Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 394/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Cysek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA K. Napiórkowska Asesor WSA T. Wykowski Protokolant A. Nader po rozpatrzeniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2004r. sprawy ze skargi Rzecznika Praw Obywatelskich na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2004r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003r.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją z dnia [...] marca 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w wyniku rozpatrzenia wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich złożonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. utrzymało w mocy swą decyzję z dnia [...] października 2003r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 1998r. o ustaleniu (na wniosek Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej "[...]") warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budynku mieszkalno - biurowego z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w W..

Decyzja z dnia [...] października 2003r. wydana została w wyniku uchylenia wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] czerwca 2002r. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2000r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 1999r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji zapadłej w postępowaniu zwykłym. W uzasadnieniu swej decyzji organ nadzoru – ustosunkowując się do treści wyroku NSA w zakresie legitymacji podmiotu domagającego się wszczęcia postępowania nadzorczego doszedł do wniosku, iż pojęcie praw i wolności obywatela, na staży których stoi Rzecznik Praw Obywatelskich jest bardzo szerokie i nieścisłe zaś jego zakres może być bardzo szeroko interpretowany. Trudno więc zdaniem organu jednoznacznie przesądzić, czy decyzja Prezydenta W. "nie może takich praw naruszać". W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przyjęło istnienie legitymacji Rzecznika Praw Obywatelskich do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego.

Zajmując stanowisko co do oceny decyzji zapadłej w postępowaniu zwykłym organ nadzoru za "wiarygodne" przyjął wyjaśnienie Zastępcy Naczelnika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicy [...] Gminy W., że we fragmencie dotyczącym terenu [...] oznaczonym jako pkt b zamiast sformułowania "w części zachodniej obszaru ograniczenie zabudowy do 36m., na pozostałym obszarze do 24 m." winno być "w części wschodniej obszaru ograniczenie wysokości zabudowy do 36m., na pozostałym obszarze do 24m.". Pomyłka ta powstała jako błąd redakcyjny w wypisie z Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy [...] . Po dokonaniu szczegółowej analizy wypisu i wyrysu z planu oraz "wskazań dla obszaru znacznie przekraczającego" teren objęty decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 1998r. w ocenie organu nadzoru ten błąd został uznany za oczywisty. W efekcie nie można przyjąć, że przedmiotowa decyzja zapadła w postępowaniu zwykłym jest obarczona wadą kwalifikowaną i nie może mieć do niej zastosowania art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Rzecznik Praw Obywatelskich w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Zaakcentował w nim sprzeczność pkt 2.2 decyzji zapadłej w postępowaniu zwykłym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w postaci w jakiej został on opublikowany i brak znaczenia prawnego wyjaśnień Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicy [...] Gminy W.

W wyniku rozpoznania wniosku organ nadzoru wydał decyzję z [...] marca 2004r., którą utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu podano, iż szczegółowy wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera "rozbieżne" ustalenia w zakresie ograniczenia wysokości zabudowy.

Odmiennie niż przyjęto w decyzji z dnia [...] października 2003r. organ nadzoru uznał, że nie można uwzględnić znaczenia w sprawie wyjaśnień Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicy [...] Gminy W., ale nie zmienia to faktu, iż brak jest podstaw do obarczenia decyzji zapadłej w postępowaniu zwykłym wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W ustaleniach planu dotyczących obszaru [...] (znajduje się na nim teren inwestycji Spółdzielni Budowlano- Mieszkaniowej "[...]" w W.) brak jest bowiem oznaczenia gdzie przebiega granica między częścią wschodnią i zachodnią tego obszaru. Dla obszaru położonego na południe od ulicy [...] oznaczonego symbolem [...] plan wskazuje wyraźnie, iż po zachodniej stronie ulicy [...] ograniczenie wysokości zabudowy wynosi 36 m., na pozostałym obszarze do 24m. W ustaleniach dotyczących zaś obszaru [...] brak jest natomiast tego typu wskazówek.

Jeżeli zatem przepis prawa jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został sformułowany w sposób pozwalający na jednoznaczne określenie wynikającej z niego normy to nie można przyjąć wadliwości kwalifikowanej decyzji zapadłej w postępowaniu zwykłym z mocy art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

W złożonej skardze Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - o zagospodarowaniu przestrzennym i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003r.

W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich decyzja zapadła w postępowaniu zwykłym jest nieważna z mocy prawa skoro jest ona sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest jednoznaczny i nie nasuwa wątpliwości co do jego interpretacji. Budynek objęty wnioskiem inwestora jest zlokalizowany we wschodniej części obszaru [...] tj. u zbiegu ulic [...] i [...] w W.. W obszarze tym plan przewiduje zabudowę mieszkaniową o charakterze średnioniskim, osiedla mieszkaniowe, usługi, administrację z ograniczeniem wysokości zabudowy w zachodniej części do 36 m., a na pozostałym obszarze do 24m. Przy rozstrzyganiu w sprawie należałoby zatem wziąć pod uwagę ograniczenia wysokości zabudowy do 24 m. Analiza ustaleń planu wskazuje jednoznacznie, iż wolą normodawcy było ograniczenie wysokości zabudowy do 24 m. a nie do 36 m.

Nie ulega też wątpliwości, iż załączony do akt sprawy projekt przedmiotowego budynku wskazuje, iż będzie on miał dwanaście kondygnacji i 36 metrów wysokości.

Według Rzecznika Praw Obywatelskich Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w zaskarżonej decyzji nie zajęło w istocie stanowiska w zakresie skutków jakie organy administracji publicznej od początku rozpoznawania niniejszej sprawy wiązały z wyjaśnieniem Zastępcy Naczelnika Wydziału [...]. Wadliwie też odczytano wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich jako łączący się z brzemieniem art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., zamiast art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.

Reasumując zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich wobec zachodzącej sprzeczności decyzji Prezydenta W. z planem co do dopuszczanej wysokości przedmiotowego budynku decyzja ta jest nieważna w części określającej wysokość tego obiektu budowlanego i utrzymanie jej w mocy obrażałoby zasadę sformułowaną w art. 7 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację, uznając tylko oczywiście błędne powołanie w zaskarżonej decyzji art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. zamiast art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003r.

Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i niezależnie od podniesionych w niej zarzutów dokonuje kontroli legalności zaskarżonych aktów.

Na wstępie należy zauważyć z urzędu, że mimo treści wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2002r. zobowiązującego organ do zbadania legitymacji prawnej podmiotu występującego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 1998r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, kwestia ta nie została wyjaśniona w stopniu dostatecznym.

Stosownie do art. 208 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483) oraz art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lipca 1987r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (tj. Dz. U. z 2001r., nr 14, poz. 147) Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych. Jak wynika z zakresu kompetencji Rzecznika Praw Obywatelskich jego działania muszą się wiązać z ochroną wolności i praw człowieka i obywatela. Należy przy tym podkreślić, iż rola Rzecznika Praw Obywatelskich nie pokrywa się z zakresem działania organów prokuratury. Wprawdzie art. 14 pkt 6 ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich stanowi, iż może on żądać wszczęcia postępowania administracyjnego, wnosić skargi do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach – na prawach przysługujących prokuratorowi, nie oznacza to jednak, iż kompetencje rzecznika mogą być wykonywane z pominięciem ustawowych celów realizowanych przez ten konstytucyjny organ. Cele te ograniczone są do zakresu określonego ustawą tj. badania czy wskutek działania organów, organizacji i instytucji, obowiązanych do przestrzegania i realizacji wolności i praw obywatelskich, nie nastąpiło naruszenie tych praw, a także zasad współżycia i sprawiedliwości społecznej. Kompetencje Rzecznika do inicjowania postępowania nadzorczego nie mogą więc być oceniane abstrakcyjnie. W konkretnej sprawie powinno zostać zbadane w obronie jakich praw i wolności obywatelskich i jakiego podmiotu lub grupy podmiotów występuje Rzecznik.

Organ ponownie badający sprawę miał obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki zawarte w w/w orzeczeniu Sądu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ustosunkowało się do legitymacji Rzecznika Praw Obywatelskich, lecz niewystarczająco skoro uznało, iż pojęcie praw i wolności człowieka i obywatela, na straży których stoi Rzecznik jest bardzo szerokie i nieścisłe. Powoduje to zdaniem organu, iż także przedmiotowa decyzja może hipotetycznie takie prawa lub wolności naruszać.

Rozważając kwestię legitymacji prawnej Rzecznika Praw Obywatelskich organ administracji ocenił ją więc zbyt pobieżnie, uznając że istnieją jakieś niesprecyzowane prawa i wolności, w obronie których występuje Rzecznik, co samo w sobie jest wystarczającą podstawą do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji na jego wniosek.

Tymczasem organ nadzoru powinien jednoznacznie określić naruszenia jakiego rodzaju prawa i wolności obywatelskich legitymują Rzecznika Praw Obywatelskich do występowania w sprawie. Taki sposób rozważenia okoliczności istotnych w sprawie doprowadził w konsekwencji do naruszenia art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o NSA (obecnie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

W wykonaniu tego zadania organu nadzoru nie może zastąpić Sąd. Zadania Sądu administracyjnego sprowadzają się bowiem do kontroli zaskarżonych aktów a nie do ich wydawania.

Brak dokonania wystarczających ustaleń przez SKO co do legitymacji Rzecznika Praw Obywatelskich do domagania się wszczęcia postępowania nadzorczego, nie oznacza oczywiście, że ona w konkretnej sprawie nie istnieje.

Należy odnieść się zatem do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zaskarżoną decyzją art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139).

Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności była w niniejszej sprawie decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 1998r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budynku mieszkalno - biurowego z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...]w W.. Z ustaleń poczynionych w tej decyzji (pkt 2.2.) wynikało, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze, dla którego wysokość zabudowy ograniczono do 36m. i tym samym decyzja ta jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej służy usunięciu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami określonym w art. 156 § 1 k.p.a. Przy rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. zadaniem właściwego organu jest ocena czy decyzja ta zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przesłanka ta odsyła do przypadków nieważność wynikających z przepisów szczególnych. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie to powinno zapaść na gruncie art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139), który stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja obowiązywał, jak wynika z ustaleń dokonanych w postępowaniu odwoławczym, Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1993r. i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z 1993r., a także Plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta W. zatwierdzony Uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992r. nr [...].

Organ nadzoru rozpoznając wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o stwierdzenie nieważności decyzji powinien skoncentrować się więc na istocie sprawy, sprowadzającej się do oceny sprzeczności stwierdzeń zawartych w pkt 2.2 decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 1998r. z ustaleniami Planu Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy [...].

W decyzji z dnia [...] października 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie dopatrzyło się żadnych rozbieżności pomiędzy zapisami Planu a decyzją.

Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2004r. ustaliło, iż zapisy szczegółowe Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy [...] przewidują "zabudowę mieszkaniową o charakterze śródmiejskim, osiedle mieszkaniowe, usługi, administrację, w części zachodniej obszar ograniczenia zabudowy do 36 m., na pozostałym obszarze do 24m.". SKO słusznie powołało się w uzasadnieniu na art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r., według którego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy a jej integralną częścią jest rysunek planu. Podkreślenia wymaga jednak, iż rysunek planu obowiązuje tylko w zakresie określonym uchwałą (art. 8 ust. 1 in fine).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. słusznie nie podzieliło stanowiska zaprezentowanego w decyzji z dnia [...] października 2003r. i nie przyznało znaczenia prawnego wyjaśnieniom Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicy [...] Gminy W., co do błędu w brzmieniu Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy [...]. Pomimo odmiennego stanowiska utrzymało jednak w mocy decyzję z [...] października 2003r. odmawiającą stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., nieważności decyzji zapadłej w postępowaniu zwykłym.

W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. posłużyło się argumentacją znajdującą zastosowanie przy badaniu przesłanek z pkt 2 art. 156 § 1 k.p.a., nie zaś z pkt 7 tego artykułu. Zdaniem organu nadzoru odpowiednie zapisy planu nie zostały skonkretyzowane w sposób pozwalający jednoznacznie określić, w jakim obszarze leży planowana inwestycja, gdyż treść planu nie została dostatecznie sprecyzowana i dla obszaru [...] brak jest wyraźnej granicy pomiędzy częścią wschodnią i zachodnią. Powoduje to brak podstaw do uznania, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 1998r. zawierała wadę przesądzającą o jej nieważności z mocy prawa.

Tego rodzaju rozważania prowadzone przez organ nadzoru odpowiadają regułom badania przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2, a nie podstawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdy zawiera ona wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Organ nadzoru uchylił się od oceny do dokonania której był zobowiązany na podstawie art. 156 § 1 pkt 7.

Obowiązkiem organu nadzoru było bowiem dokonanie oceny czy inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania, jak to przyjął organ orzekający w postępowaniu zwykłym, czy też jest z nim sprzeczna. Orzekając na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 nie było więc możliwe uchylenie się od kategorycznego rozstrzygnięcia kwestii ważności lub nieważności decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, jak to zarzucono we wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego, zasłaniając się przy tym zarzutem, iż zapis planu jest na tyle nieprecyzyjny, że uniemożliwia dokonanie oceny. Trudność w dokonaniu oceny nie może być podstawą do uchylenia się organu od wskazanego obowiązku.

Dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej podstawowe znaczenie ma zgromadzenie materiału stanowiącego postawę do dokonania ustaleń. Akta sprawy przedstawione Sądowi nie zawierają natomiast najistotniejszego dokumentu, do którego odwołuje się SKO w decyzji z dnia [...] marca 2004r. tj. właściwego wypisu z planu. Niejasne jest więc na jakiej podstawie organ nadzoru ponownie rozpoznając sprawę sformułował swoje twierdzenia. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem jedynie wypis i wyrys z Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy [...], zgodnie z którym to w części wschodniej obszaru [...] obowiązują ograniczenia zabudowy do 36 m. a na pozostałym obszarze do 24m. Jest to więc wypis i wyrys uwzględniający wyjaśnienia Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicy [...], którym SKO odmówiło jakiegokolwiek znaczenia prawnego. Dodatkowo należy dodać że znajdujące się w sprawie wyrysy z planu nie są identyczne. Organ administracji rozpoznający sprawię uchybił tym samym elementarnemu obowiązkowi jakim jest zgromadzenie i dokonanie analizy materiału dowodowego. Tego rodzaju wadliwość mogłaby już stanowić wystarczającą podstawę do wyeliminowania decyzji organu nadzoru z obrotu prawnego. Wskazany brak stanowi także przeszkodę w dokonaniu kontroli ustaleń zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny.

Przy założeniu jednak, że wzięte zostanie pod uwagę brzmienie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego o treści takiej jak przyjęło SKO w decyzji z [...] marca 2004r. tj. z pominięciem wyjaśnień Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicy [...] a także przyjmie się że znajdujące się w aktach sprawy rysunki zawierają prawidłowe oznaczenie kierunków i legendę, trafne staną się uwagi strony skarżącej, według której przedmiotowy budynek znajdzie się zdecydowanie w części wschodniej obszaru tj. w części gdzie obowiązują bardziej restrykcyjne ograniczenia wysokości (tj. do 24m.).

Na marginesie należy zauważyć, że w skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca zarzuciła także, iż decyzja SKO z [...] marca 2004r. wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż jako podstawa prawna decyzji powołany został w niej art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy tymczasem wniosek skierowany do organu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym oparty był na zarzucie naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2004r. nr [...] sprostowało w tym zakresie decyzję z dnia [...] marca 2004r. uznając tę kwestię za oczywistą omyłkę zaistniałą w decyzji. Wobec powyższego, abstrahując od rozważań, czy kwestia ta stanowiła oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. powyższy zarzut nie został potraktowany przez Sąd jako podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.