Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1202/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6299 Inne o symbolu podstawowym 629
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1, art. 58 § 1 pkt. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. J. i L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 510/16 o odrzuceniu skargi I. J. i L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczeń postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 501/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę I. J. i L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczeń.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga została wniesiona przez adwokat M. B. (i została przez nią podpisana), jednakże do skargi załączono pełnomocnictwo udzielone przez skarżące w dniu 13 maja 2016 r. adwokat M. B.

W związku z powyższym Sąd wezwał pełnomocnika do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania braku formalnego skargi, poprzez złożenie oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Wezwanie z dnia 21 czerwca 2016 r. zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi.

Wezwanie doręczono w dniu 27 czerwca 2016 r. W dniu 8 lipca 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo adwokat M. B., do którego dołączono kopię pełnomocnictwa z dnia 13 maja 2016 r. udzielonego ww. pełnomocnikowi przez L. B. i I. J. Przesłana kopia pełnomocnictwa zawierała niewypełnioną pieczęć "za zgodność z oryginałem", która nie została opatrzona własnoręcznym podpisem pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucając skargę powołał się m.in. na art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wskazując że przepis ten przewiduje, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Brak tego elementu stanowi brak formalny skargi.

Ponadto Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615 ze zm.) adwokat ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) adwokat stwierdza to w poświadczeniu.

W ocenie Sądu od prawnika profesjonalisty można wymagać należytej staranności polegającej na prawidłowym wykonaniu wezwania, którym zwrócono się do przedłożenia odpowiednio "oryginału" lub "poświadczonego za zgodność z oryginałem" odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, w tym dochowania wymogów formalnych jakie określa art. 4 ust. 1b ustawy Prawo o adwokaturze.

Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci braku pełnomocnictwa została skutecznie doręczona na adres kancelarii autora skargi dnia 27 czerwca 2016 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania rozpoczął zatem swój bieg 28 czerwca 2016 r. i upłynął z dniem 4 lipca 2015 r. W terminie tym złożono jedynie kopię pełnomocnictwa, nie zaś jak żądał tego Sąd, oryginał lub jego poświadczony za zgodność z oryginałem (uwierzytelniony) odpis. Pełnomocnik nie poświadczył złożonej kopii dokumentu. Tym samym, nie wykonał zobowiązania Sądu w sposób prawidłowy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosły I. J. i L. B., zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie w zastępstwie niewłaściwego przyjęcia, że załączone do skargi pełnomocnictwo nie pozwalało na jednoznaczne i prawidłowe zidentyfikowanie pełnomocnika, a następnie nieprawidłowe wezwanie do uzupełnienia braków poprzez złożenie oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa wobec nieprawidłowego zdiagnozowania braków skargi, przy równoczesnym pominięciu sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści pisma z dnia 4 lipca 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązany jest do dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa. Jeżeli pismo nie odpowiada powyższym wymogom sąd, stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., traktuje wady pełnomocnictwa jako brak formalny pisma i wzywa pełnomocnika do jego uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarga na decyzję organu administracji publicznej jest kwalifikowanym pismem procesowym, dlatego skutkiem nieuzupełnienia braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie jest, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jej odrzucenie.

W wezwaniu z dnia 21 czerwca 2016 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi Sąd I instancji jednoznacznie wskazał, że złożone wraz ze skargą pełnomocnictwo nie spełniało wymogów formalnych, informując że do skargi dołączono odpis pełnomocnictwa udzielonego adwokat M. B. Wobec tego, że pełnomocnik stron nie przedłożył oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu prawidłowego pełnomocnictwa procesowego, tj. udzielonego adwokat M. B. do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi właściwie Sąd I instancji wniesioną skargę odrzucił.

Z treści powołanego art. 37 § 1 P.p.s.a. należy wywodzić, że pełnomocnictwo jest ważne tylko jeśli zawiera własnoręczny podpis mocodawcy lub stanowi wierzytelny odpis. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy a także doradca patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Wymogów, jakie powinien zawierać odpis dokumentu aby uznać go za wierzytelny należy poszukiwać, jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, w tym przypadku w ustawie z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, gdzie w art. 4 ust. 1b wskazano, że adwokat ma prawo poświadczania odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać przede wszystkim podpis adwokata, datę oraz miejsce jego sporządzenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko dokument spełniający powyższe wymagania wniesiony w terminie i zawierający prawidłowe nazwisko pełnomocnika mógł zostać uznany za uzupełnienie braków formalnych w sprawie.

Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że wyjaśnienia w piśmie z dnia 4 lipca 2016 r., iż w treści pełnomocnictwa nastąpił błąd w nazwisku pełnomocnika, przy wskazaniu prawidłowo pozostałych danych, nie mogło zastąpić ani uzupełnić pełnomocnictwa. To dokument pełnomocnictwa pozwala bowiem odczytać jaka była wola osób mocujących do działania w ich imieniu. W świetle nadesłanego wraz ze skargą pełnomocnictwa nie można było ustalić czy osobą uprawnioną do reprezentowania strony skarżącej była osoba podpisująca skargę, a także nie można było przyjąć, że to adwokat M. B. została upoważniona do działania w sprawie przez I. J. i L. B.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.