Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 190/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 170, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 66, art. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 29 grudnia 2022 r., nr ZOA-XVII.7721.22.2020 w przedmiocie nakazania usunięcia blokady parkingowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 29 grudnia 2022 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie (WINB), po rozpatrzeniu odwołania A. S. (skarżąca lub strona) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin (PINB) z 6 października 2022 r. nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w L. usunięcie do 30 listopada 2022 r. nieprawidłowości na terenie miejsca parkingowego nr [...] przy ul. [...], działka nr ewid. [...] poprzez usunięcie z miejsca parkingowego zainstalowanej blokady a także prawidłowe oznakowanie miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych, uchylił decyzję w całości i nakazał [...] sp. komandytowa usunięcie nieprawidłowości na terenie miejsca parkingowego nr [...] zlokalizowanego przy ul. [...] w L. na działce nr ewid. [...] poprzez:

1. usunięcie z w/w miejsca parkingowego zainstalowanej tam blokady,

2. prawidłowe oznakowanie miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2311) - w zakresie oznakowania pionowego należy usunąć tabliczkę z napisem "zakaz parkowania miejsce prywatne", jednocześnie umieścić tabliczkę T-29 pod znakiem D-18a,[w zakresie oznakowania poziomego w/w miejsce parkingowe oznaczyć znakiem poziomym P-18 lub P-20, dodatkowo oznaczyć w/w miejsce parkingowe znakiem P-24, z zastrzeżeniem, że znak ten umieszcza się na nawierzchni barwy niebieskiej. Na wykonanie wskazanych prac zakreślił termin do 28 lutego 2023 r.

Rozstrzygnięcie to wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny.

PINB, działając na wniosek M. W., wszczął postępowanie administracyjne w sprawie miejsc parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w L..

Podczas czynności kontrolnych ustalono, że na działce znajdują się dwa miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych oznaczone nr [...] Usytuowanie w/w miejsc parkingowych jest zgodne z planem zagospodarowania terenu, będącym załącznikiem do decyzji Prezydenta Miasta Lublin o pozwoleniu na budowę z 8 grudnia 2017 r. oraz decyzją PINB o pozwoleniu na użytkowanie z 4 października 2019 r. Ponadto ustalono, że miejsca parkingowe są oznaczone znakami poziomymi i pionowymi jako przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Na miejscu nr [...] zamontowana była blokada (w czasie kontroli złożona, w związku z czym uznano, że przedmiotowe miejsce parkingowe jest dostępne), natomiast na miejscu nr [...] zamontowana blokada została uszkodzona (tym samym uznano, że przedmiotowe miejsce parkingowe jest ogólnodostępne). Z wyjaśnień złożonych przez przedstawicieli zarządcy i inwestora wynika, że blokady zostały zamontowane przez inwestora już po otrzymaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a wszystkie miejsca parkingowe, również miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych, zostały sprzedane.

W oparciu o powyższe, PINB decyzją z 7 sierpnia 2020 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej miejsc parkingowych jako bezprzedmiotowe.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją WINB z 19 października 2020 r. Organ uznał, że brak jest przepisów prawa materialnego formułujących zakaz instalowania na miejscach postojowych znajdujących się na terenie prywatnym urządzeń pozwalających na użytkowanie tych miejsc jedynie przez ściśle określone, uprawnione do tego osoby, a ponadto, że organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji do badania kto ponosi odpowiedzialność za montaż blokad parkingowych na stanowiskach dla osób niepełnosprawnych.

W wyniku rozpoznania skargi M. W. na w/w decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 806/20 uchylił zaskarżoną decyzję LWINB oraz decyzję PINB z 7 sierpnia 2020 r.

Zdaniem Sądu, skoro realizacja dwóch miejsc parkingowych stanowiła element projektu budowlanego i projekt ten został zatwierdzony ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę, istnienie dwóch miejsc parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych stanowi przesłankę spełniania przez obiekt budowlany (budynek mieszkalny wielorodzinny) wymagań technicznych wynikających z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Tym samym, wymóg istnienia dwóch miejsc parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych musi być zachowany przez cały okres użytkowania obiektu budowlanego. Nie jest zatem dopuszczalne wprowadzanie żadnych barier ograniczających dostępność miejsca dla osób niepełnosprawnych. W ocenie WSA, w zaistniałym przypadku, normą prawną pozwalającą na dokonanie przez organy nadzoru budowlanego interwencji w celu przywrócenia stanu obiektu niezbędnego do prawidłowego korzystania będzie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Ponadto Sąd zobowiązał organ do ustalenia czy doszło do utworzenia wspólnoty mieszkaniowej i czy został powołany zarządca nieruchomości. Od poczynionych ustaleń dotyczących statusu prawnego parkingu zależeć bowiem będzie prawidłowe ustalenie adresata potencjalnych obowiązków nałożonych w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2057/21 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od ww. wyroku przez inwestora – [...] sp. z o.o. z/s w L..

Ponownie rozpatrując sprawę, PINB ustalił, że zarządcą budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L. jest [...] sp. komandytowa" z siedzibą w L. na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością. Jednocześnie ustalił, że właścicielem miejsca postojowego nr [...] jest A. S.. Aktualnie jest ono oznakowane znakiem pionowym P-18a i oznakowaniem poziomym P-24. Na miejscu parkingowym zainstalowano blokadę zamykaną na klucz. Pod znakiem P-18a została umieszczona tabliczka z napisem "zakaz parkowania miejsce prywatne".

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, PINB decyzją z 6 października 2022 r., wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w L. usunięcie w terminie do 30 listopada 2022 r. z miejsca parkingowego zainstalowanej blokady a także prawidłowe oznakowanie miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Jego zdaniem, stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zainstalowania bowiem blokada na miejscu parkingowym dla niepełnosprawnych powoduje, że przestaje ono być ogólnodostępnym miejscem dla tych osób, a tym samym nie jest spełniony wymóg techniczno - budowlany. W takim przypadku należało nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na Wspólnotę Mieszkaniową, której skład stanowi ogół właścicieli określonej nieruchomości i która posiada zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych oraz zdolność sądową.

Odwołanie od w/w decyzji wniosła A. S., kwestionując je w całości.

W wyniku rozpoznania odwołania, WINB przywołaną na wstępie decyzją uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na zarządcę nieruchomości opisane wyżej obowiązki, zakreślając na to czas do 28 lutego 2023 r.

W ocenie WINB, rozstrzygając sprawę organy związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA w Lublinie z 22 kwietnia 2020 r. II SA/Lu 806/20. W orzeczeniu tym Sąd wprost natomiast wskazał, że likwidacja miejsca parkingowego przeznaczonego dla osoby niepełnosprawnej oznacza, że obiekt budowlany przestał spełniać jeden z wymogów techniczno-budowlanych, zatem jest w nieodpowiednim stanie technicznym w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

PINB w zaskarżonej decyzji wykonał wytyczne Sądu i przyjął wskazaną przez niego wykładnie przepisów prawa co skutkowało wydaniem decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

W ocenie WINB należało jednak zmodyfikować decyzję PINB w zakres nałożonych obowiązków oraz podmiotu zobowiązanego do ich wykonania, co rodziło po jego stronie obowiązek wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Mianowicie, jego zdaniem z obowiązujących w zakresie oznakowaniu miejsc parkingowych przepisów wynika, że o ile cała powierzchnia miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych nie musi być pokryta chemoutwardzalną farbą w kolorze niebieskim (choć oczywiście nie jest to wykluczone), o tyle znak P-24 obowiązkowo umieścić należy na powierzchni pokrytej farbą w kolorze niebieskim.

W zakresie adresata obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją, WINB odwołując się do wytycznych WSA w Lublinie wskazał, że powinien nim być zarządca przedmiotowej nieruchomości. Zakres obowiązków nałożonych decyzją polegających na wykonaniu nieskomplikowanych czynności mających na celu oznaczenie miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych poprzez pomalowanie nawierzchni, umieszczenie oznaczeń poziomych i pionowych, zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami techniczno - budowlanymi, nie stanowi czynności przekraczającej zwykły zarząd. Ponadto zadaniem zarządcy nieruchomości jest przejęcie obowiązków związanych z jej prawidłowym utrzymaniem i eksploatacją.

Z uwagi zatem na powyższe, istniała konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji PINB w całości i nałożenie obowiązku doprowadzenia miejsca parkingowego nr [...] do stanu zgodnego z przepisami przez zarządcę nieruchomości.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się A. S., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 4 oraz 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane polegające na opacznej interpretacji pojęcia "nieodpowiedniego stanu technicznego budynku" w sytuacji, gdy fizycznie zastrzeżone miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych istnieją i są konstrukcyjnie wybudowane, a zmiany dokonane w ich obszarze są jedynie zmianami na poziomie organizacji ruchu drogowego dokonanymi przez podmiot zarządzający drogą wewnętrzną lub właściciela tego miejsca postojowego, a nie są zmianami stanu technicznego zagospodarowania terenu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane;

- art. 5 ust. 1 pkt 4 oraz 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegające na opacznej interpretacji pojęcia "dostępności miejsca postojowych dla osób niepełnosprawnych" pomimo tego, iż przestrzeń ta została sprzedana na rzecz osób fizycznych, co oznacza, że organ nie ma kompetencji do wydawania nakazów lub dyspozycji do elementów niebędących obiektem budowlanym lub obiektem małej architektury, przy jednoczesnym fakcie tego, iż w świetle orzecznictwa sądów cywilnych właściciel wykupionego miejsca postojowego (niezależnie od jego statusu - miejsce klasyczne lub dla osób niepełnosprawnych) może zakładać na nim blokady parkingowe oraz pobierać opłaty sankcyjne za parkowanie na nich przez osoby do tego nieuprawnione;

- art. 66 ust. 1a w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane polegające na tym, iż celem ochrony z w/w przepisów jest to, iż nieodpowiedni stan techniczny co do zasady odnosi się do substancji mieszkaniowej, która nie jest tożsama z funkcją parkingową;

- art. 7a, art. 8 § 1, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaistnieniu okoliczności obligujących WINB do pełnej, kompleksowej i całościowej oceny zasadności przesłanek którymi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia PINB, podczas gdy WINB pominął dyspozycje NSA z 3 lutego 2022 r. w sprawie II OSK 2057/21, które zasadzały się na oznakowaniu tego miejsca postojowego li tylko zgodnie z przepisami celem przywrócenia funkcjonowania zagospodarowania terenu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym;

- art. 79 k.p.a. polegające na tym, iż organy wyprowadziły opaczne wnioski z przeprowadzonych oględzin gdzie same stwierdziły, że blokada jest złożona, a następnie wywiodły, iż miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych nie jest dostępne.

Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji PINB i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W jej uzasadnieniu wielokrotnie podniosła, że przedmiotowy nakaz usunięcia blokady parkingowej (notabene cały czas leżącej na płask) nie ma oparcia w przepisach prawa, gdyż organ nie ma kompetencji do wydawania nakazów do elementów niebędących obiektem budowlanym lub obiektem małej architektury. Ponadto narusza linię orzeczniczą sądów cywilnych, która sprowadza się do tego, iż właściciel wykupionego miejsca postojowe może zakładać na nim blokady parkingowe oraz pobierać opłaty sankcyjne za parkowanie na nich przez osoby do tego nieuprawnione. Jej zdaniem rozstrzygniecie pozostaje w sprzeczności z uprawnieniami właścicielskimi wynikającymi z wykupionego miejsca postojowego, a ona nie kwestionuje faktu, że przedmiotowe miejsce postojowe ma pozostać funkcjonalnie zastrzeżonym miejscem dla osób niepełnosprawnych.

Na zakończenie podniosła, że żaden przepis prawa cywilnego oraz prawa administracyjnego nie przewiduje zakazu obrotu zastrzeżonymi miejscami postojowymi dla osób niepełnosprawnych na drogach wewnętrznych, w tym sprzedaży takiego miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej. Zaskarżona decyzja stawia natomiast dewelopera w sytuacji skrajnie niekorzystnej, który to kierował się interpretacja przedstawiona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 2 lutego 2018 roku (II SA/Kr 1547/17), a która to interpretacja była znana również nabywcom lokali mieszkalnych w nowo wybudowanych osiedlach mieszkaniowych.

Do skargi przyłączył się również inwestor - [...] sp. z o.o. z/s w L. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania.

Jego zdaniem decyzja ta jest sprzeczna z:

- art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 201 k.c. i art. 206 k.c. z uwagi na niedopuszczalną ingerencję organu w prawo do wyłącznego korzystania z nieruchomość oddanej do wyłącznego korzystania; jednocześnie nałożenie obowiązku demontażu blokady oznacza unicestwienie prawno-rzeczowego uprawnienia do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego co jest dopuszczalne jedynie w drodze umowy stron lub orzeczenia sądu powszechnego a nie decyzji administracyjnej;

- art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, albowiem logicznie poprawna ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że przedmiotem postępowania nie są kwestie techniczne, które usprawiedliwiałyby zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, lecz kwestia prawna, tj. prawo do korzystania z tej części nieruchomości na zasadzie wyłączności; faktycznym przedmiotem postępowania jest żądanie, aby miejsce postojowe oddane do wyłącznego użytku jednemu ze współwłaścicieli stało się miejscem ogólnodostępnym. To zaś oznacza, że postępowanie administracyjne jest wykorzystywane do celu do jakiego nie jest przeznaczone. Nie jest przy tym dopuszczalne ukształtowanie w drodze decyzji administracyjnej sposobu korzystania z nieruchomości w sposób odmienny niż to wynika z umowy stron.

Zdaniem spółki nie wpływa na poprawność tego wniosku fakt, że w obrocie prawnym zaistniały wyroki sądów administracyjnych (WSA w Lublinie sygn. akt II SA/Lu 806/20 oraz NSA sygn. akt II OSK 2057/21). Wobec zmiany stanu faktycznego, który dopiero teraz został ustalony w zakresie istnienia umowy quod usum, nie mają one charakteru wiążącego w tej sprawie. Niewątpliwie oba te wyroki nie uwzględniały faktu, iż miejsce postojowe jest przedmiotem umowy quoad usum.

Nadto dodała, że stosowanie art. 66 ust. 1 pkt 3 jest nadużyciem, albowiem zestawienie okoliczności, o których w nim mowa z tymi wymienionymi w ust. 1a wskazuje, że ust. 1 pkt 3 odnosi się do sytuacji zmiany stanu technicznego obiektu następującej, bez uprzedniej ingerencji w substancję obiektu (zmiany wynikające z upływu czasu i działania czynników zewnętrznych). Tymczasem ust. 1a odnosi się do zmian będących wynikiem świadomej ingerencji, jaka następuje już po oddaniu obiektu do użytkowania. W konsekwencji oznaczałoby to, że jeśli już poszukiwać podstawy prawnej dla wydania decyzji to bliższa jest norma wynikająca z ust. 1a niż ust. 1 pkt 3.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

O oddalenie skargi wniósł również biorący udział w postępowaniu prokurator.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję, w aspekcie jej zgodności z prawem uznał bowiem, że nie narusza ona przepisów prawa, tym samy, nie było podstaw do jej uchylenia.

Rozpocząć należy od wskazania, że wbrew twierdzeniom skarżącej oraz uczestnika postępowania, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy posiada wydany w niej prawomocny wyrok tutejszego Sądu z 22 kwietnia 2021 r. II SA/Lu 806/20 oraz zawarta w nim ocena prawa, która w całości została podzielona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 3 lutego 2023 r. II OSK 2057/21 oddalił skargę kasacyjną uczestnika postępowania - [...] sp. z o.o. z/s w L. od wskazanego wyroku sądu pierwszej instancji.

Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponadto, w myśl art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W konsekwencji na obecnym etapie postępowania organ administracji, ale również sąd administracyjny, związane są oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku. Poza sporem pozostaje przy tym, że nie zaistniała żadna z przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wymienionym wyroku. Nie doszło bowiem do zmiany stanu prawnego, jak również nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych, która miałaby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, użyty w ww. przepisie zwrot "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Obowiązek ten oznacza również brak możliwości formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym przez sąd poglądem.

Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. "Wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu stanowią postanowienia o wiążącym charakterze" (v. wyrok WSA w Kielcach z 28 lutego 2019 r. I SA/Ke 478/18).

Z tych względów w niniejszej sprawie kluczowa jest ocena czy organy, ponownie rozpoznając sprawę, uwzględniły ocenę prawną i zalecenia zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sądu z 22 kwietnia 2021 r. II SA/Lu 806/20.

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, organy nadzoru budowlanego w całości zastosowały się do otrzymanych od Sądu wskazań, a zaskarżona decyzja WINB jest właśnie skutkiem takiego działania.

Wywiedziona natomiast na tę decyzję skargą oraz stanowisko uczestnika postępowania - [...] sp. z o.o. z/s w L. zasadniczo w całej swojej rozciągłości stanową polemikę z prawomocnym orzeczeniem, co na obecnym etapie postępowania jest niedopuszczalne.

W związku z tym dla przypomnienia należy wskazać, że orzeczeniem tym zostało przesądzone, że w istniejącym w sprawie stanie faktycznym zastosowanie ma art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie Sąd wprost wskazał, że skoro realizacja miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych stanowiła element projektu budowlanego i projekt ten został zatwierdzony ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę, istnienie dwóch miejsc parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych stanowi przesłankę spełniania przez obiekt budowlany (budynek mieszkalny wielorodzinny) wymagań technicznych wynikających z § 18 r.w.t. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 P.b. Zatwierdzony ostateczną decyzją projekt budowlany precyzuje w tym zakresie ogólne wymagania techniczne wynikające ze wskazanych przepisów prawa. Wymóg istnienia dwóch miejsc parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych musi być zachowany przez cały okres użytkowania obiektu budowlanego. Irracjonalne byłoby stwierdzenie, że wystarczy, aby wymóg był spełniony wyłącznie w dacie wydawania pozwolenia na budowę (ujęty w projekcie), czy nawet w dacie wydania pozwolenia na użytkowanie (gdy projekt został już zrealizowany). Wprost przy tym wskazał, że normą prawa budowlanego pozwalającą na dokonanie przez właściwe organy interwencji w celu przywrócenia stanu obiektu niezbędnego do prawidłowego korzystania z niego jest właśnie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Zupełnie niezrozumiałe zatem jest stanowisko stron postępowania wskazujących brak możliwości zastosowania w sprawie właśnie tej normy prawnej.

Sąd w omawianym wyroku kategorycznie również zakwestionował stanowisko organów, że sposób użytkowania miejsca przeznaczonego dla osoby niepełnosprawnej na parkingu stanowiącym teren prywatny jest kwestią leżącą poza zakresem ich kompetencji, uzasadniając to bardzo szeroką argumentacją.

Za bezskuteczna należy zatem uznać stanowisko odmienne prezentowane zarówno przez skarżącą jak i uczestnika postępowania. Bez znaczenie przy tym są ustalenia, że przedmiotowe miejsce parkingowe jest przedmiotem umowy quoad usum. Okoliczność ta w żaden sposób nie wpływa na moc wiążącą wydanych w sprawie wyroków i możliwość odstąpienia od wyrażonych tam stanowisk. Notabene, kwesta ta była również przedmiotem oceny Sądu, który wskazał, że "wykonanie decyzji, z której wynikać będzie konieczność zapewnienia dostępności spornych miejsc parkingowych dla wszystkich osób niepełnoprawnych legitymujących się stosownymi uprawnieniami, będzie w konsekwencji prowadzić do pozbawienia wyłącznych praw do korzystania z miejsca parkingowego przez osobę, która nabyła prawo do korzystania z tego miejsca z wyłączeniem innych osób (quoad usum). Może to oczywiście prowadzić do dalszych sporów prawnych, gdyż osoba, która "wykupiła" miejsce parkingowe może dochodzić roszczeń odszkodowawczych względem dewelopera, jako podmiotu, który udostępnił sporne miejsca do wyłącznego użytku z naruszeniem wymogów technicznych, jakim powinien odpowiadać obiekt budowlany. Takie ewentualne spory pozostają jednak poza zakresem kognicji sądu administracyjnego.".

Z tego względu, podnoszone w tym zakresie zarzuty uznać należało za nietrafne.

Sięgając do wydanego w sprawie wyroku nie można pominąć, że Sąd zawarł w nim również szczegółowe wskazówki, co do ewentualnego adresata nakładanego obowiązku usunięcia blokady parkingowej, przyjmując, że jeśli dla wspólnoty mieszkaniowej został powołany zarządca nieruchomości wspólnej, co jest okolicznością bezsporną, to on powinien zostać adresatem tych obowiązków. Jak podkreślił, odpowiedzialność za stan obiektu nie jest powiązana z prawem własności, ale ze stanem władania i zarządzania danym obiektem. Nie ma zatem znaczenia, kto był stroną umowy, na podstawie której sporne miejsce parkingowe udostępniono do wyłącznego korzystania przez określone osoby.

Przywołane wytyczne prawidłowo uwzględnił organ odwoławczy, dokonują w zaskarżonej decyzji zmiany adresata nałożonego obowiązku zgodnie z wytycznymi Sądu. Z tych przyczyn podnoszoną w tym zakresie argumentację również należało uznać za nieskuteczną.

Podsumowując, jeszcze raz należy podkreślić, że skoro istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji WINB, wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organy w związku z wyrokiem WSA z 22 kwietnia 2021 r. II SA/Lu 806/20, to nie mogą podlegać ocenie zarzuty podważające stanowisko Sądu wyrażone w tym orzeczeniu. W świetle powyższego Sąd rozpatrując niniejszą sprawę uznał, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przez organ przepisów prawa wskazanych w skardze oraz pismach procesowych pozostałych uczestników postępowania.

W ocenie Sądu organy prawidłowo zinterpretowały i zastosowały w rozpatrywanej sprawie przepisy prawa stanowiące podstawę nałożenia obowiązku usunięcia z miejsca parkingowego zainstalowanej tam blokady.

Jednocześnie, nie mogła przy tym zostać uwzględniona argumentacja skarżącej, że blokada ta w dniu oględziny była opuszczona. Okoliczność ta nie ma większego znaczenie. Ważny bowiem jest fakt istnienia blokady możliwej do użycia w każdym czasie, a nie okoliczność, że w pewnym okresie (w dniu kontroli) nie byłą ona używana.

Podsumowując Sąd wskazuje, że w okolicznościach niniejszej sprawy sformułowane zarzuty skargi oraz pism uczestnika postępowania - [...] sp. z o.o. z/s w L. nie mogły odnieść skutku, głównie ze względu na przepis art. 153 p.p.s.a., który jak Sąd wskazał powyżej, wyznaczył granice rozpoznania sprawy po raz drugi po wyroku, który stał się prawomocny. Sformułowane w tych pismach zarzuty w istocie kwestionują dokonane przez Sąd stwierdzenia w prawomocnym wyroku z 22 kwietnia 2021 r. II SA/Lu 806/20.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.