Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 862/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu W. J. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 19 sierpnia 2022 r. nr SKO.450.151.2022 w przedmiocie warunków zabudowy oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

W. S. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 19 sierpnia 2022 r. w sprawie nr SKO.450.151.2022 uchylającą decyzję Wójta Gminy Chojnice w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z dnia 10 czerwca 2022 r. oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Dnia 16 października 2020 r. E. i A. K. złożyli do Wójta Gminy Chojnice wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, który następnie został uzupełniony 27 października 2020 r. Po przeprowadzeniu postepowania Dyrektor Wydziału Budownictwa i Gospodarki z upoważnienia Wójta Gminy Chojnice na mocy decyzji z dnia 10 czerwca 2022 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] z obrębu geodezyjnego C., położonej w miejscowości C., gm. Chojnice, a także ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dla terenu objętego przedmiotowym wnioskiem gmina Chojnice nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy nastąpiło w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), a jej wydanie było możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) dla wnioskowanej działki wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w w/w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki zawarte w przywołanym wyżej przepisie. Projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przekazano do uzgodnienia ze: Starostą Chojnickim (art. 53 ust. 4 pkt 6), Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w Gdańsku, Dyrektorem Zarządu Zlewni w Chojnicach (art. 53 ust. 4 pkt 6), Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Gdańsku (art. 53 ust. 4 pkt 8), Dyrektorem Parku Narodowego "Bory Tucholskie" (art. 53 ust. 4 pkt 7) oraz zarządcą drogi gminnej wewnętrznej (art. 53 ust. 4 pkt 9). Po terminie ustawowym, tj. w dniu 6 maja 2021 r., do urzędu wpłynęło pismo E. S., reprezentującej W. J. S., jako strony postępowania, zawierające uwagi do projektu decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie, które dotyczyły tak części tekstowej jak i graficznej analizy.

W dniu 6 sierpnia 2021 r. Wójt Gminy Chojnice wydał decyzję o warunkach zabudowy Nr BM.6730.230.7.2020 ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją znak SKO.450.167.2021 z dnia 24 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kolegium zarzuciło wydanej decyzji: niewyjaśnienie sposobu ustalenia granic obszaru analizy, błędne zastosowanie przepisu dotyczącego sposobu ustalenia szerokości elewacji frontowej, brak określenia jaka została wybrana możliwość w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Organ I instancji wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę uwzględnił wytyczne wskazane przez Kolegium. Nadmieniono, iż analizą objęto obszar stanowiący trzykrotność szerokości frontu działki, czyli 69 m (szerokość frontu działki wynosi 23 m), z uwzględnieniem całych działek w przypadku, gdy ustalona linia przecina działkę. W obszarze analizowanym występują budynki o szerokości elewacji frontowej od 7,0 m do 17,0m, średnio 11,0 m. Dla planowanego budynku ustalono szerokość elewacji frontowej 11,0 m z tolerancją do 20%. Górną krawędź elewacji frontowej ustalono do 9,0 m przyjmując kalenicę prostopadłą do ul. K. (dz. nr [...]). Projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przekazano do uzgodnienia z organami i instytucjami wskazanymi powyżej. Następnie organ I instancji wskazał, że po przeprowadzeniu powyższych czynności strony zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i poinformowane o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, jednak w ustawowym terminie żadna ze stron nie wniosła na piśmie uwag i zastrzeżeń ani nowych dowodów dot. przedmiotowego postępowania.

Na skutek odwołania wniesionego od rozstrzygnięcia organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 19 sierpnia 2022 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż po pierwsze, wydanie orzeczenia w materii ustalenia warunków zabudowy zawsze musi wiązać się z prawidłowym (to jest zgodnym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie) przeprowadzeniem analizy, celem której jest ustalenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Po drugie decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest decyzją "związaną", co oznacza, że organ administracji nie może odmówić jej wydania jeśli stwierdzi zgodność wniosku inwestora z ustawowymi przesłankami do wydania decyzji. Jednocześnie jeżeli chociażby jeden z powyższych warunków nie jest spełniony, decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może zostać wydana. Kolegium powołując się na treść art.138 § 2 k.p.a. przytoczyło wytyczne jakie otrzymał organ I instancji w uprzedniej decyzji w tej sprawie. W ocenie Kolegium stan faktyczny sprawy, mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w dalszym ciągu nie został wyjaśniony przez organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy. Nie wiadomo bowiem jaka jest wysokość elewacji budynków na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia), czy w związku z tym tworzy się uskok (§ 7 ust. 3 rozporządzenia) oraz z jakich względów w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy ewentualnie możliwe byłoby przyjęcie wysokości innej, z uwagi na uwarunkowania istniejące w obszarze analizowanym (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że w żaden sposób nie zostało wyjaśnione z jakich względów przy opracowywaniu analizy miało dojść do rzekomego wadliwego doboru nieruchomości przyjętych do analizy. W sytuacji, w której przy okazji ponownego prowadzenia sprawy wyznaczono inny obszar analizowany, mogło się również zdarzyć i tak, że określone zostały inne parametry planowanego budynku.

W dniu 14 października 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął sprzeciw W. S. reprezentowanego przez pełnomocnika na decyzję organu II instancji, w którym domagano się uchylenia tegoż rozstrzygnięcia oraz skierowania sprawy do Kolegium w celu uzupełnienia uzasadnienia w kwestii dotyczącej:

1. prawidłowego doboru liczby i wielkości nieruchomości porównawczych, położonych w obszarze analizowanym, spełniających kryterium "podobieństwa zabudowy" (w rozumieniu tego określenia wg Zasad Wiedzy Technicznej - d. ZWT) przez co odpowiednią obróbkę "parametrów technicznych i urbanistycznych istn. zabudowy" pozwoli na takie wyliczenie, w opracowywanej przez Wójta gm. Chojnice Decyzji "o określeniu warunków zabudowy" dla działki Inwestora (nr [...]), w. wym. "parametrów technicznych i urbanistycznych planowanej Inwestycji", które pozwolą na kontynuację istniejącego "ładu przestrzennego", który spełniał będzie, narzucone prawem warunki "dobrego sąsiedztwa" przez planowaną Inwestycję;

2. nakazania zbadania i uwzględnienia, przez organ I instancji - przygotowujący Decyzję "o ustaleniu warunków zabudowy" -czy w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki bud. nr [...] znajdują się inne działki budowlane, na których inni inwestorzy uzyskali już wcześniej decyzje "pozwolenie na budowę" budynków mieszkalnych jednorodzinnych, które należy uwzględnić w pierwszej kolejności przeprowadzając "Analizę istniejącego obszaru zabudowanego". Wg informacji Sprzeciwiającego się taka sytuacja ma miejsce co może (i będzie!) oddziaływać na planowaną inwestycję.

Do powyższego sprzeciwu nie załączono uzasadnienia.

W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano przedmiotem wniesionego sprzeciwu W. J. S. uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 19 sierpnia 2022 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy Chojnice z 10 czerwca 2022 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] z obrębu geodezyjnego C., położonej w miejscowości C., gm. Chojnice i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 64a p.p.s.a., zgodnie z którym od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, co istotne rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego sprzeciwu wskazać na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy i stanowią odstępstwo od przyjętej ogólnej zasady, orzekania przez ten organ, co do istoty sprawy. Przy czym wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest uzasadnione jedynie w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Co więcej wydając decyzję kasatoryjną, organ odwoławczy jest zobligowany do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co wprost wynika ze zdania drugiego wyżej przywołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (por. Przybysz Piotr Marek Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el 2021, art. 138). Inaczej mówiąc organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną jedynie wtedy, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy czym rozstrzygnięcie kasatoryjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy, nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie, w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie określonego dowodu, co również wyłącza dopuszczalność wydania decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., IIOSK 1140/19; wyrok WSA w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej, co już wcześniej wskazano, jest dokonanie prawidłowości takiej decyzji pod kątem zasadnego skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyrok NSA z 10 września 2019 r., I OSK 1932/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie naruszono prawa materialnego ani procesowego, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że do sprawy tej nie mają zastosowania przepisy znowelizowane ustawą z dnia 17 września 2021r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021r., poz. 1986), która weszła w życie w dniu 3 stycznia 2022r. Zgodnie z jej art. 4 do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Wobec zatem wszczęcia w tej sprawie postępowania wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z 16 października 2020 r. i niezakończenia go decyzją ostateczną przed wejściem w życie ww. ustawy z dnia 17 września 2021r., w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 741 ze zm.), w brzmieniu sprzed powyższej nowelizacji.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Ponadto jak wynika z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., z zastrzeżeniami, o których mowa w pkt 1-3 powołanego przepisu, do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 u.p.z.p. Obligatoryjne elementy decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego określa przepis art. 54 u.p.z.p. zaliczając do nich:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Ponadto należy przypomnieć, że jak wynika z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Określone w przywołanym wyżej art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a-c ustawy obligatoryjne elementy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mają na celu umożliwienie organowi rozpatrującemu wniosek dokonanie ustaleń w zakresie istniejącego na terenie planowanej inwestycji uzbrojenia terenu jak i jego wystarczalności dla realizacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem obsługi dotychczasowych użytkowników bez pogorszenia warunków w tym zakresie, wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, oraz jej oddziaływania na środowisko. W tym ostatnim przypadku, to właśnie parametry techniczne planowanego przedsięwzięcia, jak i jego rozmieszczenie, które zobligowany jest przedstawić wnioskodawca, mają na celu dokonanie prawidłowej oceny charakterystyki inwestycji z punktu widzenia ewentualnej możliwości jej zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Stosownie do ust. 7 przywołanego artykułu w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Na mocy powyższych przepisów wydano rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) – dalej jako rozporządzenie.

Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi podstawowy dowód w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Dowód ten winien wyczerpująco określać wymagania wskazane w art. 61 ust. 7 u.p.z.p.

W przedmiotowej sprawie jak zasadnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Słupsku w zaskarżonej decyzji nie określono w sposób prawidłowy parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Parametr ten nie został bowiem określony stosownie do § 7 rozporządzenia, zgodnie z którym:

1. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

2. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.

3. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.

4. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Sporządzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiąca załącznik decyzji Wójta Gminy Chojnice stwierdza jedynie, że "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - od 2,5m do 9,0m; dla wnioskowanej inwestycji można wyznaczyć wysokość maksymalnie 9,0m, zgodnie z §7 rozporządzenia wykonawczego". Jednakże twierdzenia tego nie poparto odniesieniem do odpowiednich parametrów istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich jak i wynikami sporządzonej analizy.

Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Wadliwość sporządzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu może zostać sanowana jedynie poprzez ponowne jej sporządzenie w sposób odpowiadający regulacjom rozporządzenia.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w sprzeciwie wskazać ponownie należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej jest dokonanie prawidłowości takiej decyzji pod kątem zasadnego skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. Sąd administracyjny w tym postępowaniu nie może zająć stanowiska co do istoty rozpoznawanej sprawy. Natomiast w toku ponownego rozstrzygania sprawy przez organy administracyjne wnoszący sprzeciw jako strona postępowania może zgłaszać uwagi i przedstawiać swoje stanowisko w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.