Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 59/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Podatki inne
Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 400r ust 10
journal: Dz.U. 2022 poz 2556
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
article: art. 7 ust. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia NSA Anna Apollo, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2023 r. sprawy ze skargi Gminy C. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 10 października 2022 r. nr NPII.7082.7.2017 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zażalenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 października 2022 r. Nr NPII.7082.7.2017 Wojewoda Śląski (dalej - organ odwoławczy, Wojewoda), działając na podstawie art. 400r ust. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.) oraz art. 105 § 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej jako: kpa), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zażalenia Gminy C. (dalej: gmina, skarżąca) z dnia 13 kwietnia 2017 r. na postanowienie Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach - uchwała Nr [...] Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach (dalej jako "Zarząd WFOŚiGW") z dnia 2 lipca 2014 r. w sprawie wniosku Gminy C. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach z dnia 13 czerwca 2012 r., co do prawa odwołania Wojewoda Śląski w Katowicach umorzył postępowanie w całości.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 13 czerwca 2012 r. Zarząd WFOŚiGW podjął uchwałę o Nr [...] o

odmowie uwzględnienia wniosków gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości (...). W tym samym dniu 13 czerwca 2012 r. pismem Nr [...] Prezes Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach (dalej – Prezes WFOŚiGW) poinformował, że Zarząd WFOŚiGW postanowił nie uwzględnić wniosków Gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości. Pismo Prezesa Funduszu Sąd uznał za dokument spełniający kryteria decyzji.

Pismem z dnia 4 października 2012 r. Wójt Gminy wezwał WFOŚiGW do usunięcia naruszenia prawa.

Na wspomniane wezwanie Prezes WFOŚiGW odpowiedział pismem z dnia 7 listopada 2012 r. w którym nie przychylił się do argumentacji Gminy.

Następnie pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na:

1) bezczynność WFOŚiGW w zakresie zwrotu Gminie utraconych w latach 2010-2011 dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie i odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne;

2) odmowę uwzględnienia wniosków Gminy o zwrot utraconych w latach 2008-2009 dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie i odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne.

Postanowieniami z dnia 4 lutego 2013 r. o sygn. akt I SA/Gl 5/13 i I SA/Gl 6/13 odrzucono odpowiednio skargi dotyczące lat 2008 i 2009. Przyczyną wydania tej treści orzeczeń było uchybienie przez stronę skarżącą 14-dniowemu terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa,

Natomiast sprawy określone sygnaturami I SAB/Gl 1/13 i I SAB/Gl 2/13 zostały zakończone wyrokami z dnia 22 lipca 2013 r., którymi uznano zasadność skarg Gmina na bezczynność WFOŚiGW. Na wskazane wyroki WFOŚiGW wniósł skargi kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 3 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II GSK 339/14 i II GSK 340/14 uchylił wyroki Sądu I instancji i oddalił skargi Gminy na bezczynność WFOŚiGW. W uzasadnieniu wyroków stwierdzono, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wyroki objęte skargami kasacyjnymi zapadły w sytuacji, gdy Fundusz nie pozostawał w bezczynności.

Odrębnymi pismami z dnia 5 czerwca 2014 r. Gmina wystąpiła z:

– wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Zarządu WFOŚiGW z dnia 13 czerwca 2012 r. o Nr [...],

– wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa WFOŚiGW z dnia13 czerwca 2012 r. pisma (Nr [...]). Do wniosku dołączono również odwołanie od wskazanego aktu.

Następnie Uchwałą Zarządu WFOŚiGW o Nr [...] z dnia 2 lipca 2014 r. odmówiono Gminie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Zarządu WFOŚiGW z dnia 13 czerwca 2012 co do prawa odwołania.

Pełnomocnik gminy, pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. wniósł zażalenie na uchwałę Nr [...] Zarządu WFOŚiGW. Po rozpatrzeniu zażalenia Gminy, Wojewoda Śląski umorzył postępowanie w sprawie zażalenia na ww. uchwałę Zarządu WFOŚiGW.

W dniu 3 sierpnia 2018 r., na skutek wniosku Gminy z dnia 9 lipca 2018 r. o uzupełnienie uchwały Zarządu WFOŚiGW nr [...] z dnia 13 czerwca 2012 r., wydane zostało postanowienie o uzupełnieniu ww. uchwały o brakujące pouczenie co do tego czy i w jakim trybie służy stronie odwołanie.

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt 1 SA/Gl 815/18 orzekł o uchyleniu postanowienia Wojewody Śląskiego z dnia 21 maja 2018 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji co do prawa odwołania. Następnie, na skutek złożonej przez Wojewodę Śląskiego skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 2022 r. sygn. akt I GSK 70/19 oddalił skargę kasacyjną organu II instancji.

W skardze z dnia 7 listopada 2022 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Gminy zaskarżonemu postanowieniu z 10 października 2022 r., zarzucił naruszenie:

1. przepisu art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. przez bezpodstawne umorzenie postępowania w całości jako bezprzedmiotowego;

2. przepisu art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wytycznych zawartych w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 września 2018 r. (sygn. akt I SA/Gl 815/18), co też polegało na tym, iż Wojewoda Śląski w zaskarżonym postanowieniu uznał, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe, podczas gdy w przywołanym orzeczeniu wyraźnie wskazano, że wniosek strony skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji administracyjnej o wymagane prawem pouczenie musi być załatwiony oraz że nie można mówić o jego bezprzedmiotowości.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylnie zaskarżonego postanowienia w całości. Wniosła również o zwrot na rzecz skarżącej od organu administracji publicznej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Wojewoda Śląski wadliwie wydał zaskarżone postanowienie o umorzeniu w całości postępowania w sprawie. W szczególności nieprawidłowy i całkowicie bezpodstawny jest pogląd organu odwoławczego, wedle którego w przedmiotowej sprawie nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego oraz, że postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Wojewoda Śląski w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniósł się do postanowienia z dnia 3 sierpnia 2018 r. o uzupełnieniu uchwały nr 603/2012 z dnia 13 czerwca 2012r. i stwierdził, że w niniejszej sprawie decyzja została uzupełniona przez Zarząd WFOŚiGW o brakujące pouczenie.

W ocenie skarżącej organ odwoławczy nieprawidłowo - uzasadnił istotną zmianę stanu faktycznego - powołuje się na postanowienie z dnia 3 sierpnia 2018 r., a zatem na akt administracyjny wydany jeszcze przed dniem wydania w niniejszej sprawie prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 września 2018 r. (I SA/Gl 815/18). Nadto wskazała, iż organ odwoławczy odniósł się do uzupełnienia niewłaściwego dokumentu w postaci wspomnianej uchwały nr [...], ponieważ jak uznał WSA w Gliwicach w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 26 września 2018 r. (I SA/Gl 815/18) to pismo Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach z dnia 13 czerwca 2012r. nr [...] stanowiło w okolicznościach przedmiotowej sprawy decyzję administracyjną podlegającą uzupełnieniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko to w pełni podzielił NSA w wyroku z dnia 6 lipca 2022 r. (sygn. akt I GSK 70/19). A zatem to wniosku o uzupełnienie tej decyzji administracyjnej dotyczy uchwała Nr [...] Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach z dnia 2 lipca 2014r., na którą zażalenie wniosła Gmina, które to zażalenie - wskutek wydania skarżonego postanowienia Wojewody Śląskiego z dnia 10 października 2022 r. - w dalszym ciągu nie zostało załatwione wbrew wyraźnym wytycznym sądu administracyjnego.

Tym samym zdaniem skarżącej powoływanie się przez organ odwoławczy na uchwałę nr [...] uznać należy za bezzasadne.

Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a., skarżąca podniosła, iż wydając zaskarżone postanowienie z dnia 10 października 2022 r. Wojewoda Śląski nie uwzględnił wytycznych zawartych w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 815/18. Naruszenie to polegało na uchyleniu się przez Wojewodę Śląskiego od wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie złożonego przez Gminę C. zażalenia od uchwały Nr [...] Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach z dnia 2.07.2014r. Co istotne, w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, iż [cyt;] "(...) wniosek strony skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji administracyjnej o wymagane prawem pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje od niej odwołanie, musi być załatwione zgodnie z procedurą określoną przez Kodeks postępowania administracyjnego, z zachowaniem wszystkich wymogów co do treści i formy oraz podstawy prawnej. Tym samym nie można mówić o jego bezprzedmiotowości.".

W związku z powyższym w świetle ww. wyroku nie sposób mówić o bezprzedmiotowości zarówno złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu. Jak również zainicjowanego nim postępowania. Dlatego zdaniem skarżącej umorzenie tego postępowania było błędne.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu podnosząc m.in., że dalej idący wniosek Gminy dotyczący odwołania Gminy C. z dnia 9 lipca 2018 r. od uchwały zarządu WFOŚiGW w Katowicach nr [...] z dnia 13 czerwca 2012 r. jest w obrocie prawnym, w związku z czym zażalenie gminy na postanowienie - uchwałę Nr [...] z dnia 2 lipca 2014 r. w sprawie wniosku Gminy C., o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji co do prawa odwołania, jest bezprzedmiotowe.

Nadto pismem z 17 kwietnia 2023 r, Wojewoda załączył decyzję z 3 kwietnia 2023 r., nr [...] uchylającą i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (decyzję) z dnia 13 czerwca 2012 r. Zarządu WFOŚiGW o Nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosków gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości (...)., oraz decyzję z 13 kwietnia 2023 r. nr [...] uchylającą pismo (decyzję) z dnia 13 czerwca 2012 r., Nr [...] Prezesa WFOŚiGW) o odmowie uwzględnienia wniosków Gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu - na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 – dalej: ppsa) podlegało postanowienie organu odwoławczego z dnia postanowieniem z dnia 10 października 2022 r. Nr NPII.7082.7.2017, którym umorzono postępowanie w całości

Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przyczyną umorzenia postępowania Uchwałą Zarządu WFOŚiGW o Nr [...] z dnia 2 lipca 2014 r. odmówiono Gminie C. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Zarządu WFOŚiGW z dnia 13 czerwca 2012 co do prawa odwołania. Po rozpatrzeniu zażalenia Gminy, Wojewoda umorzył postępowanie w sprawie zażalenia na ww. uchwałę Zarządu WFOŚiGW. W uzasadnieniu wskazano, że termin do wniesienia od niej odwołania nie rozpoczął swego biegu.

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt 1 SA/Gl 815/18 orzekł o uchyleniu postanowienia Wojewody Śląskiego z dnia 21 maja 2018 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji co do prawa odwołania. Następnie, na skutek złożonej przez Wojewodę Śląskiego skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 2022 r. sygn. akt 1 GSK 70/19 oddalił skargę kasacyjną organu 11 instancji.

Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego polegająca na uzupełnieniu uchwały nr [...] z dnia 13 czerwca 2012 r., o pouczenie o prawie wniesienia odwołania.

W ocenie Sądu załączone przez organ odwoławczy decyzje z 3 kwietnia 2023 r., nr [...] oraz z 13 kwietnia 2023 r. nr [...], nie mają wpływu na rozpatrywanie zaskarżonego postanowienia.

Sąd podzielił stanowisko WSA w Gliwicach wyrażone w orzeczeniach I SA/GI 774/18 i orzeczeniach I SA/GI 815/18( publ. W CBOSA), że zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy ma więc rozstrzygnięcie kwestii formy jaką przybiera odmowa zwrotu utraconych dochodów, o której mowa w art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ze środków wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne.

Kwestia formy, w jakiej właściwy organ odmawia zwrotu utraconych dochodów była sporna w doktrynie i judykaturze, w której prezentowano zarówno pogląd, że nieuwzględnienie takiego żądania stanowi czynność z zakresu administracji publicznej), jak i wskazywano, że rozstrzygnięcie w tej materii stanowi decyzję administracyjną.

Wątpliwości te rozstrzygnęło wydane w składzie 7 sędziów NSA postanowienie z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 296/14 (ONSAiWSA 2015/3/36). Zauważono w nim, że wprawdzie w art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano jedynie na źródło finansowania, lecz nie powinno budzić wątpliwości, że tego zwrotu może dokonać tylko dysponent tych środków, a takim dysponentem w świetle art. 400 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska są wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej jako samorządowe osoby prawne w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.). Wynika to również pośrednio § 2 pkt 6 i pkt 7 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne (Dz.U. Nr 142, poz. 1023) – akt ten utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2017 r. - skoro to wojewódzki fundusz sprawdza wniosek pod względem rachunkowym i formalnym (§ 2 pkt 6), pozostawia wniosek bez rozpoznania (§ 2 pkt 7) oraz przekazuje na rachunek budżetu gminy kwotę środków z tytułu utraconych dochodów (§ 3). Skład orzekający Sądu zauważa, że odpowiednikami powyższych uregulowań jest § 2 ust. 9 i ust. 10 oraz § 3 obowiązującego od 17 marca 2017 r. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi jezior oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, będących własnością Skarbu Państwa (Dz.U. poz. 559).

W świetle powyższych regulacji NSA uznał, że wojewódzki fundusz ochrony środowiska posiada kompetencje do odmowy zwrotu utraconych dochodów, o jakich mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jednocześnie stwierdzono, że w art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie określono formy, w jakiej ma być podjęte rozstrzygnięcie w tej materii, jednakże posłużenie się przez prawodawcę innym określeniem niż "decyzja administracyjna" (jak w niniejszej sprawie "przysługuje zwrot utraconych dochodów") nie pozbawia aktu cech decyzji administracyjnej.

W ocenie NSA, czynność określona w przepisie prawa jako "zwrot utraconych dochodów" w przypadku odmowy tego zwrotu przez wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, którego adresatem jest gmina, jest formą władczej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego, którego adresatem jest określony podmiot. Akt taki powinien zatem przybrać formę decyzji administracyjnej.

Z treści art. 3 pkt 14 lit. b ustawy - Prawo ochrony środowiska NSA wyprowadził wniosek, że wojewódzki fundusz jest organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym.

Wobec powyższego NSA stwierdził, iż odmowa przez wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, o jakiej mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, następuje w formie decyzji administracyjnej.

Z tych też względów Sąd w wyroku z dnia 26 września 2018 r. o sygn. akt I SA/Gl 774/18 stwierdził, że dopuszczalne jest odwołanie skarżącej Gminy od pisma Prezesa Zarządu WFOŚiGW z dnia 13 czerwca 2012 r., Nr [...], gdyż zaskarżony akt spełniał kryteria decyzji.

Przesądzenie powyższej kwestii oznacza, że wniosek strony skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji administracyjnej o wymagane prawem pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje od niej odwołanie, musi być załatwione zgodnie z procedurą określoną przez Kodeks postępowania administracyjnego, z zachowaniem wszystkich wymogów co do treści i formy oraz podstawy prawnej. Tym samym nie można mówić o jego bezprzedmiotowości.

Z tych też przyczyn w ocenie Sądu brak było podstaw do wydania na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. zaskarżonego postanowienia o umorzeniu postępowania w całości, a ponieważ Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu uznał, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe, naruszył wskazania zawarte w ww. orzeczeniu, gdzie Sąd wyraźnie wskazał, że wniosek strony skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji administracyjnej o wymagane prawem pouczenie musi być załatwiony i nie można mówić o jego bezprzedmiotowości.

Nadto w ocenie Sądu organ odwoławczy nie dostrzegł, że uzupełnienie decyzji co do prawa odwołania, dotyczyło uchwały Zarządu WFOŚiGW nr [...] z dnia 13 czerwca 2012 r., a decyzja pismo Nr [...] Prezesa WFOŚiGW z tego samego dnia13 czerwca 2012 r., nie została uzupełniona o pouczenie o prawie odwołania, zatem nie można było przyjąć, że wniosek skarżącej w tym zakresie jest bezprzedmiotowy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ odwoławczy naruszył art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. przez bezpodstawne umorzenie postępowania w całości jako bezprzedmiotowego a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 ppsa, zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 497 zł.