Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 386/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3 u.f.z.o.
journal: Dz.U. 2024 poz 754
law: Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych
article: art. 60 u.f.p.; art. 251 ust. 1 u.f.p.
journal: Dz.U. 2023 poz 1270
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2024 r. sprawy ze skargi Zgromadzenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 15 marca 2024 r. nr SKO.FD/41.4/177/2023/25809 w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 15 marca 2024 roku, znak: SKO.FD/41.4/177/2023/25809 (dalej: SKO w Katowicach; organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania Zgromadzenie [...] (dalej: strona; skarżąca) utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z 14 listopada 2023 r. Nr [...] (dalej: organ pierwszej instancji) w sprawie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem na rok 2022 w wysokości 6500 zł. przypadających do zwrotu w terminie 15 dni wraz z odsetkami ustawowymi.

W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), oraz art. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. z 1 marca 2018 r., Dz.U. z 2018 r. poz. 570).

Orzeczenie organu odwoławczego zapadło w następującym stanie faktycznym.

Rozpatrywana sprawa dotyczy dotacji oświatowej przekazanej w 2022 r. na podstawie ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (aktualny tekst jedn. z 10 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 754; dalej: "u.f.z.o." w brzmieniu obowiązującym w 2022 r.). Strona otrzymała w 2022 r. na prowadzenie Publicznej Szkoły podstawowej [...] w J. ul. [...] (dalej: Szkoła) dotację w wysokości [...] zł.

W rozpatrywanej sprawie Szkoła wydatkowała z dotacji za 2022 r. między innymi kwotę 6500 zł na poczet szkoleń, które miały odbyć się w 2023 r. Organ pierwszej instancji zakwestionował rozliczanie wydatku poniesionego w 2022 r., z terminem realizacji w roku 2023 r.

Organ pierwszej instancji wskazał przy tym na przepis art. 251 ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (aktualny tekst jedn. z 16 czerwca 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm.; dalej: u.f.p.), który stanowi, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Organ pierwszej instancji zauważył przy tym, że nie jest możliwa merytoryczna i finansowa analiza wykorzystania środków z dotacji w sytuacji, gdy zadanie jeszcze nie zostało zrealizowane. Z tych samych względów odrzucono wydatki w wysokości 6500 zł rozliczone jako koszty szkolenia. Zdaniem organu pierwszej instancji z dotacji mogą być bowiem finansowane wydatki poniesione w roku budżetowym, niezależnie którego roku dotyczą te zadania, jednakże mają to być zadania zrealizowane. W przypadku wskazanych wydatków, zdarzenia, które odbędą się w 2023 r., zadania zostaną dopiero zrealizowane. Tymczasem z uwagi na odesłanie zawarte w art. 9 u.f.z.o. (oraz w art. 35 ust. 2 u.f.z.o.) do art. 236 ust. 2 u.f.p. wydatki bieżące szkół niepublicznych, finansowane z dotacji otrzymywanej od jednostki samorządu terytorialnego są objęte zasadą roczności budżetu, wyrażoną w art. 211 ust. 2 i 3 u.f.p Natomiast zgodnie z art. 236 ust. 2 u.f.p. przez wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego rozumie się wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi.

W konsekwencji, oraz w oparciu o wyżej przedstawione podstawy prawne, Prezydent Miasta J. na mocy decyzji z 14 listopada 2023 r. Nr [...] orzekł w sprawie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem na rok 2022 w wysokości 6500 zł. przypadających do zwrotu w terminie 15 dni wraz z odsetkami ustawowymi.

W odwołaniu od ww. decyzji strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w całości. Jednocześnie, zarzuciła przedmiotowej decyzji niezgodność z prawem, w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 35 ust. 3 u.f.z.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, że dotacją z roku 2022 nie mógł zostać opłacony wydatek dotyczący usługi szkoleniowej z obsługi programu do prowadzenia kształcenia w szkole, które to szkolenie zostało zrealizowane w roku 2023, podczas gdy dotacją mogą być finansowane wydatki, niezależnie od tego, którego roku dotyczące te wydatki, albowiem dotacja rozliczana jest metodą kasową.

Zdaniem strony, wydana przez organ pierwszej instancji decyzja pozostaje sprzeczna z prawem, gdyż narusza zasadę kasowego rozliczania dotacji. Organ pierwszej instancji, jak dalej argumentowano, niezasadnie wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dla poniesienia wydatku i jego rozliczenia konieczne jest, aby ten wydatek został zrealizowany w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona. Tymczasem, w opinii strony, pozostaje to w oczywistej sprzeczności z art. 35 ust. 3 u.f.z.o., jak również art. 251 ust. 1 u.f.p.

Jak już na wstępie wskazano, organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO w Katowicach argumentowało, że zasady postępowania w przypadku zwrotu dotacji otrzymanych od jednostki samorządu terytorialnego określa u.f.p. Zgodnie z art. 60 pkt 1 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. W myśl art. 251 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku. Stosownie do art. 251 ust. 4 u.f.p. wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Zgodnie z art. 252 u.f.p.: "Dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2 (ust. 1). W przypadku gdy termin wykorzystania dotacji, o których mowa w ust. 1, jest krótszy niż rok budżetowy, podlegają one zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji (ust. 2). Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (ust. 3). Dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (ust. 4). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (ust. 5). Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia: 1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem; 2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości (ust. 6)".

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie SKO w Katowicach, kluczowe znaczenie ma wykładnia art. 35 ust. 3 u.f.z.o. Z powyższego przepisu wynika bowiem, że dotacja może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją określonych zadań, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona. Zawarte w art. 35 ust. 3 u.f.z.o. zastrzeżenie "niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania" oznacza, że możliwe jest finansowanie z dotacji na 2022 r. wydatku poniesionego w tym samym roku, nawet jeżeli dotyczył on innego roku budżetowego. SKO w Katowicach dalej argumentowało, że chodzi tu o sytuację, w której dotacja została przyznana na realizację zadań danego roku i w tym samym roku jest wydatkowana, chociaż zadania mogą odnosić się do innego roku budżetowego. Artykuł 35 ust. 3 u.f.z.o., w opinii organu odwoławczego, ma zastosowanie w przypadku, gdy w roku następnym po roku budżetowym nastąpiło wyrównanie dotacji za rok poprzedni. Dzięki tej regulacji wyrównanie dotacji dokonane w roku następnym po roku budżetowym, którego ta dotacja dotyczy powinno być traktowane tak, jak dotacja rozliczana w ramach roku, w którym została faktycznie wypłacona, chociaż dotyczyła zadań roku poprzedniego. Przedstawiona powyżej wykładnia art. 35 ust. 3 u.f.z.o., jak argumentowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, koresponduje z postanowieniami art. 211 ust. 2 u.f.p. oraz z art. 236 ust. 2 u.f.p. (por. wyrok NSA z 3 listopada 2021 r., sygn., I GSK 448/21).

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, jak zauważył organ odwoławczy, strona natomiast rozliczyła z dotacji zadania, które dopiero miały być zrealizowane w 2023 r. Zapłata dotyczyła bowiem szkolenia, które dopiero miało być przeprowadzone w 2023 r. (formularz zgłoszeniowy na szkolenie jest datowany na 7 lutego 2023 r.). W ocenie SKO w Katowicach powyższych wydatków nie da się pogodzić z zasadą roczności budżetu, a także z zasadą, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania. Art. 35 ust. 3 u.f.z.o. nie uniemożliwia zapłaty za zadania, które dopiero mają być zrealizowane w roku następującym po roku, w którym wypłacono dotację.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: WSA w Gliwicach), strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta J. i umorzenie postępowania w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej decyzji strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 35 ust. 3 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych przez nieprawidłowe uznanie, że dotacją z roku 2022 nie mógł zostać opłacony wydatek dotyczący usługi szkoleniowej z obsługi programu do prowadzenia kształcenia w szkole, które to szkolenie zostało zrealizowane w roku 2023, podczas gdy dotacją mogą być finansowane wydatki, niezależnie od tego, którego roku dotyczące te wydatki, albowiem dotacja rozliczana jest metodą kasową.

Uzasadniając swoje racje, strona argumentowała, że przepis art. 35 ust. 3 u.f.z.o. dotyczy wyłącznie kwot dotacji wypłaconych po upływie roku budżetowego jako ich uzupełnienie. Dlatego też, jak wskazywała strona w uzasadnieniu skargi, nie jest zrozumiałe stanowisko SKO w Katowicach, albowiem przepis at. 35 ust. 3 u.f.z.o. dotyczy dotacji oświatowej, a nie jej uzupełnienia. Ponadto w przepisach tak ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, jak również ustawy o finansach publicznych brak jest instytucji uzupełnienia dotacji oświatowej, a ewentualna niedopłata dotacji i wynikające z tego tytułu roszczenie organu prowadzącego jednostkę oświatową ma charakter cywilnoprawny, a uzyskana kwota uzupełnienia dotacji nie podlega w ogóle rozliczeniu.

W opinii strony wydane przez organy obu instancji decyzje pozostają zatem sprzeczne z prawem, naruszają bowiem zasadę kasowego rozliczania dotacji. Organy obu instancji niezasadnie wskazują w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, że dla poniesienia wydatku i jego rozliczenia konieczne jest, aby ten wydatek został zrealizowany w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona. Pozostaje to w oczywistej sprzeczności z art. 35 ust. 3 u.f.z.o., jak również art. 251 ust. 1 u.f.p.

W odpowiedzi na skargę, SKO w Katowicach podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 18 września 2024 r. pełnomocnik strony argumentował, że dotacja została rozliczona zgodnie z art. 10 u.f.z.o. w zw. z art. 31 ust. 1 u.f.z.o. Zwrócono uwagę, że (kwestionowany) wydatek został opłacony w 2022 r., w tym roku powstało zobowiązanie i w tym roku je zapłacono. Powyższe, jak dalej argumentował pełnomocnik strony, jest zgodne z art. 31 ust. 1 u.f.z.o. (karta nr 35 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Istota sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy do wydatków bieżących w rozumieniu ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, które mogły zostać pokryte przez stronę z dotacji za 2022 r. należy również kwota 6500 zł poniesiona przez Szkołę na poczet szkoleń które miały odbyć się dopiero w 2023 r., a dalej czy tego typu wydatki można również pogodzić z zasadą roczności budżetu, a także z zasadą, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane (już) zadania.

W tym stanie rzeczy, w pierwszej kolejności należy odwołać się do definicji wydatku bieżącego, ukształtowanej w ustawie o finansowaniu zadań oświatowych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 grudnia 2020 r., I SA/Gl 1063/20, Legalis nr 2528672; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2021 r., I GSK 448/21, Legalis nr 2683932; a także: wyrok WSA w Gliwicach z 27 czerwca 2023 r., III SA/Gl 582/22, Legalis nr 2955981). Otóż, jak wynika z art. 9 u.f.z.o., ilekroć w jego rozdziale 3 jest mowa o wydatkach bieżących, należy przez to rozumieć wydatki bieżące, o których mowa w art. 236 ust. 2 u.f.p., na prowadzenie przez jednostkę samorządu terytorialnego odpowiednio przedszkoli, szkół podstawowych, w których zorganizowano oddział przedszkolny, z przeznaczeniem na ten oddział przedszkolny, innych form wychowania przedszkolnego, szkół danego typu lub placówek danego rodzaju lub na finansowanie działalności internatów w szkołach prowadzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego, w tym w jednostkach organizujących wspólną obsługę administracyjną, finansową i organizacyjną przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek, odpowiednio zaplanowane na rok budżetowy w budżecie jednostki samorządu terytorialnego lub poniesione w roku budżetowym z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, bez uwzględnienia wydatków odpowiednio zaplanowanych na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art. 223 u.f.p., lub poniesionych ze środków zgromadzonych na tym rachunku, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 5 i art. 35 ust. 2 u.f.z.o. Także w art. 35 ust. 2 u.f.z.o., w zakresie wydatków bieżących w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, ustawodawca odesłał do art. 236 ust. 2 u.f.p.

Z kolei, w art. 236 ust. 2 u.f.p., jako wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego sklasyfikowano wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi. W konsekwencji, nie ulega wątpliwości, że przez wzgląd na odesłanie w art. 9 u.f.z.o. (oraz w art. 35 ust. 2 u.f.z.o.) do art. 236 ust. 2 u.f.p. także dla niepublicznych szkół, o których mowa w rozdziale 3 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, wydatkami bieżącymi są wszelkie te kwoty, które nie mogą być zaliczone do wydatków majątkowych. Jednocześnie, wydatki majątkowe, poprzez enumeratywne ich wyliczenie zostały wskazane w art. 236 ust. 4 u.f.z.o. (więcej na ten temat, zwłaszcza w aspekcie klasyfikacji budżetowej wydatków bieżących oraz wydatków majątkowych, por. A. Gorgol [w:] P. Smoleń (red.) Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, Warszawa 2014, s. 1137 – 1139). Dodatkowo, istotne znaczenie ma to, że z uwagi na dyspozycję art. 9 u.f.z.o., wydatkami bieżącymi m.in. szkół niepublicznych są wydatki odpowiednio zaplanowane na rok budżetowy w budżecie jednostki samorządu terytorialnego lub poniesione w roku budżetowym z budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Sąd zwraca przy tym uwagę na tę okoliczność, ponieważ oznacza ona, że także wydatki bieżące szkół niepublicznych, finansowane z dotacji otrzymywanej od jednostki samorządu terytorialnego są objęte zasadą roczności budżetu, wyrażoną w art. 211 ust. 2 i 3 u.f.p. To zaś skutkuje tym, że upoważnienie do wydatkowania zaplanowanych środków budżetowych nie jest "permanentne" i co do zasady wygasa z końcem roku budżetowego (por. A. Gorgol, op. cit., s. 1037). W konsekwencji, wobec takiego, a nie innego ukształtowania art. 9 u.f.z.o. oraz art. 236 ust. 2 u.f.p. należało przyjąć, że wydatki bieżące strony (związane z dydaktyką i obsługą finansową), dotyczące roku 2022 (bo termin płatności przypadał na ten czas) mogą być sfinansowane z dotacji roku 2022.

Potwierdzeniem tej tezy jest dyspozycja art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 3 u.f.z.o. Z pierwszego ze wskazanych przepisów wynika, że dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32 u.f.z.o. są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań m.in. szkół i mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących. Jednocześnie, w art. 35 ust. 3 u.f.z.o. ustawodawca przewidział, że beneficjenci tego rodzaju środków są władni spożytkować je jedynie na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w art. 35 ust. 1, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona, niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania. Tym samym, ustawodawca jasno powiązał finansowanie wydatku bieżącego z dotacji z rokiem budżetowym, na który to wsparcie finansowe zostaje przekazane. Dlatego, w przekonaniu Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do obrazy przez organy administracyjne obydwu instancji art. 252 u.f.p. wskutek ustalenia stronie kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2022 r., w wysokości wskazanej w decyzji, przypadającej do zwrotu w określonym tam terminie i ze stosownymi odsetkami za zwłokę.

Odnosząc się do materii pokrywania z dotacji na wydatki bieżące kosztów szkoleń, w pierwszej kolejności godzi się zauważyć, że w art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. ustawodawca jasno wskazał, że tego rodzaju środki otrzymane m.in. od gminy mogą być przeznaczone wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki. W tym kontekście warto wskazać, że organy administracji obu instancji nie otrzymały od strony stosownych zaświadczeń, potwierdzających zakończenie szkolenia.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w wyroku z 3 listopada 2021 r., I GSK 448/21, Legalis nr 2683932, argumentował mutatis mutandis, że: "Zawarte w art. 35 ust. 3 u.f.z.o. zastrzeżenie "niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania" oznacza, że możliwe jest finansowanie z dotacji na 2022 r. wydatku poniesionego w tym samym roku, nawet jeżeli dotyczył on innego roku budżetowego. Chodzi tu o sytuację, w której dotacja została przyznana na realizację zadań danego roku i w tym samym roku jest wydatkowana, chociaż zadania mogą odnosić się do innego roku budżetowego". W niniejszej sprawie dotacja została udzielona na realizację zadań 2022 r., a nie na realizację zadań 2023 r. (formularz zgłoszeniowy na szkolenie jest datowany na 7 lutego 2023 r. przy czym w aktach administracyjnych brak jest dowodu/zaświadczenia stwierdzającego, aby przedmiotowe szkolenie rzeczywiście się odbyło). Zakwestionowane w sprawie wydatki nie stanowiły wydatków bieżących roku 2022, gdyż dotyczyły organizacji procesu dydaktycznego (szkoleń) realizowanego w roku 2023.

Zdaniem NSA, które zostało powołane w uzasadnieniu wyroku z 3 listopada 2021 r., I GSK 448/21, art. 35 ust. 3 u.f.z.o. ma zastosowanie w przypadku, gdy w roku następnym po roku budżetowym nastąpiło wyrównanie dotacji za rok poprzedni. Dzięki tej regulacji wyrównanie dotacji dokonane w roku następnym po roku budżetowym, którego ta dotacja dotyczy powinno być traktowane tak jak dotacja rozliczana w ramach roku, w którym została faktycznie wypłacona, chociaż dotyczyła zadań roku poprzedniego. W tej sprawie nie mieliśmy natomiast do czynienia z wyrównaniem w 2023 r. dotacji za 2022 r.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że koszty wydatków przypadających na rok 2023, co w okolicznościach rozpoznawanej sprawy odnosi się do kwoty 6500,00 zł nie mieszczą się w pojęciu wydatków bieżących, które obejmuje dotacja z 2022 r. Ponadto nie powinno budzić wątpliwości, że każdy wydatek rozliczany z dotacji, a zatem ze środków publicznych powinien być należycie udokumentowany. Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest również dowodu, aby przedmiotowe szkolenie rzeczywiście się odbyło.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego i procesowego.

W tym stanie rzeczy, z wszystkich przedstawionych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.