Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 5074/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 482/20 w sprawie ze skargi J. O. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17 lutego 2020r., nr 1201-IEW-2.4123.12.2019.8, 1201-IEW-2.4123.13.2019.2, 1201-IEW-2.4120.4.2019.11 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z dnia 9 października 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 482/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi J. O. (dalej: "Skarżąca", "Strona"), na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, z dnia 17 lutego 2020 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

1.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie:

- decyzją z dnia 17 lutego 2020 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 października 2019 r., orzekającej o solidarnej ze spółką, odpowiedzialności skarżącej, jako byłego prezesa jednoosobowego zarządu, za zaległości tej spółki z tytułu: podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2014 r. w kwocie 1.767,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które na dzień 7 października 2019 r. wynosiły 787,00 zł; podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2014 r. w kwocie 4.098,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które na dzień 7 października 2019 r. wynosiły 1.791,00 zł; podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2014 r. w kwocie 20.922,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które na dzień 7 października 2019 r. wynosiły 8.971,00 zł; kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie łącznej 1.859,58 zł;

- decyzją z dnia 17 lutego 2020 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 października 2019 r., orzekającej o solidarnej ze spółką, odpowiedzialności skarżącej, jako byłego prezesa jednoosobowego zarządu, za zaległości tej spółki z tytułu: podatku od towarów i usług za I kwartał 2015 r. w kwocie 1.512,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które nadzień 07.10.2019 r. wynoszą 538,00 zł; kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 92,81 zł;

- decyzją z dnia 17 lutego 2020 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 października 2019 r. orzekającej o solidarnej ze spółką, odpowiedzialności skarżącej, jako byłego prezesa jednoosobowego zarządu, za zaległości tej spółki z tytułu: podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy obejmujący okres od dnia 11 września 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. w kwocie 37.307,00 zł; odsetek za zwłokę od ww. zaległości, które na dzień wydania decyzji tj. na dzień 7 października 2019 r. wynosiły 13.500,00 zł; odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za m-ce: III, IV, V i VII/2014 r. w kwocie łącznej 3.276,00 zł; kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie łącznej 725,90 zł.

Od powyższych decyzji skarżąca wniosła skargi, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 482/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że w sprawie niniejszej bezspornym jest, że spółka w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji posiadała nieprzedawnione zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014r. oraz za I kwartał 2015 a także zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 11 września 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. Zaległości te powiązane były z odsetkami oraz kosztami prowadzonych wobec spółki postępowań egzekucyjnych. Skarżąca była nadto prezesem jednoosobowego wówczas zarządu spółki, funkcję tę sprawowała od dnia 11 września 2013 r. do dnia 8 maja 2015 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniesiono, że w trakcie postępowania egzekucyjnego nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe spółki wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy potwierdził bowiem, że organ egzekucyjny podejmował wszechstronne działania, mające na celu ustalenie i wyegzekwowanie składników majątku spółki, przy tym w trakcie prowadzonej egzekucji nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. W tym stanie rzeczy, organ egzekucyjny zasadnie stwierdził, że powyższe okoliczności wskazują, iż egzekucja prowadzona do majątku spółki okazała się bezskuteczna, co w konsekwencji znalazło wyraz w wydanym przez organ pierwszej instancji postanowieniu o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 5 kwietnia 2019 r. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, trafnie DIAS ocenił, że organ egzekucyjny wyczerpał wszystkie możliwości ustalenia majątku spółki. Organy podatkowe obu instancji zasadnie przyjęły, że w sprawie wykazano spełnienie drugiego z pozytywnych kryteriów orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji.

Spółka nie regulowała w terminie swoich zobowiązań podatkowych począwszy od kwietnia 2014 r., nie płaciła zaliczek na podatek dochodowy również za lata 2015-2016, co potwierdza raport "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 15 kwietnia 2019 r.", zgodnie z którym, zaległości, wraz z odsetkami, wynoszą łącznie 72.854,00 zł. Ponadto, jak wynika z raportu w zakresie podatku VAT "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 15 kwietnia 2019 r.", spółka posiadała zaległości w tym podatku za miesiące marzec, kwiecień i maj 2014 r., I i IV kwartał 2015r., II i IV kwartał 2016 r., I kwartał 2017 r. w łącznej wysokości (wraz z odsetkami) 76.468,00 zł. Spółka nie składała sprawozdań finansowych za lata 2014-2017, do czego była obowiązana. Powyższe sprawozdania finansowe nie zostały również złożone przez spółkę w Sądzie Rejestrowym, co potwierdza brak wzmianek o złożonych dokumentach w rubryce 2 Działu 3 wydruku pełnego odpisu z KRS z dnia 16 kwietnia 2019 r. podatniczka, jako prezes zarządu z racji pełnionej funkcji musiała znać stan finansów spółki i mieć pełną świadomość sytuacji finansowej podmiotu, którym zarządzała. Skarżąca miała prawo i obowiązek zabezpieczyć prawa wierzycieli na odzyskanie swoich należności i to już̇ w momencie wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, mimo to nie dokonała we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, nie nastąpiło również wszczęcie postepowania układowego w okresie, gdy skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki. Jak zatem wynikło z powyższej analizy wszystkie przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej jako członka zarządu zostały spełnione. W konsekwencji skargi oddalono.

1.3. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") poprzez dokonanie wadliwej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organy podatkowe obu instancji art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "o.p.") a w konsekwencji uznanie, że skarżąca ponosi odpowiedzialność podatkową za zaległości spółki mimo, że odpowiedzialność ta dotyczy zaległości podatkowej z tytułu zobowiązania, którego termin płatności upływał w czasie, kiedy skarżąca ani formalnie, ani faktycznie nie pełniła obowiązków członka zarządu tej spółki;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organy podatkowe obu instancji art. 116 § 1 pkt 2 o.p., a w konsekwencji uznanie, że skarżąca nie wykazała istnienia niespornych, niezabezpieczonych zastawem i możliwych do zajęcia egzekucyjnego wierzytelności, w oparciu o które możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki.

2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

3.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 dalej: "ustawa COVID") oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 lutego 2024 r. Wymienionym zarządzeniem strony zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i poinformowano o możliwości uzupełnienia argumentacji w piśmie procesowym, z zachowaniem trybu określonego w art. 66 p.p.s.a. Zarządzenie zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącej kasacyjnie w dniu 13 marca 2024 r., natomiast przez organ w dniu 5 marca 2024 r. Żadna ze stron nie uzupełniła stanowiska oraz nie wyraziła sprzeciwu co do zastosowanego trybu rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy COVID w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy.

3.3. Zgodnie z art. 116 § 1 o.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się w całości lub w części bezskuteczna chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przepis § 2 tego artykułu stanowi natomiast, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Stosownie do brzmienia art. 116 § 4 o.p. powołane przepisy stosuje się również do byłego członka zarządu.

W konstrukcji art. 116 o.p. z jednej strony zawarto przesłanki pozytywne odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe, których wykazanie stanowi obowiązek organu podatkowe. Należą do nich wykazanie po pierwsze okoliczności, dotyczące pełnienia funkcji członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz po drugie bezskuteczności egzekucji skierowanej do majątku spółki. Z drugiej strony, dyspozycja art. 116 o.p. zawiera tzw. przesłanki egzoneracyjne, których zaistnienie zwalnia członka zarządu - z udziałem którego prowadzone jest postępowanie - od odpowiedzialności. Do przesłanek tych zalicza się wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też, że wskazał on mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Ciężar wykazania powyższych przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu.

3.4. Jedną z kluczowych przesłanek pozytywnych do przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią jest pełnienie funkcji przez członka zarządu w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego spółki (art. 116 § 2 o.p.). Zgodnie z pełnym wydrukiem odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 16 kwietnia 2019 r. oraz pismem Sądu Rejonowego dla K. z dnia 29 kwietnia 2019 r. wywiedziono, że w terminach płatności zobowiązań podatkowych, skarżąca pełniła funkcję prezesa zarządu spółki. Funkcję tę pełniła od dnia 11 września 2013 r. do dnia 8 maja 2015 r. Od dnia 8 maja 2015 r. funkcję tę pełni S. P.. Zdaniem organu drugiej instancji, wydając decyzje z dnia 7 października 2019 r., co potwierdził następnie Sąd pierwszej instancji, w terminach płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych, skład zarządu spółki był jednoosobowy, co skutkowało orzeczeniem o solidarnej ze spółką odpowiedzialności za zaległości podatkowe.

Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji, terminem do zgłoszenia upadłości spółki lub wszczęcia postępowania układowego, był co najmniej dzień 6 maja 2014 r., a obowiązek zgłoszenia wniosku spoczywał na skarżącej jako prezesie zarządu, którym jak wynika z akt sprawy, podatniczka była w tej dacie. Jednakże nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, nie był również składany wniosek o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, co potwierdza pismo Sądu Rejonowego dla K. z dnia 24 kwietnia 2019 r., skierowane do organu pierwszej instancji.

Spółka nie regulowała w terminie swoich zobowiązań podatkowych począwszy od kwietnia 2014 r., nie opłacane były zaliczki na podatek dochodowy również za lata 2015-2016, co potwierdził raport "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 15 kwietnia 2019 r.", zgodnie z którym, zaległości spółki (wraz z odsetkami) wynosiły łącznie 72.854,00 zł. Ponadto, jak wynika z raportu w zakresie podatku od towarów i usług "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 15 kwietnia 2019 r.", spółka posiada zaległości w tym podatku za miesiące marzec, kwiecień i maj 2014 r., I i IV kwartał 2015 r., II i IV kwartał 2016 r., I kwartał 2017 r. w łącznej wysokości (wraz z odsetkami) 76.468,00 zł. Spółka nie składała sprawozdań finansowych za lata 2014-2017, do czego była obowiązana.

3.5. Dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nie ma znaczenia to, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych, czy tylko niektórych z nich. Nie ma też znaczenia wielkość niewykonanych przez dłużnika zobowiązań. Istnienie podstaw do ogłoszenia upadłości determinuje wyłącznie przesłanka niewykonania przez dłużnika wymagalnych zobowiązań, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie (wyroki NSA z: 15 maja 2019 r., II FSK 1427/17, Lex nr 2779180; 12 kwietnia 2018 r., I FSK 1359/16; 17 maja 2016 r., II FSK 798/14; 24 lutego 2016 r., I FSK 1864/14). Z niewypłacalnością dłużnika, o której mowa w art. 10 i 11 ust. 1 p.u.n. mamy również do czynienia, gdy dłużnik ten nie zaspakaja jednego tylko wierzyciela posiadającego znaczną wierzytelność (por.m.in. wyroki NSA z: 10 stycznia 2017 r., II FSK 3737/14; 23 października 2018 r., II FSK 3005/16; 28 kwietnia 2017 r., I FSK 1624/15; 12 lutego 2019 r., II FSK 3336/18; 27 listopada 2019 r., II FSK 63/18 oraz 6 marca 2020 r., II FSK 2144/19). Jak wskazano m.in. w wyroku NSA z 23 czerwca 2021 r., III FSK 75/21 przesłanka egzoneracyjna wymieniona w art. 116 § 1 pkt 1 o.p. odnosi się bowiem wyłącznie do zgłoszenia wniosku, a nie do skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości. Wniosek należy złożyć wówczas, gdy zaistnieją przesłanki niewypłacalności dłużnika, określone w art. 10 i art. 11 p.u.n. Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, powinien dla uwolnienia się od odpowiedzialności taki wniosek zawsze złożyć.

Skarżąca nie wykazała, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie jej odpowiedzialności. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, należy wziąć pod uwagę treść art. 48 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że sąd zwolniony jest od oceny argumentacji opartej o dokument, który stanowi kopię niepoświadczoną za zgodnością z oryginałem. Z przyczyn formalnych brak jest podstaw aby na tej podstawie dokonywać weryfikacji prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych. Zatem w konsekwencji, nie można było uznać przedłożonego przez skarżącą dokumentu "rezygnacja z funkcji Prezesa Zarządu" (niebędącego ani oryginałem, ani potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią) za dowód potwierdzający, że w dniu 12 września 2013 r., skarżąca złożyła rezygnację ze sprawowanej funkcji członka zarządu w spółce, a tym samym uwolniła się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki.

3.6. Na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej przesłanka bezskuteczności egzekucji rozumiana jest jako brak możliwości przymusowego zaspokojenia wierzyciela publicznoprawnego w toku wszczętej i przeprowadzonej przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki. Może być wykazana nie tylko na podstawie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ale także w inny sposób. Znajduje to potwierdzenie w wykładni językowej art. 116 § 1 o.p., z którego nie wynikają żadne wymogi co do formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji stwierdza się na podstawie okoliczności wynikających z czynności przeprowadzonych w postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok SN z 6 czerwca 2013 r., II UK 329/12). Stwierdzenie istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji, może nastąpić dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, obejmującego zaległości podatkowe podatnika, a postępowanie egzekucyjne winno być prowadzone w stosunku do całego majątku spółki, jej wszystkich aktywów (por. uchwała NSA z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08; wyrok NSA z 9 maja 2017 r., I FSK 1614/15). W takim ujęciu, przy bezspornym braku zaspokojenia wierzyciela w wyniku przeprowadzonej egzekucji, należy podkreślić, że ocena prawidłowości podejmowanych czynności w postępowaniu egzekucyjnym nie jest przedmiotem postępowania w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2020 r., II FSK 1145/18). Postępowanie z art. 116 § 1 o.p. nie służy bowiem przeprowadzaniu kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jako postępowanie wykonawcze stanowi odrębną procedurę opatrzoną specyficznymi środkami odwoławczymi takimi jak zarzuty, czy skarga na czynności egzekucyjne (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2009 r., I FSK 608/08). Ewentualna wadliwość postępowania egzekucyjnego powinna być podnoszona i skarżona przewidzianymi środkami w tym właśnie postępowaniu (por. wyrok NSA z 25 maja 2010 r., I FSK 949/09).

Postępowanie egzekucyjne do majątku spółki za jej zaległości podatkowe okazało się bezskuteczne. Ustalono, że w związku z nieuregulowaniem przez spółkę kwot, wynikających z korekt deklaracji podatkowych VAT-7 oraz wynikających z deklaracji CIT-8 - w celu ich wyegzekwowania – Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuły wykonawcze, celem prowadzenia egzekucji z majątku spółki. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności egzekucyjnych, które nie doprowadziły do zaspokojenia zaległości. Z ustaleń organu egzekucyjnego wynikło, że spółka prowadziła działalność w K., jednakże nie posiadała żadnych ruchomości. Dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] S.A., Banku [...] w D., Banku [...] w K., Banku [...] w K., Banku [...] w K., Banku [...] w S., [...] Bank S.A., jednak nie uzyskano żadnych kwot, pozwalających na zaspokojenie zaległości. Informacje uzyskane z dostępnych organowi egzekucyjnemu aplikacji (OGNIVO, CEPIK, Serwis Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości, ANALIZATOR, SeRCe, WRO-SYSTEM, CERBER) nie ujawniły żadnego majątku spółki, podlegającego egzekucji i pozostały bez wpływu na bieg postępowania egzekucyjnego. Ostatecznie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 5 kwietnia 2019 r. umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezskuteczność.

Wierzytelności wskazane przez skarżącą były weryfikowane przez organ egzekucyjny, jednak pomimo dokonanych zawiadomień o zajęciu wierzytelności i ponagleń, nie udało się wyegzekwować żadnej należności. W tym stanie rzeczy zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że wskazane przez stronę sporne wierzytelności nie tylko nie spełniały kryterium mienia w rozumieniu przepisu art. 116 § 1 pkt 2 o.p. z tego powodu, że nie nadawały się do efektywnej egzekucji, ale również z tego powodu, iż nie stanowiły mienia nowego, nieznanego organowi egzekucyjnemu i nieobjętego prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Pomimo bowiem podjętych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych nie udało się wyegzekwować żadnej należności. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli i niewłaściwego zastosowania art. 116 § 2 o.p. są bezzasadne.

3.7. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok nie narusza podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa zarówno procesowego, jak i materialnego. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną podstaw, stosownie do art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Wojciech Stachurski Anna Dalkowska Sławomir Presnarowicz