Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 454/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2007-12-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G., A. G., M. J., A. L. i A. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia: odrzucić skargę M. J.


UZASADNIENIE

Z. G. działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik A. G., M. J. z d. G., A. L. z d. G. oraz A. B. z d. G., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] nr [...] z [...] w sprawie odmowy przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w M., obejmującego działki nr a i nr b, k.m. [...], o łącznej pow. 12,36 ha, zapisanego w księdze wieczystej nr KW A.

Pismami z dnia 14 września 2007 r., Sąd wezwał Z. G. do uiszczenia wraz ze skarżącymi solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu A. G., M. J., A. L. oraz A. B. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Dla dokonania powyższych czynności zakreślony został termin 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone adresatowi w dniu 25 września 2007 r., który odebrał je osobiście, o czym świadczy adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłek.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w dniu 1 października 2007 r. uiszczono wpis od skargi w żądanej kwocie oraz złożono dwa pełnomocnictwa. Z treści pierwszego pełnomocnictwa, sporządzonego przed notariuszem G. R. z Kancelarii Notarialnej w N., wynika, iż A. G., A. G. oraz A. G. ustanowiły swoim pełnomocnikiem Z. G. i upoważniły go m.in. do występowania przed wszelkimi urzędami, organami administracji rządowej i samorządowej, sądami wszystkich instancji, wszelkimi instytucjami, a także osobami prawnymi i fizycznymi w sprawach o nabycie prawa własności nieruchomości położonych w M., składającej się z działek nr c, k.m. [...], a i b.

Z kolei z drugiego pisma wynika, iż M. J. w dniu 3 marca 2005 r. ustanowiła Z. G. swoim pełnomocnikiem w sprawach administracyjnych z wniosku z dnia 25 lutego 2000 r. i innych o przekształcenie prawa wieczystego użytkowania nieruchomości objętej K. W. nr A, składającej się z działek nr c, a i b położonej w M. w prawo własności. Zgodnie z powyższym pismem umocowanie to upoważniało "do podejmowania przez pełnomocnika wszelkich czynności przewidzianych przepisami Kpa w organach administracji wszystkich instancji w sprawach stanowiących przedmiot postępowania tj. przekształcenia w prawo własności prawa wieczystego użytkowania nieruchomości obj. K.W. A położonej w miejscowości [...] gmina [...] przysługujących stronom postępowania."

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20.09.2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Przepisy prawa pozostawiają więc im prawo wyboru co do sposobu reprezentacji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 35 § 1 P.p.s.a pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Podstawą do działania pełnomocnika przed sądem jest pełnomocnictwo ogólne (do prowadzenia spraw przed sądem administracyjnym), do prowadzenia poszczególnych spraw, jak i do niektórych czynności w postępowaniu (art. 36 P.p.s.a).

Według art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Niedopełnienie tego obowiązku przez pełnomocnika wnoszącego skargę stanowi podstawę do wezwania pełnomocnika, do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie pełnomocnictwa, pod rygorem odrzucenia skargi (por. J. Gudowski [w:] T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejwska: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. I, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1997, s. 171).

Powyższe oznacza, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę osobie mieszczącej się w kręgu osób ujętych w przywołanym art. 35 P.p.s.a. nadaje jej moc działania w imieniu i z wiążącym skutkiem dla mocodawcy. Osoba, która nie dysponuje takim pełnomocnictwem oraz nie przedłożyła go na wezwanie Sądu, nie jest władna podjąć żadnej czynności w imieniu strony.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt sądowych, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] w imieniu własnym oraz A. G., M. J., A. L. i A. B. wniósł Z. G. Nie dołączył on do skargi pełnomocnictwa, w związku z czym Sąd wezwał go do uzupełnienia braku formalnego. Należy tu podkreślić, iż zgodnie z powszechnie przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych, w sytuacji gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pisma pełnomocnika, a nie osób przez niego reprezentowanych (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 5 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 1225/01; OSNAiWSA 2004/3/53).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Z. G. dołączył dwa pisma. Jedno z nich sporządzone przed notariuszem, upoważniało go do występowania w imieniu A. G., A. G. oraz A. G. przed wszelkimi urzędami, organami administracji rządowej i samorządowej, sądami wszystkich instancji, wszelkimi instytucjami, a także osobami prawnymi i fizycznymi w sprawach o nabycie prawa własności nieruchomości położonych w M., składającej się z działek nr c, k.m. [...], a i b. Treść złożonego pełnomocnictwa uzasadnia zatem stwierdzenie, iż był on umocowany do działania w ich imieniu przed wszystkim sądami, a zatem także przed sądami administracyjnymi, w związku z czym brak formalny skargi został przez niego w tym zakresie uzupełniony.

Nie można natomiast wywieść umocowania do reprezentowania M. J. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu z przedstawionego przez Z. G. pisma z dnia 3 marca 2005 r. Z treści jego bowiem wynika, iż jest on upoważniony do podejmowania wszelkich czynności przewidzianych przepisami Kpa w organach administracji wszystkich instancji. Należy tu podnieść, iż nie ma prawnej definicji organu administracji. Ustawy regulujące funkcjonowanie administracji wskazują wprawdzie jednostki powołane do wykonywania określonych zadań, precyzują ich status prawny, strukturę, tryb powoływania, nadzór, zadania i kompetencje, nie istnieje jednak jeden akt prawny normujący budowę całej administracji rządowej w Polsce. W nauce prawa administracyjnego przyjmuje się, iż organ administracji stanowi wyodrębnioną organizacyjnie część aparatu administracji publicznej, tworzoną na podstawie prawa i w sposób przez prawo przewidziany, działa w imieniu i na rachunek państwa, z reguły jest uprawniony do stosowania środków władczych, wykonuje zadania publiczne z zakresu administracji oraz działa w ramach przyznanych mu przez prawo kompetencji. Niewątpliwie sąd administracyjny, który jest organem państwowym sprawującym wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 20.09.2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), nie jest organem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 3 lutego 2006 r. (sygn. akt II FSK 362/05 LEX nr 193324), iż sąd administracyjny (tj. Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne), nie jest urzędem rozumianym jako organ władzy publicznej o określonym zakresie działania, czy jako zespół osób wykonujący określone zadania, ani instytucją rozumianą jako zakład o charakterze publicznym zajmujący się określonym zakresem spraw, działający w jakiejś dziedzinie.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż M. J. upoważniając Z. G. do podejmowania czynności przewidzianych przepisami Kpa w organach administracji wszystkich instancji, nie umocowała go jednak tym samym do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, a jej pełnomocnik nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa do działania w jej imieniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skoro skutecznie wezwany pismem z dnia 14 września 2007 r. Z. G. nie usunął braków formalnych skargi, skargę M. J. na zasadzie przywołanego art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało odrzucić, co Sąd orzekł w sentencji postanowienia.