Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1183/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 i 2 , art. 67 ust. 1  i art. 68
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 kpa, art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 66 ust. 2 w związku z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwanej dalej ustawą lub Prawem budowlanym) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] nakazał J. J. usunięcie w terminie do [...] r. stwierdzonych podczas oględzin w dniu [...] r. nieprawidłowości w części północnej budynku nr [...] przy ul. [...] w B. poprzez:

1. wymianę uszkodzonych elementów więźby dachowej i pokrycia dachu,

2. wymianę rynien i rur spustowych,

3. wykonanie rekonstrukcji komina,

4. uzupełnienie uszkodzonych tynków ścian zewnętrznych.

Jednocześnie do czasu usunięcia występujących w budynku nieprawidłowości zakazał użytkowania tego budynku.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w piśmie z dnia [...] r. (przekazanym wg właściwości przez Wójta Gminy B.), M. B. poinformowała, iż zamieszkuje w części budynku nr [...] przy ul. [...] w B., której pozostała część została sprzedana przez jej siostrę J. J. z T.. Od ponad roku nowy właściciel nabytej części budynku pozostawił obiekt bez opieki. Nieużytkowana część budynku z uwagi na zniszczone pokrycie dachowe jest sukcesywnie zalewana co powoduje zamakanie ścian także w części budynku, w której zamieszkuje.

Podczas przeprowadzonych oględzin w dniu [...] r. stwierdzono, że część budynku nr [...] przy ul. [...] w B. jest nieużytkowana, z uwagi na uszkodzone pokrycie dachowe jest zupełnie zawilgocona i wymaga natychmiastowych zabezpieczeń. Odpadające tynki zewnętrzne i wewnętrzne sprzyjają korozji ścian. Uszkodzony jest również trzon kominowy. W związku z tym konieczne jest wykonanie oceny technicznej elementów konstrukcyjnych budynku, która wskaże zakres niezbędnych robót chroniących obiekt przed jego zupełną dewastacją. Podczas rozprawy administracyjnej w dniu [...] r. z udziałem właścicieli obu części budynku ustalono, że właściciel zniszczonej części budynku zleci wykonanie ekspertyzy stanu technicznego budynku. Zobowiązał się on także do wyremontowania uszkodzonych elementów budynku. Pomimo monitów (pismo z dnia [...] r.) zobowiązania tego nie wykonał. Zachodzi zatem konieczność wyeliminowania istniejących zagrożeń w północnej części budynku nr [...] przy ul. [...] w B..

W odwołaniu od tej decyzji J. J. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania przyznał, że jest właścicielem budynku nr [...], położonego przy ul. [...] w B., który już od wielu lat jest w bardzo złym stanie technicznym, bez należytej opieki i za obecny stan techniczny budynku nie ponosi on żadnej winy. Wokół budynku została założona taśma ostrzegawcza oraz odpowiednie tablice informujące o zakazie wstępu na teren budynku. Zlecił też wykonanie opinii (ekspertyzy technicznej), z której to wynika, że budynek znajduje się w katastrofalnym stanie technicznym i nadaje się do rozbiórki. Do rozbiórki budynku nie mógł jednak przystąpić ponieważ zamieszkują w nim dwie osoby, dwóch dorosłych mężczyzn, co organowi orzekającemu było wiadomo. Jako właściciel pismem z dnia [...] r., zwrócił się do Gminy B. o wskazanie dla ww. dwóch mieszkańców Gminy lokalu socjalnego lub zastępczego. Pismem z dnia [...] roku Urząd Gminy B. poinformował go, iż nie dysponuje żadnym lokalem socjalnym, czy też zastępczym. Ze stanowiskiem tym się nie zgodził a w kolejnym piśmie do tego Urzędu z dnia [...] r. wskazał, że sytuacja jest nadzwyczajna, zagrażająca życiu dwóch mieszkańców Gminy. Wskazał też, że z uwagi na nadchodzącą zimę podjęcie przez znajdujące się w budynku osoby próby ogrzania budynku grożą niebezpieczeństwem pożaru.

W konsekwencji, za nieuzasadnione uznał stanowisko organu nadzoru, że jako właściciel budynku nie przejawia zainteresowania swoją nieruchomością. Stwierdził, że zaskarżona decyzja jest nietrafna i błędna. Budynek nie nadaje się bowiem do remontu i powinien być rozebrany. Nadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] powinien wydać decyzję w trybie art. 68 Prawa budowlanego, gdyż istnieje potrzeba opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi bezpośrednio grożącego zawaleniem. Decyzję w tym przedmiocie organ nadzoru powinien następnie przesłać obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych, tj. w przedmiotowej sprawie Urzędowi Gminy w B..

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję organu pierwszej instancji w zakresie terminu wykonania wskazanych w niej robót oraz orzekł o nowym terminie do dnia [...] r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że jego materialnoprawną podstawę stanowi treść art. 66 Prawa budowlanego, z której wynika, że decyzje podejmowane na podstawę ust. 1 tej normy prawnej, mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4, organ nadzoru jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że analizie techniczno-budowlanej poddany został budynek mieszkalny. Szczegółowy opis stopnia zużycia budynku został zawarty w protokole oględzin oraz opinii technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Ustalenia co do zakresu i stopnia uszkodzenia obiektu nie zostały przez uczestników postępowania zakwestionowane, a załączone do akt fotografie pozwalają na przyjęcie, że materiał dowodowy w tym zakresie został przez organy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, to jest z zachowaniem reguł z art. 77 § 1 k.p.a. W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego prawidłowo organ pierwszej instancji określił nałożony obowiązek jako nakaz wykonania konkretnych czynności zmierzających do naprawy stanu technicznego budynku.

Odnosząc się do zarzutów odwołania [...] WINB stwierdził, że w świetle orzecznictwa nie ma znaczenia kto ponosi winę na zaistniały nieodpowiedni stan techniczny budynku. W sytuacji, gdy nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego jest efektem działań osób trzecich, adresatom nakazów orzeczonych na podstawie art. 66 Prawa budowlanego przysługuje prawo dochodzenia odszkodowania przed sądem powszechnym, na zasadach określonych w przepisach kodeksu cywilnego. Odnosząc się natomiast do zasadności zastosowania w sprawie trybu przewidzianego w art. 68 ustawy organ odwoławczy wskazał, iż treść tego przepisu wyraźnie wskazuje, że dotyczy on budynków, które grożą zawaleniem. Natomiast z przeprowadzonego postępowania dowodowego nie wynika, aby objęty postępowaniem budynek znajdował się w takim stanie. W tym względzie organ odwoławczy powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 21 kwietnia 2005 roku, sygn. akt VII SA/Wa 718/04 stwierdził, iż "Bezpośredniość zdarzenia oznacza, że nastąpi ono niezwłocznie, bez żadnych ogniw pośrednich. Bezpośrednia groźba zawalenia oznacza, że jedynym skutkiem stanu obiektu poddanego kontroli może być zawalenie budynku".

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego J. J. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem:

– art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie i nie nakazanie rozbiórki objętego postępowaniem budynku,

– art. 68 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie i nie wydanie nakazu opróżnienia budynku wraz z przesłaniem decyzji obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych,

– art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego przez ich zastosowanie w sytuacji gdy nie dopuszczono dowodu z odpowiedniej ekspertyzy na okoliczność ustalenia czy budynek nadaje się do remontu i ewentualnego ustalenia jej zakresu niezbędnego do doprowadzenia go do możliwości jego dalszej eksploatacji.

Nadto skarżący zarzucił oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że budynek nie jest zagrożony zawaleniem, co jest sprzeczne z treścią przedłożonej przez niego ekspertyzy.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że kluczową kwestią w sprawie jest dokonanie oceny czy powinno się dokonać remontu budynku czy też jego rozbiórki. Rozstrzygnięcie tej kwestii, powinno zostać dokonane przez właściwy organ nadzoru budowlanego, z uwzględnieniem stwierdzonego stanu technicznego obiektu budowlanego, obowiązującego w dniu orzekania stanu prawnego oraz zamiarów i możliwości właściciela lub użytkownika obiektu budowlanego w zakresie dalszych działań związanych z obiektem. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie zachodzi bezwzględna przesłanka rozbiórki budynku, gdyż nie nadaje się on do remontu, odbudowy lub wykończenia w rozumieniu art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Treść tego przepisu odnosi się nie tylko do obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu, odbudowy lub wykończenia, ale również do braku zamiaru właściciela doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Bezspornym natomiast jest, że zamiarem skarżącego jest dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku na co wyraźnie wskazał w wniesionym przez siebie odwołaniu od decyzji I instancji. Skoro skarżący nie ma zamiaru dokonać remontu to należy stwierdzić, że budynek "nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia" w rozumieniu art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego i powinna być orzeczona jego rozbiórka. Niedopuszczalna jest przy tym wykładnia rozszerzająca przepisu art. 67 ustawy, co w szczególności dotyczy zawartego w nim zwrotu "nie nadaje się", który nie odnosi się do obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu czy odbudowy, gdyż taka sytuacja występuje niezmiernie rzadko przy współczesnych środkach technicznych, ale przede wszystkim do braku "zamiaru usunięcia istniejącego stanu naruszenia porządku prawnego w budownictwie" przez zobowiązanie do podjęcia stosownych kroków właściciela lub zarządcę obiektu. Może to wynikać z negatywnej oceny ekonomiczności – opłacalności podjęcia odbudowy lub prac remontowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 sierpnia 2008 r., II SA/Ke 203/08). Za przyjęciem, że istnieją podstawy do zastosowania w sprawie treści art. 67 ust. 1 ustawy przemawiają zdaniem skarżącego wnioski z ekspertyzy technicznej budynku z dnia [...] r. sporządzonej przez specjalistę z zakresu budownictwa Z. B.. Wedle tej ekspertyzy ogólny stan techniczny budynku pod względem konstrukcyjnym jest bardzo zły, stwarza zagrożenie dla ludzi i mienia i zaleca się jego natychmiastową rozbiórkę. Z ekspertyzy tej wynika również zdaniem skarżącego, że istnieje bezpośrednie i realne niebezpieczeństwo zawalenia się budynku, co uzasadniało wydanie w sprawie decyzji na podstawie art. 68 Prawa budowlanego, czego konsekwentnie domagał się skarżący. Tym samym organ nadzoru budowlanego nie był uprawniony w takiej sytuacji do nakładania obowiązków w trybie art. 66 ustawy.

Uzasadniając zarzut naruszenia przez organy orzekające treści art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego przez nakazanie skarżącemu dokonania remontu w budynku skarżący podniósł, że zakres i warunki wykonania robót związanych z doprowadzeniem do użytkowania obiektu powinny zostać ustalone na podstawie ekspertyzy technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą właściwe kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, potwierdzone posiadaniem odpowiednich uprawnień budowlanych i aktualnego zaświadczenia o członkostwie w izbie samorządu zawodowego. Ekspertyza powinna zawierać zarówno ocenę stanu technicznego obiektu, jak i ustalać zakres możliwych i niezbędnych do wykonania robót budowlanych, zapewniających doprowadzenie obiektu do możliwości jego dalszej eksploatacji. Taka zaś ekspertyza nie została w sprawie wydana. Z ekspertyzy sporządzonej na zlecenie skarżącego, nie wynika bowiem czy budynek nadaje się w ogóle do remontu, nie mówiąc już o jego zakresie. Same oględziny dokonane przez organ nie są zaś wystarczające do określenia czy budynek nadaje się do remontu oraz do ustalenia zakresu niezbędnych prac budowlanych.

Uzasadniając zarzut oparcia zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych stwierdzono, że organy nie wskazały na podstawie jakiego dowodu poczyniły ustalenia, że budynek nie jest zagrożony zawaleniem. Ustalenie w tym zakresie wymaga wiadomości specjalnych i dlatego też w tym względzie może się wypowiedzieć jedynie specjalista z zakresu budownictwa. Czyniąc ustalenie w tym przedmiocie organ faktycznie odmówił wiarygodności ekspertyzie z dnia [...] r. sporządzonej przez specjalistę z zakresu budownictwa Z. B., z której wynika wniosek przeciwny, a mianowicie, że ogólny stan techniczny budynku pod względem konstrukcyjnym jest bardzo zły, stwarza zagrożenie dla ludzi i mienia i zaleca się jego natychmiastową rozbiórkę. Oznacza to, że budynkowi grozi zawalenie. Organ podważył wnioski ekspertyzy, jednakże nie wskazał przyczyn takiego stanu rzeczy. Nadto zdaniem skarżącego już z samych oględzin można wyciągnąć wnioski o bezpośrednim zagrożeniu zawalenia się budynku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymując skargę wniósł o dopuszczenie dowodu z wymienionych w nim dokumentów na okoliczność wykazania, że objęty postępowaniem budynek nie nadaje się do remontu i powinien zostać natychmiast rozebrany. Nadto podniesiono, że stan techniczny budynku od czasu kiedy była wykonana jego ekspertyza techniczna (w [...] r.) znacznie się pogorszył. Na rozprawie sądowej w dniu [...] r. skarżący stwierdził, że w budynku mieszkają dwie osoby, które się tam urodziły i są w nim zameldowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że budynek skarżącego położony na działce nr [...] przy ul. [...] nr [...] w B. znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym (art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), który jednocześnie może zagrażać podczas jego eksploatacji życiu lub zdrowiu ludzi (art. 66 ust. 1 pkt 3 tego aktu prawnego). Stwierdzenie to wynika w jednoznaczny sposób zarówno z protokołu oględzin budynku dokonanych przez organ pierwszej instancji dnia [...] r. jak i z przedłożonej przez skarżącego w toku postępowania przed tym organem ekspertyzy technicznej autorstwa posiadającego uprawnienia budowlane Z. B. (z [...] r.). Z dokumentów tych wynika, że główną przyczyną takiego stanu budynku jest uszkodzenie pokrycia dachowego, orynnowania i trzonu kominowego. Bardzo zły stan techniczny budynku i wynikające z tego zagrożenia dla zamieszkałych w nim osób podkreślał i podkreśla też skarżący uważając, że nie nadaje się on do remontu a nawet, iż grozi zawaleniem.

W konsekwencji nie może ulegać wątpliwości, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji opartej na treści art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 Prawa budowlanego, tj. decyzji zgodnej z decyzją zaskarżoną. Wbrew stanowisku skarżącego brak jest prawnych podstaw do przyjęcia, że wystąpienie powyższych przesłanek może być stwierdzone jedynie w oparciu o opinię biegłego posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane wykonaną na zlecenie organów orzekających. Stwierdzenie to nie wynika bowiem z konkretnych przepisów prawa, których skarżący również nie wskazał. Zgodnie natomiast z treścią art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być opinie biegłych, oględziny oraz dokumenty. Należy mieć przy tym na uwadze zakres skomplikowania danej sprawy i potrzeby do jej wyjaśnienia zasób wiedzy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy biorąc pod uwagę zakres i rodzaj nałożonych na skarżącego obowiązków w postaci konkretnych robót budowlanych nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że do stwierdzenia potrzeby ich wykonania w odniesieniu do konkretnego obiektu nie potrzeba specjalnych wiadomości, których nie posiadaliby pracownicy organu nadzoru dokonujący oględzin czy też autor oceny technicznej z maja 2012 r., na którą powołuje się skarżący. Tym samym dowody te stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania istotnych dla rozpoznania sprawy ustaleń faktycznych. Oznacza to, że sprawa została należycie wyjaśniona oraz, iż ustalony przez organy stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym oraz dawał podstawy do zastosowania w sprawie dyspozycji z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 Prawa budowlanego. Decyzja oparta na tej podstawie jest przy tym decyzją związaną.

Wbrew stanowisku skarżącego nie doszło też w sprawie do naruszenia treści art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego i to bez względu na to jak należy rozumieć użyte w tym przepisie sformułowanie "nie nadaje się do remontu" (co było akcentowane w skardze), a to z tego względu, że zgodnie z hipotezą tego przepisu odnosi się on do obiektów nieużytkowanych. Nie dotyczy zatem budynków zamieszkałych (zobacz w tym względzie wyrok NSA z dnia 16.12.1999 r. o sygn. akt II SA/Lu 1462/98, Lex Polanica nr 2236492). Przedmiotowy budynek zamieszkują zaś dwie osoby,(które się w nim urodziły i są w nim zameldowane – wyjaśnienia skarżącego na rozprawie sądowej).

Sąd nie podziela też zarzutu skargi co do naruszenia zaskarżoną decyzją treści art. 68 Prawa budowlanego. Jak to bowiem trafnie stwierdził w tym względzie organ odwoławczy przepis ten ma zastosowanie do budynków przeznaczonych na pobyt ludzi bezpośrednio grożących zawaleniem, który to stan w niniejszej sprawie nie zachodził. Niebezpieczeństwo tego rodzaju, wbrew stanowisku skarżącego, nie wynika ani z protokołu oględzin ani też z ekspertyzy technicznej autorstwa Z. B. Bezpośrednia groźba zawalenia się budynku nie może być bowiem utożsamiana z jego złym stanem technicznym, który przez organy orzekające nie był kwestionowany i który to stan wynika m. in. z ww. ekspertyzy. Bezpośrednia groźba zawalenia musiałaby bowiem wynikać ze stanu podstawowych elementów konstrukcyjnych budynku decydujących o stabilności tych elementów. Tymczasem z przedmiotowej ekspertyzy wynika, że dobry jest stan fundamentów budynku a ściany budynku i jego stropy nie wykazują uszkodzeń dających podstawę do przypuszczeń, że mogą się w każdej chwili zawalić. W dobrym stanie znajdują się też podstawowe elementy więźby dachu. Ogólnie, jak już stwierdzono wcześniej, zły stan techniczny budynku jest następstwem uszkodzonego pokrycia dachu, którego naprawa czy nawet wymiana nie powinna nastręczać większych trudności. W każdym bądź razie brak jest podstaw do przyjęcia, że budynek grozi zawaleniem. Dla ustaleń poczynionych w tym względzie przez organ odwoławczy nie ma przy tym znaczenia, czy właścicielowi budynku opłaci się jego remont czy to z przyczyn ekonomicznych czy też z uwagi na plany inwestycyjne co do nieruchomości na którym budynek się znajduje.

Wbrew stanowisku skarżącego nałożenie na niego nakazów z art. 66 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nie oznacza, że nie może on zadysponować w inny sposób swoją nieruchomością. Jak już bowiem Sąd stwierdził w uzasadnieniu postanowienia oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli skarżący jako właściciel budynku uważa, że jego remont jest nieopłacalny i niecelowy, powinien dokonać jego rozbiórki przy zachowaniu wynikających z prawa budowlanego przepisów. Do właściciela budynku należy bowiem decyzja czy budynek będzie remontował, czy też go wyburzy. W przypadku wyburzenia budynku wykonanie zaskarżonej decyzji stałoby się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 1 kpa. Wtedy też skarżący nie musiałby ponosić nakładów związanych z wykonaniem tej decyzji. Jak wynika zresztą z dokumentów przedłożonych przez skarżącego w postępowaniu sądowym wystąpił on o wydanie pozwolenia na rozbiórkę objętego postępowaniem budynku, a nawet zlecił dokonanie rozbiórki. Należy przy tym podkreślić, że jest rzeczą właściciela budynku rozwiązanie kwestii jego opróżnienia z osób w nim zamieszkałych i kwestia ta jako rozstrzygana na gruncie prawa cywilnego, nie może mieć bezpośredniego wpływu na wydanie decyzji opartej na treści art. 66 Prawa budowlanego. Wydanie takiej decyzji nie pozbawia zatem skarżącego, wbrew jego twierdzeniom, prawa dysponowania swoją własnością. Z obowiązujących przepisów nie wynika zaś aby wydanie decyzji opartej zarówno na treści art. 66 jak i art. 68 Prawa budowlanego było uzależnione od wcześniejszego przydzielenia zamieszkującym w budynku osobom lokali zamiennych przez odpowiedni organ gminy, czego faktycznie domaga się skarżący. Skarżący kupując budynek w złym stanie technicznym z zamiarem jego wyburzenia powinien zdawać sobie przy tym sprawę z konieczności wcześniejszego jego opróżnienia z osób, które są w nim zameldowane.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest także w sprawie podstaw do przyjęcia aby w okresie od dokonania oględzin i sporządzenia w [...] r. przedłożonej przez skarżącego ekspertyzy technicznej budynku nastąpiła do czasu wydania zaskarżonej decyzji taka zmiana jego stanu technicznego, która uzasadniałaby wydanie decyzji opartej na treści art. 68 ustawy (okoliczność ta została podniesiona przez skarżącego dopiero w piśmie z dnia [...] r.).

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

sw