Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 786/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 148 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi G. J. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 21 lipca 2022 r. nr 60/2022 znak GPB-III.7722.38.2022 AD w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 17 czerwca 2022 roku nr 241/2022; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącej G. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. ał


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 lipca 2022 r., nr 60/2022, znak: GPB-III.7722.38.2022 Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu zażalenia G.J., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2, art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 17 czerwca 2022 r., nr 241/2022, znak: AiB.6740.1582.2022 odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 56/2021/R z dnia 19 marca 2021r. o pozwoleniu na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z zewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazową i wewnętrzną instalacją gazową na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w R., wydanej dla D. i M.D.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 9 maja 2022 r. G.J. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w Łodzi z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na fakt, że nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postanowieniem nr 241/2022 z dnia 17 czerwca 2022 r. Starosta Łódzki Wschodni odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji stwierdził, że G.J. dowiedziała się najpóźniej o decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 56/2021/R, o jej rozstrzygnięciu, z akt sprawy i po wykonaniu fotokopii dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego Nr 251/2021/R, w skład której wchodzi m.in. projekt zagospodarowania terenu, w tym jego część rysunkowa sporządzona na mapie do celów projektowych, na której znajduje się w całości inwestycja zatwierdzona decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 56/2021/R, gdzie w legendzie opisano "budynki mieszkalne jednorodzinne na opracowywanym terenie- w trakcie budowy", przeglądanej przez pełnomocnika w Łódzkim Urzędzie Wojewódzkim w dniu 25 marca 2022 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania złożyła w dniu 9 maja 2022r., tj. z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., albowiem termin do złożenia wniosku upłynął w dniu 25 kwietnia 2022 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła G.J. wnosząc o jego uchylenie i wznowienie postępowania w sprawie.

Wojewoda Łódzki, po rozpoznaniu powyższego zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ II instancji, po przywołaniu treści art. 7, art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 i art. 148 k.p.a. wyjaśnił, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja.

W ocenie organu II instancji, twierdzenia skarżącej, że za datę rozpoczynającą bieg terminu uznać należy dzień 30 kwietnia 2022 r., kiedy dowiedziała się o wydaniu decyzji przez Starostę Łódzkiego Wschodniego nr 56/2021/R z wyszukiwarki RWDZ, budzi wątpliwości, gdyż dzienniki budowy wydano inwestorom w dniu 29 marca 2021 r., roboty rozpoczęto 1 kwietnia 2021 r.. Ponadto na mapie – projekt zagospodarowania terenu z dnia 9 sierpnia 2021 r. (załączonej do sprawy dotyczącej wniosku G.J. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 251/2021/R z dnia 24 listopada 2021 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono D. i M.D. pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek usługowy w R. ul. [...] dz. [...], [...]) zaznaczono, że "budynki mieszkalne jednorodzinne na opracowywanym terenie – w trakcie budowy". Skarżąca dostęp do powyższej mapy uzyskała w dniu 25 marca 2022 r. w organie wojewódzkim, kiedy to wraz z pełnomocnikiem zapoznała się z aktami sprawy i wykonano fotokopie kompletnej dokumentacji wraz z całym projektem budowlanym.

W dacie składania wniosku o wznowienie realizacja spornego obiektu trwała już na pewno ponad rok, a sporne budynki były już w stanie surowym. Skarżąca, jako właścicielka działki sąsiedniej (nawet jeśli nie mieszka, to bywa na nieruchomości, o czym świadczą zdjęcia załączone do sprawy dotyczącej wniosku G.J. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 251/2021/R z dnia 24 listopada 2021 r.,) nie mogła nie wiedzieć o inwestycji, skoro prowadzone były tam roboty budowlane.

Organ stwierdził ponadto, że teren robót budowlanych zawsze musi być oznaczony tablicą informacyjną, na której określa się min. datę, numer oraz organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co wynika z art. 45b prawa budowlanego. Zdaniem organu, rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych i zamieszczenie na tablicy informacyjnej ustawionej na budowie danych o wydaniu pozwolenia na budowę jest bez wątpienia okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie wydanej decyzji. Ujawnienie tych okoliczności uzasadnia złożenie wniosku o wznowienie postępowania, gdyż okoliczności te wprost wskazują, że w sprawie wydana została decyzja, której nie doręczono stronie. Dość krótki (miesięczny) termin, ma gwarantować stabilizację stosunków prawnych, ukształtowanych ostateczną decyzją administracyjną, termin ten nie podlega więc przywróceniu. Tablica informacyjna została wywieszona w dniu 1 kwietnia 2021 r., a skarżąca, jako właścicielka działki sąsiedniej, musiała wiedzieć o inwestycji znacznie wcześniej, niż w dniu 30 kwietnia 2022 r. Skoro jednak informacji, czy zostało wydane pozwolenie na budowę, zaczęła szukać dopiero 30 kwietnia 2022 r., to świadczy o tym, że wcześniej nie była zainteresowana kwestionowaniem inwestycji ani udziałem w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie. Skoro inwestycja jest realizowana, to w interesie strony pominiętej przy wydawaniu pozwolenia leży jak najszybsze zainteresowanie się sprawą, które powinno mieć formalne odzwierciedlenie.

Zdaniem Wojewody Łódzkiego, wniosek G.J. z dnia 9 maja 2022 r. o wznowienie postępowania, został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., co obligowało do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, G.J. zaskarżyła w całości postanowienie organu II instancji, zarzucając naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. przez odmówienie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją nr 56/2021/R z dnia 19 marca 2021 r. pomimo tego, że skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, a wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminu;

2. art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie, że G.J. nie dochowała terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania;

3. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na terminie zapoznania się z aktami sprawy GPB-III.7840.7.2022 (AD) przez pełnomocnika R.J. który miał tylko i wyłącznie pełnomocnictwo szczegółowe do reprezentowania skarżącej przed Łódzkim Urzędem Wojewódzkim w jednym prowadzonym postępowaniu administracyjnym GPB-III. 7840.7.2022 (AD) wszczętym z wniosku o uchylenie decyzji Nr 251/2021/R. Pełnomocnik R.J. nie miał pełnomocnictwa do innej sprawy administracyjnej i innych czynności niż wymienione we wniosku z dnia 15 marca 2022 r.;

4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz wadliwą ocenę materiału dowodowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dowolne interpretowanie zgromadzonego materiału dowodowego i odmowę wiarygodności dokumentom urzędowym;

5. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego, opierając stanowisko jedynie na mało istotnych domniemaniach że pełnomocnik mógł wcześniej dowiedzieć się o decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych zabudowie szeregowej, z części rysunkowej na mapie do celów projektowych;

6. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania - co przejawia się w naruszeniu zasady równego traktowania stron postępowania;

7. art. 149 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie daty rozpoczęcia biegu terminu do wznowienia postępowania.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz nakazanie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego Nr 56/2021/R z dnia 19 marca 2021 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że ustalenia organów obu instancji trzeba uznać za błędne i fałszywe, zaprzeczając, że w dniu 25 marca 2022 r. dowiedziała się o decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego nr 56/2021/R, jej rozstrzygnięciu i ostateczności z akt przeglądanych przez pełnomocnika – R.J. Skarżąca stwierdziła, że R.J. był 25 marca 2022 r. w Urzędzie Wojewódzkim w Łodzi i zapoznał się aktami sprawy GPB-III.7840.7.2022 (AD) i wykonał ich fotokopie oraz częściową fotokopie wybranych kart rysunkowych z dokumentacji projektu budowlanego dotyczącego tylko i wyłącznie zamierzenia budowlanego na które została wydana decyzja nr 251/2021/R. Pismem z dnia 25 marca 2022 r. pełnomocnik złożył wniosek o kserokopię Projektu Budowlanego w prowadzonej sprawie o uchylenie decyzji nr 251/2021/R, w celu zapoznania się z szczegółami tego projektu, natomiast organ pismem z dnia 31 marca 2022 r. odmówił wydania zmówionych kserokopii dokumentów z akt spraw, wobec czego zabrano skarżącej możliwość zapoznania się w całości ze szczegółami dokumentu dowodowego.

Kolejno skarżąca oznajmiła, że organ I instancji powołuje się na nieistniejące dowody, m.in. że pełnomocnik wykonał w dniu 25 marca 2022 r. kompletną fotokopię dokumentacji projektowej oraz że w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu sporządzonej na mapie do celów projektowych znajduje się inwestycja zatwierdzona decyzją Starosty Łódzkiego nr 56/2021/R. Na mapie nie ma żadnego zapisu o decyzji Nr 56/2021/R , brak na części rysunkowej projektu informacji że została wydana taka decyzja, czego dotyczy i jakie jest jej rozstrzygniecie.

Zdaniem skarżącej, za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości o toczącej się budowie, która może być samowolą budowlaną inwestora bez żadnego pozwolenia na budowę tym bardziej, że w ocenie skarżącej nie została wywieszona tablica informacyjna o budowie.

Skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania nr 56/2021/R w dniu 9 maja 2022 r., dochowując ustawowego terminu, albowiem w dniu 30 kwietnia 2022 r., uzyskała informacje na temat tej budowy z jedynego wiarygodnego źródła – państwowej strony internetowej Wyszukiwarka publiczna RWDZ.

Odnosząc się do zapisu na mapie – projekt zagospodarowania terenu z dnia 9 sierpnia 2021 r., skarżąca stwierdziła, że jest on niejasny, błędny i dający co najmniej informacje że D.D. buduje budynki bez pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej sprzeczność powodują stwierdzenia: "projekt budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej" oraz "projekt budynków jest w budowie". Na mapie nie ma zapisu, że ww. budynki są budowane na podstawie pozwolenia na budowę, wobec czego z powyższego załącznika, zdaniem skarżącej, nie mogła uzyskać wiedzy o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do jednej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy i bez zawiadamiania stron postępowania.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała bowiem, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem postanowienia Wojewody Łódzkiego utrzymującego w mocy postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego o pozwoleniu na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z zewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazową i wewnętrzną instalacją gazową na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w R., wydanej dla D. i M.D.

Wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. został złożony przez G.J., właścicielkę działki sąsiedniej. Termin na wniesienie podania w tej sprawie biegł od daty, w której uzyskała ona wiedzę o decyzji

Jako przesłankę do wznowienia wnioskodawczyni wskazała art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy skarżąca G.J. dochowała miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego o pozwoleniu na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z zewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazową i wewnętrzną instalacją gazową na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w R., wydanej dla D. i M.D.

Na wstępie, przed oceną legalności zaskarżonego aktu i zasadności podniesionych w skardze zarzutów, Sąd wskazuje, że instytucja wznowienia postępowania służy umożliwieniu ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, dotknięte jest jedną z wad wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a.

Jedną z takich wad jest sytuacja kiedy strona, bez własnej winy, nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). To właśnie tę wadę powołała w złożonym wniosku skarżąca.

Treść żądania i wskazana podstawa wznowienia są wiążące dla organu. Przed wznowieniem postępowania i zbadaniem zasadności zgłoszonej przesłanki, organ administracji rozpoznający wniosek powinien ustalić zaistnienie w sprawie wymaganych przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, mogących stanowić przeszkody do wznowienia, jak też terminowość złożenia podania, gdy wznowienie następuje na wniosek.

Wystąpienie negatywnych przesłanek, jak i uchybienie terminowi do zgłoszenia żądania w tej materii, tamuje bowiem drogę do prowadzenia tego postępowania. Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie przyjmuje się, iż po złożeniu podania o wznowienie postępowania organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu ustalenie wyżej opisanych okoliczności formalnych, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego. Nie są to czynności procesowe, lecz mają charakter wewnętrzny (por. wyrok NSA z 19 maja 2010 r., II OSK 893/09, a także B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 576; M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 740). W toku tych czynności wstępnych organ bada, czy zachowano ustawowy termin do wniesienia podania, jak i przesłanki podmiotowe (np. legitymację wnioskodawcy, jego zdolność procesową) oraz przedmiotowe (wskazanie ustawowej podstawy wznowienia, istnienie sprawy administracyjnej, decyzji ostatecznej, właściwość organu), ewentualnie tamujące drogę do merytorycznego rozpatrzenia żądania, czyli uzasadniające odmowę wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2013 r., II OSK 324/12).

Jedną z podstawowych kwestii wymagających zbadania na tym etapie postępowania jest zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie, która to kwestia jest kluczowa w niniejszej sprawie.

Art. 148 K.p.a. dokonuje rozróżnienia daty początkowej terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania w zależności od przesłanki wznowienia. Stosownie do art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona nie brała udziału w sprawie bez swej winy) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyklucza natomiast możliwość dokonania merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. Przy czym podkreślenia wymaga, że ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W związku z tym strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości, innymi dowodami. Zachowanie powyższego terminu musi być zatem udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Jeżeli organ uzna to oświadczenie oraz inne dowody przedstawione przez stronę za niewystarczające lub niewiarygodne, to przeprowadza we własnym zakresie postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście termin nie został zachowany przez stronę (por. wyrok NSA z 16 października 1998 r., III SA 2802/97).

Istnieje bogate orzecznictwo sądowe, które dotyczy kluczowego zwrotu "strona dowiedziała się o decyzji". Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2019 r., I OSK 2396/18, "Ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji (jak np. termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 1 K.p.a., czy termin z art. 111 § 1 K.p.a. do żądania uzupełnienia decyzji), lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy". Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z 5 marca 2014 r., I OSK 1941/12,: "Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Informacje te nie mówią bowiem wszystkiego o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie - o rozstrzygnięciu. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Wreszcie rozstrzygnięcie, jego treść, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego".

W efekcie powyższych interpretacji należy przyjąć, że strona dowiaduje się o decyzji, jeśli poweźmie informację o dacie jej wydania, numerze i sprawie, a także o jej przedmiocie, w taki sposób, że jest w stanie ocenić zasadność wniesienia podania o wznowienie postępowania tą decyzją zakończonego.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał zarzuty skargi za uzasadnione, a konkluzję organów za co najmniej przedwczesną. Organ I instancji , zarzucając skarżącej przekroczenie terminu, przyjął, że datą dowiedzenia się o decyzji jest dzień 25 marca 2022 r., tj. dzień zapoznania się pełnomocnika strony z aktami dotyczącymi innego postepowania w których znajdował się projekt zagospodarowania terenu, w którym to uwzględniono projekt budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z którego wynika, że 6 budynków jest " w trakcie budowy", nie mniej sąd stoi na stanowisku, że fakt dowiedzenia się przez stronę o realizacji inwestycji budowlanej nie jest równoznaczny z dowiedzeniem się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, jej przedmiotu i jej treści. Skarżąca nie uzyskała z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego w innej sprawie wiedzy, czy była wydana decyzja i czego dokładnie dotyczyła, a w następstwie tego, czy jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i czy mogła naruszać interes prawny, uzasadniając tym samym podjęcie ewentualnych działań zmierzających do wzruszenia rozstrzygnięcia. Natomiast z decyzji organu II instancji nie wynika jednoznacznie, którą datę bierze on pod uwagę 25 marca 2022 r. – gdy pełnomocnik skarżącej przeglądał akta sprawy nr 252/2021/R – i którą to datę przyjął organ I instancji czy też dzień 1 kwietnia 2021 r. dzień prawdopodobnego wywieszenia przez Inwestora tablicy informacyjnej.

Zdaniem Sądu - w okolicznościach niniejszej sprawy - przyjęcie, że skarżąca o decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę mogła się dowiedzieć z chwilą zamieszczenia tablicy informacyjnej budowy, nie jest niczym uzasadnione i nawet świadomość skarżącej, że budowa jest prowadzona nie jest równoznaczna z dowiedzeniem się o konkretnej decyzji, dacie jej wydania oraz jej rozstrzygnięciu. W aktach sprawy nie ma informacji, że tablica została wywieszona 1 kwietnia 2021 r. (a tak twierdzi organ II instancji), nie wynika to z dziennika budowy a sam fakt, że istnieje obowiązek wywieszenia tablicy wcale nie oznacza, że został on zrealizowany w terminie wskazany w postanowieniu organu II instancji tj. 1 kwietnia 2021r. szczególnie, że skarżąca kwestionuje fakt wywieszenia tablicy i uważa, że w ogóle jej nie było. W ocenie Sądu prowadzi to do wniosku, że organ nie zweryfikował tych twierdzeń i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.

W ocenie Sądu należało wyjaśnić te okoliczności poprzez wysłuchanie skarżącej na okoliczność tego, kiedy dowiedziała się o decyzji oraz co najmniej dowiedzieć się od kierownika budowy czy doszło do wywieszenia tablicy informacyjnej w terminie przewidzianym w prawie i czy ta tablica była czytelna.

Organ winien też wziąć pod uwagę, że budowa była prowadzona w R., zaś skarżąca wskazuje swój adres zamieszkania jako Ł.

Zdaniem Sądu dopiero wyjaśnienie tych okoliczności mogłoby upewnić organ albo co do tego kiedy i w jaki sposób i w jakich okolicznościach skarżąca dowiedziała się o decyzji.

Nie ustalenie powyższych okoliczności sprawy przy przyjęciu przez organ wersji niekorzystnej dla skarżącej prowadzi, w oparciu o art. 7 i 77 K.p.a., do uchylenia zaskarżonych postanowień. Zdaniem Sądu organy nie wykazał, że termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania dla skarżącej rozpoczął swój bieg 1 kwietnia 2021 r. albo 25 marca 2022 r. ani kiedy w ogóle skarżąca dowiedziała się o wydanej decyzji.

Wykazanie zachowania terminów, o jakich mowa w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. powinno sprowadzać się do przedstawienia takich dowodów, z których będzie niezbicie wynikało, z jednej strony: w jakim konkretnie dniu rozpoczął bieg termin do wniesienia podania o wznowienia postępowania, a z drugiej strony: że wskazana w podaniu data nie jest dowolna (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2017 r., II SA/Rz 44/17 ).

Ponownie rozpoznając sprawę organ rozważy kwestię zachowania terminu przy założeniu, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Zaistnienie tej okoliczności nie jest uwarunkowane ewentualnymi obowiązkami jakie powinna podjąć strona aby uzyskać wiedzę o decyzji (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2019r. II OSK 2083/17, LEX nr 2695813).

Z wymienionych przyczyn, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" oraz 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono w pkt II oparciu o art. 200 w/w ustawy.

is