Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 593/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 208 ust. 1, art. 211 ust. 1 pkt 2, art. 211 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 249 poz 2104
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25 art. 2 pkt 7, art. 57, art. 98 ust. 2.
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski,, sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 15 listopada 2017r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości spółki A na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" (dalej Spółka, Beneficjent) zawarła w dniu 31.12.2008r. umowę o dofinansowanie nr "[...]" (dalej umowa o dofinansowanie) projektu pod nazwą: "Modernizacja budynku na piekarnie oraz zainstalowanie maszyn i urządzeń niezbędnych do produkcji oraz pakowania ekologicznego BIO-pieczywa w przedsiębiorstwie A. Sp. z o.o." (dalej: projekt), z ARR z siedzibą w "[...]" zwaną w umowie Instytucją Pośredniczącą (dalej IP, ARR), działającą w imieniu i na rzecz Województwa "[...]" reprezentowanego przez Zarząd Województwa, zwanego w umowie Instytucją Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym "[...]" na lata 2007-2013 (dalej Zarząd Województwa, IZ). Projekt był współfinansowany z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Budżetu Państwa.

Umowa ta była kilkakrotnie zmieniana aneksami z dni: 31.03.2009r., 30.09.2009r., 04.01.2010r., 17.05.2010r., 02.06.2010r., 26.08.2010r. i 08.03.2011r..

Sąd Rejonowy w "[...]" Wydział Gospodarczy postanowieniem z dnia 04.04.2013r. sygn. akt "[...]" ogłosił upadłość Beneficjenta obejmującą likwidację jego majątku, i wezwał wierzycieli upadłego do zgłaszania sędziemu komisarzowi swoich wierzytelności.

Syndyk Masy Upadłości A. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w "[...]" (dalej Syndyk) zawarł w dniu 23.05.2013r. umowę dzierżawy B. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" (dalej B.), której przedmiotem stała się zorganizowana część przedsiębiorstwa upadłego: piekarnia, nieruchomości gruntowe zabudowane obiektami produkcyjnymi i biurowymi wraz z wyposażeniem, jak też maszyny i nieruchomości gruntowe zabudowane (karta nr 402-403 segregator II / II akt organu).

IP nie posiadając informacji o ogłoszeniu upadłości Beneficjenta, zamierzała przeprowadzić w dniu 27.05.2013r. kontrolę. Zespół kontrolny nie został jednak wpuszczony na halę produkcyjną, a w raporcie kontroli stwierdzono, że "projekt w miejscu realizacji nie jest praktycznie realizowany". Kontrolujący nie zastali na miejscu realizacji projektu żadnej osoby z ramienia Beneficjenta, oprócz jego byłego pracownika, będącego już wówczas pracownikiem spółki B., w której Beneficjent został udziałowcem w zamian za aport w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Aportu dokonano w dniu 15.01.2013r., i nie jest to przedmiotem sporu między stronami w niniejszej sprawie. Kontrolujący uzyskali informację, iż Beneficjent znajduje się w upadłości likwidacyjnej, a wszelka dokumentacja związana z realizacją projektu znajduje się w siedzibie kancelarii Syndyka Masy Upadłości Spółki.

IP potwierdziła, na podstawie informacji uzyskanych w KRS, że Beneficjent rzeczywiście znalazł się w stanie upadłości likwidacyjnej, a następnie pismem z 14.06.2013r. (k. 1430-1432 tom III akt organu) rozwiązała z Beneficjentem za wypowiedzeniem ww. umowę o dofinansowanie i wezwała go do zwrotu nienależnie pobranych środków w kwocie 469.830,80 zł wraz z należnymi odsetkami. Pismo adresowane na Spółkę odebrała osoba uprawniona w Kancelarii Syndyka w dniu 27.06.2013r.. W treści ww. pisma IP wskazała, iż Beneficjent zaprzestając realizacji projektu nie osiągnął zakładanego trzyletniego okresu trwałości projektu, który miał upłynąć z dniem 30.10.2013r.. Następnie Syndyk pismami z dnia 21.08.2013r., 03.09.2013r. i 25.09.2013r. podał, że ogłoszono upadłość ww. Spółki i oświadczył, że nie przystępuje do postępowania prowadzonego przez Zarząd Województwa i nie będzie w nim uczestniczyć.

Pracownicy IZ przeprowadzili w dniach 5-6.11.2013r. najpierw kontrolę dokumentacji w siedzibie Syndyka, a następnie oględziny w miejscu realizacji projektu w "[...]" przy ul. "[...]", gdzie znajdowała się piekarnia. Z czynności sporządzono protokół z dnia 16.01.2014r. (k. 393-395 segregator I / II akt organu).

Natomiast jeszcze w dniu 19.08.2013r. ARR zgłosiła sędziemu komisarzowi wierzytelność Województwa "[...]" (dalej Województwo) w łącznej wysokości 612.493,80 zł, jednak nie została ona uwzględniona na liście wierzytelności. Wobec tego IP w dniu 27.01.2014r. złożyła sprzeciw, który został jednak przez Sąd Rejonowy w "[...]" Wydział Gospodarczy oddalony postanowieniem z 23.10.2014r. sygn. akt "[.1.]". Rozstrzygnięcie zapadło wobec stwierdzenia przez sędziego komisarza braku w zebranym materiale dowodowym przesłanek świadczących o tym, iż upadłość Beneficjenta wynikała z oszukańczego bankructwa. W konsekwencji sędzia komisarz uznał, że Beneficjent nie musi zwracać przyznanych mu środków. IP postanowieniem z dnia 19.11.2014r. nr "[...]" zawiesiła postępowanie w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu i terminu, od którego nalicza się odsetki, oraz sposobu zwrotu środków finansowych przeznaczonych na ww. projekt - do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - prawomocnego rozstrzygnięcia w kwestii umieszczenia wierzytelności Województwa na liście wierzytelności.

Zażalenie IP na ww. postanowienie Sądu Rejonowego w "[...]" z 23.10.2014r. zostało oddalone postanowieniem tego Sądu z 08.04.2015r. sygn. akt "[.1.]". Sąd w jego uzasadnieniu stwierdził, że przesłanka trwałości projektu, polegająca na zachowaniu charakteru i warunków operacji została zachowana, a projekt nie został poddany znacznej modyfikacji. Uznał, że upadłość Beneficjenta nie wynikała z oszukańczego bankructwa. Postanowienie stało się prawomocne w dniu 10.09.2015r..

IP postanowieniem z dnia 22.09.2015r. nr "[...]" podjęła zawieszone postępowanie.

Następnie Zarząd Województwa wydał w dniu "[...]" decyzję nr "[...]", którą zobowiązał ww. Spółkę w upadłości likwidacyjnej do zwrotu środków w kwocie 469.830,80 zł wraz z należnymi odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu, przeznaczonych na ww. projekt. Jako postawę prawną podał w sentencji art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jednolity tekst Dz. U. z 2014r., poz. 1649, ze zm.), dalej u.z.p.p.r., art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 2104, ze zm.) w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241, ze zm.), art. 26 ust. 1 pkt 1 i 15 u.z.p.p.r., art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2013r., poz. 267, ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (jednolity tekst Dz. U. z 2015r., poz. 1392).

Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził następujące naruszenia:

1. Beneficjent nie zrealizował projektu zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie projektu, czym naruszył § 2 ust. 2 umowy o dofinansowanie,

2. Beneficjent naruszył § 9 ust. 2 pkt 5 oraz § 15 ust. 5 umowy o dofinansowanie, bowiem nie poinformował IP o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości oraz o zmianie miejsca przechowywania dokumentów projektu,

3. Beneficjent nie utrzymał celów i wskaźników realizacji projektu, czym naruszył § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie,

4. Beneficjent dopuścił się zasadniczej modyfikacji projektu, o której mowa w § 16 ust. 8 umowy o dofinansowanie, przez co naruszył jego trwałość w rozumieniu art. 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.2006.210.25 z dnia 31 lipca 2006r., dalej: rozporządzenie 1083/2006), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 539/2010.

Organ podał, że:

1. Beneficjent wprowadził IP w błąd, bowiem pomimo złożenia w dniu 30.10.2012r. wniosku o ogłoszenie upadłości, przedłożył jej w dniu 05.02.2013r. dokumenty do sporządzenia aneksu do umowy o dofinansowanie innego realizowanego przez siebie projektu, gdzie podpisał jednocześnie oświadczenie, że nie pozostaje w stanie upadłości, pod zarządem komisarycznym lub nie znajduje się w toku likwidacji, postępowania upadłościowego lub postępowania układowego z wierzycielami, a także w dniach 30.11.2012r. i 05.02.2013r., w zakresie omawianego projektu oświadczył m.in., iż zobowiązuje się do utrzymania trwałości projektu w okresie przewidzianym w art. 57 ust. 1 rozporządzenia 1083/2006 i nie pozostaje w stanie upadłości, pod zarządem komisarycznym lub nie znajduje się w toku likwidacji, postępowania upadłościowego lub postępowania układowego z wierzycielami oraz nie posiada statusu przedsiębiorstwa zagrożonego,

2. Beneficjent nie dochował obowiązku złożenia do właściwej instytucji wniosku dotyczącego konieczności wprowadzenia zmian w projekcie i uzyskania zgody na ich wprowadzenie, na podstawie właściwego aneksu, czym naruszył § 16 umowy o dofinansowanie,

3. Beneficjent nie dochował obowiązku niezwłocznego poinformowania o zamiarze dokonania zmian prawno-organizacyjnych w jego statusie, które mogły mieć wpływ na realizację projektu lub osiągnięcie celów projektu (w związku z wniesieniem aportu do innej spółki zorganizowanej części przedsiębiorstwa Beneficjenta),

4. Beneficjent nie dochował obowiązku zapewnienia kontrolującym wglądu we wszystkie dokumenty, a także zapewnienia w trakcie kontroli obecności osób, które będą udzielały stosownych wyjaśnień, czym naruszył § 15 ust. 3 i 4 umowy o dofinansowanie.

Ostatecznie organ stwierdził, że Beneficjent naruszył dyspozycję normy wskazanej w art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych.

Decyzja została doręczona w dniu 31.12.2015r. na adres kancelarii Syndyka Masy Upadłości A. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w "[...]" (k. 574, segregator II akt organu).

Następnie Syndyk zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. 584, segr. II akt organu). Zaskarżył decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania z uwagi na fakt, iż w toku postępowania upadłościowego prawomocnie zakończone zostało postępowanie w zakresie umieszczenia wierzytelności wskazanej w zaskarżonej decyzji na liście wierzytelności. Syndyk zarzucił:

- naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo prawomocnego zakończenia postępowania objętego jej zakresem w toku postępowania upadłościowego, tj. pomimo orzeczenia, że wierzytelność wskazana w decyzji IZ z dnia "[...]" nie zasługuje na uwzględnienie na liście wierzytelności,

- wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w celu obejścia prawa,

- dokonanie błędnych ustaleń odnoszących się do naruszenia przez Beneficjenta postanowień umowy o dofinansowanie,

- dokonanie błędnych ustaleń w zakresie twierdzeń o zaprzestaniu przez Beneficjenta realizacji projektu na skutek ogłoszenia jego upadłości.

W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania Zarząd Województwa decyzją z dnia "[.2.]" nr "[.2.]" uchylił ww. własną decyzję z dnia "[...]" w części zobowiązującej stronę do zapłaty odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu i zobowiązał stronę do zapłaty odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu, z wyłączeniem okresów od 19.08.2013r. do 31.12.2015r. i od 15.03.2016r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji.

W pozostałym zakresie Zarząd Województwa utrzymał decyzję w mocy. Zarząd w sentencji podał, że odsetki należy wyliczyć od dnia wypłaty środków z wniosku o płatność, którego dotyczy obowiązek zwrotu dofinansowania, zgodnie z danymi podanymi w tabeli.

Jako podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 211 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 i 4b ww. ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 113 ust. 1 ww. ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, art. 25 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 2 oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 i 15 u.z.p.p.r., art. 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz. U. z 2017r. poz. 201 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (jednolity tekst Dz.U. z 2016r., poz. 486).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że nie mógł utrzymać w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości, wobec czego uchylił je w ww. części i ponownie orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, z uwagi na konieczność dokonania zmian w kwestii dotyczącej odsetek poprzez wyłączenie ich naliczania w okresach od 19.08.2013r. do 31.12.2015r. i od 15.03.2016r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji. Ocenił, że niniejsze rozstrzygnięcie organu mieści się w dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i powołał się na ocenę w tym zakresie przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2000r. sygn. akt V SA 481/00.

Natomiast w zakresie zarzutów strony organ podał, co następuje.

1. Decyzja nie narusza art. 6 k.p.a., a jej wydanie było w świetle prawa zasadne i konieczne. Organ powołał się na art. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2015r., poz. 233 ze zm.), oraz uchwały Sądu Najwyższego z 10 lutego 2006r. sygn. akt III CZP 2/06, z 24 maja 2002r. sygn. akt III CZP 25/02, wyrok z 16 stycznia 2009r. sygn. akt III CSK 244/08. Ocenił, że przepis ten dopuszcza wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego dotyczącego masy upadłości, przy czym postępowania takie winny być wszczynane i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu, syndyk prowadzi to postępowanie wyłącznie na rzecz upadłego lub w imieniu własnym.

2. Wobec powyższego za niezasadny Zarząd uznał także drugi zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

3. W zakresie ustaleń odnoszących się do zarzutu naruszenia przez Beneficjenta postanowień umowy o dofinansowanie, Zarząd powtórzył za decyzją pierwszoinstancyjną, że Beneficjent wprowadził IP w błąd oświadczając w dniach 30.10.2012r., 30.11.2012r. i 05.02.2013r., że nie pozostaje w stanie upadłości, pod zarządem komisarycznym lub nie znajduje się w toku likwidacji, postępowania upadłościowego lub postępowania układowego z wierzycielami, o czym już wspomniano w opisie decyzji I instancji. Ponadto to Beneficjent, a nie podmiot zewnętrzny miał wykonać umowę. Przy czym IP nie została poinformowana o kontynuacji projektu przez B., do czego doszło jeszcze przed ogłoszeniem upadłości przez Beneficjenta. Beneficjent wnosząc w dniu 15.01.2013r. do spółki B. aportem zorganizowaną część przedsiębiorstwa, pozbawił się możliwości utrzymania celów i wskaźników realizacji projektu. Syndyk natomiast nie prowadził działalności gospodarczej po ogłoszeniu upadłości Spółki, co potwierdza bilans zysków i strat upadłej za okres po ogłoszeniu upadłości.

4. Odnośnie zarzutu dokonania błędnych ustaleń w zakresie twierdzeń o zaprzestaniu przez Beneficjenta realizacji projektu na skutek ogłoszenia jego upadłości, organ powtórzył ustalenia z decyzji z dnia "[...]", że Beneficjent dopuścił się zasadniczej modyfikacji projektu, o której mowa w § 16 ust. 8 umowy o dofinansowanie, przez co naruszył jego trwałość w rozumieniu art. 57 rozporządzenia 1083/2006. W ocenie organu II instancji, w rozpatrywanej sprawie do zasadniczej modyfikacji projektu (wniesienia aportu do innej spółki w dniu 15.01.2013r.) doszło niewątpliwie przed ogłoszeniem upadłości Beneficjenta (04.04.2013r.), dlatego też stosowanie przepisu art. 57 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006 jest wyłączone, a Beneficjent zobowiązany jest zwrócić otrzymane dofinansowanie.

Organ podał, że zgodnie z art. 57 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006 "ustępów 1 do 4 nie stosuje się do operacji poddanej zasadniczej modyfikacji w wyniku zaprzestania działalności produkcyjnej spowodowanego upadłością niewynikającą z oszukańczego bankructwa". Oznacza to, że Beneficjent nie musi zwracać środków dofinansowania tylko w jednym przypadku, a mianowicie wówczas, gdy operacja zostanie poddana zasadniczej modyfikacji w wyniku zaprzestania przez Beneficjenta działalności produkcyjnej, które spowodowane zostało upadłością niewynikającą z oszukańczego bankructwa. Jest to jedyny wyjątek od obowiązku zwrotu środków. To z kolei uzasadnia stwierdzenie, że każdy inny przypadek powinien powodować konieczność zwrotu dofinansowania przez Beneficjenta. W ocenie IZ wynika z tego, że skoro w niniejszej sprawie Beneficjent najpierw wniósł aportem majątek do spółki B., czym doprowadził do zmiany charakteru własności elementu swojej infrastruktury, gdzie korzyść spółki B. z tego tytułu była nieuzasadniona, a jednocześnie zmianie uległy warunki i charakter realizacji projektu, czego następstwem było zaprzestanie działalności produkcyjnej przez Beneficjenta, a dopiero później nastąpiła jego upadłość, to w ocenie IZ, art. 57 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006 nie ma tu zastosowania. Zaprzestanie działalności produkcyjnej przez Beneficjenta nie nastąpiło na skutek upadłości, lecz na skutek wniesienia aportem majątku do spółki B.. Przy czym przepis art. 57 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006 nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której do zasadniczej modyfikacji projektu w wyniku zaprzestania działalności produkcyjnej dojdzie przed datą wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 maja 2015r., sygn. akt I SA/Kr 110/15).

Strona, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła na powyższą informację o nieuwzględnieniu protestu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak też o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym wynagrodzenie radcy prawnego, według norm przepisanych.

Decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym zaniechanie wyjaśnienia związku pomiędzy uchybieniem przez skarżącą obowiązków informacyjnych, a powstaniem lub zagrożeniem interesów finansowych UE (również nieokreślonym) oraz zaniechanie ustaleń w zakresie zachowania przez spółkę B. wskaźników realizacji projektu i spełnienia przez nią kryterium MŚP w okresie trwałości projektu, choć jest to niezbędne do ustalenia, czy doszło do naruszenia nakazu zachowania okresu trwałości projektu;

2. naruszenie art. 57 ust. 5 ww. rozporządzenia 1083/2006 poprzez uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania, jeśli zaprzestanie przez beneficjenta działalności stanowiącej warunek zachowania okresu trwałości projektu nastąpiło w wyniku zaistnienia niewypłacalności w rozumieniu przepisów o upadłości, ale jeszcze przed wydaniem przez właściwy sąd postanowienia o ogłoszeniu upadłości;

3. naruszenie art. 2 pkt 7 ww. rozporządzenia 1083/2006 i przepisów art. 217 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 113 ust. 1 ww. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych błędnie uznając, że są "nieprawidłowościami" w rozumieniu tego przepisu inkryminowane w decyzji działania i zaniechania beneficjenta, pomimo że faktycznie nie prowadzą ani nie mogłyby prowadzić do spowodowania szkody w budżecie UE, zatem nie powinny być podstawą domagania się zwrotu przedmiotowej dotacji.

Strona skarżąca podniosła, że wniosek o upadłość został złożony w dniu 30.11.2012r., czyli dwa lata po zakończeniu realizacji projektu (już w okresie trwałości projektu). Oznacza to, że nie ma żadnego związku pomiędzy niedochowaniem obowiązku informacyjnego o zdarzeniach, które miały miejsce w 2012r., a uzyskaniem przez Beneficjenta w 2010r. dotacji, której zwrotu domaga się organ w zaskarżonej decyzji. Niemniej spółka B. kontynuowała działalność produkcyjną Beneficjenta. Przejęła nieruchomości i znajdujące się na niej zabudowania wraz z wyposażeniem do produkcji ekologicznego pieczywa, kontynuowała zadeklarowaną w projekcie produkcję, z pomocą pracowników wcześniej zatrudnionych u Beneficjenta. Mało tego, jak ustalił to Sąd Rejonowy w "[...]", dzięki tym zmianom przedsiębiorstwo mogło zwiększyć swoją produkcję i zatrudnić większą liczbę ludzi. Zgodnie zatem z deklaracją zawartą we wniosku o dofinansowanie, Beneficjent miał wprowadzić na rynek innowacyjny produkt i produkować go w okresie trwałości, i temu właśnie służyła transakcja wniesienia aportem przedsiębiorstwa i nabycia przez Beneficjenta udziałów w spółce B.. Oznacza to, że powstałe w wyniku projektu przedsiębiorstwo realizowało umówione cele i wskaźniki. Nie zaistniało również zagrożenie dla interesów publicznych.

Zarzucono, że w zaskarżonej decyzji brak jest ustaleń i rozważań dotyczących przeprowadzonych przez skarżącą w 2013r. zmian w projekcie, polegających na dokonaniu przekształceń we władztwie nad przedsiębiorstwem. W swoich rozważaniach organ koncentrował się jedynie na tym, że w związku z aportem dokonanym przez skarżącą zmienił się właściciel inwestycji sfinansowanych ze środków unijnych, a Beneficjent zaprzestał działalności (nie osiągał dochodu). Jednak powyższe nie uwzględnia, że zmiana pomiotu realizującego projekt nie zawsze wiąże się z brakiem zachowania okresu trwałości. Powołując się na poglądy doktryny (K. Borysewicz, "Change of control" podmiotów realizujących projekty unijne a ryzyko zwrotu dofinansowania, Monitor Prawniczy, rok 2015, nr 10, str. 521) autor skargi wskazał, że organ w okolicznościach niniejszej sprawy, jeśli kwestionuje wykonanie wskaźników projektu winien wykazać, że nie są one realizowane ani przez skarżącą ani przez spółkę B., która faktycznie realizowała projekt.

Strona nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, że spółka B. w wyniku wniesienia przez skarżącą do niej aportu za udziały w niej, uzyskała nieuzasadnioną korzyść. Nie można, jak czyni to organ, poprzestawać na porównaniu ceny za jaką sprzedał w 2014r. Syndyk Beneficjenta nieruchomości z zabudowaniami i wyposażeniem (wartość rynkowa), z wartością nominalną udziałów w zamian za wniesione aportem mienie. Wartość nominalna udziałów nie przesądza bowiem o wartości rynkowej udziałów, która może być większa, m.in. właśnie ze względu na wartość wniesionego wkładu. Co istotne, organ zdaje się nie kwestionować również, aby cena, za jaką syndyk w 2014r. sprzedał sporne inwestycje, odbiegała od cen rynkowych. Oznacza to, że brak jest w sprawie dowodów świadczących o tym, aby korzyść, jaką uzyskała spółka B. w związku z nabyciem mienia sfinansowanego w ramach przedmiotowego projektu, nie została Beneficjentowi "zrekompensowana" ekwiwalentnym świadczeniem. Ustalenia organu w tym względzie nie są w ocenie strony skarżącej wystarczające i nie spełniają wymogów art. 7 i 77 k.p.a..

Odnotowano w skardze, że oświadczenie zarządu spółki B., dotyczące niespełnienia przez nią kryterium MŚP, zostało złożone w dniu 16 czerwca 2014r. w celu wyjaśnienia, dlaczego spółka ta nie zamierza wstąpić w prawa i obowiązki Beneficjenta wynikające z umowy o dofinansowanie. W ocenie strony skarżącej oświadczenie to nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie dotyczącej statusu B. w kontekście ewentualnego niewykonania przez skarżącą obowiązków informacyjnych i zachowania trwałości projektu. Nie można na tej podstawie rozstrzygać o odpowiedzialności strony skarżącej. Organ winien zweryfikować to oświadczenie zwracając się o stosowne dane do spółki B. pozwalające na ustalenie statusu tej spółki w okresie trwałości projektu, który upłynął w dniu 30 października 2013r. (czyli trzy lata po zakończeniu realizacji projektu w dniu 31 października 2013r.). Ponieważ organ nie poczynił w tym względzie wymaganych ustaleń faktycznych, to trudno uznać, aby spełnił obowiązki wynikające z art. 7 i 77 k.p.a..

Podniesiono, że przy ustalaniu korekt należy brać pod uwagę, z jednej strony rodzaj lub stopień naruszenia, a z drugiej skutki finansowe naruszenia dla wydatków ze środków funduszy UE. Wysokość korekty, co do zasady powinna odpowiadać wartości nieprawidłowości. Punktem wyjścia dla ustalenia korekty powinno być ustalenie tej wartości. Oznacza to, że brak jest podstaw do nakładania korekty za naruszenia mające wyłącznie charakter formalny, które nie wywołują żadnych skutków finansowych. Rozważania organu w tym zakresie powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy w ocenie strony wskazuje, że brak jest podstaw do uznania, jakoby doszło do "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. Przedstawione przez organ uchybienia mają charakter formalny i nie wywołują żadnych skutków finansowych, zagrażających interesowi publicznemu. Nie doszło również do naruszenia obowiązku zachowania okresu trwałości, skoro inwestycje poczynione przez skarżącą w trakcie realizacji projektu ze spornych środków finansowych były w tym okresie wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w tym projekcie. W efekcie, pomimo zmiany właściciela tych inwestycji, udało się zachować wskaźniki realizacji projektu, a nawet osiągnąć lepsze wyniki (zwiększyć produkcję i zatrudnienie).

Podniesiono, że uzasadnione jest uchylenie również decyzji z dnia "[...]", ponieważ organ w przedmiotowej decyzji powiela błędy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Wskazano ponadto, że nawet jeśli uznać, że Beneficjent nie zachował okresu trwałości i zaprzestał działalności, przenosząc inwestycję na spółkę B., jak przyjmuje organ, to w takim wypadku uznać należy w okolicznościach niniejszej sprawy, że nie będą miały zastosowanie przepisy art. 57 ust. 1-4 rozporządzenia 1083/2006. Taka bowiem "zasadnicza modyfikacja" będzie wynikała z zaprzestania działalności produkcyjnej, spowodowanego upadłością niewynikającą z oszukańczego bankructwa. W niniejszej sprawie nie budzi bowiem wątpliwości, że Beneficjent per se zaprzestał działalność produkcyjnej w związku z popadnięciem w stan upadłości. Z tego właśnie powodu przeniósł mienie sfinansowane w trakcie projektu na inny podmiot, aby mógł wykorzystać go zgodnie z przeznaczeniem. Potwierdzeniem powstania stanu upadłości Beneficjenta jest postanowienie Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 4 kwietnia 2013r. sygn. akt "[...]", ogłaszające jej upadłość. Organ nie przedstawił również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, aby bankructwo Beneficjenta miało charakter oszukańczy. Spełnione zostały zatem przesłanki przewidziane w art. 57 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006, wyłączające obowiązek dochodzenia przez Państwo Członkowskie zwrotu dofinansowania nawet w przypadku "znaczącej modyfikacji" projektu.

Autor skargi nie zgodził się z wnioskowaniem organu, jakoby przepis art. 57 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006 dotyczył jedynie przypadku, gdy zaprzestanie działalności produkcyjnej nastąpiło dopiero po ogłoszeniu upadłości beneficjenta przez właściwy sąd powszechny. W skardze oceniono, że stan upadłości (niewypłacalności), choć oczywiście jest stanem faktycznym, musi jednak spełniać określone przez przepisy prawa wymogi, aby stanowiły przesłankę wydania przez sąd gospodarczy postanowienia o ogłoszeniu upadłości danego podmiotu. Postanowienie sądowe o ogłoszeniu upadłości jedynie potwierdza stan upadłości (niewypłacalności) danej osoby, ale jednocześnie wywołuje skutki prawne, m.in. ingeruje w istniejące stosunki prawne łączące tę osobę z jego wierzycielami. Stąd postanowienie o ogłoszeniu upadłości tworzy szczególną sytuację prawną osoby, której to postanowienie dotyczy. Jednakże warunkiem takiego ogłoszenia jest uprzednie faktyczne zaistnienie stanu spełniającego ustawowe kryteria upadłości (niewypłacalności). Nie może być zatem postępowania upadłościowego, jeśli wcześniej nie będzie stanu upadłości (niewypłacalności).

Podkreślono, że argumentacja organu w tym względzie prowadzi do nieakceptowalnych wniosków. Oznaczałoby to bowiem, że zastosowanie przepisu art. 57 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006 jest uzależnione od sprawności działania sądu orzekającego o upadłości. Beneficjenci, którzy w związku ze swoją niewypłacalnością, nie byli w stanie kontynuować działalności stanowiącej warunek zachowania okresu trwałości, mogliby być pozbawieni "dobrodziejstwa" wspomnianego przepisu nie ze swojej winy, a ze względu na upływ czasu niezbędny na rozpatrzenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Trudno zaś uznać, aby ustawodawca unijny uzależniał skuteczność swoich przepisów od sprawności działania sądów orzekających o upadłości.

W niniejszej sprawie Beneficjent zbył na rzecz spółki B. inwestycje sfinansowane dzięki spornym środkom jeszcze przed uzyskaniem postanowienia o ogłoszeniu upadłości, ale już po złożeniu wniosku o upadłość. Ogłoszenie zatem przez Sąd Rejonowy w "[...]" upadłości Beneficjenta potwierdziło, że znajdował się w stanie upadłości (niewypłacalności), czego efektem była m.in. utrata możliwości dalszej produkcji zadeklarowanego w projekcie produktu i konieczność zbycia przedsiębiorstwa sfinansowanego w ramach tego projektu na rzecz innego podmiotu, który mógł kontynuować produkcję i "wykorzystać" dofinansowanie zgodnie z jego przeznaczeniem. Wadliwe zaś jest powoływanie się przez organ na wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 maja 2015r., sygn. akt I SA/Kr 110/15, jako że nie jest ono adekwatne do niniejszej sprawy. W sprawie rozstrzyganej przez WSA w Krakowie nie ogłoszono upadłości beneficjenta.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie w całości, jako całkowicie bezzasadnej i niemającej usprawiedliwionych podstaw. Organ uznał za całkowicie niezrozumiałe oraz bezzasadne przytoczenie podstaw zaskarżenia wymienionych w petitum skargi. Ocenił, że dokonał wszechstronnego zebrania i rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a jednocześnie bardzo rzetelnie uzasadnił swoje stanowisko w treści decyzji. Organ oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, prawidłowo stosując wskazane w treści decyzji przytoczone przepisy. Podkreślił, że dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie, opierając się o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy, prawidłowo stosując obowiązujące przepisy prawa. W konsekwencji za niezrozumiałe i niemające jakichkolwiek podstaw uznał uzasadnienie podstaw zaskarżenia przytoczone w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 133 tej ustawy, sąd dokonuje oceny decyzji na podstawie akt sprawy. Z kolei, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne nie są sporne. Strona skarżąca nie zgodziła się natomiast z kwalifikacją prawną ustalonego stanu faktycznego. Należy wskazać, że sąd administracyjny nie dokonuje oceny słuszności, celowości działań strony skarżącej. Jako sąd prawa ocenia jej zachowania z punktu widzenia legalności, tzn. czy jej działania były zgodne z prawem. I w konsekwencji, czy negatywna ocena działań strony skarżącej, która została dokonana przez IZ nie narusza prawa. A zatem przedmiotem oceny Sądu jest ocena legalności postępowania IZ Mając na względzie te uwagi należy uznać, że dokonana przez IZ kwalifikacja ustalonego stanu faktycznego nie narusza prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia z dnia 11 grudnia 2014 r. , sygn.. akt II GSK 1644/13 wskazał, że "Pod pojęciem "inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków", o których mowa w art. 208 ust. 1 u.f.p. należy rozumieć reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystywaniu środków pomocowych. Reguły te nie są przedmiotem regulacji prawa unijnego. Z kolei w prawie krajowym systemy realizacji programów operacyjnych krajowych i regionalnych tworzone są przede wszystkim aktami niemającymi waloru przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Projekty są realizowane przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, która stanowi podstawowe źródło uprawnień i obowiązków jej stron, w tym beneficjenta. W związku z tym należy zauważyć, że istotne naruszenie przez skarżącą procedury obowiązującej przy wykorzystaniu otrzymanego dofinansowania, określonej w Umowie, a polegające na rozpoczęciu prac nad projektem przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie projektu, stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia, że zaistniała przesłanka określona w art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. uzasadniająca wydanie decyzji określającej kwotę dofinansowania podlegającą zwrotowi".

Sąd nie podzielił zarzutów skargi, że rzekomo beneficjent dopuścił się tylko uchybień formalnych. Ma rację IZ, że Spółka zaniechała realizacji projektu przed ogłoszeniem upadłości. Sąd Rejonowy w "[...]" Wydział Gospodarczy postanowieniem z dnia 04.04.2013r. sygn. akt "[...]" ogłosił upadłość Beneficjenta obejmującą likwidację jego majątku, i wezwał wierzycieli upadłego do zgłaszania sędziemu komisarzowi swoich wierzytelności. IP nie posiadając informacji o ogłoszeniu upadłości Beneficjenta, zamierzała przeprowadzić w dniu 27.05.2013r. kontrolę. Zespół kontrolny nie został jednak wpuszczony na halę produkcyjną, a w raporcie kontroli stwierdzono, że "projekt w miejscu realizacji nie jest praktycznie realizowany". Kontrolujący nie zastali na miejscu realizacji projektu żadnej osoby z ramienia Beneficjenta, oprócz jego byłego pracownika, będącego już wówczas pracownikiem spółki B., w której Beneficjent został udziałowcem w zamian za aport w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Aportu dokonano w dniu 15.01.2013r..

Postępowanie upadłościowe ma charakter egzekucji uniwersalnej. Dnia 21 maja 2013r. pomiędzy spółką B. a syndykiem została zawarta umowa w formie aktu notarialnego, w której uznano na podstawie art. 128 Prawa upadłościowego i naprawczego za bezskuteczną wobec masy upadłości czynność wniesienia aportu z dnia 15.01.2013r..

Treść art. 128 p.u.n. skutkująca z mocy samego prawa bezskutecznością umów pomiędzy reprezentantami upadłej spółki a ich małżonkami oparta jest na domniemaniu, że czynność taka dokonana jest z założenia w celu pokrzywdzenia pozostałych wierzycieli upadłego. Dokonanie takiej czynności przez strony bezskutecznej umowy jako podjętej w celu pokrzywdzenia wierzycieli, jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Strony takiej umowy naruszają zatem zasady współżycia społecznego.

Na gruncie Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 zasadą jest konieczność utrzymania okresu trwałości projektu i jego celu (art. 57 ust. od 1 do 4). W każdej sytuacji modyfikacji projektu dochodzi do obowiązku zwrotu pobranych środków przez beneficjenta.

W rozpoznawanej sprawie art. 57 ust. 5 wskazanego rozporządzenia nie ma zastosowania. Realizacja projektu została zakończona przed ogłoszeniem upadłości Spółki. Zakończenie działalności gospodarczej Spółki nastąpiło z dniem wniesienia aportu do innej spółki w dniu 15.01.2013r.. A zatem nie można zgodzić się ze stanowiskiem Syndyka, że do modyfikacji projektu doszło w związku z ogłoszeniem upadłości Beneficjenta (04.04.2013r.). W rezultacie stosowanie przepisu art. 57 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006 jest wyłączone, a Beneficjent zobowiązany jest zwrócić otrzymane dofinansowanie, gdyż IP rozwiązała z nim umowę o dofinansowanie.

Na gruncie rozporządzenia nr 1083/2006 (art. 2 pkt 7), nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Niezachowanie wymogu trwałości projektu stanowi naruszenie art. 57 ust. 1 rozporządzenia, jest zatem nieprawidłowością w rozumieniu art. 2 pkt 7.

Stwierdzenie nieprawidłowości obliguje państwo członkowskie do dokonania korekty finansowej, polegającej na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Dokonując korekty, państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze (art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006). W tym kontekście w ocenie Sądu w pełni trafne są wywody organu, który wykazuje, że niedotrzymanie okresu trwałości stanowi jedną z najpoważniejszych nieprawidłowości, jakich może się dopuścić beneficjent przy realizacji projektu. Jak już wskazano wyżej, trwałość realizacji projektu nadaje sens dofinansowaniu, które nie ma charakteru wsparcia doraźnego, lecz systemowego, mającego przyczyniać się do wzrostu gospodarczego, zwiększania konkurencyjności i zatrudnienia, to jest bowiem istota wspólnotowej polityki spójności (por. pkt 2 preambuły do rozporządzenia nr 1068/2006).

Obowiązek zwrotu dofinansowania przez beneficjenta, który nie dochował wymogu trwałości projektu znajduje oparcie również w przepisach krajowych. Zgodnie z art. 208 ust. 1 u.f.p. z 2005 r., wydatki związane z realizacją programów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 2, 3a i 4 (m.in. środki pochodzące z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Rybołówstwa), są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Pod pojęciem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu mieszczą się zarówno art. 57 rozporządzenia nr 1083/2006, jak i umowa o dofinansowanie. Wykorzystanie środków niezgodnie z tymi procedurami rodzi obowiązek zwrotu przez beneficjenta (art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. z 2005 r.). Warto jednak zwrócić uwagę na przyjmowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakres kognicji sądu administracyjnego w ramach badania legalności decyzji wydawanej na podstawie art. 211 pkt 4 u. f. p. z 2005 r., który nie obejmuje kwestii związanych z rozwiązaniem umowy o udzielenie dofinansowania (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II GSK 732/11, niepubl.), ponieważ decyzja obejmuje określenie kwoty przypadającej do zapłaty wraz z odsetkami i terminu zapłaty. IP rozwiązała z Beneficjentem za wypowiedzeniem ww. umowę o dofinansowanie i wezwała go do zwrotu nienależnie pobranych środków w kwocie 469.830,80 zł wraz z należnymi odsetkami. Pismo adresowane na Spółkę odebrała osoba uprawniona w Kancelarii Syndyka w dniu 27.06.2013r.. W treści ww. pisma IP wskazała, iż Beneficjent zaprzestając realizacji projektu nie osiągnął zakładanego trzyletniego okresu trwałości projektu, który miał upłynąć z dniem 30.10.2013r.. Następnie Syndyk pismami z dnia 21.08.2013r., 03.09.2013r. i 25.09.2013r. podał, że ogłoszono upadłość ww. Spółki i oświadczył, że nie przystępuje do postępowania prowadzonego przez Zarząd Województwa i nie będzie w nim uczestniczyć.

Syndyk masy upadłości nie wytoczył powództwa p-ko IP w przedmiocie bezskuteczności rozwiązania umowy o dofinasowanie. W tym postępowaniu sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania tej kwestii. Przy badaniu legalności decyzji wydawanej na podstawie art. 211 pkt 4 u. f. p. z 2005 r., zakres kognicji Sądu nie obejmuje kwestii związanych z rozwiązaniem umowy o udzielenie dofinansowania.

W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi, że Beneficjent per se zaprzestał działalność produkcyjnej w związku z popadnięciem w stan upadłości. W związku z tym za bezprzedmiotowy należy uznać zarzut, że Organ nie przedstawił żadnych okoliczności, które wskazywałyby, aby bankructwo Beneficjenta miało charakter oszukańczy.

W postanowieniu z dnia 21 marca 2013r., sygn.. akt III CZP 9/13 Sąd Najwyższy odmówił odpowiedzi na pytanie : Czy dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie o zwrot świadczenia spełnionego tytułem zwrotu dofinansowania, jako środków pobranych nienależnie w rozumieniu art. 211 i art. 145 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o finansach publicznych (Dz.U. z 2005 roku, Nr 249, poz. 2104, ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 grudnia 2006 roku o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2006 roku, Nr 249, poz. 1832), w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 roku, Nr 157, poz. 1241, ze zm.). W uzasadnieniu postanowienia wskazał m. in., "Wyłączenie drogi sądowej w odniesieniu do zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania połączone zostało z wydaniem decyzji i dotyczyć może jedynie kwestii nią kształtowanych oraz wiążących się z egzekwowaniem określonych nią należności. A zatem brak uznania przez sędziego komisarza w postępowaniu upadłościowym zgłoszonej wierzytelności, wynikał z braku istnienia decyzji o zwrocie dofinasowania.

Z uwagi na to orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 p.p.s.a.