Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 33/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 1a  ust. 1  pkt 3a, art. 2 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędzia WSA - Barbara Ciołek, Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda, Protokolant: Starszy referent - Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi: Województwa D. na interpretację indywidualną Burmistrza O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpelację indywidualną; II. zasądza od Burmistrza O. na rzecz Województwa D. kwotę 440,00 (słownie czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Burmistrza O. z dnia [...] (nr [...]) stwierdzająca, że stanowisko Województwa D. w sprawie opodatkowania budowli wchodzących w skład D. Sieci Szerokopasmowej – jest nieprawidłowe.

We wniosku z dnia 19 czerwca 2015 r. o wydanie interpretacji indywidualnej Województwo D. przedstawiło, że zostały zakończone prace przy budowie projektu pod nazwą "Likwidacja obszarów wykluczenia informacyjnego i budowa d. sieci szkieletowej", który był objęty dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013. Efektem realizacji projektu jest wybudowana na terenie województwa d. szerokopasmowa sieć informatyczna, której celem jest likwidacja wykluczenia informacyjnego, a w szczególności umożliwienie mieszkańcom, podmiotom publicznym oraz gospodarczym z terenu województwa, korzystanie z konkurencyjnych usług teleinformatycznych oraz multimedialnych zasobów informacji i usług świadczonych elektronicznie. Wybudowana D. Sieć Szkieletowa (DSS) ma w założeniu przyspieszenie społecznego i ekonomicznego rozwoju województwa d. w tym O.

Dalej wnioskodawca przedstawił, że dostęp do usług szerokopasmowych z sieci DSS zostanie uruchomiony za pośrednictwem lokalnych operatorów telekomunikacyjnych. Za zawieranie umów z tymi operatorami, na warunkach zatwierdzonych przez Urząd Komunikacji Elektronicznej (UKE), odpowiedzialny będzie Operator Infrastruktury wybrany przez Województwo D. Województwo D. pozostanie właścicielem DSS przez cały okres jej eksploatacji i za pośrednictwem Operatora Infrastruktury będzie dostarczać sieć telekomunikacyjną i zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej. Zaznaczono, że działalność Województwa w zakresie telekomunikacji będzie wykonywana zgodnie z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (DZ.U. Nr 106, poz. 675 ze zm., dalej – "u.w.r.u.s.t.") i na podstawie Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa D. z dnia [...]. Województwo uzyskało wpis do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji niebędącą działalnością gospodarczą (potwierdzone zaświadczeniem).

Na tle powyższego opisu wnioskodawca sformułował pytanie:

Czy Województwo D. zobowiązane jest opłacać podatek od nieruchomości od budowli wchodzących w skład D. Sieci Szerokopasmowej, wybudowanych przez Województwo w związku z realizacją projektu "Likwidacja obszarów wykluczenia informacyjnego i budowa d. sieci szkieletowej"?

Zdaniem Wnioskodawcy nie będzie on z tego tytułu podatnikiem, gdyż budowle nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie Wnioskodawcy należy uwzględnić fakt, że ustawodawca dokonał wyraźnego rozróżnienia pomiędzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi (prowadzącymi działalność gospodarczą) oraz jednostkami samorządu terytorialnego wykonującymi działalność w zakresie telekomunikacji, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej (art. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych). Jednostka samorządu terytorialnego wykonuje taką działalność na podstawie uchwały organu stanowiącego (art. 3 ust. 5 ww. ustawy), zaś działalność ta należy do zadań własnych o charakterze użyteczności publicznej jednostki samorządu terytorialnego (art. 3 ust. 4 ww. ustawy). Odzwierciedleniem takiego stanu rzeczy jest utworzenie i prowadzenie przez właściwy organ (Prezesa UKE) rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji niebędącą działalnością gospodarczą, odrębnego od rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (art. 5 ww. ustawy).

Zatem opodatkowanie budowli podatkiem od nieruchomości nastąpi jedynie wówczas, gdy budowla będzie związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i będzie w posiadaniu przedsiębiorcy. Odnosząc się do definicji działalności gospodarczej, Województwo w ramach swoich działań nie będzie takiej działalności gospodarczej prowadzić. Działania Województwa mieszczą się w zakresie realizacji jego zadań własnych. Województwo jako właściciel sieci i jednostka samorządu terytorialnego zarejestrowana w prowadzonym przez Urząd Komunikacji Elektronicznej rejestrze jednostek samorządu terytorialnego (rejestrze JST) wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji, niebędącą działalnością gospodarczą, nie jest równocześnie przedsiębiorcą. Nie ma zatem podstaw do obciążenia Województwa podatkiem od nieruchomości za budowle wchodzące w skład D. Sieci Szerokopasmowej.

W trakcie postępowania Organ podatkowy wezwał wnioskodawcę o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku opisu. Skarżąca w odpowiedzi na to wezwanie wyjaśniła sposób udostępnienia infrastruktury Operatorowi, podając, iż Województwo przekaże Operatorowi Infrastruktury w administrowanie i utrzymanie (dzierżenie w rozumieniu art. 338 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks cywilny - tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej: K.c.) budowle (obiekty trwale związane z gruntem) wchodzące w skład infrastruktury telekomunikacyjnej, a w dzierżawę - pozostałe elementy infrastruktury telekomunikacyjnej nie będące budowlami (np. kable i przełącznice optotelekomunikacyjne). Operator będzie tym samym świadczył usługi w oparciu o elementy sieci powierzone w dzierżawę.

W wydanej w dniu [...] interpretacji indywidualnej, Burmistrz O. uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wskazał, że w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie przesądzono, że działalność opisana w art. 3 tej ustawy nie stanowi działalności gospodarczej, aczkolwiek zapisano, że działalność telekomunikacyjna niebędąca działalnością gospodarczą wymaga wpisu do ejestru prowadzonego przez Prezesa UKE. Organ stwierdził też, że w ustawie brak jest jakichkolwiek zwolnień/wyłączeń podatkowych przedmiotowych czy podmiotowych dla działalności jednostek samorządu terytorialnego. W konsekwencji organ uznał, że Województwo będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budowle te pozostaną bowiem w samoistnym posiadaniu Województwa a prowadzona przez wnioskodawcę działalność polegająca w istocie na świadczeniu usług podmiotom trzecim jest w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych działalnością gospodarczą. Województwo będzie tworzyć bowiem strukturę organizacyjną utrzymującą budowle, będzie oddawać odpłatnie w dzierżawę elementy, które nie będą budowlami, ten sam podmiot, który będzie dzierżył budowle będzie dzierżawcą innych elementów współistniejących funkcjonalnie z tymi budowlami. Organ nie podzielił stanowiska Województwa o rozdzielnym istnieniu budowli (kanalizacji kablowej) i innych elementów infrastruktury (kabli), wskazując iż w jego ocenie rozdzielenie to jest pozorne.

W konkluzji - stanowisko wnioskodawcy zaprezentowane we wniosku Organ uznał za nieprawidłowe.

W skardze skierowanej do tut. Sądu Województwo, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów, zarzuciło naruszenie:

przepisów prawa procesowego:

1) art. 169 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) w zw. z art. 14 h O.p., 14c § 1 O.p. i 14 j §1 i 3 O.p. poprzez brak wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego lub pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jak i poprzez niedopuszczalną modyfikację stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i wydanie interpretacji w oparciu o informacje, których wnioskodawca nie podawał we wniosku, a wręcz twierdził odmiennie, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Województwo prowadzi działalność gospodarczą, po udostępnieniu infrastruktury operatorowi infrastruktury, o czym miałoby świadczyć m.in. świadczenie usług osobom trzecim czy tworzenie struktury organizacyjnej utrzymującej budowle jak i przyjęcie pozorności podziału na kanalizację i pozostałą infrastrukturę;

2) art. 14c § 1 O.p. oraz art. 120 O.p. (zasada praworządności) w zw. z art. 14h O.p. i art. 14j § 1 i 3 O.p., przez to, że organ wydający interpretację indywidualną obowiązany był ocenić stanowisko skarżącej zawarte we wniosku o wydanie interpretacji w sposób zgodny z prawem, czego nie uczynił, dopuszczając się naruszeń przepisów prawa materialnego;

przepisów prawa materialnego:

3) art. 2 ust. 1 pkt. 3 u.o.p.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3a, pkt 4, art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm. - u.o.p.l.) – poprzez jego błędną wykładnię w kontekście art. 3 ust. 1 i 4, art. 5 i art. 8 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. nr 106, poz. 675 ze zm.). Organ uznał, że działania JST określone powyższą ustawą i powierzone innemu podmiotowi w drodze dzierżawy, oznacza prowadzenie działalności gospodarczej przez Województwo. Prawidłowa interpretacja przepisów powinna skutkować uznaniem, że działania Województwa należą do zadań własnych o charakterze użyteczności publicznej i jako takie nie wyczerpują definicji działalności gospodarczej określonej w u.p.o.l. W konsekwencji nie można było przyjąć, że Województwo prowadzi działalność gospodarczą i jako takie jest podatnikiem podatku od budowli;

4) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 i 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Organ uznał, że podział dokonany przez Skarżącego na kanalizację teletechniczną i okablowanie jest pozorny, kiedy przy zastosowaniu prawidłowej interpretacji należało przyjąć, że jest to podział zgodny z prawem i dopuszczalny z uwagi na dokonanie takiego podziału przez samego ustawodawcę wskutek wprowadzenia ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych do Prawa Budowlanego pojęcia obiektu liniowego z jednoznacznym rozdzieleniem kanalizacji jako budowli i okablowania, które budowli nie stanowi, a który to podział ma przełożenie na podatek od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga była uzasadniona.

Powstałe w sprawie zagadnienie dotyczyło opodatkowania Województwa D. podatkiem od nieruchomości z tytułu posiadania telekomunikacyjnej sieci szerokopasmowej wybudowanej w ramach projektu "Likwidacja obszarów wykluczenia informacyjnego i budowa d. sieci szkieletowej".

Z punktu widzenia przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowanie sieci szerokopasmowej rozpatrywane mogło być jedynie w stosunku do budowli (pkt 3), z wykluczeniem pozostałych przedmiotów, to jest gruntów (pkt 1) i budynków (pkt 2). Podkreślić jednak trzeba, że budowla stanowi przedmiot opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (wskazany pkt 3 ust.1 art. 2 u.p.o.l.). Z kolei ustawa podatkowa precyzuje w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że za budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać budowlę będącą w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą czyli – zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. – działalność, o której mowa w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (po uwzględnieniu art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej – Dz.U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.).

Na gruncie przepisów u.p.o.l. pojęcie budowli odpowiada definicji budowli w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – dalej u.p.b.), która – stosownie do art. 3 pkt 3 (według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej) – przez budowlę nakazuje rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym między innymi obiekty liniowe.

Obiekt liniowy jest – według art. 3 pkt 3a u.p.b. – obiektem budowlanym, którego charakterystycznym parametrem jest długość, jak na przykład ("w szczególności") droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.

Wynika z przywołanego przepisu (art. 3 pkt 3a u.p.b.), że kable zainstalowane w kanalizacji kablowej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Przytoczone wyłączenie należy rozumieć – zgodnie z jego brzmieniem – w najszerszym znaczeniu, to znaczy, że kable zainstalowane w kanalizacji kablowej nie tylko nie stanowią "budowli liniowej", ale w ogóle nie stanowią obiektu budowlanego ani jego części, ani też urządzenia budowlanego (nie są budowlą w ogólności). Zwrócenie uwagi na tę okoliczność ma znaczenie zwłaszcza w odniesieniu do tej części sporu pomiędzy stronami czy szerokopasmową sieć telekomunikacyjną należy postrzegać w kategorii obiektu liniowego (tak strona skarżąca) czy sieci uzbrojenia terenu (według organu). Określenie budowli poprzez wymienienie w jednym szeregu takich obiektów jak: obiekt liniowy, sieć techniczna czy sieć uzbrojenia terenu, może rodzić wątpliwości co do właściwego przyporządkowania do tych pojęć – sieci telekomunikacyjnej, to jednak z perspektywy odpowiedniego zakwalifikowania kabli umiejscowionych w kanalizacji kablowej, jest pozbawione jakiegokolwiek znaczenia (nie są w ogóle obiektem budowlanym, jego częścią oraz nie stanowią urządzenia budowlanego).

Wyłączenie kabli znajdujących się w kanalizacji kablowej z zakresu pojęcia budowli według u.p.b. powoduje takie same skutki w zakresie określenia terminu "budowla" w przepisach u.p.o.l. Tak więc na gruncie ustawy podatkowej kable umiejscowione w kanalizacji kablowej nie konstytuują pojęcia budowli i nie mogą podlegać opodatkowaniu. Tezę tę potwierdza stanowisko, jakie zajął Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt SK 25/12 (publ. OTK-A z. 5/2013 r., poz. 68). Umarzając postępowanie ze skargi konstytucyjnej i wyjaśniając powody umorzenia, Trybunał jednocześnie przypomniał, że od 17 lipca 2010 r. znowelizowano Prawo budowlane i zmieniono definicję budowli oraz dodano pojęcie "obiektu liniowego". Jak zauważył Trybunał, "konsekwencją powyższej zmiany jest wyłączenie przez ustawodawcę z zakresu pojęcia "budowla" kabli, w tym również przewodów telekomunikacyjnych, zainstalowanych w kanalizacji kablowej, a tym samym – możliwości ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości" (pkt II.3. uzasadnienia postanowienia).

Dalej trzeba zauważyć, że przepis art. 3 pkt 3a u.p.b. w istocie przesądza, że budowlą jest kanalizacja kablowa, co należy odnieść także do kanalizacji kablowej stanowiącej element sieci telekomunikacyjnej. Kanalizacja ta jest więc budowlą również w rozumieniu u.p.o.l. Jednakże, jak to wcześniej zaznaczono, budowla podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, o ile jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). W niniejszej sprawie należało zatem rozstrzygnąć, czy będąca budowlą kanalizacja kablowa jest w posiadaniu przedsiębiorcy bądź innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Należy przypomnieć, że w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Województwo D. przedstawiło, iż w ramach zapewniania dostępu do sieci szerokopasmowej kanalizacja kablowa zostanie przekazana tak zwanemu Operatorowi Infrastruktury w dzierżenie (art. 338 K.c.), w przeciwieństwie do samych kabli światłowodowych oraz elementów je łączących, które oddane zostaną temu podmiotowi w dzierżawę.

Jak się przyjmuje na gruncie prawa cywilnego, dzierżenia (art. 338 K.c.) nie można utożsamiać z posiadaniem. Wprawdzie zarówno w przypadku posiadania, jak i dzierżenia występuje władztwo faktyczne nad rzeczą (corpus), to różnica zachodzi w elemencie psychicznym (animus). Posiadacz w zakresie swojego władztwa działa zawsze dla siebie (rem sibi habendi), natomiast dzierżyciel działa dla kogo innego (animus detendi pro alieno) (J. Gołaczyński [w:] System Prawa Prywatnego. Tom 4. Prawo rzeczowe, C.H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 14).

Skoro zatem kanalizacja kablowa (budowla), jak to wynikało z okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę, nie została przekazana w posiadanie innemu podmiotowi, to objęcie jej podatkiem od nieruchomości zależało bezpośrednio od uznania Województwa D. za podmiot prowadzący działalność gospodarczą (jedynego posiadacza). Kwestię prowadzenia działalności gospodarczej przez jednostkę samorządu terytorialnego w zakresie określonym w art. 3 ust. 1 u.w.r.u.s.t. przesądza przepis art. 5 tej ustawy, przyjmując w istocie, że działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 u.w.r.u.s.t., wykonywana przez jednostkę samorządu terytorialnego nie jest działalnością gospodarczą ("działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, niebędącą działalnością gospodarczą, wykonuje się zgodnie z przepisami..."). Dla przedstawionej oceny nie miało znaczenia to, że zapewnienie przez Województwo dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej miało się odbywać za pośrednictwem Operatora Infrastruktury (dzierżawcę kabli światłowodowych) albowiem – jak to wynika z art. 5 u.w.r.u.s.t. – jednostka samorządu terytorialnego przedmiotową działalność prowadzić może również pośrednio. Mowa jest tam bowiem o działalności zarówno w formie niewyodrębnionej w ramach jej (jednostki samorządu terytorialnego) osobowości prawnej, jak również w formie porozumienia, związku lub stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego, fundacji, której fundatorem jest jednostka samorządu terytorialnego, porozumienia komunalnego, spółki kapitałowej lub spółdzielni z udziałem jednostki samorządu terytorialnego.

Z uwagi na powyższą ocenę, należało stwierdzić, że Burmistrz O. nieprawidłowo przyjął w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że w zakresie zapewnienia dostępu do sieci szerokopasmowej i innych działań wskazanych w art. 3 ust. 1 u.w.r.u.s.t. Województwo D. prowadzi działalność gospodarczą. Uznanie, że działania jednostki samorządu terytorialnego wskazane w powołanym art. 3 ust. 1 nie stanowią działalności gospodarczej, przesądzone zostało w ustawie (u.w.r.u.s.t.), a zatem bezprzedmiotowe jest poszukiwanie cech tej działalności i odnoszenie do ogólnej definicji działalności gospodarczej przewidzianej w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (wcześniej powołanej). Ponadto nie można zgodzić się z organem, że u.p.o.l. zawiera własną definicję działalności gospodarczej, gdyż – jak to wcześniej przedstawiono – odwołuje się właśnie do definicji zamieszczonej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej.

Gdy chodzi o zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania, to nie był on uzasadniony. Kwestii prowadzenia (bądź nieprowadzenia) działalności gospodarczej przez wnioskodawcę, nie można było uznać za element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jakim organ był związany, gdyż chodziło tu w istocie o wykładnię przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.o.l. w powiązaniu z art. 5 u.w.r.u.s.t.

Tylko na marginesie niniejszej sprawy należy wskazać, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji oraz piśmie uzupełniającym wnioskodawca przedstawił stan faktyczny, wskazując, że budowle (rurociągi teletechniczne) pozostają we władaniu Województwa. Operatorowi infrastruktury zostaną przekazane w administrowanie i utrzymanie. W dzierżawę zostaną przekazane pozostałe elementy infrastruktury. W ocenie Sądu, z tak opisanego stanu faktycznego, w żadnym razie nie wynika, aby budowle (przedmiot opodatkowania) mogły zostać przekazane przedsiębiorcom – operatorom telekomunikacyjnym w posiadanie zależne. Przede wszystkim w opisie stanu faktycznego brak jest jakichkolwiek informacji o warunkach umów z lokalnymi Operatorami Telekomunikacyjnymi. Informacje dotyczą jedynie stosunków pomiędzy Województwem a Operatorem Infrastruktury. Z informacji tych nie wynika, aby Operator Infrastruktury był posiadaczem budowli. Rozważania organu w tym zakresie, na etapie wydawania interpretacji dotyczącej wykładni przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.o.l. w powiązaniu z art. 5 u.w.r.u.s.t., nie znajdują więc uzasadnienia.

Wobec przedstawionej przez Sąd oceny, zaskarżona interpretacja indywidualna podlegała uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o zwrocie kosztów postępowania postanowiono w oparciu o art. 200 tej ustawy.

Przy ponownym wydaniu interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną argumentację prawną.