Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1244/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. b)
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 55 zn. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1610
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.)
article: art. 7
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 591/23 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 27 lutego 2023 r., nr SKO 4121/368/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 591/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę J. P. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: "SKO", "Organ")

z dnia 27 lutego 2023 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go

w całości i zrzekając się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. Dodatkowo Strona wniosła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.

1. art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 70 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l."), poprzez jego błędną wykładnię, w tym bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt: SK 39/19

i utrzymanie w mocy decyzji SKO ustalającej stawkę podatku od nieruchomości strony za rok 2022, bez uwzględnienia części nieruchomości nie związanych i nie wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej,

2. art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023 r., poz. 1610, dalej: "k.c."), poprzez błędną wykładnię polegającą na pominięciu przedmiotowego pojęcia przedsiębiorstwa;

II. prawa procesowego, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.

z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), poprzez oddalenie skargi

i utrzymanie w mocy decyzji SKO ustalającej stan faktyczny z naruszeniem zasady prawdy materialnej, w oparciu o protokół z oględzin dokonanych przez pracowników Urzędu Miejskiego w W. w 2018 r.

SKO nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną.

Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2024 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zadecydował

o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna

z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przez WSA przepisów prawa procesowego, a także prawa materialnego. W takim przypadku, co do zasady

w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż uznanie ich za uzasadnione może czynić zbędnym lub przynajmniej przedwczesnym rozpatrywanie zarzutów łączących się z ewentualnym naruszeniem prawa materialnego. Kolejność ta może jednak ulec zmianie, gdy dla oceny zarzutów procesowych niezbędnym staje się uprzednie dokonanie prawidłowej wykładni prawa materialnego, która ma wpływ na ocenę zarzutów procesowych (por.: wyrok NSA

z 26 lutego 2010 r., I FSK 486/09). Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie.

W pierwszej kolejności, należy zatem odnieść się do zarzutów materialnoprawnych.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia zastosowanej przez Organ stawki podatku od nieruchomości związanej

z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynków oraz całej powierzchni działki gruntu nr (...), położonych w W., przy ul. (...).

W skardze kasacyjnej, jej autor zarzuca WSA naruszenie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. b) u.p.o.l., poprzez ich błędną wykładnię, w tym bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, jak też wynikających z niego skutków oraz utrzymanie w mocy decyzji SKO, ustalającej stawkę podatku od nieruchomości strony za rok 2022, bez uwzględnienia części nieruchomości nie związanych i nie wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko w zakresie zakwalifikowania stawki podatkowej z uwagi na sposób przeznaczenia wyżej opisanej nieruchomości na cele działalności leczniczej, zaprezentowanie przez Organ, jest prawidłowe. Podkreślić należy, że zasadniczo ta część zarzutów skargi kasacyjnej, jest powtórzeniem zarzutów zawartych w skardze do WSA. W treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji w sposób prawidłowy wykazał z jakich powodów uznaje zastosowaną przez SKO wysokość stawki za uzasadnioną. Wywód ten jest przeprowadzony w sposób jasny, pełny i logiczny, zaś samo niezadowolenie Skarżącego, nie może prowadzić do odmiennych wniosków i rozstrzygnięć. Zważyć należy, że warunkiem skorzystania z preferencyjnej stawki podatkowej w podatku dla nieruchomości, jest nie tylko prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług zdrowotnych, ale przede wszystkim związanie budynków lub ich części z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Aby podważyć prawidłowość ustalenia przez Organ związku opodatkowanych nieruchomości z działalnością gospodarczą, Skarżący powinien sformułować odpowiadający tym twierdzeniom zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, podważając ustalenia stanu faktycznego, czego w skardze kasacyjnej nie uczynił. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie stosowały przepisów k.p.a. (np. art. 7 k.p.a.), na które powołuje się autor skargi kasacyjnej, leczy przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.; dalej: o.p.). Powyższe oznacza, że zarzut ten jest całkowicie chybiony.

Równie bezzasadny jest drugi z podniesionych zarzutów, tj. zarzut dotyczący naruszenia art. 551 k.c., który autor skargi kasacyjnej upatruje w pominięciu przedmiotowego pojęcia "przedsiębiorstwa". W orzecznictwie podkreśla się, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Wynika to

z okoliczności, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też dowiedzenia ich wadliwości (tak: wyrok NSA z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 394/24). W skardze kasacyjnej Skarżący nie sformułował prawidłowo zarzutu pozwalającego na zweryfikowanie ustalonego

w sprawie przez organy podatkowe i zaaprobowanego przez Sąd I instancji, stanu faktycznego. Nie podważono zatem ustaleń organów, co do charakteru spornych lokali i co do ich związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dodatkowo zauważyć należy, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, których dokładnie gruntów, czy budynków dotyczą te zarzuty.

W konsekwencji przedstawionych wyżej uwag niezasadne są też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. Jest to tzw. "przepis wynikowy", który wskazuje na to jaki powinien być wynik sądowej kontroli, tj.,

w analizowanej sytuacji oddalenie skargi. Zastosowanie WSA wskazanego przepisu jest rezultatem uznania, że organ podatkowy, który wydał zaskarżoną decyzję, naruszył bądź nie naruszył przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego. Twierdzenia skargi kasacyjnej, że organy obu instancji naruszyły zasady prawdy obiektywnej, przy kwalifikacji nieruchomości, jako związanej z działalnością gospodarczą na podstawie dowodu w postaci protokołu z oględzin dokonanych przez pracowników Urzędu Miejskiego w W. w 2018 r., są całkowicie chybione. Zważyć należy, że dowód z protokołu oględzin, który odbył się cztery lata przed rokiem podatkowym, za który określone zostało zobowiązanie podatkowe, nie był jedynym dowodem, na jakim organy się oparły. Z treści samej decyzji SKO wprost wynika, że "organ podatkowy oparł się na dokumentach przedstawionych przez Pana J. P., tj. inwentaryzacji budynku (włączonej do akt sprawy)" [str. 9 Decyzji SKO z 27 lutego 2023 r. – akta administracyjne]. W tej konkretnej sprawie, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa, WSA prawidłowo zastosował przepis art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie przytoczone przez autora skargi kasacyjnej zarzuty, okazały się niezasadne.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

s. Agnieszka Olesińska s. Paweł Borszowski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)