Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 6/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  miała charakter rażący
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), asesor WSA Anna Milicka-Stojek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. w [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego 1. stwierdza, że Prezydent m.st. Warszawy dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. przyznaje od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz [...] sp. z o. o. w [...] sumę pieniężną w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych; 4. zasądza od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz [...] sp. z o. o. w [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

N. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie postępowania prowadzonego w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), wznowionego postanowieniem z 22 listopada 2004 r. W skardze wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu tego wyroku wraz z aktami sprawy; 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie [...] zł; 4) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że organ od 2019 r. prowadzi postępowanie zarejestrowane pod nr [...] Skarżący podał, że w tym okresie podjął co najmniej kilkadziesiąt prób kontaktu telefonicznego oraz odbył kilka spotkań z pracownikami organu, dążąc do jak najszybszego zakończenia sprawy. Pomimo wielokrotnych zapewnień ze strony pracowników organu o bliskim zakończeniu postępowania (a nawet już o sporządzeniu projektu rozstrzygnięcia i oczekiwaniu na ostateczny podpis) nigdy nie doszło do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał, że od trzech lat, z częstotliwością około jednego telefonu na tydzień, monitował działania pracowników organu. W odpowiedzi pracownicy organu stale utrzymywali, że orzeczenie w sprawie zostało już przygotowane, a jedynie z powodów organizacyjnych (np. urlopy), braków kadrowych (np. zmiana osoby prowadzącej postępowanie - już po przygotowaniu projektu decyzji), czy też formalnych (np. zmiana publikatorów powołanych w treści decyzji ustaw) organ nie ma możliwości formalnego zakończenia postępowania. Wobec braku jakichkolwiek widoków na zakończenie przedmiotowego postępowania skarżący wniósł 17 marca 2022 r. ponaglenie na bezczynność organu (które zostało doręczone organowi 21 marca 2022 r.). Ponaglenie wraz z aktami postępowania zostało przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie dopiero 23 maja 2022 r., po wielokrotnych monitach skarżącego i kontaktach telefonicznych z organem. Znamiennym jest, że nawet w tym przypadku organ działał z naruszeniem art. 37 § 4 kpa. Przekazanie akt postępowania powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Tymczasem organowi samo przekazanie akt zajęło 63 dni. W odpowiedzi na wniesione ponaglenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 12 lipca 2022 r. orzekło, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i zobowiązało organ do wydania rozstrzygnięcia do 31 sierpnia 2022 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wskazało, że "z akt sprawy wynika, że organ l instancji zgromadził materiał dowodowy dający podstawę do wydania decyzji merytorycznie kończącej postępowanie. Okoliczność ta daje podstawę do uznania zażalenia za zasadne i wyznaczenia terminu do zakończenia postępowania". Ponownie - pomimo przekroczenia aż o 96 dni terminu wyznaczonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie - organ nie wydał decyzji, a kolejne kontakty telefoniczne z pracownikami organu nie przynoszą rezultatu.

Zdaniem skarżącego postępowanie organu w niniejszej sprawie należy zakwaliﬁkować jako rażące naruszenie prawa. Sytuacja, w której strona czeka przez długi okres bezowocnie na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i wskazuje na rażące naruszenie prawa. Jedyne realne działania podjęte przez organ sprowadzają się do zarejestrowania sprawy. Ponadto organ nie wskazał dlaczego pozostaje w zwłoce, ani nie wyznaczył nowego terminu na załatwienie sprawy.

Jeżeli chodzi o zasądzenie sumy pieniężnej Spółka wskazała, że instytucja ta stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla skarżącego za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Instytucja grzywny oraz instytucja zasądzenia określonej sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego mają na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Rozwiązania te, w połączeniu z odszkodowaniem z ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, mają pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjną, a ich wymierzanie przez sąd w idealnie funkcjonującej administracji powinno być ostatecznością.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, powinien więc wziąć pod uwagę całość okoliczności sprawy (w tym okres bezczynności lub przewlekłego postępowania) i podjąć ewentualną decyzję o negatywnych skutkach finansowych dla organu administracji.

Skarżący podkreślił, że 14 czerwca 2002 r. nabył prawo użytkowania wieczystego gruntu o pow. [...] m2, oznaczonego jako działka nr [...] w obrębie [...], położonego w [...] przy ul. [...] od wszystkich znanych i ujawnionych w księdze wieczystej spadkobierców dawnych właścicieli tej nieruchomości, będących jej użytkownikami wieczystymi, którzy prawo to nabyli w wyniku wydania decyzji reprywatyzacyjnych i jest do dziś jej użytkownikiem wieczystym. Przez ostatnie 20 lat skarżący podejmuje działania mające na celu doprowadzenie do zrealizowania na przedmiotowej nieruchomości inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowego wraz z parkingiem podziemnym do rozpoczęcia której niezwykle istotna jest m.in. pewność, co do stanu prawnego nieruchomości, z uwagi na mające się rozpocząć wkrótce audyty prawne skarżącego i nieruchomości przez instytucje finansujące.

Skarżący podał, że nie bez znaczenia dla oceny zasadności zasądzenia na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości wskazanej w skardze są koszty ponoszone od lat na pomoc prawną. Podkreślił, że koszty te związane z podejmowanymi od kilku lat działaniami zmierzającymi do uzyskania decyzji w przedmiotowym postępowaniu nie byłyby konieczne, jeśli rozstrzygnięcie zapadłoby w terminach przewidzianych przepisami kpa. Całkowicie pasywna postawa organu powoduje więc z jednej strony przedłużanie postępowania z rażącym naruszeniem prawa oraz bez żadnej realnej przyczyny, a z drugiej strony dodatkowo konieczność ponoszenia kosztów przez skarżącego.

W ocenie skarżącego wyczerpane zostały wszelkie możliwe metody oddziaływania na organ w celu uzyskania decyzji w przedmiotowej sprawie. Postawa organu, który deklaruje gotowość do wydania decyzji w ciągu najbliższych tygodni, tylko po to, by zwieść skarżącego jest naganna i sprzeczna z wszelkimi zasadami płynącymi z polskiego oraz europejskiego prawodawstwa. W tej sytuacji skarżący utracił jakąkolwiek wiarę w rzetelność kolejnych deklaracji o gotowości do wydania decyzji przez organ. W tym kontekście zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że odnośnie działki nr [...] Prezydent m.st. Warszawy decyzją nr [...] z [...] października 1998 r. ustanowił prawo użytkowania wieczystego gruntu na rzecz spadkobierców dawnych współwłaścicieli hipotecznych: Z. R. w [...] niepodzielnej części, B. L. w [...] niepodzielnej części, E. K. w [...] niepodzielnej części, R. G. w [...] niepodzielnej części, A. D. w [...] niepodzielnej części oraz K. G. w [...] niepodzielnej części. Następnie powyższa decyzja została za zgodą stron zmieniona decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z [...] sierpnia 1999 r., w części dotyczącej zwrotu nakładów na przedmiotową nieruchomość poniesionych przez Skarb Państwa. Powyższe decyzje wobec ich niezaskarżenia stały się ostateczne. Aktem notarialnym Rep. A nr [...] z [...] czerwca 2002 r. (umowa sprzedaży) Z. R., B. L., E. K., R. M. G. i K. S. oraz A. D. zbyli na rzecz spółki pod firmą N. sp. z o.o. prawo użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działkę nr [...] wraz z prawem własności znajdujących się na gruncie budynków, stanowiących odrębne nieruchomości.

Prezydent m.st. Warszawy powziął informację, że w postępowaniu spadkowym po W. G., synu A. oraz kończącym je postanowieniu Sądu Rejonowego dla [...] z [...] kwietnia 1980 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku - które było podstawą wydania przedmiotowych decyzji - nie został uwzględniony jeden ze spadkobierców ustawowych tej osoby, a mianowicie jego syn W. G. Sąd Rejonowy dla [...] postanowieniem z [...] września 2002 r. sygn. akt [...] zmienił własne postanowienie z [...] kwietnia 1980 r. sygn. akt [...] poprzez uwzględnienie osoby W. G., jako jednego ze spadkobierców W. G., syna A. i J. Z uwagi na fakt, że będące podstawą wydania przedmiotowych decyzji Prezydenta m.st. Warszawy postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] kwietnia 1980 r. sygn. akt [...] zostało zmienione postanowieniem tegoż Sądu z [...] września 2002 r. sygn. akt [...], zaszła przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

Postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2004 r. Prezydent m.st. Warszawy wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z [...] października 1998 r.

Organ wskazał, że stronami w postępowaniu o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. hip. [...], poza spadkobiercami dawnych właścicieli, są aktualni właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wynika, że następcami prawnymi dawnego właściciela są: Z. R., B. L., E. S., K. S., R. G., W. G., W. N., M. D., J. D., natomiast aktualnym użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości jest [...] sp. z o.o. Na podstawie bazy PESEL organ prowadzący postępowanie ustalił, że [...] stycznia 2009 r. zmarła Z. R., [...] stycznia 2018 r. zmarła B. L., [...] maja 2006 r. zmarła E. S., zaś [...] sierpnia 2013 r. zmarł W. G. - spadkobiercy byłych właścicieli dawnej nieruchomości [...], położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...].

Prezydent m.st. Warszawy podkreślił, że zmarły strony przedmiotowego postępowania, a organ nie ma informacji o ich następcach prawnych. W systemie Rejestry Notarialne udostępnionym przez Krajową Radę Notarialną pod adresem https://rejestry-notarialne.pl/ brak jest informacji, aby po ww. osobach został zarejestrowany notarialny akt poświadczenia dziedziczenia lub sądowe stwierdzenie nabycia spadku. Stosownie do art. 1025 § 2 Kodeksu cywilnego, domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia, jest spadkobiercą.

Zatem przeszkodą w zakończeniu prowadzonego postępowania jest brak dokumentów potwierdzających następstwo prawne po zmarłych spadkobiercach byłych właścicieli nieruchomości [...], położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Wobec powyższego zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji. W związku z tym nie było możliwości zakończenia przedmiotowego postępowania.

Pismem z 16 stycznia 2023 r. organ wystąpił do Urzędu Stanu Cywilnego w przedmiocie przesłania aktów zgonu zmarłych spadkobierców byłych właścicieli przedmiotowej nieruchomości. Po zgromadzeniu niezbędnej dokumentacji organ wyda postanowienie o zawieszeniu przedmiotowego postępowania, do czasu ustalenia pełnego kręgu spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...]. nr hip. [...], które wraz z aktami sprawy zostanie niezwłocznie przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wobec faktu, że organ prowadzący postępowanie podejmuje czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego niezbędnego do wydana decyzji w sprawie, a zebrany dotychczas materiał dowodowy jest niewystarczający do zakończenia postępowania, organ wniósł o oddalenie w całości skargi.

Prezydent m.st. Warszawy w piśmie z 27 lutego 2023 r. wniósł o oddalenie skargi i poinformował, że postanowieniem z 22 lutego 2023 r. nr 89/SD/2023 organ zawiesił postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z [...] listopada 2004 r. nr [...], dotyczące ostatecznej decyzji z [...] października 1998 r. nr [...], do czasu ustalenia następstwa prawnego po Z. R., B. G., E. K. oraz W. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Nie budzi wątpliwości Sądu to, że w niniejszej sprawie Prezydent m.st. Warszawy przewlekle prowadził postępowanie wznowieniowe wszczęte z urzędu postanowieniem [...] listopada 2004 r. wobec ostateczniej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] października 1998 r., zmienionej decyzją z [...] sierpnia 1999 r. nr [...].

Trzeba bowiem mieć na uwadze, że maksymalny termin na załatwienie sprawy jaki przewiduje art. 35 § 3 kpa (termin 2 miesięcy) został w niniejszej sprawie znacznie przekroczony, a poza tym organ wznowieniowy prowadził postępowanie dłużej, niż tego wymagały okoliczności tej sprawy, skoro podejmował czynności postępowania wyjaśniającego w dużych odstępach czasu.

Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z [...] listopada 2004 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy wznowił z urzędu, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 kpa, postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z [...] października 1998 r. nr [...], zmienioną decyzją z [...] sierpnia 1999 r. nr [...]. W okresie styczeń-październik 2005 r. organ podjął czynności postępowania wyjaśniającego występując o: wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...], udokumentowanie następstwa prawnego po W. G., podanie personaliów i adresów zamieszkania osób mających interes prawny w sprawie. W lutym 2005 r. organ sporządził zawiadomienie o wznowieniu z urzędu postępowania dekretowego jednocześnie informując strony o prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym i do wypowiedzenia się w sprawie. W pismach z 31 stycznia 2005 r. i 25 lutego 2005 r. N. sp. z o.o. zgłosiła udział w postępowaniu wznowieniowym i wniosła o wydanie w sprawie decyzji. W piśmie z 23 sierpnia 2005 r. i 8 listopada 2005 r. N. sp. z o.o. ponowiła wniosek o wydanie decyzji w sprawie podając, że zaangażowała znaczne środki finansowe w tymże roku kalendarzowym w planowane rozpoczęcie inwestycji na spornym gruncie. W styczniu i październiku 2019 r. oraz w październiku 2020 r. organ wyjaśniał, czy została zainicjowana sprawa sądowa o stwierdzenie bezzasadności złożonego przez W. G. w umowie z [...] grudnia 2001 r. oświadczenia woli o uchylenie się od jego skutków. Następnie w pismach z 11 kwietnia 2019 r. i 8 września 2021 r. [...] sp. z o.o. wystąpiła ponownie do organu o wydanie w sprawie decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe podnosząc, że w 2002 r. nabyła prawo użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości i przez ostatnie 20 lat podejmuje działania mające doprowadzić do realizacji na spornym gruncie inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowego z parkingiem podziemnym i że wobec tego musi mieć pewność co do stanu prawnego nieruchomości. [...] września 2021 r. Prezydent m.st. Warszawy sporządził zawiadomienie informujące o zgromadzeniu w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji kończącej postepowanie wznowieniowe oraz poinformował, że strony postępowania mogą się z nim zapoznać. W piśmie z 17 marca 2022 r. [...] sp. z o.o. wniosła zażalenie (nazwane ponagleniem). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 12 lipca 2022 r. nr KOC/3255/Go/22 wskazało, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązał organ do wydania rozstrzygnięcia do 31 sierpnia 2022 r. W styczniu 2023 r. organ domagał się przedłożenia sześciu prawomocnych postanowień sądowych o stwierdzeniu nabycia spadku m.in. po W. G., D. K., J. G., W. G. oraz o nadesłanie aktów zgonu E. K., B. L., Z. R., W. G. W styczniu 2023 r. organ zlecił geodecie sporządzenie opracowania geodezyjnego zawierającego rozliczenie obecnych działek ewidencyjnych w dawnej nieruchomości hipotecznej i wskazanie aktualnego stanu prawnego tychże działek. Z kolei po wniesieniu przez N. sp. z o.o. 13 grudnia 2022 r. skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z 22 lutego 2023 r. nr 89/SD/2023 zawiesił z urzędu postępowanie wznowieniowe, do czasu ustalenia następstwa prawnego po E. K., B. L., Z. R., W. G.

Oceniając natomiast stan przewlekłego prowadzenia przez Prezydenta m.st. Warszawy postępowania wznowieniowego, licząc od daty otrzymania przez pierwszych adresatów postanowienia o wznowieniu postępowania (listopad 2004 r.) do daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania wznowieniowego (luty 2023 r.), pomijając okres od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. (zawieszenie biegu terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym wynikające z ustawodawstwa dotyczącego COVID-19) Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta m.st. Warszawy postępowania wznowieniowego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prezydent m.st. Warszawy prowadzi bowiem postępowanie wznowieniowe już około 18 lat, a w trakcie biegu terminu na załatwienie sprawy organ w dużych odstępach czasu nie podejmował czynności procesowych i nie realizował obowiązku z art. 36 kpa.

Zatem przekroczenie przez Prezydenta m.st. Warszawy maksymalnego terminu 2 miesięcy na załatwienie sprawy w postępowaniu wznowieniowym miało charakter rażąco nadmierny.

Sąd postanowił umorzyć postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Prezydenta m.st. Warszawy do wydania aktu. Organ wznowieniowy zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że przeszkodę do uwzględnienia skargi w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia sprawy wznowieniowej stanowi zdarzenie w postaci wydania przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego, które nastąpiło przed wydaniem przez Sąd wyroku w niniejszej sprawie.

Wobec tego w niniejszej sprawie Sąd oparł swoje stanowisko na poglądzie zaprezentowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 600/12, w którym NSA zwrócił uwagę, że sprawa administracyjna jest załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie. NSA uznał, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Zdaniem NSA, nie można podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji, a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona. Chwilą wydania decyzji jest wobec tego data jej sporządzenia, nie zaś doręczenia stronie. NSA zwrócił uwagę, że fakt, iż decyzja administracyjna wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie, nie oznacza by wcześniej decyzja ta nie istniała. Już z chwilą podpisania decyzji mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji publicznej, polegającą na podpisaniu decyzji zawierającej wymagane prawem elementy. W konsekwencji NSA stwierdził, że skoro organ odwoławczy wydał decyzje, dotyczące odwołań skarżących, natomiast Sąd pierwszej instancji zobowiązał ten organ do wydania aktów załatwiających te odwołania, w momencie, w którym opisywane decyzje administracyjne były już wydane, to należało uznać, że organ odwoławczy usunął tym samym stan bezczynności i należało postępowanie sądowoadministracyjne umorzyć w tym zakresie.

Zdaniem Sądu wywody poczynione przez NSA, dotyczące znaczenia procesowo-prawnego dla sprawy ze skargi na bezczynność czynności wydania (sporządzenia i podpisania) aktu i jego wpływu na losy skargi mają przełożenie na niniejszą sprawę. Sąd miał na względzie różnice istniejące pomiędzy decyzją administracyjną załatwiającą sprawę indywidualną, a postanowieniem wydawanym w kwestiach wpadkowych w toku postępowania administracyjnego. Niemniej do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o decyzjach (art. 126 kpa).

Wobec tego Sąd w tym zakresie nie miał kompetencji do uwzględnienia skargi w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa" i zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, skoro wcześniej został wydany akt wstrzymujący postępowanie wznowieniowe.

W sytuacji, gdy przed rozpatrzeniem przez Sąd sprawy ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania organ zawiesił postępowanie, jedyną drogą obrony skarżącego jest wniesienie zażalenia na to postanowienie. Sąd w ramach sprawy ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nie był bowiem kompetentny do oceny zasadności wydanego przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Trzeba mieć na uwadze, że ppsa wyraźnie rozróżnia skargi na działanie organu (art. 3 § 2 pkt 1-7) od skarg na zaniechanie organu (art. 3 § 2 pkt 8 i 9). Te dwie grupy spraw mają inny przedmiot kontroli (akty, czynności, interpretacje przepisów prawa, z jednej strony oraz bezczynność, przewlekłe prowadzenie postępowania, z drugiej strony) Zakresy kontroli w tego typu grupach spraw nie są w stosunku do siebie konkurencyjne i nie zachodzą na siebie. Różny przedmiot kontroli determinuje inny sposób rozstrzygnięcia sądowego w tego typu grupach spraw. Orzekając w oparciu o art. 149 ppsa sąd administracyjny musi trzymać się granic rozpoznawanej sprawy (art. 134 § 1 ppsa) i nie ma uprawnień do uchylenia wydanego w sprawie postanowienia.

Sąd uznał za zasadne przyznanie skarżącej N. sp. z o.o. od Prezydenta m.st. Warszawy sumy pieniężnej w wysokości [...] zł.

Taka wysokość dodatkowej sankcji finansowej jest podyktowana z jednej strony tym, że: 1) organ wszczął z urzędu postępowanie wznowieniowe i nie zakończył tej sprawy przez kilkanaście lat, mimo ponawianych przez skarżącą od 2005 r. wniosków o wydanie decyzji kończącej sprawę wznowieniową; 2) w sprawie wystąpiła duża przerwa w podejmowaniu przez organ czynności procesowych w okresie od 2006 r. do 2018 r.; 3) organ ani razu nie zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 36 kpa.

Z drugiej strony Sąd wziął pod uwagę to, że: 1) po 2019 r. organ zintensyfikował czynności procesowe; 2) zawiesił z urzędu postępowanie wznowieniowe celem ustalenia pełnego kręgu stron postępowania wznowieniowego i w związku z tym nie było podstaw do wydania decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe.

Wobec tego Sąd uznał, że suma pieniężna w żądanej przez skarżącą Spółkę wysokości ([...] zł) jest nadmiernie wygórowana, skoro Spółka nie wykazała jakie konkretnie szkody związane z realizacją inwestycji budowlanej poniosła, z uwagi na samo toczące się wiele lat postępowanie wznowieniowe oraz jakie konkretnie koszty świadczonej pomocy prawnej poniosła w tejże sprawie administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ppsa (pkt 1 wyroku), art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 ppsa (pkt 2 wyroku) oraz art. 149 § 2 ppsa (pkt 3 wyroku) w zw. z 119 pkt 4 i art. 120 ppsa orzekł, jak w sentencji. O kosztach procesu (pkt 4 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).