Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2592/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 4 pkt 18 i 26, art. 20 ust. 1, 3 i 4, art. 22 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekretarz sądowy Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz K. (dalej zwany "Burmistrzem") w następstwie ustaleń poczynionych w ramach wszczętego z urzędu wobec J. M. (dalej zwany: "Stroną" lub "Skarżącym"), postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r., decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. na kwotę 19.915 zł przyjmując do opodatkowania:

w podatku rolnym – pow. użytków rolnych 7,3950 ha przel. (z 24,4600 ha fiz.);

w podatku od nieruchomości – powierzchnię gruntów pod dział. gosp. 32.500 m2, które opodatkowano według stawki 0,59 zł/ m2.

Ponadto w decyzji wskazano powierzchnię nieużytków 0,1200 ha zwolnionych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżący od 1 stycznia 2019 r. jest właścicielem nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] oraz [...] w miejscowości O. o łącznej powierzchni 27,83 ha. Działka nr [...] o powierzchni 0,33 ha sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów jako grunty orne (R) klasy IVa, IVb i V, natomiast działka nr [...] o powierzchni 27,5 ha sklasyfikowana jest jako grunty orne (R) klasy IVa, IVb, V i VI, użytki kopalne (K) i nieużytki (N).

Burmistrz wyjaśnił, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej w dniu 25 marca 2019 r. informacji podatkowej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych.

Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł dwa odwołania: z dnia 19 kwietnia 2019 r. (wniesione w jego imieniu przez adw. K. K.) oraz z dnia 23 kwietnia 2019 r. (wniesione przez r. pr. J. G.).

W odwołaniu z dnia 23 kwietnia 2019 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.; dalej zwana "K.p.a.") poprzez dowolne przyjęcie, ze skoro podatnik jest właścicielem nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] oraz [...] w miejscowości O. o łącznej powierzchni 27,83 ha, to zobowiązany jest do zapłaty podatku od gruntu pod działalność gospodarczą, gdzie przyjęto podstawę opodatkowania w niezrozumiałej wysokości 32.500 m2, pomimo iż nie może i w żaden sposób nie wykorzystuje ww. gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej.

Skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydaną przez Marszałka Województwa M. mógł jedynie do dnia 31 grudnia 2017 r. na ww. nieruchomości zajmować się przetwarzaniem odpadów innych niż niebezpieczne poza instalacjami i urządzeniami, polegającym na wypełnieniu terenu niekorzystnie przekształconego - wyrobiska po eksploatacji kruszywa naturalnego w granicach złoża "O. – W" zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], położonej w miejscowości O.. Prokuratura Okręgowa w S. zastosowała względem niego środek zapobiegawczy w postaci nakazu powstrzymywania się od określonej działalności.

Według Strony organ pierwszej instancji nie uzasadnił w żadnej mierze, dlaczego jest zobowiązany do zapłaty podatku od gruntu pod działalność gospodarczą, gdzie przyjęto podstawę opodatkowania wysokości 32.500 m2.

W dniu 23 lipca 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej zwane "SKO") wpłynęło pismo Burmistrza z dnia 18 lipca 2019 r., przy którym organ pierwszej instancji przekazał dokumenty stanowiące uzupełnienie akt sprawy: decyzję z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego za złoża "O.-W", decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia koncesji na rzecz S. S. oraz z dnia [...] września 209 r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia koncesji na Skarżącego oraz decyzji, którą Starosta M. określił warunki rekultywacji gruntów zdewastowanych na opodatkowanej nieruchomości.

W dniu 28 sierpnia 2019 r. do SKO wpłynęło pismo Strony - "załącznik do protokołu z dnia 19 sierpnia 2019 r.", w którym Skarżący oświadczył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na wydanie merytorycznej decyzji. Potwierdził, że jego uwagi do decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2019 r. przedstawione w odwołaniach są nadal aktualne. Podniósł, że w sprawie nie przesłuchano żadnego świadka, który mógłby wskazać, że jako właściciel nie może wykorzystywać gospodarczo swoich działek z uwagi na orzeczony zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na tym terenie. Zarzucił, że nie zwrócono się ani do Prokuratury, ani do Sądu z pytaniem jak należy interpretować ten zakaz, nie wystąpiono do Ministra Finansów z wnioskiem o przeprowadzenie interpretacji stanu faktycznego. Wskazał przy tym, że orzecznictwo w podobnych sprawach jest bardzo niejednolite.

SKO postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. pozostawiło bez rozpatrzenia odwołanie Strony, reprezentowanego przez adwokata K. K. z uwagi na nieudzielenie odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia odwołania poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa sporządzonego według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; zwanej dalej: "O.p.").

SKO decyzją z dnia [...] września 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie zwróciło uwagę, że Burmistrz w wydanej decyzji zasadnie stwierdził niezgodność wykazanej przez Skarżącego powierzchni użytków rolnych w stosunku do ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji, gdy Skarżący w toku prowadzonego postępowania złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wykazał do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 32.500 m2, w części II informacji "podatek rolny", wykazał powierzchnię gruntów ornych klasy: IVa - 2,0900, IVb - 7,0500 ha, V-12,1759 ha i VI - 1,9191 ha. Tym samym na podstawie danych z ewidencji gruntów ustalił podstawę opodatkowania podatkiem rolnym na 7,3950 ha przel. (z 24,4600 ha fiz.). Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa opodatkował podatkiem od nieruchomości powierzchnię gruntów pod dział. gosp. 32.500 m2. Powierzchnia ta wykazana przez Stronę jako związana z działalnością gospodarczą została sklasyfikowana jako użytki kopalne.

Według SKO z akt przedmiotowej sprawy wynika, że na działce nr [...] położonej w miejscowości O. na powierzchni 30.350 m2 ustanowiony był obszar górniczy i teren górniczy (decyzja Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] Jak wynika z treści decyzji Starosty M. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] Starosta M. określił warunki rekultywacji gruntów zdewastowanych na powierzchni 3,0 ha. Przedmiotowe grunty zostały zniszczone w wyniku eksploatacji kopaliny pospolitej kruszywa naturalnego, na wydobywanie której została udzielona koncesja ww. decyzją Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2001 r. znak: [...].

Ponadto z akt sprawy wynika, iż Starosta M. decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] odmówił uznania za zakończoną, rekultywacji gruntów o powierzchni 3,0 ha w granicach działki oznaczonej w ewidencji gruntów obręb O., gmina K., numerem [...]. Z decyzji wynika, iż przedmiotowy teren stanowi grunt w granicach złoża O. - W. Do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego grunty te są nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie, co w świetle przepisów: art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 1a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 z późn. zm.; dalej zwana "u.p.o.l.") powoduje, iż podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych.

SKO mając powyższe na uwadze stanęło na stanowisku, że z dołączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów wynika, że obszar o powierzchni 3,25 ha sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów jako użytek kopalny oznaczony symbolem - K. Tym samym w sytuacji, gdy grunty sklasyfikowane jako użytki kopalne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg najwyższych stawek niezależnie od tego czy stanowią wyrobisko czy podlegają rekultywacji, uznało, że Skarżący w złożonej informacji podatkowej zasadnie wykazał ten grunt jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a Burmistrz zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa opodatkował tę powierzchnię najwyższą stawką.

Organ odwoławczy za chybione uznał zarzuty Skarżącego reprezentowanego przez r. pr. J. G. dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, skoro w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy K.p.a. Jednocześnie za niemające znaczenia uznał twierdzenia, że na opodatkowanej nieruchomości nie może być prowadzona działalność gospodarcza z uwagi na decyzję Marszałka Województwa M. - zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne, która obowiązywała do 31 grudnia 2017 r. oraz nakaz powstrzymywania się od określonej działalności wydany przez Prokuratora Okręgowego w S..

Według SKO w sytuacji, gdy Skarżący w ramach prowadzonej działalności uzyskał koncesję na wydobywanie kopalin i następnie został zobowiązany do rekultywacji zdewastowanych gruntów, uznać należy, że sporny grunt pozostaje zatem w posiadaniu przedsiębiorcy, natomiast to, że nie uzyskuje on dochodu z tytułu posiadania tego gruntu nie ma znaczenia dla zastosowania najwyższej stawki podatkowej. Podkreślił przy tym, że art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. wskazują na to, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy zawsze podlegają opodatkowaniu według stawki najwyższej, jako związane z działalnością gospodarczą, tj. nawet wtedy, gdy nie są wykorzystywane do tej działalności.

Strona w skardze z 21 października 2019 r., wnosząc o uchylenie decyzji SKO oraz Burmistrza w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 122, 180 § 1, 187 § O.p. poprzez dowolne przyjęcie, że Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podejmuje czynności rekultywacyjne, w zakresie wydobywania kopalin, na nieruchomości o obszarze o powierzchni 3,25 ha na działce nr [...], bądź teren ten stanowi wyrobisko i w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg najwyższych stawek, podczas gdy Skarżący porzucił opodatkowany teren, nie prowadzi działalności gospodarczej na tym obszarze, w tym czynności rekultywacyjnych, nie wynika, to również z ustaleń organów i w związku z powyższym teren ten nie powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg najwyższych stawek.

W jego ocenie istotne kwestie związane z możliwością zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. polegają na pominięciu ustalenia, czy Skarżący w ogóle jest obecnie w posiadaniu opodatkowanego obszaru, skoro opodatkowany obszar został przez niego porzucony, nie jest także ani wykorzystywany w ramach, ani w żaden sposób związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

W kontekście powyższego przypomniał, że zgodnie z decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydaną przez Marszałka Województwa M. mógł jedynie do dnia 31 grudnia 2017 r. na ww. nieruchomości zajmować się przetwarzaniem odpadów innych niż niebezpieczne poza instalacjami i urządzeniami, polegającymi na wypełnieniu terenu niekorzystnie przekształconego - wyrobiska po eksploatacji kruszywa naturalnego w granicach złoża "O. – W" zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], położonej w miejscowości O.. Podkreślił, że Prokuratura Okręgowa w S. zastosowała względem niego środek zapobiegawczy w postaci nakazu powstrzymywania się od określonej działalności.

Skarżący zwrócił uwagę, iż w związku z porzuceniem tego obszaru nie jest on wykorzystywany w ramach, ani w żaden sposób związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę SKO wnosząc o jej oddalenie, zarzuty skargi uznało za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).

Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zarzuty skargi są bezzasadne.

Istota sporu między stronami sprowadza się do rozbieżnej oceny tak co do ustaleń faktycznych, jak i zastosowanych w sprawie przepisów materialnoprawnych w stosunku do będącej przedmiotem opodatkowania nieruchomości gruntowych o pow. 3,0 ha w granicach działki oznaczonej w ewidencji gruntów obręb O., gm. K., nr [...], który to teren stanowi grunt w granicach złoża O. – W.

Zdaniem Skarżącego, poprzez naruszenie przepisów postępowania, "(...) tj. art. 7, 8,11, 77 § li art. 80 Kpa" organy podatkowe "(...) dowolnie przyjęły, że skoro podatnik jest właścicielem nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów oznaczonej jako działka [...] oraz [...] w miejscowości O. o łącznej powierzchni 27,83 ha, to zobowiązany jest do zapłaty podatku od gruntu pod działalność gospodarczą, gdzie przyjęto podstawę opodatkowania w niezrozumiałej wysokości 32 500 m2, pomimo iż podatnik nie może i w żaden sposób nie wykorzystuje ww. gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej".

W ocenie Sądu, powyższy zarzut jest oczywiście chybiony.

Pomijając kwestie, że w rozstrzyganej sprawie w aspekcie procesowym nie mają zastosowania przepisy postępowania administracyjnego, lecz Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy będący podstawą do opodatkowania "spornej" nieruchomości gruntowej podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. – tj. jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

I tak: z danych z ewidencji gruntów wynika w sposób bezsporny, iż na działce nr [...] położonej w miejscowości O. na powierzchni 30 350 m2 ustanowiony był obszar górniczy i teren górniczy (co jednoznacznie wynika z decyzji Wojewody M. z dnia [...].06.2001r. Nr [...]). Jak wynika z treści decyzji Starosty M. z dnia [...] kwietnia 2012r. Nr [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] Starosta M. określił warunki rekultywacji gruntów zdewastowanych na powierzchni 3,0 ha. Przedmiotowe grunty zostały zniszczone w wyniku eksploatacji kopaliny pospolitej kruszywa naturalnego, na wydobywanie której została udzielona koncesja ww. decyzją Wojewody M. z dnia [...].06.2001 r. (znak: [...]).

Z akt sprawy wynika również ,iż Starosta M. decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] odmówił uznania za zakończoną, rekultywacji gruntów o powierzchni 3,0 ha w granicach działki oznaczonej w ewidencji gruntów obręb O., gmina K., numerem [...].

W tym miejscu Sąd wskazuje, że ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161) nakłada na osobę powodującą utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów obowiązek dokonania ich rekultywacji na własny koszt (art. 20 ust. 1 u.o.g.r.l.).

Rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej (art. 20 ust. 3 u.o.g.r.l.), a więc działalności nierolniczej i nieleśnej, powodującej utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów (art. 4 pkt 26 u.o.g.r.l.). Rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy w terminie 5 lat, od zaprzestania tej działalności (art. 20 ust. 4 u.o.g.r.l.). Przez rekultywację gruntów ustawa ta rozumie natomiast nadanie lub przywrócenie zdegradowanym lub zdewastowanym gruntom rolnym i leśnym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg (art. 4 pkt 18 u.o.g.r.l.). W sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych rozstrzyga starosta w drodze decyzji, która określa stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej tych gruntów, osobę obowiązaną do ich rekultywacji, kierunek i termin wykonania tej rekultywacji oraz uznanie rekultywacji za zakończoną (art. 22 ust. 1 u.o.g.r.l.).

Z przedstawionych regulacji wynika, że o zakończeniu rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych można mówić jedynie w przypadku wydania przez właściwy organ (starostę) i we właściwym trybie (po uzyskaniu opinii wskazanych podmiotów) decyzji uznającej, że rekultywacja została zakończona.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż ostateczna decyzja starosty, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4 u.o.g.r.l. ma zasadnicze znaczenie jako obiektywne i formalne potwierdzenie zakończenia rekultywacji gruntów.

Rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych jest procesem wieloetapowym, który przygotowuje się, planuje i wykonuje na każdym etapie prowadzonej działalności gospodarczej, czynności rekultywacyjne stają się częścią składową, działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, od chwili uzyskania koncesji. Do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego grunty te są nie tylko związane z prowadzeniem działalności, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie, bo w świetle przepisów: art. 2 ust. 1 i 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. powoduje, iż podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych (zob. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2019 r., II FSK 1021/17; z dnia 26 lutego 2019 r., II FSK 667/17; z 9 września 2015 r., II FSK 3223/13; z dnia 14 lipca 2010 r., II FSK 1159/09).

Sąd w pełni podziela stanowisko, że zakończenie rekultywacji ostateczną decyzją uprawionego organu przesądza o tym, że grunty te tracą charakter bezpośrednio zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Rekultywacja gruntów po eksploatacji złoża jest przejawem zajmowania gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc do czasu formalnego potwierdzenia zakończenia tej rekultywacji ostateczną decyzją starosty, wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.o.g.r.l., istnieje obowiązek podatkowy wynikający z art. 2 ust. 2 u.p.o.l.

Proces rekultywacji gruntów stanowi końcową fazę wykorzystywania gruntów do celów prowadzenia działalności gospodarczej i dopiero po jej zakończeniu, potwierdzonym w ostatecznej decyzji starosty, możliwe jest wyłączenie gruntów jako przedmiotu opodatkowania. Co więcej, grunty pozostające we władaniu przedsiębiorstwa wydobywającego kopaliny uznawane są za grunty "związane" z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób ich zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (por. np. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2019 r., l FSK 102l/17; z dnia 19 stycznia 2007 r., II FSK 75/06; z dnia 6 kwietnia 2007 r., l FSK 492/06; z dnia 11 sierpnia 2011 r., II FSK 58/11).

W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 października 1994 r., III AZP 5/94 (OSN 1995/15/154) Sąd Najwyższy uznał, że podmioty wydobywające kopaliny prowadzą działalność gospodarczą zarówno wówczas, gdy grunty eksploatują, jak i wówczas, gdy na gruntach tych realizują obowiązkowe zadania poeksploatacyjne. Dopiero zakończenie rekultywacji przesądza o tym, że grunty tracą charakter bezpośrednio zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. O tym, że rekultywacja jest zakończona, a tym samym, o utracie przez nie związku z prowadzoną działalnością gospodarczą decyduje moment, w którym decyzja o zakończeniu rekultywacji staje się ostateczna, a nie faktyczne zakończenie prac rekultywacyjnych.

W świetle wskazanych przepisów, skoro na dzień 18 lipca 2019 r. rekultywacja "spornych" gruntów nie została zakończona, to tym samym organy podatkowe w ocenie Sądu prawidłowo przyjęły, iż obszar o powierzchni 3,25 ha sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako użytek kopalny oznaczony symbolem - K. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg najwyższych stawek, niezależnie od tego czy stanowi wyrobisko czy też podlega rekultywacji. Podkreślenia wymaga przy tym, że grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą – zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skoro zaś Skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym P. i w ramach prowadzonej działalności uzyskał koncesję na wydobywanie kopalin i następnie został zobowiązany do rekultywacji zdewastowanych gruntów, to "sporny" grunt nadal pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy.

Sąd wyjaśnia, że Organ podatkowy nie może wkraczać w kompetencje właściwego organu administracji państwowej - Starosty w kwestii dokonania ustaleń co do zakończenia rekultywacji. Czynności rekultywacyjne są częścią składową działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin od chwili uzyskania koncesji. Do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego grunty te są nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie. W świetle przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. skutkuje to opodatkowaniem ich podatkiem od nieruchomości.

To zaś, że podatnik nie uzyskuje dochodu z tytułu posiadania tego gruntu, nie ma znaczenia dla zastosowania najwyższej stawki podatkowej, gdyż z przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. wynika, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy zawsze podlegają opodatkowaniu według stawki najwyższej, jako związane z działalnością gospodarczą, tj. nawet wtedy, gdy nie są wykorzystywane do tej działalności. Dlatego też irrelewantne z punktu widzenia przywołanych przepisów jest powoływanie się przez podatnika na okoliczność, że "(...) porzucił opodatkowany obszar" czy też twierdzenie, że nie jest podatnikiem zobowiązanym do zapłaty podatku za 2019 r. od ww. gruntów, gdyż "(...) nie może prowadzić działalności na opodatkowanym obszarze w: związku z decyzją Nr [...] z dnia 8 marca 2016 r. wydaną przez Marszałka Województwa M." oraz ze względu na zastosowanie przez Prokuratora Okręgowego w S. względem Skarżącego nakazu powstrzymywania się od określonej działalności.

Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, uznając za chybione zarzuty skargi oraz stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

-----------------------

11