Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 410/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 238/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji w sprawie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie piasku postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 238/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił [...] wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie uzgodnienia decyzji w sprawie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie piasku.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 16 lutego 2018 r. [...] (dalej: skarżący, strona), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości, ze względu na wpływ postępowania, w którym zostało wydane na postępowanie dotyczące wygaśnięcia koncesji.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 238/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia uznając, iż zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem nie nadającym się do wykonania.

Na skutek zażalenia skarżącego postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GZ 252/18, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zażalonego postanowienia. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek skarżącego jedynie na tej podstawie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, dopuścił się naruszenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), poprzez jego błędną interpretację i nierozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia pod kątem przesłanek, o których mowa w tym przepisie.

Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego WSA wyjaśnił, że jak wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Według Sądu I instancji skarżący poza wskazaniem, że zaskarżone postanowienia ma wpływ na postępowanie dotyczące wygaśnięcie koncesji, w ogóle nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie wyjaśnił zatem, w jaki sposób wykonanie postanowienia pozytywnie uzgadniającego projekt decyzji o wygaśnięciu koncesji na wydobywanie piasku (udzielonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r. [...]) - może wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zatem nie uzasadnił złożonego wniosku w odniesieniu do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Zdaniem skarżącego WSA błędnie uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie został uzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji (postanowienia), o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Sąd I instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ponieważ skarżący poza wskazaniem, że zaskarżone postanowienia ma wpływ na postępowanie dotyczące wygaśnięcie koncesji, w ogóle nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, bowiem skarżący w uzasadnieniu zażalenia nie podważał prawidłowości przyjęcia, że tylko konkretne dane przedstawione we wniosku mogłyby dać Sądowi I instancji możliwość dokonania oceny wniosku i ewentualnie wtedy dopiero uznać go za skuteczny.

W judykaturze dominuje stanowisko, które NSA w niniejszej sprawie podziela, kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r. o sygn. akt II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r. o sygn. akt II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r. o sygn. akt I FZ 219/11; z dnia 26 listopada 2007 r. o sygn. akt II FZ 338/07. Skoro postępowanie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia), który zaniechał podania okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) wyklucza merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r. o sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 18 maja 2004 r. o sygn. akt FZ 65/04).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

-----------------------

4