Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 115/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4  ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 5 lutego 2022r. skarżący M.J. wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej w załatwieniu jego wniosku z 25 stycznia 2022r. o udzielenie informacji publicznej, skierowanego w formie elektronicznej do Krajowej Informacji Skarbowej.

W piśmie z 25 stycznia 2022r. skarżący wniósł o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

"1. Jaki program z Izraela kupiło KAS w ramach systemu AML/CFT ?

2. Jaka była ostateczna cena licencji ?

3. Czy w negocjacjach ze stroną izraelską uczestniczyli pracownicy CIRF ?

4. Na jakim etapie jest wdrożenie programu i dlaczego od dostępu od niego odsunięto pracowników CIFR ?"

W odpowiedzi z 7 lutego 2022r. również udzielonej w formie elektronicznej, Krajowa Informacja Skarbowa odpowiedziała, że odpowiedzi na takie pytania nie leżą w jej właściwości, gdyż jej zadaniem jest udzielanie informacji podatkowych i celnych oraz wydawanie indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego i wiążących informacji stawkowych, wobec czego KIS nie posiada informacji w tym zakresie.

W związku z treścią odpowiedzi, skarżący wystąpił z opisaną na wstępie skargą na bezczynność wnosząc o zobowiązanie strony tj. Dyrektora KAS do ujawnienia informacji publicznej w terminie 14 dni oraz stwierdzenie jego bezczynności w jej ujawnieniu. W uzasadnieniu stwierdził jedynie, że 25 stycznia 2022r. wystąpił z wnioskiem o ujawnienie informacji, a do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi.

Stwierdził, że o bezczynności można mówić wówczas, gdy organ będący adresatem pytania jest bierny w stosunku do złożonego wniosku, jak i wówczas, gdy nie powiadamia on o przyczynach opóźnienia w realizacji wniosku i terminie jego załatwienia, gdy nie powiadamia wnioskodawcy, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub że nie posiada danej informacji.

Organ wskazał, że żadna z tych sytuacji nie miała miejsca w stanie faktycznym sprawy, gdyż już w 13. dniu od wpływu wniosku powiadomił wnioskodawcę, że wezwany podmiot nie dysponuje żądaną informacją, co powoduje, że nie pozostał wobec wniosku strony bierny.

W piśmie procesowym z 26 kwietnia 2022r. skarżący stwierdził, że zadał pytania o faktyczne czynności związane z wydatkowaniem środków publicznych, a organ zamiast mu ich udzielić, wskazał jedynie jaki jest zakres zadań, o co z kolei skarżący wcale nie pytał, wobec czego w całości podtrzymuje skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 – tekst jednolity, dalej: ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 902, dalej "udip").

Zgodnie z art. 1 ust. 2 udip, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Wniosek o udip z 25 stycznia 2022r. stanowił kontynuację wniosku z 21 stycznia 2022r., w którym skarżący wprost wskazał, że objętych nim treści żąda w związku z przygotowaniem materiału prasowego. Również w skardze skarżący powołał się na Prawo prasowe i oświadczył, że żądał ujawnienia danych w związku z zamiarem sporządzenia krytyki prasowej.

Natomiast stosownie do art. 3a ustawy z 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1914)., w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 1669).

Udip w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawa ta nie definiuje jednak pojęcia bezczynności.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 udip, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Oznacza to, że wniosek o udip winien spotkać się z reakcją jego adresata w terminie 14 dni od wpływu wniosku, która - w zależności od okoliczności danej sprawy - może polegać na przekazaniu żądanych danych w drodze czynności materialno – technicznej, dokonanej decyzją administracyjną odmowie przekazania z uwagi na przesłanki wskazane w art. 5 ust. 1 lub 2 udip, pisemnym przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy w trybie art. 13 ust. 2 udip, powiadomieniu o konieczności wniesienia opłaty wynikającej ze wskazanego we wniosku sposobu lub formy przekazania informacji zgodnie z art. 15 ust. 2 udip, powiadomieniu, że żądana informacja nie może być udostępniona w sposób lub w formie wskazanej we wniosku stosownie do art. 14 ust. 2 udip albo że informacja nie stanowi informacji publicznej albo że adresat wniosku nią nie dysponuje. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 3 udip. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

I właśnie ostatni z wyżej wskazanych przypadek miał miejsce w przedmiotowej sprawie.

Adresat wniosku, tj. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest organem podatkowym zgodnie z art. 13 § 2a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.) i nie kwestionował swej legitymacji jako adresata wniosku. Jednak skoro żądanych danych nie posiada, to – w świetle cytowanego art. 4 ust. 3 udip – nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji, o czym powiadomił skarżącego przez upoważnionego pracownika – rzecznika prasowego – w 13. dniu od wpływu wniosku strony, a więc z zachowaniem terminu do załatwienia sprawy, wynikającego z art. 13 ust. 1 udip.

Nieuzasadniony – a właściwie nieprawdziwy - okazał się więc zarzut strony, że do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił odpowiedzi, skoro elektroniczna odpowiedź organu została przesłana stronie 7 lutego 2022r. (karta 4 akt sądowych), a skarga została wniesiona czyli nadana w urzędzie pocztowym 8 lutego 2022r., co wynika z datownika na kopercie (karta 8).

Wyjaśnić końcowo należy, że Sąd przyjął, iż wskazanie w skardze Dyrektora KAS zamiast KIS jako skarżonego organu było wynikiem oczywistej pomyłki strony, gdyż skarżący skierował wniosek z 25 stycznia 2022r. do KIS i z upoważnionymi pracownikami KIS prowadził korespondencję w sprawie, zatem tylko organ zarządzający tą jednostką potencjalnie mógł dopuścić się bezczynności w załatwieniu sprawy.

Biorąc pod uwagę, że zarzut bezczynności okazał się nieuzasadniony, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ppsa.