Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 740/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 17 ust. 1 i 17b ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 30 października 2023 r. [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej orzeka o odmowie przyznania M. W. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 lipca 2022 r. do 12 czerwca 2023 r.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 30 października 2023 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Nowy Korczyn z 15 czerwca 2023 r., odmawiającej stronie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku koniecznością sprawowania opieką nad żoną od 1 lipca 2022 r. do 31 sierpnia 2025 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 kpa, uchyliło decyzję organu I instancji w całości i w to miejsce orzekło o:

a. odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad żoną od 1 lipca 2022 r. do 12 czerwca 2023 r.;

b. przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad żoną od 13 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2025 r.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że M. W. jest osobą, na której w pierwszej kolejności ciąży obowiązek alimentacyjny względem żony, która legitymuje się orzeczeniem z 29 sierpnia 2022 r. Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Busku-Zdroju zaliczającym ją do znacznego stopnia niepełnosprawności do 31 sierpnia 2025 r. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że wnioskodawca nie pracuje zawodowo i sprawuje opiekę nad żoną.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podał, że w sytuacji kiedy o świadczenie pielęgnacyjne ubiegają się rolnicy, to zgodnie z art. 17b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm.), zwanej dalej: "u.ś.r.", są oni zobowiązani do złożenia oświadczenia o rezygnacji z pracy w gospodarstwie rolnym. Oświadczenie to składane jest pod odpowiedzialnością karną.

Z wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z 27 września 2022 r. wynika, że wnioskodawca nie jest rolnikiem lub małżonkiem rolnika oraz, że zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym od 1 listopada 2019 r. Natomiast decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Busku - Zdroju z 13 czerwca 2023 r., wykreślono go z ewidencji producentów rolnych oraz uchylono jego numer identyfikacyjny.

W związku z powyższym Kolegium, powołując się na wyrok WSA w Kielcach z 30 maja 2023 r., sygn. II SA/Ke 260/23 wskazało, że dopóki rolnik figuruje w ewidencji krajowych producentów rolnych, dopóty nie można stwierdzić, że zaprzestał on prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r. Wpis do ewidencji oznacza bowiem stałą gotowość do ubiegania się o płatności bezpośrednie, które może uzyskać rolnik prowadzący gospodarstwo rolne. Zaprzestanie prowadzenia przez rolnika gospodarstwa rolnego, o jakim mowa w art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r., nie polega tylko na faktycznym zaniechaniu wykonywania przez rolnika pewnych czynności, jak np. zaprzestanie osobistej uprawy, zbierania plonów, czy uzyskiwania zysków z gospodarstwa, w tym zaprzestanie składania wniosków o dopłaty unijne. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego wymaga poza tym przedsięwzięcia szeregu czynności prawnych, powiązanych integralnie ze statusem rolnika i prowadzeniem przez niego działalności rolniczej, takich jak np. złożenie wniosku o usunięcie wpisu z ewidencji producentów rolnych, który pozwala danemu producentowi (rolnikowi) na korzystanie z systemów wsparcia bezpośredniego, a więc prowadzenie gospodarstwa rolnego. Figurowanie w ewidencji producentów rolnych jest więc jednym z elementów koniecznych do przyjęcia, że mamy do czynienia z rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne.

Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium stwierdziło, że skoro skarżący został wykreślony z ewidencji producentów rolnych decyzją z 13 czerwca 2023 r. i zrezygnował z prowadzenia gospodarstwa rolnego, tym samym od tego dnia zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego.

Jak wynika z akt sprawy, wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego strona złożyła do MGOPS w Nowym Korczynie 27 września 2022 r. Z uwagi na fakt, że wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności został złożony do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Busku - Zdroju już 6 lipca 2022 r., prawo do świadczenia pielęgnacyjnego należałoby przyznać od 1 lipca 2022 r. Jednak z uwagi na fakt, że odwołujący został wykreślony z ewidencji producentów rolnych 13 czerwca 2023 r.; należało odmówić mu wnioskowanego świadczenia za okres od 1 lipca 2022 r. do 12 czerwca 2023 r., a przyznać je od 13 czerwca 2023 r. Ponieważ orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydano do 31 sierpnia 2025 r., prawo do świadczenia należało przyznać do tej daty.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia w części dotyczącej "pkt a" - odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 lipca 2022 r. do 12 czerwca 2023 r., M. W. decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3, art. 8, art. 9 kpa.

W uzasadnieniu skargi jej autor nie zgodził się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, że 13 czerwca 2023 r. zaprzestał pracy w gospodarstwie rolnym. Zaznaczył, że we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z 26 września 2022 r. oświadczył, że nie jestem rolnikiem lub małżonkiem albo domownikiem rolnika oraz, że od 1 listopada 2019 r. zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego i wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym.

Skarżący dodał, że wraz z żoną nie posiadają gospodarstwa rolnego, dowodem czego jest umowa dzierżawy z 25 października 2017 r. Nie jest również ubezpieczony w KRUS jako rolnik. Ponadto zaświadczenie z 7 marca 2023 r. stanowi, że w 2022 r. i w pierwszym terminie 2023 r. nie składał do Urzędu Miasta i Gminy w Nowym Korczynie wniosku o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej.

Wnoszący skargę zarzucił, że na żadnym etapie postępowania nie został poinformowany przez SKO w Kielcach, że jednym z warunków przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest wykreślenie z ewidencji rolników w ARiMR. Zaznaczył, że w sprawie zakończonej wydaniem przez SKO w Kielcach decyzji z 23 sierpnia 2021 r. przyznającej mu świadczenie pielęgnacyjne za okres od 1 kwietnia 2021 r. do 31 lipca 2022 r., mimo że stan faktyczny i prawny był taki sam, to organ nie wymagał od niego wykreślenia z rejestru producentów rolnych. Ponadto organ odwoławczy powołuje się na wyrok z 30 maja 2023 r., a wniosek został złożony 27 września 2022 r. kiedy skarżący nie posiadał wiedzy o takim wymogu.

Autor skargi dalej zauważył, że 8 marca 2023 r. złożył wniosek o wycofanie i umorzenie wniosku o płatności obszarowe za 2022 r. i zobowiązał się do dobrowolnego zwrotu tych płatności. Decyzją z 22 maja 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Busku-Zdroju umorzył w całości postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2022 r. Skarżący podkreślił, że wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2022 r. złożył nie mając świadomości, że będzie to miało negatywne skutki w związku z ubieganiem się o świadczenie pielęgnacyjne nad niepełnosprawną żoną. Oświadczył też, że kwotę [...]zł otrzymaną tytułem wsparcia bezpośredniego za 2022 r. zwrócił w dniu 6 czerwca 2023 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Bezspornym jest, że skarżący sprawuje opiekę nad żoną, która jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Nie ulega więc wątpliwości, że w stanie faktycznym sprawy skarżący jest osobą uprawnioną do wnioskowania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Jednak w ocenie Kolegium, skarżący nie spełnił przesłanki zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego, co było bezpośrednią przyczyną wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i orzekającej w punkcie Ia o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 lipca 2022 r. do 12 czerwca 2023 r. Rozstrzygnięcie takie wynikało wyłącznie z faktu, na co wskazuje uzasadnienie decyzji, że skarżący w tym okresie figurował w ewidencji producentów rolnych ARiMR.

Zgodnie z art. 17b ust. 1 u.ś.r. w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio:

1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego;

2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym.

Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia." Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 17b ust. 2 u.ś.r.).

W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z 27 września 2022 r. oświadczył, że nie jest rolnikiem lub małżonkiem rolnika oraz, że od 1 listopada 2019 r. zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Ponadto 22 marca 2023 r. w siedzibie MGOPS w Nowym Korczynie złożył oświadczenie, że wraz z żoną nie posiadają gospodarstwa rolnego, a wniosek o dopłaty złożył w imieniu dzierżawcy pola, który nie jest zarejestrowany jako producent rolny.

Co do zasady nie ma obowiązku badania treści tego oświadczenia (tj. co do faktów) przez organy orzekające w sprawie, co jednak nie wyklucza możliwości oceny prawdziwości oświadczenia jako dowodu w sprawie. Ocena ta powinna się przy tym odbywać z poszanowaniem ogólnych reguł swobodnej oceny dowodów, tym bardziej, że oświadczenie jest składane właśnie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Odpowiedzialność za złożenie oświadczenia przerzucana jest na osobę, która dane oświadczenie składa. Tego rodzaju ułatwienie dowodowe nie oznacza, że oświadczenie rolnika nie może podlegać weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Takie założenie byłoby sprzeczne z podstawowym obowiązkiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością (zasada prawdy obiektywnej). Nie przeczy temu również fakt, że oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie z 30 marca 2022 r., sygn. II SA/Lu 99/22, wyrok WSA w Krakowie z 7 lutego 2022 r., sygn. III SA/Kr 1600/21, wyrok WSA w Lublinie z 9 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Lu 773/21). Skoro jednak ustawa wprowadza taki rodzaj dowodu, tj. oświadczenie, i to składane pod rygorem odpowiedzialności karnej, przeciwne jego treści ustalenie organu musi opierać się na jednoznacznym wykazaniu, że oświadczenie to nie polega na prawdzie.

W tym miejscu należy podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne jest przyznawane osobom, które nie mogą podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub które są zmuszone do rezygnacji z zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) ze względu na konieczność osobistego sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Świadczenie to jest więc skierowane do osób zdolnych i gotowych do wykonywania pracy zarobkowej, które dobrowolnie nie podejmują tego rodzaju pracy lub z niej rezygnują w celu wykonywania czynności związanych z opieką nad osobą wymagającą opieki. Jest to świadczenie rekompensujące brak możliwości uzyskiwania dochodu z pracy zarobkowej w związku z niepodjęciem lub rezygnacją z pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć lub z której musi zrezygnować osoba pielęgnująca. Istotą tego świadczenia jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną (por. m.in. wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r., sygn. I OSK 1124/18).

Zgodnie z art. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2023 r., poz. 885), producentem rolnym jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca rolnikiem w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115.

Art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiające przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR)

i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG)

i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylające rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 -Dz.U.UE.L.2021.435.1 z dnia 2021.12.06) stanowi natomiast, że "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym stosowania Traktatów, określonym w art. 52 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 349 i 355 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), oraz które prowadzą działalność rolniczą określoną przez państwa członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Przepis ten "działalność rolniczą" definiuje się w taki sposób, aby oznaczała działalność umożliwiającą przyczynianie się do dostarczania dóbr prywatnych i publicznych poprzez co najmniej jedno z poniższych działań:

a) wytwarzanie produktów rolnych obejmujące działania takie jak chów zwierząt lub uprawa, w tym w drodze użytkowania torfowisk - przy czym produkty rolne oznaczają produkty wymienione w załączniku I do TFUE, z wyjątkiem produktów rybołówstwa - a także bawełnę i zagajniki o krótkiej rotacji;

b) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy, bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza użycie zwykłych metod rolniczych i zwykłego sprzętu rolniczego.

Z kolei ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1775 ze zm.), utraciła moc 15 marca 2023 r. (art. 168 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r.o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, Dz. U. poz. 412 ze zm.).

Przytoczone wyżej przepisy wskazują na to, że warunkiem bycia rolnikiem/ producentem rolnym jest po pierwsze posiadanie gospodarstwa rolnego, a po drugie prowadzenie działalności rolniczej, polegającej na wytwarzaniu produktów rolnych powstających z uprawy lub chowu zwierząt bądź utrzymywaniu użytków rolnych

w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy. Oba te warunki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że nie można być rolnikiem nie posiadając gospodarstwa rolnego.

Nie kwestionując zatem wywodów Kolegium dotyczących tego, że wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się w drodze decyzji administracyjnej, która zawiera również informację o nadanym numerze identyfikacyjnym i w konsekwencji uprawnia do ubiegania się o uzyskanie płatności, trzeba zaakcentować, że skarżący jednoznacznie wykazał, że w 2022 r. zrezygnował z takich płatności (decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w Busku-Zdroju z 22 maja 2023 r. o umorzeniu w całości postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2022), jak również nie korzystał w 2023 r. z innych form pomocy (pismo z ARMiR w Busku-Zdroju z 30 maja 2023 r.). Ponadto zgodnie z pismem Burmistrza Miasta i Gminy Nowy Korczyn z 7 marca 2023 r., w 2022 r. oraz w pierwszym terminie 2023 r. nie składał wniosku o zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej oraz w 2023 r. Należy także podkreślić, że decyzję z 13 czerwca 2023 r. Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w Busku-Zdroju o wyrejestrowaniu z ewidencji producentów rolnych skarżący przedłożył niezwłocznie po tym, gdy dowiedział się o takim wymogu. Co więcej, na podstawie umowy z 17 października 2017 r. skarżący wydzierżawił gospodarstwo rolne innej osobie na okres 10 lat. Wszystkie te okoliczności poddają w wątpliwość możliwość uznania strony za producenta rolnego.

Zdaniem Sądu mając na uwadze wskazany wyżej cel świadczenia pielęgnacyjnego, tj. zastąpienie dochodu uzyskiwanego dotychczas z wykonywanej pracy (w tym przypadku w rolnictwie), nie można traktować jako czynnika decydującego o wyłączeniu możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie faktu zarejestrowania w systemie ARiMR w charakterze producenta rolnego – w sytuacji gdy dana osoba nie korzysta ze świadczeń finansowych z tym związanych. Za sporny okres, tj. od 1 lipca 2022 r. do 12 czerwca 2023 r., nie zostało zaś wykazane, by skarżący osiągnął jakiekolwiek tego rodzaju korzyści. W tej sytuacji nie jest trafne powoływanie się przez Kolegium na stanowisko wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z 30 maja 2023 r., sygn. II SA/Ke 260/23, zwłaszcza że w stanie faktycznym tamtej sprawy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne po zadeklarowanym dniu zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego pobierała płatności unijne.

Natomiast obowiązkiem organu było dokonanie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i kompletnych ustaleń w zakresie daty zaprzestania posiadania przez stronę gospodarstwa rolnego, ubiegania się o dopłaty i o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolniczej oraz oceny zawartej przez skarżącego umowy dzierżawy z 25 października 2017 r. w kontekście bycia przez niego producentem rolnym. Przy ocenie tych okoliczności w zakresie wyrejestrowania przez skarżącego działalności rolniczej konieczne, zdaniem Sądu, jest również uwzględnienie, że skarżący na podstawie decyzji z 23 sierpnia 2021 r., uchylającej decyzje Burmistrza Miasta i Gminy w Nowym Korczynie z 26 maja 2021 r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne z tytułu zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną za okres od 1 kwietnia 2021 r. do 31 lipca 2022 r., choć był zarejestrowany w systemie ARiMR w charakterze producenta rolnego. Miał więc podstawy by przypuszczać – na co zresztą słusznie wskazuje w skardze - że okoliczność ta nie będzie przeszkodą w przyznaniu takiego samego świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w celu sprawowania opieki nad żoną na kolejny okres. Tymczasem o znaczeniu tej okoliczności dowiedział się dopiero w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji nie można skarżącemu stawiać zarzutu, że nie dopełnił tej formalności wcześniej oraz dokonywać mechanicznego ustalenia co do faktu i daty zaprzestania prowadzenia przez niego gospodarstwa rolnego - tylko na podstawie decyzji z 13 czerwca 2023 r. o wykreśleniu go z ewidencji producentów rolnych.

Wobec powyższego Sąd uznał, że decyzja SKO w części w jakiej orzeka o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 lipca 2022 r. do 12 czerwca 2023 r., narusza art. 17 ust. 1 i art. 17b ust. 1 i 2 u.ś.r. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a należało uchylić zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej wykładnię prawa i wyda w związku z tym stosowne rozstrzygnięcie.