Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1243/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art 61 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. M.o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 768/22 w sprawie ze skargi J.M. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 25 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – po rozpoznaniu skargi J. M. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 25 maja 2022 r. nr [...] o wyrażeniu zgody na sprzedaż nieruchomości niezabudowanej położonej w [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, w formie przetargu ustnego nieograniczonego - stwierdził nieważność § 1 zaskarżonej uchwały w zakresie sformułowania "ustnego nieograniczonego".

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku J.M. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, wskazując, iż zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "p.p.s.a."), bowiem zbycie nieruchomości w trybie przetargu może uniemożliwić mu uzyskanie własności nieruchomości, a tym samym narazi go na szkodę majątkową.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

Na wstępie należy wyjaśnić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od generalnej zasady jego wykonalności i ma służyć stronie postępowania jedynie jako ochrona przed ściśle określonymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania w/w aktu. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić ponadto należy, że skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku w taki sposób, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest zatem wystarczające samo stwierdzenie strony, iż taka sytuacja zachodzi, albo wyłącznie wymienienie ustawowych przesłanek, przemawiających za wstrzymaniem wykonania danego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w danym przypadku zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ogólnikowe i gołosłowne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia więc jego pozytywną ocenę.

Odnosząc powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiona we wniosku argumentacja nie spełnia powyższych kryteriów. Argumenty wnioskodawcy sprowadzają się bowiem jedynie do przytoczenia ustawowych warunków, których spełnienie jest konieczne do zastosowania ochrony tymczasowej oraz do wskazania, że zbycie nieruchomości

w trybie przetargu uniemożliwi mu (jako właścicielowi nieruchomości przyległej) nabycie tej nieruchomości w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Nie można jednak uznać, iż zaskarżona uchwała dotycząca wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości wywołała ww. skutki, bowiem nie dotyczy ona sprzedaży spornej działki, a jedynie wyraża zgodę na zbycie tej nieruchomości. Natomiast ewentualna jej sprzedaż jest zdarzeniem niepewnym, które może nastąpić w przyszłości lecz nie musi. W tym kontekście same obawy skarżącego, że nie będzie mógł nabyć tej nieruchomości, mają charakter zbyt mocno teoretyczny, aby mogły stanowić podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.