Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 416/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
article: art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1, art, 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 1 i ust. 8, art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 17 pkt 1, pkt 2, pkt 5, pkt 6, pkt 9 i pkt 11, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: par. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego
article: art. 140
journal: Dz.U. 2022 poz 1360
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 3 par. 2 pkt 5, art. 58 par. 5a, art. 147 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2023 roku sprawy ze skargi M. D., P. S. i P. S. na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia 28 czerwca 2022 roku nr XLIV/280/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. dla części obrębu B. 1. oddala skargę w zakresie dotyczącym działek nr [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie B. w gminie Ż.; 2. odrzuca skargę w zakresie dotyczącym działki nr [...] położonej w obrębie B. w gminie Ż.


UZASADNIENIE

M. D., P. S. i P.S. (dalej także: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę nr XLIV/280/2022 Rady Gminy Ż.

z dnia 28 czerwca 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. dla części obrębu B.. Zaskarżonej uchwale zarzucili:

1) naruszenie art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.) (dalej: k.c.);

2) art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) (dalej: u.p.z.p.);

3) art.64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.);

poprzez ograniczenie prawa korzystania przez skarżących z nieruchomości stanowiących ich własność zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności dokonywania zabudowy w sposób na jaki nieruchomości nabyli w zaufaniu do postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Gminy Ż., obowiązującego w dniu nabycia prawa własności przedmiotowych nieruchomości.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o:

1) unieważnienie § 34 zaskarżonej uchwały w części obejmującej tereny oznaczone symbolem 12ZL obejmujące działki położone w obrębie B. w gminie Ż., oznaczone w rejestrze gruntów numerami: [...] o pow. 0,2148 ha, [...] o pow. 1,5269 ha, [...] o pow. 0,7107 ha, przedstawione w załączniku nr 1 do skarżonej uchwały;

2) unieważnienie § 33 zaskarżonej uchwały w części obejmującej tereny oznaczone symbolem 11R obejmujące działkę położoną w obrębie B. w gminie Ż., oznaczoną w rejestrze gruntów numerami: [...] o pow. 2,32 ha przedstawione w załączniku nr 1 do skarżonej uchwały;

3) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą nr XXXVII/187/2005 Rady Gminy Ż. z dnia 16 grudnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 64 poz. 574) działka [...] położona w obrębie B. położona była w obszarze:

– 11 RM, MN,

– 20 KDW,

– 10MNr,ZR,

– 1ZL, R/ZL

Dla terenu oznaczonego symbolem 11 RM, MN uchwalono:

1) przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy zagrodowej;

2) przeznaczenie dopuszczone - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej (jako zmiana sposobu użytkowania istniejącej zabudowy zagrodowej) oraz - jako nowa zabudowa w enklawach wolnych terenów między istniejącą zabudową zagrodową, z dopuszczeniem usług nieuciążliwych;

3) dojazd drogą dojazdową wewnętrzną oznaczoną symbolem 18 KDW, układem komunikacyjnym dróg dojazdowych wewnętrznych oznaczonych symbolem 20 KDW oraz innymi drogami dojazdowymi wewnętrznymi;

4) nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 6,0 m - od linii rozgraniczającej drogi dojazdowej znaczonej symbolem 18 KDW, odległość linii zabudowy od pozostałych linii rozgraniczających.

Dla terenu oznaczonego symbolem 10 MNr, ZR uchwalono:

1) przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjonalnej;

2) przeznaczenie dopuszczone - tereny zabudowy letniskowej;

3) dojazd drogami publicznymi oznaczonymi symbolami 13 KD i 14 KD oraz układem dróg dojazdowych wewnętrznych wskazanych planem i oznaczonych symbolem 20 KDW, a także innymi drogami dojazdowymi wewnętrznymi;

4) nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 6,0 m - od linii rozgraniczającej drogi dojazdowej znaczonej symbolem 13 KD, 14 KD, zaś - od dróg wewnętrznych - linia zabudowy ustalona planem - w odległości 6,0 m od linii rozgraniczającej tych dróg;

5) wskazana realizacja zagospodarowania terenu w formie zorganizowanej działalności inwestycyjnej.

Dla terenu oznaczonego symbolem 20 KDW uchwalono:

1) przeznaczenie podstawowe - tereny komunikacji kołowej - droga dojazdowa wewnętrzna wskazana planem;

2) szerokości pasa drogowego - 10,0 m;

3) minimalna szerokość jezdni 5,0 m.

Dla terenu oznaczonego symbolem 1 ZL, R/ZL uchwalono przeznaczenie podstawowe - tereny leśne oraz tereny rolne przeznaczone do zalesienia.

Decyzją Wójta Gminy Ż. z dnia 15 kwietnia 2022 roku, znak: RPR.6831.8.2022, działka [...] podzielona została na działki nr:

- [...] o pow. 0,2172 ha,

- [...] o pow. 0,2148 ha,

- [...] o pow. 1,5269 ha,

- [...] o pow. 0,7107 ha.

Na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia [...] maja 2022 r. zawartego przed notariuszem J. S. w Ż., skarżący kupili od P.S. i M.S. działkę [...] położoną w obrębie B., gm. Ż.. Następnie, na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2022 r. zawartego przed notariuszem J. S., skarżący kupili od P.S. i M.S. działki: [...], [...] i [...], położone w obrębie B. gm. Ż..

W dniu 28 czerwca 2022 r. Rada Gminy Ż. przyjęła uchwałę nr XLIV/280/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. dla części obrębu B. (dalej: m.p.z.p.). Uchwała opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 2 września 2022 pod poz. 4835. Zgodnie z m.p.z.p., poniższe działki uzyskały następujące przeznaczenie:

– Działka [...] - 3.RMn;

– Działka [...] - 11.RM, 12.ZL;

– Działka [...] - 3.RMn, 11.RM, 12.ZL;

– Działka [...] - 12 ZL.

Jak stwierdzili skarżący, zgodnie z Uchwalą nr XXXVII/187/2005 Rady Gminy Ż. z dnia 16 grudnia 2005 r., działka [...] stanowić miała drogę wewnętrzną mającą skomunikować obszar przeznaczony w planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjonalnej oraz zabudowy letniskowej obejmujący działki [...] oraz działki sąsiednie. Uchwałą nr XLIV/280/2022 z dnia 28 czerwca 2022 r. planowana droga została usunięta, a jej przeznaczenie określone zostało jako teren zabudowy zagrodowej oraz teren lasów.

Dalej skarżący stwierdzili, że przeprowadzony podział działki [...] ujmował ówczesne przeznaczenie działek i w związku z powyższym wydzielono działkę w zabudowie mieszkaniowej, a także część drogi 20.KDW ujętej na planie w części przebiegającej przez działkę [...]. Jednocześnie w związku z wydzieleniem działki [...] jako części planowanej drogi - jej użytkowanie w stanie obecnym, zdaniem skarżących, nie jest możliwe. Planowana droga w planie zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. ujęta została na granicy działek [...] i [...]. Droga ta, oznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. symbolem 20.KDW - w zamierzeniu miała mieć 10 m z tego 5 m na działce [...] i 5 m na działce nr [...]. Właściciel działki dokonał podziału wyznaczając 5 m na działce [...]. Nie dokonano podziału drugiej części drogi położonej na działce nr [...]. W obecnych zapisach planu nie jest to możliwe. Nie jest możliwe utworzenie drogi i jej faktycznie użytkowanie przy szerokości obecnie dostępnej tj. 5 m. Wobec powyższego, zdaniem skarżących, niezbędne jest przywrócenie poprzedniego przeznaczenia terenu również na działce nr [...].

Zdaniem skarżących działka [...] (o powierzchni 1,5269 ha) w części (około 80%) zmieniła przeznaczenie z zabudowy mieszkaniowej rezydencjonalnej i zabudowy letniskowej na częściowo teren zabudowy zagrodowej oraz w większej części na teren lasów. Zmiana obejmuje obszar około 1,2 ha. Działka [...] (o powierzchni 0,7107 ha) w części zmieniła przeznaczenie z zabudowy mieszkaniowej rezydencjonalnej i zabudowy letniskowej na tereny lasów. Zmiana obejmuje obszar około 0,4 ha.

Skarżący wywodzą swój interes z prawa własności przedmiotowych nieruchomości (to jest działek: [...],[...], [...] i [...] położonych w obrębie B., gm. Ż.), wobec czego wnoszą o stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym tych nieruchomości. W ocenie skarżących skarżona uchwała narusza interes prawny i narusza ich uprawnienia, tym samym spełniona jest przesłanka z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wnieśli jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Ż. (dalej także: organ), reprezentowana przez Wójta Gminy Ż. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przypomniał, iż zgodnie z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poniższe działki uzyskały następujące przeznaczenie:

– Działka [...] - 3.RMn

– Działka [...] - 11.RM, 12.ZL

– Działka [...] - 3.RMn, 11.RM, 12.ZL

– Działka [...] - 12 ZL

– Działka nr [...] - 11.RM, 12.ZL, 11.R.

Dla terenów oznaczonych symbolem 1.RMn, 2.RMn, 3.RMn przeznaczonych pod tereny zabudowy zagrodowej oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dopuszcza się lokalizację:

1) zabudowy zagrodowej w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym budynków mieszkalnych, gospodarczych, technicznych, inwentarskich, produkcyjnych, składów i magazynów;

2) zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w rozumieniu przepisów odrębnych;

3) usług w formie lokali wbudowanych w obiekty mieszkalne lub jako samodzielne budynki usługowe;

4) obiektów i elementów zagospodarowania działek budowlanych, niezbędnych do ich prawidłowego funkcjonowania: wiat, altan, urządzeń budowlanych, dojść, dojazdów, parkingów zieleni oraz urządzeń infrastruktury technicznej.

2. Powierzchnia użytkowa pomieszczeń usługowych nie może przekroczyć 40% powierzchni użytkowej wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej.

3. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów:

1) wyznacza się nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu miejscowego;

2) dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych i garażowych w granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości 1,5 m od tej granicy;

3) ustala się wskaźniki zagospodarowania terenów w odniesieniu do działki budowlanej:

a) maksymalna powierzchnia zabudowy - 40%,

b) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 30%,

c) wskaźnik intensywności zabudowy - od 0,01 do 1,0;

4) ustala się maksymalną wysokość zabudowy:

a) budynków mieszkalnych - 9,0 m,

b) budynków usługowych - 10,0 m,

c) budynków inwentarskich, gospodarczych, technicznych, produkcyjnych, silosów – 15,0 m,

d) innych obiektów budowlanych - 8,0 m;

5) ustala się dachy o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachowych do 45°, w tym płaskie i jednospadowe, w kolorze ceglastej czerwieni, zieleni, brązów, szarości, czerni lub grafitu;

6) ustala się minimalną powierzchnię działki budowlanej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - 1000 m2, z wyłączeniem działek wydzielanych pod obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej.

Dla terenów oznaczonych symbolem: 1.RM, 2.RM, 3.RM, 4.RM, 5.RM, 6.RM, 7.RM, 8.RM, 9.RM, 10.RM, 11.RM, 12.RM, 13.RM przeznaczonych pod tereny zabudowy zagrodowej, dopuszcza się lokalizację:

1) zabudowy zagrodowej w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym budynków mieszkalnych, gospodarczych, technicznych, inwentarskich, produkcyjnych, składów, magazynów;

2) usług w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych;

3) obiektów i elementów zagospodarowania działek budowlanych, niezbędnych do ich prawidłowego funkcjonowania: wiat, altan, urządzeń budowlanych, dojść, dojazdów, parkingów zieleni oraz urządzeń infrastruktury technicznej.

1. Powierzchnia użytkowa budynków lub pomieszczeń usługowych nie może przekroczyć 40% powierzchni użytkowej wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej.

2. Ustala się zasady, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów:

1) wyznacza się nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu miejscowego;

2) dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych i garażowych w granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości 1,5 m od tej granicy;

3) ustala się wskaźniki zagospodarowania terenów w odniesieniu do działki budowlanej:

a) maksymalna powierzchnia zabudowy - 40%;

b) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 25%,

c) wskaźnik intensywności zabudowy - od 0,001 do 1,0;

4) ustala się maksymalną wysokość zabudowy:

a) budynków mieszkalnych i usługowych - 10,0 m,

b) budynków inwentarskich, gospodarczych, technicznych, produkcyjnych, silosów - 15,0 m,

c) innych obiektów budowlanych - 6,0 m;

5) ustala się dachy o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachowych do 45°, w tym płaskie i jednospadowe, w kolorze ceglastej czerwieni, zieleni, brązów, szarości, czerni lub grafitu.

Dla terenów oznaczonych symbolem 1.ZL, 2.ZL, 3.ZL, 4.ZL, 5.ZL, 6.ZL, 7.ZL, 8.ZL, 9.ZL, 10.ZL, 11.ZL, 12.ZL, 13.ZL, 14.ZL 15.ZL, 16.ZL, 17.ZL przeznaczonych pod tereny lasów dopuszcza się realizację liniowej infrastruktury technicznej oraz urządzeń infrastruktury technicznej.

Dla terenów oznaczonych symbolem 7.R, 8.R, 11.R, 13.R, 16.R przeznaczonych pod tereny rolnicze dopuszcza się realizację liniowej infrastruktury technicznej oraz urządzeń infrastruktury technicznej.

Organ podkreślił, że uchwalenie skarżonej uchwały poprzedziła procedura planistyczna opisana w u.p.z.p. wymagana do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Rada Gminy Ż. podjęła uchwałę nr V/25/2015 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu B., co rozpoczęło formalnie cały proces jego tworzenia.

O przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego na podstawie ww. uchwały ogłoszono poprzez ogłoszenie/obwieszczenie w dniu 30 czerwca 2016 r.:

- w prasie lokalnej,

- w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Ż.,

- na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy w Ż. wyznaczając termin na składanie wniosków dotyczących zapisów m.p.z.p.

Sporządzono projekt zmian m.p.z.p., po czym Wójt Gminy Ż. wystąpił o opinie i uzgodnienia do innych organów administracji publicznej. Wójt Gminy Ż. obwieszczeniem z dnia 16 grudnia 2021 r. opublikowanym w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Ż., w prasie lokalnej oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w Ż. poinformował o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o możliwości zapoznania się z projektem planu, możliwością składania uwag do planu oraz prognozy oddziaływania na środowisko oraz o wyznaczeniu terminu dyskusji publicznej nad przyjętymi w planie rozwiązaniami. W terminie wskazanym w ogłoszeniu nie wpłynęły żadne wnioski. W dyskusji publicznej również nikt nie wziął udziału.

Rada Gminy Ż. w dniu 28 czerwca 2022 r. przyjęła uchwałę nr XLIV/280/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. dla części obrębu B.. Uchwałę wraz z dokumentacją prac planistycznych przekazano Wojewodzie Łódzkiemu. Po pozytywnym zakończeniu kontroli, skarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 2 września 2022 r. Po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia uchwała weszła w życie. Wejście w życie uchwały nr XLIV/280/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. dla części obrębu B. spowodowało zmianę możliwości zagospodarowania części działek [...], [...] i [...] oraz [...] jak opisano w skardze.

Organ podkreślił, iż wnioski wniesione przez skarżących, dotyczące unieważnienia w części § 33 i 34 zaskarżonej uchwały, a w konsekwencji ustalenia dla działek [...], [...], [...] i [...] przeznaczenia według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą nr XXXVII/187/2005 Rady Gminy Ż. z dnia 16 grudnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż., nie pozostają w sprzeczności z polityką przestrzenną gminy i nie są istotne dla przyjętego sposobu zagospodarowania w miejscowości B.. Organ stwierdził, że nie może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargi ze względu na zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. przyjętego Uchwałą Rady Gminy Ż. nr XXIX/177/2021 Rady Gminy Ż. z dnia 31 marca 2021 r. w sprawie przyjęcia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż.. Dokonanie zmiany planu dla działek objętych przedmiotem skargi na analogiczne przeznaczenie, jakie obowiązywało przed wejściem w życie uchwały Rady Gminy Ż. nr XLIV/280/2022 z dnia 28 czerwca 2022 r. wymagałoby ponownej zmiany studium, a następnie powtórzenia całej procedury planistycznej obowiązującej dla m.p.z.p. Powyższe jest procesem bardzo kosztownym i długotrwałym. Organ podkreślił, iż znajduje zrozumienie dla niezadowolenia właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy narażonych na potencjalne zmniejszenie wartości działek planowanych pierwotnie do zabudowy mieszkaniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała

nr XLIV/280/2022 Rady Gminy Ż. z dnia 28 czerwca 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. dla części obrębu B. (dalej: uchwała, m.p.z.p.). Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z 2022 roku pod pozycją 4835 i weszła w życie w dniu 17 września 2022 r. Uchwała ta, zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego, należy zatem do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawą podjęcia zaskarżonej uchwały były przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 503) (dalej: u.p.z.p.) oraz przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm.).

Zaskarżona uchwała w zaskarżonej skargą części obejmuje działki [...],[...], [...] i [...] położone w obrębie B., gm. Ż., których właścicielami są skarżący i działkę nr [...] położoną w obrębie B., gm. Ż., której właścicielami nie są skarżący.

Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez skarżących na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 40). Przepis ten stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Na gruncie powołanego przepisu legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. W tym miejscu należy podkreślić, że granice zaskarżenia, wyznaczone w powołanym wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g. naruszeniem interesu prawnego wskazują wszakże, iż sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego skarżącemu interesu prawnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2011 roku, IV SA/Wa 884/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Dopiero naruszenie interesu lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (oceny legalności planu), przy czym obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, w sposób nie znajdujący uzasadnienia w przepisach prawa. Nie chodzi przy tym tylko o naruszenie pewnych uprawnień właścicielskich uregulowaniami planu, ale o rzeczywiste ich ograniczenie, które oceniane musi być w ramach ewentualnego przekroczenia uprawnień do swobodnego planowania gminy na jej terenie (tzw. władztwo planistyczne). Strona wskazująca na naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zobowiązana wyjaśnić, że w tym konkretnym wypadku istnieje ścisły związek pomiędzy jej własną, prawnie gwarantowaną a nie tylko faktyczną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Uchwała ma zatem naruszać (całkowicie lub częściowo) interes prawny lub uprawnienie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1501/17, CBOSA). Z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie - w sferze prawnej - odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć aktualnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., IV SA/Wr 424/16, CBOSA).

Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są co do zasady właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Koresponduje to z art. 140 Kodeksu cywilnego (dalej: k.c.), zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Skarżący uprawniony do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego może w konsekwencji skutecznie podważać tylko te ustalenia planu, które naruszają jego prawo własności (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2019 r., II OSK 1905/19, CBOSA; por. także: wyrok NSA z dnia 27 lipca 2022 r., II OSK 2336/19, CBOSA). Ustalenia planu miejscowego, co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c. (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2022 r., II OSK 2336/19, CBOSA). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że skarżący mają legitymację skargową do zaskarżenia kontrolowanej uchwały w zakresie dotyczącym działek [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie B., gm. Ż., bowiem są ich właścicielami wskazanych nieruchomości. Skarżący nie mają natomiast legitymacji skargowej do zaskarżenia kontrolowanej uchwały w zakresie dotyczącym działki nr [...] położonej w obrębie B., gm. Ż., ponieważ nie są właścicielami tej działki.

Sąd zwraca uwagę, że obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., II OSK 355/11, CBOSA).

W niniejszej sprawie Sąd z urzędu skontrolował zawartość m.p.z.p. (część tekstową i graficzną wraz z pozostałymi załącznikami), jego ustalenia oraz standardy dokumentacji planistycznej dla oceny czy w procesie jego uchwalania nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jego zawartość (część tekstową i graficzną) określa art. 15 ust. 1 u.p.z.p., przedmiot (ustalenia) – art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), bowiem zgodnie z § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2404) do projektów planów miejscowych sporządzanych lub zmienianych na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu miejscowego podjętej przed dniem 24 grudnia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. W zawartej w aktach administracyjnych dokumentacji związanej z procedurą planistyczną Sąd nie stwierdził naruszeń, które mogłyby być uznane za istotne naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określonego w art. 14 ust. 1 oraz art. 17 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

W szczególności Sąd stwierdził, że w dniu 26 lutego 2015 r. organ podjął uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, co zostało ogłoszone w prasie lokalnej, na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w Ż. oraz na stronie BIP Gminy Ż., co spełnia wymagania z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. w szczególności w zakresie terminów. Następnie organ pismem z dnia 30 czerwca 2016 r. zawiadomił organy o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, a pisma odnoszące się do tej kwestii spełniają wymagania z art. 17 pkt 2 u.p.z.p. W sprawie sporządzono prognozę skutków finansowych (art. 17 pkt 5 u.p.z.p.) oraz wystąpiono o opinie i uzgodnienia projektu planu (art. 17 pkt 6 u.p.z.p.), a w dniu 11 września 2020 r. odbyło się posiedzenie gminnej komisji urbanistyczno – architektonicznej, która pozytywnie zaopiniowała przedłożony projekt planu (art. 17 pkt 6 u.p.z.p.), jednocześnie wystąpiła z wnioskiem dotyczącym obrębu B.: rozważyć możliwość wprowadzenia korekty zabudowy rezydencjonalnej na zabudowę mieszkaniową z odniesieniem się w opisie szczegółowym do zabudowy rezydencjonalnej. Wykaz opinii i uzgodnień dołączono do dokumentacji procedury planistycznej. W sprawie sporządzono także prognozę oddziaływania na środowisko. W dniu 16 grudnia 2021 r. zamieszczono ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu miejscowego (art. 17 pkt 9 i 11 u.p.z.p.). W dniu 10 stycznia 2022 r. odbyła się dyskusja publiczna (art. 17 pkt 9 u.p.z.p.). W dniu 28 czerwca 2022 r. organ podjął kontrolowaną uchwałę.

Należy podkreślić, że art. 28 ust. 1 u.p.z.p. określa szczegółowe przesłanki stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z powołanym przepisem istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Sąd stwierdza, że w przypadku kontrolowanej uchwały takie naruszenia nie wystąpiły.

Jak podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., I OSK 1016/09, CBOSA). Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżoną uchwałą zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09, CBOSA).

W związku z powyższym zadaniem Sądu jest ustalenie, czy wskazana przez skarżących argumentacja pozwala na stwierdzenie, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny wynikający z prawa własności działek [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie B., gm. Ż., a więc ustalenie, czy poprzez uchwalenie zaskarżonej uchwały interes prawny skarżących został naruszony lub w inny sposób ograniczony. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego nie oznacza jednak automatycznie zasadności skargi na uchwałę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie interesu prawnego może bowiem nastąpić w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, nie można kwestionować prawa organu stanowiącego gminy (rady gminy) do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2020 r., II SA/Wr 262/20, LEX nr 3220367, CBOSA).

Skarżący podnoszą w skardze, że zaskarżona uchwała ogranicza ich prawo korzystania z nieruchomości stanowiących ich własność zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem prawa, w szczególności poprzez niemożność dokonywania zabudowy w sposób, na jaki nieruchomości nabyli w zaufaniu do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż., obowiązującego w dniu nabycia prawa własności przedmiotowych nieruchomości. Podkreślić jednak należy, iż własność nie jest prawem nieograniczonym, a organy gminy na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są uprawnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Jak z kolei stanowi art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Upoważnienie gminy do ingerencji w prawo własności zawarte zostało w przepisie art. 6 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wpływają zatem na sposób wykonywania prawa własności, a gmina ma możliwość planowania przestrzeni publicznej niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Przyznanych uprawnień gmina nie może jednak wykonywać dowolnie. Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wymienia szereg równorzędnych przesłanek, które winny zostać wzięte pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymieniając wśród nich w pkt 1 wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; w pkt 2 walory architektoniczne i krajobrazowe, w pkt 3 wymagania ochrony środowiska, w pkt 4 wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, w pkt 5 wymagania bezpieczeństwa ludzi i mienia, w pkt 6 – walory ekonomiczne przestrzeni oraz w pkt 7 prawo własności. Ustawodawca nie przyznaje przy tym szczególnej ochrony prawu własności, stawiając je na równi z innymi wartościami, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., a które winny być w działaniach gminy wyważone, stosownie do realizowanych celów. Z wyliczenia tych wartości, które należy uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc również przy tworzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wynika, że nie zawsze jest możliwe ich uwzględnienie w maksymalnym zakresie według żądań zainteresowanych podmiotów, gdyż niejednokrotnie dochodzi do kolizji tych wartości. W tej sytuacji prawo własności musi być często ograniczone ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeby interesu publicznego, potrzeby bezpieczeństwa czy obronności, wymagania ochrony środowiska czy ochrony dóbr kultury. Nie oznacza to dowolności powodującej przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy (por. wyrok WSA w Szczecinie z 30 stycznia 2020 r., II SA/Sz 755/19, CBOSA).

Należy podkreślić, że przysługujące gminie prawo władczego rozstrzygania o przeznaczeniu terenu pod określone funkcje może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie miejscowym, który został uchwalony przy zachowaniu określonych przepisami u.p.z.p. zasad i trybu sporządzania planu. W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Sam fakt wprowadzenia ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności postanowieniami planu nie świadczy jeszcze o jego wadliwości. Wadliwe byłoby natomiast ograniczenie tego prawa w ramach sytuacji opisywanej jako nadużycie przez gminę władztwa planistycznego, będącej skutkiem wprowadzenia ograniczeń nieproporcjonalnych lub niezasadnych, wynikających z niewłaściwego wyważenia proporcji pomiędzy interesem publicznym a prywatnym. Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenie terenu, organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy, a powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić wówczas, gdy rozwiązania planistyczne są dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego. W istotę bowiem władztwa planistycznego gminy włączone jest uprawnienie, polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. W ramach realizacji tego uprawnienia gmina zobowiązana jest do kierowania się interesem publicznym oraz odpowiednim jego wyważeniem w odniesieniu do interesu prywatnego, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasady niedyskryminacji, proporcjonalności i racjonalnego postępowania w perspektywie oddziaływania na prawo własności (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2018 r., II OSK 1196/16, CBOSA).

Przenosząc powyższe na kontrolowaną sprawę podkreślić należy, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są konsekwencją brzmienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Rada Gminy Ż. uchwałą nr XXIX/117/2021 z dnia 31 marca 2021 r. przyjęła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż.. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, co oznacza, że rada gminy nie może przyjąć w planie miejscowym postanowień, które naruszałyby ustalenia studium (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2022 r., II OSK 1509/22, LEX nr 3452961, CBOSA).

Z mapy, stanowiącej załącznik do uchwały nr XXIX/117/2021 z dnia 31 marca 2021 r. w sprawie przyjęcia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż., wynika iż działka [...], położona w obrębie B. (z której później wydzielono działki [...], [...], [...] i [...]), usytuowana jest na terenach rolniczych oraz terenach zadrzewień i zakrzewień, a częściowo również lasów. Dla części działki przewidziano możliwe przeznaczenie pod zabudowę zagrodową. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2023 r. "o istotnym naruszeniu art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., warunkującym uwzględnienie skargi (art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym) można mówić wówczas, gdy w planie miejscowym przyjęto przeznaczenie terenu całkowicie odmienne od wskazanego w studium. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje jednak autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Ponadto, stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia ustaleń studium i może być, w zależności od szczegółowości ustaleń, silniejszy lub słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne. [...] Studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobodnego planowania miejscowego pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Natomiast plan miejscowy ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację, czy wręcz całkowitą zmianę." (wyrok NSA z dnia 14 marca 2023 r., II OSK 2728/21, LEX nr 3514961, CBOSA).

Sąd stwierdza, że zgodnie z uchwałą teren działki [...] objęty jest obszarem: 3.RMn, teren działki [...] - 11.RM, 12.ZL, teren działki [...] - 3.RMn, 11.RM, 12.ZL, teren działki [...] - 12 ZL.

Zgodnie z § 29 ust. 1 – 4 uchwały: 3.RMN to tereny zabudowy zagrodowej oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie,

1. Dopuszcza się lokalizację:

1) zabudowy zagrodowej w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym budynków mieszkalnych, gospodarczych, technicznych, inwentarskich, produkcyjnych, składów i magazynów;

2) zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w rozumieniu przepisów odrębnych;

3) usług w formie lokali wbudowanych w obiekty mieszkalne lub jako samodzielne budynki usługowe;

4) obiektów i elementów zagospodarowania działek budowlanych, niezbędnych do ich prawidłowego funkcjonowania: wiat, altan, urządzeń budowlanych, dojść, dojazdów, parkingów zieleni oraz urządzeń infrastruktury technicznej.

2. Powierzchnia użytkowa pomieszczeń usługowych nie może przekroczyć 40% powierzchni użytkowej wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej.

3. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów:

1) wyznacza się nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu miejscowego;

2) dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych i garażowych w granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości 1,5 m od tej granicy;

3) ustala się wskaźniki zagospodarowania terenów w odniesieniu do działki budowlanej:

a) maksymalna powierzchnia zabudowy - 40%,

b) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 30%,

c) wskaźnik intensywności zabudowy - od 0,01 do 1,0;

4) ustala się maksymalną wysokość zabudowy:

a) budynków mieszkalnych - 9,0m,

b) budynków usługowych - 10,0m,

c) budynków inwentarskich, gospodarczych, technicznych, produkcyjnych, silosów - 15,0 m,

d) innych obiektów budowlanych - 8,0 m;

5) ustala się dachy o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachowych do 45°, w tym płaskie i jednospadowe, w kolorze ceglastej czerwieni, zieleni, brązów, szarości, czerni lub grafitu;

6) ustala się minimalną powierzchnię działki budowlanej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - 1000 m2, z wyłączeniem działek wydzielanych pod obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej.

4. Ustala się obsługę komunikacyjną terenu 3.RMn - z drogi wewnętrznej, oznaczonej symbolem 2.KDW.

Zgodnie z § 31 ust. 1 – 4 uchwały: 11RM to tereny zabudowy zagrodowej, gdzie,

1. Dopuszcza się lokalizację:

1) zabudowy zagrodowej w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym budynków mieszkalnych, gospodarczych, technicznych, inwentarskich, produkcyjnych, składów, magazynów;

2) usług w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych;

3) obiektów i elementów zagospodarowania działek budowlanych, niezbędnych do ich prawidłowego funkcjonowania: wiat, altan, urządzeń budowlanych, dojść, dojazdów, parkingów zieleni oraz urządzeń infrastruktury technicznej.

2. Powierzchnia użytkowa budynków lub pomieszczeń usługowych nie może przekroczyć 40% powierzchni użytkowej wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej.

3. Ustala się zasady, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów:

1) wyznacza się nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu miejscowego;

2) dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych i garażowych w granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości 1,5 m od tej granicy;

3) ustala się wskaźniki zagospodarowania terenów w odniesieniu do działki budowlanej:

a) maksymalna powierzchnia zabudowy - 40%,

b) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 25%,

c) wskaźnik intensywności zabudowy - od 0,001 do 1,0;

4) ustala się maksymalną wysokość zabudowy:

a) budynków mieszkalnych i usługowych - 10,0 m,

b) budynków inwentarskich, gospodarczych, technicznych, produkcyjnych, silosów - 15,0 m,

c) innych obiektów budowlanych - 6,0 m;

5) ustala się dachy o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachowych do 45°, w tym płaskie i jednospadowe, w kolorze ceglastej czerwieni, zieleni, brązów, szarości, czerni lub grafitu.

4. Ustala się obsługę komunikacyjną terenu 12.RM - z drogi wewnętrznej, oznaczonej symbolem 3.KDW.

Zgodnie z § 34 uchwały teren 12.ZL to teren przeznaczony pod tereny lasów, gdzie dopuszcza się realizację liniowej infrastruktury technicznej oraz urządzeń infrastruktury technicznej.

W tym miejscu Sąd zwraca także uwagę, że ustalenia m.p.z.p. w zakresie dotyczącym należących do skarżących działek [...], [...] i [...] dopuszczają możliwość ich zabudowy.

W ocenie Sądu powyższe uregulowania m.p.z.p. dla działek [...], [...], [...] i [...] nie wykraczają poza możliwą autointerpretację postanowień studium, dokonywaną przez Radę Gminy w toku procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie są sprzeczne z postanowieniami studium. Sąd zwraca także uwagę, że skarżący mieli możliwość zapoznania się ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. jeszcze przed zakupem działki [...] jak i kolejnych nieruchomości. Skarżący mieli również możliwość zgłaszania wątpliwości i zarzutów jeszcze w toku procedury planistycznej, poprzedzającej uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego jednak nie uczynili. Skarżący mieli także możliwość zapoznania się z m.p.z.p. przed zakupem działek [...], [...] i [...], bowiem zakup ten nastąpił już po uchwaleniu m.p.z.p.

Sąd zwraca także uwagę, że uwag do projektu m.p.z.p. nie wnosili także poprzedni właściciele działek [...], [...], [...] i [...], co mogli uczynić bowiem procedura uchwalenia m.p.z.p. była prowadzona od 2015 roku.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, ingerencja organu mieści się w ramach jego władztwa planistycznego, ustalenia zawarte w m.p.z.p. są zgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. przyjętego Uchwałą Rady Gminy Ż. nr XXIX/177/2021 Rady Gminy Ż. z dnia 31 marca 2021 r. w sprawie przyjęcia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż., a wynikające ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. uzasadnienie przeznaczenia działek skarżących jest racjonalne.

Końcowo należy zauważyć, że sąd administracyjny nie bada przyjętych rozwiązań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem jego słuszności, celowości i racjonalności. Kontrola sądu ogranicza się do badania legalności przyjętych rozwiązań, tzn. ich zgodności z procedurą i prawem materialnym. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ podejmując zaskarżoną uchwałę nie naruszył przepisów prawa. Ustalenia zawarte w m.p.z.p. są zgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż.. Procedura planistyczna została zachowana. Organ podejmując zaskarżoną uchwałę w kwestionowanym zakresie nie przekroczył granic władztwa planistycznego oraz zasady proporcjonalności.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi w zakresie dotyczącym działek [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie B. w gminie Ż.. Natomiast w zakresie dotyczącym działki nr [...] położonej w obrębie B. w gminie Ż., ze względów wskazanych wyżej, Sąd, na podstawie art. 58 § 5a p.p.s.a., odrzucił skargę.