Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 210/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2023 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta Wrocławia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 stycznia 2023 r. I. stwierdza bezczynność Prezydenta Wrocławia w rozpoznaniu wniosku strony z dnia 2 stycznia 2023 r. w zakresie pkt 6, 10, 13 i 20 wniosku, orzekając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje organ do załatwienia wniosku strony w zakresie wskazanym w pkt I wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Prezydenta Wrocławia na rzecz T. G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. G. jest bezczynność Prezydenta Wrocławia w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 stycznia 2023 r.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 2 stycznia 2023 r. Skarżący wystąpił do organu o udostępnienie mu informacji publicznej ujętej w 22 punktach ww. pisma. (treść tych zapytań Skarżący w całości przytoczył w skardze złożonej w dniu 12 kwietnia 2023 r. do Sądu za pośrednictwem organu). W piśmie tym Strona domagała się udostępnienia informacji publicznej przez Prezydenta Wrocławia (ewentualnie przez osobę pisemnie upoważnioną do działania w imieniu tego organu, z ujawnieniem owego pełnomocnictwa) w następującym zakresie:

1. Czy pismem z dnia 7 maja 2014 r. Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków we Wrocławiu (dalej: DWKZ) zawiadomił Prezydenta Wrocławia (dalej: PW) o ujęciu obszaru "historyczny układ urbanistyczny osiedla Z. we Wrocławiu (dalej: obszar Z.) w wojewódzkiej ewidencji zabytków (dalej: WEZ), czy też na mocy art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw pismem tym DWKZ przekazał PW "wykaz zabytków nieruchomych wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w WEZ".

Skarżący wskazywał, że pytanie jest zasadne, bo urzędnicy organu pouczali go, że tym pismem DWKZ powiadomił PW o ujęciu obszaru w WEZ, co wydaje się fałszywe, choćby dlatego, że karta ewidencyjna tego obszaru, niezbędna do jego ujęcia w WEZ, powstała dopiero w 2015 r.

2. Czy na mocy art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw pismo DWKZ do PW z dnia 7 maja 2014 r. miało zastosowanie wyłącznie "do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków", a zatem czy na podstawie tego pisma, w zakresie obszaru wskazanego w piśmie, jedynie "do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków" PW był zobowiązany wydawać decyzje o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

3. Czy PW posiada wiedzę, czy a jeśli tak to w jakiej dacie dziennej DWKZ włączył obszar Z. do WEZ (jeśli taką czynność DWKZ już wykonał) – Strona prosiła o udostępnienie kopii dokumentu, z którego PW czerpie swą wiedzę w tym zakresie. Prosił o zaniechanie przedstawiania mu w tym zakresie domniemań i konfabulacji urzędników organu.

4. Czy z treści karty ewidencyjnej dostarczonej PW przez DWKZ w 2015 r. PW posiada wiedzę, że karta ewidencyjna obszaru Z. została sporządzona dopiero w 2015 r., a zatem nie było fizycznej możliwości ujęcia tego obszaru w WEZ przez DWKZ w 2014 r.

5. W jakiej dacie dziennej PW został zobowiązany do ujęcia obszaru Z. w WEZ, Skarżący prosił o udostępnienie kopii dokumentu, z którego organ czerpie wiedzę w tym zakresie.

6. Czy w dacie 24 listopada 2014 r. PW wydał wewnętrzne Zarządzenie nr 12549/14 o utworzeniu gminnej ewidencji zabytków Wrocławia (GEZ), a zatem, czy od daty utworzenia GEZ w dniu 24 listopada 2014 r. PW przestał być związany pismem DWKZ z dnia 7 maja 2014 r., które na "koców ustawy" miało działać do czasu założenia "gminnej ewidencji zabytków".

7. Czy na mocy art. 7 Konstytucji i w art. 6 k.p.a. PW powinien działać jako organ administracji na podstawie przepisów prawa, w tym powinien wydawać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie przepisów prawa ale nie na podstawie aktów wewnętrznych.

8. Czy zarządzenie PW nr 12549/14 z dnia 24 listopada 2014 r. jest aktem wewnętrznym, czy jest to akt prawa miejscowego, czyli jest to przepis prawa wskazany w art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a., na podstawie, którego powinien działać PW jako organ administracji.

9. Czy ujęcie obszaru Zacisze w GEZ wymagało lub nadal wymaga wcześniejszego sporządzenia i sprawdzenia przez PW karty adresowej zabytku nieruchomego.

10. Czy w dacie 24 listopada 2014 r. istniała karta adresowa obszaru Z., a zatem czy w tej dacie było fizycznie możliwe ujęcie obszaru Z. w GEZ.

11. Czy podpisanie zarządzenia PW nr 12549/14 z dnia 24 listopada 2014 r. spowodowało ujęcie z tą datą jakiegokolwiek obiektu w GEZ skoro w treści tego zarządzenia PW wskazał, że czynność włączania obiektów do GEZ ma później dokonywać Miejski Konserwator Zabytków (dalej: MKZ).

12. Czy zarządzenie PW nr 12549/14 z dnia 24 listopada 2014 r. zawiera załączniki w postaci kart adresowych zabytków, które ww. zarządzeniem miały być włączone do GEZ.

13. Czy prawdą jest jak twierdzili kilkukrotnie urzędnicy organu w swych pismach kierowanych do DWKZ, że obszar Z. jest ujęty w GEZ opublikowanej w BIP Urzędu Miejskiego Wrocław, jeśli tak to "proszę o wskazanie linku" do tej publikacji. Strona odnalazła w BIP jedynie dziwną listę obszarów rzekomo ujętych w BIP z nieokreślonymi datami dziennymi bez wskazania źródła tej ewidentnie fałszywej informacji.

14. Czy na mocy art. 22 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami PW prowadzi gminną ewidencję zabytków wyłącznie w formie zbioru kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy, czy też jak poinformowali mnie urzędnicy organu w formie jakiejś "listy" opublikowanej w BIP.

15. Czy udzielona mi przez MKZ informacja jakoby obszar Z. został ujęty w GEZ z dniem 24 listopada 2014 r. kilka lat przed wykonaniem karty adresowej dla tego obszaru w 2017 r. jest informacją fałszywą, a jeśli tak prosi o sprostowanie fałszywej informacji. MKZ dotychczas tej informacji nie sprostował.

16. Czy udzielona mi przez MZK informacja jakoby przepisy prawa pozwalają na ujęcie obiektu w GEZ przed sporządzeniem dla niego karty adresowej jest informacją fałszywą, a jeśli tak, to prosi o formalne sprostowanie tej fałszywej informacji. MZK dotychczas nie sprostował tej informacji.

17. Czy PW posiada dwie karty adresowe obszaru Z., sporządzone przez A. C. i przez T. G.

18. Czy PW posiada autorskie prawa majątkowe do karty adresowej obszaru Z. sporządzonej w 2017 r. przez A. C., a jeśli tak to proszę o "nieudostępnienie mi dokumentu, z którego organ czerpie swą wiedzę".

19. Czy PW posiada jakakolwiek kartę adresową obszaru Z., która spełnia wymogi rozporządzenia, która w szczególności zawiera zatwierdzenie karty wskazane w § 17 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem.

20. Czy PW wykonał wskazaną w § 18 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem - czynność zweryfikowania (lub sprawdzenia) karty adresowej obszaru Z., a jeśli tak to Strona prosiła o wskazanie daty tej czynności, personaliów osoby, która tę czynność w imieniu organu wykonała, okazania upoważnienia do dokonania tej czynności w imieniu organu. Skarżący prosił o udostępnienie kopii dokumentów, z których organ czerpie swą wiedzę w tym zakresie aby udzielona informacja nie była kolejną konfabulacją.

21. Czy PW wykonał wskazaną w § 18 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem czynność włączenia sprawdzonej lub zweryfikowanej karty adresowej obszaru Z. do GEZ, a jeśli tak to Strona prosiła o wskazanie daty tej czynności, personaliów osoby, która tę czynność w imieniu organu wykonała, okazania upoważnienia do dokonania tej czynności w imieniu organu. Skarżący prosił o udostępnienie kopii dokumentów, z których organ czerpie swą wiedzę w tym zakresie aby udzielona informacja nie była kolejną konfabulacją.

22. Czy, a jeśli tak to w jakiej dacie dziennej WDKZ nabył kompetencje do uzgadniania projektów decyzji PW w/s ustalenia warunków zabudowy obiektów planowanych do wykonania w obszarze Z. – Skarżący prosił o dokument źródłowy, z którego organ czerpie swą wiedzę.

Końcowo Strona pouczyła organ, że na mocy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej informacje publiczne powinny być oznaczone danymi określającymi podmiot udostępniający, tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za ich treść oraz datą udostępnienia.

W dniu 27 lutego 2023 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek Strony. W treści pisma wskazał, że wniosek Strony wpłynął do organu w dniu 2 stycznia 2023 r., zaś pismem z dnia 12 stycznia 2023 r. wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy określając go na dzień 2 marca 2023 r.

Odpowiadając na pytania Skarżącego organ wskazał:

Ad.1) Tutejszy organ nie jest organem właściwym do odpowiedzi na zapytanie, co Dolnośląski Konserwator Zabytków we Wrocławiu "o czym zawiadomił" lub "co przekazał" swoimi pismami – organ przyjmuje jedynie ich treść do wiadomości jako adresat. Kopia pisma Dolnośląskiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 7 maja 2021 r., którego dotyczy zapytanie została już Stronie udostępniona pismem z dnia 9 grudnia 2021 r.

Ad. 2) Informacje objęte tym punktem wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ad. 3) Tutejszy organ nie ma wiedzy na temat czynności pozostających we właściwościach Dolnośląskiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu. Pismem z dnia 7 maja 2010 r. organ został poinformowany przez Dolnośląskiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu o "wprowadzeniu zmian w wojewódzkiej ewidencji obszarów urbanistycznych objętych ochroną konserwatorską" przez "objęcie ochroną konserwatorską układu urbanistycznego osiedla Z." i otrzymał w załączeniu "mapę z wyrysowanymi granicami strefy konserwatorskiej, na której (...) zaznaczono obszar ujęty w wojewódzkiej ewidencji zabytków". Kopia ww. pisma Dolnośląskiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu została już Stronie udostępniona pismem z dnia 9 grudnia 2021 r.

Ad 4) Informacje objęte tym punktem wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ad. 5) Ujmowanie zabytków w wojewódzkiej ewidencji zabytków nie jest i nie było właściwością Prezydenta Wrocławia.

Ad. 6) W zakresie tego punktu pytania organ wnosił o doprecyzowanie wniosku w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, przez wskazanie jaka ustawa miałby stanowić podstawę prawną czynności, których dotyczy ten punkt wniosku. W razie niedostarczenia wyjaśnień w terminie wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. Dalej organ powołując się na orzecznictwo wskazał, że wymogi wniosku o dostęp do informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania – w przeciwnym razie wniosek nie może zostać potraktowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Ad. 7) Informacje objęte tym punktem wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ad. 8) Informacje objęte tym punktem wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ad. 9) Czynności ujęcia historycznego układu urbanistycznego osiedla Z. we Wrocławiu w gminnej ewidencji zabytków regulowane były ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem. Zagadnienie to było Stronie przez organ wyjaśniane w piśmie z dnia 9 grudnia 2021 r. w pełni wyczerpując odpowiedź w tym zakresie.

Ad. 10) W zakresie tego punktu pytania organ wnosił o doprecyzowanie wniosku w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, przez wskazanie, co Strona rozumie pod terminem "czy (...) było fizycznie możliwe ujęcie obszaru Z. w GEZ". W razie niedostarczenia wyjaśnień w terminie wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. Dalej organ powołując się na orzecznictwo wskazał, że wymogi wniosku o dostęp do informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania – w przeciwnym razie wniosek nie może zostać potraktowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Ad. 11) Kwestie ujęcia historycznego układu urbanistycznego osiedla Z. we Wrocławiu w gminnej ewidencji zabytków regulowane były ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem. Zagadnienie to było Stronie wyjaśniane pismami z dnia 22 września 2021 i z dnia 9 grudnia 2021 r. w pełni wyczerpując odpowiedź w tym zakresie.

Ad. 12) Zarządzenie nr 12549/14 Prezydenta Wrocławia z dnia 24 listopada 2014r. o utworzeniu gminnej ewidencji zabytków Wrocławia nie zawiera załączników.

Ad. 13) W zakresie tego punktu pytania organ wnosił o doprecyzowanie wniosku w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, przez wskazanie jakich "pism urzędowych skierowanych do DWKZ" dotyczy zapytanie w tym punkcie wniosku. W razie niedostarczenia wyjaśnień w terminie wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. Dalej organ powołując się na orzecznictwo wskazał, że wymogi wniosku o dostęp do informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania – w przeciwnym razie wniosek nie może zostać potraktowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Ad. 14) Kwestie prowadzenia gminnej ewidencji zabytków regulowane są ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz rozporządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem. Zagadnienie to było Stronie wyjaśniane pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. w pełni wyczerpując odpowiedź w tym zakresie.

Ad. 15) Informacje objęte tym punktem wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ad. 16) Informacje objęte tym punktem wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ad. 17) Organ posiada kartę adresową obszaru Z. sporządzoną przez panią A. C.

Ad. 18) Prezydent Wrocławia nie posiada autorskich praw majątkowych do karty adresowej obszaru Z. sporządzonej w 2017 r. przez A. C.

Ad. 19) Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz.U. z 2011 r., Nr 113, poz. 661) nie nakładało na organ wymogu, który Strona wskazuje w zapytaniu, tj. "zatwierdzenia karty" w momencie sporządzenia karty adresowej Historycznego układu urbanistycznego osiedla Z. we Wrocławiu.

Ad. 20) Kwestie czynności o charakterze materialno – technicznym, jaką jest sporządzenie karty adresowej były Stronie przez organ wyjaśniane m.in. pismami z dnia 22 września 2021 r. i 9 grudnia 2021 r. w pełni wyczerpując odpowiedź w tym zakresie.

Ad. 21) Kwestie czynności o charakterze materialno – technicznym, jaką jest sporządzenie karty adresowej były Stronie przez organ wyjaśniane m.in. pismami z dnia 22 września 2021 r. i 9 grudnia 2021 r. w pełni wyczerpując odpowiedź w tym zakresie.

Ad. 22) Organ nie jest organem właściwym do wypowiadania się w kwestii "nabywania kompetencji" przez Dolnośląskiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu. Wymóg uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy z wojewódzkim konserwatorem zabytków, w przypadku obszarów ujętych w gminnej ewidencji zabytków wynika m.in. z ustawy z dnia 18 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ informował, że na podstawie art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 dalej: u.d.i.p.) informacja udzielana jest na wniosek tylko w takim zakresie, w jakim nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej.

W skardze złożonej w dniu 12 kwietnia 2023 r. Skarżący zarzucał bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, podnosił, że udzielona w dniu 9 marca 2023 r. odpowiedź nie pochodzi od osoby umocowanej do działania w imieniu organu. Wnioskował o zobowiązanie organu do udzielenia mu informacji publicznej, dokumentów źródłowych, wskazanie kto i w jakich datach utworzył lub wymyślił poszczególne informacje.

W uzasadnieniu Skarżący wyjaśniał, że złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zawierał on 22 punkty. Udzielona w dniu 9 marca 2023 r. odpowiedź została podpisana przez M. W. – Dyrektora Wydziału, która nie jest organem i nie wystosowała pisma w imieniu organu. W opinii Skarżącego pismo zawiera wymówki mające uzasadnić brak udostępnienia mu informacji. W dalszych motywach uzasadnienia Strona przywołując zapytania zawarte we wniosku odniosła się do odpowiedzi udzielonych przez organ.

Odnosząc się do odpowiedzi na pytanie nr 1 Strona zarzucała, że udzielenie informacji nie jest związane z właściwością organu i o ile jest w jego posiadaniu musi jej udzielić. Skarżący przywołał treść odpowiedzi z dnia 9 grudnia 2021 r. na jego poprzednie zapytanie wskazującą, że Skarżący o ujęciu spornego obszaru w wojewódzkiej ewidencji zabytków został powiadomiony pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r., co sprzeczne jest z treścią wykonanej w 2015 r. karty ewidencyjnej tego obszaru uzyskanej przez organ od DWKZ w 2015 r. Strona podkreślała, że do ujęcia obszaru w WEZ niezbędne jest sporządzenie i sprawdzenie tej karty, o czym stanowi § 14 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem. Strona zarzucała, że organ ma informacje, że przed 2015 r. DWKZ nie mógł ująć tego obszaru w WEZ, domagał się udzielenia prawdziwej informacji w tym zakresie.

W zakresie odpowiedzi na pytanie nr 2 Strona wskazała, że dotyczy ono spraw regulowanych art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., a zatem bezzasadnie odmawia mu się tej informacji. Odnosząc się do odpowiedzi na pytanie nr 3 Strona wskazała, że otrzymała wcześniej informację, że DWKZ ujął jego działkę w WEZ przed dniem 24 listopada 2014 r. co zobowiązywało organ do ujęcia tego obszaru w GEZ, obecnie osoba sporządzająca pismo pokrętnie wskazuje, że organ nie posiada informacji o dacie ujęcia przez DWKZ tego obszaru w WEZ. W opinii Strony te dwie informacje są sprzeczne i domaga się udzielenia informacji prawdziwej.

W odniesieniu do odpowiedzi na pytania 4, 6, 7, 8, 9, 15, 16 Strona negowała przyjęcie, że nie jest to informacja publiczna, a zatem organ bezzasadnie odmówił udzielenia odpowiedzi na pytania. W opinii Strony organ powinien posiadać wiedzę dotyczącą podstaw prawnych swojego działania i postępować zgodnie z prawem (odnośnie odpowiedzi na pytanie nr 6). Pytanie nr 7 i 8 dotyczyło zagadnień ujętych w art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. i jest zasadne, gdyż wewnętrzne zarządzenie nie jest aktem prawa. Także zagadnienie wskazane w pytaniu nr 9 mieści się w art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., we wcześniejszych pismach ta sama osoba informowała Stronę, że sporny obszar został ujęty w GEZ z datą 24 listopada 2014 r., czyli kilka lat przed sporządzaniem w 2017 r. karty adresowej dla tego obszaru.

W zakresie odpowiedzi na pytanie 10 organ odmówił informacji, którą posiadał, że w 2014 r. karta adresowa Z. jeszcze nie istniała, co czyni niemożliwym wykonanie czynności opisanej w § 18 rozporządzenia w sprawie prowadzenia GEZ. Tym samym organ posiada informację, że nie jest możliwie zweryfikowanie i sprawdzenie treści dokumentu urzędowego kilka lat przed jego utworzeniem.

W zakresie pytania nr 11 Strona uznała, że uchylono się od udzielenia informacji, ponownie zawracając uwagę na brak możliwości weryfikacji w 2014 r. karty adresowej sporządzonej w 2017 r. Odnosząc się do odpowiedzi na pytanie 12 Strona zarzucała jej niepełność, gdyż organ posiada informację publiczną, że wskazane zarządzenie nie zawiera załączników w postaci kart adresowych zabytków, które na mocy tego aktu miały być włączone do GEZ.

Odnosząc się do odpowiedzi na pytanie 13 Skarżący wskazywał na tryb procedowania w tych sprawach stwierdzając, że organ ma z urzędu wiedzę o treści pism kierowanych do DWKZ. Co do odpowiedzi na pytanie 14 Strona podkreślała chęć zatajenia przez organ, że w sprawach ustalania warunków zabudowy urzędnicy posługują się opublikowaną w BIP listą uznając ją za GEZ nawet bez dokonania czynności wskazanych w § 18 rozporządzenia w sprawie prowadzenia GEZ.

W zakresie odpowiedzi na pytanie 17 Strona zarzucała, że organ posiada dwie karty adresowe tego obszaru jedną podpisaną przez wskazaną w odpowiedzi osobę, drugą przez Skarżącego, obie nie zostały sprawdzone i formalnie włączone do GEZ, na poparcie swych twierdzeń Skarżący załączył "zrzut ekranu" z wnioskiem przekazania karty zabytku pochodzącym od Skarżącego i kopie tej karty. Wiedzę tą organ posiada z urzędu. Odpowiedź na pytanie nr 19 Strona uznała za fałszywą, wskazując na obowiązki wynikające z rozporządzenia. Co do odpowiedzi na pytanie 20 Skarżący zarzucał przekazanie informacji wymyślonych, nie wspartych na dokumentach źródłowych, negując pogląd o braku wymogu pisemności przy czynnościach opisanych w zapytaniu. W opinii Skarżącego takie dokumenty nie istnieją. Podobną polemikę Strona podjęła w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 21 i nr 22.

Nadto Strona argumentowała, że pouczyła organ o treści art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), co zignorowano. Pismo stanowiące odpowiedź na wniosek Strony winno być podpisane przez Prezydenta lub osobę działającą w jego imieniu, Skarżący wyrażał niezadowolenie z faktu podpisania pisma przez Panią W. Wskazywał na obowiązek organu udzielenia żądanych informacji i dokumentów źródłowych, z których dane te wynikają celem potwierdzenia wiarygodności udostępnionej mu informacji. W opinii Skarżącego nie przedstawiono mu żadnych dokumentów, co rodzi przypuszczenia, że dokumenty te nie istnieją i stanowią wymysły osoby podpisanej pod odpowiedzią, a tym samym nie stanowi to informacji publicznej. Na poparcie swych racji Strona przywołała poglądy orzecznictwa.

Skarżący wyjaśniał, że pismem z dnia 1 czerwca 2021 r. organ poinformował go, że w zakresie rzekomego ujęcia jego działki (jako elementu osiedla Z.) w Gminnej Ewidencji Zabytków (dalej: GEZ) posiada jedynie ustawę o ochronie zabytków, zarządzenie o utworzeniu pustej (w dniu jej utworzenia) gminnej ewidencji zabytków Wrocławia oraz podpisaną w lutym 2017 r. przez A. C. kartę adresową Z. To - w opinii Strony - oznacza, że informacja o dokonaniu przez organ czynności mogących skutkować ujęciem spornej działki w GEZ nie istnieje nawet w pamięci przedstawicieli władzy i nie została utrwalona w jakikolwiek formie, tym samym odpowiedź udzielona przez osobę podpisaną pod pismem nie ma waloru informacji publicznej, a została wymyślona przez autora pisma. W rzeczywistości organ nie posiada informacji publicznej o dokonaniu czynności sprawdzenia karty adresowej Z. i dokonaniu czynności włączenia sprawdzonej karty adresowej Z. do zbioru sprawdzonych kart GEZ utrwalonych w jakiejkolwiek formie aby można było w sposób nie budzący wątpliwości odczytać jej treść. Taką informację może wytworzyć jedynie osoba, która osobiście uczestniczyła w dokonaniu takich czynności w konkretnych datach dziennych.

Dalej Skarżący wywodzi, że w piśmie z dnia 10 grudnia 2021 r. Pani W., jako Miejski Konserwator Zabytków, poprawnie wskazała, że ujęcie obszaru zabytkowego w GEZ następuje poprzez włączenie karty adresowej danego obszaru. Jednak w dalszej części tego pisma stwierdza, że działka Strony została ujęta w GEZ z dniem 24 listopada 2014 r., nie wyjaśniając w jaki sposób w 2014 r. miałaby zostać włączona do GEZ karta adresowa utworzona w 2017 r. Skarżący uznał, że są to informacje wymyślone przez autorkę pisma i nie stanowią informacji publicznej. Tym samym rażącym naruszeniem prawa było udzielenie przez ww. autorkę (nie organ) informacji wymyślonych, fałszywie uznanych za informację publiczną.

Do skargi Skarżący załączył pismo organu z dnia 1 czerwca 2021 r., 9 grudnia 2021 r., 10 grudnia 2021 r., utworzoną w 2017 r. kartę adresową historycznego układu urbanistycznego osiedla Z., zarządzenie Prezydenta Wrocławia nr 12549/14 w sprawie założenia gminnej ewidencji zabytków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek Strony o "ustalenie przez Sąd, że odpowiedź organu z dnia 9 marca 2023 r. nie została podpisana przez osobę upoważnioną, a przez to organ pozostaje w bezczynności w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej" nie podlega kognicji Sądu, podobnie jak żądanie Skarżącego o zobowiązanie organu do udzielenia mu wnioskowanej informacji spełniającej wymogi ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym udostępnienie dokumentów źródłowych i wskazanie kto i w jakich datach informacje te wytworzył. W opinii organu Skarżący nie ma legitymacji procesowej czynnej w tej sprawie. Nadto organ domagał się zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Organ wyjaśnił, że Skarżący nie złożył w dniu 9 marca 2023 r. żadnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a zatem organ nie udzielił mu w tym zakresie żadnej odpowiedzi. W konsekwencji nie jest on stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, nie jest też wnioskodawcą w rozumieniu art. 2 u.d.i.p. Odpowiedź organu z dnia 9 marca 2023 r. dotyczyła wniosku innego podmiotu, Skarżący nie wykazał umocowania do działania w jego imieniu. Powołując się na ochronę danych osobowych organ wskazał, że nie jest uprawniony do przedłożenia wniosku i odpowiedzi z dnia 9 marca 2023 r. dotyczących innych podmiotów.

W dniu 1 czerwca 2023 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe Strony, w którym domaga się ona zobowiązania organu do nadesłania kompletnych akt sprawy, w tym kopii wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 lutego 2023 r. oraz odpowiedzi organu z dnia 9 marca 2023 r. Wnioskował także o zobowiązanie do przedłożenia wyjaśnienia kto i w jakiej dacie wytworzył, czyli wymyślił informację o ujęciu działki Skarżącego w GEZ i kto odpowiada za treść fałszywej informacji. Strona, wskazując na pozorowanie przez organ niezrozumienia treści skargi, przedłożyła kopię wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 lutego 2023r. skierowanego do organu. Zaznaczała, że na ten wniosek odpowiedzi udzieliła Pani W., działająca we własnym imieniu, a nie w imieniu organu, powtarzając w tym zakresie zarzuty skargi. Nadto Skarżący powielał argumentację dotyczącą braku pisemnego potwierdzenia czynności ujęcia jego działki w GEZ, zwracał także uwagę na datę sporządzenia karty adresowej (2017 r.) i ujęcia tej karty do zbioru kart GEZ oraz ujęcia spornej nieruchomości w GEZ (2014 r.). Na poparcie przywołanej argumentacji Skarżący wskazał na pismo procesowe organu kierowane do Naczelnego Sadu Administracyjnego, w którym organ przyznaje, że nie posiada informacji publicznej o ujęciu działki Strony w GEZ.

Do pisma Strona załączyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 stycznia 2023 r., kierowany do Prezydenta Wrocławia (zawierający 22 pytania, tożsame z tymi opisanymi w skardze) oraz pismo procesowe z dnia 29 marca 2023 r.

Na wezwanie Sądu organ w dniu 12 lipca 2023 r. złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że nie otrzymał pisma Skarżącego z dnia 1 lutego 2023 r. odnotował natomiast wpływ pisma Skarżącego dnia 2 stycznia 2023 r., załączonego przez Skarżącego do pisma procesowego z dnia 1 czerwca 2023 r., na który udzielono Stronie odpowiedzi pismem z dnia 27 lutego 2023 r. Wskazał także na pismo z dnia 4 stycznia 2023 r. i odpowiedź organu z dnia 27 lutego 2023 r. Do dnia wpływu skargi nie odnotowano wpływu innych pism Skarżącego. Do pisma organ załączył przywołane pisma Skarżącego i odpowiedzi organu.

W dalszych wywodach organ podtrzymał wniosek o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji procesowej po stronie Skarżącego. Niezależnie do tego wyjaśnił, że Skarżący wielokrotnie występował do organu o udostępnienie mu informacji publicznej, która dotyczy ujęcia w ewidencji zabytków Wrocławia obszaru Zacisze w tym działki Skarżącego. Organ każdorazowo udzielał Stronie odpowiedzi, zatem zadziwiający jest fakt, że obecnie oczekuje on informacji innych niż te, które uzyskał uprzednio. Zwracał także uwagę na inwektywy kierowane pod adresem pracowników ze strony Skarżącego, stwierdzając, że nie mają one uzasadnienia i racji bytu, ewentualne uwagi, co do pracy i podjętych działań przez pracowników mogą być zwalczane w prawem przewidzianej formie. Organ zaznaczał również, że Pani M. W. jest Dyrektorem Wydziału Architektury i Zabytków oraz Miejskim Konserwatorem Zabytków i na podstawie zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr K/40/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. w sprawie trybu udzielania informacji publicznej w Urzędzie Miejskim Wrocławia posiada umocowanie do udzielania odpowiedzi w zakresie informacji publicznej. Do pisma organ załączył treść ww. ww. zarządzenia.

W dniu 10 sierpnia 2023 r. do Sądu wpłynęło kolejne pismo procesowe Skarżącego datowane na dzień 5 sierpnia 2023 r., domagające się zobowiązania organu do przedłożenia wszelkich pisemnych dokumentów posiadanych przez organ, a mogących potwierdzić informację o rzekomym ujęciu jego działki w GEZ z jakąkolwiek datą dzienną; przedłożenia wszelkich dokumentów posiadanych przez organ, które mogą potwierdzić informacje o rzekomym nabyciu przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Wojewódzkiego kompetencji do uzgadniania projektów decyzji organu ustalających warunki zabudowy dla działki Skarżącego z dniem rzekomego ujęcia jego działki w GEZ; przedłożenia pisemnego wyjaśnienia, czy organ ujął działkę Strony w GEZ z jakąkolwiek datą dzienną wraz z kopią dokumentów źródłowych, na których wsparto przedłożone Sądowi wyjaśnienia.

Skarżący sprostował także oznaczenie daty wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazując, że jest to pismo z dnia 2 stycznia 2021 r.

W dalszych wywodach Skarżący podtrzymał argumentację dotyczącą braku umocowania Pani M. W. do udzielenia odpowiedzi na jego wniosek, stwierdzając, że powołane zarządzenie Prezydenta Wrocławia nie stanowi takiej podstawy oraz brak dokumentu potwierdzającego czynność sprawdzenia i włączenia karty adresowej do GEZ, co narusza obowiązek formy pisemnej działania organu administracji. W dalszych wywodach Skarżący wdał się w polemikę z argumentacją organu zawartą w piśmie z dnia 12 lipca 2023 r. zarzucając niespójność argumentacji w zakresie udokumentowania ujęcia działki strony w GEZ. Skarżący odniósł się także do pisma organu stanowiącego odpowiedź na jego wniosek z dnia 2 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, powielając argumentację przedstawioną w skardze. Do pisma Strona załączyła pismo Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora zabytków we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2022 r. oraz ponownie pismo organu z dnia 29 marca 2023 r. kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 23 października 2023 r. w związku z wezwaniem Sądu wpłynęło pismo procesowe organu, w którym wyjaśnił, że Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 27 lutego 2023 r. w zakresie pkt 6, 10 i 13 wniosku z dnia 2 stycznia 2023 r., w związku z czym organ pozostawił w tym zakresie żądanie Strony bez rozpoznania. Organ przedstawił także pismo z dnia 22 września 2021 r., na które powołał się w odpowiedzi udzielonej Skarżącemu w dniu 27 lutego 2023 r. na wniosek z dnia 2 stycznia 2023 r. Organ podkreślał, że żadne z pism nie dotyczy postępowania związanego z pismami Strony i organu, a datowanymi na dzień 9 marca 2023 r., podtrzymując argumentację o braku po stronie Skarżącego legitymacji do występowania w sprawie. Organ podkreślał, że nie posiada skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 stycznia 2023 r. i 4 stycznia 2023 r., domagając się przedstawienia kopii skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie odnotowania wymaga, że kontrola działalności administracji publicznej dokonywana przez sądy administracyjne, a wyznaczona przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku ocenie nie podlega określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Przystąpienie do oceny, czy w sprawie organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wymaga poczynienia uwag wstępnych odnoszących się do wniosku organu wyrażanego w odpowiedzi na skargę i pismach procesowych, postulującego odrzucenie skargi.

Pogląd ten organ wsparł na braku legitymacji po stronie Skarżącego do wywodzenia skargi na czynność, która nie dotyczy jego praw i obowiązków, a została przez Skarżącego podana w treści skargi. W tym zakresie organ stwierdził, że wbrew zarzutom skargi nie otrzymał wniosku Skarżącego z dnia 9 marca 2023 r., a pismo organu z tej daty, stanowiące odpowiedź na wniosek składany w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej było adresowane do innego podmiotu i z uwagi na ochronę danych osobowych nie może być udostępnione.

Odnosząc się do wniosku organu i wspierającej go argumentacji dostrzec trzeba, że istotnie w treści skargi z dnia 12 kwietnia 2023 r. Skarżący przywołał datę 9 marca 2023 r., odnoszącą się do oznaczenia daty odpowiedzi udzielonej mu przez organ na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W treści skargi Strona nie wskazała z jakiej daty pochodził jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Co istotne w treści skargi Strona przywołała w całości treść zapytania (22 pytania) skierowanego do organu, opatrując zarzutami stanowisko organu wyrażone w piśmie będącym odpowiedzią na jego wniosek.

Skarga wniesiona została za pośrednictwem organu, który nią dysponował do czasu przekazania jej Sądowi. Z wyjaśnień prowadzonych przez Sąd, zmierzających do ustalenia daty wniosku Skarżącego oraz udzielonej mu odpowiedzi, wynikało, że wniosek zawierający rzeczone 22 pytania Skarżący sformułował i złożył w organie w dniu 2 stycznia 2023 r. Na pismo to organ udzielił Stronie odpowiedzi w dniu 27 lutego 2023 r., co potwierdził organ w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2023 r. działając na wezwanie Sądu. W piśmie tym wskazano, że organ odnotował wpływ pisma Skarżącego z dnia 2 stycznia 2023 r. oraz z dnia 4 stycznia 2023 r., na które udzielono Stronie odpowiedzi w odrębnych pismach z dnia 27 lutego 2023 r. Organ zaznaczał, że nie odnotował wpływu pisma Skarżącego z dnia 1 lutego 2023 r. (taką datę wskazał bowiem Skarżący, który do pisma podającego ww. datę załączył swój wniosek z dnia 2 stycznia 2023 r. kierowany do organu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej). Do omawianego pisma procesowego z dnia 12 lipca 2023 r. organ załączył powołane w nim pisma, tj. wnioski Skarżącego z dnia 2 i 4 stycznia 2023r. oraz odpowiedzi organu z dnia 27 lutego 2023 r.

Pismo z dnia 2 stycznia 2023 r. zawierało 22 zapytania, przywołane przez Stronę w skardze, nadto w dniu 10 sierpnia 2023 r. Skarżący potwierdził, że jego skarga dotyczy pisma z tej daty.

W tych okolicznościach wnioski organu nie mogą znaleźć uzasadnienia, a przyjęty w odpowiedzi na skargę pogląd stanowi przejaw nadmiernego formalizmu. Treść skargi i wyjaśnienia Skarżącego, doręczane każdorazowo pełnomocnikowi organu, w sposób jednoznaczny wskazują, że żądanie Skarżącego dotyczy oceny działania organu - ustalenia, czy w sprawie doszło do bezczynności – zakresie rozpoznania wniosku jego z dnia 2 stycznia 2023 r. Postawa organu w tej sprawie, w szczególności zarzut, iż nie otrzymał on skargi Strony na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 2 stycznia 2023 r., jest niezrozumiała. Skarżący wskazał bowiem, że jego skarga dotyczy ww. wniosku, co w sposób jednoznaczny wynika także z jej treści, w której jak już wskazano Strona przywołała wszystkie 22 pytania jakie przedstawiła organowi w rzeczonej dacie, a które w całości pokrywają się z treścią wniosku z dnia 2 stycznia 2023 r.

Tym samym żądanie i pretensje organu zawarte w pismach procesowych składanych do Sądu nie mogły znaleźć uzasadnienia.

Przy czym wobec stwierdzenia Skarżącego, zawartego w piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2023 r., że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 stycznia 2023 r. stanowi uzupełnienie jego wniosku z dnia 2 stycznia 2023 r. składanego w tym trybie odnotowania wymaga, że jak wynika z treści obu wniosków stanową one niezależne żądania, na które Stronie udzielono odrębnych odpowiedzi. Mając na uwadze treść skargi i podnoszone w niej zarzuty jej zakresem jest objęte wyłącznie działanie organu wywołane pismem z dnia 2 stycznia 2023 r. Wobec tego brak jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych aby żądaniem skargi objęć również wniosek z dnia 4 stycznia 2023 r.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi i postępowania organu w ww. sprawie, ustalenia wymaga, czy zasadnie Skarżący przyjmuje, że organ pozostawał w zwłoce w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 2 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, czy zaniechanie to miało charakter kwalifikowany i czy już ustąpiło. Celem właściwej oceny tych okoliczności istotne jest zdefiniowanie bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołany akt, tak jak i ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają legalnego pojęcia bezczynności. Definicja ta jest zawarta w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.) jednak proste jej przywołanie nie ma uzasadnienia z uwagi na brak podstaw prawnych sięgania w tym zakresie do uregulowań art. 37 k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, kodeks postępowania administracyjnego nakazuje stosować jedynie w określonym zakresie – art. 16 u.d.i.p. Pojęcie to jednak funkcjonuje na tle omawianej ustawy, a sposób jego rozumienia został ukształtowany poprzez orzecznictwo sądów administracyjnych uwzględniające zarówno dorobek piśmiennictwa jak i judykatury odwołujący się w tym zakresie do doświadczeń wypracowanych na tle wykładni i stosowania art. 37 § 1 k.p.a., jak i specyfiki postępowania prowadzonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz potrzeb tej procedury.

I tak bezczynność organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej zaistnieje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 13 oraz powołane tam orzecznictwo: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1209/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/05, orzeczenia dostępne w CBOSA).

Podkreślić należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Co istotne pojęcie bezczynności mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona całkowitej realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany, lub też gdy nie czyni tego w przewidzianej prawem formie, bądź też bezpodstawnie przyjmuje, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w CBOSA).

Z przywołanych stwierdzeń wynika, że w sprawie dotyczącej bezczynności organu należy ocenić, czy istniał obowiązek tego organu do rozpoznania wniosku strony w zakreślonym terminie oraz czy organ wywiązał się ze swojej powinności. Na tle zagadnienia dotyczącego informacji publicznej badanie to dotyczy ustalenia, czy podmiot będący adresatem wniosku strony jest ustawo zobowiązany do objętych wnioskiem działań, po drugie czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej i wreszcie, czy, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że nie budzi wątpliwości, co do tego, że organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. expressis verbis nie wymienił żadnych organów władzy publicznej. Niewątpliwie w pkt 1 utożsamia z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07, dostępne w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W literaturze przedmiotu wskazuje się, że nawet w sytuacjach oczywistych składy orzekające są zmuszone dokonywać wykładni prawa przez rozstrzygnięcie, czy dany podmiot wchodzi w zakres władz publicznych (Bidziński M., Komentarz do art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej (w:) Bidziński M., Chamj M., Szustakiewicz P., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, C.J. Beck 2015 r.). Do tej kategorii podmiotów niewątpliwe należy prezydent miasta jako organ wykonawczy gminy (art. 11a i art. 26 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r., poz. 40). Zatem jest to organ zobowiązany ustawowo do udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący zarówno w treści skargi jak i dalszych pism procesowych podważa skuteczność czynności podjętej przez organ w dniu 27 lutego 2023 r. uznając, że osoba podpisana pod pismem – Dyrektor Wydziału Architektury i Zabytków Urzędu Miejskiego we Wrocławiu M. W. – nie była upoważniona do działania w imieniu organu, tj. Prezydenta Wrocławia.

Sąd nie podziela tego zarzutu, uznając za prawidłowe wyjaśnienia organu przedstawione w tym względzie w treści pism procesowych, w szczególności pisma z dnia 12 lipca 2023 r. Zasadnie wskazuje on na Zarządzenie Prezydenta Wrocławia z dnia 31 grudnia 2021 r. nr K/40/21 w sprawie trybu udzielana informacji publicznej w Urzędzie Miejskim Wrocławia (K-63 akt sądowych). Z § 14 ust. 1 tegoż aktu wynika, że dyrektor komórki organizacyjnej Urzędu lub pracownik, któremu nadano odpowiednie uprawnienia w Karcie Rodzaju i Zakresu Pracy Pracownika Samorządowego, udziela odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Zatem w treści tego aktu, podpisanego przez Prezydenta Wrocławia, upoważnił on wskazane w ww. zapisie podmioty do udzielania odpowiedzi na wnioski składane w trybie dostępu do informacji publicznej. Podmioty te działają zatem z upoważnienia Prezydenta Wrocławia, udzielając odpowiedzi w jego imieniu. Umocowanie to nie obejmuje wydawania decyzji ww. zakresie, co wynika z dalszych zapisów § 14 ww. Zarządzenia.

Nie ulega zatem wątpliwości, że podpisując pismo z dnia 27 lutego 2023 r. Pani Dyrektor Wydziału Architektury i Zabytków Urzędu Miejskiego we Wrocławiu M. W. miała do tego umocowanie, gdyż działała z upoważnienia Prezydenta Wrocławia. Udzielone jej w ten sposób umocowanie nie wymagało żadnego dodatkowego potwierdzenia, czy pełnomocnictwa. Zatem podnoszone w tym zakresie zarzuty Skarżącego nie mają jakiegokolwiek umocowania.

Okoliczność ta uchyla także zarzuty Skarżącego wywodzące bezczynność organu z faktu braku odpowiedzi sygnowanej podpisem organu lub osoby umocowanej do działania w jego imieniu. Powyższe nie oznacza jednak, że organ udzielając Stronie rzeczonej odpowiedzi nie dopuścił się bezczynności, gdyż ta jak już wskazano może ona wystąpić także wówczas, gdy odpowiedź udzielona wnioskodawcy nie odpowiada prawu.

Ocena podjętej przez organ czynności, zmaterializowanej w piśmie z dnia 27 lutego 2023 r. wymaga zatem oceny, czy żądane przez Skarżącego informacje (dokumenty) mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Wypracowane na gruncie tego zapisu pojęcie "informacji publicznej" jest bardzo szerokie, potwierdza to także otwarty katalog przedmiotowy podany w art. 6 u.d.i.p. Powyższe prowadzi do konkluzji, że w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Powołane zapisy wykładane w zgodzie z art. 61 Konstytucji RP nakazują przyjęcie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, jak też informacje dotyczące realizacji zadań publicznych i wszelkie dane publiczne, w tym akty administracyjne i inne dokumenty urzędowe. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne jest wskazanie, że zakresie przedmiotowym pojęcia informacji publicznej będą się mieściły wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych i te, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Zgodnie z utrwalonymi poglądami orzecznictwa i piśmiennictwa informacja publiczna to informacja o faktach: prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania informacji publicznej o określonych faktach i stanach istniejących w chwili jej udzielania, nie zaś o niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań . Informacja publiczna dotyczy więc sfery faktów, tj. zdarzeń już zaistniałych (A. Piskorz-Ryń, J. Wyporska-Frankiewicz [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. M. Sakowska-Baryła, Warszawa 2023, art. 1). Teza ta ma uzasadnienie w orzecznictwie sądowym, w wyroku z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt II SA 4059/02 (dostępny w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że informacja publiczna odnosi się do faktów. Bliższa analiza art. 6 u.d.i.p. wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może być więc postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś innej sprawie, np. cywilnej czy karnej, ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania. Aby konkretna informacja miała walor informacji publicznej, musi odnosić się do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń bądź informacji, których organ nie wytworzył, nie jest w ich posiadaniu, lub zdarzeń przyszłych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 1187/21, dostępny w CBOSA).

Nadto wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi dotyczyć informacji, faktów, nie może on stanowić polemiki, czy żądania wykładni prawa. Informacją nie będą zatem poglądy na dany temat oraz, jak słusznie podniesiono w orzecznictwie, wykładnia przepisów prawa. Nie stanowi też informacji publicznej polemika z zapadłym rozstrzygnięciem, żądanie dokonania przez organ wykładni prawa, czy wnioski w sprawie indywidualnej, tj. żądanie wyjaśnienia treści aktów (por. A. Piskorz-Ryń, J. Wyporska-Frankiewicz [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. M. Sakowska-Baryła, Warszawa 2023, art. 1 i powołane tam orzecznictwo).

Istotne w kontekście rozpoznawanej sprawy jest również wskazanie, że wniosek w trybie informacji publicznej musi umożliwić organowi jego prawidłowe rozpoznanie, co oznacza, że powinien być na tyle klarowny i precyzyjny aby nie budził wątpliwości, tak co do jego zakresu jak i przedmiotu. Jeśli żądanie strony nie spełnia tych wymogów nie może być uznane za wniosek złożony o udostępnienie informacji publicznej. Niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. – obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy – nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 219/15, dostępny w CBOSA).

Jak wskazano, w sytuacji stwierdzenia przez organ, że wnioskowane przez stronę informację nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie dotyczą faktów, stanowią polemikę z organem, nie odnoszą się do informacji lub też nie są sformułowane w sposób na tyle precyzyjny aby można było ustalić ich zakres przedmiotowy, zadaniem organu jest wskazanie tego faktu wnioskodawcy. Wystarczającą formą jest forma pisemna, a wypowiedź organu w tym zakresie uwalnia go od zarzutu bezczynności.

Mając na uwadze okoliczności zaistniałe w rozpoznawanej sprawie konieczne jest jeszcze odniesienie się do zastosowanego przez organ trybu postępowania w zakresie wniosku Strony ujętego w pkt 6, 10 i 13. Otóż w odniesieniu do tych pytań organ uznał, że wniosek Strony nie jest precyzyjny i wezwał do jego sprecyzowania zakreślając termin na dokonanie tej czynności i rygor pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Jednocześnie organ przywołał poglądy orzecznictwa, stwierdzając, że wniosek niejasny nie może być potraktowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Takie wezwanie organ zawarł w piśmie z dnia 27 lutego 2023 r.

Zgodnie z wyjaśnieniami organu udzielonymi w dniu 23 października 2023 r. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie organu, w związku z tym organ, zgodnie z pouczeniem pozostawił żądanie Strony bez rozpoznania, tj. nie podjął już żadnych czynności w sprawie.

Opisane postępowanie organu wzorowane na trybie wynikającym z art. 64 § 2 k.p.a. nie jest jednak prawidłowe. Ustawa o dostępie do informacji publicznej stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dopuszcza jedynie w zakresie art. 16 u.d.i.p., o czym już wspomniano, co uchyla dopuszczalność przyjęcia skutku pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W tej sytuacji nie negując prawa organu do ustalenia rzeczywistego zakresu i treści żądania wnioskodawcy, co w orzecznictwie nie jest postrzegane jednolicie, trzeba wskazać, że powinnością organu w takim przypadku będzie wskazanie, że żądane przez stronę informacje nie stanowią informacji publicznej, w innym przypadku naraża się on na zarzut bezczynności. Podsumowując ten fragment rozważań wskazać trzeba, że zasadniczo niejasny lub nieprecyzyjny wniosek Strony, którego przedmiot i zakres budzi wątpliwości nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną, o czym organ winien stronę poinformować. Jeśli jednak organ zdecyduje się na ustalenie istoty żądania wnioskodawcy i wezwie go o sprecyzowanie, czy wyjaśnienia zakresu i treści żądania, to po bezskutecznym upływie wyznaczonego w tym celu terminu powinnością organu jest poinformowanie wnioskodawcy o tym, że jego żądanie nie stanowi informacji publicznej. Zaniechanie w tym zakresie stanowi o bezczynności organu.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że przyjęty przez organ tryb rozpoznania wniosku Strony z dnia 2 stycznia 2023 r. w zakresie pkt 6, 10 i 13 doprowadził do zwłoki organu w tym względzie, co uzasadniało stwierdzenie bezczynności w tych punktach wniosku. Jak wynika z przywołanych okoliczności faktycznych Skarżący nie uzyskał bowiem informacji o sposobie rozpoznania jego wniosku w prawem przewidzianej formie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje przyjętej przez organ procedury skutkującej pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, jak wskazano w tym zakresie konieczne jest poinformowanie wnioskodawcy o tym, że jego wniosek nie stanowi informacji publicznej z podaniem przyczyn takiego stanu rzeczy.

Okoliczność ta skutkuje stwierdzeniem bezczynności organu w zakresie pkt 6, 10 i 13 wniosku Strony z dnia 2 stycznia 2023 r. i zobowiązaniem do jego załatwienia w tej części w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy. Orzeczenie to zawarte w pkt I i II sentencji wyroku ma umocowanie w treści art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Zarzut bezczynności należy postawić organowi także w odniesieniu do wniosku Strony ujętego w pkt 20 pisma z dnia 2 stycznia 2023 r., a dotyczącego wskazania, czy organ dokonał czynności (regulowanej prawem), zweryfikowania karty adresowej obszaru Z., ewentualnie wskazania daty tej czynności i osoby, która jej dokonała wraz z podaniem umocowania do tej czynności. Strona wnioskowała także o udostępnienie dokumentów w tym zakresie. W odpowiedzi na ten wniosek organ wskazał, że wyjaśnił Stronie kwestie ww. czynności sporządzenia karty adresowej w piśmie z dnia 22 września 2021 r. i 9 grudnia 2021 r., co w pełni wyczerpuje odpowiedź w tym zakresie.

W aktach sprawy znajdują się wskazane przez organ pisma, jednakże z ich treści nie wynikają wskazane w zapytaniu okoliczności. W piśmie z dnia 9 grudnia 2021 r. organ wskazał, że weryfikacja karty adresowej została dokonana przez pracownika sporządzającego kartę adresową, upoważnionego do tego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków (pkt 5 odpowiedzi), zaś we wcześniejszej odpowiedzi (pkt 3) organ podał dane personalne pracownika sporządzającego kartę adresową. Wskazano, że nie wydano żadnego dokumentu poświadczającego fakt sprawdzenia karty adresowej. Informacje te zostały także podane w piśmie z dnia 22 września 2021 r. jednakże w żadnym z tych pism organ nie wskazał daty dokonania tej weryfikacji lub też nie wskazał, że nie dysponuje informacją o tym fakcie. Wskazał jedynie, że nie wydano żadnego dokumentu poświadczającego sprawdzenie ww. karty, gdyż nie wymagały tego obowiązujące przepisy. Brak również wypowiedzi organu w zakresie żądanych przez Skarżącego dokumentów (pełnomocnictwa).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a), d), e) i f) oraz pkt 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (pkt 3 lit. e), prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (pkt 3 lit. f), o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (pkt 4 lit. a). Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że dokument pełnomocnictwa udzielonego w sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej, samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem jest dokumentem urzędowym. Charakter informacji publicznej stanowi też treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu zadań.

Brak wskazania Skarżącemu ww. informacji i dokumentów w prawem wyznaczonym terminie lub wskazanie, że organ takimi danymi nie dysponuje stanowi o jego bezczynności w zakresie tych dwóch zagadnień, co obligowało Sąd do stwierdzenia bezczynności i zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Strony w tym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie na tym etapie postępowania Sąd nie może przesądzać o kierunku działań organu i treści udzielonych odpowiedzi, przedmiotem oceny jest bowiem bezczynność organu we wskazanym zakresie.

Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd obowiązany jest ocenić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Wadliwość działania organu wynika z odmiennej wykładni istotnych w sprawie przepisów, co w świetle ugruntowanego orzecznictwa nie stanowi podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 2 stycznia 2023 r. we wskazanym zakresie i terminie, kierując się zaleceniami Sądu przedstawionymi we wcześniejszych rozważaniach.

W zakresie pozostałych pytań opisanych we wniosku Skarżącego Sąd nie dopatrzył się bezczynności organu, gdyż ten bądź udzielił wymaganej prawem informacji bądź też słusznie przyjął, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej.

I tak w odniesieniu do pytania oznaczonego nr 1 wniosku zasadnie przyjęto, że nie ma ono cech informacji publicznej, w istocie Skarżący zmierza w nim do dokonania przez organ wykładni treści pism Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co jak wskazano nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Ta sama przyczyna i kwalifikacja dotyczy wniosku Strony ujętego w pkt 2 i pkt 4. Oba pytania zmierzają bowiem do ustalenia w jaki sposób organ postrzega treść pisma Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 7 maja 2014 r. w kontekście przepisów wskazanej w zapytaniu ustawy. Pytanie oznaczone nr 4 dotyczy wykładni dokumentu karty ewidencyjnej. Tak samo ocenić należy wnioski zgłaszane w pkt 7 i 8 pisma z dnia 2 stycznia 2023 r. Skarżący pyta w nich o przepisy prawa, ich rozumienie przez organ domagając się wskazania zasad postępowania organu. Pytanie ujęte w pkt 15 wniosku w istocie, jest dyskwalifikujące, Skarżący domaga się wskazania, czy wcześniej udzielona mu odpowiedź jest fałszywa, jeśli tak to prosi o sprostowanie fałszywej informacji. Niewątpliwe tak sformułowane pytanie stanowi polemikę z organem, co nie mieści się w zakresie informacji publicznej. Ta sama uwaga odnosi się do pytania oznaczonego nr 16 wniosku.

W świetle poczynionych przez Sąd rozważań odwołujących się do pojęcia informacji publicznej za prawidłową należy uznać ocenę organu, że informacje zawarte w pkt 1,2,4,7,8,15 i 16 nie stanowią informacji publicznej, o czym prawidłowo organ powiadomił Skarżącego pismem z dnia 27 lutego 2022 r. wyczerpując tryb wymagany ustawą, co uchyla zarzut bezczynności.

Podobna ocena dotyczy stanowiska organu odnoszącego się do pytań oznaczonych nr 3, 5, 9, 11, 12, 14, 17, 18, 19, 21 i 22. Na te pytania organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia 27 lutego 2023 r.

W ich treści wyjaśnił, że nie posiada wiedzy o dacie podjęcia czynności przez inny organ Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wskazując na posiadane informacje dotyczące zmian w WEZ w odniesieniu do spornej nieruchomości (odpowiedź na pytanie nr 3). W odpowiedzi na pytanie nr 5 wskazał na brak własnej kompetencji w zakresie ujęcia obszaru Z. w WEZ. W tym miejscu, w kontekście informacji zawartych w skardze, wyjaśnienia wymaga, że zadaniem Sądu jest ocena prawidłowości postępowania organu (czy nie podpadł on w bezczynność) w odniesieniu do działania organu będącego reakcją na wniosek Strony, a zatem jego sprostowanie na etapie postępowania sądowego nie ma jakiegokolwiek znaczenia (dotyczy pytania oznaczonego nr 5).

Organ wyjaśnił także kwestie związane z ujęciem obszaru zacisze w GEZ (odpowiedź na pytanie nr 9). W tym miejscu odnotowania wymaga, że Skarżący w istocie pyta o wykładnię przepisów i tryb postępowania organu w konkretnej sprawie, co świadczy o tym, że poruszane przez Stronę w tym pytaniu zagadnienie nie stanowi w istocie informacji publicznej. Podobnie należy ocenić pytanie ujęte w pkt 11 wniosku, przy czym jak wskazał organ i ma to uzasadnienie w aktach sprawy, zagadnienie to było Skarżącemu obszernie wyjaśniane w pismach z dnia 22 września i 9 grudnia 2021 r., co stanowi odpowiedź na sformułowane wnioski i uchyla zarzut bezczynności organu.

Sposób prowadzenia przez organ GEZ (pytanie oznaczone nr 14) został Skarżącemu wyjaśniony w odpowiedzi z dnia 27 lutego 2023 r. poprzez wskazanie właściwych przepisów. Organ odpowiedział także na pytania oznaczone nr 12, 17 i 18 wniosku W zakresie kolejnego z pytań oznaczonego nr 21 organ odwołał się do treści wcześniejszych pism z dnia 22 września 2021 r. i z dnia 9 grudnia 2021 r. Ich lektura dowodzi, że istotnie Skarżącemu bardzo obszernie wyjaśniono kwestie dotyczące czynności włączenia karty adresowej obszaru Z. do GEZ informując o trybie postępowania oraz braku wymaganych dokumentów. Zaś w odpowiedź na ostanie pytanie organ poinformował, że odnosi się ono do kompetencji innego organu - Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Jeśli chodzi o pytanie ujęte w pkt 19 wniosku Strony, to w istocie stanowi ono wniosek o dokonanie oceny określonych dokumentów, a zatem nie stanowi informacji publicznej. Nie jest przy tym błędem, że w tym zakresie organ wskazał na regulacje prawne stanowiące podstawę dokonywania takich ocen.

Przeprowadzona analiza wskazuje, że organ w prawem przewidzianej formie i terminie wynikającym z art. 13 u.d.i.p. udzielił Stronie odpowiedzi w zakresie wskazanych pytań (z wyłączeniem pytania nr 6,10,13 i 20, co już omówiono). Przy czym jak wynika z akt pismem z dnia 12 stycznia 2023 r. organ przedłużył termin udostępnienia informacji do dnia 2 marca 2023 r., do czego miał prawo na mocy art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym zarzut bezczynności organu w opisanym zakresie ocenić trzeba jako chybiony, co uzasadniało oddalenie skargi w tej części, a co ma umocowanie w treści art. 151 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi i tych podnoszonych w pismach procesowych Strony dostrzec trzeba, że stanowią one w istocie polemikę z organem w zakresie sposobu interpretacji przepisów dotyczących zasad ujmowania zabytku we właściwych ewidencjach, sposobu dokumentowania tej czynności i powinności organu. Skarżący neguje stanowisko wyrażane przez organ w udzielonej mu odpowiedzi domagając się wyjaśnień i sprostowań uprzednio udzielonych wyjaśnień, które w jego opinii nie odpowiadają prawdzie, co wykracza poza ramy prowadzonego postępowania w przedmiocie oceny bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Odnotowania wymaga, że sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność nie jest uprawniony do oceny, czy udzielone wnioskodawcy odpowiedzi są prawidłowe, "ocenie sądu nie podlega bowiem kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone" (A. Piskorz-Ryń, J. Wyporska-Frankiewicz [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. M. Sakowska-Baryła, Warszawa 2023, art. 21). Pogląd, że sąd administracyjny bada jedynie, czy organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej wywiązał się z tego obowiązku, czy też pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku osoby ubiegającej się o udostępnienie informacji publicznej jest utrwalony w orzecznictwie. Zgodnie przyjmuje ono, że Sąd w takiej sprawie nie jest uprawniony do dokonywania oceny, czy udzielone odpowiedzi są prawidłowe i wyczerpujące. Oceną sądu nie jest bowiem objęta kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone. Przedmiotem takiej sprawy jest bowiem wyłącznie to, czy organ pozostaje w bezczynności, a nie to w jaki sposób wniosek został załatwiony oraz, czy sprawa wszczęta tymże wnioskiem została załatwiona prawidłowo. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 10 września 2002 r., sygn. akt II SAB/Wr 78/02 dostępny w CBOSA).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdzając bezczynność organu w zakresie pkt 6, 10, 13 i 20 wniosku Strony z dnia 2 stycznia 2023 r. na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. orzekł o tym w sentencji wyroku stwierdzając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie w tym zakresie zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Strony w zakreślonym przez Sąd terminie (art. 149 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W zakresie pozostałych pytań Skarżącego Sąd uznał, że organ działał zgodnie z wymogami prawa, co uzasadniało oddalenie skargi (art. 151 p.p.s.a.). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.