Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 696/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Oświata
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1082
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 771/22 w sprawie ze skargi Gminy P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 771/22 oddalił skargę Gminy P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr PN.4131.331.2022, którym stwierdzono nieważność zarządzenia Wójta Gminy P. z dnia 17 czerwca 2022 r. nr 86.2022 w sprawie odwołania J.C. ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w P.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organ nadzoru prawidłowo ocenił, że w ww. zarządzeniu Wójta Gminy P. nie wskazano takiej szczególnej okoliczności, która uzasadniałaby odwołanie dyrektora szkoły w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. 2021 r., poz. 1082 z późn. zm.).

Takiej przesłanki nie mogło stanowić podnoszone przez stronę skarżącą przedłożenie przez Dyrektora Szkoły Podstawowej arkusza organizacyjnego, który nie był opiniowany przez Radę Pedagogiczną. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 21 kwietnia 2022 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej w P. przekazał projekt arkusza organizacyjnego Szkoły Podstawowej im. [...] w P. na rok szkolny 2022/2023. Bezsprzecznie do wskazanego pisma załączono projekt arkusza organizacyjnego. Widnieje na nim adnotacja Wójta Gminy z dnia 27 maja 2022 r. Zwrócono przy tym uwagę, że niewątpliwie istniał spór co do liczby etatów pedagoga. Ostatecznie Wójt nie zgodził się na rekomendowane 1,5 etatu pedagoga i zatwierdził 1 etat pedagoga. Rada Pedagogiczna negatywnie zaopiniowała 1 etat pedagoga. Dlatego też Dyrektor Szkoły przedłożył Wójtowi arkusz organizacyjny, w którym ustalono 1,5 etatu pedagoga. Ponadto arkusz organizacyjny został zaopiniowany przez Radę Pedagogiczną tyle, że negatywnie. Zdaniem Sądu trudno dostrzec w tym zakresie naruszenie prawa ze strony Dyrektora Szkoły Podstawowej w P., a z pewnością nie można się tu doszukać nadzwyczajnej okoliczności uprawniającej do odwołania rzeczonej osoby ze stanowiska dyrektora szkoły.

Za okoliczność, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał również absencji chorobowej, nierealizowania zaleceń Warmińsko-Mazurskiego Kuratora Oświaty, odmowy udzielenia informacji w zakresie udzielanych zamówień przez szkołę (większość informacji została udzielona - co potwierdza znajdujące się w aktach adm. np. pismo Dyrektora Szkoły z dnia 28 marca 2022 r.) i niewłaściwej organizacji pracy. Z pewnością nie są to szczególnie uzasadnione przypadki, które uniemożliwiałyby sprawowanie stanowiska dyrektora szkoły i stanowiły przesłankę do jego odwołania w ww. trybie. Pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" winno być rozumiane wąsko i oznaczać takie sytuacje, w których nie jest możliwe pełnienie funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego, ponieważ naruszenie prawa przez dyrektora jest na tyle istotne, że nie pozwala to na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę, a stwierdzone w ich pracy uchybienia mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, a przy tym nie ulega wątpliwości, że osoba sprawująca funkcję kierowniczą utraciła zdolność wykonywania powierzonej jej funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na niej obowiązków. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina P., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że opisane w zarządzeniu Wójta Gminy P. z dnia 17 czerwca 2022 r. w sprawie odwołania Pana J.C. ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w P. zarzuty nie należą do kategorii "szczególnie uzasadnionych przypadków" warunkujących możliwość odwołania dyrektora szkoły bez wypowiedzenia;

II. prawa postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku polegające na niewyjaśnieniu w sposób dogłębny i prawidłowy, sprzeczny z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach przedmiotowej sprawy, podstawy uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, iż w zarządzeniu Wójta Gminy P. z dnia 17 czerwca 2022 r. nr 86.2022 nie było szczególnej okoliczności, która uzasadniałaby odwołanie dyrektora szkoły w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego;

2) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności nieprzeprowadzeniu jego właściwej oceny poprzez:

a) przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, iż Wójt Gminy P. otrzymał projekt arkusza organizacyjnego, który został negatywnie zaopiniowany przez Radę Pedagogiczną w dniu 4 kwietnia 2022 roku, pomimo że brak jest jakiejkolwiek dokumentacji lub innego dowodu na przyjęcie prezentowanego w uzasadnieniu wyroku stanowiska;

b) przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, iż długotrwała absencja chorobowa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku umożliwiającego odwołanie Dyrektora ze stanowiska w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, gdzie następnie Sąd pierwszej instancji powołuje się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt I OSK 365/17 wskazując, iż jedną z przyczyn szczególnie uzasadnionych uznano długotrwałą chorobę uniemożliwiającą wykonywanie funkcji kierowniczej.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego poprzez jego błędną wykładnię. Zgodnie z tym przepisem organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia.

Trafnie w skardze kasacyjnej wskazano, że istota tej sprawy dotyczy kontroli zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie ustalenia, czy w stanie faktycznym sprawy zaistniała przesłanka "przypadku szczególnie uzasadnionego" pozwalająca na odwołanie dyrektora szkoły ze swojego stanowiska w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia.

Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, zgodnie z którym "szczególnie uzasadniony przypadek" może dotyczyć tylko sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych i nagłych, kiedy organ prowadzący ma prawo ocenić, czy dalsze kierowanie szkołą lub placówką oświatową stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tych jednostek lub z jakichkolwiek innych, obiektywnie ważnych przyczyn jest nie do przyjęcia (tak np. NSA w wyroku z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17; wyrok NSA z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2870/17; wyrok NSA z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17; wyrok NSA z 28 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 984/21). Ponadto pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" winno być rozumiane wąsko i oznaczać takie sytuacje, w których nie jest możliwe spełnianie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego, ponieważ naruszenie prawa przez dyrektora jest na tyle istotne, że nie pozwala na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę, a stwierdzone w jej pracy uchybienia mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, a przy tym nie ulega wątpliwości, że dyrektor utracił zdolność wykonywania powierzonej mu funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na nim obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 86/08).

Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie akceptuje ww. stanowisko zajęte w orzecznictwie sądowym.

W orzecznictwie sądowym wskazano - uwzględniając okoliczności konkretnych spraw - następujące przypadki uzasadniające spełnienie przez dyrektora szkoły przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku": 1) kradzież (np. alkoholu) przez dyrektora w sklepie; 2) błędy organizacyjne, które postawiły placówkę w stan zagrożenia likwidacją; 3) poniżanie, upokarzanie i ignorowanie pracownika oraz wykorzystanie pracowników do przeprowadzenia remontu w mieszkaniu dyrektora; 4) zaniedbania w nadzorze nad pracownikami skutkujące molestowaniem seksualnym podopiecznych; 5) notoryczne nieregulowanie zobowiązań finansowych szkoły; 6) długotrwałą chorobę uniemożliwiającą wykonywanie funkcji kierowniczej, która negatywnie wpływa na szkołę, powodując jej dezorganizację (por. wyrok NSA z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17; wyrok NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17; wyrok NSA z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 109/17).

Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił i zdefiniował brak zaistnienia szczególnie uzasadnionej przesłanki pozwalającej na odwołanie w trybie natychmiastowym Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w P.

Sąd wskazał następujące zarzuty, które były wskazane przez Wójta jako podstawa do odwołania J.C. z funkcji dyrektora szkoły: 1) przedłożenie arkusza organizacyjnego niezaopiniowanego przez Radę Pedagogiczną Szkoły, 2) absencja chorobowa, 3) niezrealizowanie zaleceń Warmińsko-Mazurskiego Kuratora Oświaty, 4) odmowa udzielenia informacji w zakresie udzielanych zamówień przez Szkołę, 5) niewłaściwa organizacja pracy.

Ustalenia te w pełni pokrywają się z przesłankami zawartymi w uzasadnieniu zarządzenia nr 86.2022 Wójta Gminy P. z dnia 17 czerwca 2022 r. w sprawie odwołania Pana J.C. ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w P.

Oceniając przytoczone przesłanki należy wskazać, że niewątpliwie J.C. pełniąc funkcję kierowniczą nie w pełni wywiązywał się ze swoich obowiązków. Ujawnione w uzasadnieniu zarządzenia z dnia 17 czerwca 2022 r. nr 49.2022 wady dotyczące w szczególności naruszenia procedury sporządzenia arkusza organizacyjnego stanowiły naruszenie prawa sprowadzone do określenia wysokości etatu pedagoga w Szkole Podstawowej po zasięgnięciu opinii Rady Pedagogicznej tej Szkoły. Dyrektor tej Szkoły zaproponował ww. Radzie arkusz organizacyjny obejmujący 1 etat pedagoga i na skutek negatywnego stanowiska tej Rady wyraźnie optującej za utrzymaniem dotychczasowego współczynnika 1,5 etatu z lat ubiegłych, Dyrektor przedstawił arkusz organizacyjny zawierający 1,5 etatu pedagoga, a nie 1 etat. Niewątpliwie było to naruszenie prawa. Dyrektor szkoły w przypadku, gdy chciał nawet w niewielkim zakresie zmienić w już zaopiniowanym przez Radę Pedagogiczną arkuszu organizacyjnym powinien ponownie zwrócić się do tej Rady o wyrażenie opinii. Tym niemniej Wójt Gminy P. w dniu 27 maja 2022 r. zatwierdził arkusz organizacyjny ze wskazaniem na 1 etat pedagoga, a nie 1,5 etatu, a więc w takim wymiarze, jaki został zaopiniowany przez Radę Pedagogiczną.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza w tym zakresie stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, że przedłożenie arkusza organizacyjnego z wadliwie podanym zakresem zaopiniowanego przez Radę Pedagogiczną etatu pedagoga stanowiło naruszenie prawa, ale nie było to naruszenie uzasadniające natychmiastowe odwołanie osoby pełniącej funkcję kierowniczą w szkole i okoliczność ta nie powodowała, że dyrektor utracił zdolność wykonywania powierzonej mu funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na nim obowiązków. Tak przedstawiony arkusz organizacyjny nie spowodował także dezorganizacji pracy szkoły. Szeroko omówił tę przesłankę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i stanowisko tego Sądu nie budzi zastrzeżeń. W szczególności nie można podzielić argumentacji strony skarżącej kasacyjnie zawartej w skardze kasacyjnej, jakoby cały arkusz organizacyjny nie został zaopiniowany przez Radę Pedagogiczną. W okolicznościach tej sprawy nie można postawić znaku równości między brakiem przedstawienia przez dyrektora szkoły jakiegokolwiek arkusza organizacyjnego a zaopiniowaniem takiego arkusza, za wyjątkiem wymiaru etatu pedagoga, co do wysokości którego Dyrektor kierował się stanowiskiem nauczycieli wyrażonym na zebraniu Rady Pedagogicznej w dniu 4 kwietnia 2022 r.

Także nie można uznać, aby niewątpliwa absencja chorobowa Dyrektora Szkoły powodowała stanowiła trudny do zaakceptowania stan destabilizacji funkcjonowania samej Szkoły. Jak wynika z akt sprawy absencja chorobowa była dużo większa w roku szkolnym 2020/2021 niż w roku szkolnym 2021/2022 do chwili wydania zarządzenia nr 49.2022. Ponadto w Szkole Podstawowej w P. był etat Wicedyrektora Szkoły zastępującego Dyrektora podczas nieobecności.

Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przesłanka absencji chorobowej Dyrektora Szkoły nie stanowi w okolicznościach tej sprawy podstawy do natychmiastowego odwołania na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego.

Także co do pozostałych okoliczności podniesionych w zarządzeniu nr 86.2022 Wójta Gminy P. z dnia 17 czerwca 2022 r. w sprawie odwołania Pana J.C. ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w P. trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził brak zaistnienia podstawy do natychmiastowego odwołania Dyrektora ww. Szkoły.

Niezasadne są także pozostałe zarzuty naruszenia prawa zawarte w skardze kasacyjnej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd.

Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy objęte art. 141 § 4 P.p.s.a. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej i ocenę ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy.

Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. jest częściowo błędne sformułowany.

W tej sprawie zaskarżone zostało rozstrzygnięcie nadzorcze organu nadzoru, a podstawą prawną do uwzględnienia aktu nadzoru nie jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., ale art. 148 P.p.s.a.

Z kolei zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" o jakim mowa w tym przepisie oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Aktami sprawy w rozumieniu tego przepisu są zarówno akta sądowe jak i przestawione sądowi akta sporządzone na potrzeby postępowania prowadzonego przed wniesieniem skargi (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 3, Warszawa 2015, str. 567-569). Naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 P.p.s.a. może stanowić w ramach art. 174 pkt 2 P.p.s.a. usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli polega w szczególności na: 1) oddaleniu skargi mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej części tych akt, 3) przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 P.p.s.a. i 4) oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 22 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1957/15). Żadna z powyższych sytuacji w niniejszej sprawie nie zachodzi. Strona wnosząca skargę kasacyjną także zaistnienia którejkolwiek z powyższych okoliczności nie wykazała. Sąd przestawił w uzasadnieniu wyroku wszystkie okoliczności istotne do rozstrzygnięcia sprawy, które znajdujące potwierdzenie w aktach sprawy.

Mając powyższe na uwadze należy także stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w okolicznościach tej sprawy zasadnie na podstawie ww. przepisu oddalił skargę Gminy P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr PN.4131.331.2022.

W związku z powyższym w okolicznościach tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.