Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2034/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
658
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1094
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji O. siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 14/24 w sprawie ze skargi Fundacji O. z siedzibą we W. na bezczynność Starosty Poznańskiego w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie I. oddala skargę kasacyjną; II. oddala wniosek Starosty Poznańskiego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SAB/Po 14/24 po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy z skargi Fundacji O. (dalej: Fundacja, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na bezczynność Starosty Poznańskiego (dalej: Starosta) w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że dnia 2 listopada 2023 r. do Starosty wpłynął wniosek Fundacji w przedmiocie udostępnienia informacji w następującym zakresie: Fundacja chciała dowiedzieć się, czy działki nr ew. [...] i [...] obręb D., gm. D., stanowią obecnie grunty rolne w myśl definicji gruntu rolnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 ze zm., dalej: u.o.g.r.l.). W piśmie z 30 listopada 2023 r. Starosta wskazał, że sprawa z wniosku Fundacji zostanie załatwiona do dnia 2 stycznia 2024 r. Jednocześnie Starosta przystąpił do przygotowywania odpowiedzi na zapytanie Fundacji.

W piśmie z 19 grudnia 2023 r. Starosta udzielił odpowiedzi Fundacji. Jego zdaniem, wnioskowana informacja nie jest informacją, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Zapytanie Fundacji dotyczy stanu gruntów w odniesieniu do przepisów prawa, a nie obejmuje konkretnych informacji o środowisku. Informacja tylko wtedy ma charakter informacji publicznej, twierdzi Starosta, gdy dotyczy samych faktów, a nie udzielenia wyjaśnień, opinii prawnej czy interpretacji. Starosta stwierdził także, że wnioskowane dane nie są informacją publiczną.

Skarżąca, działając samodzielnie, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając Staroście bezczynność. Skarżąca podniosła zarzut nieudostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie w terminie przewidzianym w u.u.i.ś. przy jednoczesnym niewydaniu w tym terminie decyzji o odmowie udostępnienia informacji o środowisku. Skarżąca uważa, że skoro nieruchomość gruntowa jest elementem środowiska, to zapytanie o ten element stanowi informację o środowisku. Nieruchomość gruntowa składa się z trzech elementów przyrodniczych – gleby, ziemi i wód gruntowych. To zaś oznacza, według skarżącej, że istnieje obowiązek udostępnienia informacji o tych elementach środowiska.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skarżąca domaga się wyjaśnienia, czy dwie działki na terenie gm. D. są gruntami rolnymi w myśl definicji art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. Skarżąca chce uzyskać informację, czy interesujące ją działki mają określony w przepisach prawa status wyznaczony wpisem do konkretnej ewidencji. Nie jest to zapytanie o stan elementu środowiska, bowiem nie odnosi się do przyrodniczego aspektu tej części środowiska. Starosta odpowiadając na tak postawione pytanie musiałby dokonać oceny tego, czy działki objęte wnioskiem spełniają znamiona kwalifikujące je jako działki rolne lub leśne. Nie jest przy tym istotne, czy dane te zostały ujawnione w ewidencji gruntów, czy nie. Istota sprawy nie dotyczy środowiskowej strony gruntów, tylko ewidencyjnej, co zdaniem Sądu w składzie orzekającym, wyklucza możliwość uznania żądanej przez skarżącą informacji za informację o środowisku i jego ochronie.

W skardze kasacyjnej Fundacja, reprezentowana przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 "ust. 1" p.p.s.a zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię tj.:

1. art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 82, dalej: u.o.g.r.l.), polegającą na konieczności rozszerzenie identyfikacji czy grunt jest gruntem rolnym o niewymienione w tej jednostce redakcyjnej a wskazane przez Sąd "znamiona kwalifikujące grunt jako grunt rolny";

2. art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 22 ust. 2, ust. 3 pkt 1, ust. 4 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2023 r., poz. 1752, dalej: p.g.i.k.) oraz art. 23 ust. 5 oraz 7 p.g.i.k., wyznaczającymi terminy związane z aktualizacją ewidencji gruntów i budynków, dalej: ewidencja, polegającą na zawężeniu definicji gruntu rolnego zawartej w tej jednostce redakcyjnej do zakresu wyłącznie rejestrowo/ewidencyjnego, podczas gdy, zdaniem Fundacji, definicja gruntu rolnego z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l., poza informacją odzwierciedlającą stan faktyczny na gruncie w momencie zakładania ewidencji, w związku z terminami odnoszącymi się do aktualizacji ewidencji, oznacza objęcie gruntu rolnego w okresie aktualizacji aż do zakończenia procesu aktualizacji ewidencji, ochroną ważnego elementu środowiska, tj. użytków rolnych, za pomocą którego wytwarzana jest żywność;

3. art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, (t.j. Dz.U.2023 r., poz. 1094, dalej: u.u.i.ś.), polegającą na nieuznaniu definicji gruntu rolnego z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. za środek administracyjny służący ochronie elementu środowiska grunt rolny aż do czasu naniesienia w ewidencji ewentualnej aktualizacji zmieniającej sposób użytkowania;

4. art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 40 ust. 1 p.g.i.k. polegające na nieuwzględnieniu w definicji gruntu rolnego zakresu ochrony przyrody wskazanego art. 40 ust. 1 p.g.i.k.

Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Dodatkowo na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie od Starosty na rzecz Fundacji kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.

W piśmie z 1 sierpnia 2024 r. (data nadania – 2 sierpnia 2024 r.) Starosta, reprezentowany przez r.pr., wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie art. 174 "ust. 1 p.p.s.a.". Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej należy wyprowadzić wniosek, że strona skarżąca kasacyjnie jako podstawę skargi kasacyjnej powinna wskazać art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przepis art. 174 "ust. 1 p.p.s.a." został omyłkowo powołany jako podstawa zarzutów skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. powinien zostać w skardze kasacyjnej powiązany ze wskazaniem innych przepisów materialnych (zob. wyrok NSA z 5 kwietnia 2024 r., I GSK 130/24, LEX nr 3719415).

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 82, dalej: u.o.g.r.l.), polegającej na konieczności rozszerzenia identyfikacji czy grunt jest gruntem rolnym o niewymienione w tej jednostce redakcyjnej, a wskazane przez Sąd "znamiona kwalifikujące grunt jako grunt rolny". Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że skarżąca domaga się wyjaśnienia, czy dwie działki na terenie gm. D. są gruntami rolnymi w myśl definicji art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wniosek skarżącej nie dotyczył informacji związanych ze środowiskiem i jego ochroną lecz bezpośrednio tego, czy działki nr ew. [...] i [...] obręb D., gm. D., stanowią obecnie grunty rolne w myśl definicji gruntu rolnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2409 ze zm.). Informacja, której udostępnienia domagała się skarżąca Fundacja dotyczyła w istocie statusu formalnoprawnego działek nr ew. [...] i [...] obręb D., gm. D. wynikające z ich wpisu do konkretnej ewidencji.

Ma rację Sąd I instancji, że wniosek Fundacji o udostępnienie informacji nie dotyczył stanu elementu środowiska, który występował na przedmiotowych działkach. Starosta odpowiadając na tak postawione pytanie musiałby dokonać oceny oraz wykładnia przepisów prawa dotyczących tego, czy działki objęte wnioskiem spełniają znamiona kwalifikujące je jako działki rolne lub leśne. Nie jest przy tym istotne, czy dane te zostały ujawnione w ewidencji gruntów, czy nie. W trafnej ocenie Sądu I instancji, istota sprawy nie dotyczy informacji dotyczącej ochrony i stanu środowiska występującego na gruntach stanowiących działki nr ew. [...] i [...] obręb D., gm. D., lecz informacji ewidencyjnej.

Tym samym wykluczało to możliwość uznania żądanej przez skarżącą informacji za informację o środowisku i jego ochronie.

Należy stwierdzić, że wnioskowana informacja nie jest informacją, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej: u.u.i.ś.).

Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 22 ust. 2, ust. 3 pkt 1, ust. 4 ustawy z 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2023 r., poz. 1752, dalej: p.g.i.k), oraz art. 23 ust. 5 oraz 7 p.g.i.k., wyznaczającymi terminy związane z aktualizacją ewidencji gruntów i budynków, dalej: ewidencja, polegającej na zawężeniu definicji gruntu rolnego zawartej w tej jednostce redakcyjnej do zakresu wyłącznie rejestrowo/ewidencyjnego, podczas gdy, zdaniem Fundacji, definicja gruntu rolnego z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l., poza informacją odzwierciedlającą stan faktyczny na gruncie w momencie zakładania ewidencji, w zw. z terminami odnoszącymi się do aktualizacji ewidencji, oznacza objęcie gruntu rolnego w okresie aktualizacji aż do zakończenia procesu aktualizacji ewidencji, ochroną ważnego elementu środowiska tj. użytków rolnych, za pomocą którego wytwarzana jest żywność. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że w orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela NSA orzekający w tym składzie, według którego "Zapisy w ewidencji gruntów mają znaczenie dla kwalifikacji gruntów rolnych, gdyż w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazano wprost, że gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne". (zob. wyrok NSA z 3 września 2015 r., II OSK 64/14, LEX nr 1918770). Przyjęcie tego poglądu nie powoduje jednak, że wnioskowana przez Fundację informacja jest informacją, o której mowa w art. 9 ust. 1 u.u.i.ś.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś., polegającego na nieuznaniu definicji gruntu rolnego z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. za środek administracyjny służący ochronie elementu środowiska jakim jest grunt rolny aż do czasu naniesienia w ewidencji ewentualnej aktualizacji zmieniającej sposób użytkowania.

Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie jest tak, że wnioskowane informacje mogłyby stanowić przykład informacji o środkach administracyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. Ma rację Sąd I instancji, że umieszczenie gruntów rolnych w ewidencji prowadzonej przez Starostę, nie jest środkiem ochrony środowiska, tylko działaniem rejestrowym/ewidencyjnym. Umieszczenie gruntów rolnych w ewidencji nie pełni funkcji ochronnej związanej ze środowiskiem, lecz realizuje wyłącznie cel rejestrowy.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 40 ust. 1 p.g.i.k. polegający na nieuwzględnieniu w definicji gruntu rolnego zakresu ochrony przyrody wskazanego art. 40 ust. 1 p.g.i.k. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że Sąd I instancji nie naruszył przepisów wskazanych w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej. Wykładnia łączna art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 40 ust. 1 p.g.i.k. nie daje rezultatu w postaci uznania, że wnioskowana informacja jest informacją, o której mowa w art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 p.g.i.k., państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny służy gospodarce narodowej, obronności państwa, ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nauce, kulturze, ochronie przyrody i potrzebom obywateli. Art. 40 p.g.i.k. reguluje organizację państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z treści art. 40 ust. 1 p.g.i.k. wynika, że państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny wykorzystywany jest między innymi w ochronie przyrody.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że w tej sprawie sam fakt wpisania gruntów rolnych lub leśnych do ewidencji nie świadczy o tym, że podjęto działania ochronne, które stanowiłyby informację podlegającą udostępnieniu w myśl u.u.i.ś.

Informacja o środowisku jest rodzajem informacji publicznej. Z tego powodu aktualność zachowują tezy wyrażone w orzecznictwie dotyczącym dostępu do informacji publicznej.

Zaakcentować tu trzeba, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie u.u.i.ś. nie stanowi także środka przymuszającego podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji i do dokonania wykładni prawa na potrzeby wnioskodawcy (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11), czyli faktycznie udzielenia mu porady prawnej w zakresie, którego dotyczyć może złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z 16 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04).

Gdy wniosek o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez u.u.i.ś., uznać należy, że nie dotyczy on informacji o środowisku i jego ochronie.

Stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, łączy się z dotychczasowym, utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozumieniem zakresu pojęcia informacji o środowisku i jego ochronie udostępnianej na wniosek w trybie u.u.i.ś.

Pojęcie informacji o środowisku i jego ochronie nie może być wykładane tylko na podstawie literalnego brzmienia art. 4 i 9 u.u.i.ś., w oderwaniu od innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności przepisów ustaw dotyczących ochrony poszczególnych elementów środowiska takich jak u.o.g.r.l.

W niniejszej sprawie Fundacja składając swój wniosek chciała dowiedzieć się, czy działki nr ew. [...] i [...] obręb D., gm. D., stanowią obecnie grunty rolne w myśl definicji gruntu rolnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. W piśmie z 19 grudnia 2023 r. Starosta prawidłowo udzielił odpowiedzi Fundacji. Wnioskowana informacja nie jest informacją, o której mowa w art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. Z treści argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika, że zapytanie Fundacji dotyczyło stanu prawnego gruntów w odniesieniu do przepisów prawa, a nie obejmowało konkretnych informacji o środowisku. Informacja tylko wtedy ma charakter informacji o środowisku i jego ochronie, gdy dotyczy samych faktów, a nie udzielenia wyjaśnień, opinii prawnej czy interpretacji. Zatem aby ocenić prawidłowość stanowiska organu oraz żądanie wnioskodawcy Sąd prawidłowo dokonał wykładni przepisów: art. 9 ust. 1 u.u.i.ś. oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją o środowisku i jego ochronie, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji.

Wskazuje się, że to na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie - przez udostępnienie całości wnioskowanej informacji, przez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie przez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, skarga podlega oddaleniu. W przypadku odpowiedzi negatywnej - sąd zobowiązuje adresata wniosku do jego załatwienia, nie wskazując w jaki sposób ma to zostać dokonane (wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1111/18).

Z wyżej przedstawionych wywodów wynika, że żądana przez Fundację we wniosku, który w dniu 2 listopada 2023 r. wpłynął do Starostwa Powiatowego w Poznaniu informacja nie stanowi informacji o środowisku i jego ochronie. Zatem skoro Starosta w piśmie z 19 grudnia 2023 r. udzielił odpowiedzi Fundacji, że wnioskowana informacja nie jest informacją, o której mowa w art. 9 ust. 1 u.u.i.ś., to nie pozostawał w bezczynności. Sąd I instancji prawidłowo na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne i dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do zawartego w piśmie oznaczonym datą 1 sierpnia 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej – 2 sierpnia 2024 r.) wniosku o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego wyjaśnić należy, że zwrot kosztów postępowania kasacyjnego związany ze sporządzeniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczy wyłącznie przypadku, w którym tego rodzaju pismo profesjonalny pełnomocnik wniósł w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej (art. 179 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu (pełnomocnik odebrała odpis skargi kasacyjnej w dniu 2 lipca 2024 r., a pismo zatytułowane odpowiedź na skargę kasacyjną zostało nadane skutecznie w dniu 2 sierpnia 2024 r.), a w związku z tym brak było podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 66 § 1 in fine pisma niezawierające oświadczenia o nadaniu przesyłki bądź doręczeniu profesjonalnemu pełnomocnikowi strony przeciwnej podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia tego braku, a tym samym pozostają bez wpływu na bieg ustawowego terminu.