Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1152/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11d ust. 5, art. 11f ust. 1 pkt 4 i pkt 8 lit. h, art. 11i ust. 2, art. 12 ust. 4 i ust. 4a, art. 13 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1363
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 10 listopada 2023 r., znak: IF-I.7821.18.2023.HP w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z 10 listopada 2023 r., po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej jako: skarżący), Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Łukowskiego z 11 września 2023 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Na wniosek inwestora – Burmistrza Miasta Ł., w dniu 11 września 2023 r. Starosta Łukowski wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Budowa i przebudowa ulicy Brzozowej w Ł. (drogi gminnej nr [...]) wraz z budową niezbędnej infrastruktury technicznej".

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący, będący właścicielem działek nr [...] (pow. 0,8729 ha), [...] (pow. 0,2163 ha) oraz [...] (pow. 1,0174 ha). Decyzja organu I instancji orzekła o podziale tych działek. Z działki nr [...] wydzielono działkę nr [...] (pow. 0,0530 ha), a z działki nr [...] wydzielono działkę nr [...] (pow. 0,0126 ha). Z kolei działka nr [...] została podzielona na trzy działki: nr [...] (pow. 0,1820 ha), nr [...] (pow. 0,7657 ha) i nr [...] o powierzchni 0,0698 ha. Wydzielone działki nr [...], nr [...] i nr [...] przekazano na pas budowanej drogi.

Skarżący zakwestionował przebieg projektowanej ulicy, podnosząc argument, że rozbudowa drogi następuje kosztem jego działek, prowadzi do pozostawienia działek uniemożliwiających racjonalne zagospodarowanie, koliduje z planami inwestycyjnymi skarżącego. Skarżący zażądał również zaprojektowania większej ilości zjazdów na jego działki.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 10 listopada 2023 r., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu

I instancji zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (aktualnie: Dz. U. z 2024 r., poz. 311; dalej jako: specustawa drogowa). Spełniono również wymogi dotyczące doręczenia decyzji wnioskodawcy oraz zawiadomienia pozostałych stron o wydaniu decyzji.

W toku postępowania odwoławczego, na wezwanie Wojewody inwestor przedłożył pismo z 25 października 2023 r., w którym odniósł się do podnoszonych przez skarżącego zastrzeżeń co do przebiegu planowanej inwestycji

W ocenie Wojewody zarzuty odwołania są nietrafne, wyrażają subiektywne oczekiwania strony w stosunku do kształtu inwestycji i nie zasługują na uwzględnienie. Budowa dróg wiąże się z koniecznością pozyskiwania dodatkowego terenu wynikającego z obowiązku dostosowania parametrów budowanych dróg do aktualnie obowiązujących przepisów technicznych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, objęcie nieruchomości osób prywatnych lokalizacją inwestycji drogowej skutkuje ich nabyciem w sposób ustawowo określony. Właścicielom, w tym skarżącemu, przysługuje odszkodowanie na zasadach ogólnych. Postępowanie odszkodowawcze i wycena nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją będzie prowadzona w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Nie są zasadne argumenty, jakoby jedna z działek powstałych na skutek podziału nieruchomości w związku z zaskarżoną decyzją była pozbawiona dostępu do drogi publicznej, gdyż działka ta usytuowana jest przy drodze publicznej to jest przy drodze wojewódzkiej, z której skarżący może urządzić zjazd

i połączyć nieruchomość z siecią innych dróg. Ponadto jeśli Skarżący uważa, że wydzielona działka nr [...] ma zbyt małą powierzchnię i przez to nie ma możliwości jej użytkowania, to może wystąpić do zarządcy drogi o nabycie tej części nieruchomości. W kwestii zwiększenia ilości zjazdów na nieruchomości skarżącego Wojewoda wskazał, że kształt inwestycji zależy od woli bezpośredniego inwestora zadania i jeśli zakres inwestycji spełnia wymogi prawa, nie może podlegać weryfikacji przez organy administracji orzekające w sprawie. Tym samym ilość zjazdów na działki skarżącego przewidziana w dokumentacji projektowej zatwierdzonej skarżoną decyzją nie podlega ocenie przy badaniu prawidłowość decyzji.

W skardze do sądu administracyjnego M. K. podniósł zarzuty naruszenia art. 28 i art. 61 § 4 k.p.a. (wobec niepoinformowania skarżącego o toczącym się postępowaniu); art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977, ze zm.; dalej jako: u.p.z.p.); art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682, ze zm.; dalej jako: P.b.). Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu stwierdził, że nie zgadza się z poszerzeniem ulicy kosztem tylko i wyłącznie działek będących jego własnością, nie zgadza się z przebiegiem projektowanej ulicy prowadzącym do podziału działki nr [...]; w związku z projektowanym rowem odparowującym wzdłuż działek, zażądał zaprojektowanie i wykonania 5 zjazdów na tą działki; wniósł o wykupienie części nieruchomości (nowo utworzonej działki nr [...]) wynikającej z podziału działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Istota zarzutów podniesionych przez skarżącego sprowadza się do następujących kwestii: braku poinformowania go o toczącym się postępowaniu, co stanowi o naruszeniu art. 28 k.p.a.; przyjęcia rozwiązań projektowych utrudniających, a nawet uniemożliwiających prawidłowe korzystanie z działek należących do skarżącego (m.in. brak zaprojektowania odpowiedniej ilości zjazdów na działki skarżącego, wobec zaprojektowania rowu odwadniającego wzdłuż drogi); nadmiernej, nieproporcjonalnej ingerencji we własność skarżącego, godzącej w zasady równości.

Sąd nie podziela tej argumentacji.

Zarzuty naruszenia praw skarżącego jako strony postępowania (art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 P.b.) są niezasadne z tego względu, że organ I instancji dopełnił wszystkich obowiązków w zakresie zawiadamiania stron o toczącym się postępowaniu, zgodnie z przepisami specustawy drogowej (pomijając fakt, że art. 28 ust. 2 P.b. w ogóle nie ma zastosowania w sprawie). Specustawa drogowa przewiduje odrębne od ogólnych (wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego) zasady dotyczące zawiadamiania o toczącym się postępowaniu oraz o wydawanych w jego toku aktach, w tym o decyzji kończącej postępowanie. Akty te są doręczane indywidualnie wyłącznie inwestorowi, w przypadku pozostałych stron postępowania, specyfika trybu, determinowana charakterem spraw (inwestycja liniowa, obejmująca swoim zakresem ingerencji dziesiątki, setki, a czasem nawet tysiące działek gruntu), powoduje, że taki indywidualny tryb doręczania decyzji czy postanowień byłby bardzo trudny do zastosowania. Z tego względu, zgodnie z art. 11d ust. 5 specustawy drogowej, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a w przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.

Jak wynika z akt sprawy, powyższy tryb został w rozpoznawanej sprawie zachowany. Decyzja organu I instancji została doręczona wnioskodawcy. Pozostałe strony zawiadomiono o jej wydaniu w drodze obwieszczeń na tablicach ogłoszeń i w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w Ł., Urzędu Miasta Ł., a także w prasie lokalnej - Tygodnik Siedlecki, wydanie nr 38 z dnia 20 września 2023 r. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomień o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji, wysłanych na adresy dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją wskazane w katastrze nieruchomości (zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 sierpnia 2023 r., zawiadomienie o wydaniu decyzji przez organ I instancji – 15 września 2023 r., w obydwu przypadkach skarżący osobiście odebrał korespondencję; zwrotne potwierdzenia odbioru w plikach umieszczonych w koszulkach po k. 15 i 6 akt adm.

I inst.). Zarzuty dotyczące naruszenia uprawnień skarżącego jako strony postępowania są zatem całkowicie chybione.

Zarzuty dotyczące przyjęcia rozwiązań projektowych utrudniających, a nawet uniemożliwiających prawidłowe korzystanie z działek należących do skarżącego, a przez to nadmiernej, nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności skarżącego, z perspektywy przepisów prawa materialnego opierają się na treści art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej. Przepis ten nakazuje zawrzeć w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej m.in. wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Jak wskazuje się w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, przepisy specustawy nie dają organom wydającym decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej kompetencji do oceny racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego, przy czym przepisy specustawy nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. Wnioskodawca dokonując wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych oraz techniczno-wykonawczych inwestycji, powinien mieć na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (por. przykładowo: wyroki NSA z 3 września 2014 r., II OSK 1730/14; z 6 października 2021 r., II OSK 240/21; z 17 listopada 2021 r., II OSK 2088/21; z 27 czerwca 2022 r., II OSK 698/22; z 9 stycznia 2023 r., II OSK 2010/22; z 22 marca 2023 r., II OSK 2612/22).

Tezy te dodatkowo uzasadnia treść art. 11e specustawy drogowej (na który zasadnie powołuje się Wojewoda). W świetle tego przepisu nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Nie oznacza to jednak, że rola organu sprowadza się do mechanicznego zatwierdzenia proponowanych przez inwestora rozwiązań, wyłącznie na podstawie formalnej oceny kompletności dokumentacji. Jak wskazuje się w orzecznictwie, dopuszczalna jest weryfikacja przez organ zasadności żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich, a także ocena przez organ niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości. Ta weryfikacja nie może mieć jednak na celu samej kontroli zasadności poszczególnych rozwiązań wskazanych we wniosku, ale ma na celu zbadanie niezbędności inwestycji do realizacji ogólnego celu przedsięwzięcia drogowego (por. przywoływany wyrok NSA z 3 września 2014 r.).

Wbrew argumentom skarżącego, w zaskarżonej decyzji dokonano weryfikacji stanowisk skarżącego (domagającego się skorygowania przebiegu drogi oraz zaprojektowania większej ilości zjazdów na jego działki) oraz inwestora. Organ odwoławczy wezwał inwestora do odniesienia się do zastrzeżeń skarżącego. Odpowiedź udzielona przez inwestora w piśmie z 25 października 2023 r. (k. 8-9 akt adm. II inst.) jest rzeczowa, przekonująca i wyczerpująca. Inwestor wskazał m.in., że projekt budowy drogi był przedstawiany mieszkańcom podczas dwóch spotkań informacyjnych. Niweletę drogi zaprojektowano zgodnie z jej przebiegiem przewidzianym w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł., mimo że przepis art. 11i specustawy drogowej znosi taki obowiązek. Zapewniło to inwestorowi minimalizowanie ingerencji w planowane zamierzenia inwestycyjne nie drogowe na rozważanym terenie. Zdaniem inwestora, przyjęte rozwiązania projektowe są optymalne pod względem technicznym i ekonomicznym, a przejęcie części nieruchomości ograniczono do niezbędnego minimum. Poszerzenie szerokości pasa drogowego nastąpiło na całej długości drogi a nie, jak twierdzi skarżący, jedynie na w obrębie jego działek. Podziału działki nr [...] w obrębie skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] - ul. M., dokonano w sposób wynikający z uzgodnień z zarządcą tej drogi - Zarządem Dróg Wojewódzkich w Lublinie. Projektowane połączenie obu dróg musiało być dokonane pod właściwym kątem i w odpowiedniej odległości od istniejącego skrzyżowania z ulicą P. Takie rozwiązanie zapewnia odpowiednią widoczność

i bezpieczeństwo ruchu drogowego. Lokalizacja rowu odparowującego wzdłuż działek skarżącego wynika z analizy spływu wód powierzchniowych i jest konieczna z powodu zabezpieczenia przed zalewaniem jezdni i tworzeniem zastoisk wodnych w obrębie nasypu drogowego. Powyższe rozwiązania były przedmiotem analizy przez właściwy organ - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Lublinie, który pismem uznał je za prawidłowe. Działki skarżącego nie tracą możliwości inwestycyjnych, ponieważ w dalszym ciągu posiadają dostęp do drogi wojewódzkiej. Dla działek nr [...], nr [...] i nr [...] powstałych z podziału działek nr [...], nr [...] i nr [...], zaprojektowano po jednym zjeździe z ulicy B. W trakcie piętnastomiesięcznego procesu inwestycyjnego skarżący nie występował o zaprojektowanie większej ilości zjazdów.

Powyższe argumenty przesądzają o tym, że Wojewoda zweryfikował zasadność żądań skarżącego w zakresie możliwości przyjęcia rozwiązań alternatywnych, zapewniających możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności skarżącego, dokonał również oceny niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności.

W kwestii żądań skarżącego zaprojektowania większej ilości zjazdów na działki pozostające jego własnością po podziale, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów. Celem tego przepisu jest ochrona właścicieli nieruchomości przylegających do budowanej drogi przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i tzw. pośrednim wywłaszczeniem. Obowiązkiem zarządcy drogi jest zatem zapewnienie nieruchomościom właściwych zjazdów. Ma to znaczenie w szczególności w sytuacji, kiedy wskutek częściowego przejęcia nieruchomości pod realizację inwestycji drogowej zmieniają się uwarunkowania dotyczącej obsługi komunikacyjnej pozostałej części nieruchomości. Powołana regulacja specustawy drogowej koresponduje z treścią art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, stosownie do którego w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Przepis ten nakłada obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp miały (zob. wyroki NSA: z 9 maja 2017 r., II OSK 435/17; z 17 września 2020 r., II OSK 1388/20; z 7 listopada 2023 r., II OSK 1767/23).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić jednoznacznie, że obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości zjazdów na działki skarżącego został spełniony. Każdej z działek zapewniono po jednym zjeździe, dostępność do drogi publicznej jest zapewniona, nie ma przepisów prawa, które nakazywałyby inwestorowi w zakresie drogi publicznej, uwzględniać żądanie zapewnienia większej ilości zjazdów motywowane względami wygodniejszego dostępu do działki. Spełnieniem obowiązku wynikającego z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej jest zaprojektowanie po jednym zjeździe z działki, jeśli zapewnia to dostęp do drogi publicznej. Zasadnie zatem Wojewoda podnosi, że jeśli zakres inwestycji spełnia wymogi prawa, nie może podlegać weryfikacji przez organy administracji orzekające w sprawie. Ilość zjazdów na działki Skarżącego przewidziana w dokumentacji projektowej zatwierdzonej skarżoną decyzją nie podlega ocenie przy badaniu zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Zasadne są także argumenty Wojewody, że wbrew twierdzeniom skarżącego powstała z podziału działka nr [...] nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Działka ta usytuowana jest przy drodze publicznej (drodze wojewódzkiej nr [...]), z której istnieje możliwość urządzenia zjazdu (mapa z projektem podziału stanowiąca element akt administracyjnych).

Z kolei odpowiedzią na argument skarżącego, że wydzielona działka nr [...] ma zbyt małą powierzchnię, co uniemożliwia racjonalne jej zagospodarowanie, jest treść art. art. 13 ust. 3 specustawy drogowej, zgodnie z którym, jeżeli przejęta [pod pas drogowy] jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Skarżący ma zatem możliwość dochodzenia swoich roszczeń w tym zakresie, tyle że w odrębnym postępowaniu.

W tej sytuacji zarzuty podniesione w skardze należy uznać za niezasadne. Organy nie naruszyły ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego.

Całkowicie chybiony, wręcz niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 3 u.p.z.p., który to przepis określa właściwość organów w zakresie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej. Nie sposób zrozumieć, w jaki sposób przepis ten ma się wiązać ze sprawą dotyczącą wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wypada przy tym odnotować, że zgodnie z art. 11i ust. 2 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji. Z wyjaśnień inwestora zawartych w powołanym wyżej piśmie z 25 października 2023 r. wynika, że projektanci sporządzający projekt budowlany budowy drogi w zakresie lokalizacji inwestycji bazowali w znacznej mierze na ustaleniach obowiązującego miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, choć takiego obowiązku nie mieli – co wynika z przytoczonego przepisu specustawy drogowej. Ma to tylko dodatkowe znaczenie w kontekście zarzutów skarżącego – biorąc pod uwagę treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musiał liczyć się z tym, że kiedyś zostanie zrealizowana w tym miejscu inwestycja drogowa, dostosowująca stan istniejącej ulicy do wymogów wynikających z obowiązujących przepisów.

W konsekwencji powyższych argumentów trzeba stwierdzić, że nie doszło również do naruszenia gwarancji ochrony prawa własności skarżącego. Rozwiązania przyjęte w specustawie drogowej służą przyspieszeniu realizacji publicznych inwestycji infrastrukturalnych, istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transporotowego. Realizacja inwestycji drogowej stanowi istotną ingerencję w prawa własności (prowadząc do pozbawienia własności nieruchomości, na których maja przebiegać pasy drogowe), ale ingerencja ta jest uzasadniona ważnym interesem publicznym, a równowaga interesów (publicznego i prywatnego) jest zapewniona przez gwarancje odszkodowania za pozbawienie prawa własności nieruchomości (art. 12 ust. 4 i ust. 4a specustawy drogowej). W świetle przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentów, sposób realizacji planowanej inwestycji, istotnej z punktu widzenia interesu publicznego, nie stanowi nieproporcjonalnego ograniczenia prawa własności skarżącego. Kolizja interesu publicznego oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżącego, została w ocenie sądu rozstrzygnięta w sposób prawidłowy. Skarżący, wobec przepisów specustawy drogowej, musi pogodzić się z ingerencją w prawo własności, a jego interes prawny jest w dostateczny sposób chroniony poprzez prawo do odszkodowania za części działek, które przeszły na własność Miasta Ł.

Kontrolując zaskarżoną decyzję również niezależnie od zarzutów skargi, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania jej zgodności z prawem. W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.).