Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 1027/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art.6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 5
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Wójta Gminy Cieszków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 października 2022 r. I. zobowiązuje Wójta Gminy Cieszków do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 26 października 2022 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Wójt Gminy Cieszków dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 26 października 2022 r., a bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy Cieszków na rzecz skarżącej kwotę 217 zł (słownie: dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 października 2022 roku K. B. zwróciła się do Wójta Gminy Cieszków za pośrednictwem poczty elektronicznej o udostępnienie informacji publicznej w postaci informacji dotyczących organizacji w jednostce w latach 2015 – 2022:

– zarządzania optymalizacją zużycia i pozyskania energii elektrycznej;

– zarządzania alternatywnymi rodzajami pozyskania energii z podziałem na źródło;

– zarządzania magazynowaniem wytworzonej energii własnej;

– zarządzania inteligentnymi systemami dedykowanymi do zarządzania energią;

– stosowanych sposobach ograniczania zużycia energii elektrycznej;

– sposobach ograniczania emisji ze stosowania paliw, które służą wytworzeniu energii cieplnej;

– sposobach ograniczania emisji ze stosowania paliw, które są wykorzystywane w transporcie;

– dokumentów zawierających informacje o bilansie energetycznym punktów użyteczności publicznych;

– dokumentów zawierających informacje o umowach zawieranych na dostawy energii elektrycznej;

– dokumentów zawierających informacje o rodzajach stosowanych metod ocieplania w sezonie jesienno-zimowym w puntach użyteczności publicznej;

– dokumentów zawierających informacje o znaczeniu i zakresie, który jest w istocie jednoznaczny z powyższymi punktami.

Wnioskodawczyni wniosła jednocześnie o udostępnienie powyższych informacji przez przesłanie ich pocztą elektroniczną na podany adres.

W dniu 18 listopada 2022 r. wpłynęła do organu skarga strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wójta Gminy Cieszków, sporządzona przez pełnomocnika adwokata D. B. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek o udostępnienie informacji publicznej;

2) art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku: 1) decyzji odmownej oraz 2) powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.

Skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w związku z rozpoznaniem wniosku skarżącej, 3) ustalenie charakteru bezczynności w związku z rozpoznaniem wniosku skarżącej, 4) zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że termin do udostępnienia informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo przekroczenia tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Ponadto podmiot nie skorzystał z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji, co zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest dopuszczalne pod rygorem powiadomienia wnioskodawcy (w terminie 14 dni od złożenia wniosku) o powodach tegoż opóźnienia wraz ze wskazaniem terminu przekazania informacji (nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku).

Organ nie zawiadomił również wnioskodawcy o braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi, nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych z udostępnieniem informacji (związanych z przekształceniem w formę wskazaną we wniosku lub też wynikających z wnioskowanego sposobu przekazania) oraz nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej. Dlatego też należy stwierdzić, że okoliczności te nie wystąpiły. Pozostawienie wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi jednoznacznie wskazuje na bezczynność podmiotu. Ponadto w niniejszej sprawie informacje publiczne rozpatrywane są w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zatem nie ma zastosowania instytucja ponaglenia.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że treść wniosku nie wskazuje jednoznacznie, o jakie wytworzone informacje zwraca się wnioskodawczyni. W tej sytuacji Wójt mógł jedynie poinformować wnioskodawczynię w drodze pisma informującego, które stanowi odpowiedź na wniosek. Skarżąca otrzymała pismo z prośbą o wskazanie dokumentów, o udostępnienie których się ubiega. Pismo z dnia 14 listopada 2022 r. zostało wysłane w tym samym dniu, ale nie dotarło do adresatki. Ponownie przesłano pismo w dniu 21 listopada 2022 r., niezwłocznie po otrzymaniu informacji o nieotrzymaniu tego pisma. Po uzyskaniu wyjaśnień od skarżącej, dotyczących zakresu żądanej informacji, informacje te zostaną przekazane zgodnie z wnioskiem.

Do odpowiedzi na skargę zostało załączone pismo organu z dnia 14 listopada 2022 r. oraz e-mail organu z dnia 21 listopada 2022 r., informujący o ponownym przesłaniu skarżącej pisma z dnia 14 listopada 2022 r.

W piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2022 r. skarżąca wniosła o dalsze procedowanie w sprawie, bowiem wbrew twierdzeniom organu pismo z dnia 14 listopada 2022 r. zostało wysłane do wnioskodawczyni dopiero w dniu 21 listopada 2022 r., a organ nie przedstawił dowodu na poparcie swoich twierdzeń co do wysłania pisma wcześniej. Poza tym, nawet nadanie go w dniu 14 listopada 2022 r. oznacza, że organ pozostaje w zwłoce w udzieleniu informacji publicznej. Skarżąca wyjaśniła, że składając wniosek o udzielenie informacji publicznej nie jest w stanie określić, jakie konkretnie dokumenty znajdują się w posiadaniu organu i nie wiadomo dlaczego organ żąda wykazu konkretnych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Ma to miejsce wówczas, gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bądź gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W przypadku skargi na bezczynność, Sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Skarga w rozpatrywanej sprawie podlegała uwzględnieniu.

W kontrolowanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

W sprawie nie jest sporne, że żądane przez skarżącą informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 2), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 3), danych publicznych (pkt 4) oraz majątku publicznym (pkt 5). W świetle powyższego należy uznać, że informacje, których udostępnienia domaga się skarżąca stanowią informacje publiczne. Nie kwestionowano również, że Wójt Gminy jest w myśl przepisu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. organem zobowiązanym do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bądź też do wydania decyzji odmownej w tym zakresie.

Według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek wchodzi w rachubę tylko wówczas, gdy informacja publiczna nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium.

Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji (zaniechaniu rozpatrzenia wniosku), względnie na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), na niepoinformowaniu wnioskodawcy, że organ nie dysponuje żądaną informacją lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Bezczynność ma miejsce również wówczas, gdy podejmując te czynności podmiot zobowiązany nie udostępni informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie.

Na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że obowiązek udostępniania informacji publicznych dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną do rozpatrzenia żądania (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 maja 2022 r., III SAB/Gl 94/22, Lex nr 3354325, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 2 marca 2022 r., II SAB/Bk 6/22, Lex nr 3327139). Podmiot zobowiązany winien w takich sytuacjach pisemnie poinformować wnioskodawcę o nieposiadaniu żądanych informacji, przy czym aby zwolnić się z zarzutu bezczynności powinien przekazać powyższą informację w terminie, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p., tj. nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu danych objętych wnioskiem uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności w sprawie, albowiem z oczywistych względów nie można oczekiwać udostępnienia danych, którymi podmiot ten nie dysponuje (wyrok WSA w Szczecinie z 28 stycznia 2021 r., II SAB/Sz126/20). Przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowi wprost, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2021 r. (III OSK 3249/21, Lex nr 3217704) wskazuje przy tym, że "nie jest rzeczą sądu administracyjnego weryfikacja prawdziwości twierdzenia zobowiązanego w tym zakresie (...). Brak jest w tym przedmiocie właściwych instrumentów prawnych. Jeżeli zatem podmiot do którego się zwrócono podaje, że nie posiada żądanej informacji, to nie można od niego wymagać i zobowiązywać do uwzględnienia żądania ich udostępnienia. W razie natomiast złożenia nieprawdziwego oświadczenia w tym zakresie istnieją środki, w tym karne, czy inne pozwalające na weryfikację tego stanowiska."

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy przypomnieć, iż skarżąca swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej wniosła do Wójta Gminy za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 26 października 2022 roku, kierując go na adres: sekretariat@ug.cieszków.pl (odbiór przez organ w dniu 27 października 2022 r.).

Powyższe oznacza, że wniosek złożony w dniu 27 października 2022 r. winien zostać rozpatrzony przez organ w terminie 14 dni od tej daty, tj. do dnia 10 listopada 2022 r.

Jednakże według stanowiska organu, treść wniosku nie wskazuje jednoznacznie, o jakie wytworzone informacje zwraca się wnioskodawczyni. W związku z powyższym, jak wskazał organ, wysłał do wnioskodawczyni w dniu 14 listopada 2022 r. pismo z prośbą o jednoznaczne wskazanie dokumentów, o które się ubiega, które jednak nie dotarło do adresatki z powodu błędu popełnionego przez organ w adresie odbiorcy. Pismo ponownie wysłano do adresatki w dniu 21 listopada po otrzymaniu skargi do WSA w dniu 18 listopada 2022 r.

Należy jednak zauważyć, że organ nie przedstawił żadnego dowodu, że podjął próbę przesłania skarżącej pisma w dniu 14 listopada 2022 r., nawet na błędny adres. Poza tym nie można zgodzić się z organem, że treść wniosku strony nie wskazuje jednoznacznie, o jakie informacje zwraca się skarżąca i w związku z tym konieczne było wystosowanie do skarżącej pisma z dnia 14 listopada 2022 r. o sprecyzowanie jednoznacznie dokumentów, o które skarżąca występuje. Wprawdzie interesujące skarżącą informacje, zamieszczone w poszczególnych punktach wniosku, zostały sformułowane dość ogólnie, jednak możliwe jest udzielenie odpowiedzi na wniosek, stosownej do ogólnie sformułowanych zagadnień. Ponadto żądania przedstawienia dokumentów zostały sformułowane w 4 punktach wniosku, natomiast pozostałe punkty wniosku dotyczą zarządzania i sposobów ograniczania emisji i zużycia energii i paliw. O możliwości udzielenia odpowiedzi na wniosek świadczą odpowiedzi udzielane na tej samej treści wniosek przez inne organy samorządowe (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 lutego 2023 r. sygn. akt II SAB/Łd 208/22, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt III SAB/Gd 202/22, wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II SAB/Lu 181/22, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Po 203/22, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Ol 218/22, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Bk 123/22, publ. CBOSA). W ocenie Sądu, organ powinien udostępnić żądane we wniosku informacje bez wzywania skarżącej do wyjaśnienia, o jakie konkretnie informacje i dokumenty wnosi.

W związku z powyższym Sąd zobowiązał Wójta Gminy do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 26 października 2022 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt I sentencji wyroku).

Sąd uznał, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej i bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, co podkreślał niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być zatem bardzo znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować dolegliwe dla strony skutki. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: wyroki NSA z: 17 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 416/19 – Lex nr 2799010 i 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 199/19 – lex nr 2799470). Taka sytuacja na gruncie rozpatrywanej sprawy nie wystąpiła. Nieudostępnienie informacji żądanej we wniosku nie nastąpiło bowiem z powodu złej woli organu, ale wskutek błędnego rozumienia przepisów u.d.i.p.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku, zasądzając na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, ze zm.) oraz art. 206 p.p.s.a., od Wójta Gminy na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 217 zł, na którą to złożył się wpis od skargi (100 zł) oraz koszty związane z zastępstwem procesowym strony (17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 100 zł wynagrodzenia dla ustanowionego przez skarżącą pełnomocnika).

Należy wyjaśnić, że przyjęta przez Sąd stawka wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącej jest niższa niż przewidziana w powołanym wyżej § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, jednak art. 206 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość odstąpienia, w uzasadnionych przypadkach, od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. Stosownie zaś do treści art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się m.in. ich wynagrodzenie. Powyższe prowadzi do wniosku, iż wynagrodzenie pełnomocnika strony również może podlegać miarkowaniu, przewidzianemu w treści art. 206 p.p.s.a. Przez przypadki uzasadnione, o których mowa w tym przepisie, należy przykładowo rozumieć niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki nakład pracy pełnomocnika z uwagi na treść skargi i jej seryjność, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, istnienie wątpliwości czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Rz 14/22, LEX nr 3341835; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Po 76/22, LEX nr 3347295).

W ocenie Sądu, nakład pracy pełnomocnika i stopień skomplikowania niniejszej sprawy nie uzasadniał przyznania skarżącej kosztów zastępstwa procesowego w pełnej wysokości, przewidzianej przepisami prawa. Należy podkreślić, że udział pełnomocnika w toku postępowania ograniczył się do sporządzenia zwięzłej skargi o identycznej treści jak skargi skierowane do innych wojewódzkich sądów administracyjnych oraz nieskomplikowanego pisma procesowego, stanowiącego replikę na odpowiedź organu na skargę. Sąd wziął pod uwagę z urzędu, że skarżąca, w imieniu której działa ten sam zawodowy pełnomocnik, wniosła co najmniej kilkanaście skarg tej samej treści, dotyczących bezczynności różnych organów wykonawczych gmin, na tle takiego samego zapytania o udostępnienie informacji publicznej (wnioski datowane na dzień 26 października 2022 r., wnoszone w dniu 27 października 2022 r.). Zainicjowały one szereg postępowań w wielu sądach administracyjnych w Polsce (choćby sprawy o sygn. akt II SAB/Ol 218/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, II SAB/Sz 272/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie, II SAB/Op 83/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, II SAB/Bk 123/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku, II SAB/Lu 181/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie, II SAB/Go 121/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim, II SAB/Ke 116/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach, III SAB/Gd 202/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku, II SAB/Rz 247/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, II SAB/Po 203/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu, VIII SAB/Wa 73/22 w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, publ. w CBOSA), w toku których pełnomocnik skarżącej wnosił skargi oraz pisma procesowe o tej samej konstrukcji i oparte na zbliżonej argumentacji.

Jak zasadnie zauważył WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Po 203/22, pełnomocnik skarżącej wniósł szereg skarg w sprawach dotyczących bezczynności różnych organów wykonawczych gmin w udostępnieniu informacji publicznej, zawisłych przed różnymi wojewódzkimi sądami administracyjnymi Analiza dostępnych danych wskazuje, że adwokat D. B. był (jest) pełnomocnikiem w ponad 100 sprawach o bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej (sprawy rozstrzygnięte albo w toku), w których reprezentuje powtarzających się mocodawców, w tym wspólnika spółki D. sp. j. ([...]) C. W. i prokurenta spółki K. B. (K. P.).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wr 870/22 pełnomocnik skarżącej zainicjował liczne postępowania sądowoadministracyjne, reprezentując C. W., dotyczące bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej ((por. wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2022 r., III SAB/Gl 369/22; WSA w Białymstoku z dnia 5 października 2022 r., II SAB/Bk 77/22; WSA w Łodzi z dnia 25 listopada 2022 r., II SAB/Łd 115/22; SA w Lublinie z dnia 27 października 2022 r., II SAB/Lu 99/22; WSA w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2022 r., II SAB/Rz 177/22; WSA w Krakowie z dnia 22 listopada 2022 r., II SAB/Kr 206/22; WSA w Gdańsku z dnia 24 listopada 2022 r., III SAB/Gd 109/22 publik. w CBOSA) lub w podobnych stanach faktycznych i prawnych (por. wyroki: WSA w Opolu z 18 stycznia 2022 r., II SAB/Op 110/21; WSA w Kielcach z 19 stycznia 2022 r., II SAB/Ke 165/21; WSA w Olsztynie z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Ol 181/21; WSA w Białymstoku z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Bk 1/22; WSA w Łodzi z 3 lutego 2022 r., II SAB/Łd 230/21; WSA w Gliwicach z dnia 13 lipca 2022 r., III SAB/Gl 215/22; WSA w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2022 r., II SAB/Bd 1/22; WSA w Krakowie z dnia 4 października 2022 r., II SAB/Kr 136/22; WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2022 r., II SAB/Wa 848/21 i przywołane w nim kolejne wyroki sądów z 2021 r.: w Gdańsku sprawa II SAB/Gd 157/21, w Szczecinie sprawa II SAB/Sz 206/21, w Gorzowie Wielkopolskim sprawa II SAB/Go 252/21, w Łodzi II sprawa SAB/Łd 230/21, w Lublinie II sprawa SAB/Lu 136/21, w Białymstoku sprawa II SAB/Bk 1/22, w Olsztynie sprawa II SAB/Ol 181/21, w Kielcach sprawa II SAB/Ke 165/21 oraz wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2022 r., III SAB/Gl 369/22; WSA w Białymstoku z dnia 5 października 2022 r., II SAB/Bk 77/22; WSA w Łodzi z dnia 25 listopada 2022 r., II SAB/Łd 115/22; WSA w Lublinie z dnia 27 października 2022 r., II SAB/Lu 99/22; WSA w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2022 r., II SAB/Rz 177/22; WSA w Krakowie z dnia 22 listopada 2022 r., II SAB/Kr 206/22; WSA w Gdańsku z dnia 24 listopada 2022 r., III SAB/Gd 109/22, publik. w CBOSA).

Ponadto pełnomocnik skarżącej występował jako pełnomocnik K. B. (K. P.) w szeregu sprawach z innych przedmiotowo wniosków dotyczących bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej (por. wyroki: WSA w Warszawie z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 54/21, WSA w Gorzowie Wlkp. z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 232/21, WSA w Poznaniu z 10 maja 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 76/22, WSA w Krakowie z 14 listopada 2021 r., II SAB/Kr 225/21; WSA w Olsztynie z 14 grudnia 2021 r., II SAB/Ol 147/21; WSA w Opolu z 30 grudnia 2021 r., II SAB/Op 100/21, WSA w Poznaniu z 2 września 2021 r., IV SAB/Po 101/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 września 2021 r., II SAB/Go 108/21; WSA w Gliwicach z 22 września 2021 r., III SAB/Gl 107/21 oraz WSA w Lublinie z 28 grudnia 2021 r., II SAB/Lu 122/21, publik. w CBOSA).

Wobec tego, w pełni uprawnione jest uznanie, że w sytuacji sporządzenia skargi o charakterze szablonowym, wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych lub zbliżonych sprawach, uzasadnione jest zastosowanie art. 206 p.p.s.a. w zakresie miarkowania zasądzanego zwrotu kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika.