Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 668/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 154 par. 1, art. 232 par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. V. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2023 r. sygn. akt IV SAB/Wr 451/22 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 451/22 (dalej również: wyrok) Sąd uwzględnił skargę A. V. (dalej: skarżąca) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ) w sprawie z wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej i zobowiązał organ do załatwienia sprawy administracyjnej w terminie 60 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W dniu 10 marca 2023 r. skarżąca złożyła do organu pismo, w którym prosi o kontynuację procedowania sprawy z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej i wskazanie dokumentów, które muszą być dostarczone celem udzielenia zezwolenia (k. 3 akt sądowych).

Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 27 kwietnia 2023 r.

W dniu 26 września 2023 r. skarżąca złożyła skargę na niewykonanie wyroku wnosząc o: 1) stwierdzenie bezczynności organu; 2) zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 3) wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie skarżącej sumy pieniężnej w oparciu o art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej: p.p.s.a.); 4) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę na niewykonanie wyroku, organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że wezwanie organu do wykonania wyroku skarżąca wniosła przed dniem doręczenia organowi prawomocnego wyroku z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 451/22, tj. przed dniem 27 kwietnia 2023 r. Tym samym skarga nie została poprzedzona wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie organu, w tym stanie rzeczy nie została zatem spełniona wymagana przez przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. przesłanka formalna wniesienia skargi na niewykonanie wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skargę należało w sprawie odrzucić, jako niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Jak wynika z tego przepisu istnieją dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę.

Po pierwsze, po stronie organu musi istnieć stan niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi obowiązana jest wezwać właściwy organ do wykonania tego wyroku. Przy czym spełnienie drugiej z wymienionych przesłanek stanowi o dopuszczalności wniesienia skargi. Oznacza to, że jeżeli strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, to znaczy nie skierowała do właściwego organu pisemnego wezwania do wykonania wyroku, skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. jako niedopuszczalna.

W orzecznictwie i piśmiennictwie dominuje pogląd, który należy podzielić, że takie wezwanie musi być skierowane do organu w odpowiednim przedziale czasowym - po zwrocie akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem, ale przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Warunek z art. 154 § 1 p.p.s.a. jest spełniony "jeżeli wezwanie organu nastąpiło po doręczeniu organowi administracyjnemu odpisu orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem prawomocności (art. 286). (...) Natomiast procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu administracyjnego nie jest spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. Dopiero bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd (art. 286 § 2)" (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, teza 7 do komentarza dotyczącego art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tak też: T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., teza 23 do komentarza dotyczącego art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Formalna przesłanka skargi na organ w przedmiocie niewykonania wyroku sądu administracyjnego nie jest zatem spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ przed doręczeniem organowi prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Dopiero bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ, co wynika wprost z treści 286 p.p.s.a., zgodnie z którym po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności (§ 1), zaś termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (zob. też postanowienie NSA z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1485/10, LEX nr 741550; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1529/07; postanowienie NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1208/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II SA/Go 689/14; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt II SA/Go 705/14; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1154/12; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/queryl).

Powołany wyżej przepis konstytuuje zasadę "realnej możliwości" wykonania wyroku sądowego. Organ musi bowiem dysponować aktami sprawy w sposób możliwy do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem aktami kompletnymi. Powyższe znajduje uzasadnienie również w okoliczności, że ocena prawna, którą organ obowiązany jest uwzględnić wynika z uzasadnienia orzeczenia i samo ogłoszenie wyroku nie pozwala jeszcze organowi na zastosowanie się do niej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2566/07).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że skarżąca nie wezwała skutecznie organu do wykonania wyroku tut. Sądu. Z akt analizowanej sprawy wynika bowiem, że takie wezwanie skarżąca skierowała do organu przedwcześnie, tj. w dniu 10 marca 2023 r. Z kolei odpis prawomocnego wyroku, którego niewykonanie jest przedmiotem niniejszej skargi, wraz aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 27 kwietnia 2023 r. Dopiero od tego dnia, stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a., organ był związany określonym w wyroku Sądu z dnia 12 stycznia 2023 r. sygn. akt IV SAB/Wr 451/22 60-dniowym terminem do załatwienia sprawy.

Nie ulega, zatem wątpliwości, że strona nie wystąpiła w sposób właściwy z wezwaniem do wykonania wyroku po zwrocie organowi akt sprawy. W tej sytuacji przesłanka dopuszczalności wniesienia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku w postaci uprzedniego - ale wystosowanego w odpowiednim czasie - pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku nie została spełniona.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 154 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji.

Orzeczenie w pkt II o zwrocie uiszczonego wpisu znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie, z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.