Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 136/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 154 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, par. 2, par. 3, par. 6 i par. 7
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi S. M. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Wr 1589/21 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych); II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skargą z 2 II 2023 r. S. M. zarzucił Wojewodzie Dolnośląskiemu niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 V 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 1589/21) w przedmiocie bezczynności postępowania i wniósł o wymierzenie grzywny. Skarżący podniósł, że pomimo upływu wyznaczonego w wyroku 60-dniowego terminu sprawa nie została przez organ rozstrzygnięta.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Zaznaczył, że zwłoka wynikała ze zmian w przepisach prawa, bardzo dużej ilości spraw prowadzonych przed organem oraz braków kadrowych. Organ oświadczył także, że postępowanie administracyjne zostało zakończenie decyzją z dnia 14 III 2023 r. (SOC-PCIII.6151.1.1400.2021.PSM) udzielającą skarżącemu zezwolenia na czasowy pobyt.

Jak wynika z akt administracyjnych skargę wniesiono w następujących okolicznościach:

W dniu 7 X 2022 r. wpłynął do organu odpis prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 19 V 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 1589/21) wraz z aktami administracyjnymi. Mocą powołanego wyroku Sąd uwzględnił skargę na bezczynność postępowania o wydanie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zobowiązując organ m.in. do załatwienia sprawy skarżącego w terminie 60. dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Pismem z dnia 8 XII 2022 r. pełnomocnik skarżącego wezwał organ do wykonania wyroku.

Decyzją z dnia 14 III 2023 r. (SOC-PCIII.6151.1.1400.2021.PSM) organ udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej jako "ppsa", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy jest oczywiste, że organ nie dochował wyznaczonego prawomocnym wyrokiem terminu załatwienia sprawy administracyjnej. Wyrok wraz z aktami sprawy doręczono organowi w dniu 7 X 2022 r., zatem 60-dniowy termin załatwienia sprawy upływał z dniem 7 XII 2022 r. Jak wynika z akt administracyjnych, organ w tym terminie nie przeprowadził żadnej czynności zmierzającej do załatwienia sprawy. Okres zwłoki na moment wniesienia skargi wynosił więc prawie 2 miesiące.

Okoliczność zaś późniejszego wydania przez organ decyzji już po upływie wyznaczonego wyrokiem terminu nie stanowi podstawy do umorzenia przez Sąd postępowania w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z art. 154 § 3 ppsa, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi w przedmiocie niewykonania wyroku nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

Wobec powyższego uznać należało, że konieczne jest wymierzenie organowi grzywny.

Zgodnie z art. 154 § 6 ppsa grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy należało orzec grzywnę w wysokości 200 zł. Taka kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd.

Jak wynika z art. 154 § 2 ppsa sąd, w przypadku uwzględnienia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku, może orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu, uwzględniając okres, o jaki przekroczony został termin rozpoznania sprawy przez organ oraz mając na uwadze fakt załatwienia sprawy - nie można było uznać, że zwłoka w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął przy tym pod uwagę znane z urzędu okoliczności dotyczące znacznej ilości spraw dotyczących udzielania cudzoziemcom pozwoleń pobytowych (w 2019 r. wpłynęło do organu 26 854 takich podań, w 2020 r. – 30 226, w 2021 r. – 45 328, zaś w 2022 r. – 62 686). W takich warunkach bezczynność rzędu 2. miesięcy nie stanowi kwalifikowanego rażącego naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 154 § 7 ppsa, uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W okolicznościach sprawy wobec braku kwalifikowanego charakteru bezczynności nie było podstaw do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej. Skarga w tej części podlegała więc oddaleniu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 697 zł, na które składają się: wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).