Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1491/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 § 2, art. 151, art. 154 § 1 i § 6, art. 183 § 1, art. 183 § 2, art. 188, art. 193, art. 286 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 57/23 w sprawie ze skargi J. R. na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od J. R. na rzecz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 57/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. R. (dalej także jako: skarżący) na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. (dalej także: organ) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19, w punkcie 1 wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. grzywnę w kwocie 3000 złotych, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie 3 zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. na rzecz skarżącego J. R. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2019 r. J. R. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej:

1) wskazania przez PINB wszystkich stanowisk w organie w 2018 r.;

2) wskazania, które stanowiska zajmują funkcjonariusze publiczni, a które są stanowiskami pomocniczymi lub technicznymi i dlaczego organ je tak kwalifikuje;

3) podania z imienia i nazwiska osób, które zajmowały w 2018 r. funkcje publiczne oraz kiedy i w jakiej wysokości wypłacono im nagrody w 2018 r.;

4) wskazania wysokości i terminu wypłacenia nagród pracownikom technicznym i pomocniczym z podziałem na stanowiska, czyli niebędącymi funkcjonariuszami publicznymi;

5) wskazania kryteriów branych pod uwagę w przyznawaniu nagród w 2018 r. - tj. jakie konkretne przesłanki zostały wzięte pod uwagę przy przyznawaniu nagród dla każdego funkcjonariusza publicznego i pracownika pomocniczego lub technicznego;

6) przesłania kopii regulaminu bądź uchwał lub innych dokumentów, na podstawie których wypłacono w organie nagrody w 2018 r.;

7) podania wykształcenia wszystkich pracowników organu, zamieszczając rodzaj ukończonej szkoły lub uczelni, kursów, egzaminów kwalifikacyjnych, tytułów naukowych bądź technicznych, a w przypadku wyższego wykształcenia również kierunku ukończonych studiów oraz daty zatrudnienia na zajmowanym stanowisku. Informacja ta miała zostać podana co do funkcjonariuszy publicznych z imienia i nazwiska, zaś co do pracowników pomocniczych i technicznych z zajmowanego stanowiska na dzień realizacji wniosku;

8) podania wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto z wyszczególnieniem jego składników, tj. płacy zasadniczej, dodatków specjalnych, funkcyjnych, za wysługę lat itp., przypisując do każdego funkcjonariusza publicznego z imienia i nazwiska, zaś kwota na stanowisko pomocnicze lub techniczne powinna odzwierciedlać utrzymanie tego etatu ze środków publicznych, zgodnie z ostatnio wypłaconym wynagrodzeniem;

9) wskazania, czy pracownicy organu są w posiadaniu uprawnień budowlanych, a jeśli tak, wnioskodawca wniósł o przesłanie kopii;

10) wskazania, czy PINB zawierał jakiekolwiek umowy cywilno-prawne z dowolnymi podmiotem w latach 2014-2018, a jeśli tak wnioskodawca wniósł o przesłanie kopii tych umów;

11) wskazania, czy pracownicy organu otrzymują bony świąteczne, a jeśli tak wnioskodawca wniósł o wyszczególnienie w jakiej wysokości bony te były przyznawane w 2018 r.

Organ w dniu 24 stycznia 2019 r. udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek wskazując, że:

1) w 2018 r. organ, jakim jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stanowi samodzielne, jednoosobowe stanowisko pracy zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego;

2) stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w 2018 r. zajmuje funkcjonariusz publiczny z mocy art. 80 Prawa budowlanego oraz art. 115 § 13 pkt 6 Kodeksu karnego;

3) R. W. w 2018 r. jako Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pełni funkcję publiczną. Dnia 27 grudnia 2018 r. otrzymał nagrodę w wysokości 2.150,00 zł;

4) organ jest stanowiskiem jednoosobowym, samodzielnym jak i też pełni funkcję publiczną, jak wskazuje odpowiedź zarówno w punkcie 2, jak i punkcie 3;

5) kryterium brane pod uwagę w przyznawaniu nagród to zapisy § 10.1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek;

6) kopię ww. rozporządzenia dot. pkt 5, załączono do odpowiedzi na wniosek;

7) organ - reprezentowany przez R. W. absolwenta Politechniki Lubelskiej, kierunku Budownictwo, posiadającego wykształcenie wyższe z tytułem magistra inżyniera. Zatrudniony został na ww. stanowisko z dniem 1 sierpnia 2016 r. R. W.;

8) miesięczne wynagrodzenie netto organu – R. W. wynosi 4.074,20 zł, płaca zasadnicza 4.450,00 zł, dodatek stażowy 623.00 zł, dodatek funkcyjny 672,00 zł;

9) R. W. pełniący funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego posiada uprawnienia budowlane, kopia uprawnień w załączeniu do wniosku;

10) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawierał w latach 2014-2018 umowy cywilno-prawne z dowolnymi podmiotami. Kopie umów w załączeniu do wniosku;

11) R. W. otrzymuje bony świąteczne. W roku 2018 ich wysokość wyniosła 290,00 zł.

Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej podnosząc, że organ nie załatwił w pełni jego wniosku z dnia 14 stycznia 2019 r., gdyż błędnie zawęził pojęcie osób będących funkcjonariuszami publicznymi tylko do jednej osoby, podczas gdy pojęcie to jest szersze. Ponadto, skarżący wskazał, że organ nie wskazał wszystkich stanowisk z uwzględnieniem wnioskowanego podziału, udzielając jedynie szczątkowych informacji, co skarżący uznał za celowe i świadome działanie, nasuwające podejrzenie ukrywania nieprawidłowości w jednostce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 w punkcie 1 zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2019 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, w punkcie 2 stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, w punkcie 3 stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie 4 wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. grzywnę w kwocie 1000 złotych.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że pełna informacja udzielona skarżącemu przez organ powinna zawierać: wskazanie liczby i rodzaju stanowisk, na których zatrudniane są osoby w Państwowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w H., wskazanie przez organ, które stanowisko jest zajmowane przez funkcjonariusza publicznego, jak organ rozumie to pojęcie i kto jest tym funkcjonariuszem (podanie z imienia i nazwiska), wskazanie, kiedy i w jakiej wysokości została wypłacona nagroda poszczególnym funkcjonariuszom publicznym oraz kiedy i w jakiej wysokości została wypłacona nagroda osobom pełniącym funkcje pomocnicze lub techniczne (bez wskazywania imienia i nazwiska tych osób). To samo dotyczy wskazania kryteriów branych pod uwagę przy przyznawaniu nagród funkcjonariuszom publicznym oraz pracownikom pomocniczym, udostępnienia kopii regulaminu bądź innych dokumentów, w oparciu o które wypłacono pracownikom nagrody w 2018 r. oraz wskazania wykształcenia wszystkich pracowników zatrudnionych w organie, ich miesięcznego wynagrodzenia wraz z poszczególnymi dodatkami, wreszcie wskazanie wszystkich pracowników, którzy otrzymali bony świąteczne.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1537/21 oddalił skargę kasacyjną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. od powyższego wyroku WSA w Białymstoku. Odpis sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III OSK 1537/21 wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 1 grudnia 2022 r.

Skarżący pismem z dnia 28 grudnia 2022 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na niewykonanie przez organ prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 i wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego wykonania punktu 1 prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19, stwierdzenie, że niewykonanie tego wyroku przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi kary grzywny w kwocie 5000 zł, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszystkich kosztów poniesionych w związku z niewykonaniem w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. prawomocnego wyroku, a przede wszystkim wpisu sądowego od rozpoznania przedmiotowej skargi i rozpoznanie przedmiotowej skargi w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi J. R. wskazał, że za datę dostarczenia organowi prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 należy uznać dzień 1 grudnia 2022 r., gdyż w tym dniu pełnomocnikowi organu został dostarczony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1537/21 i w ocenie skarżącego to właśnie od tego dnia biegnie termin dla organu na wykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19. Jednak – jak wskazał skarżący – do dnia sporządzenia skargi na niewykonanie wyroku, nie otrzymał on od organu jakiejkolwiek informacji publicznej, do udostępnienia której organ został zobowiązany przez Sąd.

Skarżący podniósł, że w związku z milczeniem organu w sprawie interweniowało Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich w piśmie z dnia 9 grudnia 2022 r., jednak także bez skutku. Z kolei w piśmie z dnia 27 grudnia 2022 r., poprzedzającym wniesienie skargi na niewykonanie wyroku, skarżący wezwał organ do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r, sygn. akt II SAB/Bk 7/19.

J. R. wskazał, że jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnioskodawca powinien otrzymać informację publiczną w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku do organu. Tymczasem skarżący na pełną informację publiczną od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego czeka już prawie 4 lata i do dnia sporządzenia niniejszej skargi jej nie otrzymał. W ocenie skarżącego takim zaniechaniem organ dodatkowo narusza między innymi przepisy zawarte w art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 17 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, co z kolei pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz zasadą praworządności. Skarżący podniósł, że niestosowanie się przez organ do postanowień zawartych w prawomocnym wyroku sądu należy ocenić jako wysoce naganne i jednocześnie niezgodne z obowiązującym prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że zaraz po wpłynięciu do organu skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19, w piśmie z dnia 10 stycznia 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. udzielił skarżącemu pełnej informacji publicznej, jakiej żądano we wniosku z dnia 14 stycznia 2019 r.

Organ przywołał treść odpowiedzi na wniosek, w której wskazał wszystkie stanowiska istniejące w organie w 2018 r. Organ przywołał także wszystkie stanowiska, które zajmują funkcjonariusze publiczni w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w H., z powołaniem konkretnych osób zajmujących wskazane stanowiska. Organ podał także z imienia i nazwiska osoby, które zajmowały w 2018 r. funkcje publiczne oraz kiedy i w jakiej wysokości wypłacono im w 2018 roku nagrody oraz zaznaczył, że nie wskazuje wysokości i terminu wypłacenia nagród pracownikom technicznym i pomocniczym, gdyż osób takich w organie zatrudnionych nie ma. Jako kryterium brane pod uwagę w przyznawaniu nagród organ przywołał zapisy § 10 pkt 1 i pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek i wyjaśnił, że w przypadku członków służby cywilnej w przyznawaniu nagród był brany pod uwagę art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy o służbie cywilnej, regulamin Pracy w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w H. oraz zarządzenie wewnętrzne nr 7/2013. Organ załączył ww. regulamin oraz zarządzenie do odpowiedzi na wniosek. Ponadto, organ wskazał dokładne wykształcenie wszystkich pracowników organu oraz wysokość miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych pracowników. W odpowiedzi na wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. wymienił także pracowników posiadających uprawnienia budowlane. Wskazał także, że organ w latach 2014 - 2018 zawierał umowy cywilno-prawne z dowolnymi podmiotami, których kopie załączył do pisma. Ponadto, organ wskazał kto spośród osób zatrudnionych w organie otrzymał w 2018 roku bony towarowe z przywołaniem ich wysokości.

W związku z powyższym organ podkreślił, że udzielona skarżącemu odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest w jego ocenie wyczerpująca i pełna, co jest równoznaczne z wykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19. Ponadto, organ zwrócił uwagę na to, że powyższej odpowiedzi udzielił bez zbędnej zwłoki, gdyż na gruncie art. 286 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, termin do wykonania wskazanego wyroku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd należy liczyć od dnia doręczenia organowi akt sądowych. Natomiast w dniu sporządzenia przez skarżącego skargi na niewykonanie wyroku organ nie był w ich posiadaniu, ani też nie otrzymał uprawomocnionego orzeczenia Sądu I instancji kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, tj. wyroku WSA w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 rok, sygn. akt II SAB/Bk 7/19.

W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2023 r. skarżący oświadczył, że w związku z uzyskaniem pełnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wycofuje punkt 1 złożonej skargi na niewykonanie wyroku, tj. wniosek o zobowiązanie organu do niezwłocznego wykonania punktu 1 prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19. Jednocześnie skarżący podkreślił, że organ udostępnił żądane przez skarżącego informacje dopiero w piśmie z dnia 10 stycznia 2023 r., które skarżący otrzymał w dniu 12 stycznia 2023 r., tj. po wniesieniu przez niego skargi na niewykonanie wyroku.

Skarżący podkreślił, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy jednoznacznie potwierdza, iż organ spóźnił się z udzieleniem skarżącemu zaległej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej prawie o miesiąc, a dokładnie o 28 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 57/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. R. na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 w punkcie 1 wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. grzywnę w kwocie 3000 złotych, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie 3 zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji stwierdził, że skarga J. R. podlegała uwzględnieniu, albowiem po stronie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. miało miejsce niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. II SAB/Bk 7/19.

Następnie WSA w Białymstoku wyjaśnił, że ustawodawca w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułował dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę w razie niewykonania wyroku. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W literaturze prawniczej i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że środki przewidziane w art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ (por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018). Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. W konsekwencji, niewykonanie wyroku oznacza pozostawanie przez organ w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (vide: wyrok NSA z 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). WSA w Białymstoku wyjaśnił, że niewykonaniem wyroku jest również sytuacja, gdy rozstrzygnięcie organu – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 278/17, CBOSA).

Sąd I instancji wskazał, że bezspornym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. do załatwienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2019 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. Jednocześnie w wyroku tym stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony, a bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezspornym jest także to, że opisany wyżej wyrok Sądu I instancji stał się prawomocny w dniu 12 października 2022 r. tj. w dniu, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt III OSK 1537/21 oddalił skargę kasacyjną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. wywiedzioną od wyroku WSA w Białymstoku wydanego w sprawie o sygn. II SAB/Bk 7/19. Bezsporne w sprawie jest także to, że odpis wyroku NSA został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 1 grudnia 2022 r., co wynika wprost ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru.

Sąd I instancji, mając na uwadze treść sądowego zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, stwierdził, że prawidłowego wykonania wyroku WSA w Białymstoku organ winien był dokonać do dnia 15 grudnia 2022 r., albowiem to wtedy upływał okres 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku sądowego.

Sąd I instancji zauważył, że początek biegu terminu 14 dni na udzielenie przez organ skarżącemu informacji publicznej został wprost określony w prawomocnym wyroku WSA w Białymstoku z 15 kwietnia 2019 r., sygn. II SAB/Bk 7/19 - jako dzień doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, nie zaś dzień doręczenia organowi akt sprawy. W ocenie WSA w Białymstoku modyfikacja sposobu liczenia początku biegu terminu na załatwienie sprawy związana była z faktem, że bezczynność organu dotyczyła braku działania w sprawie z zakresu dostępu do informacji publicznej, dla której nie ma potrzeby zakładania typowych dla jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego akt sprawy, a na akta sprawy dotyczącej dostępu do informacji publicznej składa się wniosek strony oraz udzielona na niego odpowiedź organu. Sąd I instancji uznał, że nigdy w tego typu sprawach brak akt administracyjnych nie może stanowić przeszkody w załatwieniu wniosku, czego potwierdzeniem jest zresztą okoliczność udzielenia przez organ żądanej przez skarżącego informacji publicznej jeszcze przed zwrotem akt administracyjnych sprawy, w ramach udzielenia odpowiedzi na skargę na niewykonanie wyroku.

W konsekwencji WSA w Białymstoku przyjął, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. dopiero w dniu 27 stycznia 2023 r. udzielił skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej, do której udzielenia został zobowiązany prawomocnym od dnia 12 października 2022 r. wyrokiem sądu, albowiem w tej dacie została skarżącemu doręczona odpowiedź na skargę na niewykonanie wyroku, w treści której zamieszczona została treść informacji publicznej. Sąd I instancji stwierdził zatem, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku Sądu I instancji trwała od dnia 15 grudnia 2022 r., tj. od upływu 14-dniowego terminu biegnącego od daty doręczenia pełnomocnikowi organu odpisu prawomocnego wyroku NSA do daty 27 stycznia 2023 r., kiedy to informacja publiczna została doręczona skarżącemu.

W związku z powyższym organ uznał, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest w pełni uzasadniony, bowiem w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane niewykonywanie wyroków sądów. Pogląd ten jest konsekwentnie wyrażany w orzecznictwie. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja prowadzi bowiem do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej, a ponadto świadczy też o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.

Sąd I instancji uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy wystarczająco represyjną funkcję spełni grzywna w wysokości 3 000 złotych. Jest to kwota, która mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jest adekwatna do wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. W ocenie Sądu I instancji w realiach niniejszej sprawy można odnieść wrażenie, że z załatwieniem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej organ świadomie zwlekał do ostatniego momentu.

Sąd I instancji uznał także, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w wykonaniu wyroku WSA w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19, prawomocnego od dnia 12 października 2022 r., miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ nie podjął działań dla wykonania wyroku, mimo doręczenia go pełnomocnikowi w dniu 1 grudnia 2022 r., a także mimo wezwania skarżącego z dnia 27 grudnia 2022 r. do natychmiastowego wykonania wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zauważył, że organ udzielił skarżącemu żądanych informacji dopiero po złożeniu przez niego w dniu 29 grudnia 2022 r. skargi na niewykonanie wyroku i to i tak z naruszeniem 14–dniowego terminu, gdyż odpowiedź na skargę, w której została zamieszczona treść żądanej przez skarżącego informacji publicznej została sporządzona w dniu 23 stycznia 2023 r., a doręczona została skarżącemu w dniu 27 stycznia 2023 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie przedmiotowej skargi w trybie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na fakt, iż wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów są innymi naruszeniami, o których mowa w powoływanym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2083/10 LEX nr 1109739), a w konsekwencji o oddalenie skargi z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia, a ponadto o rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie w trybie art. 181 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, organ skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i nałożenie na organ niższej grzywny niż określona w zaskarżonym wyroku oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 286 § 1 i 2 w zw. z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. pozostawał w bezczynności w okresie od dnia 15 grudnia 2022 r., podczas gdy akta sprawy wraz prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 zostały zwrócone do organu dopiero w dniu 24 stycznia 2023 r., a informacja publiczna została udzielona w piśmie z dnia 10 stycznia 2023 r.;

2) art. 154 § 1 w zw. z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, poprzez błędne uznanie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. dopuścił się niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19, w sytuacji gdy informacja publiczna została udzielona pismem z dnia 10 stycznia 2023 r., tj. jeszcze przed rozpoczęciem biegu terminu do wykonania wyroku wynikającego z art. 286 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

3) art. 154 § 1 i § 6 w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wymierzenie organowi grzywny, w sytuacji gdy brak jest podstaw do stwierdzenia jakiejkolwiek bezczynności, a w dodatku nacechowanej rażącym naruszeniem prawa, a tym bardziej do uznania, iż organ powiatowy nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19;

4) z ostrożności procesowej organ skarżący kasacyjnie wskazał także na naruszenie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nałożenie na organ grzywny w kwocie aż 3 000 zł, w sytuacji, gdy organ powiatowy udzielił żądanej informacji w piśmie z dnia 10 stycznia 2023 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie wskazał, że w jego ocenie Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok pominął treść art. 286 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zgodnie z którymi: "po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie, akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Zarządzenie o zwrocie akt może wydać referendarz sądowy", a także, że "termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia". Biorąc powyższe pod uwagę, organ skarżący kasacyjnie podniósł, że z zestawienia ww. przepisów jednoznacznie wynika, że po uprawomocnieniu orzeczenia Sądu I instancji akta zwracane są organowi i od momentu zwrotu akt sprawy liczy się termin wyznaczony przez Sąd. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 57/19, zostały zwrócone do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dopiero w dniu 24 stycznia 2023 r. Trudno zatem zgodzić się z Sądem I instancji, że organ ten pozostawał w bezczynności od dnia upływu 14 dni liczonych od dnia doręczenia odpisu wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 października 2022r., sygn. akt III OSK 1537/21.

Organ skarżący kasacyjnie podniósł także, że jego zdaniem wadliwa wydaje się argumentacja Sądu I Instancji zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do uznania, że 14-dniowy termin powinien być liczony od dnia otrzymania prawomocnego wyroku sądowego. Organ skarżący kasacyjnie zgodził się, że w dniu 1 grudnia 2022 r., został mu doręczony odpis prawomocnego wyroku, ale Naczelnego Sądu Administracyjnego, podczas gdy odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku został mu doręczony dopiero w dniu 24 stycznia 2023 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ skarżący kasacyjnie podniósł, że udzielając skarżącemu informacji publicznej pismem z dnia 10 stycznia 2023 r. w żadnym przypadku nie pozostawał w bezczynności i to noszącej cechy rażącego naruszenia prawa i w dodatku kwalifikującej się do nałożenia jakiejkolwiek grzywny.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Na wstępie, należy podkreślić, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W niniejszej sprawie organ skarżący kasacyjnie w ramach sformułowanych zarzutów wykazał takie następstwa, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się skuteczne.

Konstrukcja trzech pierwszych zarzutów naruszenia przepisów postępowania pozwala na ich łączne rozpoznanie. W ramach tych zarzutów organ skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji:

1) art. 286 § 1 i 2 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, ze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. pozostawał w bezczynności w okresie od dnia 15 grudnia 2022 r., podczas gdy akta sprawy wraz prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 zostały zwrócone do organu dopiero w dniu 24 stycznia 2023 r., a informacja publiczna została udzielona w piśmie z dnia 10 stycznia 2023 r.;

2) art. 154 § 1 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. dopuścił się niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19, w sytuacji gdy informacja publiczna została udzielona pismem z dnia 10 stycznia 2023 r., tj. jeszcze przed rozpoczęciem biegu terminu do wykonania wyroku wynikającego z art. 286 § 2 p.p.s.a.;

3) art. 154 § 1 i § 6 w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., poprzez wymierzenie organowi grzywny, w sytuacji gdy brak jest podstaw do stwierdzenia jakiejkolwiek bezczynności, a w dodatku nacechowanej rażącym naruszeniem prawa, a tym bardziej do uznania, iż organ powiatowy nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19.

W odniesieniu do treści powyższych zarzutów należy stwierdzić, że zasadnicza wadliwość kwestionowanego skargą kasacyjną wyroku polega na naruszeniu przez Sąd I instancji art. 286 § 2 p.p.s.a., zaś pozostałe zarzuty mają w istocie charakter wynikowy i dotyczą konsekwencji błędnego założenia, że wskazany w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 termin 14 dni na załatwienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2019 r., należało liczyć od dnia doręczenia organowi wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1537/21, tj. od dnia 1 grudnia 2022 r.

Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia. Przepis art. 286 p.p.s.a. ustanawia zatem zasadę "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego. Organ musi dysponować aktami sprawy w sposób możliwy do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem aktami kompletnymi. Z tego powodu przyjęto uregulowanie, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi prawomocnego orzeczenia sądu wraz z jego uzasadnieniem i aktami sprawy (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 286). W przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu, to Sąd wyznacza termin na dokonanie danej czynności. Z tego względu w wyrokach tych należy precyzyjnie określać dzień, w którym zacznie biec wyznaczony przez sąd termin do załatwienia sprawy, a zatem w sentencji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność powinno – choć nie musi – znaleźć się stwierdzenie, że termin ten biegnie od dnia doręczenia organowi akt sprawy. W sentencji wyroku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyznaczył termin na załatwienie – w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej – wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2019 r. i jako taki wskazano termin 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. Z treści art. 286 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że odpis orzeczenia sądu pierwszej instancji ze stwierdzeniem jego prawomocności zwraca się organowi wraz z aktami administracyjnymi po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji. W świetle tych unormowań nie może budzić jakiejkolwiek wątpliwości, że wskazanie w sentencji wyroku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 na dzień doręczenia prawomocnego wyroku jest wskazaniem na dzień doręczenia prawomocnego wyroku Sądu I instancji, którym rozstrzygnięto sprawę ze skargi na bezczynność, a nie prawomocnego wyroku sądu kasacyjnego rozstrzygającego o zgodności z prawem wyroku sądu pierwszej instancji. Nietrafne jest zatem uznanie przez Sąd I instancji, że termin wyznaczony w wyroku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 rozpoczął swój bieg wraz z doręczeniem organowi odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 stał się prawomocny w dniu 12 października 2022 r., tj. w dniu, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt III OSK 1537/21 oddalił skargę kasacyjną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. wywiedzioną od ww. wyroku WSA w Białymstoku. Nie jest to jednak jednoznaczne z uznaniem, że 14-dniowy termin na załatwienie wniosku skarżącego winien rozpocząć swój bieg od doręczenia organowi tego orzeczenia NSA.

Słusznie zatem podniesiono w skardze kasacyjnej, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. – wbrew stanowisku Sądu I instancji - nie mógł pozostawać w bezczynności w okresie od dnia 15 grudnia 2022 r., w sytuacji, gdy akta sprawy wraz prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19 zostały zwrócone do organu dopiero w dniu 24 stycznia 2023 r. Podkreślenia wymaga zresztą, że żądane przez skarżącego informacje zostały mu udostępnione jeszcze przed doręczeniem organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, bowiem już w dniu 10 stycznia 2023 r. Należy podkreślić w tym kontekście, że pozostawanie akt sprawy w sądzie nie stanowi przeszkody do wykonania czynności, do której zobowiązano organ w wyroku Sądu. Co więcej, bierne oczekiwanie na zwrot akt sprawy przez sąd administracyjny może być oceniane jako bezczynność organu. Nie miało to jednak miejsca w realiach niniejszej sprawy, w której organ jeszcze przed doręczeniem prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, udzielił skarżącemu pełnej i kompletnej odpowiedzi na jego żądanie, poprzez udostępnienie mu wszystkich wnioskowanych przez niego informacji. Okoliczność tę potwierdził zresztą sam skarżący w piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2023 r.

W związku z tym, że okolicznością bezsporną pomiędzy stronami było to, że organ w piśmie z dnia 10 stycznia 2023 r., doręczonym skarżącemu w dniu 12 stycznia 2023 r., udzielił odpowiedzi na żądanie skarżącego i udostępnił mu wszystkie wnioskowane przez niego informacje, niezrozumiałe jest stwierdzenie Sądu I instancji jakoby organ załatwił wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej dopiero w dniu 27 stycznia 2023 r. Doprowadziło to WSA w Białymstoku do wniosku, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku Sądu I instancji trwała od dnia 15 grudnia 2022 r., tj. od upływu 14-dniowego terminu biegnącego od daty doręczenia pełnomocnikowi organu odpisu prawomocnego wyroku NSA do daty 27 stycznia 2023 r., kiedy to wnioskowana informacja publiczna została doręczona skarżącemu przez organ wraz z odpowiedzią organu na skargę na niewykonanie wyroku. Pominięcie przez Sąd I instancji okoliczności faktycznych w postaci udostępnienia przez organ skarżącemu żądanych informacji w dniu 10 stycznia 2023 r., skutkowało błędnym uznaniem, że organ dopuścił się niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19, a zatem zarzut naruszenia art. 154 § 1 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. również okazał się skuteczny.

W związku z tym, że w realiach niniejszej sprawy nie było podstaw do stwierdzenia jakiejkolwiek bezczynności, tym bardziej nacechowanej rażącym naruszeniem prawa, nie było także podstaw do wymierzenia organowi grzywny, a zatem skuteczny okazał się również zarzut naruszenia art. 154 § 1 i § 6 w zw. z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się skuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do rozpoznania zarzutu sformułowanego przez organ skarżący kasacyjnie z ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów, tj. zarzutu naruszenia art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., poprzez nałożenie na organ grzywny w kwocie aż 3 000 zł, w sytuacji gdy organ powiatowy udzielił żądanej informacji w piśmie z dnia 10 stycznia 2023 r.

Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W orzecznictwie i doktrynie prezentowane jest obecnie stanowisko, że sąd administracyjny, oceniając zasadność skargi na niewykonanie wyroku, bierze pod uwagę stan istniejący w dacie jej wnoszenia (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wyd. CH Beck, Warszawa 2011, s. 550, T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 4, Warszawa 2011, s. 709, wyrok NSA z 4 marca 2009 r. I OSK 652/08, LEX nr 570318, wyrok NSA z 10 listopada 2009 r. II OSK 1390/09).

Choć organ załatwił wniosek skarżącego dopiero po wpłynięciu do niego skargi na niewykonanie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/19, to uznać należy, że w dniu wniesienia ww. skargi nie rozpoczął jeszcze biegu termin na załatwienie wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2019 r., gdyż nie doręczono wówczas jeszcze organowi odpisu prawomocnego wyroku zobowiązującego go do załatwienia wniosku skarżącego. Dlatego wniesienie w niniejszej sprawie skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku jeszcze przed doręczeniem go organowi winno skutkować oddaleniem skargi, a nie jej uwzględnieniem.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i art. 151 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.