Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 410/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 85 ust. 1 i 2, art. 90 ust. 1, art. 91 ust. 1 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
law: Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej - tekst jednolity
article: § 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 132 poz 1235
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby  Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 roku sprawy ze skargi K. L. na decyzję Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, iż wnioskiem z dnia 5 grudnia 2008r. funkcjonariusz K.L. wystąpił do Dyrektora Zakładu Karnego w K. o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, a konkretnie na spłatę kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania w K. przy ul. "[...]’ o pow. użytkowej 59,8 m2, które nabył aktem notarialnym z dnia 6 sierpnia 2008r. i zamieszkuje w nim od dnia 1 listopada 2008r.

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]’Dyrektor Zakładu Karnego w K. orzekł o niespełnieniu przez funkcjonariusza warunków do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 85 ust. 1 i 3, art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 i § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1235). Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Z ustaleń organu wynika natomiast, iż funkcjonariuszowi został przydzielony, decyzją Dyrektora ZK w K. nr "[...]’ z dnia "[...]" 2003r., lokal mieszkalny jako kwaterę tymczasową, o powierzchni użytkowej 26,76 m2 w K. przy ul. "[...]". Tym samym, w ocenie organu, potrzeby mieszkaniowe wnioskodawcy zostały już zaspokojone.

K. L. nie zgodził się z interpretacją przepisów dokonaną przez organ I instancji. Przyznał, iż w listopadzie 2003r. przydzielono mu lokal mieszkalny jako kwaterę tymczasową o powierzchni użytkowej 26,76 m2 i mieszkalnej 18,16 m2 w K. przy ul. "[...]". Lokal wówczas pozostawał własnością SW. W lokalu tym zamieszkiwał sam. Następnie wraz z żoną i dwiema córkami zamieszkał w lokalu mieszkalnym położonym w K. przy ul. "[...]" o powierzchni użytkowej 28,30 m2 i mieszkalnej 15,81 m2. W celu poprawy warunków bytowych kupił następnie lokal mieszkalny przy ul. "[...]" w K. o powierzchni 59,80 m2, na który ubiega się o przyznanie pomocy finansowej. Jednocześnie poinformował, że nie korzystał z żadnej pomocy na zakup lokalu mieszkalnego, czy też domu.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O., decyzją z dnia "[...]"., nr "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości argumentację organu I instancji.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie K. L. przytoczył okoliczności podniesione w odwołaniu. Dodatkowo wyjaśnił, iż lokal przydzielonej mu kwatery tymczasowej został przekazany w 2005r. Gminie G., od której 26 września 2005r. kupił mieszkanie w K. przy ul. "[...]" o powierzchni użytkowej 28,30 m2 i mieszkalnej 15,81 m2. Zamieszkiwał w nim z żoną i dwiema córkami. Podał, iż obecnie posiada uprawnienia do czterech norm powierzchni mieszkalnej. Stwierdził też, iż Zakład Karny w K. nie dysponuje lokalem mieszkalnym, którego powierzchnia mieszkalna odpowiadałaby przysługującym mu normom. Dlatego kupił mieszkanie w K. przy ul. "[...]", w celu poprawy warunków bytowych, względem lokalu zamieszkiwanego w Kamińsku przy ul. "[...]". Powierzchnia tego mieszkania była bowiem mniejsza od przysługujących mu norm. Tym samym nie posiadał uprzednio mieszkania w rozumieniu art. 85 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz normy powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej i członkom ich rodzin. W związku z czym, w ocenie skarżącego, spełniał przesłanki do przyznania mu pomocy finansowej z przeznaczeniem na spłatę kredytu na zakup mieszkania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem bezsporną okolicznością jest, że decyzją z dnia "[...]" 2003r. skarżącemu przydzielono już lokal mieszkalny jako kwaterę tymczasową przy ul. "[...]" i tym samym zostały zaspokojone potrzeby mieszkaniowe skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1

w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., -dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy

W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócił się o przyznanie pomocy finansowej na spłatę kredytu na zakup mieszkania o pow. 59,8 m2, które nabył aktem notarialnym z dnia 6 sierpnia 2008r. i zamieszkuje w nim od dnia 1 listopada 2008r. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że w dacie złożenia wniosku (5 grudnia 2008r.) skarżący miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w zakresie przysługującej mu, na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, powierzchni mieszkalnej. Okoliczność ta właśnie uzasadniała odmowę przyznania wnioskowanej pomocy finansowej.

Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istniała rozbieżność poglądów w kwestii, czy przewidziana w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego może być przyznana funkcjonariuszowi, który w celu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych, nabył lokal na wolnym rynku, a następnie złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej. Powstałe w tym zakresie wątpliwości rozstrzygnął ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny, który w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę z dnia 29 kwietnia 2009r. o sygn. I OPS 7/08 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż "fakt nabycia domu (lokalu) mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, nawet wówczas gdy przed takim nabyciem funkcjonariusz spełniał przesłanki do przydziału lokalu mieszkalnego, może skutkować wygaśnięciem uprawnień funkcjonariusza do omawianej pomocy finansowej, jeżeli w następstwie nabycia domu (lokalu) funkcjonariusz posiada już dom (lokal) o odpowiedniej powierzchni w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej". Uzasadniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż podstawowe znaczenie w tym zakresie mają regulacje zawarte w art. 85 ustawy. Ich istotą jest zapewnienie funkcjonariuszom w służbie stałej odpowiedniego lokalu mieszkalnego. Chodzi tu bowiem o lokal mieszkalny w miejscowości, w której funkcjonariusz na stałe pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, a także lokal o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej, a zatem o wielkości uwzględniającej stan rodziny funkcjonariusza, jego stopień służbowy lub zajmowane stanowisko, normy dodatkowe przysługujące uprawnionym członkom rodziny oraz jednostkowe normy powierzchni mieszkalnej (art. 85 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 86 ustawy). Realizacja tak ukształtowanego uprawnienia funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego ma zapewnić prawidłowe pełnienie służby poprzez umożliwienie mu zamieszkania w miejscowości, w której na stałe pełni służbę, lub miejscowości pobliskiej, a ponadto stworzyć warunki niezbędne do założenia rodziny i prowadzenia normalnego życia rodzinnego (wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 447/07 publ. Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego). Potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza Służby Więziennej mogą być zaspokajane w różny sposób. Podstawową formą pomocy funkcjonariuszom w uzyskaniu mieszkania jest przydział w drodze decyzji administracyjnej lokalu z zasobów mieszkaniowych określonych w art. 87 ust. 1 ustawy. Dopiero, gdy przydziału takiego nie dokonano, w grę mogą wchodzić inne przewidziane ustawą świadczenia, w tym pomoc finansowa, o jakiej mowa w art. 90 ust.1 ustawy. Taka pomoc finansowa jest zatem alternatywną formą spełnienia prawa do lokalu mieszkalnego oraz konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego. Wniosek taki nie wynika wprawdzie wprost z samego art. 90 ust. 1 ustawy, ale należy go wyprowadzić z wykładni tego przepisu dokonywanej w powiązaniu z art. 85 i art. 91 ust.1 ustawy. Za takim stanowiskiem przemawiają też - jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2005 r. sygn. akt I OSK 1574/04 (LEX nr 227689) - przepisy regulujące prawo do pomocy finansowej zawarte w ustawach dotyczących innych służb mundurowych. Powyższe założenia wynikające z interpretacji przepisów ustawowych korespondują z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1235), w którym wprost przyjęto, że przedmiotowe świadczenie przyznaje się funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Powiązanie uprawnień do pomocy finansowej z prawem do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale ma istotne znaczenie. Żadne z tych świadczeń nie ma bowiem charakteru bezwzględnego. Oba te uprawnienia powiązane są w sposób oczywisty z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej oraz tylko do czasu istnienia tej przesłanki mogą być realizowane. Przypadki, w których nie przydziela się funkcjonariuszowi lokalu na podstawie decyzji administracyjnej wyliczone zostały w art. 91 ust. 1 ustawy. W pkt 2 tego przepisu przyjęto, że omawiany przydział, nie może nastąpić na rzecz funkcjonariusza, który jest właścicielem lub współwłaścicielem, w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Negatywną przesłanką przydziału lokalu jest także spełnienie tego warunku przez małżonka funkcjonariusza (pkt 3). Jeżeli art. 91 ust. 1 ustawy w przypadkach wymienionych w pkt 2 w zw. z pkt 3 w sposób wyraźny wyłącza możliwość powstania roszczenia o przydział lokalu, to reguła ta ma zastosowanie również do omawianej pomocy finansowej. Z powyższego wynika, że ustawodawca do kręgu osób posiadających zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej zaliczył tych funkcjonariuszy, którzy sami lub ich małżonkowie są właścicielami (współwłaścicielami) domów położonych we wskazanych miejscowościach. Oznacza to, że w stosunku do funkcjonariusza, który ma dom (odpowiedni lokal mieszkalny) w miejscu, w którym stale pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, cel omawianej regulacji - co do zasady - został osiągnięty, a zatem nie przysługuje mu prawo do przydziału lokalu, a więc także pomoc finansowa, przewidziana w art. 90 ust.1 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił też w cytowanej uchwale, iż przewidziana ustawą pomoc finansowa nie została ukształtowana jako prawo z tytułu samego pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej. Nie może być też ona uznawana jako dodatkowy przywilej tej grupy zawodowej, co musiałoby budzić uzasadnione wątpliwości z punktu widzenia zasady równego traktowania obywateli. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 marca 1999 r. sygn. akt OPS 1/99 (ONSA 1999/3/77) oraz Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt SK 1/00 (OTK 2001/4/84). Orzeczenia te wprawdzie dotyczyły pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przez policjantów, ale zawarte tam wywody w pełni odnoszą się do podobnych rozwiązań przyjętych w ustawie o Służbie Więziennej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył też, że z przepisów ustawy o Służbie Więziennej nie wynika również, by omawiane świadczenie można było traktować jako swoistą rekompensatę za nieotrzymanie w drodze decyzji administracyjnej przydziału lokalu mieszkalnego. Pomocy finansowej nie można ponadto utożsamiać z bezzwrotnym co do zasady świadczeniem udzielanym przez Państwo na spłatę wszystkich wydatków związanych z nabyciem domu (lokalu) mieszkalnego. Świadczenie to przysługuje nie w związku z uzyskaniem domu (lokalu), ale na ich uzyskanie, czyli w celu uzyskania mieszkania umożliwiającego funkcjonariuszowi zamieszkanie w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Przedmiotowe świadczenie jest przy tym świadczeniem szczególnym. Wykładnia przepisów regulujących takie szczególne uprawnienia nie może być rozszerzająca (por. uchwała w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt I OPS 3/08). Nadto omawiana pomoc finansowa jest tylko jednym ze świadczeń mieszkaniowych przewidzianych ustawą. Funkcjonariusz sam decyduje czy i kiedy skorzysta z przyznanych mu uprawnień oraz które z nich wybierze. przedmiotowe roszczenie może być dochodzone w każdym czasie dopóki nie nastąpi jego przedawnienie.

We wskazanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż pomoc finansowa nie jest świadczeniem udzielanym z urzędu lecz na wniosek funkcjonariusza. Dopiero po złożeniu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją organ może prowadzić postępowanie w sprawie przyznania takiej pomocy. Zatem kwestia czy funkcjonariusz ten spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). W tej sytuacji istotne nie jest to, czy organy Służby Więziennej przydzieliły funkcjonariuszowi lokal mieszkalny w drodze decyzji administracyjnej, lecz czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania takiego przydziału, a mianowicie miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Przyjęcie innej interpretacji prawa do pomocy finansowej musiałoby prowadzić do uznania, że świadczenie to przysługuje każdemu funkcjonariuszowi, w każdym czasie i niezależnie od tego, jakie aktualnie posiada warunki mieszkaniowe. Taka interpretacja zaprzeczałaby ratio legis omawianej ustawy. Nie byłaby też zgodna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wyjaśnianego zagadnienia prawnego nie można wiązać wyłącznie z datą nabycia przez funkcjonariusza domu (lokalu) mieszkalnego, ani też wyłącznie z datą złożenia wniosku o pomoc finansową, albowiem istotne jest przede wszystkim to, czy funkcjonariusz ma zaspokojone prawo do mieszkania w miejscowości w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Nabycie domu (lokalu) przed datą zgłoszenia roszczenia o pomoc finansową automatycznie nie wyklucza uprawnień przewidzianych w art. 90 ust. 1 ustawy. Decydujące znaczenie ma bowiem sytuacja mieszkaniowa funkcjonariusza składającego wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia, a zatem pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenie nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej.

Powyższa uchwała z mocy art. 269 p.p.s.a. jest wiążąca dla sądów administracyjnych i skład orzekający w niniejszej sprawie jest obowiązany ją respektować.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż organy błędnie wywiodły, iż uprzednie przydzielenie skarżącemu kwatery tymczasowej, spowodowało wygaśnięcie po jego stronie prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Podstaw do takiego wniosku nie daje § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Przepis ten stanowi, iż pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Z unormowania tego wynika jednoznacznie, iż to pomoc finansowa przysługuje jednorazowo, a nie przydział lokalu mieszkalnego. W myśl art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusz ma prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej, odpowiadającego przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. W związku z tym jeżeli funkcjonariuszowi zmieni się sytuacja rodzinna, uprawniająca go do większej powierzchni mieszkalnej, ma on roszczenie o przydział odpowiedniego pod tym względem mieszkania z zasobów mieszkaniowych określonych w art. 87 ust. 1 omawianej ustawy. Wynika to także wprost z art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy, który wyraźnie stanowi, że lokalu mieszkalnego nie przydziela się funkcjonariuszowi, gdy zajmuje lokal mieszkalny na podstawie decyzji, ale odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Dopóki zatem takiego mieszkania o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej funkcjonariusz nie otrzymał, ma on roszczenie o jego przydział lub alternatywnie może skorzystać z jednorazowej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Jednak tylko wówczas, gdy nie wystąpi jedna z przesłanek negatywnych, wymienionych w art. 91 ust.1 pkt 1-4 cytowanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony z powodu wymienionego w pkt 2 tegoż unormowania.

Z tych też względów brak jest podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem i jej wzruszenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Błędne uzasadnienie obu decyzji nie może mieć bowiem wpływu na ostatecznie zgodne z prawem rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2002r. sygn. akt V SA 162/01, LEX nr 109330).

Dlatego też, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.