Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1833/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: 33 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.Z. i A.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 680/20 w sprawie ze skargi M.Z. i A.Z. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 21 maja 2020 r. znak: IR.I.7840.12.3.2020 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 21 stycznia 2021 r., II SA/Ke 680/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Kielcach oddalił skargę M.Z. i A.Z. (Skarżące) na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 21 maja 2020 r., znak IR.I.7840.12.3.2020 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 21 maja 2020 r., po rozpatrzeniu odwołania Skarżących, utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z 24 stycznia 2020 r., nr 2-5/2020, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. S.A. z siedzibą w L. (Inwestor) pozwolenia na budowę elektroenergetycznej sieci kablowej 15 kV w ramach inwestycji pn.: "Przebudowa istniejącej (3,5 km) linii napowietrznej [...] od słupa nr [...] do [...] [...] z odg. [...] i od [...] do [...] z odg. [...] w miejscowości [...], [...], [...], [...]" - etap I na działkach oznaczonych w ewid. gruntów nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], obręb ewidencyjny [...] [...] oraz na działkach nr [...], [...], [...], [...] w [...], obręb [...] [...] jednostka ewidencyjna [...].

2.2. Przywołując ustalenia Wojewody Świętokrzyskiego w wyroku II SA/Ke 680/20 podano, że decyzją z 29 marca 2019 r. Starosta [...] orzekł o ograniczeniu korzystania z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym położonej w [...], gmina [...], nr ewid. [...], poprzez udzielenie Inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości projektowanych urządzeń. Następnie w dniu 24 stycznia 2020 r. Starosta wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę ww. elektroenergetycznej sieci kablowej. Akt ten został wysłany m. in. do strony postępowania - F.Z., jednak przesyłka została zwrócona do nadawcy z adnotacją, że adresat zmarł. Wobec powyższego organ I instancji ustalając, że spadkobiercami po zmarłym są M.Z. i A.Z., doręczył im decyzję.

2.3. Sąd pierwszej instancji wskazał dalej, że skarżące wniosły odwołanie od powyższej decyzji, sprzeciwiając się korzystaniu przez Inwestora ze stanowiącej ich własność działki nr [...] na potrzeby realizacji zamierzonej inwestycji.

2.4. W wyroku podano, że według Wojewody Świętokrzyskiego inwestycja elektroenergetycznej sieci kablowej średniego napięcia (15 kV) przebiegać będzie od projektowanego słupa SN nr [...] linii 15 kV [...] do istniejącej stacji transformatorowej "[...] 3 Szkoła" oraz od projektowanego słupa SN nr [...] linii 15 kV [...] do istniejącej stacji transformatorowej "[...]". Projektowana sieć kablowa 15 kV zastąpi istniejącą sieć napowietrzną 15 kV, która została przewidziana do demontażu. Na podstawie projektu budowlanego Starosta [...] ustalił obszar oddziaływania, który obejmuje jedynie działki przebiegu wnioskowanej sieci kablowej elektroenergetycznej, to jest działki w gm. [...] i gm. [...]: nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], obręb [...] [...]; nr ewid. [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], obręb [...] [...], gmina [...]. Wobec tego stronami niniejszego postępowania są: Inwestor i właściciele działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę z 4 grudnia 2019 r., którzy wyrazili zgodę na przeprowadzenie inwestycji zgodnie z zawartymi umowami, stanowiącymi stosunek zobowiązaniowy, przewidujący uprawnienia do wykonania robót budowlanych przez Inwestora. Przebudowa istniejącej linii napowietrznej SN [...], obejmuje budowę:

- linii kablowej 15 kV,

- wymianę stanowiska słupowego SN nr [...] linii 15 kV [...],

- wymianę stanowiska słupowego SN nr 115 linii 15 kV [...],

- przebudowę stacji transformatorowej SN/nn "[...] 3 Szkoła",

- przebudowę stacji transformatorowej SN/nn "[...]".

2.5. Sąd wojewódzki stwierdził następnie w wyroku, że Wojewoda Świętokrzyski mając na względzie treść art. 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186 ze zm., uPb) przyjął, że Inwestor wywiódł prawo do realizacji inwestycji z prawa do dysponowania nieruchomościami, dowody którego złożono wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Z projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 (rys. 2-4), opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego - stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych - wynika, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb). Nadto organ odwoławczy przyjął, że Starosta [...] prawidłowo stwierdził kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji, zaświadczeń, na podstawie przedłożonych przez Spółkę: informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b; opinii geotechnicznej z grudnia 2019 r.; zezwolenia na zlokalizowanie w pasie drogowym drogi powiatowej decyzją Zarządu Dróg Powiatowych w S. z 9 października 2018 r., nr 99, znak DM4.4130.99.2018; protokołu z narady koordynacyjnej nr G.VI. 6630.45.2019 z 24 kwietnia 2019 r. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018, poz. 1935).

2.6. Sąd ustalił, że Wojewoda wskazał, iż dla terenów działek objętych wnioskiem, położonych na obszarze wiejskim gruntów nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...] oraz na działkach nr [...], [...], [...], [...] w [...], na wniosek Inwestora Wójt Gminy [...] na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017, poz. 1073 ze zm.) wydał decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego: znak IN-2.6733.3.2018 z 5 listopada 2018 r., znak IN-2.6733.2.2018 z 6 sierpnia 2018 r. oraz znak IN-2.6733.2.2018.2019 z 28 czerwca 2019 r. W konsekwencji organ II instancji uznał, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń zawartych w powyższych decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2.7. W wyroku II SA/Ke 680/20 przywołano dalej, że Inwestor zawarł umowę cywilnoprawną z dotychczasowym właścicielem nieruchomości nr ewid. [...] w [...], co potwierdził w dokumencie przesłanym 15 maja 2020 r. W umowie nr [...] zawartej 24 sierpnia 2018 r. między właścicielem działki nr ewid. [...] a Inwestorem, widnieje oświadczenie, że właściciel nieruchomości nr ewid. [...] - F.Z., syn F. i F., zam. przy ul. [...], wyraża zgodę na udostępnienie swojej nieruchomości w celu budowy/przebudowy, remontu i późniejszej eksploatacji: linii kablowej 15 kV oraz demontażu inst. linii napowietrznej SN realizowanych w ramach inwestycji pn.: "Przebudowa inst. linii napowietrznej [...] od słupa nr [...] do [...] [...] z odg. [...] i od [...] do [...] z odg. [...] w msc. [...], [...], [...], [...]". Umowa stanowi również, że właściciel nieruchomości po zapoznaniu się z zamierzeniem budowlanym Inwestora, wyraża zgodę na udostępnienie powyższej działki na cele budowlane na warunkach tej umowy dla wykonania niezbędnych robót związanych z budową/przebudową, remontem oraz eksploatacją i konserwacją wymienionych na wstępie obiektów. Zgoda jest udzielana na czas technicznej używalności ww. urządzeń. Ww. urządzenia po wybudowaniu stanowić będą własność Inwestora. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów z 13 grudnia 2019 r. F.Z. był jedynym właścicielem ww. działki. Po przeprowadzonym postępowaniu spadkowym po F.Z. - A.Z. i M.Z., jako jedyne następczynie prawne po zmarłym, nie przedstawiły organowi dokumentu stwierdzającego skuteczne rozwiązanie ww. umowy, którą zawarł poprzedni właściciel z Inwestorem. Tymczasem § 3 zawartej umowy pomiędzy właścicielem nieruchomości, a Spółką stanowi, że jest ona podstawą do uzyskania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego, wydania pozwolenia na budowę/zgłoszenia robót dla ww. urządzeń, realizacji robót i wykonywania niezbędnych czynności eksploatacyjnych. W § 4 umowy wskazano, że w razie przeniesienia przez inwestora na inny podmiot praw do urządzeń elektroenergetycznych, o których mowa w § 1 umowy, właściciel wyraża zgodę na przeniesienie na ten podmiot prawa przysługującego inwestorowi na podstawie niniejszej umowy oraz, że w razie sprzedaży nieruchomości w całości lub części, do której odnosi się niniejsza umowa, właściciel nieruchomości zobowiązuje się pisemnie poinformować przyszłego nabywcę o zawartych w niej zobowiązaniach. Wojewoda wskazał, że umowa o korzystaniu z nieruchomości jest umową cywilnoprawną nieregulowaną przez prawo administracyjne, a ewentualne spory pomiędzy właścicielem działki i inwestorem na tym tle dotyczą stosunków cywilnoprawnych i podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne. Wojewoda Świętokrzyski uznał więc, że zgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami w zakresie określonym art. 35 ust. 1 uPb, została wykazana.

3.1. Następnie Sąd wojewódzki podał, że skargę na tę decyzję wniosły M.Z. i A.Z., domagając się jej uchylenia. Wskazały, że nie wyrażają zgody na przedmiotową inwestycję, tj. budowę elektroenergetycznej sieci kablowej 15kV przez ich działkę. Zdaniem Skarżących, załączony przez Inwestora plan nie jest szczegółowy, a teren inwestycji jest zalewowy. Wskazały, że istnieje możliwość "przeprowadzenia kabli w innym miejscu, choćby przez tereny gminne - Gmina [...]." Zarzuciły, że nie podpisały z Inwestorem żadnej umowy, a zatem brak jest umowy, na którą powołuje się organ odwoławczy.

3.2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie.

3.3. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Kielcach skargę oddalił.

3.4. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji podkreślił, że trasę przebiegu przedmiotowej sieci rozstrzygnęły wiążąco decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydane dla całej inwestycji 5 listopada 2018 r., 6 sierpnia 2018 r. i 28 czerwca 2019 r. przez Wójta Gminy [...]. Organ administracji architektoniczno-budowlanej związany był ustaleniami, gdzie przebiegać będzie nowoprojektowana sieć elektroenergetyczna. Nie znalazł też podstaw do podważenia oceny o zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa

3.5. Sąd ten stwierdził dalej, że Inwestor załączył do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dotyczy ono m. in. działki nr ewid. [...] położonej w [...] z adnotacją, że tytuł, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to stosunek zobowiązaniowy przewidujący uprawnienie do wykonywania robót budowlanych - umowa zawarta 24 sierpnia 2018 r. z F.Z. Ponieważ po wydaniu decyzji przez organ I instancji Skarżące, które wniosły odwołanie, zakwestionowały istnienie tytułu prawnego dla Inwestora do dysponowania ww. nieruchomością w celu budowy na niej sieci kablowej, organ II instancji zweryfikował prawidłowość przedłożonego przez Inwestora z projektem budowlanym i wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenia z 3 grudnia 2019 r. Wojewoda zobowiązał Inwestora do przedłożenia dokumentów, z których jednoznacznie wynika, że Inwestor dysponuje nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane, tj. uwierzytelnionej kopii umowy zawartej pomiędzy Inwestorem a właścicielem nieruchomości nr ewid. [...] znajdującej się w miejscowości [...]. W odpowiedzi na to wezwanie Inwestor przedłożył kopię umowy potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika Inwestora R.T. Z treści przedłożonej umowy zawartej 24 sierpnia 2018 r. pomiędzy P. S.A. z siedzibą w L. (reprezentowanym przez pełnomocnika K.T.) a F.Z. wynika, że F.Z. wyraził zgodę na udostępnienie jego nieruchomości w celu budowy/przebudowy, remontu i późniejszej eksploatacji linii kablowej 15 kV oraz demontażu istniejącej linii napowietrznej SN na działkach położonych w [...] nr [...], [...] i [...]. Zakres planowanych prac zobrazowano - zgodnie z umową - na mapie stanowiącej załącznik do umowy. Zarówno pod umową, jak i na załączniku graficznym do niej widnieją podpisy osobiście złożone przez F.Z. jako właściciela nieruchomości i K.T. jako pełnomocnika P. S.A.

3.6. Jak wskazał następnie sąd wojewódzki, ponieważ z akt sprawy nie wynikało, czy R.T. należy do osób, które mogą poświadczyć zgodność dokumentu z oryginałem w sposób wymagany w art. 76a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256, ze zm., K.p.a.) - wobec zarzutów skarżących - zobowiązał P. S.A. w Lublinie do złożenia ponownie umowy z 24 sierpnia 2018 r. w oryginale bądź poświadczonym za zgodność z oryginałem odpisie. Wymagany dokument w odpisie poświadczonym notarialnie został złożony do akt sprawy. Zdaniem sądu pierwszej instancji analiza treści tego dokumentu pokazała, że przedstawiony odpis umowy z 24 sierpnia 2018 r. odpowiada dokumentowi, z którego wykonany został odpis umowy przedłożonej w toku postępowania odwoławczego. F.Z. podpisał się osobiście pod treścią umową i na załączniku graficznym do tej umowy. Sąd pierwszej instancji przyjął zatem, że słusznie organy nie znalazły wobec tego podstaw do zakwestionowania ustaleń faktycznych w zakresie posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Wiarygodność oświadczenia o posiadanym przez Inwestora prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie została w toku postępowania administracyjnego i sądowego podważona, w każdym razie dopisany odręcznie numer działki nie skutkuje uznaniem umowy za nieważną. W wyroku dodano, że sąd administracyjny nie może dopuścić dowodu z opinii biegłego sądowego.

4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodły Skarżące - zastępowane przez profesjonalnego pełnomocnika - zaskarżając to orzeczenie w całości.

4.2. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 141 § 4 Ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie błędnych założeń i nieprawidłowego wnioskowania, iż strony zostały należycie poinformowane o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o rozprawie administracyjnej w połączeniu z oględzinami, jak również o tych czynnościach i pouczone zostały o prawach oraz obowiązkach przysługujących stronie, podczas gdy żadna korespondencja w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym za wyjątkiem zaskarżanej decyzji nie została doręczona współwłaścicielkom nieruchomości na adres ich zamieszkania, tj. ul. [...], [...], co w konsekwencji naruszyło ich prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, co z kolei stanowi przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.;

2) art. 106 § 3 Ppsa w związku z art. 76a § 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy dowód z pisemnej opinii biegłego z zakresu ekspertyzy dokumentów w oparciu o oryginał umowy był niezbędny do prawidłowego rozpoznania sprawy i nie powodował nadmiernego wydłużenia sprawy, a strona negowała oryginalność dokumentu poświadczonego za zgodność przez drugą stronę postępowania, a dokument ten był przerabiany.

4.3. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65, ze zm., Ugn) poprzez błędne przyjęcie, iż przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w przedmiotowej sprawie zostały spełnione, podczas gdy nie zostały podjęte żadne rokowania ze strony Inwestora;

2) art. 124 ust. 3 Ugn poprzez błędne, niezasadne wszczęcie postępowania administracyjnego, bez dołączenia do wniosku dokumentów z przeprowadzonych rokowań, mimo iż załączenie ww. dokumentów z przeprowadzonych rokowań jest niezbędne dla wszczęcia postępowania administracyjnego;

3) art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb poprzez udzielenie pozwolenia na budowę podmiotowi, który nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

4.4. W świetle przedstawionych zarzutów strony skarżąca kasacyjnie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zdaniem pełnomocnika skarżących, organy obu instancji oraz WSA w Kielcach pominęły w niniejszym postępowaniu całkowicie kwestię niepodjęcia rokowań przez Inwestora, których podjęcie jest niezbędne już dla samego wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Rokowania te nie tylko nie zostały przeprowadzone, jak również nie została pojęta żadna skuteczna próba ich wszczęcia przez Inwestora. Organy obu instancji oraz WSA bezpodstawnie uznały za wystarczające do wszczęcia niniejszego postępowania zwróconą korespondencję Inwestora, wysłaną na adres odmienny niż adres zamieszkania współwłaścicielek przedmiotowej nieruchomości A.Z. i M.Z., tj. ul. [...], [...]. Wskazano, iż A.Z. i M.Z. pod ww. adresem nie zamieszkują już od 2015 r., tak więc wszelkie próby doręczenia pod tym adresem obarczone są wadą nieprawidłowości doręczenia, z uwagi na brak doręczenia współwłaścicielkom jakichkolwiek przesyłek w ich mieszkaniu w rozumieniu art. 42 § 1 K.p.a.

4.5. Na wyznaczoną rozprawę w przedmiotowej sprawie nikt się nie stawił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

5.2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).

5.3. Nie jest usprawiedliwiona jest ta podstawa kasacyjna, w ramach której wskazano na naruszenie art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego stwierdził/nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w tym przepisie może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 Ppsa) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 Ppsa, jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W orzecznictwie zauważa się, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (por. np. wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, CBOSA.nsa.gov.pl). Uogólniając, należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie.

Zaskarżony wyrok został zaopatrzony w uzasadnienie spełniające wymogi z art. 141 § 4 Ppsa. Jasno z motywów tegoż wyroku wynika stanowisko sądu a quo oraz przyczyny, z powodu których uznał on, że skarga nie jest usprawiedliwiona. Wyrok poddaje się kontroli, przeto zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie jest trafny.

5.4. Nie jest skuteczne podnoszenie w związku z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 Ppsa wywodzenie o naruszeniu w postępowaniu administracyjnym przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które w konsekwencji miałoby stanowić przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Niesporne jest, że pisma o wszczęciu postępowania było doręczane na adres F.Z., pismo to odebrała A.Z. (k.37 akt I instancji). Na skutek zawiadomienia o śmierci F.Z. w toku postepowania, na dowód czego sporządzono notatkę urzędową (w aktach organu powiatowego, k. 4), decyzję wydana w I instancji doręczono spadkobiercom po F.Z., którzy wstąpili do postępowania jako jego strony, na adres ujęty w przedmiotowej notatce. Decyzję tę doręczono w sposób przewidziany przepisami K.p.a. W przedmiotowej sprawie nie przeprowadzana rozprawy, ani oględzin, z tego względu wywodzenie w skardze kasacyjnej, jakoby w takich czynnościach nie zagwarantowano udziału stron (Skarżących), jest chybione. Zarazem w skardze kasacyjnej nie wyłuszczono, jakie to fakty istotne dla rozstrzygnięcia pozostały niewyjaśnione, jakie dowody powinny zostać przez organ przeprowadzone, względnie na czym miało polegać naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.

5.5. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 106 § 3 Ppsa w zw. z art. 76a § 4 K.p.a. Z pierwszego z tych przepisów wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, jego działanie dyskrecjonalne, a nie obowiązek. To spostrzeżenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia przepisu art. 106 § 3 Ppsa. W orzecznictwie wskazuje się, że nie przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to cyt. przepis, nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 września 2009 r., I OSK 160/09; 21 września 2010 r., I GSK 243/10; 17 kwietnia 2012 r., II OSK 165/11; 25 września 2012 r., II OSK 840/11, 22 maja 2020, II OSK 3138/19, wszystkie opubl. CBOSA.nsa.gov.pl). Nadto z treści skargi kasacyjnej, jak i wywodów zawartych w zaskarżonym wyroku wynika, że w istocie skarżące kasacyjnie strony domagały się nie tyle przeprowadzenia dowodu z dokumentu, ile z opinii biegłego odnośnie potwierdzenia ich zarzutu dotyczącego przerobienia dokumentu – umowy podpisanej przez poprzedniego właściciela nieruchomości (F.Z.). Dowodu z takiego środka nie dopuszcza przepis art. 106 § 3 Ppsa, przeto tak skonstruowana podstawa kasacyjna, w której zarzucono naruszenie cyt. przepisu, jest nieusprawiedliwiona.

5.6. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb, w skardze kasacyjnej – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – nie uzasadniono tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej, nie wskazano na czym miałoby polegać naruszenie cyt. przepisu.

5.7. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia przepisów art. 124 ust. 1 i 3 Ugn, przywołanych przepisów w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie stosowano. Odnoszą się bowiem one do sprawy zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości m. in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. W przedmiotowej sprawie inwestor dysponował zgodą właściciela nieruchomości (F.Z.) na dokonanie planowanych robót budowlanych, a następcy tegoż nie przedstawili w toku postępowania dowodów wskazujących na skuteczne rozwiązanie tej umowy.

6. Skoro podstawy skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, to podlegała ona oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.