Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 184/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 90 ust. 10 pkt 2, art. 90 ust. 2, art. 112b ust.1 pkt 1 lit.b,
journal: Dz.U. 2023 poz 1570
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi Szpitala P. T.Ł. Sp.K. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 26 stycznia 2024 r., nr 1801-IOV-1.4103.72.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. S. [...] spółka komandytowa (dalej: spółka/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 26 stycznia 2024 r. nr 1801-IOV-1.4103.72.2021, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 25 sierpnia 2021 r. nr 1816-SPV.4103.29.2020 określającą zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za luty 2020 r. w wysokości [...] zł oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku VAT za luty 2020 r. w wysokości [...] zł.

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] ustalił, że spółka (uprzednio: S.S. [....] spółka z o.o. spółka komandytowa ujął w rejestrze zakupów za luty 2020 r. następujące faktury:

1. nr [...], wystawioną przez C. spółka z o.o. na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł - dokumentującą nabycie zestawu do biopsji piersi i prostaty, systemu spektroskopii multi-nuklearnej (wg zapisu na fakturze powinno być: multi-nukleinowej), systemu elastografii, zestawu do badań czynnościowych mózgu,

2. nr [...], wystawioną przez V. spółka z o.o. sp. k. na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] - dokumentującą nabycie aparatu do znieczulania [...];

3. nr [...] wystawioną przez S. D. [...] na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...]zł. Organ I instancji ustalił, że faktura dotyczy zakupu materiałów stomatologicznych przeznaczonych na sprzedaż w kiosku stomatologicznym;

4. nr [...] wystawioną przez G. L. spółka z o.o. na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł - dokumentującą usługi druku;

5. nr [...] (ujęta w rejestrze częściowo - poz. 2 faktury), wystawioną przez B., S.-Ł. [...] na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, tytułem "Doradztwo prawne na rzecz [...]";

6. nr [...] wystawioną przez "K.-D." spółka z o.o. spółka komandytowa na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł. Organ I instancji ustalił, że faktura dotyczy zakupu materiałów stomatologicznych przeznaczonych na sprzedaż w kiosku stomatologicznym;

7. nr [...] wystawioną przez G.L.spółka z o.o. na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł - dokumentującą usługi druku.

Organ I instancji stwierdził, że zakupy dokonane przez szpital, udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez podmioty: C.-C.spółka z o.o., V. spółka z o.o. spółka komandytowa oraz przez B., S.-Ł. [...] spółka partnerska służyły działalności mieszanej, zarówno opodatkowanej jak i zwolnionej z opodatkowania, a w rezultacie prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur podatnik powinien ustalić w oparciu o zasady wynikające z art. 86 ustawy VAT oraz art. 90 tej ustawy. Natomiast skarżący zakupy towarów i usług udokumentowane fakturami wystawionymi przez te trzy podmioty uznał za związane wyłącznie z funkcjonowaniem wyodrębnionej komórki organizacyjnej S., tj. C. B. R. nieinwazyjnych metod terapeutycznych (dalej również: C. B.-R., Centrum oraz CBR). W rezultacie Szpital dokonał w całości odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami dotyczącymi funkcjonowania Centrum. Nie zastosowano proporcji, określonej w art. 90 ust. 2 ustawy VAT.

W efekcie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...], przy równoczesnym uwzględnieniu brzmienia art. 90 ustawy VAT, zakwestionował prawo Szpitala do odliczenia całości podatku naliczonego wykazanego na wymienionych wcześniej fakturach, dokumentujących nabycie towarów i usług na potrzeby działalności CBR, bowiem proporcja określona w ust. 2 ww. artykułu nie przekroczyła u podatnika - jak ustalono - 2% w 2019 r. (a także w latach od 2013 r.).

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, strona złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, wydał decyzję z dnia 26 stycznia 2024 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając stanowisko tego organu za prawidłowe.

Na tę decyzję S.S. [...] spółka komandytowa (reprezentowana przez pełnomocnika) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

1. art. 86 ust. 1 ustawy VAT - poprzez odmowę prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług na rzecz utworzonego w Szpitalu C. B.-R.,

2. art. 43 ust. 1 pkt 18, 18a i 19 ustawy VAT - poprzez jego błędną wykładnię co do zastosowania zwolnienia od podatku świadczenia usług polegających na przeprowadzaniu badań eksperymentalnych prowadzonych przez C. B.R., a w konsekwencji naruszenie w tym zakresie prawa oraz naruszenia interesu prawnego strony poprzez uznanie, że działalność prowadzona przez wyodrębnioną jednostkę C. R.B. jest działalnością zwolnioną z podatku VAT,

3. art. 29a ust. 1 ustawy VAT - poprzez jego błędną wykładnię co do ustalenia podstawy opodatkowania, a w konsekwencji naruszenia w tym zakresie prawa oraz naruszenie interesu prawnego skarżącej,

4. art. 90 ust. 1, 2, 10, art. 91 ust. 1 ustawy VAT - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca powinna w niniejszym przypadku dokonać korekty kwoty podatku odliczonego z uwzględnieniem proporcji obliczonej dla zakończonego roku podatkowego,

5. art. 99 ust. 12 ustawy VAT - poprzez jego błędną wykładnię i na tej podstawie przyjęcie, że istnieją przesłanki do stwierdzenia, że kwota zwrotu różnicy podatku i wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy jest inna niż w złożonej przez skarżącą deklaracji,

6. art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b i c w związku z art. 86 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 18, 18a i 19, art. 29a ust. 1 i art. 99 ust. 12 ustawy VAT - poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepis ten znajduje zastosowanie, skutkujące nieprawidłowym ustaleniem dodatkowego zobowiązania podatkowego,

7. art. 112b ustawy VAT w związku z art. 4 ust. 3 TFUE oraz art. 2, art. 250 i art. 273 Dyrektywy 112, a także naruszenie zasady proporcjonalności, sankcjonowanej nie tylko Konstytucją RP, ale bezpośrednio stosowanym art. 12 Prawa przedsiębiorców,

8. art. 193 § 1, 2 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie że księgi podatkowe były prowadzone w sposób nierzetelny, a dokonane w nich zapisy nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego.

9. art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej - poprzez nie uznanie za dowód ewidencji zakupów, w części zaewidencjonowania podatku naliczonego jako podlegającego odliczeniu.

10. art. 21 § 1 pkt 1 i 2, § 3 i § 3a Ordynacji podatkowej - poprzez określenie w sposób niewłaściwy w podatku od towarów i usług kwoty zwrotu różnicy podatku i nadwyżki tego podatku nad podatkiem należnym,

11. art. 2a Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji RP - poprzez zastosowanie rozszerzającej interpretacji przepisów prawa podatkowego naruszającej zasadę in dubio pro tributario i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika,

12. art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej - poprzez odstąpienie od zasady wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności stanu faktycznego, w szczególności dotyczących przesłuchania świadków, o których wnioskowała strona,

13. art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej - polegające na niedopuszczeniu dowodów, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, poprzez nie zebranie i nie rozpoznanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie uwzględnienie wniosków strony o przeprowadzenie dowodu, w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku dowodowego były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, a okoliczności te nie zostały stwierdzone wystarczającym dowodem oraz poprzez nie ocenienie na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a w konsekwencji dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego będącego podstawą dokonanych ustaleń faktycznych. Skarżąca stwierdziła, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego "nie wynikają wszystkie kwestie" istotne dla rozliczenia przez Szpital podatku VAT. W tym zakresie podniesiono, że organ nie przesłuchał "kluczowych" osób, które są bezpośrednio związane z działalnością CBR, tj. T. Ł., który bezpośrednio bierze udział w realizowanych przez CBR projektach i po zakończeniu badań ma zamiar kupić wyniki tych badań, zna również osoby zainteresowane zakupem wyników tych badań oraz dyrektora Szpitala.

Strona podkreśliła, że już na samym początku powstawania CBR plany co do tej jednostki były jasno sprecyzowane - po wybudowaniu i zakończeniu części inwestycyjnej projektu CBR miał zostać wyodrębniony i aportem przekazany do spółki "córki", która zajmować ma się - jak wyjaśniono - wyłącznie badaniami naukowymi (bez świadczenia usług medycznych). W tym zakresie wskazano, że oddział ten został zarejestrowany i wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w kwietniu 2019 r. Wyniki tych badań naukowych są i będą sprzedawane, m.in. spółce "matce" (np. F.). Wskazała, że z działalności CBR jednoznacznie wynika, że zasadniczym celem badań prowadzonych przez tę jednostkę nie jest sprawowanie opieki medycznej służącej profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, lecz rozszerzenie wiedzy medycznej. Zdaniem skarżącej, oceny tej nie zmienia fakt, że wskutek prowadzonych badań "pacjenci" biorący udział w tych badaniach mogą odnosić korzyść w postaci poprawy ich stanu zdrowia. Skarżąca stwierdziła, że o ile poprawa zdrowia uczestnika badania może stanowić jeden z efektów prowadzonych badań klinicznych, to jednak celem tych usług jest wyłącznie sprawdzenie, czy badany produkt medyczny lub metoda są skuteczne i bezpieczne dla potencjalnych pacjentów. Nie mają one natomiast - jak stwierdzono - na celu "przeszkodzenia, uniknięcia lub zapobieżenia chorobie, obrażeniom lub zakłóceniom zdrowia lub też wykrycia ukrytych chorób lub chorób w stadium początkowym".

Zdaniem skarżącej, działalność wyodrębnionej komórki w Szpitalu jaką jest C. B.-R. jest związana z czynnościami opodatkowanymi, nie związanymi z usługami z zakresu opieki medycznej na podstawie ustawy VAT. Nabyte towary i usługi w związku z działalnością CBR mogą być bezspornie przyporządkowane do działalności Oddziału i nie są wykorzystywane do działalności mieszanej.

Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2024 r. zwrócono uwagę na to, że w okresie, którego dotyczy skarga występuje istotna zmiana okoliczności w stosunku do innych okresów, w których orzekały wcześniej organy i Sąd. Mianowicie oddział CBR spółki został formalnie wyodrębniony w listopadzie 2018 r. i rozgraniczeniu uległa działalność skarżącej od działalności CBR. Właśnie na tą okoliczność zwracał uwagę WSA i NSA w swoich wcześniejszych wyrokach, dotyczących okresów sprzed formalnego wyodrębnienia. Sąd wskazywał, że dopiero od tego momentu CBR miało samodzielność organizacyjną i finansową oraz możliwość wyodrębnienia "swojej" struktury sprzedaży VAT odrębnej do struktury sprzedaży skarżącej-szpitala. Zatem we wcześniejszych wyrokach dotyczących innych okresów Sąd wskazywał na przełomową i mająca znaczenie dla rozliczenia podatku VAT okoliczność, tj. uzyskanie przez CBR w listopadzie 2018 r. funkcjonalnej oraz prawno-podatkowej odrębności od Szpitala.

Jeżeli zaś chodzi o dodatkowe zobowiązanie podatkowego to został zniesiony automatyzm w wymierzaniu sankcji VAT. W tym celu dokonano zmian w zakresie stosowania regulacji dotyczących dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 112b i art. 112c ustawy VAT, w kierunku, jaki wyznaczył wyrok TSUE w sprawie C-935/19. Po zmianie sankcje w VAT są wymierzane zgodnie z zasadą proporcjonalności do 30%, do 20%, do 15% kwoty objętej sankcją, a nie jak w niniejszej sprawie automatycznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd nie stwierdził w niniejszych sprawach podstaw do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała, w związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zakres prawa Szpitala do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem na podstawie określonych faktur towarów/usług na potrzeby jednej z jego jednostek organizacyjnych to jest C. B.R. Skarżący stoi na stanowisku, że ma prawo do odliczenia całości podatku naliczonego wykazanego w tych fakturach, z kolei organy podatkowe uważają, że w/w zakupy towarów i usług dotyczące działalności CBR nie będą służyły wyłącznie wykonywaniu przez Szpital czynności opodatkowanych, w związku z czym skarżący obowiązany był stosować proporcję określoną w art. 90 ust. 2 ustawy VAT. Rozstrzygnięcie zaś tej kwestii, a więc charakteru spornych wydatków jako w całości związanych ze świadczeniem usług opodatkowanych, jak chce skarżąca, czy też mających charakter mieszany, jak twierdzi organ warunkuje, co do zasady, prawidłowość ustalenia skarżącemu dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy VAT.

W ocenie Sądu organy wykazały w sprawie na podstawie zebranego w sprawie, w sposób wyczerpujący, materiału dowodowego, że C. B.-R. nieinwazyjnych metod terapeutycznych wykonuje działalność pod nadzorem i kontrolą Szpitala, na jego rachunek. Natomiast efekty przeprowadzanych przez to Centrum badań, oprócz ich sprzedaży podmiotom zewnętrznym, są wdrażane do podstawowej działalności Szpitala, którego głównym zadaniem jest wykonywanie działalności leczniczej. Oznacza to, że Szpital prowadzi - wbrew odmiennemu stanowisku strony - działalność mieszaną, tj. podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT oraz zwolnioną od opodatkowania tym podatkiem. Wobec tego podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia całości podatku naliczonego określonego na fakturach dokumentujących nabycie towarów/usług wykorzystywanych do działalności Centrum. Przy czym - jak słusznie wskazano w zaskarżonym rozstrzygnięciu - organy nie stoją na stanowisku, że Szpitalowi w ogóle nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług wykorzystywanych w działalności Centrum. Podatnikowi przysługuje - zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT - prawo do odliczenia podatku naliczonego wyłącznie do wydatków poniesionych na działalność opodatkowaną. W przypadku braku możliwości przypisania konkretnych wydatków do działalności opodatkowanej lub zwolnionej z opodatkowania, Podatnik ma prawo do ich określenia w odpowiedniej proporcji. W związku z tym, że w niniejszej sprawie, udział sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług w sprzedaży ogółem wynosi mniej niż ww. 2%, zastosowanie ma art. 90 ust. 10 pkt 2 ustawy VAT, statuujący możliwość uznania, że proporcja określona w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 90 ust. 10 tej ustawy wynosi 0%. W efekcie słusznie pominięto wartość podatku naliczonego wykazanego na ocenianych w sprawie fakturach.

Zauważyć należy, na co prawidłowo zwrócono także uwagę w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że Centrum nie jest odrębnym od Szpitala podmiotem gospodarczym, lecz jest jedną z komórek organizacyjnych Szpitala, któremu podlega. Z przedstawionych w decyzji argumentów, potwierdzających podporządkowanie Centrum Szpitalowi jako jednostce macierzystej wynika, że nie sposób przypisać temu Centrum wystarczającej samodzielności. Jak wskazano w decyzji będącej przedmiotem skargi, kwestionowane w sprawie faktury wystawione zostały na rzecz S. S. [...], to Szpital jest więc odbiorcą towarów/usług wymienionych na tych fakturach. Zasadne jest tutaj stanowisko organów, że podatnikiem VAT jest "tylko i wyłącznie" S. S. [...] w R.. W efekcie to Szpitalowi jako czynnemu podatnikowi podatku VAT może przysługiwać, lub nie, prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych na jego rzecz w związku z funkcjonowaniem Centrum. Słusznie wskazano w decyzji będącej przedmiotem skargi, że o prawie do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących nabycie określonych towarów/usług decyduje związek tych dóbr z działalnością opodatkowaną, nie zaś przypisanie ich do określonej komórki organizacyjnej podatnika.

Zasadnie organ uzasadniając swoje stanowisko w tej kwestii odwołuje się do regulaminu organizacyjnego Szpitala z którego zapisów wynika, że Szpital wykonuje swoje zadania w ramach struktury organizacyjnej określonej w załączniku nr 1 do regulaminu. Zaś z tego załącznika wynika, że CBR znajduje się w strukturze Szpitala.

Słusznie tutaj organ odwołuje się także do wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Rozbudowa C. B.R. nieinwazyjnych metod terapeutycznych w S. S. [...] T. W. Z. S. i Wspólnicy spółka jawna." Wynika z niego, że wyniki badań CBR będą wdrażane w działalności Szpitala.

Odnoście zarzutu, że oddział CBR spółki został formalnie wyodrębniony w listopadzie 2018 r. i rozgraniczeniu uległa działalność skarżącego od działalności CBR to wskazać należy, o czym była już mowa, że faktury o które chodzi w rozpoznawanej sprawie zostały wystawione na Szpital, co oznacza że Szpital jest odbiorcą towarów/usług wymienionych na tych fakturach. W efekcie to Szpitalowi jako czynnemu podatnikowi podatku VAT może przysługiwać, lub nie, prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych na jego rzecz w związku z funkcjonowaniem Centrum.

Za niezasadny uznać należy również zawarty w skardze zarzut naruszenia - w związku z innymi wymienionymi w skardze przepisami - art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy VAT. W decyzji stanowiącej przedmiot skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie zwrócił uwagę, że od 6 czerwca 2023 r. w ustawie VAT obowiązuje nowy przepis art. 112b ust. 2b stanowiący swoisty katalog dyrektyw wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego, którymi winien kierować się organ podatkowy w celu ustalenia sankcji (o której mowa w art. 112b ust. 1-2a ustawy VAT), jaka zostanie ustalona w indywidualnej sprawie podatnika, który dopuścił się nieprawidłowości. Wprowadzone do treści art. 112b i art. 112c ustawy VAT zmiany stanowić mają realizację postanowień wyroku TSUE w sprawie C - 935/19, na który powołuje się skarżąca. W wyroku tym TSUE w szczególności zwrócił uwagę na konieczność rozróżnienia przy stosowaniu sankcji przypadków, których dochodzi do oszustw (i w konsekwencji uszczupleń należności podatkowych) od pozostałych.

Organ odwoławczy wskazał, że trzy z dyrektyw wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego nie wymagały czynienia dodatkowych ustaleń, bowiem w sposób nie budzący wątpliwości zostały one ustalone przez organ I instancji, który wskazał na okoliczności powstania nieprawidłowości, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na podatniku obowiązku, które skutkowało powstaniem nieprawidłowości oraz kwotę stwierdzonych nieprawidłowości, w tym kwotę zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zawyżenia różnicy podatku do przeniesienia oraz zaniżenia zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy, poczynił zaś ustalenia odnoszące się do dyrektywy trzeciej (rodzaj, stopień i częstotliwość stwierdzanych dotychczas nieprawidłowości dotyczących nieprzedawnionych zobowiązań.

Stwierdził znaczną częstotliwość dokonania przez podatnika nieprawidłowego rozliczania w podatku VAT, tj. w lipcu 2017 r., styczniu 2018 r., sierpniu 2018 r. oraz w analizowanym w niniejszej sprawie okresie (lutym 2020 r.). Organ wskazał przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19 marca 2024 r. oddalił skargę złożoną przez podatnika na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2023 r. w przedmiocie podatku VAT za sierpień 2018 r. (sygn. akt I SA/Rz 707/23). Odnosząc się z kolei do piątej z dyrektyw, oceniając działania podjęte przez podatnika po stwierdzeniu nieprawidłowości w celu usunięcia skutków nieprawidłowości, w zaskarżonej decyzji wskazał, że podatnik, nie tylko nie złożył korekt deklaracji uwzględniających ustalenia kontroli, ale wciąż prezentuje pogląd odmienny od tego wyrażanego przez organy, mimo jasno i precyzyjnie przedstawianej przez nie argumentacji uzasadniającej ich stanowisko, które również akceptowane jest przez Sąd.

Nie można zgodzić się również z zarzutem naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji RP - nie naruszono zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającego z tego przepisu. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie stwierdził w sprawie uchybienia zasadzie rozstrzygania wątpliwości co do treści przepisów na korzyść podatnika. Wątpliwości te w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły. Przepisy podatkowe, na których oparto rozstrzygnięcie nie budzą wątpliwości. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić, że towary/usługi nabywane przez Szpital w związku z działalnością funkcjonującego przy nim Centrum Badawczo Rozwojowego są wykorzystywane przez Szpital zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług jak i do czynności zwolnionych od opodatkowania tym podatkiem.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i jako taka nie może być zasadnie kwestionowana.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.