Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 343/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 81
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 8 lutego 2024 r. nr BP.501.112.2023.2250.KA12.526735 w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 grudnia 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz strony skarżącej kwotę 400 zł (słownie: czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD), zaskarżoną decyzją z 8 lutego 2023 r., [...] 501.112.2023.2250.KA12526735, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ pierwszej instancji) z 5 grudnia 2022 r., nr [...], nakładającą na przedsiębiorcę M. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. M. P. z/s w D. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 11 900 zł.

W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2201), Ip. 1.12, Ip. 5.8.3, Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. UE L60 z 28.02.2014r.), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 26 października 2022 r. w K., podczas kontroli drogowej, pojazdu marki [...] o nr rej. [...], prowadzonego przez L. S. ustalono, że skarżący wykonywał tym pojazdem krajowy transport drogowy osób, był to okazjonalny przewóz grupy młodzieży z K. do Z. Organizatorem przewozu była firma Biuro Turystyki [...] w K.

W trakcie kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym;

- skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone;

- niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli, nr [...], z 26 października 2022 r.

Na podstawie analizy zgromadzonych w sprawie dowodów organ pierwszej instancji stwierdził naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, które stanowiły podstawę do wszczęcia wobec skarżącego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z 5 grudnia 2022 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 11 900 zł. Podstawę faktyczną tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne organu:

1. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

W niniejszej sprawie, w czasie przeprowadzania czynności kontrolnych kierowca L. S. wykonując krajowy transport drogowy osób w imieniu przedsiębiorcy M. P. P., nie okazał wypisu z licencji ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Kierowca okazał jedynie wypis z licencji na międzynarodowy transport drogowy osób nr [...] wydanej dla przewoźnika L. W., który nie wykonywał kontrolowanego przewozu drogowego, a który to wypis znajdował się w autobusie. Z uwagi na powyższe okoliczności, w nałożono karę pieniężną w wysokości 500 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

2. niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych.

W toku kontroli, stwierdzono, że kierowca L. S., 25 października 2022 r. o godz. 15:00 wylogował swoją kartę kierowcy i do godz. 15:56 prowadził pojazd nie rejestrując swojej aktywności za pomocą tachografu. Z uwagi na powyższe okoliczności organ zastosował sankcję za niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych tj. karę pieniężną w wysokości 3 000 z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d. skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone;

Ponadto, analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wykazała, że w tygodniu zawierającym się od godziny 00:00 dnia 17 października 2022 r. do godziny 23:59 dnia 23 października 2022 r. kierowca L. S. odebrał odpoczynek tygodniowy w wymiarze jedynie 15 godzin i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:12 dnia 16 października 2022 r. do godziny 05:43 dnia 17 października 2022 r. czasu UTC+1. W w/w okresie kierowca L. S. powinien był odebrać regularny odpoczynek tygodniowy wynoszący minimum 45 godzin. Z uwagi na powyższe kierowca skrócił odpoczynek tygodniowy o 29 godzin 29 minut. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ nałożył karę pieniężną w wysokości 8 400 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.8.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Skarżący nie zgodził się z ustaleniami organu i z wydanym rozstrzygnięciem. Pismem z 2 stycznia 2022 r. wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. oraz prawa materialnego, m.in. art. 92 a ust. 1 u.t.d. Skarżący zarzucił, że organ błędnie ustalił stronę postępowania, podniósł, że to nie on był wykonawcą przejazdu w dniu kontroli oraz pozostałych przewozów w ramach których doszło do popełnienia naruszeń. Skarżący wskazał na treść zeznań kierowcy, a także wypis z licencji L. W. znajdujący się w pojeździe w dniu kontroli. Skarżący zakwestionował również interpretację organu co do oświadczenia jakie złożył w dniu kontroli oraz faktury przekazanej przez organizatora wycieczki. Skarżący podniósł, że w aktach sprawy brak jest dowodu wskazującego, że on powinien być stroną przedmiotowego postępowania. Skarżący wskazał również, że organ dokonał błędnych wyliczeń odnośnie naruszenia Ip. 5.8.3 załącznika nr 3 u.t.d. Podniósł również, iż organ nie rozważył możliwości zastosowania w sprawie art. 189d oraz art. 189f k.p.a. Skarżący załączył do odwołania kopie fragmentu umowy oraz kopie rozliczeń tras przejazdów mające wskazywać, że to nie on był wykonawcą przewozów wskazanych w decyzji. Wniósł o uchylenie decyzji w całości lub stwierdzenie jej nieważności.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, zaskarżoną decyzją z 8 lutego 2024 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, na wstępie przypomniał ustalenia faktyczne stanowiące jego podstawę, a następnie przytoczył treść przepisów, które miały w sprawie zastosowanie. Wyjaśnił uregulowane w art. 92a u.t.d. zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a także wskazał na wysokość nakładanych kar za stwierdzone naruszenia. Organ zwrócił także uwagę na określone w art. 92b i art. 92c u.t.d. przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego.

Dalej podkreślił, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., a do dlatego, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., a to oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Podobnie rzecz ma się w przypadku art. 189e i art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Zaakcentował, że kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Następnie organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do wszystkich opisanych w sprawie naruszeń. W ocenie organu odwoławczego, stwierdzone przez organ pierwszej instancji naruszenia uzasadniały nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w łącznej kwocie 11900 zł.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że organ błędnie ustalił stronę postępowania, bowiem to nie skarżący był wykonawcą przejazdu w dniu kontroli oraz pozostałych przewozów w ramach których doszło do popełnienia naruszeń, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stronę postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu kontroli, tj. 26 października 2022 r. skarżący dostarczył na miejsce kontroli wypis ze swojej licencji, dotyczącej międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób oraz w zastępstwie za kierowcę poddanego kontroli pojazdu podjął się wykonywania przewozu i złożył oświadczenie dotyczące wykonywania usługi transportowej. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom strony złożone w toku kontroli oświadczenie przedsiębiorcy jednoznacznie wskazuje, że to on był wykonawcą przewozu w dniu kontroli. Kierowca L. S., podczas przesłuchania go w charakterze świadka w dniu kontroli oświadczył, że nie jest w stanie powiedzieć w imieniu i na rzecz jakiego przedsiębiorcy wykonuje transport drogowy osób. Natomiast skarżący przedsiębiorca dostarczył na miejsce wypis ze swojej licencji oraz przejął pojazd i podjął się wykonywania przewozu na swoją rzecz. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że kontrolowany pojazd marki [...] o nr rej. [...], jest ujęty w ważnym wypisie z licencji skarżącego przedsiębiorcy nr [...]. Ponadto kierowca podczas przesłuchania oświadczył, że polecenia dotyczące transportu osób otrzymuje od swojego szefa K. P., który go zatrudnia oraz od skarżącego, który jest jego synem - w zależności od sytuacji. Wskazuje to zdaniem organu, że kierowca L. S., wykonuje przewozy na rzecz skarżącego, pojazdem, który jest wpisany do jego licencji. Tym samym organ mógł przyjąć, że przewozy zarejestrowane na karcie kierowcy były wykonywane w imieniu i na rzecz skarżącego. Dokumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu, zdaniem organu potwierdzają, że to skarżący wykonywał przedmiotowe przewozy. Niepotwierdzona za zgodność z oryginałem kopia pierwszej strony umowy została zawarta w 2021 r. i potwierdza jedynie fakt podpisania umowy przez L. W. Nie wskazuje natomiast, że to L. W. wykonywał przewozy. Natomiast to strona skarżąca dysponuje kartami rozliczeń zadań transportowych w okresie objętym kontrolą. Naruszenia stwierdzone w przedmiotowej sprawie ujawniono na podstawie analizy zapisów na karcie kierowcy L. S. Kierowca jednoznacznie wskazał, że otrzymuje polecenia wyłącznie od K. P. i skarżącego. Kierowca nie miał wiedzy odnośnie wykonywania transportu na rzecz L. W. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów jednoznacznie wskazujących, że to nie on, a K. P., był przewoźnikiem w dniach w których doszło do popełnienia naruszeń. Tym samym w ocenie organu odwoławczego organ prawidłowo ustalił stronę postępowania.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem ustawowych zasad. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, z poszanowanie przepisów k.p.a.

Odnośnie zastosowania w sprawie art. 92b u.t.d., organ stwierdził, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów obrazujących prawidłową organizację pracy w przedsiębiorstwie. Odpowiednio przeszkolony kierowca miałby świadomość odnośnie właściwego używania karty kierowcy oraz konieczności odebrania odpoczynku tygodniowego. Odnośnie art. 92c u.t.d. wskazał, że strona nie przedstawiła żadnego dowodu, że do naruszeń doszło w okolicznościach których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Przede wszystkim nie przesłano dokumentów wskazujących, że przewóz został prawidłowo zaplanowany, a kierowca przed jego wykonaniem poinstruowany o konieczności rejestrowania aktywności na karcie. Nie można zatem wskazywać, że strona nie mogła przewidzieć okoliczności, w których doszło do naruszeń. Wobec powyższego, w sprawie nie można zastosować przepisów egzoneracyjnych art. 92b i art. 92c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący, zarzucił rozstrzygnięciu:

1. naruszenie przepisu materialnego, tj. art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 28 oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe i nie znajdujące potwierdzenia w dowodach zgromadzonych w sprawie oznaczenie strony rozstrzygnięcia, jak i prowadzonego wcześniej postępowania administracyjnego, którą uznany został skarżący, mimo że nie wykonywał przewozu z dnia kontroli tzn. 26 października 2022r., a także przejazdów z dni 25 października oraz od 17 do 23 października 2022r. kiedy to doszło w ocenie organów, do zaistnienia sytuacji wyczerpujących znamiona deliktów administracyjnych poddanych ukaraniu na gruncie niniejszej sprawy,

2. naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 §1 , art. 77 §1 art. 80 oraz art. 107 §3 k.p.a. poprzez niewyczerpującą i całkowicie nieobiektywną analizę materiału dowodowego, jak również poprzez oparcie kwestionowanego aktu władczego jedynie na tych dowodach, które przemawiają za tezą zgodnie z którą wykonawcą przewozów w okresie 17-23 oraz 25 i 26 października 2022r. był skarżący, mających znikomą moc dowodową i porzucenie obowiązku rozpatrzenia innych dowodów tezie tej zaprzeczających,

3. naruszenie przepisu proceduralnego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na wrażeniach organu z pominięciem faktów wynikających z zebranych w sprawie dowodów,

4. naruszenie normy proceduralnej, tj. art. 10 ust. 2 ustawy z 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców, poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony zaistniałych wątpliwości w zakresie stanu faktycznego, dotyczącego ustalenia podmiotu wykonującego przejazdy z dnia kontroli, jak i dat bezpośrednio poprzedzających sprawdzenie, kiedy to zaistniały naruszenia zasad wykonywania przewozu drogowego, poddane sankcjonowaniu.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów materialnych, tj. art. 8 ust. 6, ust. 8 w ust. 9 w zw. z art. 4 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, jak i z równoczesne naruszenie art. 7, art. 8 §1 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez pozbawioną obiektywizmu analizę zapisów z karty kierowcy L. S., która doprowadziła organy obydwóch instancji do przekonania o skróceniu przez kierowcę wymaganego czasu odpoczynku tygodniowego.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całej rozciągłości dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024, poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu słuszne okazały się zarzuty skargi co do niewyjaśnienia przez organy stanu faktycznego co do ustalenia przewoźnika kontrolowanego oraz wcześniejszych przewozów, co do których stwierdzono naruszenia wskazanych przepisów u.t.d., a które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, podmiotów wykonujących transport drogowy. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku, niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze bowiem ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej posługuje. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń przedsiębiorcy. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy, przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d. - jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz (por. m.in.wyrok NSA z 10 października 2017r., sygn. II GSK 2852/17, CBOiOS).

W kontrolowanej sprawie organy stwierdziły, że skarżący był podmiotem wykonującym przewóz drogowy zarówno w dniu kontroli tj. 26 października 2022 r. jak również wcześniej co czyni go odpowiedzialnym za naruszenia drogowe jakich dopuścił się kierowca pojazdu począwszy od 17 października 2022r. Organy nie wyjaśniły dlaczego kierowca miał przy sobie licencję innego przedsiębiorcy.

W ocenie Sądu zarzuty skarżącego i materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dają podstaw do jednoznacznego wskazania skarżącego jako przedsiębiorcy odpowiedzialnego za wszystkie stwierdzone naruszenia.

Podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji spełniającego wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Wskazany przepis stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, ponieważ przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a.

W kontrolowanej sprawie, organy oparły swoje ustalenia na zeznaniach kierowcy, oświadczeniu skarżącego, który przybył na miejsce kontroli oraz jego licencji, w której m.in. wymieniony był pojazd, którym kierowca wykonywał 26 października 2022 r. przewóz dzieci z K. do Z.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie powyższy materiał dowodowy nie był jednak wystarczający do ustalenia, że to skarżący wykonywał wszystkie przewozy, w czasie których doszło do naruszeń przepisów u.t.d. i tym samym do uznania jego odpowiedzialności i wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w łącznej kwocie 11 900 zł.

Organ odwoławczy nie rozpatrzył zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu i całkowicie pominął potrzebę wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza wobec argumentacji strony popartej załączonymi do skargi dokumentami odnośnie wykonanych przejazdów przed dniem kontroli. Nie bez powodu, zdaniem Sądu, kierowca w dniu kontroli dysponował licencją przedsiębiorcy L. W. Tymczasem jego udział w wykonywanych przewozach, przypisanych skarżącemu został zupełnie pominięty. Nie wyjaśniono roli K. P. jako przedsiębiorcy i zarazem pracodawcy kierowcy L. S., który wydawał mu polecenia wykonania transportu, a przy tym był leasingobiorcą i użytkownikiem zatrzymanego do kontroli autokaru. Nie ustalono, któremu przedsiębiorcy A. K. (firma S.) zlecił przewóz dzieci w dniu 26 października 2022 r., kto go wykonał i komu za ten przewóz zapłacił. Skarżący przesłał organowi fakturę, za usługę przewozu wykonaną w dniach 28-30 września 2022 r., która nie może być miarodajna do ustalenia wykonawcy przewozu 26 października 2022 r.

Z kolei, kierowca pojazdu odmówił podpisania protokołu kontroli, oświadczając, że zeznania zostały wymuszone.

O ile działania skarżącego mogą wskazywać na niego jako wykonującego przewóz w dniu kontroli (co skarżący stanowczo kwestionuje), o tyle przewozy wykonywane od 17 października 2022 r., w czasie których dochodziło do skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego budzą poważne wątpliwości co do ich wykonawcy w kontekście dokumentów przedstawionych organowi w załączeniu do odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wskazując na powyższe, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i decyzja pierwszoinstancyjna jako wydane bez wyjaśnienia zarzutów co do ustalenia wykonawcy przewozu są przedwczesne i jako takie nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Rzeczą organu będzie zatem uzupełnienie materiału dowodowego celem ustalenia wykonawcy przewozu w odniesieniu do przewozu z dnia 26 października 2022 r. jak i wcześniejszych przewozów, w których kierowca nie odebrał regularnego odpoczynku tygodniowego. Organ wyjaśni czy istniały podstawy do wykluczenia K. P. (pracodawcy kierowcy L. S.) i L. W. ( który w swojej licencji wskazuje kierowcę L. S.) jako przedsiębiorców wykonujących przewozy pojazdem [...] , o nr rej. [...] przez tego kierowcę.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem reguł określonych przepisami prawa. Organ naruszył zasady określone w art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. Stan faktyczny sprawy nie został należycie ustalony. Jak już wyżej wskazano organ uzupełni zebrany materiał dowodowy celem ustalenia, wobec podniesionych zarzutów, w sposób nie budzący wątpliwości, przedsiębiorcy wykonującego przewóz odpowiedzialnego za stwierdzone naruszenia. Następnie organ wyczerpująco i przekonująco uzasadni wydane rozstrzygnięcie.

Niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a przede wszystkim nieustalenie w kontekście podniesionych przez skarżącego zarzutów, wykonawcy poszczególnych przewozów, w czasie których stwierdzono naruszenia, za które nałożono karę pieniężną sprawia, że przedwczesne stało się odniesienie do pozostałych zarzutów skargi.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną oraz na podstawie art. 199 i art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego tytułem poniesionych kosztów postępowania kwotę 400 zł.