Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 344/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 3, art. 80a par. 1, par. 2 i par. 5,  art. 77 par. 4, art. 138e par. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 11 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Paweł Kowalski, Protokolant Asystent sędziego Aneta Nowak, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 roku na rozprawie sprawy ze skargi E. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 2 marca 2023 r. nr KO.4117.3.2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 marca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z 25 listopada 2022 r. odmawiającą E Sp. z o.o. z siedzibą w W. , dalej: "Podatnikowi" albo "Spółce", zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r.

W dniu 28 stycznia 2015 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości w wysokości 459.419,- zł. W dniu 15 lutego 2017 r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości w wysokości 579.289,- zł.

Postanowieniem z dnia 17 lutego 2017 r. Wójt Gminy K. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r.

Decyzją z 15 marca 2017 r. Wójt Gminy K. określił Podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 579.289 zł. Powyższa decyzja stała się ostateczna i prawomocna. Spółka uiściła powyższy podatek wraz z odsetkami kwocie 15.595,- zł i opłatą prolongacyjną w wysokości 3.569,62 zł.

W dniu 20 listopada 2020 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej i prawomocnej decyzji Wójta Gminy K. z 15 marca 2017 r określającej wysokość zobowiązania podatkowego Spółki za 2015 r. z uwagi na naruszenie przez organ przepisów o właściwości.

Decyzją z 22 czerwca 2021 r. SKO w Skierniewicach stwierdziło nieważność ostatecznej i prawomocnej decyzji Wójta Gminy K. z 15 marca 2017 r. z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości.

W dniu 15 lipca 2021 r. Podatnik złożył wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. w łącznej kwocie 139.034.62 (w trakcie trwania postępowania wymiarowego).

Decyzją z 18 listopada 2021 r. Wójt Gminy K. umorzył postępowanie w sprawie określenia Podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 r. z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją SKO z 21 lutego 2022 r. a wyrokiem z 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 292/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółki od powyższej decyzji SKO. Wyrok jest nieprawomocny, gdyż od powyższego orzeczenia Spółka złożyła skargę kasacyjną.

Po rozpoznaniu wniosku Spółki o zwrot nadpłaty z 15 lipca 2021 r., decyzją z 25 listopada 2021 r. Wójt Gminy K. odmówił zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 139.035 zł. Po rozpoznaniu odwołania Spółki, decyzją z 30 marca 2022 r. SKO w Skierniewicach uchyliło powyższą decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie wskazując, że postępowanie o nadpłatę nie mogło się toczyć w trakcie trwania postępowania wymiarowego. Wyrokiem z 12 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 296/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółki od powyższej decyzji SKO. Wyrok jest prawomocny.

W dniu 13 kwietnia 2022 r. Podatnik złożył drugi wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. w łącznej kwocie 139.034.62 zł. Zasadność ponownego wystąpienia z wnioskiem Spółka wywiodła z wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy K. z 15 marca 2017 r., określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Powyższy wniosek o zwrot nadpłaty został "ponowiony" przez Spółkę 3 maja 2022 r.

Wydane w rozpoznaniu wniosku oraz jego "ponowienia" dwie decyzje Wójta Gminy K. z 27 kwietnia 2022 r. – o odmowie zwrotu nadpłaty i z 16 maja 2022 r. – w sprawie żądania zwrotu nadpłaty, zostały jednak uchylone dwiema decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z 5 lipca 2022 r.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku Spółki z dnia 13 kwietnia 2022 r. o zwrot nadpłaty, decyzją z 25 listopada 2022 r., na podstawie art. 77 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), dalej: "O.p.", Wójt Gminy K. odmówił Podatnikowi zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, ze zasadność żądania nadpłaty w niniejszej sprawie była w ocenie Spółki skutkiem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wymiarowej Wójta Gminy K. z 15 marca 2017 r., określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie 579.289,- zł.

Rozpatrując wniosek spółki o zwrot nadpłaty organ za podstawę prawną procedowania przyjął art. 77 § 4 O.p. uznając, że aby doszło do zwrotu nadpłaty, na koncie podatnika musi istnieć nadpłata podatku. Badając tę kwestię organ stwierdził, że kwota wynikająca z decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2015 r., której nieważność została stwierdzona, w wysokości 579.289,- zł odpowiada wysokości zobowiązania podatkowego wykazanego i uiszczonego przez Spółkę w korekcie deklaracji podatkowej za 2015 r. z 15 lutego 2017 r. w kwocie 579.289,- zł i z odmówił zwrotu nadpłaty. Organ pierwszej instancji wskazał, że w ostatniej skutecznie złożonej korekcie deklaracji z 15 lutego 2017 r. Spółka wykazała zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015 rok w łącznej kwocie 579 289,- zł i taką też kwotę uiściła. Zatem zapłacona przez podatnika kwota wynika ze złożonej przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. Podatnik skorzystał zatem z możliwości skorygowania pierwotnej deklaracji, wobec tego w obrocie prawnym znajduje się korekta deklaracji na podatek od nieruchomości, która jest wiążąca i wywołuje skutki prawne, ponieważ została podpisana przez prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, Tym samym, w ocenie organu podatkowego, Spółce nie przysługuje zwrot podatku od nieruchomości za 2015 rok w wysokości 579 289,- zł, bowiem wpłacony przez Podatnika podatek od nieruchomości w wysokości 579 289,- zł wynika ze złożonej przez Spółkę korekty deklaracji, a nie z decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego. Dodatkowo organ wskazał również, że nie może pomijać kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy w zakresie zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości za 2015 rok w wysokości 139.035,- zł.

Spółka argumentowała, że wobec stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej, wydanej wobec Spółki w podatku od nieruchomości za 2015 r., w obrocie pozostała jedynie pierwotna deklaracja Spółki ze stycznia 2015 r., w której Spółka dokonała samowymiaru podatku na kwotę 459.419,- zł. Dochodzona przez Podatnika nadpłata, wynika zatem z różnicy pomiędzy kwotą wpłaconą po "propozycji korekty" (579.289,- zł) a kwotą określoną przez Spółkę w deklaracji, a wysokość nadpłaty winna być powiększona o nienależnie uiszczone odsetki za zwłokę w kwocie 15.595,- zł i nadpłaconą opłatę prolongacyjną w kwocie 3 569,62 zł, co łącznie stanowi 139.035,- zł.

Po rozpoznaniu odwołania Spółki, opisaną na wstępie decyzją z 2 marca 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy wskazał, że korekta deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości za 2015 r. z 15 lutego 2017 r. była prawnie skuteczna. Za takim założeniem przemawiały, zdaniem SKO, dokumenty zgromadzone w aktach niniejszej sprawy oraz spraw dotyczących określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 i 2016 rok. Organ odwoławczy podkreślił, że oryginał pełnomocnictwa dla I. T. znajduje się w aktach KO.4117.4.2023, przekazanych do Sądu wraz ze skargą na decyzję SKO z 2 marca 2023 r. KO.4117.4.2023 w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r.

Organ odwoławczy wskazał, że pominął ustalenia organu pierwszej instancji co do próby potwierdzenia na etapie postępowania o zwrot nadpłaty podatku za 2015 r., czy I. T. był umocowany do złożenia w imieniu Spółki korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r., gdyż z oczywistych względów I. T., członek zarządu Spółki, nie był zainteresowany potwierdzeniem takiego umocowania.

Organ odwoławczy dodatkowo powołał się na art. 80a O.p., stwierdzając, iż podstawowym warunkiem skuteczności pełnomocnictwa jest złożenie go do organu podatkowego właściwego w sprawach podatku, którego dana deklaracja dotyczy, w niniejszej sprawie był to Wójt Gminy K.. Nie było, zdaniem organu odwoławczego, konieczne udzielanie odrębnych pełnomocnictw dla podpisywania każdego rodzaju deklaracji. Wystarczające było udzielenie jednego pełnomocnictwa dla wszystkich deklaracji danego podmiotu. Organ odwoławczy podkreślił, że korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. została złożona wraz z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości za 2016 r. i dokumentami towarzyszącymi tj. kalkulacją podstawy opodatkowania, kalkulacją wartości budynków stacji rozdzielczych SN. Ponadto, deklaracje na podatek od nieruchomości za 2015 r. i 2016 r. zostały złożone na urzędowych formularzach i podpisane przez I. T. który działał w imieniu i na rzecz Spółki na mocy pełnomocnictwa z 20 stycznia 2016 r. udzielonego przez Prezesa zarządu Spółki – G. S. zgodnie z zasadami reprezentacji wynikającymi z [...], na dzień udzielenia pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo zostało udzielone i złożone do Urzędu Gminy K. na piśmie i obejmowało upoważnienie w szczególności do reprezentowania Spółki E Sp. z o.o. z siedzibą w W. przed Urzędem Gminy w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości, do podpisywania deklaracji na podatek od nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał, że art. 80a § 5 O.p. wprowadził upoważnienie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania przepisów wykonawczych w tym zakresie. Wzory te określone są w rozporządzeniu Ministra Finansów z 29 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictw do podpisywania deklaracji oraz wzorów zawiadomień o zmianie lub odwołaniu tych pełnomocnictw (Dz.U. z 2015 r. poz. 2337). Są to wzory, które także można wykorzystywać do składania pełnomocnictwa w formie pisemnej. Pełnomocnictwo udzielone przez Spółkę I . T. do podpisywania deklaracji na podatek od nieruchomości zawiera w ocenie Kolegium wszystkie kluczowe i ważne elementy, które zostały określone we wzorze UPL-IP w brzmieniu obowiązującym na dzień udzielenia pełnomocnictwa. W omawianym przypadku pojęcie pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji, którego dana deklaracja dotyczy, należy więc tak tłumaczyć, że chodzi o pełnomocnictwo do podpisywania wszystkich deklaracji w zakresie danego podatku, a nie tylko w zakresie podpisania danej konkretnej deklaracji, np. za jeden okres rozliczeniowy. Ponadto organ zastrzegł, pełnomocnictwo oceniane jest na dzień jego złożenia, a zatem uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2022 r., sygn. akt II FPS 1/22 nie ma w sprawie zastosowania.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści skargi Podatnik zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie art. 138e § 1 i § 3 w zw. z art. 138a § 4 w zw. z art. 80a i art. 120 i art. 121 § 1 O.p w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (dalej "k.s.h."), poprzez oparcie się organów na dokumencie z 15 lutego 2017 r. z propozycją korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. (dalej: "propozycja korekty") i potraktowaniu go jako skutecznej i wiążącej korekty w stosunku do pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. z 28 stycznia 2015 r. (dalej: "deklaracja"), mimo, że propozycja korekty stanowiła dokument podpisany przez I. T., działającego bez należytego umocowania do samodzielnego reprezentowania spółki w sprawach podatkowych, czego dowodzi brak w aktach przedmiotowej sprawy oryginału pełnomocnictwa upoważniającego I. T. do samodzielnego podpisywania i składania deklaracji podatkowych.

Z tego względu decyzja jest wadliwa w zakresie, w którym organ w ślad za organem I instancji uznaje, że nadpłata w podatku od nieruchomości za 2015 r. nie zaistniała z uwagi na złożenie przez spółkę 15 lutego 2017 r. prawnie skutecznej korekty deklaracji pod postacią propozycji korekty. Skuteczność propozycji korekty jako rzeczywistej korekty deklaracji organ wywodzi błędnie ze złożonego do akt innej sprawy podatkowej, dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r., pełnomocnictwa udzielonego I . T. do samodzielnego reprezentowania spółki w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości za rok 2016 przez jednego z dwóch członków zarządu – G. S., pomijając przy tym okoliczność, że zgodnie z art. 138e § 1 i 3 w zw. z art. 80a O.p. dla swojej skuteczności pełnomocnictwo do podpisywania i składania deklaracji podatkowych musi być udzielone na piśmie albo w formie dokumentu elektronicznego i w przypadku udzielenia go w formie pisemnej, dla jego skuteczności konieczne jest złożenie pełnomocnictwa w oryginale lub złożenie jego notarialnie poświadczonego odpisu do akt każdej pojedynczej sprawy podatkowej. Organ te okoliczności w decyzji pomija i nie stwierdza naruszenia przez organ I instancji wskazanych powyżej przepisów w drodze dokonywania ustaleń co do istnienia oraz wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości opłaconym przez spółkę za 2015 r. w oparciu o dokument, którego brak mocy prawnej został dowiedziony w odwołaniu od decyzji I instancji, co determinuje wadliwość decyzji, akceptującej niezasadnie przypisaną skuteczność prawną pełnomocnictwu złożonemu do akt innej, odrębnej sprawy podatkowej. W ten sposób organ zaakceptował działanie organu I instancji, które stoi w sprzeczności z tezą urzędową i uzasadnieniem prawnym uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2022 r., sygn. II FPS 1/22.

2. naruszenie art. 120-122 w zw. z art. 180-181 i art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP i z art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r. (Dz.U. UE. C. z 2007 r. Nr 303, dalej: "Karta Praw Podstawowych") oraz w zw. z art. 4, art. 8-9 oraz art, 11 Rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 6 września 2001 r. w sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (Dz.U. UE. C. z 2011 r. Nr 285, dalej: "Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej"), przez wielokrotne wadliwe ustalenia w materii stanu faktycznego bieżącej sprawy, które przyczyniły się do wydania wadliwej decyzji.

Zdaniem Podatnika, organ I instancji w decyzji I instancji dokonał licznych manipulacji stanem faktycznym sprawy, mających na celu stworzenie wrażenia, jakoby kierując do organu I instancji dnia 15 lutego 2017 r. propozycję korekty, I. T., członek zarządu spółki, był należycie umocowany do jej reprezentowania, zaś celem przedłożenia rzeczonego pisma było rzekomo złożenie skutecznej korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r., o czym najdobitniej świadczy okoliczność, że organ I instancji na s. 4 decyzji I instancji "cytuje" fragmenty pisma I. T. adresowanego do organu I instancji z 25 października 2021 r. (dalej: "Odpowiedź z 25 października"), w którym I. T. najpierw odnosi się do pytania postawionego przez organ I instancji w wezwaniu z dnia 6 października 2021 r., sygn. [...] (dalej: "Wezwanie z 6 października"), a następnie udziela odpowiedzi na pytanie. Odnosząc się do pytania postawionego przez organ I instancji, I. T. w odpowiedzi z 25 października 2021 r. stwierdza, że w wezwaniu z 6 października 2021 r. podniesiono kwestię, czy ja I. T., jako osoba podpisująca dokumenty podatkowe DN-I z 15 lutego 2017 r. w zakresie podatku od nieruchomości za 2015 i 2016 r., potwierdzam, że podpisując ww. dokumenty podatkowe byłem umocowany do działania w imieniu spółki na podstawie pełnomocnictwa szczególnego upoważniającego mnie do podpisania w imieniu spółki przedmiotowych dokumentów podatkowych DN-1 w odniesieniu do lat podatkowych 2015 i 2016, a kolejno odnosząc się do tak postawionego pytania wskazuje, że pełna i ostateczna odpowiedź na tak postawione pytanie została przedstawiona w odpowiedzi z 28 września 2021 r. (dalej: "Odpowiedź z 28 września") na wezwanie organu I instancji z 8 września 2021 r.. Tymczasem organ I instancji, w decyzji I instancji, wyrywa powyższe twierdzenie z kontekstu i wskazuje, że I. T. w piśmie z 25 października 2021 r. stanowiącym odpowiedź na powyższe postanowienie wskazał: "potwierdzam, ze podpisując ww. dokumenty podatkowe byłem umocowany do działania w imieniu spółki na podstawie pełnomocnictwa szczególnego upoważniającego mnie do podpisania w imieniu spółki przedmiotowych dokumentów podatkowych Dn-I w odniesieniu do lat podatkowych 2015 i 2016".

Sposób oceny powyższego dowodu, jak i pozostałych dowodów w sprawie dowodzi, zdaniem pełnomocnika Spółki, działania organu I instancji pod z góry określoną tezą, dla której uzasadnienia organ posunął się do rażących zmian stanu faktycznego sprawy. I. T. nigdy nie potwierdził bowiem, że był umocowany do działania w imieniu spółki składając propozycję korekty i miał na celu skuteczne skorygowanie wcześniejszej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r., a co więcej – z ogółu przedkładanych w sprawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynikało jednoznacznie, że odpowiedź na to zagadnienie jest odwrotna, aniżeli ta prezentowana przez organ I instancji w decyzji. Pomimo tego organ I instancji celowo zniekształcił stan faktyczny sprawy, wyrywając z kontekstu części zdań z pism kierowanych do organu przez spółkę, wpasowując w budowaną przezeń narrację i celowo pomijając inne okoliczności do narracji tej niepasujące.

Tego rodzaju działania, naruszające dyrektywę prawdy obiektywnej, a także zasady legalizmu i budzenia zaufania podatników do organów podatkowych, wyrażone w ww. przepisach O.p., a także wynikające z Konstytucji RP, Karty Praw Podstawowych i uszczegółowione w Kodeksie Dobrej Praktyki Administracyjnej naruszają prawo Spółki do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy przez organ I instancji, i wobec sformułowania stosownego zarzutu w odwołaniu stanowiły dla organu odwoławczego przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji.

3. naruszenie art. 72 § 1-2, art. 80 O.p. w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 i art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 oraz w zw. z zw. z art. 15 § 1-2, art. 17 i art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 4 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."), przez niezasadne wydanie decyzji odmawiającej zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r., podczas gdy zważywszy na istnienie w obrocie prawomocnej i ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 22 czerwca 2021 r., (dalej: "decyzja nieważnościowa"), stwierdzającej nieważność decyzji określającej organu z 15 marca 2017 r., (dalej: "unieważniona decyzja wymiarowa"), wymagającej wydania przez organ nowej decyzji wymiarowej określającej zobowiązanie podatkowe spółki w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości niższej, aniżeli w unieważnionej decyzji wymiarowej i brak istnienia w obrocie prawomocnej i ostatecznej nowej decyzji wymiarowej określającej owo zobowiązanie, uznać należy, że organ, uchylając decyzję I instancji, powinien orzec o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji celem stwierdzenia przezeń nadpłaty spółki w podatku od nieruchomości w wysokości wskazanej we wniosku i dokonania jej zwrotu na rzecz spółki.

Zdaniem pełnomocnika Spółki, każdy inny kształt orzeczenia organu wskazuje na jego wadliwość, z uwagi na okoliczność, że kwota podatku od nieruchomości za 2015 r. opłaconego przez spółkę w wykonaniu unieważnionej decyzji wymiarowej określona została od budowli spółki położonych na obszarze dwóch różnych gmin, zatem z naruszeniem przepisów art. 15 § 1-2 i art. 17 O.p. w zw. z art. 4 ust. 9 u.p.o.l. (co przyznał organ I instancji w piśmie do SKO w Skierniewicach z 29 stycznia 2021 r., FN.3120.10071.2.2021), a co za tym idzie część tej kwoty przewyższająca wartość tych części rozważanych budowli, które znajdują się na obszarze jego właściwości miejscowej, powinna zostać uznana za nadpłatę i zwrócona Podatnikowi.

Wobec zarzutów podniesionych w skardze, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji wraz z nakazaniem organowi I instancji zwrotu na rzecz Spółki nadpłaty podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 139.035,- zł (wg stanu na dzień złożenia wniosku z 13 kwietnia 2022 r.) oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W toku postępowania sądowego Spółka złożyła trzy pisma procesowe z 14 czerwca, z 29 czerwca i z 7 lipca 2023 r., w których powtórzyła swoją argumentację, w szczególności podkreślając, że zgodnie z art. 138e § 3 i art. 80a § 2 i 4 O.p. pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji podatkowej powinno być złożone w oryginale albo w poświadczonym notarialnie odpisie odrębnie do każdej sprawy, co w rozpatrywanej sprawie oznacza, że powinno być załączone zarówno do korekty deklaracji za rok 2015 jaki i za rok 2016, tymczasem takiego oryginału lub poświadczonego notarialnie odpisu brak jest przy sprawie dotyczącej podatku za rok 2015, a jest jedynie przy sprawie dotyczącej podatku za rok następny.

W odpowiedzi na pismo procesowe Spółki z 14 czerwca 2023 r. SKO w Skierniewicach stwierdziło, że skoro Wójt Gminy K. dysponował pełnomocnictwem udzielonym I. T. przez uprawniony organ Spółki i zostało ono złożone z korektami deklaracji składanych jednocześnie za rok 2015 i 2016, to nie musiał żądać odrębnego egzemplarza tego pełnomocnictwa, ale mógł sporządzić jego urzędowy odpis i dołączyć do "akt sprawy" dotyczącej roku 2015, skoro oryginał pełnomocnictwa został załączony do akt sprawy dotyczącej roku następnego.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem w kontrolowanym postępowaniu organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie naruszyły przepisów wskazanych w zarzutach skargi.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pomiędzy stronami są cztery zasadnicze zagadnienia, które mają wpływ na ocenę zaskarżonej decyzji, a przez to i zarzutów skargi, a mianowicie:

- czy dokument złożony Wójtowi Gminy K. w dniu 15 lutego 2017 r. był korektą złożonej wcześniej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. ze wszystkimi tego prawnymi konsekwencjami, czy też, jak twierdzi Spółka, był jedynie propozycją takiej korekty i złożenie tego dokumentu nie wywołało takich skutków, jakie wywołuje złożenie przez podatnika korekty deklaracji podatkowej,

- czy I. T. był upoważniony do złożenia w imieniu Spółki spornej korekty deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości za 2015 r.,

- czy są podstawy do przyjęcia, że korekta spornej deklaracji podatkowej została prawidłowo złożona organowi podatkowemu (przy założeniu, że była to korekta deklaracji, a nie jedynie propozycja takiej korekty),

- czy istniała podstawa do zwrotu nadpłaconego podatku.

Odpowiedzi na powyższe zagadnienia są wzajemnie ze sobą powiązane. Ustalenie, że Spółka prawidłowo złożyła korektę deklaracji podatkowej i zapłaciła podatek zgodnie z treścią korekty determinuje w okolicznościach rozpatrywanej sprawy wniosek, że nie było podstaw do zwrotu nadpłaconego podatku.

Twierdzenie Spółki, że sporny dokument był jedynie propozycją korekty deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za 2015 r., a nie rzeczywistą korektą, nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Wnioski organów podatkowych w tej sprawie są prawidłowe i logicznie uzasadnione. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują składania dokumentu będącego, jak to nazwała skarżąca Spółka, "propozycją korekty deklaracji podatkowej". Oczywiście ten argument nie jest decydujący dla oceny charakteru spornego dokumentu. Podatnik mógł przecież przedstawić organowi podatkowemu jakąś propozycję skorygowania wcześniejszej, pierwotnej deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2015, jednakże musiałby wyraźnie dać wyraz temu, że nie składa korekty deklaracji, lecz jedynie proponuje taką korektę o określonej treści. Nic takiego nie wynika z treści spornego dokumentu znajdującego się na k. 5-6 akt administracyjnych. Został on sporządzony na urzędowym formularzu DN-1, identycznie jak wcześniej, w 2015 r. złożona deklaracja na podatek od nieruchomości za 2015 r. W rubryce oznaczonej literą C wyraźnie zaznaczono, że okolicznością powodującą konieczność złożenia tego dokumentu jest cyt. "korekta deklaracji rocznej". Korekta ta została złożona 15 lutego 2017 r. razem z oświadczeniem Podatnika wyjaśniającym przyczynę składania korekty. Jednocześnie została złożona korekta deklaracji podatkowej za rok 2016. Ani w treści deklaracji korygującej, ani w treści towarzyszącego tej korekcie oświadczenia Podatnik nie wyraził w żaden sposób, że jego intencją nie jest korygowanie deklaracji podatkowej, a jedynie przedstawienie propozycji takiej korekty. Dodatkowo tylko można dodać, że gdyby intencją Podatnika było tylko przedstawienie propozycji jakiejś korekty, to logicznym tego następstwem byłoby oczekiwanie na reakcję, odpowiedź organu na propozycję, i dopiero wtedy podejmowanie dalszych decyzji przez Podatnika. Jak jednak wynika z wniosku Spółki o rozłożenie zaległości podatkowych na raty i z decyzji Wójta Gminy K. z 31 marca 2017 r. w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2015 i 2016 z wnioskiem w tej sprawie Spółka wystąpiła w piśmie sporządzonym 15 lutego 2017 r., a więc w dniu sporządzenia korekt deklaracji podatkowych, co także oznacza, że już wtedy traktowała sporny dokument jak prawnie skuteczną korektę deklaracji podatkowej a podatek wykazany w korekcie deklaracji jako podatek do zapłaty. Ponadto w treści wniosku o rozłożenie zaległości na raty Spółka sama wskazała, że jej zobowiązania podatkowe za 2015 i 2016 r. wynikają ze złożonej przez nią korekty deklaracji.

Stanowiska Podatnika nie potwierdza też postępowanie organu podatkowego. Wójt Gminy K. nie miał potrzeby wydawania w dniu 15 marca 2017 r. decyzji określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r., skoro Spółka w deklaracji korygującej wykazała ten podatek w kwocie identycznej do kwoty wynikającej później z tej decyzji. Z uzasadnienia wspomnianej decyzji podatkowej (punkt 2) wynika jasno, że organ podatkowy traktował sporny dokument jako korektę deklaracji. W świetle art. 21 § 3 O.p. organ nie miał zatem podstaw do określania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015., bo zgodnie z § 2 tego artykułu podatek wykazany w korekcie deklaracji był podatkiem do zapłaty, a organ podatkowy nie określił podatku w innej wysokości niż sam Podatnik. Niemniej jednak błędne postępowanie organu podatkowego polegające na wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania w takiej samej kwocie jaka została zadeklarowana przez Podatnika nie oznacza przecież, że sporny dokument nie był korektą deklaracji podatkowej, a to jest przecież jedną z istotnych okoliczności sprawy.

I. T. był upoważniony do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2015. Składając korektę deklaracji legitymował się pełnomocnictwem z 20 stycznia 2016 r. i poza sporem jest to, że w chwili udzielania tego pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki, a więc także do udzielania pełnomocnictw, uprawniony był każdy członek zarządu samodzielnie. Pełnomocnictwo zostało udzielone przez G. S., pełniącego wtedy funkcję prezesa zarządu Spółki. Łączna reprezentacja dwuosobowa członków zarządu została dokonana wpisem do KRS ze stycznia 2017 r. Nie spowodowało to jednak odwołania lub utraty ważności pełnomocnictwa udzielonego wcześniej I. T.. Z treści przedmiotowego pełnomocnictwa wynika, że I. T. został upoważniony do reprezentowania Spółki z o.o. E. z siedzibą w W. przed urzędami właściwymi w sprawach podatków lokalnych, w szczególności do reprezentacji Spółki w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości, do podpisywania deklaracji na podatek od nieruchomości. A zatem zakres pełnomocnictwa obejmował m.in. składanie korekt deklaracji na podatek od nieruchomości.

Sąd zgadza się także ze stanowiskiem organu co do tego, że pełnomocnictwo udzielone I. T. zostało prawidłowo przedstawione Wójtowi Gminy K. razem z korektą deklaracji podatkowej za rok 2015 i 2016. Zgodnie z art. 80a § 1 i 2 O.p., jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej, może być podpisana także przez pełnomocnika podatnika, płatnika lub inkasenta, a pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa składa się organowi podatkowemu właściwemu w sprawach podatku, którego dana deklaracja dotyczy. Tak stało się w rozpatrywanej sprawie. Podatnik jednocześnie złożył korekty deklaracji za lata 2015 i 2016 załączając jeden oryginał pełnomocnictwa udzielonego I. T.. Niewątpliwie intencją Spółki było złożenie korekt deklaracji za rok 2015 i 2016, co uczyniła. Zgodnie z § 4 art. 80a O.p. w kwestiach dotyczących pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym. Stosowanie odpowiednie przepisów, to nie stosowanie wprost. Kwestia składania pełnomocnictw do podpisywania deklaracji, a więc także ich korekt, została uregulowana w art. 80a O.p. Podatnik nie musiał składać odrębnych oryginałów pełnomocnictw do każdej korekty deklaracji osobno, a w szczególności nie musiał składać dwóch egzemplarzy pełnomocnictwa, mimo że składał dwie odrębne korekty różnych deklaracji. Pełnomocnictwo złożone Wójtowi Gminy K. obejmowało upoważnienie do składania deklaracji (korekt) na podatek od nieruchomości za różne okresy, bez konieczności ponawiania składania kolejnych pełnomocnictw do każdej pojedynczej deklaracji lub korekty lub deklaracji na kolejne lata. Sąd zgadza się z organem, że organ podatkowy mógł przekazany mu w oryginale dokument pełnomocnictwa dołączyć w urzędowym odpisie do jednej z korekt, skoro jednocześnie zostały złożone dwie korekty podatku, to jest za lata 2015 i 2016, z jednym oryginałem pełnomocnictwa. Takie działanie organu znajduje umocowanie w art. 138e § 4 O.p. W zasadzie przepis ten dotyczy sytuacji, gdy pełnomocnik jedynie okazuje oryginał lub notarialnie poświadczony odpis pełnomocnictwa szczególnego, a przecież w tej sprawie oryginał pełnomocnictwa szczególnego został właściwemu organowi nawet złożony. Sąd wyraża pogląd, że w takiej sytuacji, skoro z treści spornego pełnomocnictwa wynikało upoważnienie dla I. T. do podpisywania deklaracji na podatek od nieruchomości i reprezentowania Spółki przed organami gminy w sprawach tego podatku, to do czasu odwołania tego pełnomocnictwa pełnomocnik mógł składać kolejne deklaracje lub ich korekty bez załączania do nich kolejnych oryginałów pełnomocnictw lub ich notarialnie poświadczonych odpisów. Dyspozycja art. 80a §2 O.p. została wypełniona. Wójtowi Gminy K. zostało złożone pełnomocnictwo do m.in. podpisywania deklaracji na podatek od nieruchomości. Dodatkowo tylko można zauważyć, że przecież Spółka składając jednocześnie dwie korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za dwa kolejne lata i jedno pełnomocnictwo nie załączyła go do jednej konkretnej korekty, co świadczy o tym, że traktowała to pełnomocnictwo za wystarczające do obu korekt.

Sąd zgadza się też z organem, że fakt złożenie przedmiotowego pełnomocnictwa nie na formularzu (ale jednak według wzoru) określonym przez Ministra Finansów nie ma znaczenia, skoro pełnomocnictwo zawiera wszystkie istotne elementy dla takiego dokumentu i nie budzi wątpliwości jego zakres. Opracowanie urzędowych formularzy miało na celu uproszczenie zgłaszania pełnomocnictwa oraz pewność zakresu działania pełnomocnika (art. 80a §5 O.p.). Podatnik nie był jednak zobowiązany do bezwzględnego korzystania z urzędowych formularzy.

Reasumując powyższe rozważania nie są uzasadnione zarzuty podniesione w punkcie (i) skargi, bowiem organ odwoławczy nie naruszył wskazanych w zarzucie przepisów O.p. i zasadnie uznał, że Podatnik skutecznie skorygował deklarację na podatek od nieruchomości za 2015 r., a I. T. był umocowany do podpisania i złożenia spornej deklaracji.

Nie jest też zasadny zarzut z punktu (ii) skargi, bowiem organ odwoławczy ponownie rozpatrujący sprawę na skutek wniesienia przez Spółkę odwołania nie opierał swoich ustaleń na treści wyjaśnień składanych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji przez I. T., lecz na treści dokumentów, czyli deklaracji podatkowej, jej korekty i treści pełnomocnictwa.

Nie jest też zasadny zarzut z punktu (iii) skargi. Organ prawidłowo uznał, że w świetle okoliczności ustalonych w sprawie nie zaistniała podstawa do zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. Skoro Podatnik skutecznie skorygował deklarację podatkową i zapłacił kwotę zgodną z własną deklaracją (ostateczną korektą), to brak podstaw do uznania, że doszło do powstania nadpłaty, którą należy zwrócić. Kwestia zgodności z prawem umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. była przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 292/22.

Nie są też uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania powiązane z poszczególnymi punktami skargi. Sprawa została dostatecznie wyjaśniona, a spór między stronami wynika z różnic w interpretacji mających zastosowanie przepisów (art. 80a, art. 138e O.p.) i z różnic co do właściwego zastosowania tych przepisów.

Z uwagi powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.).

P.C.