiązki;

III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, przez stwierdzenie przez organ, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie w znaczący sposób na krajobraz, bowiem zdaniem organu poszczególne elementy farmy będą stosunkowo niskie i nie będą stanowiły dominanty terenu, a także w ocenie organu panele fotowoltaiczne nie będą stanowiły elementu przykuwającego wzrok, podczas gdy organ nie uwzględnił, że planowana inwestycja wpłynie znacząco na obniżenie atrakcyjności turystycznej terenów w sąsiedztwie inwestycji, zaburzy ład przestrzenny krajobrazu, a ponadto do realizacji przedsięwzięcia wymagane jest usunięcie znajdujących się na przedmiotowym terenie drzew i krzewów, co wskazuje na istotną ingerencję inwestora w teren, posiadający szczególne walory kulturowe, przyrodnicze i krajobrazowe, co nie zostało uwzględnione przez organy, a winno mieć znaczenie w zakresie badania zasadności odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia;

IV. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy środowiskowej, przez ustalenie przez SKO, że planowana inwestycja nie wpłynie szkodliwie na środowisko przyrodnicze oraz zdrowie i życie ludzi, zaś wszystkie uciążliwości z nią związane, zdaniem organu, zamykać się będą na terenie planowanej inwestycji, podczas gdy obecnie nie istnieją badania potwierdzające, że długotrwała i wieloletnia ekspozycja na bezpośrednie sąsiedztwo elektrowni fotowoltaicznej nie przyniesie negatywnych skutków zdrowotnych, bowiem jest to stosunkowo nowa technologia, która dotychczas nie oddziaływała na ludzi przez okres 30 lat;

V. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 4 ust. 1 pkt 2 i 4 uchwały PPS przez uznanie przez SKO, że nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze oraz, że inwestycja nie naruszy zakazów zawartych w ww. uchwale, w tym zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień, a także zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, podczas gdy teren, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie jest zadrzewiony i znajdują się na nim liczne krzewy, co będzie wiązało się z koniecznością usunięcia owej flory, co więcej, przytwierdzenie słupów podtrzymujących moduły wiąże się z wykonaniem prac ziemnych, które trwale zniekształcą rzeźbę terenu, wobec czego realizacja przedsięwzięcia będzie miała negatywny wpływ na przyrodę oraz powierzchnię gruntu;

VI. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 106 § 3 k.p.a., przez niedokonanie całościowego wyjaśnienia stanu faktycznego i zaniechanie podjęcia przez SKO wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i w konsekwencji błędne rozpatrzenie całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, w sposób niebudzący wątpliwości, a także dokonanie dowolnej oraz wybiorczej oceny zebranego jak dotąd materiału dowodowego przez organ, który winien był poczynić rzetelne ustalenia w toku postępowania, co doprowadziłoby do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co doprowadziło do niewłaściwie wydanej decyzji przez SKO;

VII. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 w zw. z art. 107 § 2 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a., przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący przez SKO uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji i zawarciu przez ten organ jedynie lakonicznych twierdzeń w tymże uzasadnieniu przy jednoczesnym braku wskazania w sposób wyczerpujący podstawy prawnej tak wydanej decyzji, przez co owe uzasadnienie nie wskazuje w sposób całościowy na twierdzenia i wnioski wyprowadzone po przeprowadzeniu postępowania przez organy obu instancji;

VIII. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 84 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie na kanwie przedmiotowej sprawy, że w przypadku realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej są wymagane wiadomości specjalne, a ponadto mając na uwadze liczne wątpliwości zgłaszane przez mieszkańców pozostających w sąsiedztwie do planowanej inwestycji, organy obu instancji winny posiłkować się odpowiednią opinią biegłego lub biegłych, posiadających wiadomości specjalne wymagane przy tego typu przedsięwzięciu;

IX. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, w sytuacji, gdy była ona wadliwa.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta oraz złożyli wniosek dowodowy o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska celem ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie w jakikolwiek sposób oddziałuje lub może oddziaływać na środowisko; zweryfikowania wiarygodności i mocy dowodowej KIP; dokonania gruntownej analizy uwarunkowań środowiskowych, w szczególności mając na uwadze szczególne położenie przedmiotowego terenu, tj. na OChK PPS oraz w otulinie Suwalskiego Parku Krajobrazowego. W uzasadnieniu skargi skarżący umotywowali wywiedzione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odniosło się do podniesionych w skardze zarzutów, które uznało za niezasadne.

W trakcie rozprawy w dniu 10 października 2024 r. sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") oddalić wniosek dowodowy zawarty w skardze o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska na okoliczność zweryfikowania wiarygodności i mocy dowodowej KIP. Pełnomocnik skarżących złożył zaś w trybie art. 105 p.p.s.a. zastrzeżenie do protokołu w zakresie oddalenia ww. wniosku dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja SKO z dnia 8 maja 2024 r. nr KO.602/7/24 KO.602/8/24 utrzymująca w mocy decyzję Wójta z dnia 15 marca 2024 r. nr Oś.6220.102024 stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przez Spółkę przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 28 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr: [...] położonych w obrębie I. w gminie P..

Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy środowiskowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.) oraz rozporządzenia RM (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) określającego m.in. rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej).

Zarówno organy obu instancji, jak i sama wnioskująca Spółka zasadnie uznały, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 54a lit. a rozporządzenia RM. Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. zabudowę systemami fotowoltaicznymi o powierzchni wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 u.o.p., lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 u.o.p. Jak wynika bowiem z załączonej do wniosku KIP wynika, że powierzchnia terenu inwestycyjnego przeznaczonego pod zabudowę systemami fotowoltaicznymi wynosi do 15,617 ha, zaś teren ten położony jest na OChK PPS stanowiącego formę ochrony przyrody wymienioną w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.o.p.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, albo jeżeli o jej przeprowadzenie wystąpi podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia lokalizowanego na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 u.o.p.

Wedle art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria enumeratywnie wymienione w pkt 1-3 tego przepisu, a także mając na względzie wyszczególnione tam aspekty merytorycznej oceny danego kryterium. Przed wydaniem ww. postanowienia organ jest zobligowany, na mocy art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, do zasięgnięcia opinii właściwych organów. Załatwienie sprawy następuje w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydawana jest ona na wniosek inwestora, który przedstawia założenia planowanego przedsięwzięcia. Rolą organów orzekających i współdziałających w tym postępowaniu jest weryfikacja tych założeń pod względem ochrony środowiska. Celem tego postępowania jest bowiem zapobieżenie degradacji zasobów naturalnych i występowania emisji i innych uciążliwości, w tym na zdrowie i życie ludzkie.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana zarówno w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (obejmującej m.in. sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko), jak również w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej drugiej sytuacji, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Może również określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. (art. 84 ust. 1a ustawy). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 ustawy). Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii właściwych organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a ustawy środowiskowej (art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej). Zgodnie zaś z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a. powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie weryfikacji prawidłowości rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła sąd do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki – zarówno formalne, jak i merytoryczne – zostały spełnione. Przede wszystkim w toku postępowania uzyskano wymagane art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej opinie właściwych organów – GDOŚ, PPIS oraz Dyrektora ZZ. Każda z tych opinii prezentuje stanowisko o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W takim przypadku na organie ciążył obowiązek dokonania własnej oceny, czy w świetle warunków z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej konieczne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym względzie organ prowadzący postępowanie powinien dokonać obiektywnej, wyważonej i opartej na stanie faktycznym sprawy, oceny KIP, stanowiącej zasadniczy dowód w sprawie, jak również ocenić inwestycję w kontekście wszystkich uwarunkowań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wynika to wprost z art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, zatem są zobowiązane orzekać uwzględniając obowiązujący stan prawny. Sąd stwierdził, że organ wywiązał się z tego obowiązku.

Przede wszystkim uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, zawiera bowiem szczegółowe i wyczerpujące informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, które organ uwzględnił dokonując analizy wniosku Spółki. Odnosząc się do każdego z kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ doprecyzował je informacjami pozyskanymi z KIP. W związku z powyższym zarzut i argumentacja skargi, podważające kompleksowość i rzetelność sporządzonych w toku postępowania opinii właściwych organów, nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżących skutku, zważywszy na obszerny wywód zaprezentowany w tym względzie w uzasadnieniu decyzji, a stanowiący wyraz dokonania przez organ własnej i swobodnej oceny KIP, niezależnie od opinii właściwych organów. Co więcej, przedmiotowe opinie, mimo, że bardziej zwięzłe od uzasadnienia zaskarżonego aktu, również prezentują stanowiska oparte na analizie KIP.

Na uwzględnienie nie zasługują również te zarzuty skargi, które kwestionują prawidłowość dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, co do braku znaczącego wpływu planowanego przedsięwzięcia na krajobraz oraz szkodliwego wpływu na środowisko przyrodnicze, a także zdrowie i życie ludzi. Skarżący podnoszą w tym względzie m.in., że wskutek posadowienia farmy fotowoltaicznej nastąpi obniżenie atrakcyjności turystycznej terenów w sąsiedztwie inwestycji, dojdzie do zaburzenia ładu przestrzennego krajobrazu, w tym do usunięcia znajdujących się na przedmiotowym terenie drzew i krzewów, a także do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu na skutek prac ziemnych – tj. do działań niedopuszczalnych na gruncie uchwały PPS. Sąd zauważa przy tym, że jakkolwiek treść § 4 ust. 1 pkt 2 i 4 uchwały PPS formułuje zakazy likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, to § 4 ust. 1a pkt 1 uchwały PPS precyzuje w jakich sytuacjach możliwa jest likwidacja krzewów lub drzew tworzących zadrzewienia śródpolne, co oznacza, że w pewnych przypadkach i pod pewnymi warunkami, ustanowiony w § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały PPS zakaz nie obowiązuje.

Przeprowadzona w tym względzie przez organ analiza KIP wykazała, że realizacja inwestycji nie naruszy ww. zapisów uchwały PPS. Z treści KIP wynika, że obecnie teren inwestycyjny porośnięty jest mało zróżnicowanymi zbiorowiskami roślinnymi, wykształconymi na terenach rolniczych oraz zalesieniami znajdującymi się w południowej części. Stwierdzono występowanie siedlisk grądu. Planowane prace inwestycyjne zaplanowano na obszarze nie porośniętym drzewostanem, zaś po ich realizacji, teren będzie porastała dzika roślinność trawiasta, co oznacza, że będzie to powierzchnia biologicznie czynna, zaś konstrukcja paneli oraz ich stelaży będzie mogła przyczynić się do powstania alternatywnych miejsc żerowania ptaków. Przedsięwzięcie nie zmieni więc dotychczasowego przeznaczenia gruntu.

Z KIP wynika również, że budowa przedsięwzięcia nie zakłada rozwiązań projektowych, których wykonanie wymagałoby prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Planowane do wykonania prace ziemne sprowadzają się do wykonania wykopów pod doły do osadzenia stelaży paneli, a tym samym konstrukcja inwestycji nie będzie zawierała elementów stale przytwierdzonych do gruntu. Planowana do zastosowania technologia eliminuje konieczności dokonywania wielkopowierzchniowych wykopów pod fundamenty, a ingerencja w rzeźbę terenu będzie jedynie powierzchniowa - w miejscu styku stóp montażowych z glebą. Słusznie zatem uznano, że zapisy KIP wskazują na zgodność proponowanych rozwiązań z zapisami uchwały PPS, w szczególności z § 4 ust. 1 pkt 4 tego aktu. Ustalenia poczynione w tym względzie przez organy obu instancji są wyczerpujące, spójne, a także zbieżne ze stwierdzeniem RDOŚ, że realizacja inwestycji nie naruszy zakazów zawartych w uchwale PPS.

Ponadto organy szeroko uzasadniły stanowisko, że funkcjonowanie elektrowni fotowoltaicznej nie wpłynie negatywnie na środowisko, w tym nie będzie wiązało się z wykorzystaniem surowców oraz materiałów mogących mieć negatywny wpływ na środowisko, nie będzie stanowiło zagrożenia dla zdrowia okolicznych mieszkańców, ani nie wpłynie negatywnie na krajobraz kulturowy. Wskazano jednoznacznie, że potencjalne negatywne oddziaływanie i uciążliwości, mogą wystąpić zasadniczo jedynie na etapie prowadzenia prac związanych z montażem instalacji i wykonaniem infrastruktury towarzyszącej, jednakże mając na względzie zaproponowane przez inwestora w KIP działania, mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, zasadnie uznano, że skutki realizacji inwestycji nie powinny wpłynąć negatywnie na realizację celów środowiskowych. Słusznie również w odpowiedzi na skargę SKO zauważyło, że podnoszone przez skarżących na obecnym etapie kwestie ładu przestrzennego, w tym mające wpływ na hipotetyczne obniżenie walorów turystycznych terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją, będą stanowiły przedmiot oceny na etapie ustalania dla inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. KIP zawiera ponadto szerokie uzasadnienie tezy o braku szkodliwości pola elektromagnetycznego na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. Wobec braku w aktach sprawy dowodu przeciwnego, kwestionującego tą tezę – sporządzonego przez osobę posiadająca wiadomości specjalistyczne, nie można skutecznie zarzucać organom obu instancji dokonania w tym względzie wadliwej oceny dowodów.

Wbrew postulatom skarżących organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do podważania z urzędu podstawowych danych zawartych w KIP. Powyższe dane zostały bowiem poddane wystarczająco szczegółowej weryfikacji nie tylko na podstawie analizy treści KIP, lecz także w toku postępowań incydentalnych przed organami współdziałającymi. Strona skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnej opinii (ekspertyzy) specjalistycznej, która podważałaby ustalenia organów obu instancji dokonane m.in. na podstawie KIP. Nie zostały również choćby uwiarygodnione twierdzenia związane z wątpliwościami co do informacji tam zwartych albo z koniecznością dodatkowej weryfikacji tych informacji. Tego rodzaju dodatkowe dowody, weryfikujące dane zawarte w KIP, mogą być przeprowadzone wyjątkowo, jeżeli istnieją istotne, uzasadnione i skonkretyzowane wątpliwości co do zgodności tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy. Wątpliwości te nie mogą jednak wymagać od organu samodzielnego dokonywania specjalistycznych ocen, jak również nie mogą mieć charakteru ogólnego lub być pozbawione konkretnego i przekonującego uzasadnienia.

Jakkolwiek przedłożona przez Spółkę i spełniająca wymogi wyznaczone w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej KIP jest dokumentem prywatnym, podlegającym swobodnej ocenie organów, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść, a także fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje więc szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w KIP.

Jeżeli więc strona postępowania – niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie – zmierza do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to jej obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie KIP, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (por.: np. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji, skoro pozostałe zgromadzone w sprawie dowody nie stoją w oczywistej sprzeczności z KIP, lecz pozostają z nią w pełnej korelacji, trudno czynić organom skuteczny zarzut w zakresie braku pozyskania specjalistycznej opinii biegłego, który miałby dodatkowo (niejako konkurencyjnie) wypowiedzieć się w kwestii objętej treścią KIP. Stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że jest odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych, tak jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Z powyższych względów zarzut VIII skargi również okazał się niezasadny. Również z tego powodu sąd postanowił oddalić zgłoszony w skardze analogiczny wniosek dowodowy, stwierdzając, że nie zachodzą w kontrolowanej sprawie wątpliwości niezbędne do wyjaśnienia, zaś zgromadzony materiał dowodowy jest spójny i jednoznaczny w swoim wyrazie.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut II skargi, bowiem art. 84 ust. 1a ustawy środowiskowej umożliwia organowi określenie warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy środowiskowej, lub nałożenie obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c ustawy środowiskowej, nie nakładając na organ w tym względzie bezwzględnej konieczności działania. Przepis ten ma zatem charakter fakultatywny, co oznacza, że nie można czynić organowi zarzutu zaniechania w tym przedmiocie, skoro ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie wymagała nałożenia warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji projektowej, czy też nałożenia obowiązku unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub obowiązku monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Resumując, sąd doszedł do wniosku, że decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Wydano je bowiem na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, w tym KIP i wymaganych ustawą opinii właściwych organów, które to dowody poddano należytej analizie, a następnie prawidłowo zastosowano właściwe unormowania prawa materialnego. Z kolei, jak już wskazano, przedstawione zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w złożonej skardze zarzuty nie mogły wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał także, że w sprawie nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 106 § 3 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nadto, sporządzone uzasadnienie odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną i faktyczną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając zasady przekonywania. Podniesione zaś w skardze zarzuty w zasadniczej swej mierze, stanowią polemikę ze spójnymi ustaleniami organów obu instancji, nie znajdującą oparcia w materiale dowodowym, a ponadto forsującą jedynie interes faktyczny strony skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa

Wobec tego, że sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, skargę oddalono na mocy art. 151 p.p.s.a.