Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 452/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19, art. 65 par. 1,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 23 par. 2, 6
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 września 2010r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości organu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...].. znak: [...]., Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia [...]. znak: [...]. w sprawie uznania się niewłaściwym do rozpatrzenia wniosku Z. W. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego

i przekazania do Dyrektora Izby Skarbowej w K. celem jego rozpatrzenia zgodnie z właściwością.

W motyW. rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył art. 23 § 1, § 2 i § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wskazał,

że w przypadku wniosku zobowiązanego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 23 § 6 ww. ustawy, właściwym do jego rozpatrzenia jest organ nadzoru - dyrektor izby skarbowej. Natomiast zgodnie

z art. 23 § 7 tej ustawy, dyrektor izby skarbowej może wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne dotyczące innych należności pieniężnych niż pozostających we właściwości urzędów skarbowych wyłącznie za zgodą wierzyciela.

W związku z powyższymi przepisami Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. przekazał postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2010r. wniosek Z. W. z dnia 18 marca 2010r. sprecyzowany pismem z dnia

16 kwietnia 2010r. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do Dyrektora Izby Skarbowej w K. będącego organem nadzoru, celem jego rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że w postępowaniu dotyczącym zażalenia na przedmiotowe postanowienie, nie jest możliwe rozpatrywanie merytorycznych kwestii związanych z postępowaniem dotyczącym zawieszania postępowania egzekucyjnego.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. Z. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jego uchylenie.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wszystkie opisane w postanowieniu przepisy naruszają konstytucyjne zasady państwa prawnego i państwa demokratycznego. Nikt nie może być sędzią we własnej sprawie, a tu zawieszenie postępowania jest zależne od zgody wierzyciela. Jest to sprzeczne z konstytucyjną zasadą sprawiedliwego procesu. Niezgodne jest żeby bezpośrednio zainteresowany decydował o tym, jakie ma zapaść rozstrzygnięcie. Takie przepisy są sprzeczne

z konstytucją. Każdy przepis prawa musi być zgodny z konstytucją, zaś każdy organ państwa w oparciu o przepisy ogólne KPA musi przestrzegać porządku konstytucyjnego i ze względu na pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa winien czynić wszystko by przepisy niekonstytucyjne wyeliminować i doprowadzić do ich wycofania lub zmian.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności

z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.

Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżone postanowienia jest zgodne

z prawem.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż przepisy o właściwości organów mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy administracji publicznej muszą z urzędu przestrzegać swojej właściwości zarówno rzeczowej, jak

i miejscowej stosownie do art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), dalej k.p.a. i to w każdym stadium postępowania. Organ który stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznania sprawy wydaje, zgodnie z art. 65 § 1. k.p.a. postanowienie o przekazaniu sprawy do organu właściwego. Wniesienie podania nie powoduje zatem z mocy prawa wszczęcia postępowania przed organem administracji publicznej, do którego zostało złożone, gdyż organ w pierwszej kolejności bada swoją właściwość rzeczową, miejscową oraz instancyjną. Zaniechanie badania, przez organ właściwości, którego następstwem może być jej brak w danej sprawie powoduje, że decyzja wydana w takim postępowaniu dotknięta jest nieważnością.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że analiza treści pism z dnia 18 marca 2010r. oraz z dnia 16 kwietnia 2010r., wniesionych przez Z. W. do ZUS Oddział w K. nie pozostawia wątpliwości, iż skarżący domagał się od tego organu, między innymi, wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie zaś z art. 23 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz.1954), dalej zwaną u.p.e.a., w przypadku braku organu wyższego stopnia w stosunku do organów egzekucyjnych, o których mowa w art. 19, nadzór nad egzekucją należności pieniężnych sprawuje właściwy miejscowo dyrektor izby skarbowej, z zastrzeżeniem § 3. Zatem w przypadku wniosku zobowiązanego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, o którym mowa art. 23 § 6 u.p.e.a., właściwym do jego rozpatrzenia jest organ nadzoru - dyrektor izby skarbowej.

Z analizy powyższych przepisów bezspornie wynika, że organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego był Dyrektor Izby Skarbowej w K., a nie ZUS tj. organ do którego taki wniosek skarżący złożył. ZUS prawidłowo uznał się niewłaściwym do jego rozpatrzenia i przekazał pismo zgodnie z właściwością do organu właściwego Dyrektora Izby Skarbowej w K..

Podniesione przez skarżącego zarzuty skargi wskazujące na wadliwość postępowania organów należy uznać za nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienie zostało bowiem podjęte na podstawie obowiązujących przepisów prawa, których treść została powołana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wbrew zarzutom skargi w rozpoznawanej sprawie nie została również naruszona zasada zaufania do organów. Podjęcie przez organy prawidłowych działań, jednak niezgodnych z oczekiwaniami skarżącego, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutów o naruszeniu obowiązujących zasad prowadzonego postępowania.

W stosunku do przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, dotyczących właściwości organów, nie stwierdzono niezgodności z Konstytucja RP, stąd obowiązkiem organów i Sądu jest ich stosowanie do stanu faktycznego sprawy. Sąd nie eliminuje przepisów, które są zgodne z porządkiem prawnym i konstytucją. Ponadto należy zaznaczyć, iż skarżący kwestionuje regulację mającą zastosowanie przy merytorycznym rozpoznawaniu sprawy w przedmiocie wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego dotyczącego innych należności pieniężnych niż pozostających we właściwości urzędów skarbowych, wymagającą przed podjęciem rozstrzygnięcie przez dyrektora izby skarbowej, uprzedniej zgody wierzyciela. Powyższe nie jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania, które dotyczy wyłącznie kwestii właściwości organu do rozpoznania wniesionego przez skarżącego wniosku. Stąd zarzuty skargi należało uznać za nietrafione.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.