Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 863/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 85, art. 86, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3722/14 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3722/14 odrzucił wniosek B. Sp. z o.o. w W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2015 r. odrzucono skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienie adwokata. Natomiast składając zażalenie na postanowienie z dnia 7 stycznia 2016 r. odrzucające zażalenie na ww. postanowienie z dnia 28 października 2015 r. skarżąca rozszerzyła zakres wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnosząc o zwolnienie od wpisu sądowego od przedmiotowego zażalenia.

W związku z powyższym pismem z dnia 5 lutego 2016 r. skierowano do strony skarżącej wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) i nadesłania go w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Jak wynika z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru, strona skarżąca otrzymała wezwanie w dniu 13 lutego 2016 r., w związku z czym termin na przesłanie wypełnionego formularza do Sądu upłynął w dniu 20 lutego 2016 r. Strona skarżąca nie przesłała do Sądu wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w związku z powyższym zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 23 marca 2016 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Następnie skarżąca pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. wniosła sprzeciw od zarządzenia o odmowie przyznania prawa pomocy. Do niniejszego pisma ponowie nie załączyła wypełnionego formularza wskazując, że nie mogła uzupełnić w terminie formularza PPPr, bowiem nie pozostawiono w jej skrzynce awizo. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na postanowienie to skarżąca pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. wniosła zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2016 r. na podstawie art. 88 w zw. z art. 86 § 2 w zw. z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił wniosek Spółki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że wniosek skarżącej z dnia 23 czerwca 2016 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, albowiem uchybienie terminowi, o którego przywrócenie skarżąca wnosi, nie powoduje w istocie dla niej ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez błędną interpretację i ocenę stanu faktycznego poprzez stwierdzenie Sądu, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku i przyznanie prawa pomocy został wniesiony jako niedopuszczalny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zażalenie jest niezasadne.

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w art. 86 i następnych p.p.s.a. ustawodawca przewidział możliwość przywrócenia uchybionego terminu, określając jednocześnie przesłanki, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu oraz przesłanki, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. W świetle wspomnianych przepisów podstawowym warunkiem dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest to, że dla tej czynności został w ustawie zakreślony określony termin.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo uznał, że ustawodawca nie wprowadził określonego terminu na złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, poza wskazaniem, że wniosek taki może zostać złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy: 1) może być składany na każdym etapie postępowania oraz 2) może być składany wielokrotnie. W konsekwencji ewentualne uchybienia zaistniałe przy składaniu i dokumentowaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie prowadzą do zamknięcia stronie możliwości ponownego żądania przyznania prawa pomocy.

W konsekwencji WSA trafnie uznał, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny i jako taki podlegał odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 88 zdanie pierwsze p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.