Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 799/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 30 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2024 roku wniosku C. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi C. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 października 2023 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: I. odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi; II. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 października 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "SKO") przywróciło termin do wniesienia odwołania (pkt 1 sentencji decyzji) oraz utrzymało w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji (pkt 2 sentencji decyzji). Decyzję tą doręczono stronie postępowania – C. C. (zwanej dalej "skarżącą") – w dniu 27 października 2023 r.

Pismem z dnia 29 listopada 2023 r. skarżąca złożyła skargę na ww. decyzję SKO oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skarżąca choruje od października 2023 r., a od dnia 2 listopada 2023 r. choruje na grypę. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że w dniach 2-22 listopada 2023 r. skarżąca była obłożnie chora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1-3 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Jeżeli wniosek dotyczy wniesienia skargi, wniosek ten należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie albo bezczynność jest przedmiotem skargi. Przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że tylko kumulatywne spełnienie przesłanek warunkujących przywrócenie terminu może wywołać zamierzony skutek prawny. Innymi słowy, niespełnienie choćby jednej przesłanki przywrócenia terminu jest jednoznaczne z odmową jego przywrócenia.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w zakresie terminowości wniesienia skargi. Pozostałe przesłanki zostały spełnione, ale to nie ma już żadnego wpływu na ostateczny wynik sprawy.

Należy zwrócić uwagę, że decyzja SKO została doręczona skarżącej w dniu 27 października 2023 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru załączonego do nadesłanych przez SKO akt administracyjnych. Mając na względzie metodykę obliczania terminów procesowych, zgodnie z art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 27 listopada 2023 r. (poniedziałek). Do tego dnia powinna zostać wniesiona skarga, aby nadać jej dalszy bieg. Skarżąca wniosła swoją skargę w dniu 29 listopada 2023 r., o czym świadczy stempel na kopercie (k. 4 akt sądowych), w której skargę nadano: "[...]*". Oznacza to istotnie, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Aby termin ten został przywrócony, skarżąca musi uprawdopodobnić, że uchybienie terminowi miało miejsce bez jej winy.

Skarżąca podniosła, że choruje od października 2023 r. Podniosła także, że od dnia 2 listopada 2023 r. chorowała na grypę. To twierdzenie potwierdził lekarz internista, który wystawił zaświadczenie lekarskie. Z treści tego dokumentu wynika, że skarżąca była obłożnie chora w dniach 2-22 listopada 2023 r. Sąd nie wątpi w powagę stanu zdrowia skarżącej, ale zauważyć trzeba, że stan niedyspozycji ustał z upływem 22 listopada 2023 r. Przypomnienia wymaga w tym momencie fakt, że tego dnia termin do wniesienia skargi jeszcze nie upłynął. Trwał, aż do poniedziałku 27 listopada 2023 r. Oznacza to, że niezależnie od stanu zdrowia skarżącej, miała ona możliwość do terminowego wniesienia skargi do tut. Sądu. Przedstawione do akt zaświadczenie lekarskie w żaden sposób nie uprawdopodobnia tego, że w dniu 27 listopada 2023 r. skarżąca nie miała możliwości wniesienia skargi na decyzję SKO. Poważne wątpliwości Sądu budzi dodatkowo fakt, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane z datą 14 listopada 2023 r. Pojawia się bowiem wątpliwość, jak można było wydać zaświadczenie, w którym wskazuje się przyszłą datę zakończenia choroby.

Jeżeli strona odzyskała możliwości do dokonania czynności procesowej z zachowaniem terminu, to należy stwierdzić, że jej wcześniejsza niedyspozycja w żaden sposób nie wpływa na wykazanie braku winy, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 13/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [zwanej dalej "CBOSA"] na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawem strony jest dokonywanie czynności procesowej w każdym dniu terminu do dokonania tejże czynności (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 13/14, dostępne w CBOSA). Ostatniego dnia biegu terminu do wniesienia skargi, skarżąca nie była obłożnie chora, co wyklucza treść zaświadczenia lekarskiego. Konstatacja, że skarżąca nadal wymaga leczenia nie może wywoływać pozytywnego dla skarżącej skutku. Wymóg leczenia jest bowiem zbyt enigmatycznym określeniem, a w orzecznictwie podnosi się, że istnienie konkretnej jednostki chorobowej może wpływać na ocenę braku winy strony skarżącej. Należy zatem wykazać, że choroba była takiego rodzaju, że uniemożliwiała wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej, że jej rodzaj, czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt III OZ 522/23, dostępne w CBOSA).

Powyższe dowodzi temu, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w zakresie uchybienia terminu do wniesienia skargi. Pamiętając, że tylko kumulatywne spełnienie przesłanek z art. 87 p.p.s.a. może skutkować przywróceniem terminu do dokonania czynności Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi (pkt I sentencji postanowienia).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z kolei w myśl § 3 powołanego przepisu: "Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym." Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a.: "Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie". Skarga powinna zostać złożona najpóźniej w dniu 27 listopada 2023 r. Wniesiono ją dwa dni później, tj. w dniu 29 listopada 2023 r., a więc doszło do naruszenia, które nie pozwala Sądowi na merytoryczną ocenę skargi. Skarga została wniesiona po terminie, co z kolei wyczerpuje przesłankę odrzucenia jej szczególnie, że nie powiodła się próba przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Upływ jego sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny wniesioną skargę odrzuca się na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 2458/11, dostępne w CBOSA).

Z uwagi na imperatywny charakter przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a także fakt, że ziściła się wskazana przesłanka, Sąd nie może podjąć innego rozstrzygnięcia, gdyż jest związany powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o zaistnieniu okoliczności uzasadniającej odrzucenie skargi. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę (pkt II sentencji postanowienia).