Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 159/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: uwzględniono skargę w części, stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 i 13
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Zakładów Wielobranżowych [...] na bezczynność [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że [...] się bezczynności w rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. Zakładów Wielobranżowych "[...]; 2. stwierdza, że bezczynność [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania [...] do rozpoznania wniosku Zakładów Wielobranżowych "[...] z dnia [...] sierpnia 2023 r.; 4. zasądza od [...] na rzecz Zakładów Wielobranżowych [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

Zakłady Wielobranżowe "[...]" sp. z o. o. w S., zwane dalej: "skarżącą", pismem z dnia 23 sierpnia 2023 r., skierowanym do Miejskich Zakładów Komunikacji w Grudziądzu sp. z o.o., zwanymi dalej: "MZK", na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej: "u.d.i.p.", zwróciła się o udzielenie informację w zakresie kontroli biletów w pojazdach lokalnego transportu zbiorowego oraz windykacji należności z tytułu jazdy bez biletu lub bez ważnego biletu, w szczególności wnosząc o podanie:

1/ danych wykonawcy (lub wykonawców) realizującego usługi w zakresie kontroli biletów w pojazdach lokalnego transportu zbiorowego oraz/lub windykacji należności za przejazd bez ważnego biletu (dalej: "Usługi") - w okresie ostatnich 3 lat;

2/ podstawy zawarcia (w szczególności czy umowa została zawarta w wyniku postępowania przetargowego), daty oraz okresu, na jaki została zawarta umowa na świadczenie Usług (dalej: "Umowa");

3/ czy znane są Państwu doniesienia medialne o nieprawidłowościach dotyczących spółki R. Sp. z o. o., opisane m.in. w artykułach :

a) Kontrola w firmie R. pod lupą Głównego Inspektoratu Pracy. "Pod specjalnym nadzorem ",

b) Kraków. Mniej kontrolerów, mniej kontroli w komunikacji, mniej pieniędzy w budżecie gminy. To pokłosie sporu miasta z R.

c) R. w tarapatach. ZUS odkrył, że kontrolerzy biletów nie mają opłaconych składek (wydruk ww. artykułów dołączam do niniejszego pisma),

4/ informacji czy w okresie ostatnich ośmiu miesięcy tj. od 01.01.2023 r, była dokonywana zmiana podmiotu wykonującego usługi w zakresie kontroli biletów, a jeżeli tak to wskazania podstawy prawnej oraz przyczyn przeprowadzenia tego rodzaju zmiany,

5/ w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 4 proszę o podanie informacji czy nowy podmiot wykonujący usługi w zakresie kontroli biletów został poddany weryfikacji, w tym pod względem:

a) przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej

b) struktury właścicielskiej, w szczególności powiązań osobowych i majątkowych z poprzednim wykonawcą.

Do ww. wniosku załączono artykuły prasowe.

MZK pismem z dnia 5 września 2023 r., w odpowiedzi na ww. wniosek wskazał, że wnioskowane informacje mają na celu wykorzystania ich w celach zawodowych na potrzeby oferowanych przez siebie usług przez skarżącą, realizując własny interes.

Zatem przesłany wniosek nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej i dlatego wnioskowane informacje nie zostaną udzielone. Wyjaśniono, że skoro żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., to brak jest też podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji.

Skarżąca pismem z 26 września 2023 r., wniosła skargę na bezczynność MZK w zakresie rozpatrzenia wniosku z 23.08.2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając podmiotowi zobowiązanemu naruszenie:

a) art. 4 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt. 3 lit b oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., polegające na błędnym przyjęciu, iż zakres informacji, o których udostępnienie zwróciła się Skarżąca we wniosku z 23.08.2023 r., nie stanowi informacji publicznej, a co za tym idzie nie podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono o:

1) zobowiązanie MZK do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2) stwierdzenie, że bezczynność podmiotu zobowiązanego - MZK nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenie MZK na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 3 000 zł;

4) zasądzenie od MZK na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że MZK jako podmiot, którego wszystkie udziały należą do Gminy Miasto Grudziądza jest na mocy unormowania art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p. podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej,a ponadto wykonując usługi komunikacji miejskiej w charakterze przewoźnika na terenie Gminy Miasta Grudziądza w oparciu o zawartą z gminą umowę wykonuje regularne przewozy związane z transportem publicznym.

Podniesiono, że MZK świadczy usługi o charakterze użyteczności publicznej w zakresie transportu zbiorowego wykonując tym samym zadania własne gminy nałożone na nią w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 1 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i już choćby z tego powodu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. i pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.

Wywodzono, że żądane informacje mają charakter informacji publicznych, ponieważ wszelkie informacje dotyczące sposobu realizacji zadań publicznych, w tym dotyczące podmiotów z wykorzystaniem, których te zadania są realizowane, sposobu wyboru tych podmiotów, czynności związanych z ich należytą weryfikacją i wyborem be wątpienia zaliczyć należy do informacji o charakterze publicznym.

Wskazano, że bezczynność MZK w niniejszej sprawie powinna być zakwalifikowana, jako mająca charakter rażącego naruszenia przepisów, z uwagi na lekceważące podejście do obowiązków spoczywających na niej na podstawie przepisów u.d.i.p. i uporczywe kreowanie pozaustawowych przesłanek mających uzasadnić błędne stanowisko MZK. Zarzucono, że nie można aprobować sytuacji, w których podmiot zobowiązany w sposób zupełnie dowolny, bez jakiegokolwiek oparcia w przepisach prawa nie realizuje obowiązków wynikających u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę MZK wniósł o:

1) umorzenie postępowania,

2) stwierdzenie, iż jego bezczynność nastąpiła bez rażącego naruszenia prawa,

3) oddalenie wniosku zawartego w pkt 3 skargi co do wymierzenia grzywny bądź zasądzenia na rzecz Skarżącej określonej w skardze sumy pieniężnej.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że MZK działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a uwzględnił skargę skarżącej. Równocześnie w ocenie MZK bezczynność organu nie nastąpiła bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Wyjaśniono, że MZK nie kwestionuje tego, że co do zasady jest podmiotem, co do którego ma zastosowanie u.d.i.p., lecz nieudzielenie informacji żądanych przez skarżącą nastąpiło ze względu na to, że żądanie należało zakwalifikować jako nadużycie prawa do informacji publicznej.

Podniesiono, że żądanie wymierzenia grzywny bądź zasądzenia na rzecz skarżącej kwoty 3.000,00 zł. nie jest zasadne, ponieważ bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, a MZK nie zignorowało wniosku skarżącej. Bez zbędnej zwłoki udzieliła ona pisemnej odpowiedzi skarżącej, w której odmówiła udzielenia żądanych informacji wraz z uzasadnieniem swego stanowiska. Biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności w szczególności przedmiot działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą jak i zakres oczekiwanych informacji, MZK pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu co żądania uzyskania informacji w celach prywatnych skarżącej, a tym samym działania polegającego na nadużyciu prawa dostępu do informacji objętych wnioskiem. Dodano, że stanowisko MZK zostało poparte orzecznictwem sądów administracyjnych (vide: także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dn. 7.07.2023 r. sygn. akt III OSK 939/22 oraz z dn. 12.05.2023 r. III OSK 4024/21) z którego wynika, iż nadużyciem prawa dostępu do informacji publicznej jest próba skorzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego, aniżeli troska o dobro publiczne. Podniesiono, że skoro więc sądy administracyjne dopuszczają w takich przypadkach odmowę udzielenia informacji publicznej i to bez konieczności wydawania stosownej decyzji administracyjnej, zachowania MZK nie sposób zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, a co za tym idzie brak jest przesłanek do zasądzenie grzywny bądź stosownej kwoty na rzecz skarżącej.

Wskazano, że MZK postanowiły w trybie określonym w art. 54 § 3 p.p.s.a. udostępnić skarżącej informacje w zakresie określonym we wniosku z dn. 23.08.2023 r. i tym samym zachodzą podstawy do umorzenia postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

MZK do odpowiedzi na skargę załączyły swe pismo z 16 października 2023 r., zaadresowane do skarżącej, w którym wskazano, co następuje:

Odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dn. 23.08.2023 r.:

1. Odpowiedź na pytanie nr 1: W okresie ostatnich 3 lat tj. w latach 2021-2023 usługi w zakresie kontroli biletów w pojazdach lokalnego transportu zbiorowego oraz/lub windykacji należności za przejazd bez ważnego biletu były realizowane przez:

a. R. zor Sp. z 0.0. z siedzibą w G.,

b. R. Sp. z 0.0. z siedzibą w G.

2. Odpowiedź na pytanie nr 2: Podstawą zawarcia umów co do zasady był obowiązujący w Spółce Regulamin udzielania zamówień sektorowych przez Miejski Zakład Komunikacji w Grudziądzu wyłączonych ze stosowania ustawy z dn. 11 września 2019 r. Prawo Zamówień Publicznych oraz Kodeks Cywilny. Umowa została zawarta w dn. 20.12.2022 r. na czas określony tj. od dn. 01.01.2023 r. do dn. 31.12.2023 r.

3. Odpowiedź na pytanie nr 3: Pytanie nie stanowi informacji publicznej dotyczącej działalności Spółki. Śledzenie informacji prasowych nie jest przedmiotem działalności Spółki.

4. Odpowiedź na pytanie nr 4: W 2023 r. dokonywana była jedynie jedna zmiana podmiotu wykonującego usługi określone we wniosku. Zmiana została dokonana na podstawie art. 509 kodeksu cywilnego za obopólną zgodą stron, na wniosek wykonawcy związany z dywersyfikacją działalności byłego oraz obecnego wykonawcy.

5. Odpowiedź na pytanie nr 5: Spółka zweryfikowała nowego wykonawcę w zakresie jego istnienia oraz prowadzenia działalności gospodarczej. W pozostałym zakresie Spółka nie ma obowiązku sprawdzania wskazanych informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa.

Podstawę rozpatrzenia skargi stanowiły regulacje art. 149 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1 a).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to jednak w sposób otwarty, czemu służy zwrot: "w szczególności". W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań, mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1797/10, CBOSA). Wnioskiem o udzielenie informacji może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań ani dotyczyć przyszłych, niesprecyzowanych zamierzeń (por. komentarz do art. 1 u.d.i.p., w: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, Lex/el.).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy niesporna pozostaje okoliczność, że udzielone skarżącej w piśmie MZK z dnia 16.10.2022 r. w pkt 1,2, 4 oraz 5 stanowią informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Organizację przewozów komunikacyjnych, choćby z uwagi na powszechny zakres jej oddziaływania, należy kwalifikować jako sprawę z zakresu informacji publicznej, bowiem jest nieodłącznym elementem życia społecznego, publicznego. Wpływa bezpośrednio na życie każdego komu przyjdzie korzystać z usług komunikacyjnych. Nie budzi również wątpliwości, że MZK jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej, choćby ze względu na strukturę własnościową przedsiębiorstwa.

Żądanej we wniosku informacji nie udzielono natomiast odnośnie żądania zawartego w:

- pkt 3 wniosku, tj. czy znane są MZK doniesienia medialne o nieprawidłowościach dotyczących spółki R. Sp. z o. o., opisane m.in. w artykułach :

a) Kontrola w firmie R. pod lupą Głównego Inspektoratu Pracy. "Pod specjalnym nadzorem ",

b) Kraków. Mniej kontrolerów, mniej kontroli w komunikacji, mniej pieniędzy w budżecie gminy. To pokłosie sporu miasta z R.

c) R. w tarapatach. ZUS odkrył, że kontrolerzy biletów nie mają opłaconych składek (wydruk ww. artykułów dołączam do niniejszego pisma) oraz częściowo w:

- pkt 5 wniosku tj. czy nowy podmiot wykonujący usługi w zakresie kontroli biletów został poddany weryfikacji pod względem:

a) przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej,

b) struktury właścicielskiej, w szczególności powiązań osobowych i majątkowych z poprzednim wykonawcą.

Dlatego też wymagało rozstrzygnięcia, czy nieudzielona część żądanych informacji stanowi informację publiczną. W ocenie Sądu wskazane informacje nie stanowią informacji publicznej.

W pierwszym powyżej wskazanym przypadku chodzi o charakter informacji na temat znajomości przez MZK wskazanych we wniosku doniesień prasowych. W ocenie Sądu wskazana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Fakt, czy podmiotowi, który należy do grona podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznych w zakresie swojej działalności o charakterze publicznym znane są konkretne doniesienia prasowe, nie stanowi jakiejkolwiek podstawy do żądania ujawnienia tego faktu w ramach informacji publicznej, skoro śledzenie doniesień prasowych nie wchodzi w zakres jego działalności o charakterze publicznym.

Co się tyczy drugiego ww. przypadku, tj. żądania udzielenia informacji o zastosowaniu ww. kryteriów weryfikacji podmiotów wykonujących usługi kontroli biletów, to zagadnienie to również w ocenie Sądu nie stanowi informacji publicznej. Informacja publiczna odnosi się do faktów, nie zaś do wewnętrznego procesu kreowania tych faktów. Informacja publiczna odnosi się bowiem do informacji wytworzonej. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt P 25/12 (publ. w OTK 122/8/A/2013), informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnosząca się do władz publicznych. Problem ten w istocie związany jest z szeroko analizowanym już w orzecznictwie problemem stosowanych przez podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznych procedur wewnętrznych i wytwarzania i posiadania dokumentów wewnętrznych. W przepisach prawa nie ma legalnej definicji tych pojęć, niemniej w sposób precyzyjny jego ramy nakreśla orzecznictwo. W uzasadnieniu ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., stwierdzono, że "z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej (podkreśl. Sądu). Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej".

Pogląd ten był następnie wyrażany w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, w których podkreślano, że "dokument wewnętrzny" jest dokumentem, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w pewnych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3405/21, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Dokument wewnętrzny charakteryzuje się, zatem dwoma, łącznie występującymi elementami: po pierwsze, jest dokumentem urzędowym, a więc posiada cechy takiego dokumentu zdefiniowane w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Po drugie, jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz. Nadto jak zauważa się w doktrynie dokument wewnętrzny został wytworzony "w zakresie działania danego podmiotu i wyraża opinię w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawione w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielane w ramach konsultacji" (E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej, "Kontrola Państwowa", 2002 r. nr 1, s. 29). Dokument wewnętrzny jest zatem wytworzony na potrzeby danego podmiotu i zawiera tylko dane związane z funkcjonowaniem danego podmiotu, niewykorzystane w stosunku do podmiotów spoza administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3405/21 i powołane tam orzecznictwo: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10; 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1709/17, dostępne w CBOSA).

Do dokumentów wewnętrznych należą tzw. dokumenty robocze, takie jak notatki, projekty orzeczeń czy stanowisk. Dotyczą one wprawdzie konkretnej sprawy, ale jeżeli dokumentują sferę faktów, to są pozbawione jakiegokolwiek waloru oficjalności (np. notatki urzędnika prowadzącego konkretną sprawę), jeżeli z kolei projektują określony sposób działania czy rozstrzygnięcia, to poza wskazaną wcześniej cechą dotyczącą zamierzeń, a nie faktów" (por. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2012, s. 58-59).

Odnosząc przedstawione uwagi na grunt rozpoznanej sprawy nie sposób zanegować poglądu MZK, że wnioskowana informacja nie nosi cechy informacji publicznej, skoro dotyczy wewnętrznych, przygotowawczych procedur wyłonienia podmiotu sprawdzającego biletu, pomijając już, że brak wymogu utrwalenia ww. procedury jakimkolwiek dokumentem.

W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że zawarte w skardze żądanie zobowiązania MZK do udzielenia informacji publicznej w momencie orzekania Sądu stało się bezprzedmiotowe w całości. MZK udzielił bowiem informacji publicznej. Ponadto w zakresie żądania informacji, które nie stanowiły informacji publicznej poinformował skarżącą, że nie stanowią one informacji publicznej. W sytuacji gdy zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W analizowanej sprawie wobec udzielenia skarżącej wnioskowanej informacji publicznej (punkt 1,2,4 i częściowo 5 wniosku) przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 23 sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zostało umorzone, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku.

Skoro jednak udzielenie informacji publicznej nastąpiło z przekroczeniem terminów, wynikających z art. 13 u.d.i.p., zaszły przesłanki do stwierdzenia, że MZK dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o informację publiczną, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.

Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność jakiej dopuścił się MZK nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ( art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie terminu w załatwieniu wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia, w tym lekceważącego stosunku do powinności organu (por. wyroki NSA z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18 oraz z 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2311/17, wyroki WSA w Krakowie z 23 lipca 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 67/19 CBOSA).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ zobowiązany. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Uwzględnić należało okoliczności stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Wynika z nich, że w określonym przepisami prawa terminie organ udzielił odpowiedzi na wniosek, w którym odmówił udzielenia żądanej informacji, uznając, że nie stanowi ona informacji publicznej, wskazując przy tym orzecznictwo, które wyraża wskazany nurt rozumowania na jakim oparł się MZK. Wobec zmiany stanowiska organu zobowiązanego i uznania jednak żądanej informacji za informację publiczną trudno jest ocenić taką sytuację, jako rażąco naganne i przemawiające za uznaniem, że bezczynność MZK posiada cechę rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji, brak było podstaw w ocenie Sądu do wymierzenia grzywny MZK bądź zasądzenia na rzecz skarżącej określonej w skardze sumy pieniężnej.

O zwrocie na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania sądowego (wpis 100 zł) orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.