Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1220/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr WI-I.7840.15.18.2022.PI w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] S.A. reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego A. Z. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 4 sierpnia 2023 roku, znak: WI-I.7840.15.18.2022.PI utrzymująca w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z 26 stycznia 2022 r., znak: AB.6743.33.2022.KS, którą po rozpatrzeniu zgłoszenia złożonego w dniu 14 stycznia 2022 r. przez [...] S.A. wniesiono sprzeciw do zgłoszenia budowy systemowego mobilnego masztu, o wysokości 28,65 m służącego do montażu instalacji radiokomunikacyjnej (m.in.: anten, urządzeń sterujących, szaf technicznych), na działkach ewid. nr [...] położonych w miejscowości C.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

W dniu 14 stycznia 2022 r. na dziennik podawczy Organu I instancji wpłynęło zgłoszenie budowy wniesione przez [...] S.A., reprezentowanej przez pełnomocnika T. W. z 12 stycznia 2022 r. W tym zgłoszeniu, jako rodzaj, zakres i sposób wykonania wskazano, cyt.: "instalację radiokomunikacyjną [...] S.A. Sposób wykonania opisany w załączonym projekcie". Planowany termin rozpoczęcia wskazano na 18.01.2022 roku z powołaniem się na "art. 30 ustawy punkt 5f; 5g; 5i" Prawo budowlane.

Natomiast w przedłożonej do zgłoszenia dokumentacji projektowej wskazano, iż cyt.: "Celem opracowania jest inwestycja polegająca na instalacji systemowego mobilnego masztu, o wys. 27,52m (wys. szczytu masztu od poziomu terenu 28,65), służącego do montażu instalacji radiokomunikacyjnej [...] S.A. Inwestycja ma charakter tymczasowy".

Po rozpatrzeniu zgłoszenia Starosta Tatrzański decyzją z dnia 26 stycznia 2022 r., znak: AB.6743.33.2022.KS, wniósł sprzeciw do budowy systemowego mobilnego masztu, o wysokości 28,65 m służącego do montażu instalacji radiokomunikacyjnej (m.in.: anten, urządzeń sterujących, szaf technicznych), na działkach ewid. nr [...] położonych w miejscowości C. .

W uzasadnieniu do tej decyzji Starosta Tatrzański wskazał, że cyt.: "zgłoszony obiekt może powstać na podstawie zgłoszenia, tylko jako obiekt tymczasowy, o którym jest mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 i wyłącznie na okres 180 dni. Sam art. 30 ust. 5 f nie daje bowiem podstawy do dokonania zgłoszenia. (...) aby można było skorzystać z art. 30 ust. 5f należy dokonać zgłoszenia robót, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7. (...) Inwestor nie określił natomiast w zgłoszeniu terminu rozbiórki zgłaszanego obiektu. Ponadto wielkość tego obiektu i sposób jego posadowienia świadczą o tym, że nie można go zakwalifikować jako obiekt tymczasowy. (...) W związku z tym, że objętego zgłoszeniem masztu telekomunikacyjnego stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z antenami, urządzeniami sterującymi i szafami technicznymi, nie można zakwalifikować jako instalowanego na obiekcie budowlanym w myśl art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego oraz jako tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, gdyż nie wykazuje on cechy obiektu niepołączonego trwale z gruntem, orzeczono jak w sentencji."

Od powyższej decyzji odwołanie pismem dnia 23 lutego 2022 roku wniosła spółka.

Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 4 sierpnia 2023 roku utrzymał w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z dnia 26 stycznia 2022 r.

W uzasadnieniu do wydanej wskazał, że Inwestor przedmiotowe zgłoszenie wniósł w oparciu o art. 30 ust. 5f, 5g i 5i ustawy Prawo budowlane. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż w dacie orzekania przez organ I instancji nie było podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamierzonej inwestycji, bowiem zastosowanie wtedy miały przepisy art. 30 ust. 5f, 5g oraz art. 29 ust. 8 ustawy Prawo budowlane. Niemniej co do zasady organ odwoławczy bada sprawę na bieżąco mając na względzie, że sprawa administracyjna w toku jej załatwiania może się zmieniać. Organ II instancji też orzeka w sprawie, czyli uwzględnia stan prawny i faktyczny istniejący w chwili wydawania decyzji II instancji.

Wojewoda podkreślił, iż na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2022 r. w sprawie ogłoszenie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii w Polsce wprowadzono od dnia 20 marca 2020 r. stan epidemii w związku z zakażaniami wirusem SARS-CoV-2. Z kolei rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r., w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, w Polsce od 16 maja 2022 r. ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażaniami wirusem SARS-CoV-2. Stan zagrożenia epidemicznego został odwołany w Polsce z dniem 1 lipca 2023 r., a to na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego.

Mając na uwadze powyższe, jak również przepis art. 30 ust. 5i ustawy Prawo budowlane, Wojewoda Małopolski wskazał, iż w dacie orzekania przez Organ I instancji na terenie RP obowiązywał stan epidemii, niemniej na dzień wydania niniejszej decyzji na obszarze RP nie obowiązuje ani stan epidemii, ani stan zagrożenia epidemicznego. Wobec tego w niniejszej sprawie (na etapie wydania decyzji przez Organ II instancji) nie będzie miał zastosowania art. 30 ust. 5f, 5g oraz art. 29 ust. 8 ustawy Prawo budowlane. A zatem organ odwoławczy będzie orzekał na podstawie przepisów ogólnych, gdzie między innymi zastosowanie będzie miał art. 30 ust. 6 u.p.b.

Taki stan rzeczy przesądza o utrzymaniu w mocy wniesionego przez Organ I instancji sprzeciwu, wobec przedmiotowego zamierzenia budowlanego.

Wojewoda zaznaczył, że w zgłoszeniu Inwestor przedmiotowe roboty budowlane określił jako Instalacja radiokomunikacyjna [...] S.A (...) Celem opracowania jest inwestycja polegająca na instalacji systemowego mobilnego masztu, o wys. 27,52m (wys. szczytu masztu od poziomu terenu 28,65), służącego do montażu instalacji radiokomunikacyjnej [...] S.A. Inwestycja ma charakter tymczasowy. W dokumentacji projektowej wskazano, iż cyt.: Maszt posadowiony będzie na ruszcie stalowym, ułożonym na poziomie terenu. Ruszt oparty będzie na czterech słupach głównych i dwóch słupach pośrednich, dodatkowo obciążonych balastami betonowymi, zabezpieczonych koszem osłonowym. Dodatkowo, dla stabilizacji masztu i prawidłowej pracy podpór, zastosowane zostaną płyty drogowe, układane pod każda narożną stopą. Płyty układane będą na podsypce z piasku.

W ocenie organu odwoławczego przedmiotową inwestycję należy uznać za tymczasowy obiekt budowlany – przenośny wolno stojący masz antenowy, bowiem wypełnia ona definicje zawarte w art. 3 pkt 5a i 5b. Ustawodawca przewidział możliwość realizacji masztów przenośnych, jako obiektów tymczasowych na podstawie zgłoszenia, jednocześnie podkreślając, iż taki maszt może zostać posadowiony na gruncie m.in. wraz z odciągami, balastami i innymi elementami konstrukcji. Tymczasem, stanowisko organu I instancji przemawia za całkowitym uniemożliwieniem realizacji tymczasowych, przenośnych, wolno stojących masztów antenowych na podstawie zgłoszenia.

W ocenie Wojewody inwestycja dotycząca budowy systemowego mobilnego masztu o wysokości 28,65 m służącego do montażu instalacji radiokomunikacyjnej (m.in.: anten, urządzeń sterujących, szaf technicznych), nie jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3) u.p.b. oraz mieści się w katalogu robót zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę, a objętych zgłoszeniem.

Niemniej, w ocenie organu odwoławczego skarżona decyzja podlega utrzymaniu ze względu na obszar oddziaływania zgłoszonego zamierzenia budowlanego. Wojewoda podkreślił, że realizacja tego zamierzenia musi uwzględnić interes prawny właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Usytuowanie instalacji systemowego mobilnego masztu, który służy do montażu instalacji radiokomunikacyjnej może wprowadzić ograniczenia w możliwości zagospodarowania, działek sąsiednich. W takiej sytuacji interes prawny w działaniach organu mają właściciele (użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości) nad fragmentami których zlokalizowane są strefy o gęstości pól elektromagnetycznych wyższych od dopuszczalnych.

Organ II instancji zaznaczył, że gęstość natężenia pola elektromagnetycznego, na podstawie którego określa się obszar oddziaływania inwestycji wyznaczana jest w oparciu o dany model fizyczny i odpowiadające temu modelowi wzory, uwzględniające właściwości kierunkowe anten oraz zastępczą mocy promieniowaną izotropowo (przy założeniu maksymalnego obciążenia anten). Jak wynika z przedłożonej przez Inwestora dokumentacji projektowej (k. 3 – Zagospodarowanie terenu) zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach większych od dopuszczalnych wykraczają poza działki inwestycyjne wskazane w zgłoszeniu.

W prawie budowlanym obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt 20 Pb). Ponadto zgodnie z art. 30 ust. 7 Pb: organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować:

- zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia;

- pogorszenie stanu środowiska lub stanu zabytków;

- pogorszenie warunków zdrowotno – sanitarnych;

- wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Zatem budowa przedmiotowego systemowego mobilnego masztu, o wysokości 28,65 m służącego do montażu instalacji radiokomunikacyjnej (m.in. anten, urządzeń sterujących, szaf technicznych na działkach ewid. nr [...] położonych w miejscowości C. będzie miała wpływ na możliwość zabudowy działek sąsiadujących.

Wojewoda zaznaczył, że nie można ograniczyć lub pominąć praw osób trzecich w sytuacji gdy inwestycja będzie miała wpływ na swobodę dysponowania posiadanymi przez nich nieruchomościami.

Tryb uproszczony, jakim jest zgłoszenie zamiaru budowy, nie gwarantuje udziału stron w postępowaniu, ze wszystkimi związanymi z tym prawami dla tych stron i obowiązkami organu administracji architektoniczno–budowlanego prowadzącego postępowanie. Niezbędne jest zatem w przypadku przyjęcia przedmiotowej budowy systemowego mobilnego masztu, o wysokości 28,65 m służącego montażu instalacji radiokomunikacyjnej (m.in.: anten, urządzeń sterujących, szaf technicznych), na działkach ewid. nr [...] położonych w miejscowości C. , wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie udzielania pozwolenia na budowę, które zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego winno być zakończone decyzją administracyjną.

Reasumując, Inwestor w celu realizacji planowanego zamierzenia – we wskazanej w przedmiotowym zgłoszeniu lokalizacji i o rozpatrywanych parametrach – budowy systemowego mobilnego masztu, o wysokości 28,65 m służącego montażu instalacji radiokomunikacyjnej (m.in.: anten, urządzeń sterujących, szaf technicznych), na działkach ewid. nr [...] położonych w miejscowości C. winien złożyć wniosek w odpowiedniej procedurze administracyjnej, na podstawie art. 28 u.p.b. tj. wystąpić o pozwolenie na budowę.

Mając na uwadze powyższe, a w tym przede wszystkim opisaną zmianę stanu prawnego (brak zastosowania na etapie wydania niniejszej decyzji przez Organ II instancji art. 30 ust. 5f, 5g oraz art. 29 ust. 8 u.p.b.), Wojewoda Małopolski był zobligowany do utrzymania w mocy sprzeciwu wniesionego przez Starostę Tatrzańskiego decyzją z 26 stycznia 2022 r., znak: AB.6743.33.2022.KS, wobec zamierzenia polegającego na budowie systemowego mobilnego masztu, o wysokości 28,65 m służącego do montażu instalacji radiokomunikacyjnej (m.in.: anten, urządzeń sterujących, szaf technicznych), na działkach ewid. Nr [...] położonych w miejscowości C. G.. Dlatego też postępowanie odwoławcze skutkowało utrzymaniem tej decyzji w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.: Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] S.A. reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego A. Z., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie;

- art. 6 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) dalej: k.p.a. w zawiązku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez całkowite pominięcie i niezastosowanie przepisów art. 30 ust. 5f, 5g, 5i Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.) wprowadzone art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 roku, poz. 695), które w zaistniałym stanie faktycznym znajdują pełne zastosowanie przez organ odwoławczy, jako odnoszące się do przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, realizowanego przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, w czasie stanu epidemii, pomimo ustania stanu epidemii i zagrożenia epidemicznego.

A także przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 30 ust. 5f, 5g, 5i Ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie.

Powołując się na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Zasadniczy zarzut skargi sprowadza się do wskazania, że organ powinien był zastosować w przedmiotowej sprawie art. 30 ust. 5f, 5g, 5i ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 682 ze zm.) – dalej jako "PrBud".

Zgodnie z powołanymi przepisami art. 30 ust. 5f – ust. 5i PrBud:

5f. Do wykonywania robót budowlanych polegających na budowie lub przebudowie przenośnych wolno stojących masztów antenowych w przypadku, gdy inwestorem jest podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 8, można przystąpić w terminie 3 dni roboczych następujących po dniu doręczenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1b.

5g. Organ administracji architektoniczno-budowlanej może wnieść sprzeciw do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 5f, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zgłoszenia wyłącznie w przypadku, gdy wykonanie robót budowlanych lub obiektu objętego zgłoszeniem może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

5h. (uchylony).

5i. Przepisy ust. 5f i 5g oraz art. 29 ust. 8 stosuje się podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu klęski żywiołowej.

Stosownie natomiast do art. 29 ust. 8 PrBud przepisów art. 29 ust. 6 i 7 nie stosuje się do przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 7, polegających na budowie i przebudowie przenośnych wolno stojących masztów antenowych, w przypadku, gdy inwestorem jest przedsiębiorca telekomunikacyjny lub podmiot, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1648, 1933 i 2581).

Powyższe przepisy weszły w życie z dniem 18 kwietnia 2020 roku na mocy art. 21 pkt. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 roku o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 695).

Ponadto na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 roku w art. 3 po pkt. 5 dodano pkt. 5a w brzmieniu: "przenośnym wolno stojącym maszcie antenowym - należy przez to rozumieć wszelkie konstrukcje metalowe bądź kompozytowe, samodzielne bądź w połączeniu z przyczepą, rusztem, kontenerem technicznym, lub szafami telekomunikacyjnymi, posadowione na gruncie, wraz z odciągami, balastami i innymi elementami konstrukcji, instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą, przeznaczone do wielokrotnego montażu i demontażu bez utraty wartości technicznej;"

Trzeba także zauważyć, że na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2022 r. w sprawie ogłoszenie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii w Polsce wprowadzono od dnia 20 marca 2020 r. stan epidemii w związku z zakażaniami wirusem SARS-CoV-2. Z kolei Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r., w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, w Polsce od 16 maja 2022 r. ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażaniami wirusem SARS-CoV-2. Stan zagrożenia epidemicznego został odwołany w Polsce z dniem 1 lipca 2023 r., a to na mocy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego.

W związku z tym w dacie wydania decyzji przez Wojewodę, na podstawie art. 29 ust. 5i PrBud przepisy art. 29 ust. 5f i 5g oraz art. 29 ust. 8 PrBud nie miały zastosowania. Trafne jest zatem w tym zakresie stanowisko Wojewody Małopolskiego, co czyni podniesiony zarzut bezzasadnym.

Skarżąca wskazuje także, że na gruncie niniejszej sprawy w zaistniałym stanie faktycznym znajdują pełne zastosowanie przez organ odwoławczy wskazane przepisy, to jest art. 29 ust. 5f i 5g PrBud, jako odnoszące się do przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, realizowanego przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, w czasie stanu epidemii, pomimo ustania stanu epidemii i zagrożenia epidemicznego.

W ocenie Sądu również i ten zarzut nie jest uzasadniony. W istocie z treści art. 29 ust. 5f PrBud wynika, że do wykonywania robót budowlanych polegających na budowie lub przebudowie przenośnych wolno stojących masztów antenowych w przypadku, gdy inwestorem jest podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 8, można przystąpić w terminie 3 dni roboczych następujących po dniu doręczenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia. Powyższe jednak nie oznacza jednak, że Wojewoda był zobligowany do zastosowania art. 29 ust. 5f i 5g PrBud już po ustaniu stanu epidemii, czy też stanu zagrożenia epidemicznego. Przystąpienie do wykonywania robót nie ma istotnego znaczenia, dla oceny stanu prawnego, który powinien był zastosować organ. Trafnie zatem Wojewoda nie zastosował wskazanych przepisów.

Powodem utrzymania decyzji Starosty było uznanie przez Wojewodę, że budowa przedmiotowego systemowego mobilnego masztu, o wysokości 28,65 m służącego do montażu instalacji radiokomunikacyjnej (m.in. anten, urządzeń sterujących, szaf technicznych na działkach ewid. nr [...] położonych w miejscowości C. , będzie miała wpływ na możliwość zabudowy działek sąsiadujących. W związku z tym realizacja przedmiotowej inwestycja powinna być poprzedzona pozwoleniem na budowę na zasadzie art. 30 ust. 7 PrBud.

Stosownie do art. 30 ust. 7 pkt. 4) PrBud organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Jakkolwiek uprawnienie organu wynikające z art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ma charakter ocenny i nie wymaga udowodnienia przez organ, że takie niebezpieczeństwo występuje, to jednak nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ powinien wykazać, że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować potencjalne zagrożenie wymienionych w powołanym przepisie dóbr (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r. sygn. II OSK 2377/15).

Działanie organu na zasadzie art. 30 ust. 7 pkt. 4) PrBud nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Oznacza to, że stojąc na stanowisku, że sporna inwestycja może spowodować ograniczenia organ powinien te kwestie szczegółowo wyjaśnić i uzasadnić.

To z kolei stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ) dalej jako – "K.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Natomiast w myśl art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. II OSK 2417/12).

Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego.

Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).

Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował.

Tego jednak w okolicznościach badanej sprawy nie uczyniono. Wyjaśnienia Wojewody w tym zakresie są ogólnikowe. W istocie jak wynika z treści mapy – "Zagospodarowanie terenu" (k. 3 projektu) zasięg obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach większych od dopuszczalnych obejmuje w niewielkim zakresie również działkę nr [...]. Zauważyć jednak należy, że mapa ta została sporządzona w skali 1:1000. Analiza mapy oraz przeliczenie zajętości działki nr [...] prowadzi do wniosku, że obszar tej działki objęty zasięgiem obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach większych od dopuszczalnych obejmuje maksymalnie około 2 m – 2,5 m wgłąb tej działki licząc od granicy z działką nr [...]. W konsekwencji nie sposób nawet stwierdzić, czy w istocie spełniły się przesłanki stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji uznaniowej. Dopiero znajdujące oparcie na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych uznanie organu o możliwym wpływie inwestycji na nieruchomości sąsiednie może stanowić podstawę do orzekania w trybie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego.

Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji.

Okoliczności jednak badanej sprawy i przekazany Sądowi materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, na czym organ konkretnie opiera swoje stanowisko, że sporna inwestycja może spowodować ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich - poza ogólnym wskazaniem na mogące powstać ograniczenia w zabudowie

Ze względu na powyższe Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Decyzja organu I instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. (pkt I sentencji).

Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1935) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2142 ze zm.).