Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1270/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 217
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) ASR WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 lipca 2024 roku, znak: SKO.Z/4100/86/2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej L. J. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30.04.2024 r., znak: PPG.6724.3.4.2023 Wójt Gminy L., po rozpoznaniu wniosku L. J., orzekł o odmowie wydania zaświadczenia w sprawie zgodności aktualnego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości P., gm. L. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wniosek rozpoznał odmownie postanowieniem z dnia 13.03.2023 r., jednak zostało ono uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 31.05.2023 r., znak: SKO.Z/4100/25/2023. Omówiono zastrzeżenia organu odwoławczego oraz działania podjęte w toku ponownego rozpoznania sprawy, w tym pozyskane materiały. Na ich podstawie Wójt Gminy L. ustalił, że budynek objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia znajdował się na dz. nr [...] (wcześniej dz. nr [...]), na której na podstawie decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 14.06.2021 r. został wybudowany nowy budynek. Wyjaśniono, że dz. nr [...] została podzielona, a wnioskowany budynek znajduje się na dz. nr [...], zaś nowopowstały obiekt z 2021 r. na dz. nr [...]. Dodano, że w aktach znajduje się postanowienie Nr 732/2023 Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie o zawieszeniu postępowania w przedmiocie inwestycji pn. "Przebudowa budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na mieszkalny usytuowany na działce nr [...] w m. P. gmina L." do czasu zakończenia postępowania o wydanie zaświadczenia w niniejszej sprawie.

Dalej organ I instancji ustalił, że działka nr [...] i objęty wnioskiem budynek na tej działce obręb P., gm. L. zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr XX/271/20 Rady Gminy L. z dnia 20.08.2020 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 01.09.2020 r., póz. 5425), zmienionym uchwałą Nr XXXIX/573/2022 Rady Gminy L. z dnia 23.06.2022 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 12.07.2022 r., póz. 4891) - dalej też jako "mpzp" znajdują się: częściowo w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych symbolem 1MN2 i częściowo w terenach gruntów rolnych o symbolu 3 Rl. Zgodnie z zapisem § 47 ust. 5 pkt 2 planu dla terenów rolnych obowiązuje zakaz lokalizacji nowych budynków i wiat. Zatem organ uznał, że zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego częściowo w terenie rolnym na cele mieszkalne jest niezgodna z ustalenia ww. planu miejscowego.

Zażalenie złożyła wnioskodawczyni, która zauważyła, że odmowa wydania zaświadczenia stała się wynikiem postępowania Starosty Krakowskiego, które to zostało zainicjowane nota bene przez sam organ pismem z dnia 23.10.2023 r., w którym Starosta dokonał zmiany ewidencji danych wskazując, iż przedmiotowy budynek jest budynkiem niemieszkalnym. Żaląca wskazała, że rejestr gruntów i ewidencja budynków wprowadza pewne domniemania faktyczne, z normy art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne w zakresie, w jakim ucieleśniają te ewidencje swoiste informacje - typu klasa gruntu, a w sprawie mamy do czynienia z rzeczywistym sposobem użytkowania i odniesieniu tegoż do planu miejscowego. Zdaniem Strony sytuacja, w której z powodu przedzielenia budynku niemal w połowie innym obszarem zagospodarowania następuje władcze orzekanie w odniesieniu do danych zaciągniętych z ewidencji budynków, jest postępowaniem niewystarczającym, albowiem budynek może mieć rzeczywiste podwójne przeznaczenie i każde z nich będzie w zgodzie z opisem planu miejscowego. Innymi słowy, Wójt orzekł wbrew materiałowi dowodowemu uzyskanemu z ewidencji gruntów i to w sytuacji, w której PINB wskazał na mieszkalny sposób wykorzystania budynku, z którym sprzeczne pozostaje stanowisko Starosty w odniesieniu do aktualnego sposobu, który został zakwalifikowany jako niemieszkalny, a klasyfikacja ta na dzień wydania tj. 18.12.2023 r. W tej sytuacji w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie sprawy wymagało dalszego postępowania wyjaśniającego, które zostało zaniechane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 5 lipca 2024 r. nr SKO.Z/4100/86/2024, na mocy art. 217 § 1 i § 2, art. 218, art. 219 w związku z art. 17 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 17 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu podkreślono, iż wniosek (doprecyzowany pismami 09.10.2023 r. - k. nr 48 i z dnia 15.11.2023 r. - k. nr 56) dotyczył wydania zaświadczenia o zgodności aktualnego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości P., gm. L. z ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ww. pismach wskazano, że Strona domaga się wydania zaświadczenia zarówno ze względu na potrzebę uzyskania urzędowego poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego, którego wymaga przepis prawa, jak i w tym, że posiada interes prawny w urzędowym poświadczeniu określonych faktów, ponieważ wnioskowane zaświadczenie jest potrzebne do postępowania legalizacyjnego prowadzonego przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Krakowie - powiat ziemski. W aktach zalega też postanowienie Nr 732/2023 Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 13.10.2023 r. o zawieszeniu postępowania w przedmiocie inwestycji pn. "Przebudowa budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na mieszkalny usytuowany na działce nr [...] w m. P. gmina L." do czasu zakończenia postępowania o wydanie zaświadczenia o zgodności aktualnego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na dz. nr [...] w m. P. z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że postanowieniem Nr 121/2023 z dnia 09.02.2023 r. PINB nałożył na wnioskującą obowiązek dostarczenia zaświadczenia w ww. zakresie. Z powyższego wynika, że przedmiotowy wniosek o wydanie zaświadczenia został złożony z powołaniem się na konieczność wypełnienia przez Wnioskodawczynię obowiązku nałożonego na nią ostatecznym postanowieniem nr 121/2023 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - powiat ziemski z dnia 09.02.2023 r. oraz przepis art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części organowi administracji architektoniczno-budowlanej należy dołączyć zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub kopię tej decyzji, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem w przedmiotowej sprawie bezspornie zachodzi podstawa do wydania zaświadczenia w oparciu o przepis art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Kwestią wymagającą rozwagi jest natomiast to, czy istotnie brak jest możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej. Zaświadczenie z art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b. nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, w zaświadczeniu organ ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W zaświadczeniu tym organ powinien dokonać analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie to stwierdzić wprost w zaświadczeniu (tak m.in. wyrok NSA z dnia 21.02.2023 r., II OSK 32/22, Lex nr 3581178; wyrok NSA z dnia 16.11.2012 r., II OSK 1277/11, LEX nr 1291886).

W przedmiotowej sprawie nie jest przedmiotem sporu, że działka nr [...] objęta jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P. - obszar 2, przyjętego uchwałą nr XX/271/20 Rady Gminy L. z dnia 20.08.2020 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 01.09.2020 r., póz. 5425), zmienioną uchwałą Nr XXXIX/573/2022 Rady Gminy L. z dnia 23.06.2022 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. z dnia 12.07.2022 r., póz. 4891) - dalej też jako "mpzp". Z załączonego do akt sprawy rysunku tego planu miejscowego (k. nr [...]) wynika, że działka nr [...] znajduje się w:

- terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych symbolem 1MN2

- terenach gruntów rolnych o symbolu 3 R1.

Nie budzi wątpliwości, że objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia budynek w zbliżonej części jest położony w obszarze o symbolu w planie 1MN2 i obszarze o symbolu 3R1. Potwierdziła to również żaląca, wskazując w zażaleniu z dnia 17.03.2023 r., że zgodnie z planem miejscowym połowa budynku znajduje się w terenie zabudowy jednomieszkaniowej, zaś pozostała część na terenie gruntów rolnych. Tak też wynika z pomocniczych materiałów załączonych do akt, nanoszących przedmiotowy budynek na mapę z zaznaczoną funkcję planistyczną obszarów o różnym przeznaczeniu (k. nr 8, 6 i 71). Zgodnie z zapisem § 33 ust. 1 - 3 planu, dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 1-4MN2 ustala się podstawowe przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym, zabudowę mieszkaniowo-usługową w układzie wolnostojącym, zieleń urządzoną: zieleńce i skwery oraz zieleń o charakterze izolacyjnym. Ustala się dopuszczalne przeznaczenie terenów pod cieki oraz rowy z obudową biologiczną, budynki gospodarcze, garaże, miejsca do parkowania, obiekty małej architektury, obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Z kolei zapis § 47 ust. 1-3 planu stanowi, że ustala się podstawowe przeznaczenie terenów 1-12R1 pod grunty rolne (ust. 1 i 2). Dopuszczono przeznaczenie tych terenów (z zastrzeżeniem zapisów zawartych w § 22) pod: 1) utrzymanie istniejącej zabudowy, z uwzględnieniem zapisów zawartych w § 9; 2) obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, z zastrzeżeniem zapisów zawartych w § 4; 3) obiekty i urządzenia melioracji; 4) drogi gruntowe; 5) cieki oraz rowy z obudową biologiczną; 6) zadrzewienia śródpolne; 7) zalesienia, w trybie przepisów odrębnych (ust. 3). W myśl § 47 ust. 5 pkt 2 planu dla terenów rolnych obowiązuje zakaz lokalizacji nowych budynków i wiat (z zastrzeżeniem zapisów zawartych w ust. 3). W zapisie § 9 ust. 1 planu Rada Gminy L. zawarła ustalenia dotyczące zabudowy istniejącej w obszarze objętym planem miejscowym, zaś w § 9 ust. 2 planu — ustalenia dla zabudowy istniejącej położonej w terenach 1-18MN1, 1-4MN2, MN3, 1-12MNU2, RM, UP1, UP2, UP3, UP4, UPS, Ul, P/Ul, K oraz KDZ1, J-3KDZ2, 1-10KDD1. Po myśli miarodajnego w tej sprawie § 9 ust. 1 planu dla zabudowy istniejącej, za zgodne z planem uznaje się: 1) wykorzystywanie w sposób dotychczasowy istniejących obiektów budowlanych, do czasu ich zagospodarowania zgodnego z planem; dopuszcza się utrzymanie bryły istniejących budynków i jej elementów w dotychczasowej formie, remont oraz przebudowę obiektów; 2) zmianę sposobu użytkowania budynku lub jego części, na zgodne z ustaleniami dla kategorii terenu, w której położony jest dany budynek; dopuszcza się utrzymanie istniejącej formy, wysokości okapu, materiału i kolorystyki budynku. Analiza powyższych regulacji obowiązującego planu miejscowego dowodzi, że w terenie 3R1, w którym częściowo znajduje się działka nr [...] i położony na niej budynek gospodarczy objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia, obowiązuje zakaz lokalizacji nowych budynków i wiat, dopuszczono też w § 47 ust. 3 pkt 1 planu utrzymanie istniejącej zabudowy - z uwzględnieniem zapisów zawartych w § 9. W myśl zaś § 9 ust. 1 pkt 2 planu zgodna z planem jest zmiana sposobu użytkowania budynku lub jego części, na zgodne z ustaleniami dla kategorii terenu, w której położony jest dany budynek. Wobec powyższego, skoro zapisy § 47 ust. 3 pkt 1 planu i zapis § 9 ust. 1 pkt 2 planu wyraźnie wskazują, że dla terenów gruntów rolnych 3R1, w których w części położona jest przedmiotowa działka nr [...] i w części zlokalizowany na niej budynek objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia, nie została dopuszczona funkcja mieszkaniowa, a dla istniejącej zabudowy można zmienić zgodnie z planem sposób użytkowania tylko na zgodny z ustalenia obowiązującymi planu dla tego terenu - to mieszkalny sposób użytkowania budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości P. nie jest zgodny z ustaleniami ww. planu miejscowego.

Zatem prawidłowo organ I instancji uznał, że zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego częściowo w terenie rolnym na cele mieszkalne jest niezgodna z ustalenia ww. planu miejscowego.

Konkludując, legalizowana inwestycja obejmująca zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkaniowe nie jest zgodna z określonym w 47 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 uchwały planistycznej przeznaczeniem zarówno podstawowym, jak i dopuszczalnym terenów 3R1, co trafnie ustalił organ I instancji.

Odnosząc się do zarzutu o dokonanej z inicjatywy Wójta Gminy L. zmiany w toku postępowania przez Starostę Krakowskiego ewidencji danych dla przedmiotowego budynku poprzez wskazanie, że jest on budynkiem niemieszkalnym tut. Kolegium wyjaśnia, że rzeczywiście taka zmiana nastąpiła w toku prowadzonego postępowania. Co ważne, organy mają obowiązek ją uwzględnić przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy. Należy jednak dodać, że o funkcji obiektu stanowią dokumenty, zgodnie z którymi budynek został zrealizowany. Z materiałów zgromadzonych w tej sprawie bezspornie wynika, że wnioskowany budynek gospodarczy zrealizowany został na podstawie pozwolenia na budowę znak: AB.IV.7351/l/32/06/AS/JK z dnia 07.07.2006 r. wydanego przez Starostę Krakowskiego. Decyzja o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego wydana była na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy L.. Zgodnie z zawiadomieniem PINB z dnia 18.03.2008 r. (k. nr 5) przedmiotowy budynek powstał jako budynek gospodarczy wyposażony w instalację elektryczną i taka jego funkcja gospodarcza określa jego legalne użytkowanie. Pełnomocnik Żalącej wskazał w piśmie z 09.10.2023 r. (k. nr 48), że w budynku wykonano odpływy i doprowadzono wodę użytkową, prąd i gaz, zainstalowano urządzenie do odbioru ww. mediów oraz wyposażenie. Z samego faktu, że toczy się postępowanie legalizacyjne przed PINB dotyczące przebudowy tego budynku gospodarczego ze zmianą sposobu jego użytkowania na budynek mieszkalny wynika, że ww. roboty nie miały oparcia w dokumentach, a zmiany były nielegalne. Wprawdzie możliwa jest legalizacja samowoli budowlanej, jednak dla jej dokonania wymagane jest zaświadczenie ojej zgodności z obowiązującym planem miejscowym. Niestety, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Żalącą. Podstawą wydania zaświadczenia jest bowiem ustalenie, że wnioskowany sposób użytkowania przedmiotowego budynku jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Tymczasem wyżej tut. Kolegium wykazało, że zgodna z planem jest zmiana sposobu użytkowania istniejącej zabudowy wyłącznie na zgodne z ustaleniami dla kategorii terenu, w której położony jest dany budynek - a przedmiotowy budynek gospodarczy w części położony jest w terenie gruntów ornych, w których możliwe jest utrzymanie istniejącej zabudowy, lecz obowiązuje zakaz nowych budynków i wiat.

W konsekwencji powyższego, nie można z zapisów ewidencji gruntów i budynków wyprowadzać domniemania o mieszkalnej lub mieszkalno — gospodarczej funkcji przedmiotowego budynku na dz. nr [...], wynikającej z nielegalnych działań Żalącej — wbrew okolicznościowym wynikającym z dokumentów, w oparciu o które powstał ten budynek, a także aktualnej treści danych ujawnionych w tej ewidencji o niemieszkalnym charakterze tego obiektu. W art. 2 pkt 8 art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2023 r., póz. 1752) zostało zdefiniowane pojęcie ewidencji gruntów i budynków, pod którym należy rozumieć system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Liczne orzeczenia sądowe odnoszące się do tego pojęcia wyjaśniły charakter prawny zarówno tej ewidencji, jak i dokonanych z niej wypisów. I tak, w wyroku z 19.01.1998 r., II SA 1231/97, LEX nr 41277, NSA stwierdził, że zawarte w ewidencji gruntów i budynków zapisy "mają wyłącznie charakter techniczno-deklaratoryjny. Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające". Podobnie charakter ewidencji gruntów i budynków ocenił m.in. NSA w wyroku z 8.07.2010 r., I OSK 1251/09, LEX nr 594994, stwierdzając, iż: "zapisy w ewidencji gruntów mają wyłącznie charakter techniczno-deklaratoryjny, co oznacza, że nie kształtują stanu prawnego nieruchomości, a upoważnione organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone przez odpowiednie organy. Nie mogą zatem samodzielnie rozstrzygać kwestii własnościowych". Konsekwencją takiego charakteru ewidencji gruntów i budynków jest zaś to, iż jako rejestr o charakterze informacyjnym jest on pozbawiony domniemania zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym, na co zwrócił uwagę WSA w Lublinie w wyroku z 7.10.2010 r., III SA/Lu 198/10, LEX nr 757052. Nie ma więc racji Żaląca twierdząc, że rejestr gruntów i ewidencja budynków wprowadza pewne domniemania faktyczne. Uprawnienia organów ewidencyjnych w zakresie wprowadzania do rejestru danych dotyczących praw do władania gruntami sprowadzają się wyłącznie do rejestrowania danych wynikających z ustalonych prawem dokumentów. W żadnym wypadku i w żadnym zakresie organy rejestrowe nie mogą o tych uprawnieniach samodzielnie rozstrzygać.

Tym samym, z uwagi na treść dokumentów, w oparciu o które powstał budynek gospodarczy na dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. n r [...], odpowiadającej dz. nr [...]), chybione jest twierdzenie zażalenia, jakoby budynek objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia miał podwójne przeznaczenie i każde z nich będzie w zgodzie z opisem planu miejscowego. Podobnie nie ma racji Żaląca, że PINB wskazał na mieszkalny sposób wykorzystania budynku. W postanowieniu z dnia 13.10.2023 r. opisano jedynie, w jakiej sprawie toczy się postępowanie zaświadczeniowe przed Wójtem Gminy L. - a nie przesądzono funkcję zgodną z prawem tego budynku. Ta bowiem — raz jeszcze należy podkreślić — wynika z pozwolenia na budowę, w oparciu o które budynek ten powstał.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowieni złożył wnioskodawca, zarzucając naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 4 prawa budowlanego wobec przeprowadzenia nieuprawnionych ustaleń zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Sprzeczność analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu.

Wg skarżącej organ naruszył w/w przepis oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mpzp), który wyraźnie określa różne przeznaczenia dla poszczególnych części działki objętej inwestycją a jednocześnie podział ten przebiega wzdłuż budynku. Zgodnie z ustaleniami planu, część działki pod budynkiem znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, a część na terenie rolnym. Jeśli istnieje konieczność ścisłego respektowania granic przeznaczenia terenu określonych w miejscowym planie, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało błędnej interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjmując, że budynek zlokalizowany na granicy dwóch obszarów o różnym przeznaczeniu może być użytkowany w sposób niezgodny dla całości działki, jeśli użytkowanie w jednej części jest zgodne z przeznaczeniem w planie miejscowym. Nie mamy bowiem do czynienia z sytuacją, że obiekt budowlany położony jest na działce objętej planem miejscowym wykluczającym dany sposób użytkowania. W okolicznościach sprawy budynek w części położony jest jednak na terenie przeznaczonym pod budowę mieszkaniową - nie można zatem wysnuć wniosku, iż zamierzony sposób użytkowania jest niezgodny z planem miejscowym.

Nie ma żadnych podstaw prawnych aby nadawać prymat wykluczeniu takiego przeznaczenia, skoro racjonalny uchwałodawca wprowadził plan miejscowy dzielący przeznaczenie obiektu w sytuacji w której budynek objęty zaświadczeniem został Już wybudowany i dopuszczony do użytkowania. Założenie racjonalnego ustawodawcy winno być ekstrapolowanie również na organ wprowadzający prawo miejscowe Jako źródło prawa powszechnego (vide art. 87 ust.2 Konstytucji). Wobec tego niekonsekwencja rady gminy nie powinna wpływać negatywnie na konsekwencje poczynań inwestora. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści wniosku (k. 3 akt administracyjnych), skarżąca domaga się wydania zaświadczenia o zgodności aktualnego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego, położonego na działce nr [...] w P. z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jej wniosek związany jest z toczącym się przed PINB postępowaniem odnośnie zgodności z prawem aktualnego sposobu użytkowania tego budynku. Sprawa dotyczy zatem wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 prawa budowlanego. Z akt administracyjnych wynika (i są to również okoliczności bezsporne), że objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia budynek, w zbliżonej części jest położony w obszarze o symbolu w planie 1MN2 i obszarze o symbolu 3R1. Jak wynika choćby z k. 71 akt administracyjnych, przedmiotowy budynek praktycznie w połowie usytuowany jest na terenie o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i w połowie na terenie o przeznaczeniu rolnym.

Jak zatem trafnie wskazało w odpowiedzi na skargę SKO, istota sporu sprowadza się w niniejszej sprawie wyłącznie do tego, czy można wydać zaświadczenie o zgodności aktualnego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości P., gm. L. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia budynek znajduje się w części w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a pozostała część na terenie gruntów rolnych. Zdaniem SKO, w tej sytuacji brak jest możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą. Zgodzić się należy z organem, że w okolicznościach prawnych i faktycznych niniejszej sprawy, brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o zgodności aktualnego sposobu użytkowania całego budynku, będącego budynkiem mieszkalnym, z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niemniej jednak, zarówno na płaszczyźnie przepisów prawa budowlanego, jak i przepisów k.p.a., nie ma prawnych przeszkód aby organ w zaświadczeniu, o które wnioskuje skarżąca, odrębnie wyrzekł odnośnie części budynku, która usytuowana w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a odrębnie odnośnie części usytuowanej na terenie rolnym. Skoro bowiem część budynku (praktycznie ok. połowa) znajduje się w terenie, który ma przeznaczenie zgodne z aktualnym sposobem użytkowania tego budynku, to okoliczność, że pozostała część tego budynku znajduje się w terenie, którego przeznaczenie nie jest zgodne ze sposobem użytkowania budynku, nie może prowadzić do konkluzji, że sposób użytkowania także tej części budynku, która usytuowana w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest automatycznie niezgodny z postanowieniami planu miejscowego. Z powyższych względów, w ponownym postępowaniu organ dokona analizy i oceny, czy sposób użytkowania przedmiotowego budynku jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, dokonując tej oceny odrębnie dla każdej z części tego budynku usytuowanych na terenach o różnych przeznaczeniach w planie miejscowym, i stosownie do dokonanych ustaleń rozstrzygnie sprawę stosując się do podanych powyżej poglądów prawnych.

Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, o czym orzeczono jak w punkcie I wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie II wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej zwrot kwoty 597 zł, na którą składają się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna oraz kwota 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa.