Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 511/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 1, art. 173-197, art. 227 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/GI 63/23 dotyczącego odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 listopada 2022 r., nr SKO.F/41.4/1101/2022/17115 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 15 lutego 2024 r. o sygn. akt I SA/GI 63/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu zażalenia A. N. (dalej: skarżący) na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z 4 grudnia 2023 r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z 1 września 2023 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej - odrzucił zażalenie.

Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy, Sąd pierwszej instancji podał, że wyrokiem z 1 sierpnia 2023 r. oddalono skargę skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach

w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 r. Skarżący z zachowaniem ustawowego terminu złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, od którego nie uiścił należnej opłaty kancelaryjnej. W związku z tym zarządzeniem

z 1 września 2023 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowo administracyjnych (Dz.U.

z 2019 r., poz. 1090, dalej: rozporządzenie RM), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem przymusowego ściągnięcia. Odpis wezwania doręczono skarżącemu 19 września 2023 r. Skarżący nie uiścił w zakreślonym terminie opłaty kancelaryjnej, zatem zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału

I z 4 grudnia 2023 r., został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 1 września 2023 r. w terminie 7 dni pod rygorem przymusowego ściągnięcia.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył pismo, które zostało uznane za zażalenie na zarządzenie z 4 grudnia 2023 r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej.

Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd pierwszej instancji uznał, że zarządzenie wzywające do wykonania obowiązku określonego w innym prawomocnym zarządzeniu nie podlega zaskarżeniu. Tego rodzaju zarządzenie nie mieści się w katalogu zażaleń określonym w art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), ani w kategorii zarządzeń, o których mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., nie jest więc zaskarżalne na podstawie art. 227 p.p.s.a.. Nadto uznał, że zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia ma wyłącznie charakter czynności materialno-technicznej i nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu. Wobec tego WSA uznał, że zażalenie na prawomocne zarządzenie podlegało odrzuceniu.

Na wskazane na wstępie postanowienie skarżący złożył zażalenie, zaskarżył je w całości w uzasadnieniu wskazując m.in. na: "naruszenie oczywistych błędów proceduralnych rzutujących bezpośrednio na treść zaskarżonego orzeczenia". Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zmianę zaskarżonego postanowienia, ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stanowisko Sądu pierwszej instancji było prawidłowe. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, przytoczonymi przez Sąd pierwszej instancji, zażalenie nie przysługuje na zarządzenie

w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku określonego w prawomocnym zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej.

Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w katalogu zawartym w tym przepisie. Przepisy art. 173-197 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Natomiast na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a., zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Przepis ten dotyczy zarządzeń i postanowień wydawanych na podstawie przepisów rozdziału 2 "Koszty sądowe", oraz rozdziału 3 "Zwolnienie od kosztów sądowych", zawartych w dziale V p.p.s.a. Zażalenie wniesione w niniejszej sprawie dotyczyło zaś zarządzenia Przewodniczącego o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zarządzenie wzywające do wykonania obowiązku określonego w innym prawomocnym zarządzeniu nie podlega zaskarżeniu. Ma ono wyłącznie charakter czynności materialno-technicznej i jako takie nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu. Argumentacja zażalenia nie podważyła, ani wskazanych okoliczności, ani prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej, dlatego też rozstrzygnięcie WSA w Gliwicach należy uznać za odpowiadające prawu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie

art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a., zażalenie oddalił.