Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 467/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 11
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 92
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1592
law: ustawa z dnia 5 czerwca 1998  r. o samorządzie powiatowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa Prezydenta Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przyznania odszkodowania 1. oddala skargę, 2. oddala wniosek uczestniczki postępowania M.D. o zasądzenie kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 maja 1996 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego T. S. i M. D. wystąpili o odszkodowanie za rzeczywistą szkodę poniesioną wskutek wydania dwóch orzeczeń Zarządu Miejskiego w G., tj. orzeczenia z dnia 10 sierpnia 1948 r. i z dnia 7 września 1949 r. oraz orzeczenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w G. z dnia 5 marca 1959 r. – jako wydanych niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o popieraniu budownictwa (Dz. U. Nr 52, poz. 270 ze zm.).

Wniosek ten stanowił następstwo trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (z 15 listopada 1995 r. oraz dwóch z 10 stycznia 1996 r.) stwierdzających nieważność w/w orzeczeń. Przedmiotem sporu była z kolei kwestia nabycia na własność w oparciu o dyspozycję art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o popieraniu budownictwa nieruchomości położnej w G. przy ul. [...].

Decyzją z dnia 8 kwietnia 1997 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przyznania odszkodowania w żądanej wysokości. Decyzja ta została doręczona m.in. Prezydentowi Miasta G.

Decyzją z dnia 29 września 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po kolejnym rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności stwierdziło nieważność w/w decyzji z dnia 8 kwietnia 1997 r. Zgodnie z rozdzielnikiem również i ta decyzja została doręczona Prezydentowi Miasta G.

W dniu 17 czerwca 2004 r. Skarb Państwa – reprezentowany przez Prezydenta Miasta G. zawarł z T.S ugodę przed Sądem Okręgowym w G. (sygn. akt [...]) wyczerpującą roszczenia odszkodowawcze w/w osoby względem Skarbu Państwa. Pismem z dnia 9 stycznia 2009 r. pełnomocnik T. S. cofnął wniosek o przyznanie odszkodowania, co skutkowało wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 4 maja 2008 r. decyzji o umorzeniu postępowania o odszkodowanie w zakresie dotyczącym T. S.

Pismem z dnia 29 grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium wezwało Prezydenta Miasta G. reprezentującego Skarb Państwa do oświadczenia co było przedmiotem sporu zakończonego ugodą zawartą przed Sadem Okręgowym w G. w dniu 17 czerwca 2004 r.

W piśmie z dnia 2 lutego 2009 r. Prezydent Miasta G. wskazał, że w/w ugoda została zawarta pomiędzy Gminą Miasta G. a T. S.

Z kolei pełnomocnik M. D. i T. S. w piśmie z dnia 9 stycznia 2009 r. wskazał, że w/w ugoda została zawarta pomiędzy Skarbem Państwa reprezentowanym przez Prezydenta Miasta G. a T. S.

Na rozprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dniu 8 września 2010 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta G. zakwestionował legitymację Gminy Miasta G. do udziału w prowadzonym postępowaniu, wskazując, że w sprawach odszkodowawczych organem reprezentującym Skarb Państwa jest wojewoda. Pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał z kolei, że odszkodowanie winno być zasądzone od Prezydenta Miasta G. reprezentującego Skarb Państwa. Nadto pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał na możliwość zawarcia ugody.

W piśmie z dnia 28 września 2010 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta G. przedstawił argumentację przemawiającą za odmową przyznania M. D. żądanego odszkodowania. Nadto pełnomocnik wskazał – powołując się na art. 36 ust. 3 pkt ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, że w prowadzonym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym postępowaniu w sprawie o odszkodowanie (nie będącym sprawą z zakresu gospodarowania nieruchomościami) biernie legitymowany jest Skarb Państwa. Tym samym organem reprezentującym Skarb Państwa w przedmiotowym postępowaniu winien być Wojewoda [...] W reasumpcji pełnomocnik podniósł, że "[...] Gmina Miasta G. nie widzi możliwości zakończenia postępowania w drodze ugody przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym."

Pismem z dnia 12 października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało Prezydenta Miasta G. – reprezentującego Skarb Państwa, że oszacowana przez biegłego rzeczoznawcę wartość nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] i stanowiącej przedmiot sporu wynosi 2.088.000 zł. Jednocześnie Kolegium wezwało Prezydenta Miasta G. – reprezentującego Skarb Państwa do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i złożenia stosownych wniosków, w tym odnoszących się do propozycji zawarcia ugody.

W dniu 27 października 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, w którym wskazano, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym Prezydent Miasta G. występuje jako organ administracyjny a nie materialno - prawny reprezentant Skarbu Państwa. Rolę materialno - prawnego reprezentanta Skarbu Państwa Prezydent Miasta G. odgrywa dopiero w ewentualnym postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym, zainicjowanym po wyczerpaniu administracyjnego trybu odszkodowawczego przewidzianego w art. 160 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.

W piśmie z dnia 12 stycznia 2011 r. pełnomocnik M. D. wskazał, że statio fisci Skarbu Państwa właściwym do wypłaty odszkodowania jest Prezydent Miasta G., który w prowadzonym postępowaniu brał udział od samego początku. W świetle art. 160 § 3 k.p.a. odszkodowanie przysługuje bowiem od organu, który wydał decyzję z naruszeniem przepisu art. 156 § 1. Z kolei odpowiedzialność Skarbu Państwa w rozpatrywanej sprawie wynika z dyspozycji art. 36 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Prezydent Miasta G. jest zaś "spadkobiercą" Zarządu Miejskiego w G. oraz Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w G.

Decyzją z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując jako podstawę art. 104 § 1 i art. 160 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) orzekło o przyznaniu M. D. odszkodowania w kwocie 1.609.125 zł od "[...] Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta G. [...]". Przedmiotowa decyzja została doręczona Prezydentowi Miasta G. w dniu 25 lutego 2011 r.

Wnioskiem z dnia 21 marca 2011 r. Prezydent Miasta G. wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej i reprezentujący Skarb Państwa zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją z dnia 15 lutego 2011 r. i uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, ze Skarb Państwa – Prezydent Miasta G. wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy.

W postępowaniu udział brała bowiem Gmina Miasta G., która w jego toku podnosiła zarzut braku swojej legitymacji biernej i istnienie takiej legitymacji po stronie Skarbu Państwa. Tym samym prowadzone postępowanie było wadliwe, gdyż w żaden sposób nie uczestniczył w nim Skarb Państwa – Prezydent Miasta G.

Po wznowieniu w/w postępowania, decyzją z dnia 27 czerwca 2011 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia 15 lutego 2011 r.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że wydana decyzja precyzyjnie i prawidłowo określiła organ zobowiązany do zapłaty odszkodowania, tj. Skarb Państwa – Prezydent Miasta G. Tym samym to Skarb Państwa a nie Gmina Miasta G. jest zobowiązany do zapłaty odszkodowania.

W toku prowadzonego postępowania wnioskodawca korzystał zaś z przysługujących mu praw, tj. był zawiadamiany o czynnościach postępowania i miał możliwość wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Co równie ważne, na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. Prezydent Miasta G. reprezentowany był przez pełnomocnika mającego upoważnienie do reprezentowania Gminy G. oraz Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta G. działającego jako starosta.

W/w decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została w następstwie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymana w mocy przez ten organ decyzją z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt [...].

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium nawiązując do regulacji normatywnej zawartej w art. 28 k.p.a., art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 26 ust. 1 i 2 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym wskazało, że nie można podzielić argumentacji w świetle której "Prezydent Miasta G." oraz "Prezydent Miasta G. sprawujący funkcję starosty" to w istocie dwa odrębne podmioty.

W ocenie Kolegium w takim przypadku Prezydent Miasta G. jest jednym podmiotem ale sprawującym podwójną funkcję.

W mieście na prawach powiatu jakim jest G., Prezydent Miasta G. sprawuje funkcję starosty, co oznacza, że reprezentuje Skarb Państwa - jako jego przedstawiciel ustawowy – w postępowaniach administracyjnych prowadzonych w sprawie gospodarowania nieruchomościami. Jest zatem adresatem wszystkich czynności i aktów podejmowanych w toku takich postępowań.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Prezydent Miasta G. wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej wniósł o uchylenie wydanego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia .

Skarżący podniósł następujące zarzuty:

1. naruszenia przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez:

a) jego błędną wykładnię co do braku ustalenia przez organ administracji w postępowaniu wznowieniowym istnienia przesłanek braku udziału strony w postępowaniu w okolicznościach niniejszej sprawy podczas gdy waga tego naruszenia jest wadą mającą wpływ na wynik sprawy i niezgodność z prawem;

b) brak wnikliwej oceny okoliczności niniejszej sprawy w aspekcie istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.;

- art. 61 § 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wezwania do działu w sprawie strony – Skarbu Państwa;

- art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności – brak legitymacji biernej po stronie gminy i obowiązek wezwania do udziału Skarbu Państwa, co jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji;

- art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony i uniemożliwienie stronie wzięcia udziału w postępowaniu;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako podmiot kierujący postępowaniem, obowiązany było w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

2. naruszenia przepisów prawa materialnego:

- art. 28 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Skarb Państwa nie ma przymiotu strony i nieprzyjęcie, że posiadanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza de facto ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu;

- art. 11 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię.

W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że czynne uczestnictwo strony w postępowaniu jest konsekwencją świadomości, że takie postępowanie się toczy.

W realiach sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało Skarb Państwa – Prezydenta Miasta G. do udziału w sprawie pismem z dnia 12 października 2010 r., co oznacza, że we wcześniejszym etapie postępowania Skarb Państwa nie brał udziału.

Co równie ważne, Gmina G. oraz Skarb Państwa, które są reprezentowane przez Prezydenta Miasta G. jako dwa odrębne podmioty finansów publicznych mają odrębną zdolność administracyjnoprawną czyli prawną możliwość występowania jako strona w postępowaniu administracyjnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze za stronę prowadzonego postępowania uznawało pierwotnie gminę. Dopiero w toku postępowania Kolegium zobligowane do prawidłowego wskazania i wezwania strony postępowania zmieniło swoje stanowisko. Niemniej wcześniej w pismach kierowanych do Prezydenta Miasta G. nie było wzmianki, że pisma te kieruje się do reprezentanta Skarbu Państwa. Tym samym organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 61 § 4 k.p.a., co w pełni uzasadnia uchylenie wydanego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny z uwagi na stwierdzenie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w pełni argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt [...].

W piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania M. D. wniósł o oddalenie skargi wskazując m.in., że Prezydent Miasta G. w rozpatrywanej sprawie działający jako statio fisci Skarbu Państwa miał pełną wiedzę o toczącym się postępowaniu. Nie ma więc podstaw aby organ ten poszukiwał ochrony prawnej odwołując się do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięć organów administracji publicznej wydanych w wyniku żądania strony wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Dla dokonania przedmiotowej oceny zasadniczego znaczenia nabiera treść art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Podnieść należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ta decyzja zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością wskazaną w przepisach k.p.a. W przedmiotowej instytucji przejawia się również wyraźnie aspekt o charakterze materialnoprawnym, tj. możliwość ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

Niemniej jednak aby możliwe było ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną istnieć muszą określone przesłanki. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia w/w możliwość prawną od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku w sprawie dwóch przesłanek negatywnych. Przesłankami pozytywnymi są rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia. Przesłankami negatywnymi są zaś przesłanka terminu, określona w art. 146 § 1 k.p.a. oraz przesłanka przewidywanej możliwości wydania w wyniku wznowienia postępowania wyłącznie decyzji, która w swej istocie odpowiadałaby decyzji dotychczasowej. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że Skarb Państwa – Prezydent Miasta G. wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej nie wykazał, iż w sprawie spełniona została przesłanka wymieniona w przywołanym wyżej przepisie tj. art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dokonując oceny materiału dowodowego nie sposób uznać, że nie brał on udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Nie ulega wątpliwości, iż w G., prezydent miasta będący organem gminy wykonuje również zadania starosty na podstawie art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz. U z 2001 r., Nr 142 poz. 1592 ze zm.). Jak zasadnie podkreślił organ, decyzja SKO z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt [...] jednoznacznie określa stronę zobowiązaną do zapłaty odszkodowania i jest nim Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta G. – wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, stosownie do uregulowania zawartego w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U z 2010r. nr 102 poz. 651 ze zm.). Skarżący, co istotne nie kwestionuje podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania a jedynie podnosi, że zawiadamiany w toku postępowania administracyjnego Prezydent Miasta G., pełniący podwójną funkcję, nie brał w nim udziału bez swojej winy, gdyż nie był zawiadamiany jako wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej.

Otóż z takim stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić albowiem przeczy temu materiał dowodowy sprawy. Jak wynika z pisma z dnia 12 października 2010 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze "wzywało Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta G. do wzięcia udziału w przedmiotowej sprawie, do zapoznania się z materiałem dowodowym i zgłoszenia wniosków (w tym co do zaproponowanych na rozprawie w dniu 8 września 2010 roku warunków zawarcia ugody" k. [...] akt adm.). Pismo to wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, zostało mu doręczone na co wskazuje zwrotne poświadczenie odbioru na k. [...] akt adm. i co wynika z wyjaśnień pełnomocnika uczestniczki postępowania – protokół rozprawy k. [...] akt sądowych.

Niewątpliwie, jak wynika z akt, w toku postępowania Prezydent Miasta G. zajął merytoryczne stanowisko w kwestii szkody i odszkodowania oraz legitymacji Gminy Miasta G. w niniejszym postępowaniu (pismo z dn. 2.02.2009r. k. [...] akt adm.; protokół rozprawy z dnia 8.09.2010 r. k. [...] akt. adm.). W świetle tych dowodów nie budzi żadnych wątpliwości, iż Prezydent Miasta G. miał świadomość czyje interesy reprezentuje w toczącym się postępowaniu. Fakt, że kwestionował podstawę prawną tej odpowiedzialności, twierdząc na rozprawie w dniu 8 września 2010 roku poprzez swojego pełnomocnika, iż " w sprawach odszkodowawczych organem właściwym jest wojewoda", nie wpływa na ocenę zasadności ustaleń dokonanych we wznowionym postępowaniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wręcz przeciwnie, zdaniem Sądu, Prezydent Miasta G. brał udział w roli przedstawiciela Skarbu Państwa w toczącym się postępowaniu i był to udział aktywny. Zważywszy ratio legis wymienionego wyżej przepisu, którym jest ochrona podmiotów, których interesy zostały naruszone poprzez uniemożliwienie im udziału w postępowaniu administracyjnym ich dotyczącym, w okolicznościach tej sprawy, nie można stwierdzić, iż ta przesłanka została spełniona w stosunku do Prezydenta Miasta G., który brał udział w całym postępowaniu, mając świadomość reprezentowania interesu Skarbu Państwa, zgłaszał zarzuty merytoryczne, określając swoje stanowisko w sprawie. O ile, w jego ocenie, organ nieprawidłowo adresował korespondencję, miał możliwość zwrócenia na to uwagi. Skoro tego nie podnosił w toku postępowania, obecnie sformułowany zarzut na tle ustalonego stanu faktycznego nie jest trafny i jako taki nie mógł osiągnąć zamierzonego skutku. Wskazać bowiem trzeba, iż niezależnie od obowiązku organu do ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania administracyjnego i aprobaty dla orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tym przedmiocie przywołanego przez skarżącego, organ administracji publicznej jakim jest niewątpliwie Prezydent Miasta G., którego uprawnienia wynikające z przepisów prawa umożliwiają mu działania na rzecz interesu zarówno Gminy jak i Skarbu Państwa, nie wyłączają jego obowiązku ustalenia czyjego interesu przychodzi mu chronić w sytuacji konkretnego żądania sprecyzowanego przez stronę. Innymi słowy w oparciu o stan faktyczny w niniejszej sprawie, nie do przyjęcia jest stanowisko, że Prezydent, który w toku całego postępowania aktywnie w nim uczestnicząc, powołuje się na nieprawidłowo adresowaną korespondencję, wskazującą go błędnie jako reprezentanta Gminy a nie Skarbu Państwa i nie podejmując żadnych działań celem wyjaśnienia powyższego, chce następnie wywieść z tej sytuacji korzystne dla siebie skutki prawne w postaci wznowienia postępowania z powodu braku udziału w nim bez własnej winy.

Reasumując wszystkie powyższe rozważania oraz zarzuty przedstawione przez skarżącego Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z związku z tym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

Sąd oddalił wniosek uczestniczki postępowania o zasądzenie kosztów albowiem w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest podstaw do jego uwzględnienia.