Postanowienie NSA, sygn. akt III FSK 1594/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1 i § 2.
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A.K. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 1594/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt I SA/Go 387/19 w sprawie ze skargi A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 15 kwietnia 2019 r., nr 0801-IEW.720.9.2019.2 UNP: 0801-19-025774 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem należności podatkowych w Rejestrze Należności Publicznoprawnych postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 1594/21 wydanym na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 18 września 2019 r., sygn. akt I SA/Go 387/19 w sprawie ze skargi A.K. (dalej: wnioskodawca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z 15 kwietnia 2019 r., nr 0801-IEW.720.9.2019.2 UNP: 0801-19-025774 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem należności podatkowych w Rejestrze Należności Publicznoprawnych.

Odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2023 r., został doręczony pełnomocnikowi wnioskodawcy 31 maja 2023 r.

Wnioskiem z 12 czerwca 2023 r. pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania. Wskazał przy tym, że pismem z 6 grudnia 2019 r. wnioskodawca ustosunkował się do twierdzeń strony przeciwnej, a także zawnioskował o zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach nie znalazło się jednak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony.

Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku NSA o rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania został złożony przez stronę w przewidzianym przez ustawę terminie.

W ocenie NSA wydany w tej sprawie wyrok spełnia ustawowe wymagania, ponieważ rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze, przez jej oddalenie. Nie daje natomiast podstaw do uzupełnienia wyroku w niniejszej sprawie okoliczność, że NSA nie zasądził na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania kasacyjnego.

Zgodnie bowiem z § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie opłat) opłaty przysługujące adwokatowi w drugiej instancji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą:

a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł,

b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł,

c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.

Wskazać należy, że w judykaturze przyjmuje się, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna), jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.

W uchwale składu 7 sędziów z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12 NSA wyjaśnił, że art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. Jednocześnie w uzasadnieniu do uchwały wskazano, że zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego może mieć miejsce w przypadku wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną zgodnie z wymogami określonymi w art. 179 p.p.s.a., tj. w terminie 14 dni od doręczenia stronie skargi kasacyjnej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że żadna z przewidzianych w § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie opłat sytuacji nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Brak było zatem podstaw do uzupełnienia wyroku i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz wnioskodawcy.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że odpis skargi kasacyjnej doręczono pełnomocnikowi wnioskodawcy 7 listopada 2019 r. W wynikającym z treści art. 179 p.p.s.a. terminie 14 dni od doręczenia tego odpisu profesjonalny pełnomocnik wnioskodawcy (adwokat) złożył odpowiedź na skargę kasacyjną w dniu 19 listopada 2019 r. Zarządzeniem z 25 listopada 2019 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z uwagi na brak oświadczenia o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie odpowiedź na skargę kasacyjną wraz z odpisem - zwrócił reprezentującemu wnioskodawcę adwokatowi na mocy art. 66 § 1 p.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do zasądzenia z tego tytułu opłaty przewidzianej w § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie opłat, gdyż pismo stanowiące odpowiedź na skargę kasacyjną nie zostało skutecznie wniesione.

Natomiast pismo z 6 grudnia 2019 r. (data nadania – 8 grudnia 2019 r.), na które powołuje się pełnomocnik wnioskodawcy zatytułowane "Ustosunkowanie się do twierdzeń strony przeciwnej zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 29 października 2019 r. wniesionej od wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 września 2019 r. ws. I SA/Go 387/19" w którym wnioskodawca zawarł m.in. wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania spełniało wymogi wynikające z art. 66 § 1 p.p.s.a., niemniej nie stanowiło już wniesionej w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną, przez co nie dawało podstaw do zasądzenia z tytułu jego wniesienia opłaty przewidzianej w § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, zatem nie było także podstaw do orzekania o zwrocie niezbędnych kosztów związanych ze stawiennictwem i udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia).

Z tych przyczyn wniosek o uzupełnienie powołanego wyroku NSA o postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.