Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 220/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 216
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 360/21 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r. nr 1201-IOP2-4.4103.25.2020.19 w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec-grudzień 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 1 marca 2021 r. J. K. zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r. W skardze skarżący nie określił wartości przedmiotu zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy określił wartość przedmiotu sporu na kwotę 131.100 zł.

Zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2021 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: podpisanie skargi i wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi .

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia: 46.065 zł i przesłał podpisany egzemplarz skargi.

W związku z rozbieżnością w zakresie określenia wartości przedmiotu zaskarżenia przez skarżącego i organ, zarządzeniem z dnia 19 maja 2021 r., przewodniczący wydziału ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 131.100 zł stanowiącą kwotę określonego przez organ zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia. Wysokość wpisu na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. nr 221 poz.2193 ze zm.) powoływanego dalej jako rozporządzenie ustalono na kwotę 1311 zł.

Zarządzeniem z dnia 20 maja 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w wysokości 1311 zł.

Pismem z 1 czerwca 2021 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 20 maja 2021 r.

Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2022 r., wydanym w trybie autokontroli (art. 195 § 2 i art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, powoływanej dalej jako P.p.s.a.) przewodniczący:

1) uchylił zarządzenie z dnia 19 maja 2021 r. ustalające wartość przedmiotu zaskarżenia oraz kwotę wpisu;

2) ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 46.065 zł;

3) ustalił wysokość wpisu na kwotę 1.382 zł.

Zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2022 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w wysokości 1.382 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 139 P.p.s.a. przez wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącego. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że sytuacja skarżącego pogorszyła się, bowiem wcześniej ustalony wpis wynosił 1.311 zł a obecnie wynosi 1382 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie nie jest sporne, że należny od skargi wpis powinien być wpisem stosunkowym, gdyż decyzja zaskarżona przez skarżącego ma charakter decyzji wymiarowej obejmującej konkretną należność pieniężną. Sporna natomiast jest wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia, którąś stanowi należność pieniężna określona zaskarżoną decyzją (zob. art. 216 i art. 231 P.p.s.a.).

W rozpoznanej sprawie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8 czerwca 2020 r. w której określono wysokość zobowiązania z tytułu podatku VAT za okresy od marca do grudnia 2014 r. w wysokości 46.065 zł. Decyzją tą określona została kwota nadwyżki podatku należnego nad należnym do odliczenia w następnych okresach - 83.035 zł.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego do obliczenia kwoty należności pieniężnej wynikającej z zaskarżonej decyzji, o której mowa w art. 216 i 231 P.p.s.a. nie powinna być przyjmowana ww. kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres, gdyż kwota ta nie stanowi kwoty do zapłaty. Korekta kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia następny okres sam w sobie nie skutkuje powstaniem należności podatkowej do zapłaty, lecz jedynie powoduje zmniejszenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego do odliczenia od podatku należnego za przyszłe okresy rozliczeniowe.

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie kwota 46.065 zł stanowi należność, o której mowa w art. 216 P.p.s.a. i kwota ta powinna zostać przyjęta jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia sprawie należny jest wpis wynoszący 1382 zł. W tym stanie rzeczy należało uznać, że sąd pierwszej instancji zaskarżonym zarządzeniem prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1382 zł.

W zarządzeniu z 19 maja 2021 r. ustalona została kwota wpisu wynosząca 1311 zł. Wpis ten został ustalony do wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej 131 000

zł. Wpis ten został ustalony w nieprawidłowej wysokości, gdyż stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia od ww. wartości przedmiotu zaskarżenia powinien być należny wpis w wysokości 2000 zł, a nie jak to ustalił sąd w wysokości 1311 zł. Dlatego po dokonaniu autokontroli zarządzenia z 19 maja 2021 r., która nastąpiła zarządzeniem z 10 czerwca 2022 r., ustalony w sprawie wpis wynoszący 1382 zł pomimo że został ustalony od niższej podstawy (46.065 zł) jest wyższy od kwoty ustalonej pierwotnie od wyższej podstawy obliczenia wpisu (131 000 zł).

Zaskarżone zarządzenie zostało wydane w celu wykonania zarządzenia z 10 czerwca 2022 r., które zostało wydane w trybie autokontroli na podstawie art. 195 § 2 i art. 198 P.p.s.a. Do autokontroli zarządzenia sądu pierwszej instancji w sprawie ustalenia wpisu sądowego nie ma zastosowania wynikający z przepisów art. 134 § 2 w zw. z art. 193 i 197 § 2 P.p.s.a. zakaz reformationis in peius, gdyż zakaz ten ma zastosowanie do postanowień sądu wydanych w drugiej instancji. Zarządzenie autokontrolne wydane przez sąd pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia wpisu nie jest objęte omawianym zakazem, gdyż jest to zarządzenie sądu pierwszej instancji. Oznacza to, że zakaz reformationis in peius nie miał zastosowania do zarządzenia z 10 czerwca 2022 r. W tym stanie rzeczy przeciwko zaskarżonemu zarządzeniu z 14 czerwca 2022 r. także nie mógł być podniesiony zarzut naruszenia ww. zakazu, gdyż zarządzenie to miało na celu wykonanie zarządzenia z 10 czerwca 2022 r., którego zakaz ten nie dotyczył.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że nie mógł on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, ponieważ art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.