Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 849/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 796/21 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 grudnia 2020 r., nr 1401-IEW3.4123.90.2019/BF w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 11 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 796/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), oddalił skargę J. P. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor") z dnia 31 grudnia 2020 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego wraz ze spółką za zaległości podatkowe AN.sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka") w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2014 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zrzekając się przeprowadzenia rozprawy zaskarżył go w całości wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości a także decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art. 57 § pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi (a nie jak błędnie wskazano w skardze kasacyjnej "zaskarżonej decyzji") zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 107 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. 2019 r. poz. 900; dalej jako: "o.p."), poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu, w sytuacji, w której Skarżący nie ponosi odpowiedzialności swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem, a także nie odpowiada za odsetki za zwłokę;

- art. 108 § 1 i 2 o.p. oraz art. 144 § 1 o.p., przez wszczęcie i orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przed doręczeniem decyzji Dyrektora, która nie została doręczona w sposób prawidłowy Skarżącemu, co uniemożliwiło Skarżącemu podjęcie dalszych kroków prawnych przez złożenie skargi do WSA, a co w rezultacie doprowadziło także do naruszenia zasady oficjalności doręczeń, które spowodowało pozbawienie Skarżącego możliwości obrony swoich praw i zbadania zgodności z prawem wydanej decyzji przez sąd administracyjny;

- art. 116 § 1 o.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2014 r., odsetek za zwłokę od powyższych należności oraz kosztów postępowania egzekucyjnego związanych z dochodzeniem ww. należności zgodne z zestawieniem zamieszczonym w decyzji, która została doręczona w dniu 18 października 2019 r., mając na uwadze, że Skarżący wskazał w piśmie z dnia 30 września 2019 r. składniki majątku spółki w tym wierzytelności oraz podniósł, że nie przeprowadzono jakichkolwiek czynności dowodowych zmierzających do wyjawienia majątku, w tym posiadanych przez spółkę wierzytelności, co spowodowało podjęcie czynności prawnych wobec Skarżącego, będącego byłym Prezesem Zarządu spółki;

- art. 120, 121 §1 oraz art. 123 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, poprzez całkowite pominięcie przeprowadzenia w tym postępowaniu dowodów z dokumentów dołączonych do pisma Skarżącego z dnia 30 września 2019 r. oraz przez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

- art. 122 o.p., poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, tj. oparcie się jedynie na decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w W. i nieprzeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, w tym w szczególności braku ujawienia majątku spółki oraz jej wierzytelności;

- art. 159 § 1 pkt 6 o.p., poprzez to, że organ I instancji zwracając się do kontrahentów spółki o nadesłanie dokumentów odnoszących się do rozrachunków pomiędzy nimi, nie zdyscyplinował ich poprzez nie zamieszczenie pouczenia o możliwości zastosowania środków dyscyplinujących z art. 262 § 1 o.p.;

- 187 § 1 o.p., poprzez niedokonanie stosownych ustaleń umożliwiających ocenę wystąpienia przez Skarżącego z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki, w sytuacji w której Skarżący był pozbawiony faktycznej możliwości podejmowania decyzji w spółce;

- art. 191 o.p., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że transakcje pomiędzy spółką i jej kontrahentami nie obrazują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;

- art. 191 o.p., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że spółka nie świadczyła wymienionych w zaskarżonej decyzji usług w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji;

- art. 191 o.p., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że spółka nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej;

- art. 207 § 1 o.p., poprzez wydanie nieprawidłowej decyzji orzekającej o odpowiedzialności Skarżącego jako byłego Prezesa Zarządu za zaległość spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2014 r.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm.; dalej jako: "p.u.n."), poprzez przyjęcie, że niewypłacalność spółki, a co za tym idzie aktualizacja przesłanek postawienia spółki w stan upadłości zaszła w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji Prezesa Zarządu, w czasie gdy stan wskazujący na niewypłacalność powstał po przestaniu pełnienia tej funkcji przez Skarżącego;

- art. 105a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.; dalej jako "u.p.t.u."), poprzez przyjęcie, że spółka odpowiada solidarnie wraz z podmiotem dokonującym dostawy za jego zaległości podatkowe w części podatku proporcjonalnie przypadającego na dostawcę dokonaną na rzecz tego podmiotu w sytuacji, w której spółka nie dokonywała dostaw określonych w załączniku nr 13 do tej ustawy.

Dyrektor nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 95 z późn. zm.). Strony zostały powiadomione o skierowaniu skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z jednoczesnym pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że autor skargi kasacyjnej w istotnej mierze powtarza stanowisko dotychczas wyrażone, tymczasem szereg kwestii zostało już przez WSA wyjaśnionych i prawidłowo ocenionych. W sytuacji bowiem, gdy pełnomocnik koncentruje się na dotychczasowych twierdzeniach, nie wnosząc do sprawy nowej argumentacji, w wielu przypadkach odpowiedź WSA jawi się nie tylko jako prawidłowa, ale i jako wyczerpująca wszystkie wątpliwości Skarżącego.

Tytułem wstępu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 116 § 1 o.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Z tej regulacji wynika, że członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada za jej zaległości podatkowe solidarnie całym swoim majątkiem, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, chyba że wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. Kolejną przesłanką zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie tych zaległości w znacznej części. Z przepisów tych wynika także, że okoliczności stanowiące negatywne przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki zobowiązany jest udowodnić ten członek zarządu, który zamierza uwolnić się od odpowiedzialności przewidzianej tymi przepisami. Wskazuje na to użycie przez ustawodawcę zwrotów: "nie wykazał" i "nie wykazuje". Przepis art. 116 § 2 o.p. stanowi natomiast, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Zgodnie zaś z art. 116 § 4 o.p., przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji.

W przedmiotowej sprawie, jak trafnie zauważył WSA, w okresie od dnia 25 lutego 2014 r. do dnia 25 września 2014 r. Skarżący był prezesem jednoosobowego zarządu spółki, co wynika z akt rejestrowych spółki; dla spółki tej wydano ostateczną decyzję podatkową określającą zobowiązania podatkowe w VAT za miesiące od stycznia do sierpnia 2014 r.; decyzja ta, wydana w postępowaniu odwoławczym prowadzonym wobec spółki przez Dyrektora w dniu 23 sierpnia 2017 r., została doręczona spółce w dniu 11 września 2017 r. w trybie art. 150 § 1 o.p. (fikcja doręczenia); spółka nie wykonała zobowiązań podatkowych wynikających z tej decyzji; zobowiązania te stanowią obecnie zaległości podatkowe; egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna – postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z dnia 25 października 2017 r.; postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi zostało wszczęte postanowieniem z dnia 19 lipca 2019 r. (doręczonym w dniu 29 lipca 2019 r.), zatem po doręczeniu decyzji określającej zobowiązania podatkowe samej spółki i po stwierdzeniu bezskuteczności egzekucji z majątku spółki; Skarżący nie wykazał, by zgłosił we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, nie wykazał, by niezgłoszenie tego wniosku nastąpiło bez jego winy, ani nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organów podatkowych, zaakceptowanych przez WSA, próbuje podważyć prawną możliwość orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Wywodzi, że postępowanie podatkowe wobec niego wszczęto przed doręczeniem ostatecznej decyzji podatkowej wydanej dla spółki, ta ostatnia nie została mu bowiem doręczona w sposób prawidłowy (zarzut naruszenia art. art. 108 § 1 i 2 o.p. oraz art. 144 § 1 o.p.). Skarżący nie wskazuje jednak, na czym wada doręczenia miałaby polegać. Również WSA takiej wady się nie dopatrzył. Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu.

Trzeba wskazać, że doręczenie w trybie art. 150 § 1 o.p., o ile zostają zachowane warunki wymienione w tym przepisie, jest doręczeniem skutecznym i ważnie dokonanym. Nawet zatem jeśli Skarżący – jak twierdzi – "nigdy powyższej decyzji nie otrzymał" (por. s. 8 skargi kasacyjnej), to jednak tzw. fikcja doręczenia przyjęta na podstawie tego przepisu powoduje, że decyzję uznaje się za doręczoną.

Skarżący wskazuje, że w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, iż niewypłacalność Spółki nastąpiła w czasie, gdy pełnił on w spółce funkcję członka zarządu (por. s. 6 skargi kasacyjnej). Wynika to najwyraźniej z tego, że mylnie Skarżący łączy wystąpienie przesłanki upadłościowej dopiero z doręczeniem decyzji podatkowej określającej zobowiązania podatkowe spółki (nie zaś z powstaniem samych tych zobowiązań podatkowych).

Tymczasem, aby członkowi zarządu spółki kapitałowej można było przypisać odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia przez niego funkcji, spółka w okresie tym musi znajdować się w stanie uzasadniającym wystąpienie o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. W świetle uchwały NSA z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może również po zakończeniu pełnienia tej funkcji uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości (postępowania układowego).

Zważywszy, że przesłanki zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości (względnie wszczęcia postępowania układowego) nie zostały uregulowane przepisami ustaw podatkowych, w celu ustalenia okoliczności nakładających na zarząd obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości należy odwołać się do przepisów ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze.

WSA słusznie uznał, przyznając rację Dyrektorowi, że w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu spółki, zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki. Postępowanie administracyjne oraz sądowoadministracyjne wykazało, że okoliczności, uzasadniające złożenie stosownego wniosku wystąpiły w I połowie 2014 r., tj. w czasie, kiedy Skarżący zasiadał w zarządzie Spółki. Stosownie więc do unormowania z art. 116 § 1 o.p. z powodu bezskuteczności egzekucji z majątku spółki Skarżący odpowiada solidarnie ze spółką za jej zaległości podatkowe. Jednocześnie wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony we właściwym czasie. WSA, powołując stosowne orzecznictwo, słusznie podkreślił, że organy podatkowe w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki kapitałowej są obowiązane wykazać, że zaległości podatkowe spółki istnieją, a termin ich płatności powstał w okresie pełnienia funkcji w zarządzie przez zobowiązanego solidarnie oraz, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna. Wykładnia art. 116 § 1 o.p. w kontekście właściwego czasu zgłoszenia wniosku o głoszenie upadłości przez członka zarządu oraz jego winy w związku z tym, wielokrotnie była przedmiotem rozważań NSA. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że stan niewypłacalności należy traktować rygorystycznie. Z niewypłacalnością mamy bowiem do czynienia również w sytuacji, gdy dłużnik nie zaspakaja jednego wierzyciela (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 5088/21). Stan niewypłacalności nie musi dotyczyć przeważającej części zobowiązań. Samo zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie skutkuje upadłością osoby prawnej, o której decyduje sąd właściwy w przedmiocie orzekania o upadłości. Potencjalny dłużnik solidarny dokonuje oceny stanu zobowiązań spółki, lecz nie przesądza o upadłości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3143/21). Odpowiedzialność osoby trzeciej ma charakter gwarancyjny i subsydiarny. WSA prawidłowo ustalił przestrzeń czasową działania organów podatkowych. Decyzja wymiarowa w przedmiocie wysokości zobowiązań podatkowych spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2014 r. została doręczona w dniu 11 września 2017 r. Postępowanie względem solidarnej odpowiedzialności Skarżącego wszczęto postanowieniem z 19 lipca 2019 r. doręczonym 29 lipca 2019 r. W związku z tym postępowanie podatkowe wobec Skarżącego zostało wszczęte po doręczeniu Spółce decyzji wymiarowej. Organy zrealizowały w ten sposób wymogi, wynikające z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p. Skarżący, zasiadając w zarządzie Spółki powinien zdawać sobie sprawę z powstałych zaległości, orzeczonych decyzją wymiarową i na tej podstawie złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Skarżący pełnił funkcję w zarządzie Spółki w czasie powstania jej zaległości podatkowych, których egzekucja okazała się bezskuteczna, nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Zaistniałe fakty, wypełniają dyspozycje art. 116 § 1 o.p.

Autor skargi kasacyjnej zarzuca także, że nie przeprowadzono wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie przeprowadzono dowodów z dokumentów dołączonych do pisma Skarżącego z 30 września 2019 r. Powołuje się w tym względzie na wierzytelności wynikające z dwóch faktur i na umowę z dnia 3 listopada 2014 r., wskazane w piśmie z dnia 30 września 2019 r. (wniesionym w toku postępowania odwoławczego). Jak przy tym jednak sam informuje i przyznaje, należności z tych faktur i umowy nie zostały uregulowane.

WSA, dokonując kontroli decyzji administracyjnej, słusznie ustalił, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Postępowanie podatkowe pozwoliło wykazać istnienie przesłanek pozytywnych oraz negatywnych, warunkujących solidarną odpowiedzialność Skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki. Wszczęcie postępowania w stosunku do Skarżącego nastąpiło po doręczeniu spółce decyzji wymiarowej. Organy podatkowe wykazały pełnienie przez Skarżącego funkcji członka zarządu spółki w terminie płatności podatku od towarów i usług oraz bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki. Dokonane ustalenia zostały poczynione zgodnie z zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. WSA słusznie uznał, że postępowanie podatkowe przeprowadzono w zgodzie z zasadą prowadzenia postępowania, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy podatkowe zebrały i wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z art. 187 § 1 o.p. Na podstawie całego, zebranego materiału dowodowego udowodniono okoliczność solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania spółki z tytułu podatku od towarów i usług. WSA prawidłowo przyjął, że uzasadnienie decyzji odpowiada prawu, kwalifikując stan faktyczny sprawy do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego na podstawie art. 116 o.p. Ocena przesłanek pozytywnych i negatywnych, wynikających z przywołanego przepisu, przesądziła o wydaniu rozstrzygnięcia, które w pełni odpowiada zasadom postępowania podatkowego, wynikającym z Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się końcowo do podjętej przez Skarżącego polemiki z ustaleniami faktycznymi zawartymi w decyzji podatkowej wydanej wobec spółki (por. s. 10 skargi kasacyjnej), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest ona bezskuteczna bowiem w postępowaniu zmierzającym do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej nie można podważać treści wcześniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego podatnika, za które osoba trzecia ma odpowiadać.

W świetle powyższego uznać należy, że podniesione przez Skarżącego podstawy kasacyjne, zarówno w odniesieniu do zarzucanych naruszeń prawa procesowego oraz materialnego okazały się nieusprawiedliwione, a w konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Anna Juszczyk-Wiśniewska Sławomir Presnarowicz (spr.) Dominik Gajewski