Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 764/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2;  art. 22 ust. 3; art. 26 ust. 3;
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
article: art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2023 r. sprawy ze skargi N. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr 2401-IOA.48.50.2022.JK w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 28 października 2021 r. w R funkcjonariusze Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach w godzinach od 12:15 do 14:55, przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego samochodem ciężarowym wraz z naczepą o numerach pojazdami o numerach rejestracyjnych [...] i [...], będącymi w dyspozycji N.N. (dalej określanego jako skarżący lub przewoźnik).

Kontrola obejmowała przestrzeganie obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 1857 ze zm.), określanej dalej jako ustawa SENT.

Do przedmiotowego przewozu dokonane było zgłoszenie SENT o numerze referencyjnym SENT [...], które dotyczyło suszu tytoniowego w ilości 22.410,86 kg. Towar przewożony był z Belgii do Polski i podlegał rejestracji w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów na trasie J. – K. w woj. [...].

Szczegółowe ustalenia z przeprowadzonej kontroli zawarte zostały w protokole kontroli znak [...], do którego nie zgłoszono uwag. Z jego zapisów wynikało, ze nie stwierdzono w systemie dla zgłoszenia aktywności trasy przejazdu ww. wymienionego zestawu dla urządzenia, które zostało wpisane w polu numer urządzenia/lokalizatora [...].

W oparciu o powyższe informacje Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach. (powoływany dalej jako: "NŚUCS", "organ pierwszej instancji"), wszczął wobec Skarżącego postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT, które zakończył decyzją z 12 maja 2022 r., znak [...], nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku przewoźnika poprzez zgłoszenie w rejestrze pod numerem referencyjnym SENT [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. h ustawy SENT,

W odwołaniu od decyzji Skarżący wniósł o anulowanie lub zmniejszenie nałożonej na niego kary.

W uzasadnieniu odwołania podniósł, że dla pojazdu [...]są widoczne trzy pozycje - dwie anulowane ([...] oraz [...]) i jedna zarejestrowana ([...]). Na tej podstawie została wprowadzona lokalizacja do systemu SENT. Nie miał świadomości, że system błędnie pokazał status urządzenia GPS oraz że pojazd jest niewidoczny. Nie miał na celu oszukanie Skarbu Państwa. Jak już przesyłali informację, ciągnik oraz naczepa była pod stałą kontrolą firmy V Sp. z o. o. podczas całego transportu. Firma świadczy jedynie usługę transportową a finalny odbiorca dla którego pracuje to P, który jest odpowiedzialny za opłacenie wszelkich zobowiązań podatkowych. Świadcząc tego typu usługi firma dostosowała pojazdy oraz naczepy do wymogów - każdy z nich został wyposażony w GPS oraz zarejestrowany na stronie lokalizator. Chcieliśmy zwrócić uwagę iż pomimo wpisania nie aktywnego lokalizatora biznesowego i jego dezaktywacji było możliwe wprowadzenie go do systemu bez wystąpienia błędu.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z 22 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Po przytoczeniu norm art. 10a ust. 1 i 23, art. 10b pk 1b i pkt 2b oraz art. 6 ust. 1, ust. 3 lit. h 1 i art. 22 ust. 2a i 2b ustawy SENT organ odwoławczy ustalił, że Skarżący jako przewoźnik realizował przewóz w oparciu o zgłoszenie SENT o numerze referencyjnym [...]. 27 października 2021 r. o godz. 13:43 została dokonana modyfikacja tego zgłoszenia poprzez wpis numeru lokalizatora GPS [...]. Dzień później w godz. 14:48 i 15:24 kolejny raz zmodyfikowano zgłoszenie poprzez wpisy numerów lokalizatorów [...] i [...] (k. 49,50).

W trakcie kontroli nie stwierdzono w systemie dla zgłoszenia aktywności trasy przejazdu ww. wymienionego zestawu dla urządzenia, które zostało wpisane w polu numer urządzenia/lokalizatora [...].

Centrum Informatyki Resortu Finansów w piśmie z 24 listopada 2021 r. (k. 58) wskazało, że między godz. 11:33 27 października, a godz. 14:55 28 października 2021 r. nie odnotowano wadliwości w działaniu SENT, które mogłyby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL, nie stwierdzono by przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu. (...) urządzenie ZSL nr [...] pierwotnie przypisane do zgłoszenia nr [...], zostało zainstalowane 11 grudnia 2020 r. o godz. 14:27, a następnie deinstalowane 14 grudnia 2020 r. o godz. 15:15. Natomiast urządzenie ZSL nr [...] zostało zainstalowane w [...] grudnia 2020 r. o godz. 15:15 z takim samym ID technicznym ([...]) i ID systemowym urządzenia ([...]), jak urządzenie nr [...]. Zatem w urządzeniu ZSL o ID technicznym [...], został zamieniony nr biznesowy z [...] na [...].

W wyjaśnieniach dołączonych do pisma strony z 17 grudnia 2021 r. operator ZSL wskazał, że urządzenia o identyfikatorach technicznych [...] i [...] zamontowane w pojazdach o numerach rejestracyjnych odpowiednio [...] i [...] wysyłały dane lokalizacyjne do SENT wg wskazanego przez klienta - przewoźnika harmonogramu.

Dla ciągnika wskazano 27 październik, godz. 13:49, dla naczepy 28 październik, godz. 15:23 (daty ustawienia). Odbiór przez serwer P. z urządzenia numer [...] (ciągnik) pierwszego przekazu odnotowano o godz. 06:05, a z urządzenia numer 57627 (naczepa) o godz. 15:23 -oba - 28 października 2021 r. Pozostałe dane były przesyłane w sposób niezakłócony.

Według wydruku dotyczącego monitorowania lokalizacji pojazdów (k. 52) kamera zlokalizowana w J. zanotowała obraz wjazdu na teren kraju o godz. 06:05 28 października 2021 r. Obrazy z innej kamery przedstawiały ich ruch o godz. 11:51, a po ponad dwudziestu minutach rozpoczęła się kontrola.

W ocenie organu odwoławczego pierwotnie zgłoszone urządzenie ([...]) nie transmitujące do SENT danych lokalizacyjnych pojazdów o numerach [...] i [...], uniemożliwiło ich lokalizację. Natomiast przesyłane były dane lokalizacyjne z urządzenia ([...]) niezgłoszonego pierwotnie do SENT, do którego został przyporządkowany numer urządzenia znajdującego się w ciągniku. Modyfikacja z godz. 14:48 28 października 2021 r. doprowadziła do zgodności wpisu do SENT i zobrazowania przekazu danych lokalizacyjnych z urządzenia w ciągniku, natomiast kolejna modyfikacja z godz. 15:24 (tego samego dnia) zbieżna z początkiem zleconego harmonogramu nadawania sygnału z naczepy doprowadziła do przekazu danych lokalizacyjnych z tego pojazdu. Minutowa różnica miedzy początkiem zlecenia przekazu, a modyfikacją w SENT jest bez znaczenia, bowiem mogła wynikać z kolejności czynności lub z różnego ustawienia zegarów.

W godz. od 6:05 do 12:15 (a właściwie do godz. 15:23) 28 października 2021 r. sygnał lokalizacyjny z urządzenia w naczepie (o ładowności 27.539 kg w ponad 80 % wypełnionej suszem tytoniowym) nie był przekazywany do SENT. Natomiast przekaz pochodził z urządzenia zamontowanego w ciągniku i tego dotyczą dołączone do odwołania i pisma z 17 grudnia 2021r. wydruki. Obrazy z kamer były notowane w godz. 6:05 oraz 11:51. Zatem do momentu kontroli zgłoszono do SENT niewłaściwy rejestrator pozycji (uniemożliwiający odczyt trasy), transmitowano dane z urządzenia niezgłoszonego do SENT znajdującego się w ciągniku i nie transmitowano danych z niezgłoszonego do SENT urządzenia znajdującego się w naczepie wypełnionej suszem tytoniowym i tym samym uniemożliwiono bieżący (aktualny) nadzór lokalizacyjny nad realizowanym transportem.

Niewykonanie obowiązków nałożonych na uczestników obrotu sankcjonowane jest karami wskazanymi w ustawie w określonej wysokości. Przy czym nie ma znaczenia czy niedopełnienie obowiązków wynikało z celowego działania, zaniechania, niedbalstwa, czy też wadliwości urządzenia zainstalowanego w pojeździe, służącego do przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu.

O zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym mowa wtedy, gdy od razu podano w zgłoszeniu błędne dane – art.22 ust. 1 ustawy SENT. Natomiast z art. 22 ust. 2a ustawy SENT wynika niedopełnienie obowiązku, jakim jest zapewnienie transmisji aktualnych danych. Zatem kara choć w jednakowej wysokości, to dotyczy odmiennych konsekwencji zdarzeń, w pierwszym przypadku jest nią sama niezgodność z rzeczywistością, a w drugim następstwo - niezgodności numerów lokalizatorów - powodujące brak przekazu danych.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że "dane geolokalizacyjne środka transportu do SENT były przekazywane, jednakże trasa pojazdu nie była widoczna dla kontrolujących z powodu błędnie wpisanego nr lokalizatora (...), co oznacza, że niniejsze dane zostały uzupełnione (...) w sposób niezgodny ze stanem faktycznym".

W ocenie organu odwoławczego konkluzja ta jest niewłaściwa. Bowiem istotnym jest nie tyle wpis niewłaściwego lokalizatora, co skutki tego zdarzenia w postaci braku przekazu sygnału lokalizacyjnego i tym samym niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.

Odnosząc się do kwestii odstąpienia od wymierzenia kary organ odwoławczy podkreślił, ze przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie ich naruszenia, uprawniony organ obowiązany jest nałożyć na podmiot naruszający ustawę odpowiednią karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn zaistniałego naruszenia prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Brzmienie przywołanych wyżej przepisów prawa wskazuje, że zarówno wydanie decyzji nakładającej karę jak i jej wysokość, nie zależą od uznania organu, bowiem w omawianych przepisach nie użyto zwrotu "może". Organ nakładając karę nie ma podstaw do badania przyczyn, dla których przewoźnik nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków. Ocena, czy ukaranie karą pieniężną jest w konkretnym przypadku celowe, czy też nie, jest niewątpliwie kwestią uznania administracyjnego. O niecelowości ukarania sprawcy, a zatem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, mogą przesądzać różne okoliczności, w tym przyczyny, z jakich doszło do naruszenia prawa. Chodzi oczywiście o takie przyczyny, które mieszczą się ustawowych ramach "przypadków uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym" (art. 22 ust. 3 ustawy SENT). Przepis art. 2 ust. 2a ustawy o SENT nie przewiduje możliwości miarkowania nakładanej kary, zatem odstąpienie od jej nałożenia jest wyrazem jej darowania, co może nastąpić tylko w całości lub nie nastąpić w ogóle. Organ ma tu zatem możliwość wyboru opcji decyzyjnej sprawdzającej się do alternatywy; nałożenie kary lub odstąpienie od nałożenia kary.

Zarówno ustawa SENT jak i Ordynacja podatkowa, której przepisy, w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie, stosuje się odpowiednio do kar pieniężnych nie definiują omawianych pojęć. Przy czym użycie słowa "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Jako "ważny interes" należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. Oznacza to utratę możliwości zarobkowania lub też utratę majątku. Jednakże pojęcia "ważnego interesu" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych. Winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków.

Z pism Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z 16 lutego 2022 r. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 24 stycznia 2021 r. wynika, że Skarżący z tytułów świadczeń ubezpieczeniowych i zobowiązań podatkowych nie posiada zaległości. Według zeznań podatkowych za lata 2020-2021 zadeklarował odpowiednio z pozarolniczej działalności gospodarczej dochody w kwotach 3.502.397,52 i 1.791.428,33 zł. Aktywność w zakresie innych źródeł za 2021 r. wedle zeznanych danych przyniosła dochód w wysokości 12.028,17 zł. Podatek do zapłaty za 2021 r. to 118.558 zł, co powinno być zmniejszone o nadpłatę podatkową z innych źródeł w kwocie 688 zł.

Organ ustalił także, ze skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej o wartości ok. 142.000 zł, lokalu mieszkalnego o wartości ok. 257.000 zł oraz zobowiązania do wybudowania budynku mieszkalnego o wartości z 2018 r. ok. 210.000 zł. Organ odnotował także nabycie kilkudziesięciu samochodów. Zatem sytuacja finansowa jest stabilna, a zapłata kary nie wskazuje na zagrożenie zdolności do kontynuacji dalszej działalności. Zestawiając wartości aktywów z wielkością wymierzonej kary organ stwierdza, iż jej zapłata nie jest niemożliwa do uregulowania i nie wpłynie znacząco na kondycję finansową. Zatem względy ekonomiczne nie stanowią podstawy do odstąpienia od nałożenia kary.

Zaistniały stan faktyczny bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych zdarzeń, nie stanowi o wystąpieniu sytuacji wyjątkowej, na którą odwołujący się nie miał wpływu i której nie mógł przewidzieć.

W ocenie organu odwoławczego także odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie leży w interesie publicznym. W interesie publicznym jest to, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dróg dochowały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków.

Dokonując w przedmiotowej sprawie oceny przesłanek "interesu publicznego" na gruncie pozaekonomicznym organ wskazał, ż kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów materialnych ustawy SENT ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących przewóz towarów wrażliwych. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Drugorzędne znaczenie ma przyczyna powstania stwierdzonych naruszeń, gdyż nawet w przypadku popełnienia oczywistej omyłki, niezamierzonego ludzkiego błędu, okoliczności te same w sobie nie zwalniają z określonych w ustawie SENT sankcji. Niewłączenie urządzenia GPS, a także niezadbanie o to, aby działało sprawnie i bez zakłóceń uniemożliwia lub co najmniej bardzo utrudnia sprawowanie kontroli nad przewozem. Godzi w podstawowe założenia i cel ustawy o SENT. W interesie publicznym natomiast jest by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków.

Podkreślił także fakt, że każdy przedsiębiorca podejmując decyzję o prowadzeniu działalności gospodarczej bierze na siebie odpowiedzialność za jej prowadzenie w każdym aspekcie jej funkcjonowania. To zaś oznacza, iż nie tylko odpowiada za jakość świadczonych usług, ale także za profesjonalne jej zarządzanie ludźmi, aspektami prawnymi i finansowymi, tak by nie naruszyć swojego interesu poprzez działanie, które podlega sankcjom karnym. Zadaniem przedsiębiorcy jest takie prowadzenie działalności, by podejmowane decyzje skutecznie redukowały mogące powstać negatywne konsekwencje.

W przypadku naruszenia obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT sięganie po instytucję odstąpienia od kary powinno następować w wyjątkowych sytuacjach, jako iż zachowania tego rodzaju godzą w istotę i podstawowe cele ustawy SENT. Skoro bowiem celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania.

Z ustaleń wynika, że nie wystąpiły wątpliwości techniczne związane z działaniem aplikacji, sygnał nie został zakłócony, przerwany. Natomiast nieprzekazywanie przez ponad 6 godzin danych do SENT o realizowanym transporcie uniemożliwiło organom Państwa wykonanie właściwego nadzoru nad przewozem, co nie sposób uznać za uchybienie o nieistotnym znaczeniu.

Zatem nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes publiczny.

Na powyższą decyzję Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę zarzucając w niej naruszenie:

a) przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie w realiach przedmiotowej sprawy i nieodstąpienie od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 10 000 złotych podczas gdy przemawiają za tym prawem wymagane przesłanki i to zarówno ważny interes przewoźnika jak i interes publiczny. Poza tym organ dokonał błędnej zawężającej interpretacji normy prawnej jaką jest interes publiczny z pominięciem, konstytucyjnej zasady proporcjonalności,

b) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 120, art. 121 § 1 , art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z 27 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U.l z 2022 r. poz. 2651, dalej określanej skrótem O.p.) poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz z pominięciem działań dążących do pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w szczególności nieprzeprowadzenie prawidłowej oceny przesłanki ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego i ich zastosowania w sprawie. Co więcej poprzez utrzymanie decyzji w mocy w której to w sposób błędny dokonano subsumcji stanu faktycznego sprawy do przepisów prawa, art. 122 i 187 § 1 O.p. poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego w tym przede wszystkim wyjaśnień skarżącego w przedmiocie braku transmisji danych lokalizacyjnych pojazdu do systemu SENT.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W ocenie pełnomocnika Skarżącego przedmiotowa sprawa dotyczy pojazdu o nr rej. Dla tego pojazdu m.in. także w dniach 27-28 października w systemie ZIS, czyli w zewnętrznym systemie lokalizacyjnym widoczne były trzy pozycje, a mianowicie [...], [...], [...]. Z czego na podstawie wiedzy jaką posiadał na tamtą chwilę Skarżący wynikało, iż wymienione w poprzednim zdaniu pierwsze dwie pozycje były anulowane, a trzecia aktywna. Zresztą wiedza ta wynikała z zapisów widniejących w systemie, a więc była uzasadniona. I właśnie na tej podstawie pracownik Skarżącego dokonał wprowadzenia lokalizacji do systemu SENT. Urząd Skarbowy w swoim piśmie z 22.08.2022, stwierdza że lokalizator został zmieniony z [...] na [...], jednak co należy z całą stanowczością stwierdzić we wspomnianych dniach system ZLES jako aktywny pokazywał numer [...]. Przejazd został zgłoszony zgodnie z procedurami i nikt nie miał świadomości, że system błędnie pokazał status urządzenia GPS oraz że pojazd jest niewidoczny.

Do tego nie można w przedmiotowej sprawie nie brać pod uwagę tego, że Skarżący działa na rynku przewozowym od kilkunastu lat i nigdy wcześniej nie miał takiej sytuacji, która to, co należy podkreślić była jednorazowa i wynikała z błędu systemu ZIS, a więc całkowicie czynników niezależnych od skarżącego, czy jego pracowników.

Dalej w uzasadnieniu skargi podniesiono, że z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, iż ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego pracodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach. Ma stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu tzw. towarami wrażliwymi, jak alkohol, susz tytoniowy bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków. Co istotne kary jakie ta ustawa przewiduje nie mają charakteru fiskalnego ale prewencyjny.

W związku z powyższymi założeniami ustawodawca w przypadku dopuszczenia się przez przewoźnika pewnych uchybień formalnych, czy takich które w żaden sposób nie stanowią zagrożenia dla budżetu państwa przewidział możliwość odstąpienia od kar pieniężnych na podstawie ustawy SENT. Jako natomiast przesłanki, które to należy zbadać w każdej tego typu sprawie jak niniejsza wskazał "ważny interes przewoźnika" oraz "interes publiczny".

W ocenie Skarżącego, to przede wszystkim interes publiczny przemawia za odstąpieniem od wymierzeniu mu kary. Bowiem, zajmując się przewozem od kilkunastu lat i to tzw. towarów "wrażliwych" tego rodzaju uchybienia z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie dopuścił się po raz pierwszy, a wynikało to z błędu systemu, a więc czegoś na co człowiek nie ma żadnego wpływu. Do tego stan niewłaściwy trwał kilka godzin i został zniwelowany jak tylko wykryto błąd. Poza tym uchybienie to w żaden sposób nawet nic stanowiło zagrożenia dla interesów Skarbu Państwa, a nawet nie stwarzało takiego ryzyka, albowiem co także wyżej było podane wszelkie należności podatkowe, w tym samą akcyzę reguluje odbiorca, a więc P. Oczywistym jest także to, że za odstąpieniem od wymierzenia kary przemawia także sam ważny interes skarżącego. Dla niego bowiem suma 10 000 złotych mimo dobrej kondycji finansowej firmy to nie jest suma symboliczna, ale duży wydatek, który to jako uczciwy przedsiębiorca i obywatel mógłby przeznaczyć na rozwój swojej działalności.

Na koniec podać także należy, iż nie można respektować postępowania organu polegającego na tym, że utrzymuje on w obrocie prawnym decyzję, która to jak sam wskazuje została wydana na podstawie błędnej subsumcji stanu faktycznego sprawy pod przepisy prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie art.1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ) – powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Przeprowadzona we wskazanych wyżej ramach kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że organ nie naruszył przepisów prawa.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT, określony w tym przepisie system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Zasady kontroli realizacji obowiązków wynikających z ustawy o SENT określone zostały w przepisach art. 13 – 20a tej ustawy. Jak wynika z jej art. 13 ust. 2, kontrola realizacji wskazanych obowiązków obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru, oraz weryfikację wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Zasadnicze jednak znaczenie dla ustalenia istoty omawianej kontroli ma art. 13 ust. 1 ustawy SENT, określający przedmiot ustaleń kontrolnych właściwych organów, zgodnie z którym kontrola przewozu towarów polega na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków, odpowiednio w zakresie: 1) dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; 2) zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; 3) posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7; 4) przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu.

Przedstawiony wyżej zakres kontroli przewozu towarów, sprowadzający się do sprawdzenia przestrzegania wskazanych (enumeratywnie) obowiązków, w pełni odpowiada zakresowi przedmiotowemu tej ustawy, który obejmuje reguły funkcjonowania systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, jak też konkretyzację obowiązków podmiotów uczestniczących w drogowym i kolejowym przewozie towarów oraz podmiotów dokonujących obrotu paliwami opałowymi; a nadto określenie zasad odpowiedzialności za naruszenie obowiązków związanych z drogowym i kolejowym przewozem towarów oraz z obrotem paliwami opałowymi (art. 1 pkt 1, 1a i 2 tej ustawy).

Zgodnie z art. 10a ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Po drugie jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator, chyba, że dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji.

W tym miejscu należy stwierdzić, że Sąd uznaje ustalenia faktyczne dokonane przez organy za prawidłowe, kompletne, pozwalające na rozstrzygniecie sprawy. Zaś z tych ustaleń wynika, iż Skarżący, jako przewoźnik, realizował przewóz w oparciu o zgłoszenie SENT o numerze referencyjnym [...]. Z protokołu kontroli oraz załączonych do niego dokumentów wynika, że kontrolę rozpoczęto w dniu 28 października 2021r. o godz. 12.15, a zakończono o godz. 14,55..

W trakcie kontroli stwierdzono, że od chwili rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju geolokalizator, którego numer wpisany był w zgłoszeniu SENT - [...]. -był nieaktywny, nie przekazywał danych o pozycji geograficznej pojazdu, którym przewożony był towar podlegający systemowi kontroli. Dane tego lokalizatora zostały wpisane do zgłoszenia SENT 27 października 2021 r. o godz. 13,43. Pomiędzy ta godzina a 14,55 28 października 2021 r. nie stwierdzono wadliwości działania systemu SENT.

W wyniku analizy odczytów kamer A. stwierdzono, że wjazd pojazdu na terytorium kraju nastąpił przez przejście graniczne w J., 28 października 2021 r. o godz. 6,05.

Z wyjaśnień dołączonych do pisma Skarżącego z 17 grudnia 2021 r. wynika, ze operator ZSL – spółka z o.o. V. Monitoring wskazała, iż urządzenia o identyfikatorach technicznych [...] i [...] zamontowane w pojazdach o numerach rejestracyjnych odpowiednio [...] i [...] wysyłały dane lokalizacyjne do SENT wg wskazanego przez klienta - przewoźnika harmonogramu.

Dla ciągnika wskazano 27 październik, godz. 13:49, dla naczepy 28 październik, godz. 15:23 (daty ustawienia). Odbiór przez serwer P. z urządzenia numer [...] (ciągnik) pierwszego przekazu odnotowano o godz. 06:05, a z urządzenia numer [...] (naczepa) o godz. 15:23 -oba - 28 października 2021 r. Pozostałe dane były przesyłane w sposób niezakłócony.

Trafnie organ odwoławczy ustalił także, że pierwotnie zgłoszono do SENT urządzenie ([...]) nie transmitujące danych lokalizacyjnych pojazdów o numerach [...] i [...], co uniemożliwiło ich lokalizację. Natomiast przesyłane były dane lokalizacyjne z urządzenia ([...]) niezgłoszonego pierwotnie do SENT, do którego został przyporządkowany numer urządzenia znajdującego się w ciągniku. Modyfikacja z godz. 14:48 28 października 2021 r. doprowadziła do zgodności wpisu do SENT i zobrazowania przekazu danych lokalizacyjnych z urządzenia w ciągniku, natomiast kolejna modyfikacja z godz. 15:24 (tego samego dnia) zbieżna z początkiem zleconego harmonogramu nadawania sygnału z naczepy doprowadziła do przekazu danych lokalizacyjnych z tego pojazdu.

W konsekwencji konkluzja organu, że od momentu wjazdu ciągnika z naczepą do Polski do momentu rozpoczęcia kontroli na drodze nie można było na bieżąco w systemie SENT śledzić przebiegu przewozu towaru objętego ustawą SENT. Bowiem dane geolokalizacyjne środka transportu do SENT były przekazywane, jednakże trasa pojazdu nie była widoczna dla kontrolujących z powodu błędnie wpisanego nr lokalizatora. Zaznaczyć przy tym należy, że system SENT w spornym okresie był sprawny.

Konkludując tę część rozważań organy prawidłowo ustaliły, że po przekroczeniu przez zestaw pojazdów składający się z ciągnika i naczepy w J. przez 6 godzin trasa jego przejazdu po drogach w Polsce nie była monitorowana przez system SENT GEO wobec nieprzekazywania przez zewnętrzny system stosownych danych geolokalizacynych.

Konsekwencje naruszenia powołanych przepisów art. 10a ustawy SENT określa art. 22 ust. 2a SENT, który stanowi, że w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Odnosząc treść cytowanych przepisów do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 22 ust. 2a ustawy SENT.

Podkreślić w tym miejscu należy, że trafnie organ odwoławczy ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i w konsekwencji dokonał zmiany podstawy prawnej wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej, której wysokość nie uległa zmianie.

Nie można z pola widzenia tracić tego, że organ odwoławczy ma za zadanie rozpoznawania sprawy. Dlatego też organ ten może korygować zarówno samo rozstrzygnięcie, stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, a także usuwać błędy w zakresie prawnej podstawy rozstrzygnięcia.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. Podnosi się, że w rozstrzygnięciu decyzji zostaje wyrażona wola organu odwoławczego załatwiającego sprawę w tej formie (por. np. wyrok NSA w Warszawie z 15.08.1985 r., III SA 730/85, LEX nr 565450). Tym bardziej, ze z zasady praworządności (art. 120 O.p.) w związku z zasadą dwuinstancyjności (art. 127 O.p.) wynika, że wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a kompetencja kasacyjna dopuszczona jest tylko wyjątkowo. Regułą obowiązującą jest, że po rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy obowiązany jest podjąć rozstrzygnięcie merytoryczne.

Rzeczą organu odwoławczego jest nie tylko przeprowadzenie ponownie postępowania w sprawie, ale także ustosunkowanie się do stanowiska strony tego postępowania, ponieważ art. 210 § 4 o.p. znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawie przed organem drugiej instancji na mocy art. 235 o.p. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4 O.p.), tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Utrzymanie w mocy decyzji, od której wniesiono odwołanie, nie jest efektem kontroli decyzji organu podatkowego I instancji, ale wynika z przeprowadzonego zgodnie z zasadami nowego postępowania w sprawie i nie może sprowadzać się jedynie do udzielenia odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu, bowiem decyzja organu odwoławczego ma charakter merytoryczny (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2010, I SA/Gl 314/10, LEX nr 748215).

W ocenie Sądu organ odwoławczy wypełnił wyżej opisane zasady, prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Odnosząc się do zarzutu utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji przy jednoczesnej zmianie podstawy prawnej orzeczonej kary należy zauważyć, że w świetle art. 233 § 1 O.p. organ odwoławczy:

1. utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo

2. uchyla decyzję organu pierwszej instancji:

a) w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie,

b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo

3. umarza postępowanie odwoławcze.

Dokonując odmiennej subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego , będącej wynikiem częściowo odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy powinien był orzec zgodnie z art. 233 § 1 pkt2a O.p. tzn. uchylić decyzję i orzec merytorycznie w sprawie w oparciu o zmienioną podstawę prawną. Kierując się normą art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. Sąd uznał jednak, że to naruszenie prawa procesowego ostatecznie nie miało wpływu na wynik sprawy. Tym bardzie, że utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji, przy zmienionej podstawie prawnej orzekania nie naruszył wyrażonego w art. 234 O.p. zakazu orzekania na niekorzyść strony. Sytuacja prawna Skarżącego nie uległa pogorszeniu. Kara nie została podwyższona, nadal istniała prawna możliwość odstąpienia od wymierzenia kary. Nie uległy także zmianie przesłanki zastosowania ulgi

Zdaniem Skarżącego organy naruszyły art. 120 i 121 § 1 O.p. podejmując decyzję bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy i rozważenia wszystkich jej okoliczności.

Wobec tak zakreślonego przedmiotu wyjaśnić należy, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Przewidują sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia tych przepisów i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu określonych w ustawie towarów przez odpowiedzialne podmioty.

Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, z dniem 1 października 2018 r. w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, dodano cytowany już art. 10a ust. 1, zgodnie z który to przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno - skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne, a kara przewidziana w powyższym przepisie za uchybienia, o jakich jest mowa w art. 10a ustawy SENT dotyczy uchybień istotnych, przy czym niewypełnienie ich, powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Ustawodawca w art. 22 ust. 2a ustawy SENT nie przewidział żadnych okoliczności (poza przesłankami z art. 22 ust. 3 ustawy SENT) pozwalającymi na odstąpienie od nałożenia kary. Kwestia odpowiedzialności powstaje w sposób obiektywny w momencie stwierdzenia dopuszczenia się przez konkretny podmiot, w tym wypadku Skarżącego, uchybienia zagrożonego wymierzeniem kary pieniężnej i nie jest uzależniona od wystąpienia przesłanki winy po stronie przewoźnika, ani też jej rodzaju - umyślna, czy też nie. Zaznaczyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział też żadnej gradacji kary czyli nie zastrzegł, że organ może wymierzyć karę " do 10.000 zł", co również dowodzi, że jego zamiarem nie było pozostawienie organowi uprawnienia do oceny wagi takiego potencjalnego naruszenia i związanej z nim wysokości kary pieniężnej. Oznacza to, że organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, w tym również, jak podnosi skarżąca, ewentualnego wystąpienia ryzyka uszczuplenia wpływów do Budżetu państwa.

Możliwość odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych po wjechaniu przez zestaw pojazdów z Niemiec do Polski przez przejście w J., o których mowa w art. 10a ust.1 reguluje art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy.

Z kolei w art. 26 ust. 3 ustawy o SENT wskazano, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1) nie stanowi pomocy publicznej albo

2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego w sprawie.

Wskazać w tym miejscu należy, że określona w art. 22 ust. 3 instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym i odsyła do pojęć niedookreślonych "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" jako materialno-prawnych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Ponadto odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary, co trafnie zaakcentował organ odwoławczy, jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcia tego nie należy jednak ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania (por. wyrok NSA z 1 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 362/20).

Z dokumentów przedłożonych przez Skarżącego, obszernie omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wynika, że Skarżący posiada stabilną sytuację finansową, nie posiada zaległości podatkowych i nieopodatkowanych, nie są prowadzone wobec niego postępowania egzekucyjne.

Skarżący skutecznie nie podważył tych wniosków. Organy zasadnie zatem uznały, że w sprawie nie wystąpił ważny interes przewoźnika, który uzasadniałby odstąpienie od wymierzenia kary, o której mowa w art. 22 ust. 2a ustawy SENT.

Odnośnie przesłanki "interesu publicznego", wyjaśnić należy, że w orzecznictwie charakteryzuje się ją jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi (por. wyroki NSA z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11; z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19; z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19; z 7 grudnia 2019 r., II GSK 1696/19).

W ocenie Sądu organ trafnie stwierdził, że w sprawie i ta przesłanka nie wystąpiła. Odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leży również w interesie publicznym. Odstąpienie w takim przypadku od nałożenia kary pieniężnej, będącej skutkiem działania strony, niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym nie może być uznane za działanie z korzyścią dla ogółu. Tym bardziej, że Skarżąca nie wyjaśniła w toku całego postępowania, dlaczego przez 22 minuty nie przekazywano danych geolokalizacyjnych zestawu pojazdów. Zatem brak tych danych ją obciąża. Ponadto nie można uznać tego uchybienia za nieistotne. Brak danych geolokalizacyjncyh w istocie narusza podstawowe założenie ustawy, jakim jest monitorowania transportu towarów uznanych za drażliwe.

Z treści uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że jej celem jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez prawodawcę krajowego za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą", ograniczenie poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, takich jak podatek od towarów i usług czy podatek akcyzowy, jak również zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wprowadzony na mocy omawianej ustawy obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki, które zostały ocenione jako uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów podlegających ochronie. Monitorowaniem przewozu zostały objęte towary określane jako "wrażliwe", zaliczone do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). Prawidłowe zgłoszenie i śledzenie przewożonego towaru daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu. Stąd też uchybienie w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych niewątpliwie utrudnia monitorowanie przewozu towaru wrażliwego i kontrolę łańcucha dostaw, a w efekcie prawidłową kontrolę obowiązków podatkowych związanych z tego rodzaju towarem. Takie zachowania nie mogą być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym leży bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw przepisów prawa.

Skarżący wprawdzie przedłożył do sprawy dokumenty wskazujące na to, że ciągnik wraz z naczepą był "śledzony" od wjazdu zestawu do Polski przez system VIATOLL niemniej jednak nie był identyfikowany w systemie SENT, nie można go było połączyć z konkretnym zgłoszeniem. Także podnoszona przez niego incydentalność wystąpienia naruszenia w stosunku do ilości wykonywanych przewozów, nie może zostać uznana za przesłankę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane w tum przepisie elementy. W pełni poddaje się kontroli Sądu.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek, które obowiązany był uwzględnić z urzędu stwierdził, że jest ona zgodna z prawem nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani też przepisów postępowania w stopniu, na co już raz wskazano, istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy.

Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.