Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1232/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 pkt 4, art. 92 a, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi M. D. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2016 r., Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) oraz art. 4 pkt 4, art. 4 pkt 22 lit. a, art. 5, art. 92a ust. 1 i ust. 2, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), l.p. 1.1, lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 23, rozdziału VI ust. 3 Sprawdzenia i Przeglądy załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 04 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego ( Dz.U.UE.L.2014.60.1), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika M. D. (dalej jako skarżący) od decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr WITD. [...] dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny.

W dniu [...].03.2016 r. o godz. 12:15 miejscowości P. zatrzymano do kontroli pojazd ciężarowy marki R. o nr rej [...] Pojazd prowadził J. K., który oświadczył, że wykonuje krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne na rzecz M. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]", z siedzibą w miejscowości S., ul. [...]. Przewóz ten odbywał się ze S. do W.. W celu przeprowadzenia dalszych czynności kontrolnych pojazd doprowadzono do miejscowości P.. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na potrzeby własne rzeczy ani licencji na przewóz drogowy rzeczy.

W toku kontroli ustalono, że wg naklejki na wnęce drzwi pojazdu ostatnia kalibracja tachografu miała miejsce dnia [...].10.2014r. Jednak przy próbie otwarcia tachografu i wyciągnięcia wykresówki ustalono, że kierowca prowadzi pojazd z uszkodzonym urządzeniem rejestrującym (tachograf analogowy [...] [...] typ. [...], nr [...]) oraz bez włożonej wykresówki. Uszkodzenie polegało na niemożności otwarcia tachografu, co uniemożliwiało kierowcy włożenie wykresówki i rejestrowania swoich aktywności.

Kierowcę przesłuchano w charakterze świadka. Ustalono, że kierowca przewozy na rzecz firmy [...]" wykonuje tylko okazjonalnie, średnio raz w tygodniu. Ustalono, że kierowca przebywa na rencie i nie jest zatrudniony ( ani na umowę o pracę, ani umowy zlecenia) w firmie M. D.. Kierowca dodał, że tachograf w pojeździe nie działa prawidłowo od co najmniej miesiąca, a fakt ten zgłosił M. D. (k. 43).

Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji stanowi naruszenie zał. Nr 3 lp. 6.1.4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 92 a ust. 1, 6, 7 powoływanej ustawy, za co organ wymierzył skarżącemu karę [...] zł.

W toku prowadzonego postępowania, W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził ponadto, że przedsiębiorca wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Podczas kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na transport drogowy rzeczy, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani zaświadczenie na wykonywanie przewozów drogowym na potrzeby własne. Ponadto pan K. oświadczył, że firma posiada zaświadczenie na potrzeby własne jednak nigdy nie był w nie wyposażony. W swoim zeznaniach dodał, że według jego wiedzy firma nie posiada licencji na transport drogowy rzeczy ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Na podstawie informacji uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w W. , organ ustalił, że przedsiębiorca M. D. posiada jedynie zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne ważne od dnia 23 lipca 2013 r., do przewozów własnych zgłoszono samochód ciężarowy marki [...], rej. nr [...] Nie posiada natomiast licencji na wykonywanie zarobkowych przewozów drogowych rzeczy. Wedle informacji uzyskanych od Inspektor Transportu Drogowego Biura ds. Transportu Międzynarodowego Skarżący nie posiadał również uprawnień na wykonywanie międzynarodowych przewozów drogowych.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ nałożył na skarżącego karę pieniężna w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na podstawie art. 92 a ust. 1, 6, i 7 u.t.d. , zał. Nr 3 Ip.1.1. Uzasadniając swoje stanowisko organ dodał, że stosownie do art. 4 ust. 3 u.t.d. , transport drogowy obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków o których mowa w pkt. 4. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 4. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;

W drodze wyjaśnień złożonych pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. pan M. D. określił transport wykonywany przez pana K. jako przysługę i wskazał, że nie jest on aktualnie zatrudniony w jego przedsiębiorstwie. W związku z tym, zdaniem organu, skoro pan K. nie był pracownikiem Skarżącego, przewóz ten nie spełniał przesłanek do uznania go za niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr WITD. [...] W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył M. D. łącznie karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł.

Strona w dniu [...] sierpnia 2016 r. złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Odwołujący skarżonej decyzji zarzucił:

1. niewłaściwą interpretację art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. poprzez nieuznanie, iż pan J. K. był pracownikiem strony,

2. niezastosowanie art. 33 ust. 1 u.t.d. w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie miał miejsce przewóz na potrzeby własne, a strona posiadała zaświadczenie, że wykonuje przewóz na potrzeby własne,

3. nieuwzględnienie § 7 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11.02.2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym tachografów samochodowych (Dz. U. z 2005 r. nr 33, poz. 295 ze zm.), poprzez nałożenie kary pieniężnej na stronę na skutek uszkodzonego tachografu, o którym to uszkodzeniu Skarżący nie wiedział, a które nie było widoczne podczas instalacji nowego urządzenia, ani też podczas kontroli wykonywanej maksymalnie co 24 miesiące,

4. naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez działanie w sposób naruszający zaufanie obywatela do Państwa bez uwzględnienia przepisów prawa godząc tym w zasadę praworządności i państwa prawa,

5. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie i dowolną ocenę dowodów w sprawie,

6. naruszenie art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego przez okres powyżej miesiąca,

7. naruszenie art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

W odwołaniu podniesiono, że przewóz wykonywany przez pana K. odbywał się na podstawie ustnej umowy zlecenia i w ocenie Skarżącego pana K. uznać należało za pracownika jego przedsiębiorstwa. Zdaniem strony fakt, że kierowca nie był w dniu kontroli zatrudniony na podstawie umowy o pracę nie stanowi przeszkody by kierowca ten wykonywał przewóz na potrzeby własne w imieniu przedsiębiorcy. Odwołujący dodał, że nie wiedział, iż tachograf zamontowany w kontrolowanym pojeździe był uszkodzony, ponieważ usterka nie była widoczna, natomiast w dniu kontroli urządzenie miało ważne badanie kontrolne albowiem okres 2 lat od ostatniego badania w dniu kontroli nie minął.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, iż zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli drogowej, protokołu przesłuchania świadka, że Skarżący w dniu [...] marca 2016 r. wykonywał transport drogowy pojazdem o nr rej. [...] bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Ponadto, wedle ustaleń organów w rozumieniu art. 2 Kodeksu Pracy pan Kufel nie był pracownikiem przedsiębiorcy - skarżącego, zatem wykonywany w ww. dniu przewóz w imieniu strony nie spełniał jednego z koniecznych warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d. i tym samym nie był to przewóz na potrzeby własne.

Organ II instancji zważył, ze strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Powyższe ustalono podczas kontroli samochodu ciężarowego, który wprawdzie posiadał tachograf i przeszedł badanie okresowe w dniu [...].10.2014 r., czyli w trakcie kontroli nie minął jeszcze okres 2 lat od poprzedniego badania to inspektorzy nie mogli otworzyć tachografu i wyciągnąć z niego wykresówki. Zgodnie zaś z zeznaniami świadka (kierowcy) tachograf nie działał od około miesiąca, a fakt ten został zgłoszony przedsiębiorcy. W ocenie organu przedsiębiorca wykonywał przewozy z uszkodzonym tachografem mimo, że wiedział od miesiąca, ze urządzenie jest uszkodzone i konieczna jest jego naprawa, bowiem kierowca w trakcie przewozu nie może rejestrować swojej aktywności. Organ uznał zarzuty odwołania za niezasadne, do czego odniósł się w uzasadnieniu decyzji. Podał również, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 92 b u.t.d., bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tego zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, a w niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. W ocenie organu nie zaistniały również okoliczności wymienione w art. 92 c u.t.d. mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie. Do naruszeń powstało wskutek zaniedbań przedsiębiorcy nad wykonywaniem transportu drogowego a nie na skutek nadzwyczajnych okoliczności niemożliwych do przewidzenia.

W dniu [...] listopada 2016 r. strona reprezentowana przed radcę prawnego złożyła skargę na powyższą decyzję. Zarzuty wskazane w skardze stanowiły powielenie zarzutów podniesionych w odwołaniu. Dodano zarzut niezastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez nieuznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności i zostały zebrane dowody wskazujące, że Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie da się przewidzieć. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w I instancji jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko strona podkreśliła, ze w dniu kontroli odbywał się jednorazowy przewóz na potrzeby własne przy współpracy z panem K. , na podstawie ustnej umowy zlecenia, co nie świadczy o tym, ze przewóz ten nie był wykonywany na potrzeby własne zgodnie z ustawą o transporcie drogowym. Dodał, że J. K. był jego byłym pracownikiem. W związku z tym w ocenie strony zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 4 u.t.d. W skardze podkreślono, że Skarżący posiada zaświadczenie o wykonywaniu transportu na potrzeby własne, czego organy obu instancji nie uwzględniły. Ponadto Skarżący stwierdził, że nie miał wiedzy o uszkodzeniu tachografu gdyż uszkodzenie to nie było widoczne podczas kontroli wykonywanej maksymalnie co 24 miesiące.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich naruszeń sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 ustawy p.p.s.a.

Przedmiot sprawy sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy wobec strony skarżącej zaistniały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej i czy organy właściwie przeprowadziły postępowanie.

Na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w kwocie [...]zł za dwa naruszenia:

1. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji ([...] zł),

2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji ([...] zł).

Odnośnie naruszenia związanego z brakiem wymaganego zezwolenia lub licencji Skarżący podnosił, że nie miał obowiązku ich posiadania, gdyż przejazd w dniu kontroli nie miał charakteru zarobkowego, był przewozem na potrzeby własne. Skarżący zezwoleń ani licencji wskazanych w decyzji nie miał, co wynikało zarówno z jego wyjaśnień jak i z pism Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. i Starosty [...] z dnia [...] maja 2016r. Skarżący (w piśmie z 14 czerwca 2016r.) podał, że wykonuje działalność m.in. w zakresie produkcji stelaży do mebli tapicerowanych. W ramach tej działalności dostarcza stelaże do swoich kontrahentów. Taki też charakter miał przewóz stelaży w dniu kontroli, tj. [...].03. 2016r. Bezsporne było, iż Skarżący posiada zaświadczenie nr [...] z dnia 23 lipca 2013r. potwierdzające zgłoszenie prowadzenia przewozów na potrzeby własne wydane na czas nieokreślony. Do tych przewozów zgłosił samochód ciężarowy marki [...], rej nr [...]. W dniu kontroli zatrzymany został natomiast samochód ciężarowy [...] nr rej [...] o masie własnej [...] kg i maksymalnej masie całkowitej [...] kg (kserokopia dowodu rejestracyjnego). Zatrzymanego do kontroli pojazdu Skarżący do zaświadczenia nie zgłosił ( vide: pismo Starostwa Powiatowego w W. z 16 maja 2016r.).

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. 2016.1907) przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W zaświadczeniu zgodnie z art. 33 ust. 3 u.t.d. wskazuje się m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych. Samochód, którym wykonywany był przewóz w dniu kontroli nie był zgłoszony do zaświadczenia. Skarżący na wykonywanie przewozu tym konkretnym samochodem w dniu kontroli nie dysponował ani zaświadczeniem ani zezwoleniem lub licencją.

Samochód ten miał dopuszczalną masę całkowitą przekraczającą 3,5 tony. Nie miało więc miejsca wyłączenie stosowania przepisów ustawy zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d, zgodnie z którym przepisów tej ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z przepisu tego wynika, że, co do zasady, każdy przypadek przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, w tym także w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, podlega regulacji ustawy o transporcie drogowym. (por. wyrok NSA z 6.07.2011r., sygn. II GSK 717/10 i z dnia 12.10.2016r., II GSK 735/15)

Tym samym, wykonywany przez Skarżącego przewóz pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 11.990 kg, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, podlegał ocenie ustawy o transporcie drogowym i ustalanie czy przewóz miał charakter zarobkowy czy niezarobkowy nie miał znaczenia.

Przewóz ten nie mógł być również uznany za przewóz na potrzeby własne, o co wnosił Skarżący. Zgodnie z art. 4 pkt. 3 u.t.d. transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, czyli podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i rzeczy. Definicja transportu drogowego, zgodnie z w/w przepisem obejmuje również:

a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

Przejazd drogowy wykonywany w dniu kontroli nie spełniał warunków o których mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d. Przepis ten wskazuje na konieczność spełnienia łącznego wymienionych enumeratywnie warunków dla uznania danego przewozu za przewóz na potrzeby własne. W przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek z art. 4 pkt. 4 lit a u.t.d, który wymaga, by pojazdy samochodowe używane do przewozu były prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, samochód prowadził bowiem J. K., który w dniu prowadzenia pojazdu nie był pracownikiem Skarżącego.

Skarżący podnosił, że J. K. był w przeszłości jego pracownikiem. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na uznanie przez organy, że przesłanka z art. 4 pkt. 4 lit a u.t.d. nie została spełniona. W przepisie tym, jak zauważył słusznie Skarżący w skardze, nie użyto sformułowania "aktualny pracownik". Wniosek jaki z braku takiego sformułowania wyciągnął Skarżący nie był jednak zasadny. Analizowany art. 4 pkt 4 lit a u.t.d. odnosi się bowiem do sytuacji aktualnej w dniu przejazdu a nie do przeszłości i dotyczy on przedsiębiorcy, który jest a nie "kiedyś był przedsiębiorcą" i pracownika/pracowników, którzy aktualnie są a nie "kiedyś byli pracownikami przedsiębiorcy". J. K. zeznał, że nie łączy go ze Skarżącym umowa cywilnoprawna, nie jest również jego pracownikiem. Podał, że obecnie jest na rencie i okazjonalnie wykonuje przewozy na rzecz firmy Skarżącego. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień w przedmiocie charakteru zatrudnienia pana K. . W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia [...] czerwca 2016r Skarżący stanowczo zaprzeczył aby kierowca był jego pracownikiem, dodając że w momencie kontroli wykonywał on jednorazowy i okazjonalny przewóz grzecznościowy. Skarżący podał, że w dniu [...] marca 2016r. miała miejsce wyjątkowa sytuacja i nie mógł osobiście wykonać przewozu, poprosił więc J. K. , który ma uprawnienia, był kiedyś u niego zatrudniony o przysługę i J. K. grzecznościowo wykonał przejazd zatrzymanym do kontroli samochodem. W skardze Skarżący zmienił swoje stanowisko, wskazując, że łączyła go z J. K. ustna umowa zlecenia. Okoliczności te w żaden sposób nie przeczą ustaleniom organów, że J. K. w czasie wykonywania przewozu nie był pracownikiem Skarżącego. Zarówno Skarżący jak i J. K. zgodnie przyznali, że nie łączy ich stosunek pracy w rozumieniu art. 2 kodeksu pracy oraz, że J. K. prowadził pojazd Skarżącego okazjonalnie, nie ma więc w ich stosunkach ciągłości charakteryzującej stosunek pracy ( art. 22 § 1 kodeksu pracy). Nie było więc żadnych podstaw, by organy inaczej oceniły stosunki łączące Skarżącego z J. K. .

Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, pracownikiem w rozumieniu art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. jest tylko osoba zatrudniona przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę. Każda inna forma zatrudnienia jest niezgodna z warunkiem określonym w powołanym przepisie. Podnieść przy tym należy, że zatrudnienie na podstawie innych umów niż umowa o pracę jest dopuszczalne i ustawa o transporcie drogowym nie narzuca przedsiębiorcom formy zatrudnienia kierowców. Ustawa ta stanowi jedynie, że jeżeli przewóz ma być traktowany jako przewóz na potrzeby własne, to pojazd używany do wykonywania tego przewozu musi być prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracowników w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1049/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu brak spełnienia jednego z warunków wymienionych w art. 4 pkt 4 lit. a-d u.t.d., uzasadnia odstąpienie od badania pozostałych przesłanek, bowiem jak już zauważono, tylko łączne spełnienie przesłanek pozwala traktować dany przejazd, jako przewóz na potrzeby własne. Słusznie więc organ uznał, że wykonywany w dniu [...] marca 2016 r. przewóz nie spełniał warunków o których mowa w art. 4 ust. 4 u.t.d

Oceniając kontrolowany przejazd, należało zatem uznać, że skoro kierowca nie był pracownikiem Skarżącego, a zatem przejazd nie spełniał jednej z ww. przesłanek przewozu na potrzeby własne, a to wymienionej w art. 4 pkt 4 lit. a to wymagał od przedsiębiorcy posiadania odpowiedniej licencji lub zezwolenia, którego Skarżący nie posiadał.

Uściślić trzeba, że definicja "przewozu drogowego" zawarta w art. 4 lit a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1) - przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r.. Do wykonania przewozu Skarżący powinien posiadać uprawnienia określone przepisami ustawy o transporcie drogowym, tj. zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Skarżący takiego zezwolenia czy licencji nie posiadał.

Ustawa o transporcie drogowym penalizuje sytuacje wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem jej przepisów. Zgodnie z art. 92 a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Sankcje zawarte w cytowanym przepisie odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W art. 92a ustawy posłużono się szerokim terminem "podmiot wykonujący przewóz drogowy", żeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową, naruszają prawo. Stosownie do art. 93 ust. 1 u.t.d. uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć karę pieniężną na wykonującego przewozy drogowe, a nie na kierowcę, który w ramach tego przewozu lub transportu kieruje pojazdem. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. (art.92 a ust. 3 u.t.d.). W ust. 6 tego przepisu wskazano, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W przedmiotowej sprawie została wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł za naruszenie opisane w załączniku nr 3 do ustawy pod pozycją Lp 1.1 – wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji. W stanie faktycznym sprawy, organy prawidłowo bowiem ustaliły, że w dniu [...] marca 2016 r. wykonywany był transport drogowy pojazdem ciężarowym marki [...] nr rej. [...] bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Zarzuty skargi dotyczące niewłaściwej interpretacji art. 4 pkt. 4 lit a u.t..d oraz niezastosowania art. 33 ust. 1 u.t.d. były więc nieuzasadnione.

Odnosząc się do naruszenia związanego z uszkodzonym tachografem należy wskazać, że zgodnie z pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym... ((Dz.U.UE.L.2014.60.1), w pojazdach, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006, należy instalować tachografy. Aby zapewnić pełną elastyczność, niektóre pojazdy powinny być wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia, mianowicie pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używane do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy, które to pojazdy są używane wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy. W art. 2 ust. 1 a rozporządzenia Nr 561/2006 wskazano, że ma ono ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Rozporządzenie Nr 561/2006 ma więc zastosowanie w niniejszej sprawie. Nie zostały też spełnione przesłanki z art. 3 rozporządzenia Nr 561/2006 wyłączające obowiązek instalowania tachografów. Przedmiotowy pojazd miał dopuszczalną masę całkowitą przekraczającą 7,5 tony. Nie był więc wyłączony z obowiązku posiadania tego urządzenia. Zgodnie z art. 2 ust.1 rozporządzenia Nr 165/2014 na użytek tego rozporządzenia stosowane są definicje zawarte w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Zgodnie z art. 4 lit p rozporządzenia Nr 561/2006 "przedsiębiorstwo transportowe" oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub związek lub grupę osób nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub jednostkę państwową, niezależnie od tego, czy posiada ona osobowość prawną, czy też podlega organowi posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy drogowe; A zgodnie z art. 4 lit c w/w rozporządzenia "kierowca" oznacza osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby. Skarżący odpowiada więc wskazanej wyżej definicji "przedsiębiorstwa transportowego" a J. K. – "kierowcy".

Zgodnie z art. 32 ust. 1 - 3 rozporządzenia Nr 165/2006 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia, tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie:

- czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu,

- czy tachograf działa prawidłowo,

- czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu,

- czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna,

- czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję,

- czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń,

Zgodnie z pkt 3 rozdziału VI załącznika I do rozporządzenia 165/2014 przeglądy okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego.

Przeglądy te obejmują:

- sprawdzenie, czy urządzenie działa prawidłowo;

- sprawdzenie, czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu;

- sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna;

- sprawdzenie, czy plomby na urządzeniu

- rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon.

Zgodnie z art. 33 ust 1 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe wydają wystarczającą liczbę wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w tachografy analogowe. Zgodnie z art. 33 ust. 3 tego rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji.

Przepis prawa krajowego, w zakresie dopuszczalnym przepisami prawa europejskiego wprowadza obowiązek sprawdzania urządzenia nie rzadziej niż co 24 miesiące ( § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych – Dz.U. 2005.33.295). Nie jest kwestionowana okoliczność, że Skarżący dopełnił w dniu 18 października 2014 r. obowiązku sprawdzenia zainstalowanego w skontrolowanym pojeździe tachografu. Należy jednak zauważyć, że niezależnie od opisanego obowiązku, z uregulowań prawa europejskiego i krajowego wynika generalnie konieczność posiadania sprawnego urządzenia rejestrującego bez względu na obowiązujący termin dokonywania sprawdzenia okresowego, co wynika przede wszystkim z cytowanego wyżej artykułu 32 rozporządzenia nr 165/2014.

Sąd zwraca uwagę, że art. 37 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 obliguje do niezwłocznego – tak szybko jak pozwalają na to okoliczności , nie później jednak niż w terminie 7 dni, naprawienia tachografu przez uprawnionego instalatora lub warsztat, w przypadku awarii lub wadliwego działania tachografu. Jeżeli jednak sprowadzenie pojazdu do bazy przedsiębiorstwa nie jest możliwe w ciągu tygodnia, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania, wówczas naprawy dokonuje się w drodze. W przypadku gdy tachograf nie działa lub działa wadliwie, kierowca jest zobowiązany zaznaczać na wykresówce, wykresówkach lub na tymczasowej wykresówce dołączonej do wykresówki albo do karty kierowcy, na której powinni przedstawić dane umożliwiające ich identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) wraz ze złożeniem podpisu – wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące.

W toku postępowania organy ustaliły, ze tachograf zamontowany w kontrolowanym pojeździe nie mógł być otworzony celem odczytu wykresówki. Kierowca zeznał, że ta sytuacja zaistniała ok miesiąc przed kontrolą i został o niej poinformowany Skarżący. Przedsiębiorca miał więc wiedzę na temat faktu niedziałania tachografu i mimo to zezwalał na odbywanie przewozów pojazdem. W ocenie Sądu dokonywanie kontroli raz na dwa lata nie może być uznane za wystarczające do przyjęcia zachowania należytej staranności i przezorności wymaganej od przedsiębiorcy. Skarżący winien kontrolować stan urządzeń zamontowanych w pojazdach, do czego obligują go zarówno krajowe jak i europejskie przepisy. Sąd nie podziela więc zarzutu nieuwzględnienia przez organy § 7 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11.02.2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym tachografów samochodowych (Dz. U. z 2005 r. nr 33, poz. 295 ze zm.). Tym bardziej, że z przepisu tego nie wynika, by Skarżący miał obowiązek sprawdzania tachografu jedynie co 2 lata. Przepis ten wskazuje bowiem, że sprawdzanie tachografu winno być wykonane nie rzadziej niż co 24 miesiące, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie tego urządzenia. W przedmiotowej sprawie wcześniejsze uszkodzenie miało miejsce, co wynikało z protokołu kontroli i nie było kwestionowane przez Skarżącego.

Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji stanowi naruszenie prawa, skutkujące nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z lp.6.1.4 załącznika u.t.d. w wysokości 1000 zł.

W przedmiotowej sprawie w trakcie kontroli drogowej w dniu 31 marca 2016r. stwierdzono dwa naruszenia drogowe opisane wyżej opisane w załączniku 3 do ustawy pod lp. 1.1 i 6.1.4. Zastosowane wobec Skarżącego kary za w/w naruszenia są zgodne ze wskazanymi karami w w/w załączniku i wynoszą odpowiednio [...] zł i [...] zł, łącznie [...] zł, nie przekraczają granicy kar z w/w art. 92 a ust. 2 u.t.d.

W niniejszej sprawie, Skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia, a pojazd którym wykonywał transport wyposażony był w uszkodzony tachograf uniemożliwiający odczyt danych. Niezasadny jest więc zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię przepisów u.t.d., skutkującą dokonaniem niewłaściwej oceny stanu faktycznego przez organy I i II instancji.

Wskazać należy, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10). Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności w jakich doszło do powstania naruszeń u przedsiębiorcy. Art. 92 a ust. 1 u.t.d. ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Ustawodawca umożliwił jednak obalenie tego domniemania w sytuacja spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d i art. 92c ust. 1 u.t.d. – jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. Skarżący w zarzutach skargi wskazywał na naruszenie art. 92 c ust. 1 pkt 1 przepisów poprzez jego niezastosowanie. Stanowisko organów uznające brak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawy wskazanych w tych przepisach przesłanek egzoneracyjnych zwalniające przedsiębiorcę od sankcji za stwierdzone naruszenia, było zasadne.

Słusznie organ wskazał, że ze względu na rodzaj stwierdzonego naruszenia przepisów o transporcie drogowym, w rozpatrywanej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 92b ustawy. Z brzmienia tegoż przepisu wyraźnie wynika, że odnosi się on do naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, a więc takich za które w niniejszej sprawie nie została nałożona kara pieniężna. Przewidziane w pkt 2 i 3 ustępu 1 art. 92c u.t.d. przesłanki w niniejszej sprawie nie zachodziły.

Słusznie również organ uznał, że nie zaszły przesłanki z art.92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d., tj. "okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Odnosząc się do zarzutu braku zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należy podkreślić, że odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których katalog został zawarty w załączniku nr 3 do u.t.d. nie opiera się na zasadzie winy. Jest to odpowiedzialność ex lege, z której podmiot wykonujący przewóz może się zwolnić, ale po wykazaniu przynajmniej jednej z ww. przesłanek, przy czym zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem to na tym podmiocie spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie. Przesłanki egzoneracyjne określone w tym przepisie nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działania lub działań osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za winę której przedsiębiorca odpowiadać nie może. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. W dyspozycji w/w przepisu uzasadniające odstąpienie od ukarania przedsiębiorcy karą pieniężną nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, które wynikają bezpośrednio z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestia odpowiedniego doboru pracowników i związane z tym ryzyko ich doboru nie mieszczą się w zakresie regulacji zawartej w art. 92c u.t.d. jako okoliczność wyłączająca odpowiedzialność przedsiębiorcy w oparciu o art. 92a tejże ustawy, bowiem tylko i wyłącznie decyzja przedsiębiorcy decyduje o zatrudnieniu osób współpracujących. Stąd też w art. 92c chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, a nie związane z brakiem właściwej organizacji pracy przedsiębiorstwa transportowego lub niewłaściwym doborem pracowników (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Go 1004/16).

Skarżący w żaden sposób nie wykazał, by nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Jak wyżej wskazano nie wykonywał transportu na potrzeby własne, miał więc obowiązek zadbać o posiadanie wymaganych zezwoleń na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, czego nie uczynił. Tachograf był uszkodzony, inspektorzy organu nie mogli go otworzyć i wyciągnąć wykresówki a Skarżący jako jedyny argument przemawiający za uznaniem, że nie miał wpływu na powstanie tego naruszenia wskazywał fakt spełnienia wymogu kontroli urządzenia co dwa lata, co jak wyżej wskazano w sytuacji uszkodzenia urządzenia nie było wystarczające. Podważanie w skardze zeznań świadka J. K. było bezpodstawne. Skarżący bowiem nie przedstawił żadnych okoliczności wskazujących, że świadek twierdząc, że tachograf był uszkodzony już miesiąc wcześniej o czym informował Skarżącego, nie mówił prawdy. Z treści skargi, odwołania i pisma Skarżącego z [...] czerwca 2016r. nie wynika, by dołożył odpowiednio wysokiej staranności przy dokonywaniu kontroli tachografu i by w dniu przewozu tachograf był sprawny a kierowca był zaopatrzony w wykresówki, na których mógłby zaznaczać dane na wypadek nie działania czy wadliwości działania urządzenia. W piśmie z [...] czerwca 2016r. Skarżący podkreślał, że przewóz wykonywany przez J.K. miał charakter grzecznościowy, co dodatkowo potwierdza stanowisko organu, że powstałe naruszenia były wynikiem zaniedbań Skarżącego. Wskazać należy, że przedsiębiorca ma wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega m.in. na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. To przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest obowiązany do obmyślenia i wprowadzenia w życie takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy umowy usługi lub zlecenia. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp z 22 lutego 2017r., II SA/Go 1004/16, czy wyrok WSA w Gorzowie Wlkp z 17 marca 2016r., II SA/Go 79/16). Przedsiębiorca ma też wpływ na to czy wykonując przewozy dysponuje wymaganymi prawem dokumentami.

Skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności ujętych przepisem art. 92c ust. 1 u.t.d. – nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć. Podkreślić należy, że celem sankcji określonych w u.t.d. jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg (poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy, spełnienie wymogów do uzyskania zezwoleń czy licencji) a nie przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców. Podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. To on zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków. On też zobowiązany jest do uzyskania wymaganych prawem zezwoleń na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. Sąd stwierdza, że organy prowadzące postępowanie nie naruszyły tych przepisów, prawidłowo ustaliły stan faktyczny, opierając swoje rozstrzygnięcie o zgromadzony materiał dowodowy tj. protokół kontroli, protokół przesłuchania świadka,, protokół oględzin pojazdu, pisma składane przez samego Skarżącego i pisma wyjaśniające od innych organów państwowych. Organy odniosły się do twierdzeń Skarżącego i uzasadniły swoje stanowisko zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Dowody znajdujące się w aktach sprawy wskazują w sposób niebudzący wątpliwości na te elementy stanu faktycznego, które konieczne były do podjęcia rozstrzygnięcia przez organy administracji. Organy administracji mają wszak podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 K.p.a.) i tak w tej sprawie postąpiły. To, że nie podzieliły stanowiska Skarżącego nie oznacza, że nie uwzględniły słusznego interesu obywatela czy naruszyły zasady prawdy obiektywnej i przekonywania..

Należy również dodać, że zarzut naruszenia art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. uznać należy za bezzasadny. Skarżący nie wykazał aby nie podjęcie czynności w okresie od 11.04.2016r. do 11.05.2016r. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takiej sytuacji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania skutkować mogłoby uchyleniem decyzji. Przedmiotowa sprawa nie dotyczyła skargi na przewlekłość postępowania, jak w cytowanym w skardze wyroku NSA sygn. I OSK 1681/15. Skarżący był powiadamiany o przedłużeniu postępowania. Postępowania nie cechował brak woli załatwienia sprawy czy brak podejmowania czynności w sprawie.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji, stwierdzając jej wydanie zgodnie z przepisami prawa, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu na podstawie innych pozaprawnych okoliczności. W przedmiotowej sprawie podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione a zaskarżona decyzja zgodna z prawem.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369.) oddalił skargę.