Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 427/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 3 pkt 23, art. 3 pkt 48
journal: Dz.U. 2022 poz 2556
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 4 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 427/23

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 maja 2023 roku, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.( dalej SKO lub organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2023 roku, poz. 775, dalej jako kpa) po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania [...] sp. oo, od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 15 marca 2023 roku, znak: [...], odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji gazu płynnego dla potrzeb rezerwowego zasilania pieców hutniczych, składającej się ze stalowych zbiorników na płynny gaz LPG o pojemności całkowitej ok. 400 m³, zlokalizowanych na terenie zakładu [...] sp.z oo w R., przy ul. [...], na działce nr [...], obręb [...] z przyczyn podanych w uzasadnieniu – orzekło – utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 15 marca 2023 roku odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla inwestora [...] sp. z oo w R..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że odmówił wydania żądanej decyzji z uwagi na jej niezgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który został przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia 6 maja 2013 roku( dalej plan miejscowy).

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła skarżąca spółka zarzucając naruszenie:

- art. 80 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko( DZ.U z 2022 roku, poz. 1029 ze zm. dalej ustawa ooś);

- § 8 ust.2 planu miejscowego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji pominięcie przez organ pierwszej instancji, iż ustalone w tym planie zakazy lokalizacji poszczególnych przedsięwzięć nie dotyczą przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, rozbudowie elementów infrastruktury technicznej i komunikacyjnej;

- § 12 ust.15 planu miejscowego poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że nie dopuszcza on stosowania przez inwestora innych indywidualnych źródeł gazu ziemnego, podczas gdy w planie takiego zakazu jednoznacznie zakazu nie wskazano, jak również nie dopuszczono wykładni rozszerzającej powołanego zapisu planu miejscowego, co skutkowało decyzją o odmowie wydania decyzji środowiskowej;

- art. 7a kpa poprzez nierozstrzygnięcie przez organ w przypadku wątpliwości na korzyść strony;

- art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa.

Organ odwoławczy wskazał, że zasadniczą kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest, czy lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia, które zgodnie z § 3 ust.1 pkt 35 lit.d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko( DZ.U z 2019 roku, poz. 1839 ze zm. dalej jako rozporządzenie), zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu czego wymaga przepis art. 80 ust.2 ustawy ooś.

W przypadku stwierdzenia niezgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego staje się bezprzedmiotowe.

SKO w R. stwierdziło, że działka o nr ew. [...] położona w R. na której planowane przedsięwzięcie znajdują się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia 6 maja 2013 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu dla obszaru przedmiotowej inwestycji.

Z zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organ uznał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie jest niezgodne z § 8 ust.1 pkt 3 oraz § 12 ust.15 planu miejscowego.

SKO w R. w pełni podzieliło, o braku zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z § 12 ust.15 planu, który stanowi ,, zaopatrzenie w gaz ziemny przewodowy według zapotrzebowania istniejącej lub planowanej zabudowy z funkcjonującego systemu gazowniczego poprzez jego rozbudowę lub zabudowę – zgodnie z zasadami określonymi w przepisach odrębnych ‘’.

Z przepisu tego zdaniem organu wynika, że zaopatrzenie istniejącej lub planowanej zabudowy ma być zapewnione z funkcjonującego systemu gazowniczego( poprzez jego rozbudowę lub przebudowę). Przepis ten nie dopuszcza stosowania przez inwestora innych indywidualnych źródeł zaopatrzenia w gaz( np. własne zbiorniki gazu). W ocenie organu gdyby intencją organu stanowiącego było wskazanie na możliwość zastosowania innych, indywidualnych źródeł zaopatrzenia w gaz, to wskazałby to wprost, tak jak to uczynił w przypadku zaopatrzenia w energię cieplną w § 12 ust.16 planu, gdzie wprost wskazał ,, dopuszcza się także stosowanie indywidualnych lub zbiorowych lokalnych źródeł ciepła ‘’.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze spółką, że Prezydent Miasta R. błędnie zinterpretował przepis § 12 ust.15, bo jak twierdziła spółka, gdyby intencją organu stanowiącego plan miejscowy było dopuszczenie zaopatrzenia w gaz ziemny przewodowy jedynie w sposób wskazany w tym przepisie, to organ by doprecyzował poprzez użycie zwrotu ,, jedynie" , " tylko ‘’ , stwierdzając że zapisu planu nie można interpretować w sposób rozszerzający i uznanie, że co nie jest zabronione, to jest dozwolone. Organ odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroków z dnia 16 maja 2016 roku, II OSK 834/13 oraz 13 lipca 2017 roku, II OSK 1215/17), gdzie sądy powiedziały, że w prawie administracyjnym obowiązuje zasada , że ,, dozwolone jest tylko to co wynika z przepisów prawa’’. Tak więc w prawie administracyjnym nie można zakładać istnienia luk, których likwidowanie w drodze analogii doprowadziłoby do akceptowania zasady niemającej zastosowania w prawie administracyjnym, że wolno wszystko co nie jest zakazane.

W ocenie organu odwoławczego stwierdził, że teren na którym jest zlokalizowany zakład [...] ( huta szkła) jest uzbrojony w infrastrukturę techniczną – między innymi gazową. Na potrzeby technologiczne huty szkła wykorzystywany jest gaz z miejskiej sieci gazowniczej. Instalacja objęta przedmiotowym przedsięwzięciem będzie stanowiła alternatywne( rezerwowe) źródło zasilania gazem tego zakładu.

W ocenie organu miejscowy plan dla tego terenu nie przewiduje takiego rozwiązania tj. zaopatrzenia w gaz z indywidualnych źródeł nowo planowanych, tylko wskazuje na wykorzystanie w tym celu funkcjonującej już sieci przewodowej – poprzez rozbudowę i przebudowę.

Organ odwoławczy nie zgodził się z Prezydentem Miasta R., iż przedmiotowe przedsięwzięcie jest także niezgodne z § 8 ust.1 pkt 3 planu miejscowego.

Zgodnie z wyżej powołanym przepisem na tym obszarze zakazuje się lokalizacji zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii przemysłowych, zakwalifikowanych do tej kategorii zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ pierwszej instancji uznał, że planowana inwestycja do magazynowania gazu płynnego w ilości 184 t mieści się w ustawowej kategorii zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i wobec tego jest objęta zakazem z § 8 ust.1 pkt 3 planu miejscowego. SKO w R. stwierdziło, że przy ocenie tej sytuacji należy mieć na uwadze § 8 ust.2 planu miejscowego, zgodnie z którym, ustalone w niniejszym planie zakazy lokalizacji poszczególnych przedsięwzięć nie dotyczą przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, rozbudowie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. W ocenie organu przedmiotowe przedsięwzięcie należy uznać za budowę infrastruktury technicznej, co skutkuje tym, że nie dotyczą jej zakazy lokalizacji poszczególnych przedsięwzięć ustalonych w planie, w tym zakazem z § 8 ust.1 pkt 3 planu. Co do zakresu pojęcia ,,infrastruktura techniczna ‘’, które nie zostało zdefiniowane w miejscowym planie, to organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Uznano, że pojęcie to należy interpretować systemowo, jednakże przy interpretacji art. 61 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie należy bezwzględnie i bezrefleksyjnie opierać się wyłącznie na definicjach innych ustaw, zwłaszcza, że mogą one dotyczyć nieco innej problematyki. Wykładnia pojęcia użytego w art. 61 ust.3 nie może opierać się na wykorzystaniu wprost pojęć funkcjonujących w systemie prawa, ale poza przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przywołał stanowisko zawarte w wyroku z dnia 14 stycznia 2022 roku, VII SA/Wa 2130/21 odwołujące się do art.3 pkt 7 i 9 prawa energetycznego i przyjął, że urządzenia infrastruktury technicznej, to urządzenia techniczne stosowane do magazynowania paliw. Obiekty infrastruktury technicznej co do zasady pełnią rolę towarzyszącą podstawowemu przeznaczeniu terenu, rolę służebną wobec zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej czy przemysłowej, np. poprzez dostarczanie wody, prądu, gazu.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła [...] sp. z oo.

Zaskarżonej decyzji zarzucała:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: -a) art. 80 ust.2 ustawy ooś poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji orzeczenie o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia jako niezgodną z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy plan miejscowy nie stoi na przeszkodzie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia;

-b) § 12 ust.15 miejscowego planu poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że nie dopuszcza on stosowania przez inwestora innych indywidualnych źródeł gazu ziemnego, podczas gdy w planie miejscowym nie wskazano jednoznacznie takiego zakazu, co skutkowało orzeczeniem o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie a, to:

-a) art. 7a kpa poprzez nierozstrzygnięcie przez SKO w R. wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony;

-b) art. 8 kpa poprzez niestaranne i niezgodne z przepisami przeprowadzenie postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;

-c) art. 138 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji podczas gdy organ winien uchylić decyzję organu pierwszej instancji.

Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji;

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podnosiła, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia co do zasady jest decyzją związaną. Organ jest zobowiązany do wydania decyzji w każdym przypadku, gdy zwróci się o to prawem przewidzianym strona, za wyjątkiem przypadków enumeratywnie przewidzianych. Jednym z przypadków wydania decyzji odmownej może być niezgodność lokalizacji przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zasadami wykładni przepisów prawnych, przepis o charakterze wyjątku podlega interpretacji ścieśniającej, a tym samym właściwy organ wydaje decyzję negatywną jedynie w sytuacji, gdy wykaże jednoznacznie niezgodność planowanego przedsięwzięcia z przepisami obowiązującego planu.

W ocenie skarżącej organ dokonał błędnej wykładni przepisu § 12 ust.15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zagospodarowania terenu stanowiącego że ,, zaopatrzenie w gaz ziemny przewodowy według zapotrzebowania istniejącej i planowanej zabudowy z funkcjonującego systemu gazowniczego poprzez jego zabudowę i przebudowę – zgodnie z zasadami określonymi w przepisach odrębnych ‘’. Organ bezzasadnie uznał, że gdyby intencją organu stanowiącego plan było wskazanie na możliwość stosowania również innych indywidualnych źródeł zaopatrzenia w gaz, znalazłoby to wyraźne odzwierciedlenie w treści wyżej powołanego zapisu planu.

Zdaniem organu taka interpretacja jest bezzasadna gdyż gdyby intencją uchwałodawcy było dopuszczenie zaopatrzenie w gaz ziemny jedynie we wskazany sposób, wówczas organ doprecyzowałby go na przykład o słowo ,, wyłącznie, jedynie lub tylko ‘’ czego nie uczynił. Wskazał na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z 3 lutego 2016 roku, I OSK 2564/15 ,, skoro wykładnia prawa musi opierać się na racjonalności ustawodawcy, wewnętrznej spójności aktu, ale i całego systemu prawa, to pominięcie wykładni językowej w niektórych przypadkach usprawiedliwia interpretowanym przepisom znaczenia, które uczyni je rozwiązaniami najtrafniejszymi prakseologicznie’’. Organy rozstrzygające w przedmiotowej sprawie w zakresie interpretacji § 12 ust.15 planu miejscowego nie postąpiły tak jak wskazywało wyżej cytowane stanowisko.

Skarżąca podnosiła, że organ naruszył przepis art. 7a kpa, zgodnie z którym jeżeli przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości, co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.

Organ w sytuacji wątpliwej redakcji zapisu miejscowego planu nie zastosował wyżej powołanego przepisu prawa.

Zdaniem skarżącej organ również uchybił normie art. 8 § 1 kpa wskazującą na zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa. W myśl zasady zaufania do organów jest przerzucanie na obywatela negatywnych skutków błędów lub uchybień popełnionych przez sam organ administracji publicznej, np. przez niewłaściwą interpretację przepisu. Organ odwoławczy w swojej decyzji całkowicie pominął treść art. 8 § 1 kpa formułując zarówno decyzję, jak i jej uzasadnienie w sposób jednostronny, jednocześnie dokonując błędnej wykładni przytoczonych przepisów.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 1 kpa poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej utrzymanie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się

z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów procesowych w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego w sprawie. Dopiero niewadliwe ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę zastosowania normy prawa materialnego.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza cenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy( por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 roku, syg. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę jeżeli doszło do naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa na treść orzeczenia( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 lipca 2019 roku, III SA/Kr 438/19). Skutecznym zarzutem naruszenia prawa procesowego może być tylko ten, który wskazuje na istnienie istotnego wpływu naruszenia na rozstrzygnięcie, bo art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a odwołuje się do tej przesłanki. Zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania może być skutecznym zarzutem skargi, ale tylko takie które miało istotny wpływ. Jednak ten wpływ musi wykazać strona, a nie Sąd ( wyrok NSA z 10 października 2019 roku, II GSK 2763/17).

Zgodnie z art. 80 ust.2 ustawy ooś właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan został uchwalony. Dla terenu zainwestowania obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia 6 maja 2013 roku, nr [...].

Należy wskazać, iż zgodnie z § 5 ust.1 pkt 1 - 3 miejscowego planu na nieruchomości skarżącej jest prowadzona działalność przemysłowa i plan miejscowy został ustalony dla terenów jako usługi/przemysł. Charakter terenu i tym samym uregulowania dla tego terenu muszą być interpretowane w sposób ścisły. Należy zauważyć, iż na terenie należącym do skarżącej, a zlokalizowanym na terenie objętym planem miejscowym znajduje się zakład przemysłowy( huta szkła), gdzie gaz ziemny jest wykorzystywany jako środek produkcji w ilości 60 000 000 m³/rok. W związku na charakter terenu, sposób wykorzystania gazu ziemnego, infrastruktura gazownicza istniejąca i możliwa do rozbudowy zapis planu miejscowego w § 12 ust. 15, że ,, zaopatrzenie w gaz ziemny przewodowy według zapotrzebowania istniejącej i planowanej zabudowy z funkcjonującego systemu gazowniczego przez jego rozbudowę i przebudowę’’ jest intencjonalny. Używanie tak dużych ilości gazu musi być poddane rygorom bezpieczeństwa z miejskiego systemu gazowniczego.

W ocenie Sądu zarzut skarżącej, iż wykładnia wyżej powołanego przepisu dokonana przez organ odwoławczy jest nieracjonalna, ponieważ przepis § 12 ust.15 wprost nie zakazuje korzystania z gazu spoza systemu nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że uchwałodawca chcąc dopuścić możliwość korzystania z różnych źródeł ciepła wyrżnie to dopuści - § 12 ust.16 planu. Należy zauważyć, iż dokonujemy i korzystamy z innych rodzajów wykładni niż wykładania językowa, w sytuacji gdy nasuwa się wątpliwość co rozumienia danej normy prawnej, bądź wykładnia językowa prowadziłby do niepożądanych wyników i pozostawałaby w sprzeczności z wynikami wykładni systemowej i celowościowej. Tak więc skoro na terenie zabudowy przemysłowej istnieje infrastruktura gazownicza sieciowa, to zapis § 12 ust.15 należy rozumieć jako obowiązek korzystania z gazu z sieci, a przepis nie przewiduje wyjątku od tej zasady.

Zdaniem Sądu należy uznać za nieusprawiedliwione stanowisko organu drugiej instancji, iż przedmiotowa inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z zapisem planu miejscowego - § 8 ust.1 pkt 3 – zakazującym lokalizowania zakładów przemysłowych stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii przemysłowych.

Podstawę do zakwalifikowania zakładu do kategorii zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z 29 stycznia 2016 roku w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych ( DZ.U z 2016 poz. 168). W instalacji zbiornikowej gazu płynnego dla potrzeb zasilania odbiorników technologicznych będzie występować substancja niebezpieczna – wymieniona w załączniku do rozporządzenia – tabela nr 2 poz.18 – łatwopalne gazy ciekłe, kategoria 1 lub 2( w tym gaz płynny) i gaz ziemny przekraczająca wartość progową 50 Mg, a nie przekraczająca wartości 200 Mg. Planowana ilość gazy płynnego ok. 184 t. Tak więc występowanie odpowiedniej ilości substancji niebezpiecznej - gazu ciekłego może stanowić podstawę do uznania, że zakład skarżącej może być zaliczony do kategorii zakładów o dużym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej. Przepisy dotyczące poważnych awarii przemysłowych zostały zawarte w ustawie z dnia 27 kwietnia Prawo ochrony środowiska( DZ.U z 2022 roku, poz. 2556 dalej ustawa POŚ). Poważna awaria przemysłowa to zdarzenie, w szczególności emisja, pożar lub eksplozja, powstała w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w którym występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia( art. 3 pkt 23 ustawy POŚ). Zakładem jest jedna lub kilka instalacji, wraz z terenem do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny oraz znajdujące się na nim urządzenie( art. 3 pkt 48 ustawy POŚ).

Zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej jest zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o jakich mowa w art. 248 ust.1.

Zbiorniki z gazem płynnym należy uznać za instalacje, które spełniają definicje zakładu według art. 3 pkt 48 ustawy POŚ i nie mogą być traktowane jako infrastruktura techniczna. Infrastruktura techniczna służy do obsługi i stwarza możliwość korzystania z obiektu. W tym przypadku, zbiornik z gazem stanowi część zakładu umożliwiająca produkcję w hucie szkła. Czym innym jest sieć np. wodociągowa, a czym innym zbiorniki z gazem płynnym o ilości ok. 184 ton.

W ocenie Sądu zgromadzenie odpowiedniej ilości niebezpiecznej substancji w zakładzie skarżącej będzie miało decydujące znaczenie do zakwalifikowania go wyżej powołanej kategorii, o czym przesądzają przepisy rozporządzenia.

W związku z powyższym z uwagi na zapisy planu miejscowego - § 8 ust.2, § 12 ust.15 planu miejscowego w związku z art. 80 ust.2 ustawy ooś należało uznać, iż zaistniały podstawy do wydania decyzji odmownej w zakresie realizacji inwestycji polegającej na budowie instalacji gazu płynnego dla potrzeb rezerwowego zasilania pieców hutniczych, składającej się ze stalowych zbiorników na płynny gaz LPG o pojemności całkowitej ok. 400 m³ zlokalizowanych na terenie zakładu [...] w R..

Sąd orzekł biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.