Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 238/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na czynność Starosty Bolesławieckiego w przedmiocie ogłoszenia o zamiarze wyboru operatora publicznego transportu zbiorowego poprzez bezpośrednie zawarcie umowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie wpis od skargi w wysokości 200 (dwustu) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 marca 2021 r. G. K. (skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na czynność Starosty Bolesławieckiego w przedmiocie ogłoszenia o zamiarze wyboru operatora publicznego transportu zbiorowego poprzez bezpośrednie zawarcie umowy. Zażądała uchylenia zaskarżonej czynności, zarzucając organowi, że wyżej wymienione ogłoszenie nie spełnia wymagań określonych przepisami prawa krajowego i prawa Unii Europejskiej, w szczególności - art. 22 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. 2021 r., poz. 1371 ze zm., dalej: u.p.t.z.), co w konsekwencji pozbawia ją jako przedsiębiorcę zajmującego się przewozami na terenie Powiatu Bolesławieckiego, możliwości realizowania przewozów.

W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 21 kwietnia 2021 r.) Starosta Bolesławiecki wniósł o jej odrzucenie w związku z uchybieniem terminu do jej wniesienia, lub o ewentualne oddalenie w całości, jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 i art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.z. - podmiotowi, który jest lub był zainteresowany zawarciem umowy i któremu grozi powstanie szkody w wyniku zarzucanego naruszenia przepisów ustawy powyższej, przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Art. 60 ust. 1 u.p.t.z. stanowi natomiast, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący powziął lub przy zachowaniu należytej staranności mógł powziąć informację o czynności podjętej przez organizatora w sprawie.

Według przepisów art. art. 59 ust. 2 u.p.t.z., do postępowania wszczętego na skutek wniesionej skargi stosuje się przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 - dalej: p.p.s.a.), chyba, że przepisy rozdziału III u.p.t.z. stanowią inaczej.

W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli skarga jest wniesiona po terminie. Art. 59 ust. 1 u.p.t.z. jednoznacznie precyzuje zatem, że tylko w odniesieniu do zamiaru, o którym mowa w art. 23 ust. 1 podmiot zainteresowany może wnieść skargę do sądu administracyjnego, o ile uczyni to we wskazanym w przepisie terminie.

Strona, jak sama określiła w skardze, powzięła wiadomość o zaskarżonej czynności w dniu 15 marca 2021 r.: "Co więcej, o ogłoszeniu o zamiarze wyboru operatora publicznego transportu zbiorowego poprzez bezpośrednie zawarcie umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, przy zachowaniu

Sygn. akt III SA/Wr 238/21

należytej staranności dowiedziałam się dopiero w dniu 15 marca 2021 r., przy okazji przeglądania Biuletynu Informacji Publicznej Powiatu Bolesławieckiego".

Z akt sprawy wynika, że organ zamieścił ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej Powiatu Bolesławieckiego i na swojej stronie internetowej w dniu 25 sierpnia 2020 r. oraz na tablicy informacyjnej w budynku głównym Starostwa Powiatowego w Bolesławcu i w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zatem od dnia 25 sierpnia 2020 r. ogłoszenie było dostępne dla zainteresowanych podmiotów - w tym, dla skarżącej. Skarżąca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą "Firma Usługowo-Handlowa G." z siedzibą w T. Przedmiotem działalności firmy jest transport osobowy na terenie Powiatu B. Należy zauważyć, że przedsiębiorca jest podmiotem prowadzącym we własnym imieniu działalność gospodarczą. Art. 355 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 2020 r., poz. 1740 ze zm.) w następujący sposób określa pojęcie działalności gospodarczej: "Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności". Tym samym, ustawodawca wiąże działalność gospodarczą z pojęciem należytej staranności. Zatem jednym z elementów pojęcia działalności gospodarczej jest jej profesjonalny (zawodowy) charakter. W istotę działalności gospodarczej wpisane jest wymagane posiadanie niezbędnej wiedzy fachowej, obejmującej nie tylko formalne kwalifikacje, ale także doświadczenie wynikające z praktyki zawodowej oraz ustalone zwyczajowo standardy wymagań (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt IV CK 100/05, Lex nr 187120). W prawie Unii Europejskiej pojęcie przedsiębiorcy ukształtowane na gruncie orzeczeń TSUE odnosi się do przedsiębiorczości, której cechy to samodzielność, stały charakter oraz transgraniczność, a samodzielność pojmowana jest jako "ponoszenie pełnego ryzyka i odpowiedzialności w związku z podejmowaną lub realizowaną aktywnością" (M. Etel "Pojęcie przedsiębiorcy w prawie polskim i prawie Unii Europejskiej oraz orzecznictwie sądowym", Warszawa 2013) . Powyższe wskazuje, że niemożliwym jest przyjęcie założenia, w którym osoba prowadząca działalność gospodarczą nie jest profesjonalistą w zakresie świadczonych przez siebie usług (patrz: F. Czuchwicki, Glosa do wyroku SA z dnia 18 października 2012 r., V ACa 728/12, Lex).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że przedsiębiorca, czyli samodzielny profesjonalista, zainteresowany

Sygn. akt III SA/Wr 238/21

świadczeniem usług na terenie Powiatu B., posiada doświadczenie wynikające z praktyki zawodowej i odpowiednią wiedzę w zakresie procedury otrzymywania zleceń na wykonywanie przewozu osób. Dlatego nie sposób uznać, że powzięcie informacji przez skarżącą o zamiarze wyboru operatora publicznego transportu zbiorowego - zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej oraz w innych publikatorach i miejscach przewidzianych w art. 23 u.p.t.z. - po upływie blisko siedmiu miesięcy nastąpiło z należytą starannością, wymaganą przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem wraz z dniem 24 września 2020 r., skarga wpłynęła do organu w dniu 25 marca 2021 r. (z adnotacją: złożono osobiście), co oznacza, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. z 59 ust. 2 u.p.t.z., Sąd orzekł, jak w sentencji.