Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 449/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) grudnia 2016r. nr (...) w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej kwoty, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z 30 stycznia 2017r. Gmina C. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Ministra Rozwoju i Finansów z [...] grudnia 2016r. nr [...], w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej kwoty, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 w wysokości 2.232.238 zł.

W treści skargi pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje znaczne obciążenie finansowe Miasta i utrudni w sposób istotny prawidłowe wykonywanie na rzecz społeczności lokalnej zadań wynikających z ustaw, w tym zadań z zakresu oświaty. Skutki finansowe, jak podkreślił wnioskodawca w sposób negatywny odbiją się na poszczególnych członkach społeczności lokalnej, a obowiązek zwrotu subwencji spowoduje konieczność ograniczenia finansowania z budżetu gminy placówek oświatowych wykonujących zadania o szczególnym znaczeniu, co utrudni lub wręcz uniemożliwi działalność takich placówek.

Pełnomocnik jest przekonany, że brak odpowiedniego kształcenia dla osób wymagających szczególnej opieki może odbić się na prawidłowości procesów kształcenia i ich rozwoju, a więc stanowi skutek nie tylko nieodwracalny, ale absolutnie nieakceptowany społecznie. Wniosek jest uzasadniony w jego ocenie, gdyż wyegzekwowanie kwoty dotacji może prowadzić do znacznego obciążenia budżetu przewidzianego na edukację, niewspółmiernego do środków jakimi Gmina dysponuje w tym zakresie, przy czym realizowana reforma edukacji w ogóle uniemożliwia jakiekolwiek oszacowanie kosztów, z którymi będzie musiała się zmierzyć Gmina w zakresie środków przeznczonych na edukację. Do skargi załączono zestawienie posiadanych i wydatkowanych środków na zadania oświatowe za lata 2010-2013 oraz 2014-2016.

Minister Finansów i Rozwoju postanowieniem z [...] marca 2017r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji z [...] grudnia 2016r.

Pismem z 11 maja 2017r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o rozpoznanie przez Sąd wniosku zawartego w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy. Jak wyjaśniono, organ już wezwał Miasto C. do zwrotu kwoty 2.232.238,00 zł, co spowoduje w ocenie wnioskodawcy znaczne obciążenie finansowe Skarżącego i sposób istotny utrudni prawidłowe wykonywanie na rzecz społeczności lokalnej zadań wynikających z ustaw, w tym z zakresu oświaty. Wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, polegające na braku zapewnienia opieki dla podopiecznych placówek zajmujących się kształceniem specjalnym dzieci z upośledzeniami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677).

W ocenie Sądu wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w przypadku wyegzekwowania przez organ kwoty przypadającej do zwrotu. Wezwanie przez organ, na które wskazuje pełnomocnik w treści pisma 11 maja 2017r. celem zwrotu przez Miasto do budżetu państwa należności w wysokości 2.232.238 zł niewątpliwie może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty możliwości realizacji zadań publicznoprawnych nałożonych na Skarżącego. Wiąże się to z trudnościami wykonywania na rzecz społeczności lokalnej zadań wynikających z zakresu oświaty. W szczególności zadań polegających na zapewnieniu działalności odpowiednich placówek dla dzieci upośledzonych wymagających kształcenia specjalnego. Natomiast zawarte w aktach zestawienie posiadanych i wydatkowanych środków na zadania oświatowe za lata 2010-2013 oraz 2014-2016 (k. 10-11 a.s.) oraz kwota subwencji ogólnej na rok 2012 dla Miasta C. (k. 53-56 akt adm.) potwierdza powyższe.

Zatem wobec faktu, iż poniesienie kolejnych nieprzewidzianych kosztów spowodowałoby zagrożenie w zakresie prawidłowej realizacji zadań Miasta, Sąd uznał, że obowiązek natychmiastowego uregulowania tak znacznej kwoty spowodowałby zakłócenie w finansach Skarżącego. Wykonanie decyzji Ministra Rozwoju i Finansów może doprowadzić zatem do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty możliwości realizacji zadań publicznoprawnych nałożonych na Skarżącego, w tym znacznego obciążenia budżetu przewidzianego na edukację.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.