Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 20/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 -5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1, par. 4-8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 7 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1205
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 marca 2015 r. sprawy ze skargi C. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].11.2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...].09.2014r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki o numerze ewid. [...] położonej w miejscowości P. gm. R. dla inwestycji dotyczącej budowy budynku rekreacji indywidualnej (letniskowej) z częścią gospodarczą wraz z przyłączem wodociągowym, energetycznym, zbiornikiem na ścieki sanitarne o poj. 4,00m3 z zewnętrzną instalacją kanalizacyjną do budynku oraz zjazdu z drogi gminnej.

Powyższa decyzja został wydana z wniosku właściciela działki C. C., który został zobowiązany postanowieniem z dnia [...].01.2014r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego w S. do przedłożenia m.in. decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Inspektorzy nadzoru budowlanego stwierdzili, że na działce o nr geodez. [...] został wybudowany, bez wymaganego pozwolenia, parterowy domek letniskowy o wymiarach 5,00x4,60m wraz z tarasem. W celu jego legalizacji nałożono na właściciela w/w obowiązek. Wójt Gminy R., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i na podstawie przepisów art. 53 ust. 4, 56, 59 ust. 1, 60 ut. 1 i 4, 61 ust. 1 i 4, 64 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. odmówił C. C. wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zrealizowanej już inwestycji. Organ stwierdził, że inwestycja nie spełnia wszystkich warunków, wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., a mianowicie nie spełnia wymogu art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5.

W ocenie organu I instancji, teren działki o nr [...] wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, zaś zrealizowany już budynek stoi na terenie, który w części stanowi las, oznaczony w ewidencji gruntów "LsV" o pow. 0,0383ha, w części inne tereny zabudowane oznaczone symbolem "Bi" o pow. 0,0117ha. Dla terenu objętego liniami rozgraniczającymi inwestycji nie istnieje obecnie plan miejscowy, zaś plan który utracił moc z dniem 31.12.2003r. nie obejmował zmiany przeznaczenia gruntów rolniczo-leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż teren nie był wówczas przeznaczony pod budownictwo (dotyczyło planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. tj. uchwały nr VII/29/94Rady Gminy Wiżajny z dnia 28.11.1994r., gdzie teren działki nr [...] znajdował się w obszarze oznaczonym symbolem "B" – tereny użytkowe rolniczo wraz z niewielkimi laskami i ciekami wodnymi). Zdaniem organu, biorąc pod uwagę przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3.02.1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004r., nr 121, poz. 1266) inwestycja C. C. wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nieleśne. Dodatkowo organ zaznacza, że zmiana przeznaczenia gruntu leśnego na inne cele może być dokonana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych).

Wskazując na niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z. organ zaznaczył, ze cały obszar działki o nr [...] znajduje się na terenie objętym zakazem budowy, bowiem położony jest na Obszarze Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Północnej S.", na którym obowiązuje rozporządzenie Wojewody Podlaskiego Nr 20/05 z dnia 25.02.2005r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Północnej Suwalszczyzny" (Dz.U. Województwa Podlaskiego nr 54, poz. 733 ze zm.). Z § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia wynika zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzek, jezior, zbiorników wodnych. Natomiast z mapy załączonej do decyzji, stanowiącej część analizy funkcji i cech zabudowy (także z części opisowej analizy) wynika, że działka skarżącego styka się z linią brzegową Jeziora B.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].11.2014r., podzieliło w całości argumentację organu I instancji.

W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, pełnomocnik C. C. skonkretyzował zarzuty z odwołania, zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że obiekt budowlany wzniesiony na działce skarżącego stanowi budynek rekreacji indywidualnej, wymagający wydania decyzji o warunkach zabudowy podczas, gdy jest to budynek gospodarczy o pow. do 25m2 i w związku z tym nie wymaga decyzji o warunkach zabudowy.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że obiekt budowlany został nieprawidłowo zakwalifikowany jako budynek rekreacji indywidualnej podczas, gdy jego wymiary (5m x 4,7m) oraz konstrukcja wskazują, iż jest to budynek gospodarczy, na którego wybudowanie nie jest potrzebne pozwolenie na budowę. Pełnomocnik skarżącego odwołał się do przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz do warunków technicznych wywodząc, że budynek nie jest trwale związany z gruntem, spełnia wymogi budynku gospodarczego (do 25 m2 powierzchni), a zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zarzut naruszenia art. 29 Prawa budowlanego jest nieprawidłowy, ponieważ decyzja została oparta o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie w świetle art. 59 uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wymaga budowa każdego obiektu budowlanego. Jeśli zaś chodzi o charakter inwestycji, to został on określony przez inwestora we wniosku, jako budowa budynku rekreacji indywidualnej z częścią gospodarczą na działce nr [...] w miejscowości P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego (w świetle art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U z 2012r. nr 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), Sąd nie stwierdził uchybień popełnionych przez organy, które przeprowadziły postępowanie administracyjne w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Przede wszystkim należy ustosunkować się do zarzutu skargi, który sprowadza się do naruszenia przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ust. z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane. Jest to zarzut, niewątpliwie, chybiony. Autor skargi zdaje się nie zauważać, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji nie są przepisy prawa budowlanego, lecz ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 647 – u.p.z.p.). Stąd też zarzut naruszenia art. 29 prawa budowlanego trafia w próżnię, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie był i mógł być zastosowany.

Działając poza zarzutami skargi (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd stwierdza prawidłowość wydanej decyzji podzielając argumentację zarówno organu I jaki II instancji.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Taka decyzja jest wydawana na wniosek inwestora, którym organ jest związany.

W sprawie niniejszej inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i określił inwestycję jako "budynek rekreacji indywidualnej". Jeżeli skarżący nie zgadza się (obecnie) z takim nazewnictwem obiektu uważając, że jest to budynek gospodarczy do 25m2, to powinien tę kwestię wyjaśnić przed inspekcją nadzoru budowlanego, a nie w sprawie warunków zabudowy. Wójt Gminy R. nie jest organem kompetentnym do kwalifikowania obiektu w odniesieniu do potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę czy też dokonania zgłoszenia.

Art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. wskazuje pięć warunków, których łączne spełnienie się daje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do określonego terenu.

Warunki te są następujące:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Rozporządzenie wykonawcze Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) precyzuje określenie wymagań dla nowej zabudowy (zwane dalej rozporządzeniem).

Paragraf trzeci rozporządzenia (ust. 1) zobowiązuje organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do wyznaczenia wokół terenu inwestycji obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

W § 4-8 w/w rozporządzenia określono sposób ustalania poszczególnych wskaźników dla nowej zabudowy.

Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone, w sprawie niniejszej, zgodnie z zachowaniem w/w wymogów. Analizę terenu, zarówno w formie opisowej jak i graficznej, sporządził uprawniony architekt. Z analizy terenu wynika, że ustalenie warunków zabudowy dla działki o nr [...] nie jest możliwe, ponieważ teren nie spełnia wszystkich przesłanek art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a mianowicie nie spełnia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5.

Sąd podziela stanowisko organów. Jak słusznie zauważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ok. 2/3 powierzchni działki inwestora o nr [...] stanowią grunty leśne, które są chronione. Wymagają zgody odpowiedniego organu na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, o czym stanowi art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3.02.1995r.o ochronie gruntów rolnych (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1205). Zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Na terenie wsi P. taki plan nie istnieje (co jest oczywiste), natomiast plan, który utracił ważność dnia 31.12.2003r., również nie przeznaczał spornego terenu pod zabudowę.

Organ I instancji dołączył na tę okoliczność dokumentację, w tym Uchwałę nr VII/29/94 Rady Gminy w Wiżajnach z dnia 28.11.2994r. w sprawie uchwalenia planu miejscowego, z którego jasno wynika, że przy sporządzaniu tego planu nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne.

Zatem nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

W świetle znajdującej się, w aktach administracyjnych. dokumentacji wynika niewątpliwie, że działka o nr [...] położona jest w 100 metrowym pasie ochronnym od jeziora B. i C. Zakaz sytuowana obiektów budowlanych (bez względu czy jest to dom letniskowy czy budynek gospodarczy) na tym obszarze wynika, jak słusznie stwierdziły organy, z rozporządzenia Nr [...] Wojewody P. z dnia [...].02.2005r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Północnej S.".

Stad też, organy prawidłowo oceniły, że przesłanka następna, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie została spełniona.

Organy wydające decyzje o warunkach zabudowy opierają się o obowiązujące przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają znaczenia (jak słusznie zauważa organ II instancji) okoliczności dodatkowe, wskazywane przez skarżącego w odwołaniu typu: podłączenie budynku do linii energetycznej i uwidocznienie budynku na mapach inwestycyjnych, płacenie podatków za nieruchomość oraz odmowa wszczęcia postepowania karnego w przedmiocie samowoli popełnionej przez skarżącego. Należy zaznaczyć, że również dobra wiara skarżącego, nabywającego działkę w 2010r. nie mogła mieć znaczenia prawnego. Organy administracji, wydając zaskarżone decyzje były zdeterminowane wyłącznie przepisami prawa.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.