Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2564/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 217 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 15 czerwca 2018 r. C. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła do Prezydenta m. W. o wydanie zaświadczenia o zgodności wolnostojącego dwutablicowego nośnika reklamowego, usytuowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W., z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

We wniosku wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] nałożył na C. sp. z o.o. obowiązek przedstawienia dokumentów niezbędnych do spełnienia wymogów określonych w przepisach, w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem, na podstawie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Uzyskanie zaświadczenia stwierdzającego zgodność instalacji nośnika reklamowego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę legalizacji robót budowlanych na podstawie art. 49b ust. 2 pkt 3 i art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.

Prezydent m. W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści w związku z faktem, że plan miejscowy nie zawiera ustaleń dotyczących zasad lokalizowania wolnostojących nośników reklamowych.

Na postanowienie to Spółka złożyła zażalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podało, że działka nr [...] w obrębie [...] położona w W. przy ul. [...] znajduje się w obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...], uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), w strefie terenów mieszkalnictwa jednorodzinnego ekstensywnego, oznaczonej symbolem 14MN,U oraz w liniach rozgraniczających ulicy lokalnej, oznaczonej symbolem 11KUL. Zdaniem Kolegium wydanie zaświadczenia o zgodności wybudowanego nośnika reklamowego z planem miejscowym jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy zapisy w planie przewidują taką formę zagospodarowania terenu, jaka jest przewidziana we wniosku inwestora. Określenie "zgodność z planem" nie może być traktowana jako synonim "braku sprzeczności", bowiem przepis art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego wyraźnie stanowi, że zaświadczenie ma dotyczyć zgodności budowy z ustaleniami planu, a nie braku sprzeczności. Kolegium dokonując analizy postanowień planu zagospodarowania przestrzennego stwierdziło, że plan ten nie zawiera ustaleń dotyczących zasad lokalizowania wolnostojących nośników reklamowych, nie jest więc możliwe wydanie zaświadczenia stwierdzającego zgodność tej inwestycji z planem miejscowym.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie:

1) art. 7, 8, 11, 124, 217 i 218 kpa oraz art. 15 kpa przez wadliwe i sprzeczne z materiałem dowodowym ustalenie stanu faktycznego, niewyjaśnienie zarzutów skarżącej zgłoszonych w toku postępowania i w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności i bezstronności, przez naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 kpa, która wymaga przeprowadzenia postępowania odwoławczego z zachowaniem zasad obowiązujących w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w szczególności:

a) błędne i bezpodstawne ustalenie, że "Zgodnie z ww. planem przedmiotowa działka znajduje się w strefie terenów mieszkalnictwa jednorodzinnego ekstensywnego (14MN,U) oraz w liniach rozgraniczających ulicy lokalnej (11KUL)",

b) błędne stwierdzenie, że "Wydanie zaświadczenia o zgodności wybudowanego nośnika reklamowego z planem miejscowym jest możliwe, zdaniem Kolegium, jedynie w sytuacji, gdy zapisy w planie przewidują taką formę zagospodarowania terenu, jaka jest przewidziana we wniosku inwestora.",

c) błędne stwierdzenie, że "Określenie zgodność z planem nie może być traktowana jako synonim "braku sprzeczności", bowiem ww. przepis stanowi wyraźnie, że zaświadczenie ma dotyczyć zgodności z ustaleniami planu, a nie braku sprzeczności. Skoro w ww. planie zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano takiej formy zagospodarowania terenu, jak budowa nośnika reklamowego, to brak jest podstaw do stwierdzenia o zgodności tej inwestycji z planem miejscowym.",

d) zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem strony przed wydaniem zaskarżonego postanowienia,

e) brak wskazania i wyjaśnienia przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] ustalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2000 r., który stanowił podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, tj. zawierałby zakaz umieszczenia nośnika reklamowego na przedmiotowej działce ew. nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w W.

2) art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, tj. brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa;

3) art. 49b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędną wykładnię, w szczególności stwierdzenie, że "Określenie zgodność z planem nie może być traktowana jako synonim "braku sprzeczności", bowiem ww. przepis stanowi wyraźnie, że zaświadczenie ma dotyczyć zgodności z ustaleniami planu, a nie braku sprzeczności. Skoro w ww. planie zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano takiej formy zagospodarowania terenu, jak budowa nośnika reklamowego, to brak jest podstaw do stwierdzenia o zgodności tej inwestycji z planem miejscowym.", przez nieuwzględnienie i niezastosowanie znaczenia wyrazu "zgodność", który oznacza, wg słownika języka polskiego, m.in. "niesprzeczny z czymś".

Ponadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności naruszenie przepisów:

1) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] ustalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. w szczególności przez odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej pomimo, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie narusza miejscowego planu;

2) art. 4 Prawa budowlanego przez naruszenie zasady wolności budowlanej w związku z art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 8, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców – przez odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej pomimo, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie narusza miejscowego planu.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W treści skargi skarżąca zamieściła także wniosek o rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie, przytaczając wypowiedzi doktryny, że przy kierowaniu sprawy do trybu uproszczonego trzeba z dużą starannością ocenić, czy rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym gwarantuje realizację prawa do sądu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skargą objęty został akt administracyjny wydany w formie postanowienia. Przepis art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) pozwala Sądowi rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia wydane na podstawie art. 217 i 219 kpa, jest rozstrzygnięciem, o którym mowa w powyższym przepisie. Skierowanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym nie stanowiło zatem naruszenia prawa. Ponadto nie można się zgodzić z sugestią zawartą w skardze o niepełnej realizacji prawa do sądu poprzez nierozpoznanie sprawy na rozprawie, lecz na posiedzeniu niejawnym. Postępowanie uproszczone w takim zakresie, który został ukształtowany ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) stanowi odpowiedź prawodawcy na postulaty społeczne, domagające się umożliwienia załatwiania spraw drobnych i prostych szybko, w postępowaniu odformalizowanym i pozbawionym zbędnych komplikacji. Tym samym, odnosząc się do nieuwzględnionego wniosku skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie, należy wyjaśnić, że postępowanie uproszczone nie stanowi niedopuszczalnej symplifikacji prawa do sądu, lecz jedynie element skracania i przyspieszania procedur sądowych bez pozbawienia strony należnych uprawnień procesowych. Natomiast odrębnym zagadnieniem jest kwestia korzystania przez stronę z przysługujących jej uprawnień procesowych, w szczególności zgłaszania wniosków i podnoszenia zarzutów adekwatnie do okoliczności sprawy. W tym zakresie trzeba zwrócić uwagę, że kontrolowane przez Sąd postanowienie dotyczy odmowy wydania zaświadczenia, a zatem jest rozstrzygnięciem stricte procesowym. Tym samym brak byłoby w niniejszej sprawie okoliczności, które pozwoliłyby formować ewentualny zarzut ograniczenia prawa do sądu w następstwie jej rozpoznania w postępowaniu uproszczonym, a zatem zarzut naruszenia art. 119 pkt 3 powołanej ustawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 597/16, dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając sprawę co do jej istoty, Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organy administracji zasadnie odmówiły wnioskodawcy wydania zaświadczenia, o jakim mowa w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.; obecnie jest to Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), czyli zaświadczenia o zgodności istniejącego wolnostojącego dwutablicowego nośnika reklamowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Problematyka wydawania zaświadczeń uregulowana została w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń ma charakter uproszczony i odformalizowany w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istniejących faktów lub stanu prawnego i nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co do ich występowania w konkretnym przypadku. Zaświadczenie jest aktem wiedzy upoważnionego do jego wydania organu administracji publicznej, a nie aktem woli, ponieważ nie kształtuje ono stosunku prawnego, tylko jest jego potwierdzeniem albo zaprzeczeniem.

Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Przepisami, które nakładają na inwestora obowiązek przedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy (lub zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są przykładowo art. 48 ust. 3 pkt 1, art. 49b ust. 2 pkt 3, art. 71 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Wydanie przez organ wykonawczy gminy zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest więc możliwe tylko na podstawie przepisu szczególnego. Podstawą prawną wydania takiego zaświadczenia nie może być art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Przepis ten stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 kpa organ może wydać zaświadczenie o ustaleniach planu miejscowego dotyczących danej nieruchomości, nie może natomiast dokonywać interpretacji zapisów planu i oceniać czy dana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. W wyroku z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 42/07 (dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ gminy nie może w drodze zaświadczenia wydanego na potrzeby postępowania w sprawie pozwolenia na budowę rozstrzygać o zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem, gdyż takie rozstrzygnięcie przynależy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie we wniosku z 15 czerwca 2018 r. inicjującym postępowanie administracyjne skarżąca uzasadniła konieczność wydania zaświadczenia nałożeniem takiego obowiązku w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 kpa). Zaświadczenie to jednak nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, gdyż właściwy organ ma stwierdzić w nim o zgodności lokalizacji wskazanego przez wnioskodawcę obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że organ, aby możliwe było wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 kpa, powinien dokonać analizy i oceny czy istniejący na działce nośnik reklamowy jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, a następnie to stwierdzić wprost w zaświadczeniu. Nie jest więc takie proste urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź danych znajdujących się w posiadaniu organu, jakby wynikało z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 kpa.

Stosownie do treści art. 218 § 2 kpa, organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi więc rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Nie zmienia to jednak faktu, że organ wydający zaświadczenie na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 kpa i w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy istniejący obiekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu i w istocie dokonać interpretacji (wykładni) postanowień planu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności należy na podstawie art. 219 kpa odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści wymaganej przepisem art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

Choć w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego brak jest wyraźnego przepisu odsyłającego do odpowiedniego stosowania przepisów ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak przy zastosowaniu wykładni systemowej należy przyjąć, że niektóre przepisy ogólnego postępowania administracyjnego, będą miały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, w szczególności: niektóre zasady ogólne kpa (np. zasada prawdy obiektywnej, zasada pisemności, zasada udzielenia informacji), przepisy dotyczące wymogów formalnych wniosku (art. 63), przepisy dotyczące postanowień (art. 123-126), przepisy dotyczące zażaleń (art. 141-144). Tak więc postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odpowiadać powinno zasadom ogólnym wynikającym z art. 7-9, art. 77 i art. 80 kpa.

W postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności zrealizowanej inwestycji z planem miejscowym albo decyzją o warunkach zabudowy na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, zakres postępowania wyjaśniającego może być większy, gdy chodzi o zastosowanie ustaleń prawa miejscowego do konkretnego stanu faktycznego. Organ prowadzący postępowanie w trybie art. 217 § 2 pkt 1 kpa musi zatem dysponować odpowiednim materiałem dowodowym pozwalającym mu w sposób jednoznaczny stwierdzić, że wykonana budowa (w przedmiotowej sprawie nośnik reklamowy) jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. W przypadku zaś braku odpowiednich danych organ postanowieniem odmawia wydania zaświadczenia.

Na gruncie niniejszej sprawy bezsporną jest okoliczność, że w niniejszym postępowaniu skarżąca uzasadniła konieczność wydania zaświadczenia nałożeniem takiego obowiązku postępowaniem prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego, a co za tym idzie nie ulega wątpliwości, że podstawową przesłanką legalizacji samowoli budowlanej, jest zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla celów legalizacji, konieczne jest zatem uzyskanie zaświadczenia o zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem.

W przedmiotowej sprawie organ zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Z uwagi bowiem na fakt, że obiekty budowlane w formie wolnostojących urządzeń reklamowych nie są ujęte w ustaleniach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...], w związku z tym organ nie może zaświadczyć o zgodności ich wybudowania z planem zagospodarowania przestrzennego. Wydanie zaświadczenia o zgodności wybudowanego nośnika reklamowego z miejscowym planem jest możliwe jedynie wówczas, gdy przepisy planu zawierają ustalenia dotyczące zasad ich lokalizowania. Tymczasem przepisy wskazanego planu takich uregulowań nie zawierają. W konsekwencji powyższego zarzuty skargi są niezasadne.

Wskazać nadto należy, że przesądzenie o zgodności z planem wybudowanego nośnika reklamowego na nieruchomości nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. – jak tego żądała strona – stanowi w istocie rozstrzygnięcie odnośnie sposobu zagospodarowania terenu. Tymczasem konkretyzacja możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem, będąca wyrazem interpretacji przepisów planu i jego zastosowania, dokonywana jest stosownym rozstrzygnięciem administracyjnym (np. w decyzji o pozwoleniu na budowę lub o zmianie pozwolenia na budowę), a okoliczność, czy planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, czy też nie i w jakim zakresie – nie należy już do kompetencji organu wydającego zaświadczenie, lecz do organu architektoniczno- budowlanego, który w prowadzonym przez siebie postępowaniu będzie oceniał stosowną dokumentację projektową w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jest to bowiem element stanu faktycznego sprawy, z którym przepisy Prawa budowlanego wiążą określone konsekwencje prawne.

Słusznie, więc Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m. W. o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Treść przedmiotowego zaświadczenia nie wiąże organu architektoniczno-budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Jest to tylko dodatkowy materiał dowodowy (dokument urzędowy), który tak jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, ponieważ to ten organ, a nie wójt, burmistrz albo prezydent miasta, jest organem właściwym zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane do oceny zgodności zgłaszanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku – decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 900/17, dostępny na wyżej wskazanej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Brak zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego nie skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w przedmiocie legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej z rażącym naruszeniem tego przepisu.

Z przytoczonych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.