Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 25/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności w części; oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 1, § 2, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skargi I.G. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w K. w udostępnieniu informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej w K. do rozpoznania pkt 2 i 3 wniosku skarżącej I. G. z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej; 2) w pozostałym zakresie skargę oddala; 3) zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej w K. na rzecz skarżącej I. G. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 31 stycznia 2024 r. I. G. (dalej jako: "skarżąca"), powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwróciła się do Dyrektora Szkoły Podstawowej (dalej jako: "organ") o przesłanie w formacie PDF na wskazany adres elektroniczny następujących informacji:

1. kopii treści obowiązującego na dzień otrzymania wniosku Statutu Szkoły Podstawowej wraz z wykazem wprowadzonych zmian regulacji oraz daty wprowadzenia nowych zapisów od terminu liczonego 5 lat wstecz od dnia otrzymania wniosku a znajdujących się w obowiązującym statucie;

2. informacji dotyczących skarg wniesionych (biorąc pod uwagę treść pisma a nie jego formę) do kuratorium oświaty a także do organów Szkoły Podstawowej w tym dyrektora, z informacją jakiego pracownika szkoły skarga dotyczy i jakie przedstawiono mu zarzuty oraz jakie czynności naprawcze podjęto. W informacji należy uwzględnić także skargi i zażalenia złożone ustnie;

3. informacji o prawomocnych i nieprawomocnych wyrokach Sądu Najwyższego, sądu powszechnego oraz administracyjnego ciążących na organie wraz z podaniem orzeczenia i sygnatury akt, a także skarg i zażaleń czekających na rozpatrzenie;

4. informacji o sposobie odnotowywania frekwencji ucznia, tj. nieobecności, spóźnień oraz zwolnień z przedmiotów obowiązkowych i nieobowiązkowych wraz z oznaczeniem czasowym po jakim czasie odznaczane jest spóźnienie, a po jakim nieobecność.

Pismem z 13 lutego 2024 r. organ poinformował skarżącą, że żądana informacja nie zostanie udzielona w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem jej zakres jest na tyle obszerny, że nie ma możliwości rozpatrzenia. Nowy termin rozpatrzenia wniosku określono do dnia 30 marca 2024 r.

W reakcji na pismo organu skarżąca pismem z 18 lutego 2024 r. zmodyfikowała wniosek w ten sposób, że ograniczyła pkt 2 wniosku do informacji dotyczących skarg wniesionych do organów szkoły, z wyłączeniem skarg skierowanych do kuratorium oświaty.

Natomiast w dniu 17 lutego 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu w zakresie rozpoznania jej wniosku z 31 stycznia 2024 r. o udzielenie informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji, wymierzenie organowi grzywny i przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że 14-dniowy termin na udostępnienie informacji upłynął bezskutecznie, gdyż żądana informacja publiczna nie została jej udzielona. Przywołała także sygnatury orzeczeń wydanych w sprawach zainicjowanych wniesionymi przez nią skargami związanymi z bezczynnością organu.

Pismem z 27 lutego 2024 r. organ ustosunkowując się do wniosku skarżącej z 31 stycznia 2024 r., zmodyfikowanego pismem z 18 lutego 2024 r., udzielił następującej odpowiedzi:

- co do pkt 1 wniosku – przesłał kopie statutów z ostatnich 5 lat zawierające zmiany ich treści. Dokument "Uchwały statutowe" zawiera uchwały zawierające wprowadzone zmiany i daty wprowadzenia tych zmian. Jeżeli uchwała nie zawiera zmian (uchwały 183 i 188), to są one zaznaczone w treści statutu kolorem czerwonym. Dla ułatwienia, nazwy plików statutów zawierają przypisane uchwały zmieniające dany statut. Np. nazwa pliku "Statut Szkoły 2024 U5 U8 U10" przypisuje statutowi uchwały nr 5/2023/2024, 8/2023/2024 i 10/2023/2024 zapisane w pliku "Uchwały Statutowe"

- co do pkt 2 i 3 wniosku – żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i w tych punktach nie może być załatwiony. Powyższe potwierdza orzecznictwo, np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 marca 2020 r. II SAB/Go 17/20 "Nie jest możliwe załatwienie takiego wniosku, w którym wnioskodawca nie wskazuje konkretnej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie. Wnioski tak sformułowane nie są żądaniem udostępnienia informacji publicznej i nie mogą być prawidłowo rozpoznane, nie jest bowiem określony dokładny zakres żądania. Gdy żądanie jest niejasne, zbyt zawiłe lub ogólne organ powinien ograniczyć się do poinformowania, że wniosek nie może być załatwiony"

- co do pkt 4 wniosku organ przytoczył brzmienie § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz. U. z 2024 r. poz. 50) oraz wskazał zasady rozliczania nieobecności i spóźnień, a także usprawiedliwiania nieobecności uczniów.

Z kolei w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że po wcześniejszym przedłużeniu terminu na załatwienie wniosku, pismem z 27 lutego udzielił skarżącej odpowiedzi, co oznacza, że nie pozostawał w bezczynności.

Pismem z 29 marca 2024 r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę, podkreślając, że odpowiedzi na wniosek organ powinien udzielić jej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako "u.d.i.p."). W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).

Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z kolei w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy a jednym z tych zadań własnych są sprawy edukacji publicznej (pkt 8). Natomiast z art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082) wynika, że jednostki samorządu terytorialnego mogą zakładać i prowadzić jedynie szkoły i placówki publiczne. Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że niewątpliwie szkoła podstawowa jest podmiotem publicznym, gdyż wykonuje zadania publiczne w zakresie edukacji, jak również dysponuje majątkiem publicznym. Tym samym kierujący taką placówką dyrektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., o ile ma ona charakter informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organ rozpatrując wniosek skarżącej z 31 stycznia 2024 r. po jego modyfikacji uznał, że zawarte w nim żądania mają na tyle obszerny zakres, że nie ma możliwości ich rozpatrzenia w terminie 14 dni i w piśmie z 13 lutego 2024 r. wyznaczył termin rozpatrzenia wniosku do dnia 30 marca 2024 r. Uprawnienie do przedłużenia terminu przewiduje art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Skarżąca odniosła się do informacji dotyczącej obszerności wniosku i pismem z 18 lutego 2024 r. ograniczyła częściowo swoje żądania. Niemniej jednak w dniu 17 lutego 2024 r. wniosła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu. W takiej sytuacji, z uwagi na przedłużenie terminu załatwienia wniosku, skarga co do zasady powinna podlegać oddaleniu w całości jako wniesiona przedwcześnie, ale w sprawach skarg na bezczynność sądy biorą pod uwagę stan faktyczny istniejący w dniu orzekania, a w rozpoznawanej sprawie organ pismem z dnia 27 lutego 2024 r. ustosunkował się do wniosku skarżącej udostępniając jej informacje objęte pkt 1 i pkt 4 wniosku i odmawiając udostępnienia informacji z pkt 2 i pkt 3 wniosku. Wobec powyższego, uwzględniając zaistniały stan faktyczny, Sąd dokonał oceny zasadności skargi i stanowiska organu.

Należy wskazać, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przepis ten ma zastosowanie, gdy żądane dane stanowią informację publiczną, ale na podstawie konkretnych przepisów ich udostępnienie podlega prawnej ochronie. Takie ograniczenie do dostępu do informacji publicznej wprowadza m.in. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że po przedłużeniu terminu załatwienia wniosku organ udostępnił skarżącej informacje objęte punktami 1 i 4 wniosku. Odpowiedź na pkt 4 jest kompletna. Również przesłanie kopii statutów z ostatnich 5 lat zawierających zmiany ich treści wraz z dokumentem określonym jako "Uchwały statutowe" obejmującym uchwały zawierające wprowadzone zmiany i daty wprowadzenia tych zmian ocenić należy jako pełną odpowiedź na żądanie zawarte w punkcie 1 wniosku. Zatem w tym zakresie skarga jest niezasadna.

Sąd nie podziela natomiast oceny organu co do charakteru żądania skarżącej z punktów 2 i 3 wniosku. Organ wskazał bowiem, że zawarte tam pytania nie obejmują informacji publicznej, akcentując zbytnią ogólnikowość i brak wskazania konkretnych danych, których udostępnienia domaga się skarżąca. Stanowisko to nie jest zasadne. W punkcie 2 wniosku (po jego modyfikacji) skarżąca domagała się informacji dotyczących skarg wniesionych (biorąc pod uwagę treść pisma a nie jego formę) do organów Szkoły Podstawowej, w tym dyrektora, z informacją jakiego pracownika szkoły skarga dotyczy i jakie przedstawiono mu zarzuty oraz jakie czynności naprawcze podjęto, z uwzględnieniem także skarg i zażaleń złożonych ustnie. W ocenie Sądu tak sformułowane żądanie nie jest ani zbyt ogólnikowe , ani niekonkretne. Skarżąca domagała się bowiem informacji o wniesionych do organu skargach i zażaleniach dotyczących pracowników organu i podjętych w tym zakresie środkach zaradczych. Takie żądanie z cała pewnością mieści się w pojęciu informacji publicznej, gdyż dotyczą funkcjonowania i trybu postępowania organu administracji w znaczeniu funkcjonalnym, którym jest dyrektor szkoły, i związane są z szeroko rozumiana działalnością szkoły w sferze publicznej. Nie oznacza to oczywiście obowiązku udostępnienia treści skarg, które wpłynęły do organu, gdyż te stanowią dokumenty prywatne, ale informacja o ich ilości i sposobie załatwienia oraz ewentualnych wdrożonych środkach zaradczych stanowi informację publiczną. Oczywistym jest także, że w zakresie żądania danych osób, których skargi te dotyczą organ uwzględnić powinien ochronę przewidzianą w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i rozpoznać żądanie skarżącej w tej części w sposób, który nie doprowadzi do naruszenia tego przepisu.

Również żądanie podania informacji o prawomocnych i nieprawomocnych wyrokach sądów powszechnych i administracyjnych dotyczących działalności organu uznać należy za mieszczące się w katalogu informacji publicznej. Skarżąca nie domaga się bowiem przesłania odpisów wyroków w konkretnych sprawach, a jedynie informacji o nich w zakresie orzeczeń, ich sygnatur i wskazania czy są one prawomocne, czy nie. Już z samej treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a) .u.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna dotycząca danych publicznych, w tym m.in. treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Jeżeli zatem organ jest w posiadaniu takich orzeczeń, to winien informacje w tym zakresie udostępnić, z tym że również z zachowaniem ograniczeń przewidzianych w art. 5 u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd w punkcie 1) wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania punktu 2 i 3 wniosku skarżącej z 31 stycznia 2024 r.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., w przypadku o którym mowa w art. 149 § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła i o wymierzenie grzywny, i o przyznanie sumy pieniężnej. Oba te żądania Sąd uznał za nieuzasadnione. Należy bowiem zwrócić uwagę, że z literalnej wykładni art. 149 § 2 p.p.s.a., wynika, że wymierzenie grzywny zależy od uznania sądu (może nastąpić z urzędu, bez wniosku strony). Trzeba również mieć na względzie, że środek ten powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach bezczynności w załatwieniu sprawy. Tym samym chodzi o sytuację, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto musi istnieć uzasadniona obawa, że bez dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie organ zareagował na wniosek skarżącej, początkowo przedłużając termin załatwienia sprawy, a następnie udzielając (częściowo błędnej, co wyjaśniono wyżej) odpowiedzi na wniosek, a to wyklucza celowość wymierzenia organowi grzywny.

Natomiast co do żądania przyznania sumy pieniężnej Sąd wziął pod uwagę, że również rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma charakter fakultatywny i zależne jest od uznania sądu. O ile bowiem grzywna jest środkiem o charakterze represyjnym i prewencyjnym, mającym zdyscyplinować organ, o tyle suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Przyznanie od organu określonej sumy pieniężnej stanowić ma nie tyle sankcję za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu. Tymczasem skarżąca nie wykazała żadnych ujemnych dla niej konsekwencji wynikających z bezczynności organu.

Ponieważ na dzień wniesienia skargi co do pkt 1 i 4 wniosku z 31 stycznia 2024 r. skarga była przedwczesna, a w toku postępowania skarżąca uzyskała odpowiedź w tym zakresie, a ponadto żądanie wymierzenia grzywny i przyznania sumy pieniężnej Sąd uznał za niezasadne, w tej części skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym rozstrzygnięto w pkt 2) wyroku.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku)