Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 187/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie WSA Jolanta Górska WSA Mariola Jaroszewska (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") z dnia 5 kwietnia 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "PINB") z dnia 29 września 2017 r. nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujący stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Podczas oględzin przeprowadzonych w dniach 20 czerwca 2016 r. i 1 lipca 2016 r. na działce nr [..], obręb [..] w P., PINB ustalił, że znajduje się na niej obiekt gastronomiczny składający się z przyczepy gastronomicznej o wymiarach 2 m x 4 m, posiadającej instalację elektryczną z przyłączem oraz wiaty przeznaczonej do spożywania posiłków o wymiarach 3 m x 4 m. Wiata posiada konstrukcję drewnianą z dachem dwuspadowym. Wiata nie posiada fundamentów, a jej wysokość wynosi 3,20 m. Przyczepa gastronomiczna jest rejestrowanym pojazdem na kołach, wyposażona jest w instalację elektryczną i posiada przyłącze instalacji elektrycznej. Obiekt usytuowany jest bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną nr [..], a jego powierzchnia zabudowy wynosi 20 m2. Ustalono też, że właścicielem działki jest A., która wydzierżawiła działkę B. Prezesem tej spółki jest K. M. i to on jest inwestorem wzniesionej bez pozwolenia na budowę inwestycji.

W tych okolicznościach PINB postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r. zobowiązał K. M. do przedstawienia w terminie do 31 maja 2017 r. zaświadczenia Burmistrza Miasta o zgodności przedmiotowego obiektu gastronomicznego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego budowy obiektu gastronomicznego sporządzonego przez osobę posiadającą prawo do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, sprawdzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniami potwierdzającymi wpis projektanta i osoby sprawdzającej projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. uchylił to postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin jego wykonania do dnia 31 sierpnia 2017 r., w pozostałej zaś części utrzymał je w mocy.

Następnie, decyzja z dnia 27 września 2017 r. PINB nakazał K. M. rozbiórkę przedmiotowego obiektu gastronomicznego składającego się z przyczepy gastronomicznej o wymiarach 2 m x 4 m i wiaty przeznaczonej do spożywania posiłków, o wymiarach w rzucie 3 m x 4 m i wysokości 3,2 m, zlokalizowanego na działce nr [..], obręb [..] w P. Organ stwierdził, że takie rozstrzygnięcie uzasadnione jest niedostarczeniem przez inwestora w wyznaczonym terminie dokumentów określonych w postanowieniu z dnia 15 marca 2017 r.

Na skutek rozpoznania odwołania, w którym K. M. zarzucił błędne skierowanie decyzji do K. M. i przypisywanie mu funkcji inwestora, podczas gdy stroną postępowania jest B., a także błędne przyjęcie, że przedmiotowy obiekt jest budowlą i w konsekwencji błędną kwalifikację "obiektu gastronomicznego" jako obiektu budowlanego skutkujące poddanie go rygorom art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, WINB decyzją z dnia 5 kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem postępowania jest obiekt gastronomiczny nie posiadający fundamentów i pełniący w całości jedną funkcję użytkową, czyli przyczepa gastronomiczna, która posiada przyłącze elektryczne i jest pojazdem rejestrowanym oraz wiata o konstrukcji drewnianej, przeznaczona do spożywania posiłków. Obiekt ten jest w ocenie organu obiektem tymczasowym, zatem jego posadowienie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, czego inwestor nie uzyskał. K. M. nie dostarczył żądanych przez organ pierwszej instancji dokumentów legalizacyjnych, wobec czego organ był zobligowany do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Organ wskazał też, że postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin jego wykonania do dnia 31 sierpnia 2017 r., w pozostałej zaś części utrzymał je w mocy. Skarga na to postanowienie została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 457/17.

Zdaniem organu zarzuty podniesione w odwołaniu są podobne do zarzutów podnoszonych w skardze na powyższe postanowienie i były w nim już przez organ rozpoznawane. Organ wskazał też, że w postępowaniu odwoławczym Burmistrz poinformował go pisemnie, że nie wydał zaświadczenia o zgodności przedmiotowego obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie wystąpiono z wnioskiem o jego wydanie. Po otrzymaniu tego pisma organ odstąpił od zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym po otrzymaniu tego pisma, gdyż nie wniosło ono nowych okoliczności do sprawy, a potwierdziło tylko fakt znany stronom. Organ wskazał też, że kwestie związane z umowami cywilnymi zawieranymi między firmami nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego.

W skardze, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucono:

1. brak ustosunkowania się do podstawowego zarzutu podnoszonego w odwołaniu, że adresatem zaskarżonej decyzji była osoba fizyczna, a nie osoba prawna, wobec której wszczęto postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję. Wobec wydania decyzji na osobę fizyczną nie będącą stroną postępowania (podobnie jak wydanie wcześniej postanowienia w tym postępowaniu administracyjnym) zaskarżona decyzja z mocy prawa jest nieważna stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.,

2. brak ustosunkowania się do zarzutu podnoszonego w odwołaniu, że określanie K. M. w zaskarżonej decyzji mianem inwestora jest sprzeczne z art. 18 Prawa budowlanego, który na inwestora nakłada określone obowiązki, między innymi objęcie kierownictwa budowy przez kierownika budowy.

3. naruszenie art. 48 Prawa budowlanego przez zastosowanie ust. 4 tego artykułu.

4. błędne przyjęcie, że przyczepa na kołach zarejestrowana jako pojazd i drewniana wiata nie posiadająca trwałego połączenia z gruntem są tymczasowym obiektem budowlanym określonym w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego,.

5. przyjęcie bez podstawy prawnej, że mamy do czynienia z obiektem gastronomicznym, podczas gdy faktycznie mamy do czynienia z przyczepą samochodową i funkcjonującą obok przenośną wiatą drewnianą

6. naruszenie art. 81 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, przez co nie mogą być uznane okoliczności podnoszone w zaskarżanej decyzji..

7. naruszenie art. 8 k.p.a. przez tolerowanie przestępczej działalności organów nadzoru budowlanego w powiecie g.

W uzasadnieniu wskazano m.in., że organy stosują określenie "obiekt gastronomiczny", które nie występuje w Prawie budowlanym, podczas gdy chodzi o dwa niezależne od siebie obiekty.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podkreślono, że klasyfikację obiektu potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 457/17. Potwierdzone również zostało ustalenie, że inwestorem obiektu był K. M.

W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2021 r. skarżący sprzeciwił się doręczonemu mu zawiadomieniu o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). W piśmie tym wskazał, że rozpoznanie sprawy na takim posiedzeniu uniemożliwia mu skuteczne przedstawienie wniosków dowodowych, jakim jest opinia biegłego sądowego i orzeczenie sądów powszechnych, jakie zapadły w sprawie rzekomej samowoli, które na podstawie ww. opinii uznały, że nie jest to obiekt gastronomiczny, jak uznają organy nadzoru. Ponadto, prokurent firmy zajmujący się tą sprawą przeszedł już chorobę COVID-19 i nie stanowi zagrożenia, ani nie grozi mu zagrożenie wzajemne.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 8 lutego 2021 r. zakreślono skarżącemu termin 7 dni na złożenie dokumentów, o których mowa w ww. piśmie, pod rygorem ich pominięcia oraz poinformowano, że wniosek o przeprowadzenie rozprawy nie może zostać uwzględniony.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 4 marca 2021 r., skarżący stwierdził, że dostarczenie przez niego dokumentów, na które powołał się wnosząc o przeprowadzenie rozprawy miałoby sens, gdy mógł je osobiście przedstawić jako wnioski dowodowe. W sytuacji, gdy sąd uniemożliwia mu realizowanie konstytucyjnego prawa do sadu, przesyłanie pojedynczych dokumentów nie ma sensu. W związku z tym, na podstawie art. 11 p.p.s.a. wniósł o dołączenie do toczącego się postępowania akt sprawy Sądy Rejonowego, gdzie uznano, że sporny w niniejszej sprawie obiekt – samojezdna przyczepa gastronomiczna, nie wymaga pozwolenia na budowę, ani nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sądowej kontroli w niniejszej sprawie poddano decyzję WINB z dnia 5 kwietnia 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB, którą zobowiązano skarżącego do rozbiórki obiektu gastronomicznego składającego się z przyczepy gastronomicznej o wymiarach 2 m x 4 m i wiaty przeznaczonej do spożywania posiłków, o wymiarach w rzucie 3 m x 4 m i wysokości 3,2 m, zlokalizowanego na działce nr [..], obręb [..] w P.

Należy wskazać, że podstawą prawną działań organy był art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało bowiem wszczęte i zakończone przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), która wprowadziła istotne zmiany w Prawie budowlanym.

Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w mającym zastosowanie w sprawie brzmieniu tego przepisu, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przy czym wyjaśnić trzeba, że rozbiórka obiektu nie jest orzekana automatycznie w każdym wypadku stwierdzenia naruszenia przepisów budowlanych przez inwestora. Przed wydaniem takiej decyzji umożliwia bowiem stronie legalizację obiektu, wydając w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowalnego o wstrzymaniu prowadzenia robót i zobowiązując do przedłożenia w określonym terminie :

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2)dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5), natomiast w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych postanowieniem obowiązków organ wydaje decyzję rozbiórkową (ust. 4).

Z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że na działce nr [..], obręb [..] w P. znajduje się obiekt, służący celom gastronomicznym, składający się z przyczepy oznaczonej numerem rejestracyjnym oraz wiaty drewnianej z dachem dwuspadowych, o określonych przez organy w toku postępowania wymiarach. Nie ulega wątpliwości i nie jest w sprawie kwestionowane, że realizacja ww. obiektu nie została poprzedzona żadnymi formalnościami budowlanymi. Okoliczności te nie były kwestionowane przez stronę, w szczególności nie wniesiono uwag do protokołu ustalającego stan faktyczny, i wątpliwości w tym zakresie nie ma również sąd.

Kwestią sporną jest natomiast kwalifikacja przedmiotowej konstrukcji. Zdaniem organów nadzoru przyczepa oraz wiata stanowią całość użytkową, jeden obiekt, który należy uznać za obiektu budowlany, nie budynek, nietrwale powiązany z gruntem o charakterze tymczasowym. Powyższe skutkowało uznaniem, że na jego wykonanie inwestor zobowiązany był uzyskać pozwolenie na budowę, a wobec bezspornego braku tego rodzaju decyzji obiekt ten jest samowolą budowlaną. Tymczasem zdaniem skarżącego, mamy do czynienia z przyczepą samochodową bez silnika i funkcjonującą obok przenośną wiatą drewnianą. Według sądu stanowisko skarżącego jest niezasadne, a dokonana przez organy nadzoru budowlanego kwalifikacja, rzutująca na przyjęty tryb procedowania, prawidłowa.

Przede wszystkim trzeba zauważyć, że kwalifikacja obiektu poddanego trybowi legalizacyjnemu była już przedmiotem oceny sądu w sprawie sygn. akt II SA/Gd 457/17, rozpoznającego skargę K. M. na postanowienie WINB z dnia 10 lipca 2017 r., nr [..] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych W postępowaniu tym skarżący również stał na stanowisku, że przedmiotowa przyczepa z wiatą nie stanowią tymczasowego obiektu budowlanego, ani też, że istniał od 120 dni, wobec czego wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże sąd podzielił twierdzenia organu uznając za niesporne, iż obiekt realizuje cel gastronomiczny, natomiast okres funkcjonowania na dzień wydania postanowień w przedmiocie wstrzymania robót i nałożenia obowiązków umożliwiających legalizację, przekroczył okres 120 dni, wobec czego nie został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd uznał przy tym, że dla takiej kwalifikacji nie ma znaczenia, iż elementem przedmiotowego obiektu budowlanego jest zarejestrowana "przyczepa gastronomiczna", skoro w ramach opisanego obiektu obejmuje też wiatę wykorzystywaną na ten sam cel działalności gastronomicznej.

Taki obiekt budowlany, wykorzystywany na cele działalności gastronomicznej, jako stacjonarny punkt gastronomiczny, spełnia pod względem konstrukcyjnym i funkcjonalnym warunki do uznania go za tymczasowy obiekt budowlany. Sama sporna przyczepa będąca elementem funkcjonalnej całości jest faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gastronomicznej jako kuchnia, co wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej przez PINB, podłączona do instalacji elektrycznej, natomiast funkcję gastronomiczną spełnia cały opisany obiekt. W związku z tym fakt, że sama przyczepa gastronomiczna jest pojazdem zarejestrowanym i istnieje możliwość jej przemieszczenia nie niweczy funkcji, jaką pełni cały obiekt – stacjonarny punkt gastronomiczny. Innymi słowy cel, w jakim dany obiekt został umieszczony na nieruchomości oraz czas funkcjonowania tego obiektu, determinuje jego kwalifikację jako tymczasowego obiektu budowlanego. Zatem przyczepa o funkcji gastronomicznej, z jaką mamy do czynienia w niniejszym stanie faktycznym, stanowiąca funkcjonalną całość z wiatą gastronomiczną o podanych wymiarach, jest tymczasowy obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa Budowlanego.

Wydanie ww. wyroku oddalającego skargę, prawomocnego, oznacza, że sąd zaakceptował zastosowanie w odniesieniu do przedmiotowego obiektu przepisów tej ustawy i trybu legalizacji, którego początkowym etapem jest postanowienie wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, które jest konsekwencją przeprowadzonej kwalifikacji obiektu.

Oznacza to również, że orzekający obecnie sąd jest związany ww. wyrokiem na podstawie art. 170 p.p.s.a. w zakresie kwalifikacji obiektu i uznania, że nałożenie na skarżącego obowiązków w oparciu o art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego było zasadne. Zarzuty rozpoznawanej skargi w tym zakresie nie mogą zostać zatem uwzględnione, zaś sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje zarówno twierdzenia wyroku II SA/Gd 457/17 o tym, że sporny obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, jak również, że przyczepa wraz z wiatą stanowią całość użytkową i funkcjonalną, nie zaś dwa odrębne obiekty.

Odnosząc się z kolei do zarzutu, że w niniejszej sprawie w ogóle nie mamy do czynienia z budową, do której odnosi się art. 48 Prawa budowlanego sąd uznał, że nie jest on zasadny. Jak wprawdzie stanowi art. 3 pkt 6 tej ustawy, budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego, jednakże w wypadku tymczasowych obiektów budowlanych, z jakim mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, przez ich "wybudowanie" rozumie się samo posadowienie na gruncie z ewentualnym wykonaniem przystosowawczych robót budowlanych (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 506/17 oraz WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 525/12, dostępne w CBOSA). Również zatem i w tym sensie należy uznać kwalifikację obiektu, jako jego budowę, za prawidłową.

Zdaniem sądu nie ma też racji skarżący podnosząc, że wydana decyzja rażąco narusza prawo z tego względu, iż została wydana do innej osoby, osoby fizycznej, niż podmiot, wobec którego wszczęto niniejsze postępowanie, tj. wobec B. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi podczas oględzin w dniu 1 lipca 2016 r. Spółka ta jest wyłącznie dzierżawcą działki nr [..], natomiast sam obiekt wykonał K. M. Zgodnie zaś z art. 52 Prawa budowlanego, obowiązki związane z rozbiórką samowolnie wykonanego obiektu w pierwszej kolejności nakłada się na inwestora, natomiast dopiero gdy roboty zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W związku z tym, skoro organ jednoznacznie ustalił, że inwestorem był K.M. i jest możliwe wykonanie przez niego obowiązku – nie ma przeszkód prawnych, to zasadne było nałożenie obowiązku na niego właśnie.

Bezsporne jest natomiast to, że skarżący, zobowiązana postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. przedłożenia określonych dokumentów obowiązku tego nie wykonał, co stanowi przesłankę art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy organy nadzoru budowlanego słusznie w ocenie sądu nakazały skarżącemu rozbiórkę obiektu budowlanego – przyczepy gastronomicznej z wiatą i jej zadaszeniem.

Sąd nie stwierdził przy tym, aby w toku przeprowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy.

W szczególności nie sposób zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 10 § 1

i art. 81 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów – pisma Burmistrza z dnia 23 sierpnia 2018 r. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że istotnie WINB po pozyskaniu tego dokumentu nie zawiadomił stron o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, natomiast istnienie takiego wpływu jest wymagane dla stwierdzenia istotnego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1767/18; z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2173/16, dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie, w ocenie sądu, zapoznanie się strony z pismem Burmistrza nie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych, a jego uwzględnienie przez organ nie wpływało na wynik sprawy.

Okoliczność, której dotyczyło omawiane pismo, potwierdzała bowiem tylko fakty wynikające z akt sprawy, tj. nieprzedłożenie przez inwestora wymaganych postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. dokumentów do legalizacji, w tym zaświadczenia Burmistrza o zgodności kontrolowanej zabudowy z planem miejscowym. Natomiast Burmistrz potwierdził jedynie brak wydania takiego zaświadczenia, jak również wskazał, że inwestor w ogóle nie zwrócił się z wnioskiem o jego wydanie. Wskazać więc trzeba, że przedmiotowe pismo nie stanowiło elementu stanu faktycznego sprawy mającego wpływ na jej wynik, gdyż brak wydania zaświadczenia nie był przesłanką orzeczonej rozbiórki – był nią brak przedłożenia jakichkolwiek dokumentów, do złożenia których inwestor był zobowiązany przez organ nadzoru budowlanego. Co przy tym istotne, zarzucając naruszenie art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. z powodu braku umożliwienia zapoznania się przez stronę z pismem Burmistrza, strona nie kwestionuje jednocześnie, iż nie wystąpiła do tego organu z wnioskiem o wydanie zaświadczenia w sprawie zgodności zabudowy z planem miejscowym.

Reasumując, w ocenie sądu, rozpoznając sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, które zdaniem sądu jest prawidłowe. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania. Natomiast podnoszenie przez skarżącego zarzuty nie zdołały podważyć tej oceny z powodów, które przedstawiono w uzasadnieniu.

Odnosząc się z kolei do żądania strony rozpoznania sprawy na rozprawie celem przedłożenia dowodów wskazać trzeba, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Jedynie na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a.

sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, przy czym jest to obarczone wymogiem, aby przeprowadzenie tych dowodów było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszym wypadku sąd skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn.zm.) i § 1 pkt 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna w CBOSA).

Jednakże w związku ze zgłoszonym przez skarżącego sprzeciwem wobec rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym i chęcią przedłożenia dowodów, sąd wezwał stronę do przedłożenia powołanych w piśmie dokumentów, tak jakby to zrobił na rozprawie, jednakże wezwanie to nie zostało wykonane. Nie sposób przy tym zgodzić się ze skarżącym, że dostarczenie sądowi wnioskowanych dokumentów na posiedzenie niejawne narusza jego konstytucyjne prawo do sądu, albowiem niezależnie od trybu rozpoznawania skargi, sąd zobowiązany jest z taką samą starannością rozpatrzyć materiał dowodowy i twierdzenia strony. Natomiast z powołanych dokumentów – opinii biegłego i orzeczeń sądu karnego skarżący chce wywieść okoliczności, które zarówno organy, jak i sąd uznały za wyjaśnione. Wobec bowiem prawomocnego i wiążącego orzekający sąd wyroku w sprawie

II SA/Gd 457/17, a także oceny zebranego materiału dowodowego należało uznać, że kwestia kwalifikacji poddanego kontroli obiektu, jako tymczasowego obiektu budowlanego, nie budzi wątpliwości. W związku z tym podnoszone przez stronę okoliczności i dowody nie mogłyby wpłynąć na wynik sprawy. Brak więc było podstaw do zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a., tym bardziej, że postawa strony wskazuje, iż celem zgłoszenia nowych dowodów było przedłużenie postępowania, a nie przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy.

Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Jak wskazano, sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, a o podstawie takiego działania strony zostały poinformowane. Jednocześnie, sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia w niniejszym wypadku rozprawy, w szczególności takiej przesłanki nie stanowił sprzeciw skarżącego, co wyjaśniono w uzasadnieniu wyroku.