Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 171/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 3 pkt 1,  art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 194 par. 1,3,  art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 2 pkt 8,  art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 1151
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Haberka Asesor WSA Łukasz Cieślak (sprawozdawca) Protokolant: Specjalista Anna Terlecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lipca 2024 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 14 grudnia 2023 r. nr SKO.P/41/41/23 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez G. B. (dalej: strona, podatnik, skarżący), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa, o.p.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z dnia 9 stycznia 2023 r. nr FB.06.RN.3123.127.2023 w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. w kwocie 37 368 zł.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podano, że organ I instancji do podstaw opodatkowania w podatku rolnym przyjął grunty gospodarstw rolnych o powierzchni fiz. [...] ha (podatek: 1121 zł) oraz w podatku od nieruchomości grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 (podatek: 36 247 zł).

W odwołaniu od decyzji organu I instancji podatnik zakwestionował tę decyzję w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości w kwocie 36 247 zł, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie ustalenia stanu faktycznego, w szczególności przez brak przesłuchania strony i nieprzeprowadzenie oględzin nieruchomości. Podatnik wskazał, że teren działki nr [...] w obrębie D., opodatkowany podatkiem od nieruchomości, jest nieprawidłowo sklasyfikowany. Na tej działce pierwotnie znajdowały się [...] po radarach [...], które później zostały elementem magazynów i garaży wykorzystywanych do działalności rolniczej. Teren nieruchomości powinien być sklasyfikowany jako grunty orne, gdyż odpowiada to stanowi faktycznemu nieruchomości. Przy wydawaniu decyzji organ I instancji nie przeprowadził żadnych czynności dowodowych, a w szczególności nie dokonał oględzin nieruchomości. Wydanie decyzji w oparciu o nieprawdziwe dane ewidencyjne nie powinno obciążać skarżącego.

Kolegium nie podzieliło stanowiska wyrażonego w odwołaniu. Zdaniem SKO, brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek dokumentu, który mógłby stanowić przeciwdowód wobec zapisów ewidencji gruntów i budynków, na podstawie których organ I instancji ustalił, jak klasyfikowane są grunty należące do podatnika. W ocenie Kolegium, oględziny czy przesłuchanie strony nie są dowodem podważającym zapisy ewidencji. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Podstawą wymiaru podatków jest stan ujawniony w ewidencji gruntów i budynków i w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające. Przyjmując zatem, że wiążąca dla organów podatkowych jest ewidencja gruntów i budynków, Kolegium wskazało, że brak jest możliwości dokonania innego wymiaru zobowiązania podatkowego, niż wynika to z decyzji organu I instancji.

Nie godząc się z przytoczoną decyzją Kolegium, podatnik – zastępowany przez pełnomocnika będącego adwokatem – wniósł w jej przedmiocie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżając ją w części obejmującej ustalenie wysokości podatku od nieruchomości w kwocie 36 247 zł dla działki nr [...], obręb D.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie dążenia do wyczerpującego ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron i dowodu z oględzin nieruchomości;

2) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 77 § 1 i art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego na skutek nieuwzględnienia żądania strony przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron i oględzin nieruchomości;

3) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 76 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron i oględzin nieruchomości, pomimo że wskazany przepis dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy błędnie kwalifikują działkę nr [...] jako "Tr – tereny różne". Takie oznaczenie nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Zgorzeleckiego jest nieaktualne i wynika z zaniechań starostwa. Takie oznaczenie jest również sprzeczne ze stanem faktycznym. Według skarżącego, sporna działka od wielu lat była wykorzystywana rolniczo i stanowi grunt orny, który powinien być oznaczony symbolem "R", albowiem stanowi ugór, nieużytek. Zdaniem skarżącego, błędne ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości w oparciu o nieprawidłowe dane ewidencyjne nie powinno obciążać skarżącego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 25 lipca 2024 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę, wskazując, że dane z ewidencji gruntów można wykorzystać do wymiaru podatku, o ile dane te są prawidłowe, a ewentualna aktualizacja wskazanej ewidencji należy do obowiązków organów, a nie podatnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przy tym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala.

Na wstępie należy zauważyć, że zarówno ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1176; dalej: u.p.r.), jak i ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), są ustawami podatkowymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że działające w sprawie organy podatkowe stosowały procedurę uregulowaną w przepisach Ordynacji podatkowej (zob. art. 2 § 1 pkt 1 o.p.), a nie w przepisach k.p.a. Z tego zasadniczego powodu jako bezzasadne Sąd ocenił podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 76 § 3 k.p.a.

Odnośnie do zasadniczych zarzutów skargi, a mianowicie błędnego ustalenia przez organy podatkowe klasyfikacji działki nr [...], jako podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym, jak chciałby skarżący, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko skarżącego pozostaje niezasadne, a działanie organów podatkowych było prawidłowe.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z art. 1 ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. wynika, że przez użyte w ustawie określenie "użytki rolne" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Analogicznie, zgodnie z art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151; dalej: p.g.i.k.), ewidencja gruntów i budynków to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. W myśl art. 20 ust. 1 p.g.i.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Na mocy art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.i.k., w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości. Stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.i.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków dla obszaru powiatu stanowi zadanie właściwego starosty (art. 7d pkt 1 lit. a tiret pierwsze p.g.i.k.).

Zdaniem Sądu, analiza przywołanych przepisów jednoznacznie i bez wątpliwości prowadzi do wniosku, że grunty – na potrzeby opodatkowania – należy klasyfikować w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ podatkowy nie może czynić samodzielnych ustaleń w zakresie klasyfikacji gruntów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Za użytek rolny może być bowiem uznany jedynie grunt tak sklasyfikowany w ewidencji, a organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji, dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem (zob. wyroki NSA z 8 lutego 2018 r., II FSK 99–103/16 oraz II FSK 608–609/16; wyrok WSA w Szczecinie z 14 marca 2019 r., I SA/Sz 246/18 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero więc w przypadku, gdy w postępowaniu przed właściwym starostą dojdzie do zmiany treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania nieruchomości. Do czasu zmiany ewidencji obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Sąd podziela zatem stanowisko, że decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a nie to, co faktycznie znajduje się na gruncie, albo to, czy ten grunt jest wykorzystywany np. rolniczo (zob. L. Etel, B. Pahl, M. Popławski [w:] L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatek rolny. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 1).

Zasadnie przy tym SKO odwołało się do tego, że ewidencja gruntów i budynków stanowi dokument urzędowy. Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z art. 194 § 3 o.p. wynika, że nie jest wykluczona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Jednocześnie jednak, skoro z art. 21 ust. 1 p.g.i.k. wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie są właściwe dla zmiany tych danych, to brak było podstaw do prowadzenia w postępowaniu podatkowym dowodu przeciwko danym w ewidencji gruntów i budynków. Odwołanie się w art. 21 ust. 1 p.g.i.k. do sformułowania "stanowią" powoduje, że podmioty prawa realizujące wymienione w tej normie zadania (w tym dokonujące wymiaru podatku) są danymi z ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie związane. W orzecznictwie zauważa się jednocześnie, że w pewnych okolicznościach przyjęta reguła bezwzględnego związania organu podatkowego danymi ewidencyjnymi może zostać w postępowaniu podatkowym podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to nastąpić w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w przepisach o księgach wieczystych i hipotece – w części podmiotowej tych danych) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, albo w sytuacji gdy w operacie ewidencyjnym brak byłoby tych danych (zob. D. Felcenloben [w:] Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Warszawa 2024, art. 21 – i powołane tam orzecznictwo).

Jak wskazał NSA w wyroku z 20 lipca 2016 r., II FSK 1840/14, uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy i dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Do tej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności – także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.i.k.). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 o.p. W tej drugiej grupie znajdą się dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem, czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r., II FSK 1647/12).

Zdaniem Sądu kwestionowane przez skarżącego zakwalifikowanie gruntów jako "terenów różnych", a nie "rolnych" obejmuje dane należące do pierwszej z ww. kategorii. A zatem, dane te zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter bezwzględnie wiążący i dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego samodzielnie oceniane co do aktualności lub modyfikowane. Stanowisko organów podatkowych w tej kwestii było zatem prawidłowe, a zarzuty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie.

Dalej należy zauważyć, że z art. 22 ust. 2 p.g.i.k. wynika, że właściciele nieruchomości zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Nietrafnie zatem skarżący twierdzi, że aktualizacja danych w ewidencji gruntów i budynków jest wyłącznym obowiązkiem właściwego starosty, bowiem cytowany przepis wyraźnie wskazuje na dopuszczalność zmian w ewidencji z inicjatywy właściciela nieruchomości. Podkreślić natomiast należy, że postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przez sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2016 r., II FSK 1840/14, i powołane tam orzecznictwo). Skoro zatem podatnik uważa, że sporne grunty są w ewidencji błędnie zakwalifikowane, to do podatnika należy inicjatywa doprowadzenia zapisów w ewidencji do zgodności z rzeczywistym stanem. Nie jest to zaś zadanie organu, który jest związany danymi zawartymi w tej ewidencji. Na marginesie Sąd wskazuje, że spór skarżącego co do przeznaczenia działki nr [...] był przedmiotem skargi do tut. Sądu oddalonej wyrokiem z 13 listopada 2018 r., I SA/Wr 766/18. Od wyroku tego skargę kasacyjną strony NSA oddalił wyrokiem z 26 lipca 2022 r., III FSK 751/21. Mimo upływu kilku lat, skarżący nie wykazał ani przed organami podatkowymi, ani przed Sądem, że podjął jakiekolwiek kroki prawne na rzecz pożądanej przez siebie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków.

W konsekwencji zatem Sąd przyjął, że jeżeli nawet podatnik grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako "Tr" (tereny różne) użytkuje rolniczo, jak podnosi się w skardze, czego Sąd nie badał, ani nie kwestionuje, to nie oznacza, że powinny one być opodatkowane jako użytki rolne. Są to w dalszym ciągu tereny różne, ponieważ nie są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, co przesądza o zasadach ich opodatkowania. Od tych gruntów, chociaż być może wykorzystywanych faktycznie rolniczo, nie może być ustalony podatek rolny, a jedynie podatek od nieruchomości, tak jak to prawidłowo wskazało Kolegium, a przed nim organ I instancji. Bezzasadnie przy tym strona skarżąca czyni organom podatkowym zarzut pominięcia dowodu z oględzin i z przesłuchania strony, skoro przywołane przepisy wykluczają możliwość ustalenia przez organ podatkowy rolnego przeznaczenia gruntu wbrew treści danych z ewidencji gruntów i budynków.

Reasumując, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, dokonana przez organy podatkowe ocena stanu faktycznego sprawy w oparciu o informację o nieruchomościach oraz dane z ewidencji gruntów i budynków, z pominięciem dowodu z przesłuchania strony i oględzin nieruchomości, nie naruszała art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p. i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Przywołane przepisy przewidują, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 o.p.). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.). Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że dla ustalenia przeznaczenia nieruchomości należy wykorzystać dane z ewidencji gruntów i budynków, a oferowane przez skarżącego dowody w postaci przesłuchania strony lub oględzin nieruchomości nie mogłyby podważyć wiarygodności zapisów ww. ewidencji – z omówionych już przez Sąd powodów.

Wziąwszy pod rozwagę wszystkie omówione okoliczności faktyczne i prawne oraz nie dopatrując się naruszeń prawa mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.