Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1467/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 i 2, art. 18a,  art. 20, art. 21a, art. 11
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant – specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów, na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Humanistycznego [...] w [...] z [...] lutego 2014 r. o nienadaniu A. K. (dalej jako skarżący) stopnia doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z 6 maja 2013 r. skarżący wystąpił do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej jako Centralna Komisja lub CK) o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie literaturoznawstwo.

Powołana komisja habilitacyjna, uchwałą z [...] stycznia 2014 r., wyraziła negatywną opinię w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie literaturoznawstwo. Komisja, opierając się na opiniach recenzentów, którzy sporządzili recenzje dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej skarżącego,dyskusji oraz rozmowie ze skarżącym uznała, że przedstawione przez skarżącego prace, składające się na osiągnięcia naukowe uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, jak również opisana w referacie aktywność naukowa po otrzymaniu stopnia doktora, nie mają charakteru wskazanego w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej (literaturoznawstwa) oraz istotnej aktywności naukowej.

[...] lutego 2014 r. odbyło się posiedzenie Rady Wydziału Humanistycznego [...] w [...], na którym zapoznano członków Rady z treścią protokołu Komisji habilitacyjnej oraz przedstawiono wniosek o nienadanie skarżącemu stopnia doktora habilitowanego.

Rada Wydziału w głosowaniu tajnym, na podstawie art. 18a ust 11 ww. ustawy, podjęła uchwałę o nienadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa. Rada podzieliła stanowisko Komisji habilitacyjnej, że przedstawione przez skarżącego prace, składające się na osiągnięcia naukowe uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, jak również opisana w referacie aktywność naukowa po otrzymaniu stopnia doktora, nie mają charakteru wskazanego w ustawie znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej (literaturoznawstwa) oraz istotnej aktywności naukowej.

W odwołaniu od powyższej uchwały skarżący, wnosząc o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazał, iż przeprowadzone w jego sprawie postępowanie nie było zgodne z ww. ustawą i nie dostarczyło Radzie Wydziału Humanistycznego [...] w [...] odpowiednich podstaw do podjęcia decyzji w tej sprawie. Skarżący podkreślił, że ocena jego osiągnięć różniła się zasadniczo w opiniach trzech recenzentek powołanych w postępowaniu habilitacyjnym, zaś kontrowersje wokół oceny przez Komisję przedłożonej przez niego pracy pogłębia jej recenzja wydawnicza, która jest jednoznacznie pozytywna. Nadto zwrócił uwagę, że przeprowadzona z nim rozmowa niemal w całości nie służyła jej ustawowemu celowi, tj. wyjaśnieniu ewentualnych wątpliwości związanych z osiągnięciami i planami naukowymi skarżącego. Przybrała natomiast postać egzaminu.

Uchwałą z [...] maja 2014 r. Rada Wydziału Humanistycznego [...] w [...] negatywnie zaopiniowała odwołanie skarżącego.

Opinie o ww. odwołaniu sporządzili dwaj powołani przez Centralną Komisję recenzenci, uznając to odwołanie za całkowicie bezzasadne.

[...] maja 2014 r. Sekcja Nauk Humanistycznych, po zapoznaniu się z odwołaniem oraz opiniami rzeczoznawców CK wyznaczonych z ramienia Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych do oceny odwołania skarżącego, uznała odwołanie od uchwały Rady Wydziału Humanistycznego [...] w [...] za niezasadne, podejmując w tym zakresie stosowna uchwałę. Sekcja oceniła, że postępowanie habilitacyjne pod względem formalnym przebiegało bez zarzutu, zaś oceny merytoryczne są sprawiedliwe i wystarczająco uzasadnione.

[...] maja 2014 r. Prezydium CK w wyniku głosowania tajnego podjęło uchwałę o nieprzyjęciu odwołania skarżącego, tym samym utrzymując w mocy uchwałę Rady Wydziału Humanistycznego [...] w [...].

Wskazaną na wstępie decyzją Centralna Komisja utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę, uznając, iż Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia tego postępowania habilitacyjnego, a w jego ramach do podjęcia zaskarżonej uchwały. Postępowanie to pod względem formalnym przebiegało bez zarzutu. Oceny merytoryczne dorobku skarżącego w opiniach zakończonych konkluzjami negatywnymi są zdaniem CK surowe, ale sprawiedliwe i wystarczająco uzasadnione. Ilość i jakość publikacji oraz słaba aktywność naukowa mogły stanowić i stanowią wystarczającą podstawę do uchwały odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego. W tej sytuacji Centralna Komisja nie znalazła podstaw do kwestionowania uchwały Rady.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art.21 ust. 2 w zw. z art. 18 a ust. 11 i ust. 7-10 ustawy o stopniach naukowych i art.16 ust.1-2 ustawy oraz art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na nierozpatrzeniu odwołania z 14 kwietnia 2014 r. od uchwały nr [...] Rady Wydziału Humanistycznego [...] z [...] lutego 2014 r., na mocy której nie nadano skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, czyli braku odniesienia się do zarzutów zawartych w powyższym odwołaniu:

a) niespełniania ustawowej przesłanki oceny osiągnięcia naukowego skarżącego przez dwie recenzje przygotowane w postępowaniu habilitacyjnym, tj. recenzję prof. D. U. oraz recenzję prof. B. W., czy dzieło opublikowane w całości: rozprawa "[...]" ([...] 2013, 268 s.) stanowi znaczny wkład w rozwój literaturoznawstwa oraz sprzeczności w recenzjach trzech recenzentek ww. osiągnięcia naukowego, w wyniku czego w ocenie pracy skarżącego pojawiły się skrajne sądy w tych samych kwestiach (zarówno w obszarze rozstrzygnięć zasadniczych, np. w ocenie proponowanej klasyfikacji tekstów lirycznych, jak też w sprawach metodologicznych, np. egzemplifikacji wywodu),

b) przeprowadzenia ze skarżącym rozmowy przez komisję habilitacyjną 23 stycznia 2014 r., przy powstałych ewentualnych wątpliwościach dotyczących jego osiągnięć naukowych, która sprowadziła się jedynie do osobistego oceniania skarżącego oraz do egzaminowania go, z całkowitym pominięciem ustawowych elementów takiej rozmowy, tj. rozmowy o osiągnięciu naukowym skarżącego i jego planach naukowych, co wynika wprost z protokołu prac komisji habilitacyjnej znajdującego się w dokumentacji postępowania habilitacyjnego,

c) niedokonaniu przez Radę Wydziału Humanistycznego [...] oceny osiągnięcia naukowego skarżącego oraz aktywności naukowej przed podjęciem przez tę Radę uchwały [...] lutego 2014 r. nr [...] w sprawie nienadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, i w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału Humanistycznego [...] w [...] z [...] lutego 2014 r.,

2) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych przez brak zasięgnięcia opinii co najmniej jednego recenzenta przed podjęciem uchwały w sprawie skarżącego, bowiem jedynie wysłuchanie opinii recenzentów nie spełnia wymogów wskazanego przepisu ustawy o stopniach naukowych,

3) art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji przyczyn, dla których osiągnięcie naukowe skarżącego: rozprawa "[...]" ([...] 2013, 268 s.) nie stanowi znacznego wkładu w rozwój literaturoznawstwa pomimo dwu recenzji pozytywnych w tym zakresie (prof. M. W., prof. A. K.) oraz dorobek naukowy skarżącego, w tym aktywny udział w kilkunastu konferencjach naukowych (w tym w uważanym za jeden z najważniejszych ośrodków akademickich na świecie - Oksfordzie w Wielkiej Brytanii), ogółem trzy książki naukowe (w tym współautorstwo nagrodzonego podręcznika akademickiego), współautorstwo najpopularniejszego w Polsce podręcznika do języka polskiego dla szkół średnich - wydanego przez WSiP 5-tomowego cyklu [...], publikacje licznych artykułów i prac różnego typu, ekspertyzy dla CKE i komisji reformującej maturę z języka polskiego i wiele innych, łącznie nie stanowią podstawy do nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa,

4) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18a ust. 11 i art. 16 ust.1-2 ustawy o stopniach naukowych również przez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że:

a) "ilość i jakość publikacji oraz słaba aktywność naukowa" stanowią wystarczająca podstawę do uchwały odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego, a to wbrew literalnemu brzmieniu tych przepisów zgodnie z którymi, a contrario, podstawą odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego jest łącznie: brak osiągnięć naukowych stanowiących znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej oraz nie wykazanie się istotną aktywnością naukową, co nie ma miejsca w mojej sprawie,

b) osiągnięcie naukowe skarżącego: rozprawa "[...]" ([...] 2013, 268 s.) nie stanowi znacznego wkładu w rozwój literaturoznawstwa pomimo dwu recenzji pozytywnych w tym zakresie (prof. M. W., prof. A. K.) oraz dorobek naukowy skarżącego, w tym aktywny udział w kilkunastu konferencjach naukowych (w tym w uważanym za jeden z najważniejszych ośrodków akademickich na świecie - Oksfordzie w Wielkiej Brytanii), trzy książki naukowe (w tym współautorstwo nagrodzonego podręcznika akademickiego), współautorstwo najpopularniejszego w Polsce podręcznika do języka polskiego dla szkół średnich - wydanego przez WSiP 5-tomowego cyklu [...], publikacje licznych artykułów i prac różnego typu, ekspertyzy dla CKE i komisji reformującej maturę z języka polskiego i wiele innych, łącznie nie stanowią podstawy do nadania mi stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały rozwinięte i szczegółowo uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Centralna Komisja zwróciła uwagę, iż skarżący podejmuje w skardze w zasadzie polemikę z niektórymi zarzutami zawartymi w opinii recenzentów w postępowaniu habilitacyjnym, uzasadnieniu uchwały Rady Wydziału i uzasadnieniu decyzji CK. Osiągnięcia naukowe skarżącego uzyskały negatywną ocenę w postępowaniu I i II instancji. W ustaleniach CK, podjętych na podstawie opinii recenzentów CK, potwierdzonych w dyskusji oraz przeprowadzonych głosowaniach, wady i słabości dorobku skarżącego zostały potwierdzone. W kontekście art. 16 ust. 1 ustawy osiągnięcia skarżącego po otrzymaniu stopnia doktora nie spełniały wymaganego warunku ustawowego, co stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Nadto organ zwrócił uwagę, że motywy rozstrzygnięcia Centralnej Komisji zostały oparte na całokształcie materiału dowodowego, w którym kluczowe znaczenie miały wyczerpujące opinie recenzentów. W zaskarżonej decyzji stanowisko CK zostało przedstawione w syntetycznej formie, co nie jest naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadnienie CK nie jest bowiem miejscem prowadzenia polemiki z wywodami sporządzanych w toku postępowania recenzji naukowych. Brak szczegółowego uzasadnienia motywów podjęcia decyzji przez Centralną Komisję – z uwagi na specyfikę podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć – nie może być uznany za naruszenie prawa, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Nadto organ wskazał, że pisemna recenzja została przez recenzenta CK sporządzona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r., Nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej "ustawa o stopniach naukowych", w brzmieniu obowiązującym w toku postępowania habilitacyjnego skarżącego, do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną.

W ust. 2 powołanego przepisu stanowi się natomiast, że osiągnięcie o którym mowa w ust. 1, może stanowić:

1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie,

2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne,

3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego.

W myśl zaś art. 18a tej ustawy, postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1).

Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego wskazuje we wniosku jednostkę organizacyjną posiadającą uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego, wybraną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku Centralnej Komisji (ust. 2).

W przypadku gdy rada jednostki organizacyjnej wskazanej przez wnioskodawcę w trybie ust. 1 i 2 nie wyrazi zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego, postępowanie prowadzi jednostka organizacyjna posiadająca uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego wyznaczona przez Centralną Komisję (ust. 3).

Centralna Komisja w terminie 7 dni dokonuje oceny formalnej wniosku. W przypadku uznania wniosku za niekompletny lub nieodpowiadający wymogom ustawy Centralna Komisja wzywa do jego uzupełnienia, wskazując sposób i wyznaczając termin uzupełnienia wniosku (ust. 4).

Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Komisja składa się z:

1) czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki, o której mowa w ust. 2 lub 3,

2) trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę o której mowa w ust. 2 lub 3 (ust. 5).

Centralna Komisja w dniu powołania przekazuje jej dokumenty, o których mowa w ust. 1 (ust. 6).

W terminie nie dłuższym niż 6 tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7).

Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8).

Głosowanie, o którym mowa w ust. 8, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, przeprowadza się w trybie tajnym (ust. 9)

W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach naukowych (ust. 10).

Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11).

Z kolei zgodnie z przepisem art. 20 omawianej ustawy, uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania (ust. 1).

Do głosowania, o którym mowa w ust. 1, są uprawnieni członkowie właściwej rady jednostki organizacyjnej posiadający tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego oraz osoby, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a (ust. 2). Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje ponadto osobom wymienionym w art. 10, a w czynnościach przewodu doktorskiego – także recenzentem i promotorowi rozprawy doktorskiej (ust. 3).

Promotorem w przewodzie doktorskim oraz recenzentem rozprawy doktorskiej lub członkiem komisji habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej lub osoba, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, prowadząca działalność naukową lub dydaktyczną w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej (ust. 6).

Kwestie dotyczące postępowania habilitacyjnego zostały uszczegółowione w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 204, poz. 1200), dalej "rozporządzenie z 2011 r." w Rozdziale 2 – Szczegółowy tryb przeprowadzania czynności w postępowaniach habilitacyjnych.

Uregulowania w zakresie postępowań habilitacyjnych zawiera również Statut Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, stanowiący załącznik do Zarządzenia Nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r. w sprawie zatwierdzenia Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego, to znaczy czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach, a także postanowieniami Statutu Centralnej Komisji (por. wyrok NSA z 23 marca 2007 r., I OSK 2030/06, Lex 361573). Wojewódzki sąd administracyjny nie jest zatem forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych czy polemiki z konkluzjami Centralnej Komisji, a jedynie miejscem, gdzie kontrola działalności instytucji państwowej pod względem zgodności z prawem.

W art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, znajduje się odesłanie jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego, albo tytułu profesora. Odpowiednie stosowanie nie oznacza "analogiczne", co pozwala na stwierdzenie, że kryteria oceny uzasadnienia decyzji, są mniej rygorystyczne w porównaniu z regulacjami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 K.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Sądowa kontrola musi się ograniczyć do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach stopni naukowych (por. wyrok NSA z 7 września 2011 r., I OSK 1078/11, Lex 965902).

Uwzględniając powyższe uwagi natury ogólnej i odnosząc je do okoliczności przedmiotowej spraw Sąd ocenił, że postępowanie habilitacyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem wymienionych regulacji, zaś wydane rozstrzygnięcia odpowiadają prawu.

Wbrew zarzutom skargi procedura rozpoznania odwołania złożonego przez skarżącego została zachowana, a zgłoszone przez niego zarzuty rozpoznane. Po wniesieniu odwołania Rada Wydziału [...] w [...] w uchwale z [...] maja 2014 r., w głosowaniu tajnym, negatywnie zaopiniowała powyższe odwołanie, które wraz z ww. uchwałą i aktami sprawy przekazała Centralnej Komisji, zgodnie z art. 21 ust. 1 zd. 2 ustawy o stopniach naukowych.

Ze statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynika, że organ Komisji w postaci Sekcji Stałej prowadzi postępowanie opiniodawcze w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego (§ 18 ust. 1 w zw. z § 8 pkt 2 lit. a). Powołany w tym postępowaniu recenzent (§ 19 ust. 1 statutu) prof. dr hab. S. G. przychylił się do negatywnego stanowiska Rady Wydziału [...] dotyczącego odwołania, oceniając, że postępowanie to pod względem formalnym przebiegało bez zarzutu. Wobec powyższego, zgodnie z wymogiem § 19 ust. 4 statutu, został powołany dodatkowy recenzent w osobie prof. dr hab. K. K., który także negatywnie zaopiniował odwołanie skarżącego, uznając je za całkowicie bezzasadne. Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji na posiedzeniu [...] maja 2015 r., podjęła uchwałę o niepoparciu odwołania skarżącego od uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Również Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu [...] maja 2015 r. przy obecności 11 członków Prezydium, jednogłośnie w podjętej uchwale postanowiło nie przyjąć odwołania skarżącego. Jak wynika z protokołów posiedzeń, tak Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, jak i Prezydium CK, odwołanie skarżącego było przedmiotem analizy. Na posiedzeniu Sekcji omawiane były przez recenzentów sporządzone przez nich opinie w przedmiocie odwołania skarżącego, natomiast protokół posiedzenia Prezydium CK wskazuje, iż głosowanie poprzedzone było zapoznaniem się z dokumentacją sprawy oraz dyskusją. Nie ma zatem podstaw aby twierdzić, że zarzuty skarżącego ujęte w jego odwołaniu nie były przedmiotem analizy i oceny organu odwoławczego. Nie świadczy o tym brak odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdyż jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95 decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność głosowania jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich przypadkach kontrola sądowa musi się ograniczyć do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Szczególny przedmiot tego postępowania powoduje, że nie można stosować art. 7, art. 79, art. 81 K.p.a. do rozpoznania spraw w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z 16 maja 2007 r., I OSK 145/07, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Uwzględniając powyższe Sąd uznał, iż pierwszy i trzeci zarzut skargi pozbawione są usprawiedliwionych podstaw.

Na uwzględnienie nie zasługuje również drugi zarzut skargi, gdyż jak już wskazano powyżej w toku postępowania odwoławczego sporządzone zostały na piśmie dwie recenzje oceniające zasadność złożonego odwołania, które następnie przez recenzentów były omawiane na posiedzeniu Sekcji.

Także kolejny zarzut skargi, a dotyczący błędnej wykładni art.18a ust.11 i art. 16 ust. 1-2 ustawy o stopniach naukowych, nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Zauważyć przy tym należy, że skarżącemu w istocie chodzi o błędne zastosowanie tych przepisów, gdyż organ nie dokonywał ich wykładni, a jedynie uznał, że osiągnięcia naukowe skarżącego, na które składają się przedstawione przez niego prace, w tym rozprawa "[...].", jak i aktywność naukowa po otrzymaniu stopnia doktora, nie mają charakteru wskazanego w ustawie o stopniach naukowych. Na tej podstawie organ uznał, że nie mogą one stanowić podstawy do nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego i Sąd nie posiada uprawnień do podważenia takiej oceny. Ocena taka musiałaby sprowadzać się do merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego i jego aktywności naukowej, czego jednak, na co wskazano na wstępie, Sąd w ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji nie dokonuje.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.