Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 39/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3 pkt 3a
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi F z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2022 r. nr SKO Gd/2234/22 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz porzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Tczewa z dnia 15 marca 2022 r. nr WSKI.6220.2.2022.EB, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej F w T. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga "F. " sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 22 listopada 2022 r. o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta Tczewa z 15 marca 2022 r. odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia pn. Budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy do 9MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i orzekającej o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn. Budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy do 9MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [..]-[..] obręb nr [..] gmina miejska Tczew, została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Wnioskiem złożonym w dniu 28 lutego 2022 r. do organu I instancji skarżąca wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 9MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr [...]-[...] obręb [...] w gminie miejskiej Tczew. Wniosek wskazuje, że planowane przedsięwzięcie jest wskazane w § 3 ust. 1 pkt 54 lit.b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Załączona do wniosku m.in. karta informacyjna przedsięwzięcia wskazuje, że produkowana przez instalację energia zużywana będzie na potrzeby własne zakładu. Powierzchnia działek wynosi łącznie ok. 34 ha, natomiast całkowita powierzchnia instalacji wyniesie ok. 11 ha.

W dniu 15 marca 2022 r. organ I instancji wydał decyzję odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia motywując to tym, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust.1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Tym samym jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Obszar inwestycji - działki nr [...]-[...] obręb nr [...] gmina miejska Tczew - objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Tczewa w oparciu o uchwałę Nr XXVIII/263/2005 r. Rady Miejskiej Tczewa z dnia 27 stycznia 2005 r. (t.j. Dz.Urz. Woj. Pom. z dnia 30. kwietnia 2020 r., poz.2166). Jest to teren położony w obrębie jednostki urbanistycznej [...] należącym do strefy produkcyjnej. Na tym obszarze nie zostały wyznaczone obszary, na których mogą być rozmieszczane urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Organ powołał się przy tym na treść art. 10 ust.2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wywiódł, że nie jest możliwe lokalizowanie na tym terenie planowanego przedsięwzięcia, albowiem nie przewiduje tego obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Wobec zakwestionowania rozstrzygnięcia wniesieniem odwołania sprawa stała się przedmiotem orzekania przez organ odwoławczy – SKO w Gdańsku. Kolegium podniosło, że przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazanym w przepisie § 3 ust. 1 pkt 54) lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Przepis ten mówi o zabudowie przemysłowej, w tym zabudowie systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowej, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, obowiązują zapisy uchwały Nr XXVIII/263/2005 r. Rady Miejskiej Tczewa z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Tczewa, (t.j. Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 30. kwietnia 2020r., poz.2166).

Dalej Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 1029 z późn. zm.) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W przedmiotowej sprawie planowana inwestycja, polegająca na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 9MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...]-[...] obręb nr [...] gmina miejska Tczew wymaga zatem ustalenia, czy jest to inwestycja zgodna z ustaleniami w/w uchwały Nr XXVIII/263/2005 r. Rady Miejskiej Tczewa z dnia 27 stycznia 2005r., a tym samym czy możliwe jest określenie warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Teren inwestycji mieści się w terenie oznaczonym we planie jako [...]. Według zapisu § 42 uchwały:

"l. W obrębie jednostki urbanistycznej "PSSE Czatkowy", należącej do strefy produkcyjnej, o powierzchni 125,08 ha, wyznaczonej na rysunku Planu linią ciągłą i oznaczonej symbolem UP7, wyróżniono:

1) teren o powierzchni ok. 6,5 ha, wyłączony z opracowania, objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej w rejonie ul. Czatkowskiej", zatwierdzonym uchwałą Nr XXXVIII/348/2001 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 grudnia 2001 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego Nr 13, poz. 270 z dnia 28 lutego 2002 r., oznaczony na rysunku Planu odpowiednim symbolem i nr 7;

2) tereny przestrzeni publicznych obejmujące:

a) tereny ogrodów działkowych, oznaczone na rysunku Planu symbolem ZD;

b) tereny zieleni urządzonej, oznaczone na rysunku Planu symbolem ZP.

3) Teren strefy ochrony archeologicznej, oznaczony na rysunku Planu symbolem 2.

2. Dla jednostki urbanistycznej "PSSE Czatkowy", oznaczonej na rysunku Planu symbolem UP7, ustala się:

1) przeznaczenie terenów, zasady zagospodarowania oraz parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu:

a) dla terenów zabudowy produkcyjno-usługowej obowiązują ustalenia zawarte w § 10 ust. 6 Uchwały;

2) przeznaczenie podstawowe obejmuje:

a) zakłady przemysłowe Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, składy, bazy budowlane, bazy sprzętu technicznego, obiekty obsługi produkcji przemysłowej i obsługi pracowników, bazy transportowe, większe stacje paliw, uciążliwe obiekty instytutów badawczych, uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, bazy logistyczne, zajezdnie;

3) przeznaczenie uzupełniające obejmuje: budynki administracyjne, biurowe, komercyjne, mieszkania dla nadzoru zakładów, tereny rekreacyjne i sportowe dla użytku pracowników oraz ogrody działkowe;

4) przeznaczenie niedozwolone: wszystkie inne budynki nie wymieniowe w powyższych punktach 2) i 3);

5) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej:

a) dla terenu strefy ochrony archeologicznej, oznaczonego na rysunku Planu symbolem 2, obowiązują ustalenia zawarte w § 8 ust. 21 pkt 2 Uchwały;

6) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych:

a) dla terenów ogrodów działkowych, oznaczonych na rysunku Planu symbolem ZD, obowiązują ustalenia zawarte w § 9 ust. 1 pkt la; § 7 ust. 1 pkt 2 Uchwały;

b) dla terenów zieleni urządzonej, oznaczone na rysunku Planu symbolem ZP, obowiązują ustalenia zawarte w § 9 ust. 1 pkt la; ust. 2; ust. 5 pkt-y 1 -4.

7) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów:

a) do czasu docelowego zgodnego z podstawowym przeznaczeniem terenu dopuszcza się dla dz. geod. [...] obr. [...] przy ul. C. użytkowanie tymczasowe związane z istniejącymi budynkami mieszkaniowymi,

b) dla istniejących obiektów niezgodnych z przeznaczeniem podstawowym dopuszcza się adaptacje i modernizacje, przebudowy, bez rozbudów i nadbudów."

Powyższe zapisy § 42 obowiązującego dla terenu UP 7, jak też wskazanego w nim miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego § 10 ust. 6 uchwały nie zawierają zapisów dotyczących możliwości realizacji na tym terenie inwestycji wskazanej we wniosku strony odwołującej się. Również uchwała ta nie zawiera żadnych zapisów odnoszących się do wyznaczenia obszarów, na których mogą być rozmieszczone urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. W ocenie Kolegium zapisy uchwały nr XXIV/194/2016 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa (zawierającej tekst jednolity Studium -przyp. Kolegium) nie zawierają wyznaczenia obszarów, na których mogą być rozmieszczone urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu.

Dalej Kolegium podało, że zgodnie z treścią przepisów art. 10 ust.2a oraz art. 15 ust.3 pkt 3a ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz.503) jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem:

1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki -w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;

2) urządzeń innych niż wolnostojące.

W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb: granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko.

Z powyższych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustawodawca dokonał rozróżnienia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy do 500 kW i ponad 500 kW, wprowadzając odrębne unormowania dotyczące tych drugich.

Wskazane regulacje oznaczają, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach. Skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Zdaniem Kolegium oznacza to, że przedmiotowa inwestycja, aby mogła zostać uznana za zgodną z planem miejscowym, to powinna zostać zlokalizowana na terenie, na którym w planie miejscowym wprost przewidziano rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium w całości uznało je za nieuzasadnione. Odpierając zarzut naruszenia przepisu art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie i oparcie decyzji o zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, podczas gdy jest to akt planistyczny wewnętrznie obowiązujący i nie może stanowić podstawy wydania decyzji wskazało, że o ile w istocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, to zapisem obowiązkowym w treści obowiązującego studium są zapisy wynikające z art. 10 ust.2a pkt 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że aby możliwa i zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lokalizacja wnioskowanego przedsięwzięcia o mocy do 9MW, w studium muszą być wskazane obszary, o których stanowi przepis art. 10 ust.2a tej ustawy. Kolegium uznaje - w świetle treści karty informacyjnej przedsięwzięcia - za nieprawidłowe stanowisko strony odwołującej się, że instalacja fotowoltaiczna o mocy do 9MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - nie jest urządzeniem wolnostojącym, a zatem jest objęte wyjątkiem zawartym w przytoczonym przepisie. W skład planowanego przedsięwzięcia wchodzą w znacznym zakresie - jak strona wskazała w karcie informacyjnej- konstrukcje wolnostojące wbijane do ziemi do mocowania paneli fotowoltaicznych zawierających ogniwa fotowoltaiczne jedno lub dwustronne. Dlatego też w niniejszej sprawie mamy do czynienia z urządzeniami wolnostojącymi, do których wyjątek opisany w art. 10 ust.2a pkt 2 powyższej ustawy nie ma zastosowania.

W konsekwencji zdaniem Kolegium - nie zostały naruszone także przepisy postępowania w zakresie wskazanym w treści odwołania strony. Oczywiście niezasadnym jest zarzut odwołania w zakresie braku wskazania podstaw przyjętych granic obszaru analizowanego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania, co stanowi rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wymogu uzasadnienia faktycznego decyzji. W niniejszym postępowaniu nie są ustalane warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów wykonawczych.

Uznając, że wskazane we wniosku strony planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium przyjęło, że należy odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowej inwestycji.

Uchylenie zaskarżonej decyzji i rozpoznanie sprawy merytorycznie przez Kolegium wynika z tego, iż przepisy prawa nie przewidują - jak organ wskazał w sentencji swojej decyzji - wydania decyzji o odmowie wydania decyzji. Prawidłowym rozstrzygnięciem w sprawie winno być odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia pn. Budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy do 9MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.

We wniesionej skardze Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.o.ś.) oraz § 5 ust. 6 pkt 1) lit. a), § 42 ust. 2 pkt 1) lit. a) i pkt 2) lit. a) uchwały Nr XVI 11/236/2005 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa (dalej: MPZP) w zw. z art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na:

- bezzasadnej odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 9MW, stanowiącej instalację odnawialnego źródła energii, z uwagi na błędne przyjęcie, że przedsięwzięcie to jest niezgodne z MPZP z uwagi na brak rozmieszczenia na terenie inwestycji w uchwale Nr XLII/367/2010 Rady Gminy Tczew z dnia 28 czerwca 2010r. w sprawie uchwalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Tczew (dalej: Studium) terenów przeznaczonych pod wolnostojące instalacje OZE o mocy powyżej 500kW, a następnie w przyjętej na podstawie studium uchwale Nr XVI 11/236/2005 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa, podczas gdy zarówno Studium, jak i MPZP zostały uchwalone przed wejściem w życie art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. dnia 25 września 2010 r. i stosuje się do nich przepisy w brzmieniu dotychczasowym, z pominięciem przedmiotowych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, także z uwagi na fakt, iż zmiana Studium uchwałą Nr XXX/188/2016 Rady Gminy Tczew z dnia 30 listopada 2016r. w sprawie uchwalenia zmiany do Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Tczew nie obejmowała zmian w odniesieniu do przedmiotowego obszaru w zakresie rozmieszczenia instalacji OZE wskazanych w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., podobnie jak MPZP dla przedmiotowego obszaru nie uległ zmianie na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., a zatem zachowuje aktualność zasada wyrażona w przepisach intertemporalnych, że należy pominąć te przepisy przy ocenie zgodności przedsięwzięcia z MPZP na podstawie art. 80 ust. 2 u.o.ś.,

Dalej skarżąca podnosi, że nawet gdyby art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. miały zastosowanie do Studium oraz do MPZP (czemu skarżąca przeczy), to przedmiotowe przedsięwzięcie jest w pełni zgodne z MPZP na zasadach ogólnych władztwa planistycznego, bowiem jest zgodne z podstawowym przeznaczeniem obszaru UP7, które obejmuje "zakłady przemysłowe Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, składy, bazy budowlane, bazy sprzętu technicznego, obiekty obsługi produkcji przemysłowej i obsługi pracowników, bazy transportowe, większe stacje paliw, uciążliwe obiekty instytutów badawczych, uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, bazy logistyczne, zajezdnie", a przedmiotowa elektrownia fotowoltaiczna (słoneczna) jako zabudowa przemysłowa stanowić będzie integralną część zakładu przemysłowego skarżącej, należącego do Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej jako źródło energii o charakterze produkcyjnym, ale może być także traktowana jako urządzenie infrastruktury technicznej, a art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie należy rozumieć tak, że wolnostojące instalacje OZE o mocy powyżej 500kW mogą być lokalizowane na podstawie MPZP tylko na obszarach wprost wskazanych w Studium, lecz że gmina w ramach władztwa planistycznego może wyznaczyć obszary, na których będzie dopuszczalny wyłącznie jeden rodzaj zabudowy przemysłowej o charakterze produkcyjnym w postaci instalacji OZE, co jednak nie oznacza, że gmina na zasadach ogólnych może przeznaczyć obszary z pominięciem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. pod zakłady przemysłowe wszelkiego rodzaju (a nie tylko instalacje OZE), w tym także instalacje OZE, bez względu na ich moc, a interpretacja ustaleń w tym zakresie odbywa się wyłącznie na podstawie zapisów MPZP dla danego obszaru.

W uzasadnieniu skargi zostało podkreślone, że organy obu instancji całkowicie pominęły fakt, iż zarówno Studium, jak i MPZP to akty uchwalone przed 25 września 2010 r., kiedy to weszły w życie przepisy art. 10 ust. 2a i 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., i zgodnie z przepisami intertemporalnymi zachowują one moc, a na zasadach ogólnych stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Ponadto, późniejsze zmiany Studium i MPZP nie dotyczyły przedmiotowego obszaru UP7, a zatem nadal zastosowanie ma pierwotna reguła wynikająca z przepisów intertemporalnych. Tym samym w ocenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z MPZP uchwalonym w 2005 r. należy pominąć zapisy art. 10 ust. 2a oraz 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. nowelizacji wprowadzającej art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. "Obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc". Analogicznie, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw, w ramach którego zmianie uległ tylko art. 10 ust. 2a u.p.z.p. (w zakresie podniesienia progu do 500kW oraz zróżnicowania instalacji OZE na wolnostojące i nie) stanowi, iż "Do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin sporządzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin opracowanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zaopiniowanych pozytywnie przez komisję urbanistyczno-architektoniczną, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym".

Podkreśliła również skarżąca, iż uchwała Nr XXX/188/2016 Rady Gminy Tczew z dnia 30 listopada 2016r. w sprawie uchwalenia zmiany do Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Tczew nie objęła przedmiotowego obszaru w odniesieniu do art. 10 ust. 2a u.p.z.p., podobnie jak późniejsze zmiany MPZP - uchwały Nr XVI 11/236/2005 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa - nie obejmowały przedmiotowego obszaru w zakresie art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. i zatem nie powodują one, że na mocy przepisów intertemporalnych miałyby zastosowanie przepisy nowe.

W ocenie skarżącej dopuszczalność realizacji instalacji OZE należy rozpatrywać wyłącznie na podstawie brzmienia zapisów dopuszczających lokalizowanie instalacji OZE jako zabudowy przemysłowej na podstawie MPZP. Przedmiotowa instalacja fotowoltaiczna jako zabudowa przemysłowa stanowiąca immanentną część zakładu przemysłowego Skarżącego jest w pełni zgodna z przeznaczeniem podstawowym obszaru UP7 określonym w § 42 MPZP i to bez względu na to, czy zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2022 r. w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pod nazwą Budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy 9MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...]-[...] obręb nr [...] gmina miejska Tczew.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, który stanowi, iż właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W ocenie organów orzekających w sprawie planowana inwestycja nie jest zgodna z obowiązującą w miejscu jej lokalizacji uchwałą nr XVIII/236/2005 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa.

Nadto zapisy uchwały nr XXIV/194/2016 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 24. listopada 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa nie zawierają wyznaczenia obszarów, na których mogą być rozmieszczone urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, co zdaniem organów uniemożliwia jej lokalizację na planowanym przez inwestora terenie w świetle art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Sądu przedstawione wyżej stanowisko jest błędne.

Poza sporem jest, iż planowana inwestycja została zakwalifikowana jako zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Stosownie do § 42 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XVIII/236/2005 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa w obrębie jednostki urbanistycznej "PSSE Czatkowy", należącej do strefy produkcyjnej, o powierzchni 125,08 ha, wyznaczonej na rysunku Planu linią ciągłą i oznaczonej symbolem UP7, wyróżniono teren o powierzchni ok. 6,5 ha, wyłączony z opracowania, objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej w rejonie ul. Czatkowskiej", zatwierdzonym uchwałą Nr XXXVIII/348/2001 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 grudnia 2001 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego Nr 13, poz. 270 z dnia 28 lutego 2002 r., oznaczony na rysunku Planu odpowiednim symbolem i nr 7.

Planowana przez skarżącą inwestycja, co nie jest sporne, projektowana jest na powyższym terenie. Zgodnie z § 42 ust. 2 pkt 1 lit. a przywołanej uchwały dla jednostki urbanistycznej "PSSE Czatkowy", oznaczonej na rysunku Planu symbolem UP7, ustala się przeznaczenie podstawowe obejmujące zakłady przemysłowe Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, składy, bazy budowlane, bazy sprzętu technicznego, obiekty obsługi produkcji przemysłowej i obsługi pracowników, bazy transportowe, większe stacje paliw, uciążliwe obiekty instytutów badawczych, uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, bazy logistyczne, zajezdnie, przeznaczenie uzupełniające obejmuje: budynki administracyjne, biurowe, komercyjne, mieszkania dla nadzoru zakładów, tereny rekreacyjne i sportowe dla użytku pracowników oraz ogrody działkowe. Natomiast jako przeznaczenie niedozwolone wskazano wszystkie inne budynki nie wymieniowe wyżej.

Także zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a) uchwały Nr XXXVIII/348/2001 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej w rejonie ul. Czatkowskiej" w Tczewie teren ten przeznaczony jest dla funkcji: produkcji, przetwórstwa, składu, dystrybucji, związanych z infrastrukturą lub transportem, rzemiosła, usług oraz innych funkcji o zbliżonym programie do dotychczas wymienionych.

Zatem wbrew stanowisku organów orzekających w sprawie planowana inwestycja zakwalifikowana jako zabudowa przemysłowa jest w ocenie Sądu zgodna z aktami planistycznymi obowiązującymi na terenie jej lokalizacji.

Sąd nie podziela również argumentacji organów dotyczącym naruszenia przez przedmiotową inwestycję art. 10 ust. 2a w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem:

1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;

2) urządzeń innych niż wolnostojące.

Natomiast art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy stanowi, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb (między innymi) granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko.

Przywołane wyżej przepisy zostały wprowadzone do porządku prawnego ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2010 r., Nr 155, poz. 1043). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy obowiązujące w dniu jej wejścia w życie studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc. Skoro zatem akty planistyczne, których zgodność z planowaną inwestycją była przedmiotem oceny przez organy orzekające w sprawie obowiązywały w dniu wejścia w życie art. 10 ust. 2a w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to przepisy te nie mogą stanowić przeszkody do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia.

Nadto podkreślenia wymaga, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a decyzje administracyjne nie mogą być wydawane w oparciu o akty prawa wewnętrznego gminy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art.. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wskazania co do dalszego toku postępowania administracyjnego wynikają z powyższych rozważań.