Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 559/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1, art. 209
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 28, art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1964
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy I. uchyla zaskarżona decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżącej A. W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 marca 2013 r. nr [...] Burmistrz M. ustalił na rzecz inwestora spółki H. Sp. z o.o., Spółka Komandytowa z siedzibą w S., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] w M..

A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dawniej: D. sp. z o.o. z siedzibą w W. - dalej także jako: "Spółka", "strona", "skarżąca"), strona postępowania zakończonego ww. decyzją, wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Jako podstawę wniosku wskazano przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa ma polegać na sporządzeniu w toku postępowania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (analiza urbanistyczna) z naruszeniem przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588).

Decyzją z dnia 28 listopada 2018 r. r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 17 marca 2014 r. Kolegium uznało wniosek Spółki za nieuzasadniony, wskazując, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji nie może stanowić wadliwie sporządzona analiza urbanistyczna, która jest jedynie środkiem dowodowym służącym ustaleniu dobrego sąsiedztwa. Zdaniem Kolegium, błędnie przeprowadzona analiza urbanistyczno-architektoniczna może mieć istotny wpływ na wynik decyzji o warunkach zabudowy i skutkować jej uchyleniem w toku zwykłego postępowania administracyjnego, lecz nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji ze skutkiem wstecznym. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza M. było przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz była sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a jej wynik jako dokument znajduje się w aktach postepowania. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe wyprowadziło wniosek o kontynuacji funkcji zabudowy, jej cech oraz wskaźników. Obecnie weryfikacja tego wniosku zmierzałaby do ponownej oceny spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 107/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uchylił ww. decyzję Kolegium. Wyrokiem z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2388/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną przez Spółkę od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji zanegował stanowisko Kolegium, że podstawy stwierdzenia nieważności decyzji nie może stanowić wadliwie sporządzona analiza urbanistyczna, która jest jedynie środkiem dowodowym służącym ustaleniu tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem przedwczesne było wnioskowanie organu o braku podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy ustalenia co do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy nie zostały skonfrontowane z materiałem zebranym w sprawie.

Z kolei, Sąd II instancji wskazał, że zgodnie z § 3 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ww. ustawy. Zdaniem NSA, nie ulega wątpliwości, że sposób przeprowadzenia wymaganej analizy urbanistyczno-architektonicznej determinuje prawidłowość ustalanych w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Dlatego nie jest możliwa weryfikacja decyzji o warunkach zabudowy w oderwaniu od sporządzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, tak w postępowaniu instancyjnym, jak również w trybie nadzwyczajnym. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika na czym oparto wnioskowanie, że nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy ustalonymi w decyzji warunkami zabudowy, a wymaganiami wynikającymi w tym zakresie z przepisów prawa. Trafnie zatem wskazał Sąd I instancji, że nieodzownym warunkiem skutecznej prawnie oceny ważności decyzji jest ustalenie prawidłowości analizy urbanistyczno-architektonicznej. Korygując wytyczne Sądu Wojewódzkiego Sąd II instancji zauważył, że obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zbadanie, czy i ewentualnie w jakim zakresie analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona błędnie, a w dalszej kolejności dokonanie oceny wagi stwierdzonych naruszeń.

Decyzją z dnia 30 marca 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 poz. 2000 t.j.), umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2014 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że pełnomocnik inwestora - Spółki H. spółka jawna w S. (spółka powstała w przekształcenia H. Sp. z o.o., Spółka Komandytowa z siedzibą w S.) obecnie podniósł istotny dla sprawy zarzut braku po stronie spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przymiotu strony. Wyjaśniło, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w M. uczestniczyła spółka D. sp. z o.o. w W. (obecnie A. sp. z o.o. w W.), jako właściciel wskazanej nieruchomości. W dniu 18 grudnia 2013 r. spółka D. sp. z o.o. w W. aktem notarialnym (rep. A nr [...]) dokonała sprzedaży wskazanej działki na rzecz spółki H. Sp. z o.o., Spółka Komandytowa z siedzibą w S. (obecnie spółka H. spółka jawna w S.). Mając na uwadze zmiany właścicielskie terenu inwestycji, co potwierdzał zapis ewidencji gruntów i budynków, decyzją z dnia 24 stycznia 2014 r. Burmistrz M. umorzył toczące się postępowanie administracyjne w stosunku do D. sp. z o.o. w W., uznając że procedowana decyzja nie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tej spółki. Dalej postępowanie było prowadzone jedynie z udziałem inwestora - wnioskodawcy, spółki H. Sp. z o.o., Spółka Komandytowa z siedzibą w S., której samodzielnie doręczono decyzję nr [...].

Kolegium przytoczyło następnie treść art. 28 k.p.a. i wskazało, że spółka A. sp. z o.o. w W. jest właścicielem działek nr [...] położonych po przeciwnej stronie ul. [...] w M., naprzeciwko działki nr [...]. Zatem, w ocenie Kolegium, Burmistrz M. wydając decyzję z dnia 17 marca 2013 r. zasadnie uznał, że stroną tego postępowania nie jest spółka D. sp. z o.o. w W. (obecnie A. sp. z o.o.), bowiem realizacja budynku mieszkalno-usługowego nie ingeruje w korzystanie z nieruchomości sąsiednich, które stanowią budynek mieszkalny oraz zabudowa o funkcji usługowej. W szczególności inwestycja objęta ustaleniami decyzji nr [...] nie zakłóca korzystania z zabudowy o funkcji usługowej na działkach wnioskującej nr [...] Teren inwestycji jest działką oddzieloną od innych działek drogami publicznymi, w tym od działek wnioskującej spółki pasem drogi publicznej - ulicą [...]. Kolegium ustaliło ponadto, że również w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę na działce nr [...] spółka A. sp. z o.o. w W. nie była uznana za stronę postępowania, co potwierdzałoby brak oddziaływania inwestycji na nieruchomości spółki.

Zdaniem organu odwoławczego, obecnemu stwierdzeniu braku występowania po stronie wnioskującej interesu prawnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania nieważnościowego, którego przedmiotem byłaby decyzja nr [...] Burmistrza M., nie stoi na przeszkodzie przejście pierwszego rozstrzygnięcia Kolegium (decyzja z dnia 28 listopada 2018 r.) przez kontrolę sądową. Uprzednio Kolegium nie oceniało bowiem kwestii istnienia interesu prawnego po stronie wnioskującej do wszczęcia postępowania, zarzut taki nie był podnoszony wcześniej przez spółkę H. , tak więc ta kwestia nie podlegała również ocenie sądowej.

Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że złożony wniosek nie pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., uprawnionej do skutecznego żądania czynności organu administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2014 r. i z tej przyczyny umorzono wszczęte postępowanie.

Pismem z dnia 18 maja 2023 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:

a) art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji nr [...], co skutkowało bezpodstawnym umorzeniem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...];

b) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje status strony oraz nie posiada interesu prawnego do udziału w postępowaniu, w sytuacji gdy - z uwagi na treść § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - dochodzi do oddziaływania inwestycji na działkę skarżącej ([...]), która to działka jest działką sąsiednią względem działki inwestora ([...]), co doprowadziło do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu;

c) art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącej; brak odniesienia się do zarzutów stawianych sporządzonej w sprawie analizie urbanistycznej; brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji jakiegokolwiek uzasadnienia dotyczącego oceny konkretnych dowodów w sprawie, która to ocena miała rzekomo doprowadzić do przyjęcia przez organ, że Spółce nie przysługuje status strony w toku sprawy, co uniemożliwia prześledzenia toku rozumowania organu, który stał u podstaw wydania zaskarżonej decyzji;

d) art. 153 p.p.s.a. poprzez niewykonanie zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie wydanego w sprawie II SA/Sz 107/19 oraz m.in. brak odniesienia się do kwestii związanych z zakresem wadliwości analizy urbanistycznej;

e) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 13 i 60 rozporządzenia o warunkach technicznych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącej i nie będzie naruszać zasady dobrego sąsiedztwa; a także poprzez błędną wykładnię pojęcia "działki sąsiedniej" i przyjęcie, że działki sąsiednie muszą ze sobą bezpośrednio graniczyć; a także poprzez pominięcie, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana w oparciu o rażąco wadliwą analizę urbanistyczną.

W odpowiedzi na skargę organ oraz pełnomocnik inwestora wnieśli o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2023 r., którą umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2014 r. ustalającej na rzecz spółki H. Sp. z o.o., Spółka Komandytowa z siedzibą w S., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] w M..

Należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w związku z wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 28 marca 2019 r., sygn. II SA/Sz 107/19, którym uchylono decyzję Kolegium z dnia 28 listopada 2018 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2014 r. Nadto uwzględnienia wymaga, że wyrokiem z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt II OSK 2388/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W związku z powyższym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W piśmiennictwie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 388) wskazuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Zwraca się także uwagę, że związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Zaprezentowane powyżej poglądy doktryny znajdują również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym.

Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania teoretyczne konieczne jest dokonanie analizy uzasadnień ww. wyroków WSA w Szczecinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Uchylając decyzję Kolegium tutejszy Sąd zanegował stanowisko tego organu, że podstawy stwierdzenia nieważności decyzji nie może stanowić wadliwie sporządzona analiza urbanistyczna, która jest jedynie środkiem dowodowym służącym ustaleniu tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu, przedwczesne było więc wnioskowanie organu o braku podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy ustalenia co do przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy nie zostały skonfrontowane z materiałem zebranym w sprawie. Z kolei, Sąd II instancji wskazał, że obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zbadanie, czy i ewentualnie w jakim zakresie analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona błędnie, a w dalszej kolejności dokonanie oceny wagi stwierdzonych naruszeń.

Zdaniem Sądu obecnie rozpoznającego sprawę, Kolegium nie zastosowało się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w ww. wyrokach Sądu I oraz Sądu II instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ nie zbadał, czy i ewentualnie w jakim zakresie analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona błędnie i nie dokonał oceny wagi ewentualnych naruszeń. Przyczyną niezastosowania się do wskazań Sądów w zakresie dalszego postępowania było, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stwierdzenie przez Kolegium, że złożony wniosek nie pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., uprawnionej do skutecznego żądania czynności organu administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2014 r. i z tej przyczyny wszczęte w sprawie postępowanie należało, zdaniem organu, umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, że Kolegium naruszyło tym samym w sposób istotny art. 153 p.p.s.a., a także w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy - przepisy postępowania dotyczące prawidłowego prowadzenia postępowania dowodowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do zmiany przepisów prawa ani nie nastąpiła istotna zmiana okoliczności faktycznych sprawy, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od wytycznych zawartych w ww. wyrokach. Stwierdzenie przez organ, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza M. z dnia 17 marca 2013 r. pochodzi od podmiotu, który nie ma przymiotu strony i w związku z tym nie był uprawniony do skutecznego złożenia takiego wniosku, co jednocześnie stanowisko podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, jest, w ocenie Sądu, co najmniej przedwczesne, a więc na tym etapie postępowania – nieuprawnione.

Zauważyć należy, że o rzetelności analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz jej wyników decyduje przede wszystkim prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, na zasadach określonych w art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego jest warunkiem koniecznym dalszych rozważań i rozstrzygnięć co do możliwości ustalenia warunków zabudowy oraz wymagań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanej inwestycji, w tym dla ustalenia kręgu stron tego postępowania. Właściciele bowiem działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), ale znajdujących się w obszarze analizowanym, mogą być stronami tego postępowania, choć tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a., o którym przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości.

Innymi słowy, żeby w sposób prawidłowy ustalić krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, niezbędne jest rzetelne przeprowadzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej i prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego. Skoro więc w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Kolegium nie zastosowało się do wskazań zawartych w ww. wyrokach i nie zbadało, czy i ewentualnie w jakim zakresie analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona błędnie, to brak było podstaw do wskazania na tym etapie postępowania, że skarżąca Spółka nie posiadała interesu prawnego w sprawie i umorzenia z tego powodu postępowania.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że Kolegium naruszyło przepisy postępowania i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę ww. organ będzie zobowiązany do zastosowania oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz podporządkowania się ocenie prawnej zawartej w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 28 marca 2019 r., sygn. II SA/Sz 107/19 oraz wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2388/19.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964), zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 997 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (500 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).