Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 570/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 5, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-6
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 82
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2024 r., znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

S. H. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej jako "strona", "skarżąca", "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2024 r. w przedmiocie warunków zabudowy.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że wnioskiem z dnia 20 września 2023 r., zmienionego 9 listopada 2023 r. strona zwróciła się do Burmistrza A. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej budowie farmy fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 3,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie obejmującym działki o nr ew. [...], [...] obręb B. oraz [...] i [...] obręb Ś. D., gm. A..

W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją nr [...] z dnia 9 lutego 2024 r. Burmistrz A. odmówił ustalenia warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym planowana inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy. Wyjaśniono także, że sporządzony został projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wskazanej inwestycji oraz przeprowadzono wymagane w sprawie uzgodnienia, w tym uzgodnienie z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Starosta K., jako organ właściwy w sprawie ochrony gruntów rolnych, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023 r. znak [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji, na które to rozstrzygnięcie inwestor nie wniósł zażalenia. Ze względu na powyższe organ I instancji, mając na uwadze powołane postanowienie Starosty [...], odmówił wydania warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. poprzez oparcie przedmiotowej decyzji na subiektywnych przesłankach, wyrażonych w uzasadnieniu postanowienia Starosty [...], które same w sobie nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ani z obowiązującego prawa nie wynikają;

- art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wykazanie okoliczności wpływających na wydanie odmownej decyzji, w tym postanowienia Starosty [...], a także naruszenie art. 10 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej poprzez niezastosowanie się do obowiązującej Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE oraz naruszenie art. 5 Konstytucji RP i art. 9 Konstytucji RP, czyli zasadności prounijnej wykładni przepisów prawa krajowego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. ustalenie na rzecz spółki warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, względnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Utrzymując w mocy wskazaną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 17 maja 2024 r. stwierdziło, że stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm. – dalej jak "u.p.z.p."), decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Takim organem w przedmiotowej sprawie jest Starosta K., do którego zwrócił się pismem z dnia 7 grudnia 2023 r. Burmistrz A. o uzgodnienie projektu przedmiotowej decyzji.

Wskazano, że Starosta K. odmówił uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji powołując się na fakt, że teren inwestycji stanowią grunty rolne wykorzystywane rolniczo, a zatem dopuszczalna byłaby tylko taka inwestycja, która nie zmieniałaby rolnego charakteru gruntu. Ubocznie organ powołał się również na brak ustaleń w zakresie ewentualnego przeznaczenia terenu inwestycji w studium uwarunkowań i kierunków planowania przestrzennego gminy A.. Wobec niezłożenia przez inwestora zażalenia, powyższe postanowienie stało się ostateczne, i jako takie wiąże organ planistyczny rozpatrujący niniejszą sprawę. Prawidłowo więc, zdaniem Kolegium Burmistrz A. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów spółki, Kolegium stwierdziło, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organ I instancji procedował w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej, a więc zgodnie ze złożonym w sprawie wnioskiem. Konieczność przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego jest niezależna od organów planistycznych i wynika z przywołanych regulacji u.p.z.p. Strona miała możliwość złożenia środka zaskarżenia na wskazane postanowienie Starosty [...], o czym była wyczerpująco poinformowana. Organy planistyczne rozpatrujące sprawę w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy związane są wydanym w trybie uzgodnienia rozstrzygnięciem oraz nie są władne podważać dokonanych przez organ uzgadniający ustaleń.

W powołanej na wstępie skardze strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. ustalenia na rzecz spółki warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, względnie uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 138 § 2 k.p.a. przez rezygnację z wydania postanowienia uchylającego postanowienie organu pierwszej instancji,

- art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, choć postanowienie to i postępowanie poprzedzające jego wydanie obarczone były wadami,

- art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania uzgadniającego polegające na braku wykazania sprzeczności konkretnych parametrów zamierzenia inwestycyjnego z konkretnym przepisem prawa oraz przekroczenie przedmiotowego zakresu uzgodnienia,

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z uwzględnienia i rozważenia stanowiska reprezentowanej strony,

- 8 k.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

- art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania,

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji,

- art. 10 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej poprzez niezastosowanie się do obowiązującej Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE oraz naruszenie art. 5 Konstytucji RP i art. 9 Konstytucji RP, czyli zasadności prounijnej wykładni przepisów prawa krajowego.

W uzasadnieniu strona podniosła m.in., że Kolegium jak organ I instancji oparł swoją decyzję na subiektywnych przesłankach, wyrażonych w uzasadnieniu postanowienia Starosty, które nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ani z obowiązującego prawa nie wynikają. Podniesiono, że w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego uzgodnienia decyzji oraz decyzji Burmistrza brak jest wskazania obowiązujących przepisów prawa, które zostałyby lub z dużym prawdopodobieństwem mogłyby zostać naruszone w przypadku zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Nie wskazano również podstaw prawnych, które upoważniałyby Burmistrza do odmowy uzgodnienia tylko na podstawie subiektywnej, wybiórczej oceny materiału dowodowego. Podkreśla się, że odmowa uzgodnienia może nastąpić, gdy zachodzi pewność lub duże prawdopodobieństwo naruszenia przepisów prawa materialnego. Skoro Starosta przesłanek takich nie wskazał, jego odmowa uzgodnienia decyzji nie była zasadna a Burmistrz ograniczył się jedynie do przytoczenia meritum postanowienia tego organu, natomiast w żaden sposób nie skonfrontował tego ze stanem faktycznym.

Spółka wskazała także, że art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej jako "u.o.g.r.l.", z którego wynika, że ochrona gruntów rolnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. W doktrynie wskazuje się, że przywołany przepis określa jeden z kierunków ochrony gruntów rolnych - kierunek ilościowy (por. komentarz do art. 3: W. Radecki, Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, LexisNexis 2012, J. Bieluk, D. Łobos-Kotowska, Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, Legalis 2015). W ocenie skarżącej stanowisko to należy podzielić i przyjąć, że norma wynikająca z art. 3 ust. 1 u.o.g.r.l. ma charakter ogólny, kierunkowy i wskazuje na cel polegający na ograniczaniu (nie zakazie) przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. Cel ten powinny realizować wszystkie organy administracji, którym ustawodawca przypisał zadanie w postaci ochrony gruntów rolnych, za pomocą przyznanych im kompetencji, w tym także przez zwracanie się do innych organów administracji właściwych np. w zakresie planowania przestrzennego do podejmowania działań zapewniających ww. ochronę ilościową gruntów rolnych np. przez obejmowanie ich ustaleniami miejscowych planów. W tym kontekście wskazać należy także, że w przypadku uzgodnienia mamy do czynienia z najściślejszą postacią współdziałania, co oznacza, że tylko uzgodnienie przez organ współdziałający (pozytywne stanowisko) umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. A contrario, odmowa uzgodnienia skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy, z zastrzeżeniem art. 53 ust. 5a u.p.z.p. O ile nie budzi już obecnie wątpliwości w orzecznictwie sądowym, że odmowy ustalenia warunków zabudowy nie mogą uzasadniać wyłącznie normy ogólne, w tym zadaniowe czy celowościowe, tak i w przypadku uzgodnienia, stanowisko organu współdziałającego nie może sprowadzać się do ogólnikowej argumentacji opartej na niezgodności planowanej inwestycji z celem ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Trzeba dalej również dostrzec, że chociaż zakres przedmiotowy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. rozciąga się na grunty rolne wszystkich klas bonitacyjnych, to wykładnia systemowa ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazuje jednoznacznie, że ustawodawca szczególną ochronę przewiduje dla gruntów rolnych o klasach bonitacyjnych I-III. Stanowisko to wzmacnia treść art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., z którego wynika zakaz wydania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, w którym teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo nie jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, co dotyczy właśnie gruntów o klasach I – III.

Powołując się na przepisy ustawy o odnawialnych źródłach energii wskazano, że dokonując analizy obowiązujących w danym kraju członkowskim przepisów prawa, należy stosować prounijną wykładnię prawa krajowego, która dotyczy organów administracji państw członkowskich oraz sądów krajowych. Zdaniem skarżącej w tym przypadku wykładnia prawa krajowego powinna być zgodna z Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, która to została wdrożona do polskiego ustawodawstwa ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Podstawą prawną dla obowiązku prowspólnotowej wykładni prawa krajowego stanowi art. 10 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie von Colson i Kamann przeciwko Nadrenii Północnej —Westfalii (sygn. akt C-14/83). Również art. 9 Konstytucji RP zobowiązujący do przestrzegania wiążących przepisów prawa międzynarodowego.

Spółka stwierdziła, że analiza obowiązujących aktów prawnych nie pozostawia wątpliwości dot. błędnych interpretacji Starosty [...], jak również jej powielenie przez Burmistrza [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławcze - powołujących się na przepisy, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, a także pomijających całkowicie ustawy, które powinny być obowiązkowo uwzględnione przy dokonywaniu analizy złożonego wniosku o ustalenie WZ, a w dalszej kolejności Kolegium.

Z ostrożności procesowej wskazano, że nawet gdyby przyjąć, iż argumentacja organów, że systemy fotowoltaiczne wprost zaliczane są do zabudowy przemysłowej i nie są "obiektami infrastruktury technicznej", to winno się zaznaczyć, że sama kwalifikacja zamierzenia nie uniemożliwia wydania postanowienia uzgodnieniu. Organ uzgadniający, przy uwzględnieniu wszystkich ze wskazanych parametrów urbanistycznych i architektonicznych, a nie opierając się wyłącznie na polemice co do parametru funkcji, powinien przeanalizować, czy realizacja projektowanej inwestycji jest możliwa z perspektywy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W ocenie skarżącej dla dokonania oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie ma zatem decydującego znaczenia treść § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza A. odmawiającą spółce ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej budowie farmy fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 3,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie obejmującym działki o nr ew. [...], [...] obręb B. oraz [...] i [...] obręb Ś. D., gm. A.

W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje są prawidłowe i nie naruszają wskazanych w skardze przepisów prawa.

Rozważania w powyższym zakresie należy poprzedzić ogólnym wyjaśnieniem, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo w graniach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowalnych, wymaga ustalenia - w drodze decyzji - warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu co do zasady następuje zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - jak w sprawie niniejszej - określenie to następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko w przypadku łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p.

Decyzja o warunkach zabudowy ma zatem przede wszystkim rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na objętym wnioskiem inwestora terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych celem postępowania w przedmiocie warunków zabudowy jest ustalenie dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego, takich warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozwoliłyby na włączenie danej inwestycji w ład przestrzenny okolicy, nie zaś poszukiwanie rozwiązań umożliwiających inwestorowi maksymalne zainwestowanie określonej nieruchomości, bez jakiejkolwiek kontroli organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 717/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie: "CBOSA").

Jak stanowi zaś art. 61 ust. 1 u.p.zp. decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: (a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, (b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, (c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Dodatkowo należy zaznaczyć, ze decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, co oznacza, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego. Zatem jeżeli inwestycja spełnia wszystkie warunki, od których łącznej realizacji przepisy uzależniają możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać taką decyzję. W przypadku zaś gdy planowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej z przywołanego art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organ zobowiązany jest odmówić ustalenia warunków zabudowy.

W rozpoznawanej sprawie wydanie decyzji ustalającej wnioskowane warunki zabudowy uzależnione było od uzgodnienia projektu decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.). Organem tym, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82, dalej: "u.o.g.r.l.") jest starosta, czyli w niniejszej sprawie organ uzgodnieniowy. Zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgodnieniowy w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.

W przedmiotowej sprawie Starosta K., jako organ właściwy w sprawie ochrony gruntów rolnych, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023 r. znak [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Spółka nie złożyła zażalenia na ww. postanowienie Starosty.

Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, że powierzenie uzgodnienia wyspecjalizowanym organom gwarantuje fachową ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami szczególnymi. Dokonywana przez te organy, w ramach szczególnych kompetencji, ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi, gwarantuje zatem m.in. zachowanie właściwej proporcji między ochroną dobra publicznego, a ingerencją w prawo własności (w tym prawo inwestora do zagospodarowania należącej do niego nieruchomości). W myśl art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W konsekwencji postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a. podlega również zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Na tle wykładni i powołanych przepisów k.p.a. w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, że nadanie uzgodnieniu formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, i które może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, powoduje, że jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W tej sytuacji dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. NSA m.in. w wyrokach: z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06; z dnia 29 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1487/18). Z powyższego jednoznacznie wynika wiążący charakter postanowienia uzgadniającego i brak możliwości jego weryfikacji przez organ prowadzący postępowanie główne. Powołane postanowienie Starosty [...] było wiążące dla Burmistrza A. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które nie mogły dokonać odmiennej oceny przepisów u.o.g.r.l.. Skarżąca mogła kwestionować postanowienie uzgodnieniowe najpierw poprzez wniesienie zażalenia, a następnie w drodze skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić należy, że stanowisko organu uzgodnieniowego nie może być jednak podważane w odwołaniu od decyzji, a później w skardze do sądu administracyjnego na decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy, co mam miejsce w niniejszej sprawie.

Reasumując wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie główne (w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy) nie może wydać decyzji pozytywnej w sytuacji, w której organ współdziałający odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nadanie uzgodnieniu formy postanowienia powoduje, że ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne oraz przez sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności decyzji wydanej przez organ główny na skutek skargi inwestora. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie nadzwyczajnym wyeliminowane z obrotu prawnego, organ prowadzący postępowanie główne ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. np. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1284/12 oraz wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1493/19; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2022 r., II OSK 3905/19, orzeczenia.nsa.gov.pl.; L. Staniszewska, Instytucja zajęcia stanowiska jako forma współdziałania w stanowieniu i stosowaniu prawa, Poznań 2022, s. 120, 215). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że postanowienie odmawiające uzgodnienia przesądziło o zaistnieniu negatywnej przesłanki uniemożliwiającej w sprawie ustalenie warunków zabudowy i w związku z tym decyzja o odmowie ich ustalenia odpowiada prawu.

Opisane wyżej związanie organu głównego odmownym postanowieniem wydanym przez organ właściwy w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy determinuje zatem bezzasadność zarzutów sformułowanych w skardze.

Z przedstawionych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.