Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 308/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z 16 listopada 2022 r. Minister Infrastruktury (dalej: "organ", "GIS"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "K.p.a."), art. 34 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195, z późn. zm.), § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 210, poz. 1792, dalej: "rozporządzenie w sprawie rzeczoznawców"), po rozpatrzeniu wniosku A. S. (dalej: "Strona", "Skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z 31 sierpnia 2022 r. nr [...] odmawiającą dopuszczenia Strony do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa ogólnego bez obiektów ochrony zdrowia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że Strona pismem z 24 sierpnia 2022 r. złożyła wniosek o nadanie uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa ogólnego bez obiektów ochrony zdrowia, w oparciu o rozporządzenie w sprawie rzeczoznawców, załączając dokumenty określone w § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców.

GIS rozpoznając ponownie sprawę podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z 31 sierpnia 2022 r. odmawiającej dopuszczenia Strony do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa ogólnego bez obiektów ochrony zdrowia. GIS powołał się na treść § 2 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców i wyjaśnił, że Strona ukończyła studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności remonty budowli i konserwacji budowli zabytkowych uzyskując tytuł inżyniera budownictwa oraz studia drugiego stopnia na kierunku budownictwo w specjalności technologia i organizacja budownictwa uzyskując tytuł magistra inżyniera, przedstawiona jednak przez Stronę dokumentacja nie potwierdza ukończenia wymaganej specjalności studiów wyższych, wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, to jest inżynierii budowlanej. W związku z czym GIS uznał, że Strona nie spełniła wymogu umożliwiającego dopuszczenie Jej do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. Organ dodał, że studia ukończone przez Stronę ponad wszelką wątpliwość nie zostały wymienione w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, a wykładnia omawianego przepisu dokonana przez organ, oparta o wykładnię językową, jest jasna i nie pozostawia żadnych wątpliwości natury prawnej, co do ich treści. Zdaniem organu Strona, sięgając do reguł wykładni celowościowej dokonuje wykładni wskazanego przepisu, która prowadzi do stwierdzeń w sposób oczywisty nie mających oparcia w ich treści, co uznać należy za zabieg niedopuszczalny (clara non sunt interpretanda). GIS stwierdził, że realizacja postulatu Strony wymagałaby w istocie zmiany treści normy rozporządzenia. W takim przypadku organ nie wykładałby jednak normy prawnej, ale tworzyłby tę normę.

Pismem z 21 grudnia 2022 r. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GIS z 16 listopada 2022 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) § 6 w zw. z § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, poprzez jego błędną wykładnię, sprzeczną z zasadami wykładani prawa i logiki, polegająca na uznaniu, iż osoba, która pragnie przystąpić do egzaminu na rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa ogólnego bez obiektów ochrony zdrowia musi legitymować się nazwą specjalności "inżynieria budowlana", podczas gdy zgodnie z § 3 ust. 1-5 oraz § 46a i 46b rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie studiów z dnia 27 września 2018 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 661) w polskim porządku prawa studiów niejednolitych (I i II stopnia), zwłaszcza w zakresie kierunków technicznych nie istnieje nawet obowiązek wpisywania na dyplomie studiów wyższych inżyniera czy też magistra inżyniera specjalizacji czy specjalności, zaś kwestia określenia obecnie zwanego profilu studiów (specjalności) leży w wyłącznej kompetencji uczelni wyższej i nie jest obowiązkowa. Stąd też wskazany w zaskarżonych decyzjach zarzut braku specjalności "inżynieria budowlana" jako przeszkoda do przystąpienia do egzaminu na rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa ogólnego bez obiektów ochrony zdrowia wobec absolwenta studiów wyższych na kierunku budownictwo I i II stopnia, posiadającego dyplom magistra inżyniera jest sprzeczny z prawidłową wykładnią ww. przepisów i w myśl obowiązujących przepisów o szkolnictwie wyższym niemożliwym do usunięcia przez ubiegającą się o przystąpienie do tegoż egzaminu Skarżącą,

2) art. 34 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, poprzez jego błędne

zastosowanie i odmówienie Skarżącej dopuszczenia do egzaminu na rzeczoznawcę ds sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa ogólnego, podczas gdy w przypadku spełnienia przesłanek wskazanych w rozporządzeniu organ winien Skarżącą dopuścić do egzaminu na ww. rzeczoznawcę,

3) art. 81 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2022 r., poz. 574) zgodnie z którym Minister właściwy ds. szkolnictwa wyższego i nauki określi w drodze rozporządzenia 1) wymagania dotyczące programów studiów 3) zakres informacji zawartych we wniosku o pozwolenie na utworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu, dokumenty dołączane do wniosku oraz sposób składania wniosku, poprzez jego pominięcie i niedostrzeżenie przez GIS, iż obecnie nikt nie byłby w stanie przystąpić do egzaminu na rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznego w zakresie budownictwa ogólnego, gdyż obecnie nie istnieje pojęcie "specjalności czy specjalizacji" o nazwie "inżynieria budowlana" od lat, nawet w zakresie dyspozycji od Ministra właściwego ds szkolnictwa wyższego wobec uczelni, więc uczelnie nie mają obowiązku nadawania specjalności a jedynie profil studiów, który to ma wskazywać na dziedzina wiedzy związaną z rozwojem studenta (profil praktyczny) oraz posiadaniem wiedzy naukowej i rozwoju badań naukowych na uczelni (profil akademicki),

4) § 19 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie studiów z dnia 27 września 2018 r. (Dz. U z 2021 r. poz. 661, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przez GIS przy wydaniu zaskarżonej decyzji, podczas gdy przepis ten jednoznacznie wskazuje, iż dyplom studiów wyższych ma zawierać: kolejny, w ramach uczelni, numer dyplomu ukończenia studiów, numer albumu, imiona i nazwisko studenta, rok urodzenia, datę rozpoczęcia studiów, kierunek, poziom, profil i formę studiów, datę złożenia egzaminu dyplomowego i tytuł zawodowy - co oznacza, iż weryfikowanie literalne "specjalności inżynieria budowlana", wykładane literalnie wprost bez uwzględnienia powyższego przepisu prowadziłoby do niemożności przedłożenia przez Skarżącą czy też innego zdającego wpisu dyplomu z taką specjalnością, gdyż jest to żądanie ponad prawem o szkolnictwie wyższym,

5) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji GIS zarówno w I jak i II instancji w zakresie wyjaśnienia podstaw do utrzymania decyzji organu I instancji, w mocy oraz wyjaśnienia przyczyn domagania się na dyplomie studiów wyższych I i II stopnia na kierunku budownictwo wpisu o nazwie "inżynieria budowlana", podczas gdy większość uczelni polskich technicznych nie nadaje od lat takiej specjalności,

6) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji GIS motywów jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzję, skoro powołując się na wykładnię literalną przepisu uprawniającego do dopuszczenia egzaminu na rzeczoznawcę ds sanitarnohigienicznego nie dostrzegł, że oznaczenie specjalności (specjalizacji czy profilu) od lat na studiach inżynieryjskich nie jest pojęciem prawa powszechnie obowiązującego i skąd absolwent kierunku budownictwa ma uzyskać specjalność "inżynieria budowlana" podczas gdy jest to raczej termin pojęciowy w budownictwie niż obecny profil studiów,

7) art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prawdy obiektywnej polegające na błędnych ustaleniach faktycznych poczynionych przez GIS jako organ II i I instancji w szczególności:

a) braku ustalenia rodzaju specjalności występujących na rynku pracy nadawanych w ramach uprawnień budowlanych wraz z wydaniem przez uczelnię wyższą akredytowaną przez Ministra ds. Szkolnictwa Wyższego tytułu inżyniera, magistra na kierunku budownictwo,

b) zaniechania nawet po zarzutach wskazanych w odwołaniu weryfikacji zakresu uprawnień, które przysługują absolwentowi kierunku budownictwa Technologia i organizacja budownictwa,

c) pominięcia analizy dowodów w szczególności przedmiotów stanowiących podstawę studiów Skarżącej na kierunku budownictwo wskazujących na pokrewne przedmioty z dawną specjalnością "inżynieria budowlana",

d) braku ustalenia, iż w obecnych programach studiów wyższych nie występuje pojęcie prawne specjalizacji ani specjalności, a jedynie profil studiów zależny od systemu punktowego ECTS mające wpływ na miarę nakładu studenta w zakresie kształcenia się, zaś studia odbywają się na kierunku, poziomie, profilu (art. 53 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2022 r., poz. 574),

e) pominięcia faktu notoryjnego przez organ, iż zmiana profilu czy specjalności leży wyłącznie w gestiach uczelni wyższej i może być zmieniana corocznie, co potwierdzają chociażby informacyjne broszury poszczególnych politechnik na terenie RP,

f) pominięcia faktu, iż czytając literalnie wprost dyplomy studiów niestacjonarnych wydawanych na rynku od wielu lat nie istnie obowiązek wpisywania na nie specjalizacji czy specjalności zarówno na kierunku budownictwo, jak też na innych niejednolitych wydziałach technicznych uczelni wyższych, co nie może stanowić zarzutu wobec skarżącej w zakresie rzekomego braku jej uprawnień ocenianych pod kątem wykształcenia.

Skarżąca wniosła również na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a.") o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do akt postępowania przed organem I i II instancji oraz do skargi wymienionych szczegółowo w skardze.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację popierającą zarzuty.

W odpowiedzi na skargę GIS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko oraz argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa.

Zaskarżoną decyzją GIS utrzymał w mocy swoją decyzja z 31 sierpnia 2022 r. odmawiającą dopuszczenia Skarżącej do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa ogólnego bez obiektów ochrony zdrowia.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 34 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 2 i § 6 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców. Zgodnie z art. 34 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Główny Inspektor Sanitarny może osobie posiadającej wymagane kwalifikacje nadać, z zastrzeżeniem ust. 2, w określonym zakresie oraz cofnąć uprawnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych do uzgadniania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. W myśl natomiast § 6 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, do egzaminu kwalifikacyjnego, zwanego dalej "egzaminem", dopuszcza się kandydata po stwierdzeniu przez Głównego Inspektora Sanitarnego spełnienia wymagań określonych odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 oraz po uiszczeniu opłaty, o której mowa w § 16 ust. 1. Zgodnie natomiast z § 2 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, uprawnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych do uzgadniania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, zwane dalej "uprawnieniem rzeczoznawcy", przyznaje się osobie, która: 1) ukończyła studia wyższe na kierunku

architektura i urbanistyka lub inżynieria środowiska w specjalności inżynieria sanitarna albo na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana; 2) ma co najmniej dziesięcioletnią praktykę zawodową w zakresie ukończonego kierunku studiów, o którym mowa w pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 2; 3) złożyła, z wynikiem pozytywnym, egzamin kwalifikacyjny (ust. 1). W przypadku osoby, która ukończyła studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana, praktyka zawodowa powinna obejmować praktykę w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego (ust. 2).

Skarżąca, jak stwierdził GIS, nie spełniła wymogu, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, ponieważ nie ukończyła studiów wyższych na kierunku architektura i urbanistyka lub inżynieria środowiska w specjalności inżynieria sanitarna ani na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana. Skarżąca jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych sprawy, ukończyła studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności remonty budowli i konserwacji budowli zabytkowych uzyskując tytuł inżyniera budownictwa oraz studia drugiego stopnia na kierunku budownictwo w specjalności technologia i organizacja budownictwa uzyskując tytuł magistra inżyniera. Skarżąca do swojego wnioski z 24 sierpnia 2022 r. załączyła dyplomu ukończenia studiów I stopnia na Politechnice Ś. w K. na kierunku budownictwo, na wydziale budownictwa Lądowego z 29 maja 1996 r., nr 12336, nadającego tytuł inżyniera budownictwa oraz dyplomu ukończenia studiów II stopnia na Politechnice Ś. w K. na kierunku budownictwo, na wydziale technologia i organizacja budownictwa z 15 stycznia 2013 r., nr [...], nadającego tytuł magistra inżyniera. Załączone dyplomy nie potwierdzają zatem ukończenia przez Skarżącą wymaganej specjalności studiów wyższych, wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, to jest inżynierii budowlanej.

Powyższe okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości w sprawie i nie są kwestionowane przez Skarżącą. Skarżąca stoi natomiast na stanowisku, że pomimo brzmienia § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, nie musiała legitymować się specjalnością o nazwie "inżynieria budowlana" ponieważ w obecnym porządku prawnym nie wskazuje się na dyplomie studiów wyższych kierunków technicznych specjalizacji czy też specjalności, ponadto od lat nie istnieje pojęcie "specjalności czy specjalizacji" o nazwie "inżynieria budowlana", a więc obecnie nikt nie byłby w stanie przystąpić do egzaminu na rzeczoznawcę ds.

sanitarnohigienicznego w zakresie budownictwa ogólnego. Dlatego zdaniem Skarżącej, GIS był zobligowany do dokonania celowościowej wykładni § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, uwzględniającej obowiązujące obecnie przepisy o szkolnictwie wyższym i na tej podstawie dokonać oceny kwalifikacji Skarżącej do uzyskania uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych.

Odnosząc się do powyższego stanowiska Skarżącej, należy przede wszystkim podkreślić, że opiera się ono na przepisach ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz przepisach wykonawczych, obowiązujących od 2018 r. Skarżąca natomiast przedłożyła dyplom ukończenia studiów I stopnia na Politechnice Ś. w K.na kierunku budownictwo, na wydziale budownictwa Lądowego nadający tytuł inżyniera budownictwa z 29 maja 1996 r. oraz dyplom ukończenia studiów II stopnia na Politechnice Ś. w K. na kierunku budownictwo, na wydziale technologia i organizacja budownictwa nadający tytuł magistra inżyniera z 15 stycznia 2013 r. Skarżąca uzyskała zatem ww. wykształcenie w trakcie obowiązujących przed 2018 r. przepisów o szkolnictwie wyższym. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że obecnie nikt, a więc i Skarżąca nie byłaby w stanie przystąpić do egzaminu na rzeczoznawcę sanitarnohigienicznego w zakresie budownictwa ogólnego, skoro przed wejściem w życie obecnie obowiązujących przepisów o szkolnictwie wyższym, a więc przed 2018 r. możliwe było ukończenie studiów wyższych na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana. Skarżąca mogła zatem uzyskać wykształcenie pozwalające na spełnienie wymogu z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, uprawniającego do przystąpienia do egzaminu kwalifikacyjnego na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych.

Z powyższych względów Sąd stwierdza, że GIS nie naruszył § 6 w zw. z § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców oraz art. 34 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, odmawiając dopuszczenia Skarżącej do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa ogólnego bez obiektów ochrony zdrowia. Skarżąca nie wykazała bowiem ukończenia studiów wyższych na kierunku budownictwo w wymaganej specjalności inżynieria budowlana. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że wykładnia § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców oparta o wykładnię językową, jest jasna i nie pozostawia żadnych wątpliwości natury prawnej, co do treści tego przepisu. Wykładnia celowościowa natomiast, której domaga się Skarżąca, prowadziłaby w istocie do

niedopuszczalnej zmiany treści normy wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców.

W konsekwencji za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postepowania – art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W świetle powyższych wyjaśnień i prawidłowej wykładni przez GIS § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, określającego zakres ustaleń faktycznych jakie organ musiał dokonać w niniejszej sprawie, Sąd stwierdza, że GIS dokładnie wyjaśniły okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, wyczerpująco analizując cały materiał dowodowy sprawy, dokonując istotnych w sprawie ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego, co zostało w wyczerpujący sposób wyjaśnione w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd stwierdza, że nie doszło również w niniejszej sprawie do naruszenia art. 81 pkt 1 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 19 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 września 2018 r. w sprawie studiów, które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżąca natomiast niewątpliwie wykazała, że treść normy wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, nie współgra z obecną regulacją prawną w zakresie szkolnictwa wyższego, co jednak z powodów wyjaśnionych powyżej nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Podkreślenia wymaga, że GIS uwzględnił argumentację Skarżącej, co do rozbieżności treści normy wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców z obecną regulacją prawną w zakresie szkolnictwa wyższego i podjął odpowiednie działania legislacyjne, o czym powiadomił Sąd pismem nadesłanym przed rozprawą z 4 kwietnia 2023 r. Zmiany legislacyjne § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, pozwolą Skarżącej na ponowienie wniosku o nadanie uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa ogólnego bez obiektów ochrony zdrowia,.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, które wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnośnie wniosków dowodowych zawartych w skardze Sąd wyjaśnia, że w świetle art. 133 § 1 P.p.s.a., kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżone rozstrzygnięcie. Oznacza to, że wnioskowane przez Skarżącego w skardze dowody znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, Sąd był zobligowany uwzględnić z urzędu i nie wymagało to odrębnego wniosku Skarżącego. Odnośnie dowodów nie znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy Sąd wyjaśnia, że nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych w miejsce ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Sąd jedynie ocenia, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ odpowiadają wymogom prawnym i przedstawiają rzeczywisty obraz sprawy. Dowody z dokumentów, Sąd może, w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a., przeprowadzić uzupełniająco w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Wnioski dowodowe zawarte natomiast w skardze, w świetle wcześniejszych wyjaśnień Sądu, nie miały istotnego znaczenia dla rozpoznania skargi nie stanowiły więc dowodów z dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości Sądu, a ponadto prowadziły one do tego aby Sąd dokonał własne ustalenia faktyczne w sprawie.

Ze wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.