Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1096/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 par. 1, art. 60 pkt 7
journal: Dz.U. 2021 poz 305
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
article: art. 72 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2023 r. sprawy ze skargi S. K. (K.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 6 czerwca 2022 r. nr SKO.4117.25.2022 w przedmiocie zwrotu nadpłaty za postój w strefie płatnego parkowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (SKO) decyzją z dna 6 czerwca 2022 r nr SKO.4117.25.2022, po rozpatrzeniu. odwołania S. K. (skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia 18 stycznia 2022 r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w kwocie 58,80 zł z tytułu opłaty dodatkowej i kosztów upomnienia, na podstawie art. 138 Ś 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 67 pkt 1 oraz 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 305- dalej "u.f.p.") przy zastosowaniu art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawny,

Organ I instancji decyzją z dnia 18 stycznia 2022 r. odmówił skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w wysokości 58,80 zł w zakresie opłaty dodatkowej i kosztów upomnienia.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zarzucił, że została ona wydana przez osobę nieuprawnioną. Ponadto skarżący podniósł, że decyzja została wydana przed rozstrzygnięciem jego skargi na bezczynność przez sąd administracyjny, a dodatkowo organ naruszył art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu. Zdaniem skarżącego od dnia 1 stycznia 2010 r. na podstawie art. 61 w związku z art. 67 u.f.p. do niepodatkowych należności budżetowych stosuje się K.p.a. Oznacza to, że najpierw powinna być wydana decyzja ustalająca opłatę i dopiero później można egzekwować opłatę tytułem wykonawczym. Zdaniem skarżącego skoro nie została wydana decyzja ustalająca opłatę, to uiszczona prze niego kwota jest nienależna. Skarżący stwierdził również, że ustalenia faktyczne nie przesądzają, że to on parkował pojazd. Tym samym, że jest zobowiązany do poniesienia opłaty za parkowanie. Organ I instancji nie przeprowadził żadnych ustaleń w tym zakresie czym naruszył przepisy art. 7 i 77 K.p.a.

SKO, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało rozstrzygniecie organu I instancji. Ustaliło następujący stan faktyczny w sprawie:

W dniu 8 października 2013 r. o godzinie 12:32 w C. przy ul. [...] pracownicy Cywilnej Służby Parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. (MZDiT) stwierdzili brak opłaconego postoju pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W zaparkowanym pojeździe widoczny był bilet parkingowy ważny do godziny 10:54. W związku z powyższym wystawione zostało wezwanie do uiszczenia kwoty 50 zł z tytułu dodatkowej opłaty za nieopłacony postój. Ponieważ opłata ta nie została uiszczona, organ I instancji skierował upomnienie do właściciela pojazdu. Kwota kosztów upomnienia wynosiła 8,80 zł, a tym samym łączna należność wzrosłą do kwoty 58,80 zł. Również upomnienie nie przyniosło skutku w postaci uiszczenia opłaty dodatkowej za niepłacony postój wraz z kosztami upomnienia, organ I instancji w dniu 18 listopada 2016 r. wystawił tytuł wykonawczy i przekazał go Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. celem egzekucji należności.

W dniu 21 marca 2017 r. skarżący przekazał na konto organu I instancji kwotę 58,80 zł, przy czym w tytule przelewu wskazał, że jest to "opłata dodatkowa za rzekome nieuiszczenie opłaty za parkowanie w dniu 8 października 2013 r.". Skarżący w tym samym tytule przelewu oświadczył też, że wnosi o zwrot kwoty 58,80 zł.

W dniu 22 marca 2017 r. MZDiT wycofał tytuł wykonawczy z egzekucji z uwagi na uiszczenie całej należności.

W piśmie z dnia 22 marca 2018 r. skarżący zwrócił się o stwierdzenie nadpłaty w związku z nienależnie uiszczoną opłatą dodatkową w wysokości 58,80 zł za postój w strefie płatnego parkowania.

W piśmie z dnia 30 lipca 2018 r. Dyrektor MZDiT wskazał, że wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty jest niezasadny, gdyż z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że opłata dodatkowa została naliczona prawidłowo a ponadto została przez niego uiszczona. Wobec braku wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie swojego wniosku, skarżący złożył ponaglenie na bezczynność Dyrektora MZDiT. SKO uznało to ponaglenie za zasadne i wyznaczyło termin załatwienia sprawy na 31 lipca 2018 r. (postanowienie [...] z dnia 12 lipca 2018 r.).

W dniu 18 stycznia 2022 r. p.o. Dyrektora MZDiT działając z upoważnienia Prezydenta Miasta C. wydała decyzję, w której odmówiła skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w zakresie opłaty dodatkowej i kosztów upomnienia w kwocie 58,80 zł.

SKO mając na uwadze ustalony stan faktyczny w sprawie oraz obowiązujące przepisy, zważyło co następuje.

Odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja wydana przez organ I instancji jest zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności SKO stwierdziło, że decyzja została podpisana przez osobę upoważnioną przez Prezydenta Miasta C. do wydawania decyzji w jego imieniu. J. H. pełni obwiązki Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w C. i posiada stosowne upoważnienie. Fakt nie przywołania upoważnienia przy elektronicznym podpisywaniu decyzji nie świadczy, że takie pełnomocnictwo nie istnieje lub nie jest skuteczne w tej konkretnej sprawie. Fakt wydania decyzji zanim została rozstrzygnięta przed sądem administracyjnym skarga na bezczynność organu przy jej wydaniu nie jest wadą takiego orzeczenia. Zdaniem SKO na uwzględnienie nie zasługuje również podniesiony przez skarżącego zarzut, iż w sprawie koniecznym było wydanie decyzji ustalającej opłatę dodatkową, bo dopiero w takiej sytuacji możliwe jest egzekwowanie kwoty należności. Zdaniem odwołującego się wynika to z treści przepisów art. 61 w związku z art. 67 ustawy o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 305, dalej u.f.p.), które nakazują stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego do niepodatkowych należności budżetowych, jakimi w myśl art. 67 pkt 7 u.f.p. są opłaty dodatkowe za parkowanie w strefie płatnego postoju.

W ocenie SKO dodatkowa opłata za parkowanie w strefie płatnego parkowania stanowi należność publicznoprawną, o której mowa w art. 60 pkt 7 u.f.p., a do której z mocy art. 67 ust. 1 u.f.p. ma zastosowanie dział III ustawy — Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, dalej O.p.), w tym art. 70 § 4 O.p. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje się, że z istoty opłat parkingowych wynika ich związek z korzystaniem w obrębie drogi z miejsca postoju pojazdu samochodowego i obowiązek ich ponoszenia związany jest z pozostawieniem tego pojazdu w strefie płatnego parkowania. Natomiast użycie przez ustawodawcę w przytoczonych powyżej regulacjach prawnych sformułowania: "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa (ex lege). W tym zakresie nie jest zatem wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Tak więc przyjęcie poglądu, że obowiązek ten powstaje z mocy prawa, prowadzi do wniosku, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej oraz opłaty dodatkowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty.

Ponadto SKO zauważyło, że biorąc pod uwagę treść art. 13f ust. 1-3 ustawy o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1376- dalej "u.d.p.") oraz art. 40d ust. 2 u.d.p. zasadnym jest twierdzenie, że skoro obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa to przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku czy błędu co do osoby zobowiązanego - art. 33 5 1 pkt 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. SKO stwierdziło również, że organ I instancji nie był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie kto był kierowcą pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] parkującego w dniu 8 października 2013 r. w strefie płatnego parkowania w C. Ani art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., ani żaden inny przepis tej ustawy nie reguluje dokładnie kogo należy uważać za korzystającego z dróg publicznych. Mając na uwadze powyższe, SKO orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zaskarżył decyzję SKO w całości zarzucając jej obrazę art. 60 w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p. oraz art. 77 i 7 K.p.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Stwierdził w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna. Skarżący stwierdził, że od dnia 1 stycznia 2010 r. zgodnie z art. 61 w związku z art. 67 u.f.p. do niepodatkowych należności budżetowych stosuje się K.p.a., a zgodnie z art. 60 pkt 7 u.f.p. oraz art. 40a u.d.p. opłata dodatkowa jest właśnie taką należnością. Zdaniem skarżącego SKO w zaskarżonej decyzji popada w sprzeczność albowiem w zakresie stwierdzenia nadpłaty opłaty dodatkowej stosuje K.p.a. oraz O.p., zaś w przypadku samej opłaty dodatkowej już odmawia stosowania K.p.a. Z regulacji art. 67 ust. 1 u.f.p. wynika, że do opłaty dodatkowej trzeba stosować K.p.a., a skoro tak to obowiązek powstania opłaty musi być skonkretyzowany w drodze decyzji. Z uwagi na brak przeszkód prawnych przepisy O.p. w zakresie nadpłaty należy stosować wprost tj. bez modyfikacji w sytuacji analogicznej jak pobranie nienależnego podatku. Uznał, że wywody uzasadnienia dotyczące postępowania egzekucyjnego są bezprzedmiotowe, bo należność nie została uiszczona w wyniku egzekucji, ale dobrowolnie. Motywacja osoby, która uiściła należność publicznoprawną jest bez znaczenia dla stwierdzenia nadpłaty, bo obojętne jest czy uiściła ją przez pomyłkę czy też w obawie przed egzekucją.

Skarżący dalej stwierdził, że jeżeli upoważnienia udzielono nie osobie zatrudnionej na stanowisku dyrektora, ale osobie której powierzono obowiązki dyrektora, poza procedurą przewidzianą przez ustawę, to takie powierzenie jest nieważne, a tym samym upoważnienie do wydawania decyzji bezskuteczne. Ponadto stwierdził, że żaden przepis nie zwalniał organu I instancji od stosowania art. 10 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym. Podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.") aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dostrzegł takiego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawy, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 31 lipca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 18 stycznia 2022 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w kwocie 58,80 zł z tytułu opłaty dodatkowej i kosztów upomnienia,

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy zasadny jest wniosek o zwrot nadpłaty w stosunku do (uiszczonych dobrowolnie przez skarżącego) należności tytułem opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania oraz kosztów upomnienia.

Zdaniem organu nie istnieje obowiązek wydania decyzji, skoro obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku czy błędu co do osoby zobowiązanego. W ocenie skarżącego z regulacji art. 67 ust. 1 u.f.p. wynika, że do opłaty dodatkowej trzeba stosować K.p.a., a skoro tak, to obowiązek powstania opłaty musi być skonkretyzowany w drodze decyzji.

Oceniając zatem zarysowany spór należy w pierwszej kolejności wskazać, że obowiązek poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania wynika z treści przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie t.j Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm. - dalej "u.d.p.") Zgodnie z jej art. 13 ust. 1 pkt 1 korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę tę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1 u.d.p.). Z kolei stosownie do treści art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość tej opłaty oraz sposób jej pobierania. Przy czym wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Zgodnie z art. 40d ust. 2 u.d.p. opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1 podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w u.p.e.a. W realiach przedmiotowej sprawy aktem prawa miejscowego regulującym zasady postoju w strefie płatnego parkowania jest Uchwała nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie zmiany Uchwały Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z [...] r., poz. [...] z późn. zm.). Za nieuiszczenie opłaty za postój pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 50 zł.(co wynika z załącznika nr 1 do Uchwały.

Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowanie w strefie płatnego parkowania; nieuiszczenie opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku.

Przyjęcie zatem poglądu, że obowiązek ten powstaje z mocy prawa, prowadzi do konstatacji, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2023 r., I GSK 1944/19).

W judykaturze ponadto podkreśla się, że z treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika zarazem, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, obciąża korzystającego z dróg publicznych. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje, poza właścicielem pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu czy zgody. A zatem, wierzyciel ma prawo domniemywać, że korzystającym z drogi publicznej jest z reguły właściciel pojazdu i w związku z tym, to na nim spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p.

Wymaga podkreślenia, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się odrębnego postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty.

Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku czy błędu, co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a.).

W konsekwencji w tym zakresie nie jest wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. też np. wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II GSK 1859/11; wyrok NSA 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1816/12; wyrok NSA z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2783/15).

Użycie przez ustawodawcę w przytoczonych powyżej regulacjach prawnych sformułowania "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa (ex lege). Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty.

Ugruntowany jest zatem w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd – wbrew twierdzeniu skarżącego – że nie wydaje się decyzji określającej wysokość opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłat za postoje pojazdu w strefie płatnego parkowania. Natomiast wygenerowanie kosztów upomnienia nastąpiło ze względu na postawę skarżącego, który nie uiścił w terminie tejże opłaty.

W dalszej kolejności, odnosząc się do odmowy stwierdzenia nadpłaty ,Sąd zauważa, że istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci wówczas, gdy nie musi tego robić (nie istnieje obowiązek podatkowy), albo płaci za dużo (kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną). W obu przypadkach świadczenie podatnika dokonane na rzecz wierzyciela podatkowego przewyższa to, czego wymaga o niego przepis prawa. Ta nadwyżka świadczenia ponad obowiązkowe jest nadpłatą. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z powyższymi okolicznościami. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie pozostawiła wątpliwości, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowyej powstał z uwagi na fakt parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania i nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu. Sam skarżący zresztą powyższemu nie zaprzecza, a co więcej dobrowolnie uiścił kwoty tytułem opłaty dodatkowej oraz kosztów upomnienia. Zatem obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstał, a kwoty uregulowane tym tytułem przez skarżącego były należne.

Zauważyć należy, że w aktach administracyjnych znajduje się upoważnienie Prezydenta Miasta C. z dnia 6 lipca 2021 r. dla p.o. dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w C. do załatwienia spraw w jego imieniu, a więc zarzut wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną jest chybiony.

Również w ocenie Sądu zarzut naruszenia przez organ art. 10 K.p.a. nie mógł odnieść spodziewanego skutku. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 10 K p a. może być skuteczny tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane naruszenie lub uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w konsekwencji, miało wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniesiona skargę, jako niezasadną.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl)