Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3757/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: aart. 31 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. S. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 593/17 w sprawie ze skargi S. P. S. z siedzibą w K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2016 r. nr Sp. [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 lipca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 593/17 oddalił skargę S. P. S. w K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że decyzją ze stycznia 2007 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej uprawniony) prawo ochronne na graficzny znak towarowy o nr R.184950.

W październiku 2014 r. B. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej wnioskodawca) wniosło o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ww. znak, wskazując za podstawę swojego żądania art. 169 ust 2 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

W marcu 2015 r. S. P. S. z siedzibą w K. (dalej SPS, skarżący) zwróciło się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Wskazało m.in., że zgodnie ze swoim Statutem (§6) działalność prowadzi na rzecz ochrony, a także poprawy jakości polistyrenu do spieniania i styropianu oraz na rzecz ochrony konsumentów i konkurencji na rynku polistyrenu do spieniania i styropianu, w tym zapewnienia rzetelnych oznaczeń wyrobów i informacji o ich parametrach jakościowych, a także ochrony praw własności przemysłowej przysługujących producentom polistyrenu do spieniania i styropianu. Nadto SPS wskazało, że statutowo powołane jest do reprezentowania interesów producentów polistyrenu do spieniania i styropianu wobec organów administracji publicznej i sądów. Ponadto SPS wskazało, że za jego udziałem w przedmiotowym postępowaniu przemawia szeroko rozumiany interes społeczny, gdyż jego działanie sprzyja ochronie wartości wspólnych większej liczby podmiotów, jakimi niewątpliwe są: uczciwa konkurencja między producentami polistyrenu do spieniania i styropianu, ochrona praw konsumenta na rynku materiałów budowlanych, zapewnienie wysokiej jakości produktów. Wskazało także, że jego udział przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego celów, bowiem działając na prawach strony będzie mogło należycie bronić interesu społecznego zagrożonego przez sam przedmiot postępowania.

SPS wyjaśniło, że intencją wstąpienia do tego postępowania jest przeciwstawienie się działaniom zmierzającym do dezorientacji na tym rynku i zatarcia różnic pomiędzy produktami o różnej jakości.

Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. odmówił dopuszczenia SPS do udziału w postępowaniu. Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2016 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie z [...] maja 2016 r. Organ stwierdził, że w toku postępowania SPS nie wykazał, że jego udział w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa służyłby zapewnieniu kontroli społecznej nad tym postępowaniem. W ocenie organu dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na prawach strony musi uzasadniać ochrona obiektywnie istniejącego interesu społecznego. Zatem dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony SPS, które sympatyzuje z jedną ze stron tego postępowania, może pozostawać w sprzeczności z interesem innych stron tego postępowania i zaprzeczać racjom bytu takiego podmiotu w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), przyjął, że kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem. Zdaniem Sądu I instancji, skarżące Stowarzyszenie nie podało żadnych konkretnych okoliczności, mających przemawiać za dopuszczeniem tego Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy na prawach strony. W szczególności, jak słusznie uznał Urząd Patentowy, powoływanie się na zasady ogólne jak "uczciwa konkurencja", "ochrona praw konsumenta" czy też " dezorientacja na rynku" oraz " dbałość o jakość towarów" nie mogą same w sobie, a mianowicie bez indywidualizacji tych okoliczności faktycznych, uzasadniać interesu społecznego. Powołanie się przez Stowarzyszenie na cele statutowe - na takie ogólnikowe wartości, jak działania zmierzające do ochrony praw konsumenta na rynku materiałów budowlanych oraz zapewnienia wysokiej jakości produktów i uczciwej konkurencji, które w mniemaniu skarżącego stanowią jednocześnie ważny interes społeczny, który uzasadnia dopuszczenie go do udziału w przedmiotowym postępowaniu, jest w ocenie Sądu niewystarczające. Ponadto, cele statutowe nie mogą być utożsamiane z interesem społecznym, bowiem są to dwie odrębne przesłanki ustawowe, z których każda jest inna, i które muszą być spełnione łącznie.

Sąd I instancji wskazał również, że postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy jest postępowaniem szczególnym, w którym organ, jakim jest Urząd Patentowy, nie bada charakteru stosunków gospodarczych istniejących na rynku, czy też jakości tych produktów, a jedynie rozstrzyga, czy dany znak towarowy był rzeczywiście używany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stąd też, skoro wniosek skarżącego o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie został poparty żadnymi konkretnymi argumentami, to ogólnikowo sformułowany wniosek nie może być uznany za spełniający wymogi wykazania przez organizację społeczną przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Także w odwołaniu Stowarzyszenie nie przytoczyło konkretnych okoliczności i argumentów przemawiających za uznaniem, że spełnione zostały łącznie przesłanki z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.

Po drugie, warunek interesu społecznego nie jest spełniony w sytuacji, gdy inicjatywa skarżącej organizacji społecznej ma na celu udzielenie poparcia jednej ze stron postępowania, co trafnie wychwycił organ. Ta okoliczność nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że w interesie społecznym leży dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy Sąd dokonujący kontroli legalności działania organu administracji publicznej winien był uchylić zaskarżone postanowienie z uwagi na uchybienia w toku postępowania administracyjnego polegające na odmowie dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu w sprawie z powołaniem się na brak spełnienia przesłanki interesu społecznego, o której mowa w przywołanym przepisie, podczas gdy działania zmierzające do ochrony praw konsumenta na rynku materiałów budowlanych oraz zapewnienia wysokiej jakości produktów i uczciwej konkurencji stanowią ważny interes społeczny, który uzasadnia dopuszczenie skarżącego do udziału w przedmiotowym postępowaniu;

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7. art. 77 § 1 i art. 50 § 1 k.p.a. oraz art. 244 ust. 13 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej jako: "p.w.p.") poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy Sąd dokonujący kontroli legalności działania organu administracji publicznej winien był uchylić zaskarżone postanowienie z uwagi na uchybienia w toku postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu całościowego i dogłębnego zbadania stanu faktycznego w niniejszej sprawie, a w szczególności - w przypadku powzięcia przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wątpliwości co do realizacji przez skarżącego interesu społecznego – brak wezwania skarżącego do udzielenia wyjaśnień w tym zakresie, pomimo gotowości skarżącego do przedstawienia pisemnego stanowiska w tym przedmiocie, jak również brak przeprowadzenia rozprawy w celu szczegółowego wskazania przez skarżącego okoliczności przemawiających za dopuszczeniem go do udziału w postępowaniu i wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w tym zakresie, pomimo wniosku złożonego przez skarżącego o przeprowadzenie rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych, w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. W analizowanej skardze kasacyjnej pomieszczono tylko zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania.

Zarzuty sformułowane w obu punktach petitum skargi kasacyjnej sprowadzają się do kwestionowania przez autora skargi kasacyjnej oddalenia skargi Stowarzyszenia przez Sąd I instancji z uwagi na to, iż WSA podzielił stanowisko UP RP, że w niniejszej sprawie Stowarzyszenie nie wykazało istnienia przesłanki interesu społecznego w udziale SPS w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia takie rozstrzygnięcie Sądu I instancji wynikało z niedostrzeżenia przez tenże Sąd, iż UP RP zaniechał całościowego i dogłębnego zbadania stanu faktycznego w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt a) i b) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tychże zarzutów i ich uzasadnienia wskazać należy, że rację ma Sąd I instancji, iż SPS nie wykazało spełnienia łącznie przesłanek ustanowionych w art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a. Powyższy przepis przewiduje dwie przesłanki, od spełnienia których zależy uwzględnienie żądania organizacji społecznej: po pierwsze - jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i po drugie - przemawia za tym interes społeczny. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie chociażby jednego z tych warunków powoduje, że organ administracji winien odmówić organizacji społecznej dopuszczenia do udziału w postępowaniu (por. P. Gołaszewski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, 2. wyd. zm. i uzup., C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 232-233). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż wniosek Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu przed UP RP nie jest podyktowany interesem społecznym, o którym mowa w art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a. Podkreślić należy, że nawet wtedy, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu jest uzasadniony jej celami statutowymi, organ administracji publicznej może uznać żądanie organizacji społecznej za niezasadne ze względu na interes społeczny (M.Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Kraków 2000, s. 285-286). Obowiązkiem organu administracji publicznej jest wyważenie w konkretnym wypadku wymagań interesu społecznego i wymagań realizacji konkretnych celów statutowych organizacji społecznej. Pojęcie "interesu społecznego" wymaga każdorazowo indywidualnej oceny, ponieważ nie ma ustawowej definicji pojęcia "interesu społecznego" i uznaje się powszechnie, że kryterium "interesu społecznego" jest niedookreślone.

Naczelny Sąd Administracyjny w wielu swoich orzeczeniach podnosił, że nie wystarczy ogólnikowe sformułowanie przez organizację społeczną, że działa w interesie społecznym, gdyż na tej zasadzie każda organizacja musiałaby być dopuszczona do udziału w każdym postępowaniu. Chodzi o to, aby powołując się na interes społeczny, który jest interesem ogólnym, organizacja nie używała ogólnikowych stwierdzeń, lecz wskazywała konkretne okoliczności faktyczne, prawne, które mogą świadczyć o tym, że powinna w tym postępowaniu uczestniczyć. Nie muszą to być takie okoliczności, które już rzeczywiście wystąpiły, ale okoliczności, które mogą zaistnieć. Organizacja społeczna winna podać takie okoliczności, które będą świadczyły o tym, że jej udział w tym postępowaniu jest zasadny, bo zachodzą wątpliwości co do pewnego rodzaju okoliczności i jej udział w postępowaniu może dodatkowo zagwarantować, że te okoliczności zostaną prawidłowo wyjaśnione (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 985/13; z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2194/13, z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 295/17; z dnia 19 marca 2015 r., sygn.. akt II GSK 93/14). A zatem, organizacja społeczna winna powołać okoliczności, które przemawiają za uznaniem, że interes społeczny uzasadnia w danej sprawie dopuszczenie organizacji do udziału w toczącym się postępowaniu. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że od interesu społecznego oddzielić należy działanie na podstawie statutu danej organizacji.

Zaakcentować trzeba, iż przedmiotem postępowania, którego dotyczył wniosek SPS o dopuszczenie do udziału w nim (na prawach strony) jest stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy na skutek spełnienia przesłanek ustawowych przewidzianych w art. 169 ust 2 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. (nieużywanie znaku przez okres w ustawie przewidziany). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma WSA stwierdzając w zaskarżonym wyroku, że skarżące Stowarzyszenie nie podało żadnych konkretnych okoliczności, mających przemawiać za dopuszczeniem tego Stowarzyszenia na prawach strony do udziału w postępowaniu, którego przedmiotem jest wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z uwagi na przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Zasadnie Sąd I instancji podzielił zdanie UP RP, iż powoływanie się na zasady ogólne jak "uczciwa konkurencja", "ochrona praw konsumenta" czy też "dezorientacja na rynku" oraz "dbałość o jakość towarów" nie mogą same w sobie, a mianowicie bez indywidualizacji tych okoliczności faktycznych, uzasadniać interesu społecznego. Sąd I instancji słusznie zauważył, że: "przy ustaleniu spełnienia przesłanek warunkujących dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym praw lub obowiązków osób trzecich nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca, albowiem dopuszczenie innego podmiotu, który nie broni własnego interesu prawnego zmienia układ praw procesowych strony, przyznając te prawa także innemu podmiotowi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 897/08 - LEX nr 549644). W tej sytuacji powołanie się przez skarżące Stowarzyszenie na cele statutowe - na takie ogólnikowe wartości, jak działania zmierzające do ochrony praw konsumenta na rynku materiałów budowlanych oraz zapewnienia wysokiej jakości produktów i uczciwej konkurencji, które w mniemaniu skarżącego stanowią jednocześnie ważny interes społeczny, który uzasadnia dopuszczenie go do udziału w przedmiotowym postępowaniu, jest w ocenie Sądu niewystarczające. Ponadto, cele statutowe nie mogą być utożsamiane z interesem społecznym, bowiem jak wyżej wskazano, są to dwie odrębne przesłanki ustawowe, z których każda jest inna i które muszą być spełnione łącznie." Nadto rację ma Sąd I instancji wskazując, że postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy jest postępowaniem szczególnym, w którym organ patentowy (UP RP) nie bada charakteru stosunków gospodarczych istniejących na rynku, czy też jakości tych produktów, a jedynie rozstrzyga, czy dany znak towarowy był rzeczywiście używany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Rozstrzygnięcie w tej sprawie jest podejmowane przez wyspecjalizowanych ekspertów UP RP. Dodać jeszcze można, iż swoje cele statutowe skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie może realizować poprzez inne działania i aktywności, niż uczestnictwo w indywidualnej sprawie administracyjnej, której przedmiot jest ściśle określony.

Zasadnie Sąd I instancji uznał za organem patentowym, że wniosek skarżącego o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie został poparty żadnymi konkretnymi argumentami, zatem tak ogólnikowo sformułowany wniosek nie może być uznany za spełniający wymogi wykazania przez organizację społeczną przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutu określonego w punkcie b) petitum skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji nie zauważył, że UP RP zaniechał całościowego i dogłębnego zbadania stanu faktycznego w tej sprawie, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 50 k.p.a. oraz art. 244 ust. 13 p.w.p., Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że nie jest on zasadny. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, opierając się na zdaniu judykatury, nie można zaakceptować sytuacji, w której organizacja społeczna za pomocą jedynie ogólnikowych stwierdzeń stara się wykazać potrzebę wzięcia udziału w postępowaniu, przerzucając tym samym na organ administracji ciężar precyzyjnego ustalenia przesłanek zasadności tego żądania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015 r., II OSK 2808/13). Samo odwoływanie się do celów statutowych organizacji, lub też ich utożsamiane z interesem społecznym nie jest wystarczające do przyjęcia, że interes społeczny w danej sprawie przemawia za dopuszczeniem organizacji do udziału w postępowaniu. W niniejszej sprawie skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie było pozbawione możliwości czynnego udziału w postępowaniu wszczętym jego wnioskiem o dopuszczenie do udziału do postępowania na prawach strony. Miało możliwość złożenia precyzyjnego i obszernego wniosku (zawierającego pełne uzasadnienie co do spełnienia przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a.). Nadto miało pełną możliwość składania wyjaśnień oraz pism uzupełniających do swego wniosku.

Końcowo należy stwierdzić, że powtarzające się w punkcie a) i b) petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. są niezasadne. Podkreślenia wymaga, że powołany przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ustrojowym. O naruszeniu tego przepisu można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na postanowienie Urzędu Patentowego RP. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, nie stwierdzając takich wad prawnych przedmiotowego postanowienia UP RP i poprzedzającego jego wydanie postępowania, które powodowałyby konieczność jego uchylenia w oparciu o 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjna oddalił