Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 145/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie  zwolnienia od uiszczenia wpisu sądowego i  ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 58 par. 1 pkt 1, art. 58 par. 4, art. 165
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. S. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ułaskawienie postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wnioskiem datowanym na 27 maja 2012 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 czerwca 2012 r., E. S. zwróciła się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o ułaskawienie jej jako bezpodstawnie skazanej wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt [...] za wykroczenie z art. 147 § 1 Kodeksu wykroczeń, utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy w B. z dnia [...] stycznia 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt [...].

E. S. w dniu 10 lipca 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpoznania powyższego wniosku. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 139 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej stosuje prawo łaski, zaś prawa tego nie stosuje się jedynie do osób skazanych przez Trybunał Stanu. W ocenie skarżącej w przypadku złożenia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o ułaskawienie musi on podjąć postępowanie ułaskawieniowe. W tej sytuacji, skoro Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie ułaskawił skarżącej na jej wniosek, skarga na jego bezczynność w tym przedmiocie jest zdaniem skarżącej zasadna.

Po wniesieniu skargi skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (k. 24 i n.).

Postanowieniem z dnia 13 września 2012 r. WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p. p. s. a." (k. 39-42). Sąd wskazał, że skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Z argumentacją WSA w Warszawie zawartą w powyższym postanowieniu zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OZ 802/12, oddalając zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji (k. 67-71) i podnosząc, że działania Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej podejmowane w ramach prerogatywy (do której należy m. in. prawo łaski) nie mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego. Skoro więc nie może być zaskarżone działanie polegające na zastosowaniu prawa łaski, nie może też być zaskarżona bezczynność w rozpoznaniu wniosku o ułaskawienie.

Następnie E. S. pismem datowanym na 27 listopada 2012 r. wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych (k. 91). Wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wnioskodawczyni nadal jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna bez prawa do zasiłku, a żywność pozyskuje ze sklepów jako przeterminowaną lub ze śmietników. Latem zbiera puszki i butelki w celu ich spieniężenia, ale w zimie nie jest to możliwe.

WSA w Warszawie, bez wezwania wnioskodawcy do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, postanowieniem z dnia 7 grudnia 2012 r. odmówił na podstawie art. 247 p. p. s. a. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z analogicznym uzasadnieniem, jak w swoim postanowieniu z dnia 13 września 2012 r., tj. że skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (k. 96-100). Następnie, w dniu 10 grudnia 2012 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (k. 103-106).

Wnioskodawczyni złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 7 grudnia 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. (k. 123-127) uchylił postanowienie z dnia 7 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd pierwszej instancji powinien wezwać wnioskodawczynię do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz, mając na uwadze treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OZ 802/12, pouczyć wnioskodawczynię na podstawie art. 6 p. p. s. a., że wniosek ten, jako kolejny w sprawie, będzie rozpoznany z punktu widzenia zmiany okoliczności, które w postanowieniu z dnia 24 października 2012 r. przesądziły o odmowie przyznania prawa pomocy.

Następnie wnioskodawczyni złożyła na urzędowych formularzach dwa kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy: w zakresie ustanowienia radcy prawnego (k. 144-146) oraz w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego (k. 162-164). W uzasadnieniu pierwszego z powyższych wniosków wskazano, że wnioskodawczyni nadal jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna bez prawa do zasiłku, a ustanowienie radcy prawnego jest konieczne do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2012 r. odrzucającego skargę na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu drugiego z powyższych wniosków podniesiono, że wnioskodawczyni w dalszym ciągu jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna bez prawa do zasiłku oraz że w dniu 2 marca 2013 r. skarżąca przesłała do Sądu Rejonowego dla [...] w W. skargę na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozpoznaniu wniosku o ułaskawienie, zaś sąd ten pismem z dnia 15 marca 2013 r. uznał się za niewłaściwy do rozpoznania tej sprawy, stąd do jej rozpoznania jest już właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (nie może on już bowiem odrzucić skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p. p. s. a.).

W piśmie datowanym na 22 marca 2013 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 23 marca 2013 r., k. 161) wskazała, że zmianą okoliczności, która w postanowieniu NSA z dnia 24 października 2012 r. przesądziła o odmowie przyznania prawa pomocy jest złożenie do Sądu Rejonowego dla [...] w W. skargi na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozpoznaniu wniosku o ułaskawienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek nie jest zasadny.

Stosownie do art. 165 p. p. s. a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie [w tym postanowienia w przedmiocie prawa pomocy] mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Przez zmianę okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane.

W postanowieniu z dnia 5 lutego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy z dnia 7 grudnia 2012 r., wskazał, że sąd pierwszej instancji powinien wezwać wnioskodawczynię do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz - mając na uwadze treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OZ 802/12 - pouczyć wnioskodawczynię na podstawie art. 6 p. p. s. a., że wniosek ten, jako kolejny w sprawie, będzie rozpoznany z punktu widzenia zmiany okoliczności, które w postanowieniu z dnia 24 października 2012 r. przesądziły o odmowie przyznania prawa pomocy.

Zgodnie z art. 197 § 2 w związku z art. 190 p. p. s. a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Odnośnie wskazania zobowiązującego WSA w Warszawie do wezwania wnioskodawczyni do złożenia wniosku na urzędowym formularzu sąd pierwszej instancji, w związku z następczym złożeniem przez wnioskodawczynię dwóch wniosków na urzędowych formularzach (w zakresie częściowym - o zwolnienie od kosztów sądowych, k. 144-146 oraz w zakresie całkowitym - o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, k. 162-164), uznał, że takie wezwanie nie jest już konieczne, gdyż zamierzony wezwaniem efekt w postaci złożenia wniosku na formularzu został osiągnięty.

Jeżeli zaś chodzi o drugie wskazanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby WSA w Warszawie na podstawie art. 6 p. p. s. a. pouczył skarżącą, że kolejny wniosek będzie rozpoznany z punktu widzenia zmiany okoliczności, które w postanowieniu z dnia 24 października 2012 r. przesądziły o odmowie przyznania prawa pomocy, należy podnieść, że wnioskodawczyni w piśmie datowanym na 22 marca 2013 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 23 marca 2013 r., k. 161) wskazała, że zmianą powyższych okoliczności jest złożenie przez nią do Sądu Rejonowego dla [...] w W. skargi na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozpoznaniu wniosku o ułaskawienie. Zdaniem WSA w Warszawie oznacza to, że bez i pouczenia dokonanego w trybie art. 6 p. p. s. a. wnioskodawczyni jest świadoma, że kolejny wniosek będzie rozpoznany pod kątem zmiany okoliczności, które w postanowieniu z dnia 24 października 2012 r. przesądziły o odmowie przyznania prawa pomocy, stąd pouczanie jej w tym trybie nie było konieczne.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony ponownie, jeśli nastąpiła zmiana okoliczności sprawy, która stanowiła podstawę orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy. Jedynie w takiej sytuacji dopuszczalne byłoby wydanie orzeczenia o odmiennej niż wcześniejsza treści, poprzez zastosowanie art. 165 p. p. s. a.

Z ponownego wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy nie wynika, aby okoliczności istotne dla orzeczenia w przedmiocie przyznania tego prawa uległy zmianie w ten sposób, aby aktualnie dopuszczalne było przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (całkowitym). Nie mogą mieć tu znaczenia kwestie statusu materialnego, który się zresztą nie zmienił, ponieważ odmowa przyznania prawa pomocy w prawomocnym postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2012 r. nie nastąpiła z powodu uznania, że status ten jest wystarczający do poniesienia kosztów postępowania, lecz z powodu uznania, że skarga jest niedopuszczalna z uwagi na niewłaściwość sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy, co skutkuje oczywistą bezzasadnością skargi i w konsekwencji odmową przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p. p. s. a.

Zmianą okoliczności w rozumieniu art. 165 p. p. s. a. będącą podstawą do przyznania prawa pomocy nie jest wniesienie do sądu powszechnego skargi na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozpoznaniu wniosku o ułaskawienie. Okoliczność ta nie ma bowiem wpływu na ocenę dopuszczalności analogicznej skargi wniesionej do sądu administracyjnego, która zresztą została już odrzucona postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2012 r. Nawet gdyby uznać, że wspomniane przez wnioskodawczynię pismo sądu powszechnego z dnia 15 marca 2013 r. jest postanowieniem o odrzuceniu jej skargi (pozwu), to i tak nie jest spełniona przesłanka z art. 58 § 4 p. p. s. a., ponieważ odrzucenie skargi przez WSA w Warszawie nastąpiło wcześniej niż przez sąd powszechny. Zgodnie bowiem z art. 58 § 4 p. p. s. a. sąd nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 1 p. p. s. a. (tj. okoliczności, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego), jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Wyrażenie "nie może odrzucić" oznacza niemożność wydania postanowienia o odrzuceniu skargi, a skoro takie postanowienie zostało już przez WSA w Warszawie wydane w dniu 10 grudnia 2012 r., art. 58 § 4 p. p. s. a. nie ma zastosowania.

W tej sytuacji brak jest możliwości wydania orzeczenia o odmiennej treści niż prawomocne postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 165 p. p. s. a., orzekł jak w postanowieniu.