Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 957/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 314
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 46 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a), art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2020 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] roku, nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A.B.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 957/19

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A S.A z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...] do realizacji na terenie działek o nr ewid. 315/1, 315/2, 317 i 318/1 w obrębie [...] w gminie P.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 13 maja 2019 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek A S.A. z siedzibą w W. o udzielenie pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...] w miejscowości [...] gm. P.

Organ pierwszej instancji, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowieniem nr [...] z 28 czerwca 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisem § 11 ust. 11 pkt 3e obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w P. z dnia 31 marca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 215, poz. 2177 z dnia 11 lipca 2005 r.), 2) załączenia oryginału ostatecznego postanowienia Wójta Gminy P. z dnia [...] maja 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Pismem z dnia 22 lipca 2019 r. inwestor przesłał ostateczne postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Następnie, pismem z dnia l sierpnia 2019 r. wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...] w miejscowości [...] gm. P., na terenie działek o nr ewid. 315/1, 315/2, 317 i 318/1. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że Inwestor nie spełnił nałożonego postanowieniem obowiązku doprowadzenia dokumentacji projektowej do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy P.

W złożonym odwołaniu Spółka podniosła zarzut naruszenia § 11 ust. 11 pkt 3e uchwały Rady Gminy P. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. w zw. z art. 46 ust. l ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez pominięcie dyrektyw wynikających z art. 46 ust. l w procesie wykładni m.p.z.p., co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia sprzeczności planowanej inwestycji z m.p.z.p., § 11 ust. 11 pkt 3e m.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 19 i 21 m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na nieznajdującym podstaw odwołaniu się przy interpretacji pojęć występujących w § 11 ust. 11 pkt 3e m.p.z.p. do definicji zawartych w § 4 pkt 19 i 21 m.p.z.p., art. 6, 7, 77 § l i 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy i poczynieniu ustaleń nieznajdujących uzasadnionych podstaw, art. 7, 77 § l i 107 § 3 k.p.a., polegające na dowolnych, nieznajdujących podstaw w zgromadzonym materiale ustaleniach, że promieniowanie elektromagnetyczne występujące ponad działkami sąsiednimi "ma niewątpliwy wpływ na sposób zagospodarowania w/w działek", przy czym organ nie wyjaśnił na czym polega ten wpływ oraz nie wskazał, na jakie działki oddziałuje i w jaki sposób ogranicza zagospodarowanie tych działek, art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane polegające na nieznajdującej uzasadnionych podstaw odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem Inwestora.

Wojewoda [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa wart. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. m.in. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm.);

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. l pkt l b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Organ winien dokonać w trybie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane sprawdzenia projektu budowlanego oraz w razie konieczności, stosownie do treści art. 35 ust. 3 w/w ustawy wydać postanowienie nakładające obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ II instancji uznał, że decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę mogła zapaść w wyniku oceny niezrealizowania przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w wydanym postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r.

Przedmiotem inwestycji jest budowa wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową na działce o nr ewid. 318/1 obr. [...]. Stacja bazowa będzie się składać z systemu antenowego zainstalowanego na wieży stalowej oraz urządzeń zasilająco-sterujących umieszczonych u podnóża wieży. Na wieży telekomunikacyjnej typu ETNA 54_1_25_10 o wysokości H= 54m n.p.t. zainstalowane zostaną m.in. 3 anteny sektorowe oraz 1 antena radioliniowa.

Obszar, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy w P. z dnia 31 marca 2005 r. Zgodnie z treścią m.p.z.p. działka o nr ewid. 318/1 obr. [...] [...], na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja, położona jest na terenie oznaczonym symbolem P-U - wielofunkcyjne tereny usługowo-składowo-przemysłowe. Zgodnie z treścią § 11 ust. 11 pkt l m.p.z.p., dla terenów oznaczonych symbolem P-U ustalono podstawowe przeznaczenie terenu - usługi, składy, magazyny, zakłady przemysłowe oraz przeznaczenie dopuszczalne - obiekty administracyjne, socjalne, zieleń izolacyjną, parkingi, obsługę komunikacji samochodowej, urządzenia obsługi technicznej, mieszkalnictwo jedynie w zakresie potrzeb wynikających z bezpośredniej obsługi i dozoru technicznego. Ponadto, zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. na terenach oznaczonych symbolem P-U, w myśl § 11 ust. 11 pkt 3e, w zakresie sposobu zagospodarowania terenu obowiązuje ograniczenie uciążliwości związanej z prowadzoną działalnością do granic terenu lub działki.

W kontekście określonego w m.p.z.p. zakresu sposobu zagospodarowania terenu Wojewoda odniósł się do definicji uciążliwości, wskazanej w § 4 pkt 19 i 21 m.p.z.p. Zgodnie z omawianym aktem prawa miejscowego przez uciążliwość obiektów i urządzeń należy rozumieć negatywne ich oddziaływanie na otoczenie, powodowane emisją gazów i pyłów, zapachów, hałasu, promieniowania itp., a także wynikające ze wzmożonego ruchu pojazdów związanego z funkcjonowaniem tych obiektów i urządzeń. Z kolei przez uciążliwości niewykraczające poza granice działki należy rozumieć szczególny przypadek, w którym występujące formy uciążliwości warunków gospodarczych mogą być jednoznacznie pomierzone, a ich skutki w udokumentowany sposób neutralizowane w obrębie granic działki.

Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na budowie wieży stalowej o całkowitej wysokości z iglicami odgromowymi wynoszącej 56m n.p.t., na której zostaną zamontowane trzy anteny sektorowe tworzące sektory skierowane na azymuty: 80°, 190°, 305° oraz jedna antena radioliniowa. Wysokość zawieszenia środka anten sektorowych wynosi 49,0 m n.p.t. W przypadku omawianej stacji bazowej, jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska jest emisja pola elektromagnetycznego.

Emisja pola elektromagnetycznego związana z funkcjonowaniem planowanej wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową odpowiada definicji uciążliwości obiektów i urządzeń określonej w m.p.z.p.

Obszar oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej obejmuje obszar, w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości nad poziomem terenu przekraczać będzie dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003, nr 192, póz. 1883 ze zm.). Zgodnie z ww. rozporządzeniem, w przypadku, gdy częstotliwość pola magnetycznego mieści się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz, gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nieprzekraczającym 0,1 W/m2. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych ma bowiem niewątpliwy wpływ na dopuszczalny prawnie sposób zagospodarowania nieruchomości, nad powierzchnią których dojdzie do takowego przekroczenia. Jak stanowi § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Każde przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, chociażby dotyczyło wysokości potencjalnie niemożliwej do realizacji zabudowy.

Jak wynika z załączonej do projektu budowlanego analizy środowiskowej, sporządzonej przez mgr inż. E. Ł., zasięg maksymalnych obszarów przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego obejmuje działki o nr ewid. 318/1, 318/2, 317, 315/2, 315/1, 320, 321, z czego tylko 315/1, 315/2, 317, 318/1 objęte są wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Stosownie do powyższych ustaleń należy stwierdzić, że skutki uciążliwości, z jaką związane jest funkcjonowanie planowanej wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową nie są — pomimo braku negatywnego oddziaływania na miejsca dostępne dla ludności - neutralizowane w obrębie granic działki Inwestora. Tym samym negatywne oddziaływanie w postaci pola elektromagnetycznego planowanej inwestycji nie można uznać za uciążliwość zamykającą się w granicach terenu lub działki, o której mowa w § 11 ust. 11 pkt 3e m.p.z.p.

W obowiązującym na badanym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wyznaczono terenów dla inwestycji z zakresu łączności publicznej, o których mowa w ustawie z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. 2017, poz. 2062 ze zm.). W takiej sytuacji ma zastosowanie art. 46 ust. 2 w/w ustawy, zgodnie z którym jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunków określonych w przywołanym przepisie. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu, należy stwierdzić, że zasada, o której mowa w art. 46 ust.1 ww. ustawy nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje telekomunikacyjne mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest podstaw prawnych do uznania, że w tym zakresie ww. przepis wprowadza dowolność, uzależnioną wyłącznie od woli inwestora, do realizacji inwestycji w określonym miejscu. Oczywiście żaden plan miejscowy nie może zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Omawiany brak dowolności w lokalizowaniu inwestycji telekomunikacyjnych potwierdza treść art. 46 ust. 2 ww. ustawy.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego Starosta [...] słusznie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka podniosła zarzut naruszenia:

1. § 11 ust. 11 pkt 3 e uchwały Rady Gminy P. nr [...] z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. LMPZP") w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez pominięcie dyrektyw wynikających z art. 46 ust. l w procesie wykładni m.p.z.p., co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia sprzeczności planowanej inwestycji z m.p.z.p.,

2. § 11 ust. 11 pkt 3 e m.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 19 i 21 m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na nieznajdującym podstaw odwołaniu się przy interpretacji pojęć występujących w § 11 ust. 11 pkt 3e m.p.z.p. do definicji zawartych w § 4 pkt 19 i 21 MPZP, albowiem zdefiniowane w § 4 pkt 19 i 21 pojęcia "uciążliwości obiektów i urządzeń" oraz "uciążliwości niewykraczającej poza granicę działki" nie zostały przez prawodawcę użyte w postanowieniu § 11 ust. 11 pkt 3e "obowiązuje ograniczenie uciążliwości związanej z prowadzoną działalnością do granic terenu lub działki", nadto - z ostrożności procesowej wskazano, że zdefiniowanie tychże pojęć jest niejasne i budzące wątpliwości, a zgodnie z zasadą pewności prawa, Inwestor nie może ponosić negatywnych konsekwencji nieprecyzyjnych zapisów prawa miejscowego;

3. art. 6, 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia okoliczności niniejszej sprawie i poczynienie ustaleń nieznajdujących uzasadnionych podstaw, w szczególności sprzecznych z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, a to w zakresie dotyczącym w szczególności stwierdzenia, iż "bez znaczenia jest w tym przypadku wysokość, na jakiej zostaną przekroczone wartości pól elektromagnetycznych dopuszczalne prawem", co pozostaje w oczywistej sprzeczności z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów oraz Załącznika nr l tabela 2, zgodnie z którym dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych ustalone zostały wyłącznie dla a) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz b) miejsc dostępnych dla ludności.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono zasad postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli przez tut. Sąd stała się decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową na terenie działek o nr ewid. 315/1, 315/2, 317 i 318/1 w obrębie [...] w gminie P.

Kontrolowane decyzje wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przedmiotowa inwestycja pozostaje w sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przedmiotem inwestycji jest budowa wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową na działce o nr ewid. 318/1 obr. [...]. Stacja bazowa będzie się składać z systemu antenowego zainstalowanego na wieży stalowej oraz urządzeń zasilająco-sterujących umieszczonych u podnóża wieży. Na wieży telekomunikacyjnej typu ETNA 54_1_25_10 o wysokości H= 54m n.p.t. mają zostać zainstalowane m.in. 3 anteny sektorowe oraz 1 antena radioliniowa.

Obszar, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w P. z dnia 31 marca 2005 r.

Zgodnie z treścią m.p.z.p. działka o nr ewid. 318/1 obr. [...] [...], na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja, położona jest na terenie oznaczonym symbolem P-U (wielofunkcyjne tereny usługowo-składowo-przemysłowe - § 5 ust. 3 pkt 7 lit. k).

Jak wynika z treści § 11 ust. 11 pkt 1 m.p.z.p., dla terenów oznaczonych symbolem P-U ustalono jako podstawowe przeznaczenie terenu - usługi, składy, magazyny, zakłady przemysłowe oraz jako przeznaczenie dopuszczalne - obiekty administracyjne, socjalne, zieleń izolacyjną, parkingi, obsługę komunikacji samochodowej, urządzenia obsługi technicznej, mieszkalnictwo jedynie w zakresie potrzeb wynikających z bezpośredniej obsługi i dozoru technicznego.

Zgodnie zaś z § 11 ust. 11 pkt 3e m.p.z.p. na terenach oznaczonych symbolem P-U w zakresie sposobu zagospodarowania terenu obowiązuje ograniczenie uciążliwości związanej z prowadzoną działalnością do granic terenu lub działki.

W zaskarżonej decyzji uznano, że w przypadku planowanej inwestycji nie sposób mówić o ograniczeniu uciążliwości związanej z jej funkcjonowaniem do granic działki i w tym zakresie odwołano się do definicji zawartych w § 4 pkt 19 i 21 uchwały, z których wynika, że uciążliwością jest również m.in. negatywne oddziaływanie na otoczenie powodowane emisją promieniowania.

Rozważenia zatem wymaga, czy emisja pola elektromagnetycznego związana z funkcjonowaniem planowanej wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową odpowiada definicji uciążliwości obiektów i urządzeń określonej w m.p.z.p., przy czym o uciążliwości w kontekście § 4 pkt 19 uchwały można mówić wówczas, gdy oddziaływanie ma charakter negatywny, a więc ponadnormatywny.

Jak wynika ze złożonego przez inwestora projektu budowlanego obejmującego budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na budowie wieży stalowej o całkowitej wysokości z iglicami odgromowymi wynoszącej 56m n.p.t., na której zostaną zamontowane trzy anteny sektorowe oraz jedna antena radioliniowa. Wysokość zawieszenia środka anten sektorowych wynosi 49,0 m n.p.t. Czynnikiem stanowiącym potencjalne zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzi może stanowić wypromieniowywana do otoczenia energia elektromagnetyczna, emitowana przez anteny sektorowe.

W projekcie budowlanym wskazano, że pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/mkw. występować będą wyłącznie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi, projektowane przedsięwzięcie nie wpływa negatywnie na środowisko, dlatego nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast jak wynika z postanowienia Wójta Gminy P. z dnia [...] maja 2019 r. przedmiotowa inwestycja nie wymaga w związku z powyższym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W świetle przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003, nr 192, poz. 1883 ze zm.), wbrew stanowisku organu odwoławczego, należy podkreślić, że istotnym jest poziom pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, nie zaś "na dowolnej wysokości".

Skoro pola elektromagnetyczne o poziomie wyższym niż 0,1 W/mkw. występują na wysokości powyżej 21,5 m n.p.t. i powyżej 33,7 m n.p.t., to projektowana inwestycja nie wpłynie na możliwość sytuowania zabudowy (nawet tej potencjalnej) na nieruchomościach sąsiednich, a to z uwagi na postanowienia § 11 m.p.z.p. odnoszące się do wysokości projektowanej zabudowy – 15 m (większa wysokość dotyczy wyłącznie pojedynczych elementów związanych z technologią produkcji).

W ocenie Sądu nie sposób zaakceptować takiej wykładni § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych, że każde przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, chociażby dotyczyło wysokości potencjalnie niemożliwej do realizacji zabudowy, a więc powoduje uciążliwości wykraczające poza teren działki inwestora.

Jeśli zatem uznać, że działanie planowanej stacji bazowej nie pociąga za sobą uciążliwości w postaci negatywnego (ponadnormatywnego) oddziaływania na otoczenie rozumiane jako miejsca dostępne dla ludności, nie są uzasadnione ani potrzebne rozważania organów co do braku ich neutralizowania w obrębie granic działki Inwestora.

Reasumując należało uznać, że planowana inwestycja nie generuje uciążliwości w zakresie, w jakim pozostawałoby to w sprzeczności z planem miejscowym i dawało podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W konsekwencji w ocenie Sądu organy obydwu instancji dopuściły się naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w stopniu obligującym konieczność ich uchylenia.

Za takim stanowiskiem przemawia również art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.) stanowiąca dyrektywę interpretacyjną dla organów orzekających o zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Cel kierunkowy wynikający z treści art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług musi być uwzględniany przy wykładni systemowej, co oznacza, że normy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Dotyczy to sytuacji, nie tylko wtedy, gdy mogą być one wyprowadzone z niejasnych i niekonsekwentnych ustaleń planu miejscowego, ale także wówczas, gdy stwierdzona zostanie oczywista niezgodność postanowień planu z warunkami wynikającymi z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług (wyr. tut. Sądu z dnia 23 maja 2017 r., II SA/Łd 24/17, CBOSA).

Jednocześnie należy podkreślić, że jako że organy administracji nie wyjaśniły, czy planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki, określone w art. 35 ustawy Prawo budowlane nie sposób ocenić, czy zostały spełnione pozostałe przesłanki do udzielenia pozwolenia na budowę.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt 2 wyroku w oparciu w art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny uwzględnić przedstawione rozważania oraz zweryfikować zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego w świetle pozostałych wymogów art. 35 ustawy Prawo budowlane.

dc