Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 550/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 28  1, art. 29, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Janusz Zubrzycki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. AS z siedzibą w E. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1494/11 odrzucające skargę E. AS z siedzibą w E. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1494/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. AS z siedzibą w Estonii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 marca 2011 r. w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi, przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia (np. wyciąg z rejestru sądowego). Ponadto poinformowano, iż przesłany przy skardze dokument estoński wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski tj. wydruk z centralnej bazy danych Departamentów Rejestrów Sądów Wojewódzkich jest datowany na 27 września 2010 r. natomiast pełnomocnictwo do reprezentowania spółki zostało udzielone 21 marca 2011 r. Stronę pouczono, że w przypadku nieuzupełnienia wymienionego braku, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, skarga zostanie odrzucona.

Sąd wskazał, że przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 30 maja 2011 r. Przy piśmie nadanym 6 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącej w załączeniu przesłał uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa oraz kopię z rejestru sądowego spółki (który już znajdował się w aktach sprawy). Ponadto poinformował, iż spółka nie była w stanie uzyskać aktualnego wyciągu z rejestru sądowego wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym w siedmiodniowym terminie wyznaczonym przez Sąd. Sąd podkreślił, że do dnia 27 stycznia 2012 r. powyższy brak formalny nie został uzupełniony, wobec tego, powołując się na przepisy art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), Sąd odrzucił skargę spółki.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu spółka zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj.:

a. art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a., polegające na uznaniu, że odpis dokumentu estońskiego z dnia 27 września 2010 r. (wydruk z centralnej bazy danych Departamentów Rejestrów Sądów Wojewódzkich – odpowiednik Krajowego Rejestru Sądowego) przedstawiony przez skarżącą, nie stanowi dokumentu, z którego wynika upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji skarżącej, co spowodowało w konsekwencji odrzucenie skargi,

b. art. 163 § 2 i art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a., przez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na czym polegały dostrzeżone przez Sąd braki formalne wniesionej skargi, uniemożliwiające pełne ustosunkowanie się i zrozumienie stanowiska Sądu pierwszej instancji,

c. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., przez odrzucenie skargi wniesionej przez stronę z uwagi na rzekome nieuzupełnienie przez skarżącą braków formalnych skargi, podczas gdy skarżąca przedłożyła odpis estońskiego dokumentu, zawierającego wszelkie niezbędne informacje o skarżącej już na etapie składania skargi do WSA w Warszawie za pośrednictwem organu podatkowego drugiej instancji, jak również w odpowiedzi na wezwanie WSA w Warszawie, czyniąc tym samym zadość wezwaniu Sądu w pełnym zakresie,

d. art. 49 § 1 P.p.s.a., przez brak ponownego wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, w sytuacji uznania przez Sąd, że odpis dokumentu estońskiego nie spełnia jego określonych oczekiwań,

2. prawa materialnego, tj.:

a. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez naruszenie prawa strony do sądu, tzn. przez odrzucenie skargi z powodu braków formalnych, pomimo że Sąd był w posiadaniu wszystkich wymaganych prawem dokumentów,

b. art. 87 Konstytucji RP, przez pominięcie przez WSA w Warszawie, że z tego przepisu mieszczącego się w katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa nie wynika, że odpis odpowiedniego rejestru dotyczącego spółek handlowych (w przedmiotowej sprawie odpis dokumentu estońskiego) traci swą aktualność po upływie określonego czasu.

Przy tak sformułowanych zarzutach spółka wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim strona w skardze kasacyjnej trafnie podniosła, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, iż Sąd ten nie zbadał należycie nadesłanych przez stronę w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi dokumentów, w szczególności odpisu pełnomocnictwa.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że – jak wyżej wskazano - na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi, przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia (np. wyciąg z rejestru sądowego). Strona aby sprostać wezwaniu Sądu mogła zatem przedłożyć dowolne dokumenty w oryginale lub uwierzytelnionym odpisie, z których wynikałoby, że pełnomocnik strony – doradca podatkowy K. J. – jest prawidłowo umocowana do reprezentowania tejże strony. W piśmie z dnia 6 czerwca 2011 r., będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącej przesłała uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa z dnia 10 września 2010 r. oraz kopię z rejestru sądowego spółki, który już znajdował się w aktach sprawy, wskazując, że strona mająca siedzibę w Estonii nie jest w stanie uzyskać aktualnego wyciągu z rejestru sądowego z jego tłumaczeniem przysięgłym w terminie określonym w wezwaniu.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia w żaden sposób nie odniósł się do powyższych okoliczności, stwierdzając jedynie, że "Przy piśmie nadanym 6 czerwca 2011 r. pełnomocnik Skarżącego w załączeniu przesłał uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa oraz kopię z rejestru sądowego Spółki, (który już znajdował się w aktach sprawy).(...) Do dnia 27 stycznia 2012r. powyższy brak formalny nie został uzupełniony.".

Tymczasem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak formalny skargi, którego dotyczyło opisane wyżej wezwanie, został przez stronę usunięty w stosownym terminie (wezwanie doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 30 maja 2011 r., natomiast przesyłkę poleconą zawierającą odpowiedź na to wezwanie nadano w placówce pocztowej w dniu 6 czerwca 2011 r.).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wątpliwości Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie dotyczyły tego, czy doradca podatkowy K. J. na dzień sporządzenia i wniesienia w imieniu spółki skargi do Sądu była prawidłowo umocowana do reprezentowania tej spółki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają prawidłowość tego umocowania, w szczególności nadesłany w odpowiedzi na wezwanie Sądu uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia 10 września 2010 r. udzielonego doradcy podatkowemu K. J. przez E. W. Na podstawie danych zawartych w odpisie wyciągu z właściwego rejestru sądowego datowanym na dzień 27 września 2010 r., w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, można bowiem stwierdzić, że E. W., jako członek zarządu spółki, w dacie udzielenia pełnomocnictwa był uprawniony do samodzielnego reprezentowania tej spółki, w tym udzielania pełnomocnictw.

W związku z powyższym przyjąć trzeba, że nadesłanie przez stronę, w terminie określonym w wezwaniu, odpisu pełnomocnictwa z dnia 10 września 2010 r. stanowiło wypełnienie tego wezwania. Strona w ten sposób bowiem wykazała, że doradca podatkowy K. J. w dacie sporządzenia (29 kwietnia 2011 r.) i wniesienia (4 maja 2011 r.) skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była prawidłowo umocowana do jej reprezentowania. Tym samym za chybione należało uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi w odpowiednim terminie, skarga ta podlegała odrzuceniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku strony w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 P.p.s.a.