Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 660/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Sędziowie NSA Anna Żak, WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.S., S.S., R.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002 r., działając w oparciu o art. 105 § 1 kpa, po rozpatrzeniu sprawy budowy osadnika ścieków na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] gm. [...] – umorzył postępowanie administracyjne w zakresie objętym właściwością organów nadzoru budowlanego.

W uzasadnieniu organ stwierdził, iż roboty budowlane prowadzone są w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę – decyzję nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2000 r. przenoszącą na inwestorów decyzję z dnia [...] sierpnia 1990 r. zatwierdzającą plan realizacyjny i udzielającą M.W. pozwolenia na budowę. Plan realizacyjny zagospodarowania działek, stanowiący integralną część powołanej decyzji, przewidywał osadnik ścieków zlokalizowany w północno-zachodnim narożniku działki w odległości 5m od skraju drogi i 3m od granicy działki sąsiedniej.

Organ nadzoru stwierdził, iż lokalizacja osadnika ścieków jest zmieniona, bowiem wylot zbiornika znajduje się w odległości 2,15m od ogrodzenia i 5,80m od skraju drogi, jednak nie są to odstępstwa istotne od warunków pozwolenia na budowę i stan ten nie narusza § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ nadzoru podniósł, iż zebrany materiał dowodowy nie daje przesłanek do kwestionowania prawidłowości realizacji przedmiotowej inwestycji. Pomiarów w trakcie oględzin dokonano odnosząc się do punktów stałych: wylotu zbiornika ścieków i ogrodzenia istniejącego pomiędzy posesjami inwestorów i skarżących. Zdaniem organu żaden przepis prawa nie daje skarżącym prawa do czynnego udziału w kontroli, a inwestorzy zabraniając skarżącym wstępu na swoją posesję nie dopuścili się naruszenia prawa.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.S., S. i R. S. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając w całości argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż kwestionowanie prawidłowości wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wpływa na przedmiotowe orzeczenie i winno być przedmiotem rozpatrywania przez organy architektoniczno-budowlane a nie organy nadzoru budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli J.S., S. i R. S., domagając się jej uchylenia i zarzucając, iż zbiornik szamba na nieruchomości przy ul. [...] w [...] wybudowano niezgodnie z pozwoleniem na budowę oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślili nadto, iż realizacji przedmiotowego obiektu dokonano mimo braku wytyczenia geodezyjnego, braku inwentaryzacji geodezyjnej oraz braku zgody sąsiedzkiej na nie normatywne zbliżenie do granicy sąsiada.

Jednocześnie skarżący kwestionują prawidłowości pomiarów dokonanych na gruncie przez przedstawicieli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczących odległości zbiornika do granic.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego w sprawie niniejszej było stwierdzenie nieprawidłowości w prowadzonym procesie inwestycyjnym, a dotyczącym budowy osadnika ścieków i ewentualnych odstępstw w tym zakresie w stosunku do uzyskanego przez inwestorów pozwolenia na budowę.

Okolicznością bezsporną, potwierdzoną przez organy obu instancji jest fakt, iż w planie realizacyjnym zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę, przedmiotowy osadnik zlokalizowano w północno-zachodnim narożniku działki w odległości 5m od drogi i 3m od granicy działki sąsiedniej (działki skarżących).

W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 24.06.2002 r. – jak wynika z protokołu – przy udziale J.S. i R.S. – stwierdzono po wykonaniu pomiarów, iż osadnik posadowiony jest w odległości 5,80m od skraju drogi i 2,15m od granicy z działką przy ul. [...].

Zgodnie z brzmieniem § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 15/99 poz. 140) odległość od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego, pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników na nieczystości ciekłe na nie skanalizowanych terenach zabudowy jednorodzinnej powinna wynosić co najmniej 2m. Wbrew twierdzeniom skarżących wymóg ten został zachowany i nie nastąpiło "nie normatywne zbliżenie do granicy sąsiada".

W tym miejscu należy podnieść, iż skarga błędnie zarzuca naruszenia § 12 ust. 6 cytowanego rozporządzenia, podczas gdy przepis § 12 (rozdział 1) odnosi się jedynie do usytuowania budynku na działce, zaś regulacja dotycząca zbiorników na nieczystości ciekłe zamieszczona została przez ustawodawcę w rozdziale 7 tegoż rozporządzenia.

Pomimo, iż rzeczywiście nastąpiło odstępstwo w zakresie przedstawionych odległości w stosunku do warunków pozwolenia na budowę to za uzasadniony należy uznać pogląd organów obu instancji, iż odstępstwo to nie może zostać zakwalifikowane jako istotne, skoro nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a jedynie w takim przypadku organy nadzoru budowlanego winny uruchomić tryb postępowania przewidziany w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane i w jego ramach działając w oparciu o art. 81c mogły nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów w tym inwentaryzacji geodezyjnej.

Za całkowicie nie uzasadniony należy także uznać zarzut dokonania błędnych pomiarów przez przedstawicieli organu nadzoru budowlanego w trakcie oględzin w dniu 24.06.2002 r. Z części opisowej i graficznej protokołu wynika, iż odległość została ustalona od wylotu zbiorników do ogrodzenia o charakterze stałym z siatki stalowej na stalowych słupkach.

Rozważania skarżących, iż właz (widoczny od strony drogi) nie pokrywa się z wylotem zbiornika są czysto hipotetyczne i pozbawione racjonalnych podstaw.

Wobec prawidłowych ustaleń dokonanych przez organy obu instancji nie można mówić o tym aby inwestorzy zrealizowali przedmiotowy obiekt w warunkach samowoli budowlanej, zaś stwierdzone odstępstwa od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę nie naruszające przepisów prawa nie uzasadniały kontynuowania postępowania w ramach nadzoru budowlanego.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).