Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1468/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : SWSA Piotr Fronc (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź Protokolant : starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2023 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 października 2022 r., znak: WI-I.7840.15.52.2021.DA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją Starosty Tatrzańskiego NR 167/2021 z 17 maja 2021 r., znak: AB.6740.628.2020.DB zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom – K. S. i Ł. S., pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego obejmującego rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dwulokalowego) wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, elektrycznej wraz z WLZ, gazową oraz zewnętrzny odcinek instalacji wewnętrznej kanalizacji sanitarnej, zbiornikiem bezodpływowym na deszczówkę, terenami utwardzonymi: dojazdem, dojściem, miejscami postojowymi, miejscem na ustawienie kontenera na odpady stałe, murkami oporowymi; na działce ewid. nr [...] obręb 12 Z. .

R. O. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając:

- naruszenie art. 10 § 1 kpa w związku z art. 28 kpa – poprzez brak zapewnienia odwołującemu się udziału w postępowaniu administracyjnym, pomimo iż jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości (a);

- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 Pb w związku z naruszeniem ustaleń UCHWAŁY Nr LVIII/926/2010 RADY MIASTA ZAKOPANE z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego PARDAŁÓWKA – ANTAŁÓWKA – będzie to budynek wielorodzinny, a nie jednorodzinny (b);

- naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z § 9 ust. 3 rozporządzenia – niezachowanie wymaganej odległości pomiędzy ścianą budynku z oknami lub drzwiami do granicy z działką odwołującego się (c);

- naruszenie § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dni 12 kwietnia 2022 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – znaczące ograniczenie dostępu do światła dziennego, a co za tym idzie należyte nasłonecznienie działki oraz pomieszczeń (d);

- naruszenie art. 7 kpa, art. 8 kpa, art., 39 kpa, art. 77 kpa, art. 107 kpa oraz art. 110 kpa – pozbawienie odwołującego się możliwości wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego na etapie postępowania przed organem I instancji oraz składania uwag (e),

- naruszenie art. 6 kpa, 8 kpa – niezbadanie wszelkich okoliczności sprawy, a co za tym idzie naruszenie zaufania do organów władzy państwowej (f);

- naruszenie § 14 pkt. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - brak dostępu do drogi publicznej – dostąp do działki odbywa się poprzez służebność o szerokości ok. 3-3,5, zatem brak wymaganej wartości 4,5 m (g);

- naruszenie § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – odległość krawędzi dachu będącego okapem od strony zachodniej wynosi 1,15 – 1,23 m, a zatem jest mniejsza niż wymagana przepisem (h);

- naruszenie § 6 ust. 2 pkt 6 ppkt g Miejscowego Planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego UCHWAŁY Nr LVIII/926/2010 RADY MIASTA ZAKOPANE z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego PARDAŁÓWKA – ANTAŁÓWKA – projektowany dach zdaniem Odwołującego się nie stanowi klasycznego dachu dwuspadowego okrywającego dwoma połaciami obrys ścian zewnętrznych przedmiotowego budynku (...) (i);

- planowane wejście na działkę nr [...] (współwłasność odwołującego się) oraz prowadzenie na tej działce robót budowlanych tj.: utwardzeniem oraz zakresem opracowania, podczas gdy działka o nr [...] nie jest objęta niniejszym opracowaniem (j);

- brak zwymiarowania okapu od strony zachodniej z granica działki - analiza wykazała zwymiarowanie odległości ścian tj.: 3,20 – 3,28 m, podczas gdy z projektu budowlanego (rysunek rzut poddasza) odległość najbardziej wysuniętego fragmentu połaci dachowej wynosi 2,05 m (k).

W odpowiedzi na zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, jeden z uczestników postępowania dodatkowo wskazał, że:

- dostęp do drogi publicznej odbywa się po służebności szerokością 3 – 3,5 m, więc narusza to zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – brak wymaganej szerokości 4,5 m (tożsame z zarzutem (g));

- przebieg kanalizacji sanitarnej pasem służebności na działce inwestycyjnej – odległość budynku (muru) od kanalizacji sanitarnej to 4 metry – jest służebność przy

samym murze, naruszenie minimalnych odległości sieci kanalizacyjno-sanitarnej od

fundamentów budynku (l);

- planowany nasyp jest niezgodny z służebnością (ł);

- naruszenie § 12 ust. 1 pkt rozporządzenia – od strony wschodniej odległość ściany z otworem drzwiowym wynosi 3,08 – 3,39 m, a nie 4 m (tożsame z zarzutem (c)).

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 października 2022 r. znak WI-I.7840.15.52.2021.DA, Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na wstępie organ odwoławczy podkreślił odpowiedzialność projektanta za przyjęte rozwiązania oraz ocenił, że złożony projekt budowlany jest kompletny i zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie.

Wojewoda stwierdził, że inwestor ma dostęp do drogi publicznej poprzez istniejącą drogę wewnętrzną po działce [...], której jest współwłaścicielem. Na projekcie zagospodarowania terenu zostały naniesione wymiary drogi służebnej, której szerokość wynosi 3,52-3,75 zm. Organ zaznaczył, że z istniejącej już drogi wewnętrznej korzystają właściciele in. budynków, w tym skarżący. Zatem zarzut g jest bezzasadny.

Odpowiadając na zarzut c stwierdzono, że usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza § 12 rozporządzenia. Odległości ścian budynku od granicy wschodniej wynoszą bowiem 3,08-3,39 m (co dotyczy ściany bez otworów okiennych i drzwiowych) oraz 4,26 m (co dotyczy ściany z otworami okiennymi i drzwiami).

W odpowiedzi na zarzut h, wyjaśniono, że zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu, inwestycja została zaprojektowana na terenie działki nr [...]. Budynek zlokalizowany został 4,89 m – 6,63 m od granicy z działką nr [...] od strony północnej. Od strony zachodniej 9,15 m – 9,37 m (działka nr [...]), od strony wschodniej 3,08 m – 3,39 m oraz 4,26 m (działka nr [...]) oraz od strony południowej 5,38 m – 7,80 m (działka nr [...]), co spełnia wymagania § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia.

Zarzut k uznano również za chybiony. Co prawda od strony granicy zachodniej (z działką nr [...]), brak jest zwymiarowania okapów, jednakże odległość budynku od granicy działki wynosi co najmniej 9,15 m, a okapy mają szerokość 1 m zatem są spełnione zapisy rozporządzenia.

W odniesieniu do zarzutu d, wyjaśnia się, że zgodnie z materiałem dowodowym oraz wiedzą techniczną projektanta, projektowany budynek nie narusza przepisów rozporządzenia w kwestii zacieniania oraz przesłaniania istniejącego budynku.

Wobec uwagi j wskazano, że zakres opracowania oraz utwardzenie znajdują się całkowicie na działce inwestora. Utwardzenie wskazane jako droga jest utwardzeniem istniejącym na działce nr [...] (inwestora).

W odniesieniu do zarzutu l organ odwoławczy stwierdził, że przyłącz instalacji kanalizacji sanitarnej, wodociągowej i gazowej nie są objęte przedmiotowy wnioskiem, zatem organ nie ma podstaw do ich oceny. Zarzut ł jest natomiast chybiony z tego względu, że wszelkie planowane roboty ziemne tj. niwelacja terenu poprzez nasyp znajduje się poza wyznaczoną służebnością na działce nr [...].

Finalnie Wojewoda ocenił, że przedłożony projekt jest zgodny na ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, zawartego w uchwale nr LVIII/926/210 Rady Miasta Zakopane z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego PARDAŁÓWKA – ANTAŁÓWKA" (Dz.U.Wojew.Małopol.2010.442.3244 ze zmianami), dotyczy on bowiem terenów objętych symbolem 9.MN - tereny zabudowy mieszkaniowe jednorodzinne.

W skardze od powyższej decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez brak należytego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z ustaleniami mpzp, a w szczególności § 6 ust. 2 pkt 6 lit. g miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą nr LVIII/926/2010 Rady Miasta Zakopane z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pardałówka-Antałówka", poprzez uznanie, że zaprojektowany dach stanowi klasyczny dach dwuspadowy okrywający dwoma połaciami obrys ścian zewnętrznych przedmiotowego budynku w sytuacji, gdy "realizacja dachów jako dwuspadowych za wyjątkiem budynków zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego, o kącie nachylenia głównych połaci pomiędzy 45-54 stopni. Dopuszcza się realizację dachów dwuspadowych z przyczółkami, dachów czteropołaciowych lub wielopołaciowych oraz w wypadku zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego dachów płaskich. Zakaz realizacji dachów namiotowych",

2. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez brak należytego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w szczególności z:

a) § 14 pkt 1, 2 i 3 cyt. rozporządzenia poprzez uznanie, że planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, w sytuacji, gdy dostęp do drogi publicznej odbywa się poprzez służebność o szerokości ok. 3-3,5 m, podczas gdy inwestycja powinna mieć zapewniony dojazd i dojście o szerokości co najmniej 4,5 m,

b) § 14 pkt 3 cyt. rozporządzenia poprzez brak zapewnienia dojścia do terenu inwestycji,

c) § 12 ust. 6 pkt 1 cyt. rozporządzenia poprzez uznanie, że zachowana została odległość od granicy działki sąsiedniej w sytuacji, gdy odległość krawędzi dachu będącego okapem od strony zachodniej w projektowanym budynku wynosi 1,15 – 1,23 m, a więc mniej niż dopuszcza ustawodawca;

3. objęcie robotami budowlanymi (utwardzeniem) jak i zakresem opracowania działki ewid. nr [...] obr. 12 w Z. , która to nie została włączona do opracowania,

4. brak zaznaczenia na elewacji zachodniej okapu otwarcia dachowego od granicy działki,

5. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz pobieżne rozpoznanie sprawy i niewyczerpujące rozpoznanie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę,

6. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na zaniechaniu dokonania wszechstronnej i dokładnej oceny okoliczności niniejszej sprawy, co miało istotny wpływ na wynik przedmiotowego postępowania i doprowadziło do wydania decyzji naruszającej art. 138 § 2 kpa,

7. naruszenie art. 6 i art. 8 kpa poprzez niedokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady budowania zaufania do organów władzy państwowej,

8. naruszenie art. 7, art. 8 i art. 12 kpa poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania wnikliwie i szybko oraz w zakresie niezbędnym dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, co jest rażąco sprzeczne z zasadą szybkości i prostoty postępowania oraz narusza słuszny interes skarżącego,

9. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego w zakresie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz brak wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

10. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy skarżoną decyzję w sytuacji, gdy zaistniały wszelkie podstawy do wydania decyzji kasacyjnej,

11. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez niego niezastosowanie polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji i nieorzeczenie co do istoty sprawy.

W świetle powyższego wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2023, poz. 259), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe przepisy wskazują zatem po pierwsze na przesłanki, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia na budowę, wśród których należy wymienić przede wszystkim zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami odrębnymi, zaś po drugie, na charakter prawny decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak spełnienia choćby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestycyjnym, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Natomiast w razie spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że organy zasadnie uznały, iż przedłożony projekt spełnia powyższe wymagania, przez co nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Po pierwsze, badana inwestycja zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka inwestycyjna usytuowana jest na terenie oznaczonym w Uchwale Nr LVIII/926/210 Rady Miasta Zakopane z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego PARDAŁÓWKA – ANTAŁÓWKA" (Dz.U.Wojew.Małopol.2010.442.3244 ze zmianami), objętym symbolem 9.MN - tereny zabudowy mieszkaniowe jednorodzinne. Uchwała ta wyraźnie wskazuje, że podstawowym przeznaczeniem tego terenu jest budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Nie budzi zatem wątpliwości, że planowana inwestycja dotycząca budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dwulokalowego), jest zgodna z planistycznym przeznaczeniem terenu objętego inwestycją. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Jednym z warunków zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej. Dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Musi on zostać wykazany przez inwestora w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym zakresie nie jest wystarczające twierdzenie inwestora o istnieniu takiego dostępu. W orzecznictwie wskazuje się, że "warunek przewidziany w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. będzie spełniony tylko wówczas, gdy teren ma dostęp do drogi zaliczonej do jednej z dróg wymienionych w art. 2 u.d.p. Dostęp ten może być bezpośredni, jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których albo ustanowiono służebność drogową albo stanowiących drogi wewnętrzne. Dostęp prawny do drogi publicznej oznacza, że musi on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego. Faktyczny dostęp musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych. Zapewnienie dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej jest bowiem jednym z kilku warunków, od spełnienia których uzależniona jest możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy" (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 207/18).

W opinii Sądu organy budowlane zasadnie uznały, że warunek ten jest w przedmiotowej sprawie spełniony. Inwestycja posiada bowiem zagwarantowany prawnie bezpośredni dostęp do gminnej drogi publicznej poprzez zjazd na istniejącą drogę wewnętrzną na działce nr [...], której inwestor jest współwłaścicielem oraz poprzez służebność na działce nr [...].

Skarżący miał zastrzeżenia odnośnie szerokości dojazdu, twierdząc, że powinien on wynosić min. 4,5 m. Powyższe kwestie zostały jasno uregulowane w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2022.1225). Zgodnie z tym przepisem do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3).

Z powyższych zapisów wynika, że minimalna szerokość drogi dojazdowej wynosi 3 m, a zaprojektowana droga służebna ma szerokość 3,52-3,75 m, co oznacza, że nie ma podstaw, aby nałożyć na inwestora wymóg wykonania szerszej drogi. Wskazywany przez skarżącego wymiar 4,5 m musi być zachowany wyłącznie wtedy, gdy projektowany jest ciąg pieszo-jezdny, a z takim założeniem projektowym nie mamy w przedmiotowej sprawie do czynienia.

Powyższą ocenę potwierdza ponadto funkcjonujący w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym "wymagania dotyczące szerokości dróg dojazdowych do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związanych, ustalone w § 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), nie mają zastosowania do stanów już istniejących" (por. postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II Ca 894/17). Skoro zatem w chwili obecnej na działce drogowej będącej przedmiotem współwłasności odbywa się ruch drogowy zapewniający dojazd do sąsiednich zabudowań, w tym do działki inwestycyjnej oraz budynku będącego własnością skarżącego, nie można skutecznie odmawiać prawa do dalszej zabudowy na tej podstawie, że droga nie spełnia wymagań zawartych w cyt. rozporządzeniu.

Bezzasadny był w tym zakresie zarzut naruszenia zasady równego traktowania. Skoro jak wskazano powyżej dojazd ma odbywać się po istniejącej już drodze wewnętrznej, wyrazem równego traktowania jest właśnie dopuszczenie inwestycji, która będzie wykorzystywać drogę wewnętrzną w jej obecnej szerokości. Zupełnie nieuprawnione byłoby zablokowanie inwestycji z uwagi na wymiary dojazdu, skoro ten sam dojazd nie uniemożliwił wcześniej realizacji innych budynków.

Sporny budynek został również zaprojektowany w przepisowych odległościach od granicy działki, nie naruszając norm zawartych w § 12 cyt. rozporządzenia. Z § 12 ust. 1 wynika, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W projekcie zagospodarowania terenu ściany bez otworów okiennych i drzwiowych znajdują się w odległości 3,08-3,39 m od granicy, natomiast pozostałe ściany – w odległości 4,26 m. Odległości te są zatem zgodne z zacytowanym powyżej przepisem.

Skarżący zarzucał w tym zakresie, że zbyt blisko od granicy zaprojektowano krawędź dachu. W opinii Sądu i w tym zakresie odległości zostały zachowane. Zgodnie bowiem z §12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Tymczasem w analizowanym projekcie zaplanowano, że odległości od krawędzi dachu do granicy działki wynoszą: od strony wschodniej 1,50 m – 1,92 m, od strony granicy północnej 4,89 m – ok. 5,5 m, od strony granicy zachodniej ok. 8,00 m – ok. 9,25 m, a od strony z granicą południową ok. 4,75 – ok. 6,25 m. W żadnym zatem miejscu odległość ta nie wynosi 1,15-1,23 m, jak podnosił skarżący.

Wbrew zarzutom skargi, nie budzi również zastrzeżeń geometria dachu. W projekcie wskazano, że budynek zostanie przykryty wielopołaciowym dachem o kącie nachylenia 45 stopni (str. 26 projektu). Tymczasem zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 6 lit. g miejscowego planu, na terenie objętym inwestycją dopuszcza się realizację dachów jako dwuspadowych za wyjątkiem budynków zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego, o kącie nachylenia głównych połaci pomiędzy 450 – 540. Dopuszcza się realizację dachów dwuspadowych z przyczółkami, dachów czteropołaciowych lub wielopołaciowych oraz w wypadku zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego dachów płaskich. Obowiązuje ponadto zakaz realizacji dachów namiotowych. Zaprojektowany dach o charakterze wielopołaciowym jest zatem zgodny z założeniami planistycznymi, które wbrew zarzutom skargi nie nakładają absolutnego wymogu zastosowania dachów dwuspadowych, wyraźnie dopuszczając dachy wielopołaciowe, co wykorzystano w projekcie.

Nie znajduje również pokrycia w projekcie zarzut objęcia inwestycją działki ewid. nr [...] obr. 12. Z dokumentacji wynika, że całość inwestycji jest zlokalizowana na działce nr [...], będącej własnością inwestora.

Bezzasadne i gołosłowne były zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2022 r. poz.2000 ze zm.). Nie jest bowiem prawdą, że organy przeprowadziły postępowanie w sposób nierzetelny. Wręcz przeciwnie, z zaskarżonej decyzji oraz z poprzedzającej decyzji organu I instancji wynika, że przedłożony projekt został wszechstronnie zbadany w zakresie wynikającym z powołanych na wstępie przepisów. Wobec tego, że okazał się on kompletny, zgodny z założeniami planistycznymi i przepisami technicznymi, organ zobowiązany był do jego zatwierdzenia. Wbrew zarzutom skargi to odmowa udzielenia pozwolenia na budowę w obliczu takich ustaleń byłaby działaniem naruszającym zaufanie do organów administracyjnych. Stąd również zarzut naruszenia art. 8 kpa podlegał oddaleniu.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.