Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 17/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę, zwrócono wpis
Powołane przepisy: article: Art. 58  par. 1  pkt 6  i par. 3  w zw. z art. 52  par. 1  i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 37 par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: Art. 225 w zw. z art. 239 par. 1  pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 22 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy Łukowica w przedmiocie wniosku o wypłatę dodatku węglowego postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu W. S. wniesioną tytułem uiszczenia wpisu od skargi kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) na jego koszt.


UZASADNIENIE

W. S. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy Łukowica w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłatę dodatku węglowego i pozostawieniu go bez rozpoznania, uiszczając przy tym wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 – dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie natomiast do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Jednocześnie w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Zgodnie natomiast z treścią art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Wymaga przy tym podkreślenia, że ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a. Dlatego też dla skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu, skarżący powinien uprzednio, a więc przed wniesieniem skargi – wyczerpać opisany powyżej tryb zaskarżenia. Wniesienie bowiem skargi pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia sprawia, że skarga taka jest niedopuszczalna i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega ona odrzuceniu przez Sąd.

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne wskazać należy, że z przedłożonych akt sprawy nie wynika, aby przed wniesieniem skargi na bezczynność Wójta Gminy Łukowica w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o wypłatę dodatku węglowego, skarżący wystąpił ze stosownym ponagleniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.). Tym samym nie wyczerpał on opisanego na wstępie trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a., a w związku z tym złożoną przez niego skargę należało uznać za niedopuszczalną. Jednocześnie wymaga w tym miejscu podkreślenia, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na samą czynność faktyczną pozostawienia wniosku bez rozpoznania (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt III SAB/Kr 5/23, LEX nr 3489635).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia.

Ponadto zgodnie z treścią art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z kolei w myśl art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący uiścił wpis od skargi w sprawie, w której na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. był zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych.

Wobec powyższego, na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., należało zwrócić skarżącemu z urzędu na jego koszt nienależnie uiszczony wpis od skargi, jak w punkcie II sentencji postanowienia.