Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1314/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora K. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2012r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia budowy budynku gospodarczego, decyzją z dnia [...] maja 2013r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z ustaleń organu odwoławczego wynika, iż inwestor w dniu [...] sierpnia 2012r. zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego związanego z produkcją leśną o powierzchni 25m2, na działce leśnej o nr ewid. [...], niezabudowanej stanowiącej własność inwestora i położonej w miejscowości C., gm. S..

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r. wydanym na podstawie art. 30 ust 2 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego wyłączenie części działki inwestycyjnej o nr ewid. [...] z produkcji leśnej.

Z uwagi na brak uzupełnienia zgłoszenia Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2012r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia, a Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora decyzją z dnia [...] września 2012r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję o sprzeciwie.

Następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013r., sygn.akt. VII SA/Wa 2286/12 decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2012r., Nr [...] została uchylona.

W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem art. 7. 77 § 1, 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 j i kpa.

Sąd podważył stanowisko Starosty [...], zaakceptowane przez Wojewodę [...] poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy i ocenił je jako przedwczesne.

Sąd ocenił również jako przedwczesny obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dokument o wyłączeniu części gruntu inwestora z produkcji leśnej.

Wskazał, iż obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej była ocena, czy w świetle przedstawionych regulacji obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, o powyższy dokument został nałożony prawidłowo. Ponadto wskazał, iż konsekwencją braku uprawnień do oceny zgłoszenia

pod kątem zgodności z ustawą o ochronie gruntów winno być zatem nałożenie obowiązku o charakterze wariantowym, a zatem bądź decyzji orzekającej o wyłączeniu działki z produkcji leśnej, bądź zaświadczenia o braku podstaw do wydania takiej decyzji (np ze względu na deklarowany sposób użytkowania na cele leśne, bądź z Innych przyczyn).

Wojewoda [...] ponownie rozpatrując odwołanie ocenił jako niezasadny obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego wyłączenie części działki inwestycyjnej o nr ewid. [...] z produkcji leśnej w sytuacji gdy ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują na bezwzględną ochronę terenów leśnych związaną z zakazem zabudowy.

Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości: S., C., P., Ż. uchwalonego uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005r., ogłoszonego w Dz.Urz. Woj. [...] z 2005r, Nr [...], poz [...], działka inwestora położona jest na terenach leśnych oznaczonych symbolem "L", dla których w § 9 miejscowego planu określono przeznaczenie tych terenów jako " tereny lasów chronionych".

Ponadto w § 10 ust 2 wskazanego planu zawarto zapis o treści: "Wszelkie niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania miejscowości obiekty, urządzenia i budowle, w tym obiekty obsługi technicznej, w szczególności: infrastrukturę techniczną (wodociągi, kanalizację, gazociągi, linie elektroenergetyczne, linie telefoniczne itp.), urządzenia wodne i melioracji, zieleń parkową drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, ciągi piesze, ścieżki rowerowe, obiekty gospodarki leśnej, elektrownie wiatrowe i małe elektrownie wodne, można realizować na obszarze objętym planem w sposób nie kolidujący z innymi ustaleniami planu, przepisami odrębnymi i zasadami współżycia społecznego, z wyłączeniem terenów lasów (L)".

Wojewoda [...] analizując stanowisko sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lutego 2013r w którym wskazano, że " w niniejszej sprawie mógłby mieć zastosowanie co najwyżej art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy obejmujący m.in. wolno stojące parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do 25m2, jeśli łączna liczba tych obiektów na działce nie przekracza dwóch na każde 500m2 jej powierzchni" przywołał treść § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który w pkt 8 podaje definicję budynku gospodarczego. Zdaniem Wojewody [...] z przytoczonego przepisu wynika, że budynek gospodarczy można pobudować na terenach przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę (jednorodzinną, zagrodową, wielorodzinną itp.).

Zgłoszona budowa budynku gospodarczego spełnia parametry techniczne (powierzchnia nie przekracza 25m2) lecz działka inwestycyjna zgodnie z ustaleniami miejscowego planu jest terenem leśnym na którym obowiązuje zakaz zabudowy.

W sytuacji gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podstawę prawną wniesionego sprzeciwu powinien stanowić art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego , a nie art. 30 ust 2 jak wskazał organ pierwszej instancji.

Jednakże pomimo wadliwej podstawy prawnej, która została skorygowana w postępowaniu odwoławczym decyzja wnosząca sprzeciw jest prawidłowa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł inwestor K. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. , 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a , art. 107 § 3 kpa oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 3 pkt 8 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem skarżącego organ dokonał całkowicie dowolnej wykładni § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że z treści wymienionego przepisu wynika możliwość wznoszenia budynków gospodarczych wyłącznie na terenach przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną, zagrodową, wielorodzinną itp.

Tymczasem przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych w ogóle nie normują zasad i warunków dopuszczalności zabudowy gruntów.

Wynika to jednoznacznie z § 1 rozporządzenia, zgodnie z którym przepisy rozporządzenia stosuje się do ustalania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej i zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę.

Skarżący zarzuca organowi odwoławczemu niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i dokonanie niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 10 zakazuje budowy wolnostojących budynków gospodarczych o pow 25m2 na terenie lasów.

Tymczasem § 10 planu dotyczy zasad zabudowy i zagospodarowania terenów przeznaczonych w planie na cele mieszkaniowe i publiczne.

Skarżący podnosi, że działka inwestycyjna o nr ewid. [...] nie jest położona na terenie przeznaczonym w planie do zamieszkania i żadne z postanowień planu nie wprowadza zakazu budowy wolnostojących budynków gospodarczych o pow. 25m2 na terenie lasów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2012r. zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego związanego z produkcją leśną o powierzchni 25m2, na działce leśnej o nr ewid. [...], niezabudowanej stanowiącej własność inwestora i położonej w miejscowości C., gm. S..

Miejscowość C. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005r., ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. [...] z 2005r., Nr [...], poz. [...].

Z wyrysu planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka inwestycyjna położona jest na terenach oznaczonych symbolem "L", które w § 9 pkt 16 planu określone zostały jako tereny lasów ochronnych.

Na terenach lasów ochronnych wyłączona jest jakakolwiek zabudowa co wyraźnie wynika z ustaleń planu.

Mianowicie w § 10 ust 2 miejscowego planu wskazano, że wszelkie niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania miejscowości obiekty, urządzenia i budowle, w tym obiekty obsługi technicznej, a w szczególności: infrastrukturę techniczną (wodociągi, kanalizację, gazociągi, linie elektroenergetyczne, linie telefoniczne itp.), urządzenia wodne i melioracji, zieleń parkową drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, ciągi piesze, ścieżki rowerowe, obiekty gospodarki leśnej, elektrownie wiatrowe i małe elektrownie wodne, można realizować na obszarze objętym planem w sposób nie kolidujący z innymi ustaleniami planu, przepisami odrębnymi i zasadami współżycia społecznego, z wyłączeniem terenów lasów (L)".

W świetle § 10 ust 2 miejscowego planu zgłoszony budynek gospodarczy , który jak wskazuje skarżący przeznaczony jest do przechowywania narzędzi i środków chemicznych związanych z pielęgnacją lasu należy zakwalifikować jako obiekt gospodarki leśnej, którego realizacja na terenach lasów została wyłączona.

Wbrew zarzutom skarżącego organ odwoławczy prawidłowo ocenił zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dochodząc do trafnego wniosku, że budowa budynku gospodarczego podlegającego zgłoszeniu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a , art. 107 § 3 kpa.

Tryb postępowania związany z instytucją zgłoszenia jest trybem uproszczonym w którym organ dokonuje oceny zgłoszonego zamiaru inwestycyjnego.

Organ z urzędu nie przeprowadza żadnych dowodów gdyż obowiązkami dowodowymi obciążony jest podmiot zgłaszający zamiar inwestycyjny.

Organ natomiast tylko w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia nakłada postanowieniem na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów - art. 30 ust 2 Prawa budowlanego co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce.

Organ odwoławczy prawidłowo ocenił jako niezasadny nałożony na skarżącego obowiązek w sytuacji gdy zgodnie z ustaleniami miejscowego planu tereny leśne objęte są zakazem zabudowy.

Trafnie też organ odwoławczy wskazał na art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego jako prawidłową podstawę materialno prawną wniesienia sprzeciwu. Niezasadny jest zarzut dowolnej wykładni przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, które zdaniem skarżącego w ogóle nie normują zasad i warunków dopuszczalności zabudowy gruntów.

Wbrew zarzutowi skarżącego z § 1 rozporządzenia wynika, możliwość wznoszenia budynków gospodarczych wyłącznie na działkach budowlanych oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę.

Przeznaczenie działek określone jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który w przypadku działki inwestora wyklucza jakąkolwiek zabudowę na terenach lasów ochronnych na których położona jest działka inwestycyjna.

Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.