Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2251/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi Q. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 6 czerwca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 728, dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "MWITD") z 13 lutego 2024 r. nr [....] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

GITD wskazał, że 15 listopada 2023 r. w Warszawie na Al. [...], zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki T.o nr rej. [...], którym kierował R.E.. W toku kontroli stwierdzono, że ww. pojazd oznakowany był jako taksówka - na przednich lewych i prawych drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone paski z numerem [...], herb [...] oraz na dachu lampa z napisem "TAXI". Kontrolujący funkcjonariusze policji ustalili, że kierowca wykonywał krajowy transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz Strony. Kierujący pojazdem do kontroli nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Z uwagi na powyższe stwierdzono naruszenie ustawy o transporcie drogowym. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...].

GITD wskazał następnie, że pismem z 13 grudnia 2023 r. MWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia u.t.d., jednocześnie informując Stronę o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów i dowodów oraz prawa zgłoszenia żądań, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. Zawiadomienie zostało doręczone Stronie 20 grudnia 2023 r.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez MWITD, decyzji administracyjnej z 13 lutego 2024 r. nr [...], nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł.

GITD rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, potwierdził ustalenia dokonane przez organ I instancji, dodając, że kontrolujący zweryfikowali posiadane uprawnienia przez ww. Spółkę i ustalili, że Spółka posiada licencję nr [...] wydaną przez Prezydenta [...] 6 lutego 2023 r. na krajowy transport drogowy osób taksówką. Dodatkowo potwierdzili, iż pojazd o nr rej. [...] został zgłoszony do ww. licencji i 30 października 2023 r. został wydany wpis nr [...]na ten pojazd. Zdaniem organu z powyższego jednoznacznie wynika że kierujący nie został wyposażony w wymagany dokument przez Stronę

Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 87 ust. 4 u.t.d., podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji. Uwzględniając powyższe GITD uznał, że słusznie organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d. i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Organ nie zgodził się z zarzutami podniesionymi przez Stronę w odwołaniu od decyzji I instancji.

Pismem z 11 czerwca 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 6 czerwca 2024 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu Strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji,

2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że materiał sprawy jest niepełny. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy kierującym pojazdem oraz Spółką by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Przede wszystkim nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie faktu, że Spółkę można uznać za podmiot wykonujący przewóz drogowy. Możliwym jest, iż kierowca wykonując usługi w zakresie transportu drogowego realizował je we własnym imieniu i na swoją rzecz. Gdyby tak się okazało, to kierowca ponosi odpowiedzialność za zrealizowany przewóz.

Skarżący podkreślił, że okoliczność, że Spółka posiada licencję na przewóz osób nie wystarcza jeszcze do ustalenia, że realizowała ten konkretny, sporny przewóz.

Skarżący stwierdził również, że Spółka nie miała wpływu na to, czy kierowca w chwili kontroli okaże posiadane dokumenty, czy też nie. W chwili kontroli Spółka posiadała prawidłowe dokumenty do wykonywania przewozu oraz wyposażyła w nie kierowcę. W konsekwencji to nie Spółka ponosi odpowiedzialność za przedmiotowe naruszenie, tylko kierowca, który prawidłowo wyposażony w dokumenty nie okazał ich w trakcie kontroli, gdyż to kierowca dopuścił się naruszenia przepisów.

Skarżący dodał, że nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ. Uniemożliwiono w ten sposób Skarżącemu obronę jego praw, a organ nie wyjaśnił co było powodem pominięcia przesłuchania Skarżącego w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

Zgodnie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy obu instancji, znajdującymi potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, 15 listopada 2023 r. podczas kontroli drogowej w W. na Al. [...], pojazdu marki T.o nr rej. [....], kierowca pojazdu nie przedstawił do kontroli wypisu z licencji. W toku kontroli stwierdzono, że ww. pojazd oznakowany był jako taksówka - na przednich lewych i prawych drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone paski z numerem [...], herb [...] oraz na dachu lampa z napisem "TAXI". Kierowca wykonywał krajowy transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz Strony. Spółka posiada licencję nr [...] wydaną przez Prezydenta [...] 6 lutego 2023 r. na krajowy transport drogowy osób taksówką. Sporny pojazd o nr rej. [...] został zgłoszony do ww. licencji i 30 października 2023 r. został wydany wpis nr [...]na ten pojazd.

W świetle art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym. 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zgodnie natomiast z ust. 4 tego artykułu, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji.

Brak zastosowania się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego jest sankcjonowane. Jak wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9.

Zgodnie z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument.

W świetle ustalonych przez organy okoliczności faktycznych sprawy oraz treści przytoczonych przepisów prawa, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł za powyższe naruszenie, a GITD prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., a także art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczy oznaczenie pojazdu jako taksówkę poprzez umieszczenie wymaganej lampy na dachu pojazdu oraz oznaczenie pojazdu numerem bocznym [...] zgodnego z licencją udzieloną Skarżącemu, zmienioną 6 lutego 2023 r. na nr [...]. Ustalenia powyższe potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącym, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił jakie relacje łączyły Skarżącego i kierowcę. Wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona na Skarżącego za niewyposażenie kierowcy w wypis z posiadanej przez Skarżącego licencji, w sytuacji gdy pojazd poruszał się po drodze będąc oznakowanym jako taksówka, a więc pojazd służący do zarobkowego przewozu osób. Okoliczność, iż sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób w imieniu i na rachunek Skarżącego potwierdza zapis protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu, z którego wynika, że przedsiębiorcą, który wykonuje spornym pojazdem przewóz jest Skarżący. W ocenie Sądu są to wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonywanie przez Skarżącego spornym pojazdem zarobkowego przewozu osób, co w świetle przytoczonych powyżej przepisów wymaga wyposażenia kierowcy w wypis z licencji. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji, a więc faktu, że kierowca nie posiadał wypisu z licencji i że zatrzymany do kontroli pojazd służył do zarobkowego przewozu osób przez Skarżącego. Podkreślenia wymaga, że protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę zatrzymanego do kontroli samochodu osobowego w związku z czym kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonywał bądź miał dokonywać przewozów osób taksówką. Skarżący nie przedstawił natomiast, żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Ponadto, w skardze Skarżący potwierdza prawidłowość ustaleń organów ponieważ sam stwierdza, że w chwili kontroli Spółka posiadała prawidłowe dokumenty do wykonywania przewozu oraz wyposażyła w nie kierowcę, w konsekwencji to nie Spółka ponosi odpowiedzialność za przedmiotowe naruszenie, tylko kierowca, który prawidłowo wyposażony w dokumenty nie okazał ich w trakcie kontroli. W tej kwestii należy podkreślić, że to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za działania kierowcy, który wykonuje przejazd w jego imieniu i na jego rachunek, rzeczą przedsiębiorcy jest zatem takie sprawowanie nadzoru nad wykonywanymi przez kierowców wykonujących przejazdy w jego imieniu i na jego rachunek, aby nie dochodziło do powstania naruszeń dokonywanych w związku z przejazdem.

Sąd stwierdza również, że Skarżący miał możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było koniczne przesłuchanie Skarżącego w tym zakresie.

W oparciu o opisane powyżej ustalenia, organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanego powyżej naruszenia prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 500 zł.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.