Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 532/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Telewizji [...] S.A. w likwidacji z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Telewizja Polska S.A. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej TVP, Spółka) decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] (dalej Decyzja) po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. (dalej Skarżące) z dnia [...] stycznia 2024 r. odmówiła udostępnienia informacji publicznej.

Skarżące stowarzyszenie wnioskiem z dnia [...] stycznia 2024r. wystąpiło do Telewizji o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie:

na jakiej podstawie zatrudniony jest M. C., np. umowa o pracę, umowa zlecenie itd. W przypadku kilku umów wniosło o wskazanie wszystkich umów obowiązujących na dzień złożenia wniosku oraz udostępnienia miesięcznego wynagrodzenia wynikającego z umowy lub umów.

Na jakiej podstawie zatrudniona jest J. D., np. umowa

o pracę, umowa zlecenie itd. W przypadku kilku umów wniosło o wskazanie wszystkich umów obowiązujących na dzień złożenia wniosku oraz udostępnienia miesięcznego wynagrodzenia wynikającego z umowy lub umów.

Na jakiej podstawie zatrudniona jest A. K., np. umowa

o pracę, umowa zlecenia itd. W przypadku kilku umów wniosło o wskazanie wszystkich umów obowiązujących na dzień złożenia wniosku oraz udostępnienia miesięcznego wynagrodzenia wynikającego z umowy lub umów.

Na jakiej podstawie zatrudniona jest K. O., np. umowa o pracę, umowa zlecenie itd. W przypadku kilku umów wniosło o wskazanie wszystkich umów obowiązujących na dzień złożenia wniosku oraz udostępnienia miesięcznego wynagrodzenia wynikającego z umowy lub umów.

Na jakiej podstawie zatrudniony jest Z. L. np. umowa

o pracę, umowa zlecenie itd. W przypadku kilku umów wniosło o wskazanie wszystkich umów obowiązujących na dzień złożenia wniosku oraz udostępnienia miesięcznego wynagrodzenia wynikającego z umowy lub umów.

Na jakiej podstawie zatrudniony jest M. O., np. umowa o pracę, umowa zlecenie itd. W przypadku kilku umów wniosło o wskazanie wszystkich umów obowiązujących na dzień złożenia wniosku oraz udostępnienia miesięcznego wynagrodzenia wynikającego z umowy lub umów.

Na jakiej podstawie zatrudniony jest J. K., np. umowa

o pracę, umowa zlecenie itd. W przypadku kilku umów wniosło o wskazanie wszystkich umów obowiązujących na dzień złożenia wniosku oraz udostępnienia miesięcznego wynagrodzenia wynikającego z umowy lub umów.

TVP zaskarżoną decyzją odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji. Wskazała, iż zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022r. poz. 902, dalej u.d.i.p), prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r.

o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022r. poz. 1233 ze. zm., dalej u.z.n.k.) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

TVP uznała, że pomimo, iż jest spółką Skarbu Państwa dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne, to jako spółka prawa handlowego działa w warunkach wolnego rynku, co niesie szereg zagrożeń dla jej właściwego funkcjonowania. W zakresie swojej podstawowej działalności Spółka tworzy i rozpowszechnia audycje telewizyjne i stara się zapewnić jak najlepszą ofertę programową skierowaną na rynek medialny. TVP stwierdziła, że dąży do tego, aby jej oferta programowa zyskała możliwie najwyższą oglądalność, która z kolei wpływa na przychody TVP, w szczególności na przychody z emisji spotów reklamowych. Inne stacje telewizyjne, z uwagi na swoją działalność na rynku mediów również prowadzą aktywność w zakresie produkcji audycji telewizyjnych, w tym zawierają umowy

z prowadzącymi lub realizującymi je dziennikarzami. Podmioty te konkurują z TVP S.A. i są zainteresowane poznaniem warunków produkcji i emisji, w tym warunków organizacyjnych i finansowych jakie w zakresie tej produkcji poniosła Telewizja Polska S.A. Uzyskanie przez taki podmiot wnioskowanych informacji, może wpływać na wzmocnienie jego pozycji rynkowej, jednocześnie osłabiając na rynku pozycję TVP, w tym jej możliwości negocjacyjne w przyszłości.,

Biorąc pod uwagę powyższe wskazano, iż wszelkie informacje dotyczące organizacji oraz kosztów produkcji audycji, w tym warunków zawierania umów

z dziennikarzami posiadają dla TVP S.A. na tyle istotną wartość gospodarczą, iż ich udostępnienie, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, nastąpić nie może.

Stwierdzono, że jedyną przesłanką ku utajnianiu wytwarzanych przez przedsiębiorcę informacji jest istnienie chociażby minimalnego, potencjalnego ryzyka zagrożenia działalności TVP S.A. Takie ryzyko występuje w przedmiotowym przypadku.

TVP S.A. wskazała, że podjęła działania w celu zachowania informacji

w przedmiotowym zakresie poufności nadając im klauzulę "tajemnica przedsiębiorstwa" zgodnie z wewnętrznym aktem prawnym spółki, tj. Instrukcją Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa stanowiącą Dział II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w TVP S.A. Jej zdaniem takie działanie ogranicza grono osób, mających dostęp do treści przedmiotowych informacji, skutecznie uniemożliwiając dostęp do nich osobom trzecim. Uznała, że zgodnie z pkt II Załącznika nr 1 do Działu II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w TVP S.A. klauzula "tajemnica przedsiębiorstwa" może zostać nadana dokumentom i materiałom, jeśli ich wytwórca uzna je za szczególnie istotne z punktu widzenia interesu Spółki. Zdaniem TVP S.A. w/w informacje mają takie istotne znaczenie, z przyczyn wskazanych wyżej.

Jej zdaniem niezależnie od tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa powyżej, zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych.

Uznała, że osobom, do wynagrodzeń których odnosi się wniosek nie przysługuje żaden zakres kompetencji reprezentacyjnych w ramach działalności TVP SA, co wyłącza ich spod zakresu funkcji publicznej. Uczestniczenie w procesie przygotowania i produkcji audycji telewizyjnych nie mieści się bowiem w zakresie cech władztwa publicznego. Osoby te nie zrezygnowały ponadto z przysługującego im prawa do prywatności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżące stowarzyszenie zarzuciło TVP naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze. zm.) poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie Skarżącemu, stanowiących informacji wnioskowanej w dniu [...] stycznia 2024r. dotyczącej podstawy zatrudnienia jak i wysokości otrzymywanego wynagrodzenia przez osoby wskazane w ww. wniosku, pomimo braku podstaw do zastosowania ograniczenia prawa do informacji w tym zakresie,

2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę udostępnienia informacji w zakresie wnioskowanym przez Skarżącego, pomimo iż

w sprawie nie zachodziła okoliczność ograniczająca prawo do informacji publicznej

w postaci tajemnicy przedsiębiorstwa oraz prawa do prywatności.

Skarżące stowarzyszenie stwierdziło, że prawo do informacji jest prawem konstytucyjnym. Stosownie bowiem do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji

o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej z kolei stanowi, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. Powyższe dotyczy w szczególności informacji o których mowa w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Należy więc podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej posługując się określeniem "w szczególności" pozwala na jak najszerszą kontrolę instytucji publicznych. W demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010r. w sprawie II SA/Wa 933/10). Prawo do informacji publicznej ma bowiem służyć obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej, osób wykonujących funkcje publiczne, czy podmiotów, w których swój udział ma Skarb Państwa. Obywatele mają też prawo do poznania mechanizmów podejmowania decyzji, które się do nich odnoszą, bo wiedza o otaczającej ich rzeczywistości jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania we współczesnym świecie (patrz: I. Kamińska Irena, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Wolters Kluwer 2016).

Nie można zaaprobować stanowiska, zgodnie, z którym wynagrodzenie wypłacane ze środków publicznych nie jest transparentne, a jego odbiorca korzysta

z prawa do prywatności. Nie sposób również zgodzić się ze stanowiskiem, że z uwagi na przesłankę prywatności niemożliwe jest udostępnienie informacji o formie zatrudnienia wskazanych we wniosku osób.

Zdaniem Stowarzyszenia wskazane we wniosku osoby realizują zadania publiczne nałożone na TVP S.A. Uznano, że osoba, która decyduje się na zawarcie umowy ze spółką, w której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa musi się liczyć z tym, że jej dane oraz szczegóły kontraktu zostaną upublicznione. Na podstawie zawartej umowy, osoby te otrzymają bowiem wynagrodzenie ze środków publicznych, będą czerpać korzyści z rozporządzania majątkiem publicznym lub będą realizować zadania publiczne. Mając na względzie powyższe, w ocenie Stowarzyszenia należy uznać, że nie ma powodów, aby wysokość pobieranego wynagrodzenia czy forma zatrudnienia w Spółce wskazywanych osób nie była jawna. W zakresie okoliczności wyłączającej prawo do informacji jaką jest "tajemnica przedsiębiorstwa", podniosła, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy" a jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych przy analizie zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. można posiłkować się odwołaniem do definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" z ustawy

o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. uznała, że stosownie do treści art. 11 ust. 2 ustawy o znk, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Wykładania językowa art. 11 ust 2 u.z.n.k. wiąże więc tajemnicę przedsiębiorcy z jej gospodarczą wartością. Innymi słowy, dla zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konieczne jest aby informacja była tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie I OSK 2347/15). Każda informacja mogąca potencjalnie mieścić się w zakresie objętym tajemnicą przedsiębiorstwa powinna być indywidualnie oceniona pod tym kątem. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Nie jest możliwe do przyjęcia zapatrywanie, iż to wyłącznie wola przedsiębiorcy decyduje

o utajnieniu określonej informacji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie I OSK 1939/15). Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się bowiem łącznie dwa elementy: formalny i materialny,

z których pierwszy odnosi się do woli przedsiębiorcy utajnienia informacji i jego działań w celu zachowania ich w poufności, a drugi - wiąże się z wartością gospodarczą informacji i z negatywnymi konsekwencjami jej ujawnienia

w konkurencyjnym obrocie gospodarczym. Dla stwierdzenia tajemnicy przedsiębiorstwa nie jest wystarczająca jedynie wola przedsiębiorstwa.

Podmioty publiczne powinny działać w zgodzie z zasadą transparentności. Prawo dostępu do informacji przysługujące każdemu jest niezbędną przesłanką istnienia społeczeństwa obywatelskiego i jednym ze sposobów kontroli organów państwa. Dostęp do informacji nabiera więc w tym kontekście szczególnego wymiaru, co oznacza, że jego ograniczenie powinno mieć wyjątkowy charakter,

a przesłanki takiego ograniczenia powinny być w należyty sposób uzasadnione.

W związku z powyższym wnosiła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2. zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę TVP podtrzymała stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji

o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących

z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W sprawie niniejszej nie było kwestią sporną, że Telewizja Polska S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz że żądana w tym wniosku informacja dotycząca warunków opisanych we wniosku Skarżącego stanowi informację publiczną.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest natomiast kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa.

Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje wyjątki od zasady udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Przepis ust. 2 tego artykułu stanowi natomiast, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa o której stanowi art. 11 ust. 2 u u.z.n.k. i pojęcia te

w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie

w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. (por wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13, publ. LEX nr 1368966).

W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji. (E. Nowińska, M. du Vall, Komentarz do ustawy

o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Informację poufną można zatem uznać za tajemnicę, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów, wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych jak np. zastrzeżenie poufności informacji i dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie.

NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 191/13 (publ. CBOSA) wskazał, iż kontrola sądowa podejmowanych działań w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, musi być pełna, a zatem musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych.

Realizując powyższy obowiązek Sąd uznał, że w żądanych umowach na podstawie przepisów wewnętrznych obowiązujących w Telewizji Polskiej S.A. tj. Polityki Bezpieczeństwa Informacji w TVP została nadana klauzula tajemnicy przedsiębiorstwa, a zatem strony podjęły działania w celu zachowania w poufności informacji o warunkach zawartej umowy.

W ocenie Sądu, uzasadnione jest również stanowisko, że informacja

o warunkach finansowych na jakich została zawarta przedmiotowa umowy ma dla Telewizji Polskiej S.A. wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k.

Telewizja Polska S.A. jest wprawdzie telewizją publiczną, a tym samym jednostką sektora finansów publicznych, ale nie można jednocześnie pomijać faktu, że jest spółką prawa handlowego, funkcjonującą na konkurencyjnym rynku nadawców telewizyjnych. Jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

w zakresie swojej podstawowej działalności TVP tworzy i rozpowszechnia audycje telewizyjne i stara się zapewnić jak najlepszą ofertę programową skierowaną na rynek medialny, dążąc do tego, aby jej oferta programowa zyskała możliwie najwyższą oglądalność, która z kolei ma wpływ na przychody TVP, w szczególności na przychody z emisji spotów reklamowych. Inne stacje telewizyjne z uwagi na swoją działalność na rynku mediów również prowadzą aktywność w zakresie produkcji audycji telewizyjnych, w tym zawierają umowy z prowadzącymi lub realizującymi je dziennikarzami. Informacje dotyczące organizacji oraz kosztów produkcji audycji,

w tym warunków zawieranych umów z dziennikarzami, posiadają zatem dla TVP istotną wartość gospodarczą. Uzyskanie przez podmiot konkurencyjny informacji

o organizacji i kosztach produkcji audycji może bowiem wpływać na wzmocnienie ich pozycji rynkowej, jednocześnie osłabiając pozycję TVP i jej możliwości negocjacyjne.

TVP podkreśliła przy tym, że inne podmioty konkurencyjne w stosunku do niej nie podlegają u.d.i.p., a co za tym idzie TVP nie ma możliwości uzyskania informacji o warunkach produkcji audycji przez te podmioty w trybie ww. ustawy.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu nie ma podstaw do podważania stanowiska Spółki, że informacje o warunkach umów mają dla niej wartość gospodarczą. W świetle powyższych ustaleń jako prawidłowe należy uznać stanowisko Telewizji Polskiej S.A., że informacja o warunkach w/w umów pomimo, iż ma charakter informacji publicznej, nie mogły zostać udostępniona z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Pomimo bowiem że stroną zawartej umowy jest Telewizja Polska S.A. jako nadawca publiczny, to okoliczność ta nie wyłączała obowiązku badania, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane

w tym przepisie. Nieuzasadnione są tym samym podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przypomnieć, że przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu był wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej. Z uwagi zatem na przedmiot tej sprawy zaskarżone rozstrzygniecie oparte zostało prawidłowo na analizie żądanych informacji w kontekście uregulowań zawartych w u.d.i.p., co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.