Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 777/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 233 § 1 pkt 1, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 3 § 2, art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie: WSA Izabela Kucznerowicz WSA Barbara Rennert Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia 27 czerwca 2023 roku nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Burmistrz [...] decyzją z dnia 27 czerwca 2023 r., nr [...] określił P. D. (dalej: "podatnik", "spółka" "skarżąca"), wysokość podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie [...]zł.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że podatnik w okresie od 1 stycznia 2023 r. pozostawał i nadal pozostaje użytkownikiem wieczystym zabudowanej nieruchomości, położonej na terenie gminy [...]. Wyjaśniono, że spółka jest przedsiębiorcą i wszystkie jej nieruchomości wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Potwierdza to okoliczność, że nieruchomości te są objęte ewidencją środków trwałych. Ponadto spółka swój majątek może potencjalnie wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej. Ustalono, że przedmiotem opodatkowania jest grunt o powierzchni 28.087,00 m2, będący w posiadaniu przedsiębiorcy. Podlega on opodatkowaniu z uwzględnieniem stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem dzielności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, w wysokości [...] zł od 1 m2. Ponadto opodatkowaniu podlega budynek o powierzchni 325,20 m2. Wobec tego, że jest to budynek niemieszkalny, podlega on opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie dzielności gospodarczej, w wysokości [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Kolejnym przedmiotem opodatkowania jest budynek mieszkalny będący w posiadaniu przedsiębiorcy o powierzchni 29,26 m2, dla którego przewidziano stawkę właściwą dla budynków mieszkalnych w kwocie [...]zł powierzchni użytkowej. Opodatkowaniu podlegają również budowle o wartości [...] zł, dla których określono 2% stawkę ich wartości.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 sierpnia 2023 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do rozumienia pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" w związku z wyrokiem T. K. z dnia 24 lutego 2021 r. w sprawie SK 39/19. Kolegium nie zgodziło się z zarzutami podniesionymi w odwołaniu, że organy podatkowe są zobligowane, w stanie prawnym ukształtowanym przez powyższy wyrok T. K., do dokonania rzetelnej oceny, czy w danym przypadku ma miejsce tylko "przejściowe" niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości (lub jej części) determinowane wyłącznie strategią działania przedsiębiorcy, czy istnieją inne, obiektywne, niezależne od podatnika przesłanki i okoliczności wyłączjące możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Organ odwoławczy za uzasadnioną uznał decyzję organu I instancji.

W skardze z 16 października 2023 r. skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono w szczególności, mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przez organ II instancji:

1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2023 r., poz. 2383 – dalej w skrócie: "O.p.") w zw. z art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 9 u.p.o.l. oraz w zw. z § 1 pkt 1 lit. a i b, pkt 2, pkt 3 lit. a uchwały XLV/569/2022 Rady Miejskiej w. z dnia 26 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (dalej: uchwała) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji określającej skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2023 w kwocie [...]zł według stawek właściwych dla prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy skarżąca prawidłowo wyliczyła i zadeklarowała podatek od nieruchomości, stosownie do kwalifikacji i zakresu posiadania nieruchomości położonych na terenie gminy [...] w miejscowości [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta - według stawek niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

2) art. 190 ust. 1 Konstytucji R. P. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez nieuwzględnienie wyroku T. K. z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, i dowolne przyjęcie, że samo posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę prowadzącego tylko działalność gospodarczą jest warunkiem wystarczającym do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

3) art. 122 w zw. z art. 124 O.p. poprzez brak niezbędnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak należnego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy i dowolne uznanie, że nie było w ogóle potrzeby rzetelnej oceny w stanie prawnym ukształtowanym przez wyrok TK w sprawie SK 39/19, czy w danym przypadku ma miejsce tylko "przejściowe" niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości (lub jej części) determinowane wyłącznie strategią działania przedsiębiorcy, czy istnieją inne, obiektywne, niezależne od podatnika przeszkody i okoliczności wyłączające możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej lub kontynuowanie działalności gospodarczej, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

4) art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 21 § 3 O.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b i pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez brak wszechstronnego, wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozważenia materiału dowodowego, a przez to niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy i dowolne uznanie (w świetle założenia, że samo posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę prowadzącego tylko działalność gospodarczą jest warunkiem wystarczającym do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla prowadzenia działalności gospodarczej), że skarżący działalność gospodarczą faktycznie prowadzi i w związku z tym wykorzystuje lub może potencjalnie wykorzystywać w niej sporne nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i umotywowała podniesione zarzuty.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - w skrócie "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że decyzje organów obu instancji nie mogą się ostać w obrocie prawnym.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że SKO [...] wydając zaskarżoną decyzję naruszyło przepisy art. 233 w zw. z art. 127 O.p. Uregulowana w tym ostatnim przepisie zasada dwuinstancyjności, mająca swe źródło w art. 78 Konstytucji RP, polega na prawie strony do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Dwukrotne rozpatrzenie oznacza dwukrotne prowadzenie postępowania wyjaśniającego, zatem nie polega na weryfikacji decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy podatkowej. Granice tego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w drugiej instancji wyznacza rozstrzygnięcie decyzji pierwszoinstancyjnej. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Druga instancja postępowania podatkowego to także instancja merytoryczna. Przyznanie przez ustawodawcę temu organowi uprawnień reformatoryjnych oznacza, że organ ten ma obowiązek oceny nie tylko ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, ale również rozpoznania sprawy w pełnym zakresie. Podkreślić ponadto należy, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania lub zażalenia sprawa podatkowa będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa.

Zgodnie z art. 210 § 4 O.p., zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

Granice postępowania dowodowego wyznaczają zasady ogólne postępowania podatkowego, w tym przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej. Organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przez pierwszą instancję. W sytuacji, w której wynik tej oceny wskazuje, że organ pierwszej instancji pomimo, że nie dysponował niezbędnymi dowodami, nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ich uzyskania, to stwierdzić należy, że w istocie brak było rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Takiej wadliwości postępowania w pierwszej instancji organ odwoławczy nie może konwalidować, przeprowadzając rozpoznanie sprawy we własnym zakresie. Naruszyłby on w takim wypadku zasadę dwuinstancyjności, pozbawiając stronę prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej (por. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Oficyna Wydawnicza "Unimex", W. 2012, s. 950).

Należyte uzasadnienie decyzji pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Należyte uzasadnienie decyzji służy także realizacji zasady zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron. Obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (por. wyrok WSA z 1 kwietnia 2011 r., I SA/Bd 29/11).

W ocenie Sądu merytoryczna wartość materiału dowodowego, na którym oparł się organ, powoduje konieczność uchylenia decyzji obu instancji. SKO nie przedstawiło argumentacji odnoszącej się do zarzutów wskazywanych przez skarżącą w odwołaniu, mających na celu wykazanie poprawności wydanego rozstrzygnięcia. Na etapie odwołania skarżąca już podnosiła, że określając podatek od nieruchomości za rok 2023 według najwyższych stawek, organ poprzestał w zasadzie na twierdzeniu o możliwości potencjalnego wykorzystania spornych nieruchomości w działalności gospodarczej w bliżej nieokreślonej przyszłości, nie popierając tego stosownymi dowodami (nie wynika to w ogóle z uzasadnienia decyzji).

Sąd zauważa, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji na kartach [...] wskazano jedynie, że organ zna trudną sytuację ekonomiczną przedsiębiorcy. Zaznaczono, że spółka w okresie od 29 stycznia 2015 r. do 7 marca 2018 r. była nieprzerwanie pod zarządem syndyka masy upadłości i nie zarządzała, nie rozporządzała ani nie podejmowała żadnych wiążących decyzji odnośnie jakichkolwiek spraw spółki i majątku. Niewypłacalność spółki została wywołana czynnikami niezależnymi i niezawinionymi przez nią. Przyczyną tego stanu rzeczy był szeroko pojęty kryzys gospodarczy, który dotknął branże budowlaną i drogową. Spółka doznała zatorów płatniczych związanych z opóźnieniem lub brakiem płatności od swoich kontrahentów w sytuacji konieczności regulowania płatności spółki na rzecz innych podmiotów. Podkreślono, że syndykowi w toku prowadzonej upadłości nie udało się sprzedać majątku spółki, w tym praw do nieruchomości. Syndyk zwolnił też całą kadrę fachową zabezpieczającą jakościowo prowadzenie działalności gospodarczej spółki, tj. w zakresie produkcji mas bitumicznych, a także budowy i modernizacji dróg. Po umorzeniu postępowania upadłościowego spółka nie dysponowała fachową siłą roboczą dla kontynuowania działalności oraz nie dysponowała wystarczającymi środkami pieniężnymi na ponowne uruchomienie wytwórni mas bitumicznych, która stanowiła główny przedmiot działalności gospodarczej i generowała przychody. Od momentu ogłoszenia upadłości do dnia dzisiejszego spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie uzyskuje dochodów.

Organ wymienił dokumenty, które z urzędu zaliczył w poczet dowodów w toczącym się postępowaniu, jednakże nie dokonał ich analizy.

W ocenie Sądu, dla rozstrzygnięcia sprawy istotna była analiza całości materiału dowodowego i wnioski z tej analizy wypływające, które mają wpływ na rok podatkowy 2023. W decyzjach organów obu instancji zabrakło prawidłowo sporządzonych uzasadnień faktycznych, w szczególności brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Powyższe doprowadziło do wadliwie sporządzonych uzasadnień prawnych decyzji i właściwej wykładni prawa materialnego.

Sąd wyjaśnia, że z perspektywy niniejszej sprawy istotne znaczenie ma prawidłowa wykładnia fragmentu przepisu prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.: "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą".

W powołanym, zarówno przez skarżącą jak i organy wyroku z 24 lutego 2021 r. w sprawie SK 39/19 (opublikowano: OTK-A 2021/14), T. K. orzekł, że:

"Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji R. P..".

Wskazać trzeba, że w powołanym wyroku, zrewidowany został dotychczasowy sposób stosowania przepisów u.p.o.l., a to przez zaakcentowanie, iż sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub osobę prowadzącą działalność gospodarczą, nie przesądza o związku tej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Pogłębioną analizę stanu prawnego i orzecznictwa, po wydaniu powołanego wyżej wyroku oraz wcześniejszego wyroku z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 T. K., przedstawił N. S. A. w Warszawie w wyroku z 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 4061/21 (orzeczenia sądów administracyjnych dostępne poprzez C. B. O. S. A. publ. baza). Sąd wyjaśnił w nim m.in, że: za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. W powołanym orzeczeniu NSA objaśnił, że wyroki T. K. miały charakter zakresowy, a nie eliminacyjny. Orzeczenia TK nie doprowadziły do usunięcia z porządku prawnego art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. w jego dotychczasowym i obecnie obowiązującym brzmieniu. Wskazano natomiast jaki sposób interpretacji tegoż przepisu nie odpowiada standardom konstytucyjnym. Wyroków TK nie można zatem odbierać jako całkowicie znoszących regułę, że przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Wniosek taki jest zbyt daleko idący. W ocenie NSA, nie powinna budzić wątpliwości teza, że okoliczność, iż nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą. W odniesieniu do takich nieruchomości (gruntów, budynków, budowli służących innym celom niż gospodarcze, jeżeli takowe są wykonywane przez podatnika) sytuacja prawnopodatkowa podatnika-przedsiębiorcy jest identyczna jak osoby niebędącej przedsiębiorcą.

Z wyeksponowanej tezy wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19 w sposób jednoznaczny wynika, że jest on adresowany do wszystkich podatników będących przedsiębiorcami lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, co nie jest takie jednoznaczne w poprzednim orzeczeniu. Stanowisko prezentowane w orzeczeniu z 24 lutego 2021 r., dotyczy zatem zarówno osób fizycznych, jak i osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych posiadających w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l. status podatnika podatku od nieruchomości. Podobnie jak w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. (odnoszącym się co prawda do osoby fizycznej będącej współposiadaczem nieruchomości), TK w orzeczeniu SK 39/19 uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą).

W niniejszej sprawie, organu obu instancji bez analizy materiału dowodowego arbitralnie przyjęły, że w przypadku przedsiębiorców prowadzących tylko działalność gospodarczą wszystkie nieruchomości nabywane i wnoszone przez nich muszą służyć prowadzonej działalności i jednocześnie za takiego przedsiębiorcę została uznana skarżąca. W konsekwencji organ II instancji podał, że nie miały znaczenia dla wyniku odwołania zarzuty skarżącego, że organy podatkowe są zobligowane, w stanie prawnym ukształtowanym przez powyższy wyrok TK z 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19, do dokonania rzetelnej oceny, czy w danym przypadku ma miejsce tylko "przejściowe" niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości (lub jej części) determinowane wyłącznie strategią działania przedsiębiorcy, czy istnieją inne, obiektywne, niezależne od podatnika przeszkody i okoliczności wyłączające możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej lub kontynuowanie działalności gospodarczej oraz o możliwości potencjalnego wykorzystania spornych nieruchomości w działalności gospodarczej - czego organ I instancji nie uczynił. Z takim rozumieniem oraz z takim rozstrzygnięciem organu II instancji nie sposób się zgodzić, tym bardziej, że jak wskazała skarżąca, co najmniej od 2015 r., nie prowadziła jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Powinnością organów winno być zatem zbadanie, czy spółka faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej. Ponadto, jak wskazała skarżąca i co wynika z akt sprawy, niezależne od spółki i niezawinione przez nią czynniki gospodarczo-rynkowe wymusiły całkowite zaprzestanie prowadzenia jakiegokolwiek przejawu dotychczasowej działalności gospodarczej i uniemożliwiły uzyskiwanie z niej przychodów, czego skutkiem było ogłoszenie upadłości podatnika, a następnie umorzenie postępowania upadłościowego (vide: postanowienie Sądu Okręgowego [...] z 7 marca 2018 r. o sygn. [...] - [...].).

W konsekwencji, wbrew zasadom i obowiązkom wynikającym dla organów z O.p., w szczególności obowiązku wszechstronnego rozważenia i oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, organ II instancji przyjął dowolnie, że skarżący działalność gospodarczą faktycznie prowadzi i w związku z tym wykorzystuje lub może potencjalnie wykorzystywać w niej sporne nieruchomości, podczas gdy okoliczności te nie są aktualne w stosunku do spółki.

W ocenie Sądu, trafne okazały się zarzuty skargi, że Kolegium nie wykazało na jakiej podstawie (w oparciu o jakie dowody) uznało, że działalność gospodarcza jest przez skarżącą prowadzona, mając jednocześnie wiedzę z urzędu przy okazji toczącego się równolegle postępowania z wniosku skarżącego o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości od spornych nieruchomości za okres maj 2015 r. - sierpień 2021 r., że działalności skarżąca nie prowadzi. Organ II instancji, w ogóle nie rozpoznał istoty sprawy w zaskarżonym odwołaniem zakresie.

Sąd stwierdza zatem, że doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p., także art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez zaniechanie dokonania ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ obowiązany będzie dokonać analizy stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem stanowiska i wykładni prawa wyrażonego w niniejszym wyroku. Uwieńczeniem powyższego winna być prawidłowo sporządzona decyzja, zgodnie z art. 210 O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., jak w p. II sentencji. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis stosunkowy od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).