Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2334/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "Główny Inspektor") zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "Wojewódzki Inspektor") z [...] czerwca 2017 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na A. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C. A. PHU "[...]", dalej "skarżący".

Decyzja Głównego Inspektora została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej "ustawa o zmianie"), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust.1, 2, 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm., dalej: "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej: "u.d.p.").

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

[...] lutego 2017 r. we W. na drodze krajowej nr [...] (dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 10 t) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki V. o nr rejestracyjnym [...] wraz trzyosiową naczepą marki Z. o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował A. M., który wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie S.-W. z ładunkiem [...] kręgów walcówki średnio o wysokowęglowej (ładunek podzielny).

W związku z podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych dokonano ważenia pojazdu, w wyniku którego ustalono, że pojazd przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Nacisk ten po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę wyniósł 10,7 t, co dało przekroczenie o 0,7 t. Podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych norm. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem z [...] lutego 2017 r. Podczas kontroli w charakterze świadka został przesłuchany kierowca pojazdu członowego.

W związku ze stwierdzonym naruszeniem Wojewódzki Inspektor wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącego a decyzją z [...] czerwca 2017 r. nałożył na skarżącego na podstawie art. 64, 140aa ust. 1-3 p.r.d. i art. 104 § 1 k.p.a. karę pieniężną w wysokości [...] zł jak za brak zezwolenia kategorii IV.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8, 77, 107 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne. Ponadto podniósł, że w protokole kontroli nie zsumowano osi składowych zgodnie z pkt 6 objaśnienia. Jego zdaniem, miejsce ważenia i strefa ważenia nie były prawidłowo oznakowane i wydzielone. Zarzucił naruszenie dyrektywy Rady nr 96/53/WE oraz niezastosowanie pisma Głównego Inspektora z [...] października 2015 r. W jego ocenie w niniejszej sprawie winna być nałożona kara jak za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości [...] zł.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Główny Inspektor utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ zastosował art. 16 ustawy o zmianie i powołując się na art. 64 ust. 1 p.r.d. wskazał, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii oraz przestrzegania warunków określonych w tym zezwoleniu, natomiast za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (art. 140aa ust. 1 p.r.d.). W myśl art. 140aa ust. 3 pk 1 p.r.d. karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Główny Inspektor wskazał, że droga krajowa nr [...] na odcinkach S./Droga [...]/ - K. – R. – B. K.– W.- N. D. – P. – W./Droga [...]/, N. D. M./Droga [...]/ -Po. – S./Droga [...]/, W./Droga [...]/ - Ł. – W. – S. P./Droga [...] ul. S. została zaliczona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r. poz. 802, dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2015 r.) do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Z dniem 20 maja 2017 r. zaczęło obowiązywać nowe rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r. poz. 878, dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2017 r.). Organ wyjaśnił, iż na mocy niniejszego rozporządzenia zostały zmienione odcinki drogi krajowej [...], jednakże odcinek drogi krajowej [...] we W. nadal stanowi drogę, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t. Wymienione wyżej rozporządzenia zostały wydane na podstawie art. 41 ust. 1 u.d.p.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy: nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego 10,7 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) przekroczenie o 0,7 t, podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. W ocenie Głównego Inspektora, organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu nienormatywnego po drodze krajowej: a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m; c) o długości nieprzekraczającej 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się w wysokości 5000 zł za brak zezwolenia kategorii III-VI. Organ podkreślił, że jeśli nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia dokonywana jest w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych albo poruszał się po kategorii drogi dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII.

W dalszej części organ odniósł się do przedstawionego przez stronę zezwolenia kategorii I i wskazał, że dotyczy ono dróg gminnych, powiatowych, wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu a tym samym nie obejmuje swym zakresem drogi nr 62, która to jest drogą krajową.

Organ wyjaśnił również, że przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którymi powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych stosowane są podczas kontroli metrologicznej urządzeń i skierowane do organów metrologii prawnej. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się podczas użytkowania wag.

Ponadto Główny Inspektor wyjaśnił, że dyrektywa 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. zmieniona dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawia dla pojazdów poruszających się w obrębie Wspólnoty, maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym. Obowiązek państw członkowskich wynikający z art. 3 ust. 1 tiret dyrektywy 96/53/We w odniesieniu do masy pojazdów dotyczy ruchu międzynarodowego, co oznacza, że nie dotyczy całej sieci dróg publicznych w Polsce. Główny Inspektor wyjaśnił również, że o dozwolonych naciskach osi na danej drodze rozstrzygają akty prawa powszechnie obowiązującego a nie znaki drogowe.

Ponadto organ podał, że pojazd został zważony przy pomocy pomostu wagowego typu WWS o numerze fabrycznym [...], składającego się z dwóch połączonych ze sobą za pomocą terminala wag przenośnych i przeznaczonego do ważenia pojazdów w ruchu tj. dynamicznego ważenia pojazdów. Waga w dniu kontroli legitymowała się ważnymi świadectwami legalizacji pierwotnej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G. z datą ważności do [...] października 2018 r. Dokumenty te zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia, kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz przysługujących mu uprawnieniach. Organ podkreślił, iż kierowca w trakcie kontroli nie zgłaszał jakichkolwiek uwag dotyczących ważenia, procedura ważenia odbyła się zgodnie z instrukcją a stanowisko ważenia zostało zmierzone przez uprawnionego geodetę. Wobec powyższego Główny Inspektor zarzuty dotyczące stosowania wag [...] uznał za chybione.

W związku z tym, że przewożonym ładunkiem było [...] kręgów walcówki średnio i wysokowęglowej (ładunek podzielny), nie znajduje, zdaniem organu, zastosowania w niniejszej sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., gdyż przewożonym ładunkiem nie było drewno czy ładunek sypki. Organ również nie znalazł podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b p.r.d.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 64, art. 140aa,, art. 140ab oraz załącznika nr 1 p.r.d. poprzez niewłaściwe określenie wymaganego podczas przedmiotowej kontroli zezwolenia. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uznanie za błędne ustalenie kategorii IV i zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

W ocenie skarżącego nielogicznym jest niezastosowanie przy wymierzaniu kary w niniejszej sprawie kategorii VII. Podniósł, że podczas spisywania z wyświetlacza wagi wyników kontroli mogło dojść do pomyłki, a przy użyciu wag typu [...]został błędnie ustalony stan faktyczny w zakresie ciężarów i nacisków osi, samochodu, ładunku. Nieprawidłowo został oceniony ciężar ogólny samochodu i nie udowodniono przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu żadnymi środkami dowodowymi, sugerując się liczbami. Podpisanie przez kierowcę protokołu nie jest dostatecznym dowodem w sprawie.

Skarżący wskazał na nieprawidłowości przy wykonywaniu czynności kontrolnych podczas ważenia w sprawie VI SA/Wa 1004/13 dotyczące wyznaczania masy pojazdu za pomocą pary wag typu [...]. Wobec powyższego, zakwestionował wynik pomiaru osi napędowej wykonany za pomocą przenośnych wag typu SAW 10C/II, jako obarczony zbyt dużym błędem i niewiarygodny. W dalszej części odniósł się do dwóch rodzajów wag SAW: aluminiowych i stalowych oraz ich różnych wymiarów oraz konieczności dostosowania wnęk do umieszczania wag do odpowiedniego rodzaju wagi.

Ponadto podniósł, że wartość pomiaru nacisków osi zostały ustalone nie tylko na podstawie przeprowadzonego ważenia ale także na podstawie zarządzenia nr 3/2006, dlatego też taki pomiar nie może być uznany za przeprowadzony prawidłowo. Podkreślił, że wyjaśnienia, instrukcje lub pisma resortowe nie wydane na podstawie delegacji ustawowej nie mogą stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięć organów administracyjnych. W ocenie skarżącego, organ określając kategorię zezwolenia kieruje się wytycznymi, instrukcjami, pismami resortowymi, które nie powinny być podstawą przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Ponadto organ wymierza kary za brak zezwolenia kategorii IV, w sytuacji, gdy rozsądnym byłoby wymierzeni kary stosując kategorię VII, gdzie kwoty kar są wprost proporcjonalne do powstałego naruszenia. Powołując się na art. 2 Konstytucji RP skarżący wskazał, że przepisy muszą być sformułowane w sposób poprawny, precyzyjny, jasny, zwłaszcza gdy chodzi o ochronę praw i wolności oraz o sytuację, gdy istnieje możliwość stosowania sankcji wobec obywatela.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora nie narusza prawa, a podniesione zarzuty i przedstawiona argumentacja skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 35a p.r.d. pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczanych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. Na podstawie art. 41 ust. 2 u.d.p. właściwy minister do spraw transportu w drodze rozporządzenia mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego określa wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8.

W niniejszej sprawie zatrzymano do kontroli pojazd członowy na drodze krajowej nr [...] we W., odcinek drogi na, którym zatrzymano kontrolowany pojazd został zaliczony, zarówno zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 2015 r. (obowiązującym w dniu kontroli), jak również rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2017 r. (obowiązującym od 20 maja 2017 r.) do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Powyższe ustalenia nie były przez skarżącego kwestionowane. Natomiast w wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) wyniósł 10,7 t, co dało przekroczenie o 0,7 t a pojazd wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. W niniejszej sprawie skarżący kwestionował pomiar dokonany wagami [...]dotyczący zarówno przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej jak również "ciężar ogólny samochodu" i niewskazanie jaki rodzaj wag stalowy czy aluminiowy SAW został wykorzystany podczas ważenia.

Wobec powyższych zarzutów Sąd podkreśla, że podczas kontroli stwierdzono jedynie naruszenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego i nie stwierdzono przekroczenia innych dopuszczalnych norm.

Wbrew zarzutom skarżącego, należy podkreślić, że użyte podczas ważenia wagi nie były wagami [...]. Pojazd został bowiem zważony przy pomocy pomostu wagowego typu WWS o nr fabrycznym [...], składającego się z dwóch połączonych ze sobą za pomocą terminala wag przenośnych i przeznaczonego do ważenia pojazdów w ruchu. W dniu kontroli waga ta posiadała ważne świadectwo legalizacji pierwotnej wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G.z datą ważności do dnia [...] października 2018 r. Dokument ten został okazany kierowcy, który był informowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz przysługujących uprawnieniach. Stanowisko do ważenia zostało zmierzone przez uprawnionego geodetę. Ponadto z zeznań świadka – kierowcy pojazdu członowego jednoznacznie wynika, że nie miał on zastrzeżeń co do przeprowadzonej procedury ważenia, nie wnosił o ponowne ważenie, miał możliwość zapoznania się ze m. in. świadectwami legalizacji wagi przejazdowej, protokołem pomiaru pochylenia terenu w miejscu ważenia sporządzonego przez uprawnionego geodetę, treścią instrukcji użytkownika wag przejazdowych, ponadto miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych urządzeń i przyrządów pomiarowych z ich świadectwami legalizacji.

Skarżący w skardze podniósł także, że podczas kontroli wyniki ważenia zostały spisane z wyświetlacza, co mogło doprowadzić do pomyłki. Poddał pod wątpliwość, w jaki sposób zostały przepisane i zsumowane pomiary czy za pomocą kartki papieru, połączenia komputerowego, czy z pamięci osoby kontrolującej.

Odnosząc się do powyższej kwestii zauważyć należy, że zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy instrukcją obsługi, waga WWS wyposażona jest w drukarkę termiczną (strona 26 instrukcji), zaś zgodnie z Certyfikatem EC zatwierdzenia typu urządzenia pomiarowego Numer [...], przycisk drukuj generuje wydruk z wynikami ważenia. Ponadto kierowca do protokołu z przesłuchania świadka zeznał, że po zakończeniu ważenia kontrolujący inspektor Inspekcji Transportu Drogowego okazał mu wydruk z wygenerowanymi po ważeniu jego pojazdu wynikami pomiarów nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej i prędkości przejazdu w trakcie ważenia, który następnie podpisał.

Skarżący wskazał także, że na ściany boczne pojazdu, które mają ponad 60 metrów kwadratowych działają ogromne siły boczne co ma wpływ nawet przy małej sile wiatru.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że skarżący nie wyjaśnił w jaki sposób oraz na co siły boczne mają wpływ, czy np. na wynik ważenia, czy ewentualne przemieszczenie się przewożonego ładunku. Zarówno ani z protokołu kontroli ani zeznań świadka nie wynika, aby w trakcie kontroli panowały niesprzyjające warunki atmosferyczne. Dodatkowo świadek zeznał, że ładunek był skutecznie zabezpieczony przed zmianą położenia w trakcie przewozu i nie ulegał przemieszczeniom w trakcie jazdy przed momentem zatrzymania do kontroli drogowej i tym bardzie nie ulegał jakimkolwiek przemieszczeniom w trakcie ważenia.

Wobec powyższego zarzuty dotyczące nieprawidłowego ważenia z zastosowaniem wag [...], nieprawidłowego ustalenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu nienormatywnego, czy dotyczące ewentualnej pomyłki przy przepisywaniu wyników z wyświetlacza i wpływu sił bocznych są bezzasadne. Podczas ważenia, które zostało przeprowadzone [...] lutego 2017 r. i dotyczyło pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki V. o nr rejestracyjnym [...]oraz trzyosiowej naczepy marki Z. o nr rejestracyjnym [...]kontrolujący inspektorzy nie korzystali z wag [...]a tylko i wyłącznie z wagi pomostu wagowego typu WWS o nr fabrycznym [...]. Wartości dotyczące rzeczywistej masy całkowitej pojazdu nie zostały przekroczone, a wyniki pomiaru nie były spisywane z wyświetlacza tylko wydrukowane, gdyż użyta do kontroli waga posiadała drukarkę termiczną. Wydruk wygenerowany po przeprowadzeniu ważenia i podpisany przez kierowcę znajduje się w aktach sprawy.

W dalszej części należy wyjaśnić, czy organy prawidłowo przyjęły, że kara w niniejszej sprawie zostanie nałożona jak za brak zezwolenia kategorii IV a nie VII, jak wnosi skarżący.

W ocenie skarżącego, organ określając kategorię zezwolenia kieruje się wytycznymi, instrukcjami, pismami resortowymi, które nie powinny być podstawą przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Rację ma skarżący, że wytyczne, instrukcje czy pisma resortowe nie wydane na podstawie delegacji ustawowej mają charakter wewnętrzny i nie mają statusu norm powszechnie obowiązujących. Jednakże podkreślenia wymaga, że wyżej wymienione dokumenty nie były ani podstawą prawną decyzji ani na ich podstawie nie została określona kategoria zezwolenia. Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego zostały określone w załączniku nr 1 do ustawy prawo o ruchu drogowym. Organ wskazując, jak ustala właściwą kategorię, odnosił się do poszczególnych pozycji z załącznika a nie instrukcji, wytycznych czy pism resortowych. Kategoria I dotyczy dróg gminnych, powiatowych, wojewódzkich, a w niniejszej sprawie pojazd został zatrzymany do kontroli na drodze krajowej [...] we W. więc kategorię I należy wyeliminować. Następnie kategoria II dotyczy m. in. pojazdów o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi zaś kategoria III dotyczy pojazdów o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych – kategorie te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego przekraczał dopuszczalną wartość 10 t. Kategoria IV dotyczy dróg krajowych i pojazdów o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Kategoria ta jest właściwa dla niniejszej sprawy, kontrolowany pojazd został zatrzymany na drodze krajowej, nacisk na pojedynczą oś napędową 10,7 t nie przekracza wielkości 11,5 t. Natomiast kategoria VII dotyczy pojazdów o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W niniejszej sprawie nacisk osi nie przekraczał wartości 11,5 t i dlatego też kategoria VII nie była właściwa.

Wobec powyższego kategoria IV została ustalona prawidłowo, w oparciu o przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Podkreślenia ponadto wymaga, że kontrolowanym pojazdem w dniu [...] lutego 2017 r. nie był wykonywany przejazd międzynarodowy ale na trasie S.W., tym samym organ prawidłowo wskazał, że obowiązek państw członkowskich wynikający z art. 3 ust. 1 tiret dyrektywy 96/53/WE w odniesieniu do masy pojazdów dotyczy ruchu międzynarodowego. Powyższe w niniejszej sprawie nie miało miejsca, ponadto pojazd, którym poruszał się kontrolowany pojazd nie został zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu w jednym z pozostałych państw członkowskich z przyczyn odnoszących się do ich wymiarów. Ponadto art. 7 dyrektywy zezwala na stosowanie obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdu na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych – niezależnie od państw rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Przykładem implementacji art. 7 dyrektywy jest art. 41 u.d.p. (vide wyrok NSA z dnia 7 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 1027/05).

Zgodnie z art. 140aa ust 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie zaś do ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd;

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

Z zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że kara pieniężna może być nakładana na podmiot wykonujący przejazd. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie przesłanki z art. 140 aa ust. 4 pkt 1 lit a i b p.r.d. nie miały zastosowania, gdyż strona nie wykazała, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem jak również nie wykazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Powyższego nie potwierdza fakt zainstalowania w kontrolowanym pojeździe manometru wskazującego nacisk na oś napędową w barach, w sytuacji gdy kierowca kontrolowanego pojazdu nie posiada wiedzy w jaki sposób przeliczyć wskazaną wartość, żeby wiedzieć jaki jest rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej w tonach.

Wobec powyższego zasadnie została wymierzona kara w wysokości [...] zł, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. – karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się w wysokości [...] zł za brak zezwolenia kategorii III-VI. Nie ulega wątpliwości, że pojazd członowy zatrzymany do kontroli na drodze krajowej nr [...] był pojazdem nienormatywnym. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na odcinku tej drogi wynosił 10 t, a zgodnie z wynikami pomiarów nacisk pojedynczej osi kontrolowanego pojazdu wyniósł 10,5 t.

Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a (art. 81 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organ zawiadamiając o wszczęciu postępowania pouczył stronę, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wezwał do przedstawienia dokumentów (wyjaśnień) dotyczących dochowania należytej staranności oraz braku wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń. Organ w charakterze świadka przesłuchał kierowcę pojazdu, który opisał jak wyglądał proces ważenia, został pouczony o dokonywanych przez inspektorów czynnościach. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. i nie został uzasadniony żadnymi zarzutami.

Warto w tym miejscu wskazać, że to na skarżącym jako na profesjonaliście prowadzącym działalność gospodarczą ciążą określone obowiązk wynikające z przepisów prawa. Zgodnie z art. 61 ust. 1 p.r.d. ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu; zgodnie zaś z ust. 2 wspomnianego artykułu ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby: 1) nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę; 2) nie naruszał stateczności pojazdu; 3) nie utrudniał kierowania pojazdem; 4) nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony.

Reasumując, zdaniem Sądu, organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 80 k.p.a.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.