Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 386/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi I. J., J. J. i J. B. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 lutego 2023 r., nr WI-I.7840.3.280.2022.PK w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 2 listopada 2022 r. RAAIII.6740.1.53.2022.MC-1140/dz.2238,2239; 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz I. J. i J. J. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi; 3. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz J. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi; 4. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz I. J., J. J. i J. B. solidarnie kwotę 531 (pięćset trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

I. J., J. J. i J. B. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 lutego 2023 r. nr WI-I.7840.3.280.2022.PK w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Skargę wniesiono w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezydent Miasta Gdyni decyzją z dnia 2 listopada 2022 r. rozpoznając wniosek K. sp. z o.o., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu budynków jednorodzinnych wolnostojących z murami oporowymi, schodami zewnętrznymi i infrastrukturą techniczną przy ul. K. w Gdyni, na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...].

Organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2022 r. oraz postanowieniem uzupełniającym z dnia 9 września 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, a inwestor obowiązki te wykonał uzupełniając projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany.

Prezydent wskazał następnie, że na obszarze, w obrębie którego mieści się teren inwestycji, obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Żniwnej i Grenadierów, uchwalony uchwałą Rady Miasta Gdyni nr XIX/403/04 z dnia 28 kwietnia 2004 r. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany zostały wykonane przez osoby uprawnione, spełniają wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020r., poz. 1609 z późn. zm.) i zawierają wymagane uzgodnienia. Do projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego projektanci dołączyli oświadczenie o braku możliwości podłączenia do sieci ciepłowniczej oraz o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołanie skarżących decyzją z dnia 27 lutego 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewoda wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa zespołu budynków jednorodzinnych z murami oporowymi, schodami zewnętrznymi i infrastrukturą techniczną. W skład zespołu wchodzą 4 wolnostojące budynki jednorodzinne. Trzy spośród nich (nr 1, 2 i 3) to budynki dwulokalowe, natomiast jeden z nich to budynek jednolokalowy (nr 4). Intensywność zabudowy wynosi 0,59. Wysokość budynków, mierzona według planu od naturalnej warstwicy terenu do kalenicy lub najwyższego punktu na pokryciu kubatury, wynosi od 9,93 m (budynek nr 1) do 10,32 m (budynek nr 3). Budynki posiadają 2 kondygnacje naziemne i poddasze nieużytkowe, przekryte zostały dwuspadowymi dachami symetrycznymi o kącie nachylenia połaci wynoszącym 40°. Budynki usytuowano z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Powierzchnia biologicznie czynna to 717,62 m2, co przy powierzchni działek wynoszącej 1770 m2 stanowi 40,54%. Na potrzeby inwestycji zaprojektowano 14 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym 7 we wbudowanych w bryły budynków garażach. Dojazd zaprojektowano od ulicy dojazdowej 23.KD1/2. Ścieki odprowadzone zostaną do kanalizacji sanitarnej usytuowanej w działce drogowej nr [...] za pośrednictwem projektowanej na terenie nieruchomości inwestycyjnej przepompowni. Wody opadowe zostaną zagospodarowane w obrębie nieruchomości inwestycyjnej, za pośrednictwem kanalizacji deszczowej połączonej ze zbiornikiem retencyjnym o pojemności 23 m3. Analiza rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym prowadzi do wniosku, że są one zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru 07.MN1 - domy jednorodzinne wolnostojące.

Odnosząc się do zarzutu skarżących o niezgodności inwestycji z planem miejscowym z uwagi na włączenie do bilansu terenu części wydzielenia KX przeznaczonego pod ciągi piesze stwierdzono, że zarzut ten nie jest zasadny. Istotnie, z dołączonej przez skarżących do odwołania mapy oraz z informacji zawartych na portalu Geoportal wynika, że linie podziału wewnętrznego nie pokrywają się z północną granicą działek inwestycyjnych oraz wschodnią granicą działki nr [...]. Rozbieżność ta w ocenie organu odwoławczego wynika jednak z braku dostatecznej dokładności opracowanego niemal 20 lat temu rysunku planu miejscowego. Co więcej, mapy znajdujące się w zasobach Geoportalu oraz innych powszechnie dostępnych serwisach mapowych mogą być źródłem informacji przydatnych w postępowaniu administracyjnym jedynie przy uwzględnieniu ich specyfiki i skonfrontowaniu z pozostałym materiałem dowodowym. Tymczasem na projekcie zagospodarowania terenu zostały naniesione linie rozgraniczające oraz linie podziału wewnętrznego, które pokrywają się z granicami działek inwestycyjnych. Linie te, opisane w legendzie jako "planowany podział", podobnie jak nieprzekraczalne linie zabudowy, zostały naniesione na podstawie informacji uzyskanych z zasobu geodezyjnego Miasta Gdyni przez uprawnionego geodetę. Symbol linii podziału został jedynie powtórzony w legendzie elementów zagospodarowania naniesionej przez projektanta branży architektonicznej, co prawdopodobnie wywołało u skarżących mylne przekonanie co do osoby, która te linie naniosła.

Odnosząc się do argumentu skarżących o konieczności poprowadzenia ciągu pieszego KX przez teren działki nr [...], gdyż w innym przypadku nie będzie on posiadał wymaganej 6-metrowej szerokości, a szerokość ta nie będzie mogła być zwiększona od strony sąsiadujących z nieruchomością inwestycyjną działek nr [...] i [...], gdyż stanowią one las, zauważono, iż z rysunku planu wynika, że ten ciąg pieszy prowadzić ma właśnie przez ww. działki leśne.

Zdaniem Wojewody, rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania terenu są zgodne z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). W szczególności spełnione zostały zawarte w tym akcie wymogi dotyczące usytuowania budynków na działkach, przesłaniania i nasłonecznienia, zapewnienia dojścia i dojazdu do działek i budynków, usytuowania miejsc postojowych, zapewnienia odpowiedniego miejsca gromadzenia odpadów stałych, odprowadzenia wód opadowych oraz zapewnienia dostępu do sieci.

Za niezasadny uznano też zarzut skarżących dotyczący nieprawidłowej kwalifikacji projektowanych budynków jako zabudowy jednorodzinnej, gdyż przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Zaprojektowany zespół spełnia wymogi tej definicji. Przepisy ww. rozporządzenia nie wprowadzają obowiązku zapewnienia odrębnych miejsc gromadzenia odpadów dla poszczególnych budynków wchodzących w skład zespołu zabudowy jednorodzinnej, dlatego też wbrew ocenie skarżących nie doszło do naruszenia zawartego w § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisu określającego minimalne odległości miejsca gromadzenia odpadów od granic działki budowlanej oraz okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Zgodnie bowiem z § 23 ust. 4 tego rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej odległości tych nie określa się.

Odnośnie zarzutu usytuowania miejsc postojowych z naruszeniem przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazano, że zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, nie może być mniejsza niż 7 m. Zgodnie natomiast z § 19 ust. 5 rozporządzenia zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Na potrzeby niniejszej inwestycji zaprojektowano łącznie 14 miejsc postojowych - 7 w garażach wbudowanych w budynki mieszkalne, natomiast 7 jako zewnętrzne niezadaszone, zlokalizowane przy budynkach. Choć z projektu nie wynika, które miejsca przynależą do konkretnych lokali, to biorąc pod uwagę ich lokalizację uznać należy, iż miejsca przeznaczone dla lokali w budynkach nr 2, 3 oraz dla budynku nr 4 usytuowano bezpośrednio przy tych obiektach, natomiast 2 miejsca przeznaczone dla lokali w budynku nr 1 znajdują się w północną-wschodniej części działki, w odległości 8 m od tego obiektu. Miejsca usytuowane przy budynkach nr 2, 3 i 4, jako przynależne do tych obiektów, korzystają z określonego w § 19 ust. 5 zwolnienia z wymogów dotyczących odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Natomiast ulokowane w północno-wschodniej części działki 2 miejsca przeznaczone dla lokali w budynku nr 1, znajdują się w odległości 7 m od okna w północnej ścianie budynku nr 4 oraz 8 m od okien we wschodniej ścianie budynku nr 1, spełniając tym samym wymogi § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a. Nie ma zatem znaczenia, czy będą one przynależne do lokalu nr 1, czy też ogólnodostępne dla mieszkańców wszystkich lokali projektowanego zespołu. Co do argumentu, że każde z miejsc postojowych obsługujących dany budynek jest jednocześnie zbyt blisko drugiego miejsca postojowego wyjaśniono, że okoliczność ta nie wyłącza możliwości stosowania § 19 ust. 5 rozporządzenia. Analiza rozwiązań zwartych w tym przepisie prowadzi zdaniem Wojewody do wniosku, że jego ratio legis sprowadza się przede wszystkim do lokalizowania miejsc postojowych w sposób nienaruszający uprawnień właścicielskich podmiotów sąsiadujących. Wskazują na to wymagania zachowania odległości od granicy działek i budynków ustalone w zależności od ilości miejsc postojowych. Uwzględniając więc, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, brak podstaw do wyłączenia odstępstwa odległościowego wynikającego z ust. 5 § 19 rozporządzenia.

Zdaniem Wojewody nietrafne są zastrzeżenia skarżących dotyczące usytuowania budynku nr 4 w zbyt małej odległości od znajdującego się na sąsiedniej nieruchomości lasu. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek nr 4 znajduje się w odległości 13,71 m od granicy stanowiącej las działki nr [...], co jest zgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z których to przepisów wynika, że odległość ta powinna wynosić 12 m. Podkreślono, że zarówno ściany jak i pokrycia dachowe projektowanych budynków będą przegrodami nierozprzestrzeniającymi ognia.

Odnosząc się do uwag skarżących dotyczących wykonania na terenie objętym inwestycją prac ziemnych bez uzyskania stosownego pozwolenia wyjaśniono, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika jedynie niezgodność rzędnych przedstawionych na rysunku uchwalonego w 2004 r. planu miejscowego z rzędnymi ukazanymi na planie zagospodarowania terenu, sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych. Nie można natomiast stwierdzić, że przedstawiona przez skarżących kopia mapy z 2010 r. świadczy o istnieniu w tym czasie na działkach inwestycyjnych takiego samego ukształtowania terenu, jakie ukazane zostało na rysunku planu miejscowego - mapa ta nie była bowiem objęta aktualizacją w zakresie działek nr [...] i [...] (obecnie działki nr [...] i [...]). Ponadto skarżący, jako mieszkańcy sąsiednich nieruchomości, z pewnością zauważyliby prowadzenie prac ziemnych na działkach inwestycyjnych. Nie sposób zatem stwierdzić, że to inwestor, który nabył działki nr [...] i [...] w dniu 4 maja 2021 r., dokonał zmiany ukształtowania nieruchomości. Na działkach inwestycyjnych zaprojektowano spadki terenu od granic w kierunku środka nieruchomości, co w połączeniu z zaprojektowanym systemem kanalizacji deszczowej zapewni zagospodarowanie wód opadowych na terenie należącym do inwestora, bez szkody dla nieruchomości sąsiednich. Ponadto, jak wynika z zmieszczonych w projekcie rysunków przekrojów, planowane budynki posadowione będą poniżej istniejących aktualnie na działkach rzędnych.

Co do zarzutu nieprawidłowego określenia zakresu inwestycji z uwagi na nieprzedłożenie dokumentów świadczących o możliwości podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, co miałoby stanowić naruszenie art. 33 Prawa budowlanego wyjaśniono, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na sąsiednich nieruchomościach istnieją sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, a inwestor do projektu dołączył wydane przez gestora tych sieci warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać przyłącza. Jak wynika z treści projektu, realizacja przyłączy nastąpi na podstawie odrębnego opracowania. Art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego niewątpliwie zawiera zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, jednak od zasady tej są wyjątki, o czym świadczy dalsza część tego przepisu stanowiąca, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Za wyjątki, o których mowa w art. 33 ust. 1 należy uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a Prawa budowlanego. Przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu niezgodności z prawem warunków przyłączenia nieruchomości do sieci, wydanych inwestorowi przez gestora sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, Wojewoda Pomorski wyjaśnił, że kwestia ta nie podlega badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie ubiegania się przez wnioskodawcę o pozwolenie na budowę.

I. J., J. J. i J. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Wojewody Pomorskiego zarzucili organowi naruszenie:

1/ art. 6, art. 7, art. 9 w zw. z art. 80 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej "k.p.a." poprzez przyjęcie na podstawie mapy numerycznej oraz projektu zagospodarowania terenu, bez odczytu treści mapy w świetle ustaleń miejscowego planu, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących organ nie dokonał ustaleń dotyczących włączenia do terenu inwestycji, w jej części północnej i północno-zachodniej ciągu pieszego oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KX, co doprowadziło do niezgodnego z prawem utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji i włączenia części terenu przeznaczonego w planie miejscowym pod ciąg pieszy (oznaczony KX) do bilansowania terenu inwestycji oraz jego zmniejszenia poniżej ustalonej, w części tekstowej planu miejscowego, szerokości minimalnej, to jest 6 metrów od strony północnej i północno-zachodniej terenu inwestycji,

2/ art. 6, art. 7, art. 9 w zw. z art. art. 80 i 77 § 1 kp.a. poprzez niepoparte ustaleniami przyjęcie, że na działkach [...] i [...] nie dokonano podwyższenia terenu, mimo że niezgodność rzędnych terenu przeznaczonego pod inwestycję przedstawionych na rysunku planu miejscowego uchwalonego w 2004 r. i rzędnych na planie zagospodarowania terenu i na mapie do celów projektowych, którą sporządził inwestor, jest niebagatelna, oraz że opinia geotechniczna wykazuje występowanie wierzchniej warstwy nasypu niekontrolowanego o głębokości od 0,5 metra do prawie 3 metrów, co doprowadziło organ do niezgodnego z prawem utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji i konwalidacji działań polegających na wykonaniu prac ziemnych wymagających odpowiedniego zgłoszenia lub pozwolenia. Skarżący podkreślili, że podkład geodezyjny, na bazie którego sporządzono rysunek miejscowego planu z 2004 r., uwzględniał istniejący i podawany przez skarżących stan (rzędne), w opinii geotechnicznej podniesienie terenu o kilka metrów zostało wykazane, a ponadto skarżący podnosili prowadzenie na terenie inwestycji prac ziemnych, toteż nie sposób twierdzić, że zmian rzędnych nie dokonano;

3/ art. 6, art. 7, art. 9 k.p.a. w zw. z art. art. 80 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepopartą ustaleniami kwalifikację prawną inwestycji jako zabudowę jednorodzinną bez oceny rzeczywistych rozwiązań funkcjonalnych przyjętych w projekcie takich jak zbiorcze miejsce składowania odpadów czy współdzielenie miejsc postojowych;

4/ art. 3 pkt 1 i 7, art. 28 i art. 29 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że zmiana rzędnych terenu nie świadczy o powstaniu obiektu budowlanego na terenie inwestycji;

5/ art. 33 w zw. z art. 35 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że rozbudowa sieci wodociągowej jako element zamierzenia budowlanego, którego dotyczy dokumentacja projektowa, spełnia warunki gminnego przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego dotyczące przyłączenia nieruchomości do nieprzystosowanej do inwestycji sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, podczas gdy ustawodawca nawet w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego przywiązuje wagę do oceny zgodności z prawem całego zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko poszczególnych jego etapów, z czego wynika, że w przypadku etapowania inwestycji ocena, czy projektowany obiekt oddziałuje na interesy osób trzecich, powinna być dokonywana z uwzględnieniem całego zamierzenia budowlanego, a nie tylko poszczególnych jego etapów;

6/ art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 18, § 19 ust. 5 i § 271 ust. 1, 2, 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że budynek nr 4 jest zlokalizowany w minimalnej odległości większej niż 12 m od granicy (konturu) lasu rozumianego jako grunt leśny (Ls) określony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny oraz bezpodstawne przyjęcie, że projekt nie narusza przepisów przeciwpożarowych oraz warunków technicznych dotyczących odległości miejsc postojowych od okien, podczas gdy z dokumentacji projektowej wynika, że te warunki nie zostały spełnione.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z 27 lutego 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 2 listopada 2022 r. nr RAAIII.6740.1.53.2022.MC-1140/dz. [...], [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Odpowiedzi na skargę udzielił również uczestnik postępowania K. sp. z o.o. wnosząc o jej oddalenie, podzielając tym samym stanowisko Wojewody Pomorskiego. Spółka podkreśliła, że jej zdaniem mimo rozmaitych zarzutów skargi skarżący w istocie wyrażają obawy dotyczące spadku atrakcyjności, a zarazem utraty wartości ich nieruchomości, co miałoby nastąpić w wyniku realizacji planowanej inwestycji, która to kwestia wykracza poza zakres oceny organów administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę i nie może mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do zarzutu niezgodności inwestycji z planem miejscowym z uwagi na włączenie do bilansu terenu części wydzielenia KX przeznaczonego pod ciągi piesze wskazano, że linie wskazane w planie miejscowym jako tzw. "linie podziału wewnętrznego o ściśle określonym przebiegu", między działkami [...] i [...], a ciągiem pieszym oznaczonym jako KX pokrywają się z granicami tych działek. Przebieg tej linii został uzyskany przez geodetę z zasobu geodezyjnego Powiatu Miasta Gdynia i naniesiony także przez geodetę na mapę do celów projektowych, która stanowi podkład mapowy dla rysunku zagospodarowania terenu przedmiotowego projektu. Opracowanie jedynie graniczy z ciągiem pieszym i w całości zamyka się w części karty terenu nr 07.MN1 dającej możliwość zabudowy. Ponadto wyznaczony ciąg pieszy także znajduje się w obrębie karty terenu 07.MN1. Niezależnie od tego, czy ciąg KX wchodziłby w powierzchnie działek nr [...], [...], czy też nie, to projektowana intensywność zabudowy wynosić będzie 0,59, zaś powierzchnia zabudowy 29,98%. Wskazano również, że w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę nie można kwestionować treści mapy zasadniczej opatrzonej klauzulą uwierzytelniającą, która daje pewność organowi zatwierdzającemu projekt budowlany, że został on sporządzony na mapie zasadniczej przyjętej do zasobu. Należy przyjąć, że mapa ta przedstawia aktualny stan faktyczny i prawny odzwierciedlony w zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących niewyjaśnienia kwestii zmiany ukształtowania terenu spółka zaprzeczyła, aby wykonywała roboty budowane na działkach objętych pozwoleniem na budowę przed jego wydaniem.

Spółka nie zgodziła się też z zarzutem skargi dotyczącym wielorodzinnego charakteru planowanej inwestycji, wskazując, że zgodnie z planem miejscowym obszar inwestycji oznaczony jest symbolem 07.MN1 - domy jednorodzinne wolnostojące i powołując się w tym zakresie na definicję budynku mieszkalnego wynikającą z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego. Podzieliła argumentację Wojewody co do zachowania wymaganej przepisami odległości budynku nr 4 od lasu znajdującego się na sąsiedniej nieruchomości wskazując m.in., że z pełną świadomością wymagań wynikających z przepisów prawa dobrano materiały budynków, wskazane na rys. ARCH.29, tak, by ściany projektowanych budynków oraz pokrycia dachowe nie były przegrodami rozprzestrzeniającymi ogień. Dla ścian wskazano konkretny materiał, tj. płytkę Elastolith wyklejoną na warstwie styropianu. Rozwiązanie to posiada klasyfikację NRO (nierozprzestrzeniające ognia) - na potwierdzenie do pisma z dnia 23 grudnia 2022 r. został załączony raport klasyfikacyjny. Nierozprzestrzeniające ognia jest także pokrycie dachu wykończone pokryciem stalowym.

Również miejsca postojowe zostały zdaniem spółki zaprojektowane prawidłowo. Wbrew zarzutom skarżących, lokalizacja tych miejsc nie pozostawia wątpliwości, że miejsca przeznaczone dla lokali w budynkach 2 i 3 oraz dla budynku nr 4 usytuowane są bezpośrednio przy tych obiektach. Natomiast ulokowane w północno-wschodniej części działki 2 miejsca przeznaczone dla lokali w budynku nr 1 znajdują się w odległości przekraczającej 7 m od okien w ścianach budynków nr 1 i 4, spełniając tym samym wymogi przewidziane w § 19 ust. 1 pkt. 1 lit. a.

Końcowo spółka podniosła, że przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu. Realizacja przyłączy ma znaczenie przy udzielaniu pozwolenia na użytkowanie. Przy projektowaniu budynku i udzielaniu pozwolenia na budowę istotne znaczenie ma natomiast oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do odpowiednich sieci (art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego), co jest w sprawie spełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Skarga okazała się częściowo zasadna, w stopniu skutkującym uchyleniem obu wydanych w sprawie decyzji, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zostały uwzględnione.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 2351, dalej przywoływana jako Prawo budowlane) według stanu prawnego mającego w sprawie zastosowanie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z kolei art. 35 ust. 3 Prawo budowlane przesądza, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 35 ust. 4 ustawy stanowi zaś, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podkreślenia wymaga, że wprawdzie organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli przedłożony mu do analizy projekt budowlany spełnia warunki, o których mowa w wyżej przytoczonych przepisach lub zostanie zgodnie z wezwaniem przez inwestora uzupełniony, tym niemniej prawo do zabudowy nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż obwarowane jest wymogiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, w tym i przewidzianym w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wymogiem projektowania i budowy obiektu budowlanego z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wykonywanie prawa zabudowy musi więc uwzględniać uzasadnione interesy osób trzecich. Wymóg ten podlega kontroli i ocenie organu administracji przed wydaniem pozwolenia na budowę. Interesy osób trzecich, w sytuacji realizacji procesu budowlanego, mogą przejawiać się zarówno w sferze stosunków administracyjnoprawnych, jak i cywilnoprawnych. Z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wynika, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione interesy osób trzecich. Przewidziana w tym przepisie ocena poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w ramach projektowania i budowy obiektu budowlanego dokonywana jest z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa publicznego i obejmuje obszar oddziaływania obiektu. Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi czy ograniczenia. Właścicielowi sąsiedniej nieruchomości przysługuje zatem ochrona przed sposobem zabudowy nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zabudowy koliduje z jego prawnie (a nie jedynie faktycznie) chronionym interesem. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega więc, czy dochodzi, względnie może dojść, do naruszenia interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich, na które oddziałuje obiekt, w aspekcie ewentualnego naruszenia wymagań określonych w przepisach prawa (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 20 września 2017 r. II SA/Bd 1009/16).

W aspekcie o którym mowa wyżej - poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich - niezwykle istotną częścią procedowania organu w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy, jest kontrola projektu zagospodarowania działki lub terenu w kwestii jego zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kontrola ta obejmuje sprawdzenie czy projektowany obiekt spełnia wymogi dotyczące odległości od granic działek sąsiednich oraz zlokalizowanych na nich budynków (także w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz wymogów związanych z kwestiami przesłaniania), a także zaprojektowanej komunikacji.

Sąd stwierdził, że jakkolwiek zdecydowana większość stawianych w skardze zarzutów względem badanego projektu zagospodarowania terenu nie jest zasadna – podzielając w tym zakresie stanowisko Wojewody Pomorskiego i inwestora – niemniej jednak nie można zgodzić się z organami, że projekt ten w zakresie dotyczącym sposobu zapewnienia miejsc postojowych na obszarze inwestycji odpowiada prawu.

Nie ulega wątpliwości, że liczba zaprojektowanych na obszarze inwestycji miejsc postojowych zgodna jest z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spór dotyczy tego, czy rozmieszczenie tych miejsc na obszarze inwestycji dokonane zostało zgodnie z wymogami wynikającymi z § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż dla samochodów osobowych: 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie.

W myśl § 19 ust. 5 ww. rozporządzenia, zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku.

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że miejsca postojowe zostały zaprojektowane w taki sposób, że znajdują się one w odległości mniejszej niż 7 m nie tylko od budynku, w którym znajduje się lokal mieszkalny, do którego miejsce to przynależy, ale również do budynków sąsiednich. Wojewoda stwierdził, że biorąc pod uwagę ratio legis omawianej regulacji, którym jest umiejscowienie miejsc postojowych w sposób nie naruszający uprawnień właścicielskich podmiotów sąsiadujących, fakt że w sprawie mamy do czynienia z zabudową mieszkaniową jednorodzinną prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do wyłączenia odstępstwa odległościowego wynikającego z ust. 5 § 19 rozporządzenia. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Z powołanych przepisów wynika bowiem, że wymagane przez § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia odległości nie muszą być zachowane wyłącznie w stosunku do budynku, któremu stanowiska postojowe mają służyć. Wyjątek ten nie rozciąga się jednak na inne budynki znajdujące się w pobliżu stanowiska postojowego, nawet jeśli znajdują się one w zespole domów jednorodzinnych. Wobec zatem tych innych budynków, obowiązuje ogólna zasada wynikająca z § 19 ust. 1 rozporządzenia. Należy wziąć pod uwagę wskazywaną już treść art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, który stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Skoro w przepisie rangi ustawowej określono taką zasadę, to oznacza to konieczność szczególnej ochrony właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym również budynków jednorodzinnych położonych na terenie tej samej inwestycji. Brak bowiem podstaw do tego, aby przyjmować, że cel tych przepisów uzasadnia zdjęcie tej ochrony z właścicieli takich budynków. Przeciwnie, przyjęte przez organ stanowisko mogłoby w przyszłości prowadzić do konfliktów sąsiedzkich, czego nie można uznać za odpowiadające celowi tych przepisów. W związku z tym nie można przyjąć, aby zwolnienie z § 19 ust. 5 rozporządzenia odnosiło się także do budynków sąsiednich, do których dane miejsce postojowe nie przynależy (por. Bursztynowicz Michał, Sługocka Martyna, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz /WKP 2022/el.). Sposób zaprojektowania stanowisk postojowych na obszarze inwestycji narusza zatem § 19 ust. 5 rozporządzenia, nie pozwalając na zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu. O ile bowiem stanowisko postojowe (maksymalnie dwa) przypadające na jeden lokal mieszkalny w budynku jednorodzinnym nie musi znajdować się w odległości 7m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w tym budynku, to jednocześnie musi zachowywać tę odległość wobec okien takich pomieszczeń znajdujących się w innych budynkach.

Niezależnie od powyższego należy wskazać na wątpliwość co do tego, czy również ulokowane w północno-wschodniej części działki 2 stanowiska postojowe spełniają wymogi wynikające z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Wojewoda wskazał, że znajdują się one w odległości 7m od okna w północnej ścianie budynku nr 4 i 8 m od okien we wschodniej ścianie budynku nr 1, jednak odległości te nie zostały zwymiarowane. Zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu określa usytuowanie i obrys istniejących oraz projektowanych obiektów budowlanych wraz z określeniem sposobu ich użytkowania, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów, liczbę kondygnacji, charakterystyczne rzędne - w tym rzędne terenu istniejącego i projektowanego, wymiary oraz odległości od granicy działki lub terenu, wzajemne odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych w zakresie niezbędnym do sprawdzenia zgodności wymiarów i odległości z przepisami, a także postanowieniami, w szczególności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej. Zatem brak zwymiarowania odległości stanowisk postojowych w stosunku do okien budynku nr 4 i nr 1 nie dawał podstaw do sformułowania jednoznacznych ocen odnośnie zadośćuczynienia wymogom z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzania. Jeśli zaś chodzi o prawidłowe zabezpieczenie interesów osób trzecich w całym procesie budowlanym, który ze względu na położenie inwestycji, bezpośrednio na nie oddziałuje, to niewątpliwe ustalenia faktyczne są niezbędne do tego, ażeby móc formułować wiążące oceny.

Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione.

Prawidłowa jest przede wszystkim ocena Wojewody Pomorskiego co do zgodności inwestycji z regulacjami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarówno w aspekcie dotyczącym położenia terenu inwestycji w całości na obszarze przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną (07.MN1), jak i jednorodzinnego charakteru planowanej zabudowy.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr XIX/403/04 Rady Miasta Gdyni z 28 kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Mały Kack w Gdyni, rejon ulic Żniwnej i Grenadierów, teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczony numerem i symbolem literowym 07.MN1 sąsiaduje z terenem publicznego ciągu pieszego oznaczonym symbolem literowym KX. Zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania terenu, obie działki inwestycyjne o nr [...] i [...] położone są na terenie 07.MN1 a granica pomiędzy tym terenem a terenem sąsiednim KX przebiega po granicy działki [...]. Strona skarżąca podważa to ustalenie twierdząc, że działka [...] częściowo położona jest na terenie KX, nie przedstawiając jednak żadnych wiarygodnych dowodów to potwierdzających.

Przede wszystkim wskazać należy za Wojewodą, że linie rozgraniczające tereny 07.MN1 i KX, opisane w legendzie jako "planowany podział", podobnie jak nieprzekraczalne linie zabudowy, zostały naniesione na podstawie informacji uzyskanych z zasobu geodezyjnego Miasta Gdyni przez uprawnionego geodetę. Obowiązek oznaczenia na mapach do celów projektowych, poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej, także opracowanych geodezyjnie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu wynikał z § 6 ust. 1 pkt 1 uprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. z Dz.U. z 1995r., Nr 25, poz.133). Mimo utraty mocy obowiązującej tego przepisu nie ulega wątpliwości, że owe linie zostały faktycznie naniesione przez uprawnionego geodetę na mapę do celów projektowych, na kopii której wykonano projekt zagospodarowania terenu.

Utrwalony jest pogląd, według którego w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę nie można kwestionować treści mapy zasadniczej opatrzonej klauzulą uwierzytelniającą, która daje pewność organowi zatwierdzającemu projekt budowlany, że został on sporządzony na mapie zasadniczej przyjętej do zasobu. Należy przyjąć, że mapa ta przedstawia aktualny stan faktyczny i prawny odzwierciedlony w zasobie geodezyjnym i kartograficznym (por. powołany przez inwestora wyrok NSA z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3141/19 i powołane tam orzecznictwo).

Oparcie się przez projektanta na aktualnej mapie do celów projektowych stanowiącej podstawę do wykonania projektu zagospodarowania terenu, było zatem prawidłowe. Inwestor nie miał w związku z tym obowiązku pozyskiwania dalszych dowodów mających potwierdzać planistyczne przeznaczenie działki [..], skoro dysponował mapą do celów projektowych opatrzoną klauzulą urzędową stanowiącą potwierdzenie przyjęcia materiałów lub zbiorów danych, w oparciu o które mapy te zostały sporządzone, do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wojewoda akceptując taką mapę nie naruszył prawa, w tym również przepisów prawa procesowego nakazującego organowi prowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają bowiem nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem.

Skarżący nie przedstawili jednocześnie żadnego przeciwdowodu wskazującego, aby mapa do celów projektowych obarczona była uchybieniem w postaci błędnego wskazania przebiegu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Wbrew zarzutom skargi, rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – ze względu na jego skalę oraz brak naniesienia na nim granic działek ewidencyjnych - tego zarzutu nie potwierdza. Geoportal również nie jest wiarygodnym narzędziem za pomocą którego można wyjaśnić tę kwestię. Wprawdzie serwis Geoportal może być źródłem informacji przydatnych w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jednakże przy uwzględnieniu jego specyfiki i skonfrontowaniu z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie. W § 2 pkt 3 regulaminu serwisu Geoportal wskazano, że informacje prezentowane w serwisie mają charakter wyłącznie poglądowy i nie mogą być traktowane jako dokument o charakterze oficjalnym.

Dodać należy, że z dniem 18 listopada 2015 r. w życie wszedł art. 6 pkt 9c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774), uznający za cele publiczne wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa, który to cel uzasadnia wywłaszczenie nieruchomości (art. 112 u.g.n.). Teren KX, zgodnie z rysunkiem planu, przeznaczony jest pod publiczny ciąg pieszy. Mimo obowiązywania planu od 2004 r. i mimo wejścia w życie art. 6 ust. 9c u.g.n. ciąg pieszy na terenie działki [...] nie został urządzony, co jest dodatkowym argumentem podważającym zarzuty skarżących co do planistycznego przeznaczenia działki [...].

Prawidłowe jest również stanowisko Wojewody co do tego, że planowana inwestycja pozostaje zgodna z przeznaczeniem obszaru 07.MN1, na którym jest położona, które plan określa jako "domy jednorodzinne wolnostojące". Plan nie zawiera definicji domów jednorodzinnych wolnostojących. Dokonując wykładni tego pojęcia należy odwołać się do przepisów prawa budowlanego. Z braku odmiennych postanowień wyrażonych w tekście planu miejscowego, biorąc pod uwagę, że plan determinuje prawne warunki korzystania z wolności zabudowy, taki zabieg jest w pełni uzasadniony. Odwołanie do definicji legalnej jest również uzasadnione względami pewności prawa. Definicja legalna pozwala na rozstrzygnięcie wątpliwości, jakie mogą rodzić się na tle wykładni językowej, odwołującej się do znaczenia pojęcia w języku powszechnym.

Zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza zabudowy bliźniaczej, a wyłącznie "domy jednorodzinne wolnostojące", które należy rozumieć zgodnie z podaną definicją nakazującą uznanie za jednorodzinny również budynku, w którym zaprojektowano dwa odrębne lokale mieszkalne. Decydującym dla uznania określonego obiektu za budynek mieszkalny jednorodzinny będzie cel, któremu budynek ma służyć - zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali, co do zasady mieszkalnych, bądź jednego mieszkalnego i jednego lokalu użytkowego, przy spełnieniu wymogu określonej jego powierzchni (por. wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 3/20).

Projekt przewiduje budowę 4 wolnostojących domów jednorodzinnych: 3 dwulokalowe i 1 jednolokalowy, co nie stanowi naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten nie wyklucza bowiem budowy kilku domów jednorodzinnych wolnostojących na jednej działce. Gęstość zabudowy jest natomiast regulowana innymi postanowieniami planu, dotyczącymi powierzchni zabudowy czy powierzchni biologicznie czynnej, które nie zostały w sprawie naruszone.

Błędne jest odwołanie się przez skarżących do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie w celu wykazania, że w sprawie ze względu na powiązane budynków wspólnymi dojazdami, dojściami, miejscem gromadzenia odpadów, miejscami postojowymi, mamy do czynienia z zabudową wielorodzinną. Otóż zgodnie z § 3 ust. 2 tego rozporządzenia, ilekroć mowa jest w nim o zabudowie jednorodzinnej, należy przez to rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Dla takiej też zabudowy jednorodzinnej, tj. stanowiącej również zespół budynków jednorodzinnych, rozporządzenie w § 23 ust. 4 przewiduje brak obowiązku określania odległości miejsc do gromadzenia odpadów od okien i drzwi do budynków oraz od sąsiedniej działki. Z przepisów tego rozporządzenia nie wynika zatem, aby takie okoliczności jak zbiorcze składowanie odpadów czy współdzielenie miejsc postojowych oznaczało, że zabudowa jest zabudową wielorodzinną w sytuacji, gdy poszczególne budynki wchodzące w skład tej zabudowy stanowią budynki jednorodzinne.

Bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 9 w zw. z art. 80 i art. 77 § 1 kp.a. poprzez przyjęcie, że na działkach [...] i [...] nie dokonano podwyższenia terenu. Skarżący argumentowali, że stan rzędnych terenu zobrazowany jako wyjściowy w momencie sporządzenia projektu budowlanego powinien odpowiadać naturalnemu ukształtowaniu terenu poza zmianami przejściowymi związanymi z korzystaniem z rzeczy przez właściciela albo osoby trzecie, a także zmianami celowymi lub losowymi prowadzącymi do nieznaczących różnic rzędnych, których niwelacja nie jest samodzielnie uznawana za prowadzenie odrębnych robót budowlanych. Tymczasem analiza rzędnych z 2004 i 2010 r. oraz głębokości nasypanego gruntu z opinii geotechnicznej pozwalają stwierdzić, że różnice pomiędzy wyjściowym stanem terenu, a stanem uwidocznionym w projekcie budowlanym sięgają nawet 3 metrów. Zdaniem skarżących mapa używana dla celów projektowych powinna odzwierciedlać stan istniejący faktycznie i legalny sprzed rozpoczęcia robót budowlanych. Dlatego w rozpatrywanej sprawie należało wnikliwie wyjaśnić to, czy przed sporządzeniem dokumentacji projektowej doszło ewentualnie do samowolnych robót związanych z przygotowaniem terenu inwestycji do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia budowlanego.

Odnosząc się do powyższej argumentacji w pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew stanowisku strony skarżącej, dokumentacja projektowa przedmiotowego zamierzenia budowlanego została prawidłowo sporządzona na mapie do celów projektowych, uwzględniającej aktualny stan rzędnych terenu, a nie stan z daty uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który skarżący określają mianem legalnego. Jest to zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679). Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Definicja mapy do celów projektowych zawarta jest w art. 2 pkt 7a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021r., poz. 1990), w myśl którego stanowi ona opracowanie kartograficzne, wykonane z wykorzystaniem wyników pomiarów geodezyjnych i materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające elementy stanowiące treść mapy zasadniczej lub mapy, o której mowa w art. 4 ust. 2, a także informacje niezbędne do sporządzenia dokumentacji projektowej oraz, z uwzględnieniem art. 12c ust. 1 pkt 1, klauzulę urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3, stanowiącą potwierdzenie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub dokumentów, o których mowa w art. 12a ust. 1, w oparciu o które mapa do celów projektowych została sporządzona, albo oświadczenie wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Aspekt mapy do celów projektowych został przy tym uwzględniony w definicji czynności geodezyjnych na potrzeby budownictwa, zawartej w art. 2 pkt 2a ww. ustawy, przez które rozumie się wykonywanie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych podczas projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w szczególności związanych z opracowaniem mapy do celów projektowych, wytyczeniem obiektów budowlanych w terenie, geodezyjną inwentaryzacją powykonawczą obiektów budowlanych, geodezyjną obsługą budowy i montażu obiektów budowlanych oraz pomiarami przemieszczeń i odkształceń obiektów budowlanych, skutkujących sporządzeniem dokumentacji geodezyjnej.

Zgodnie z § 14 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, część opisowa projektu budowlanego powinna zawierać istniejący stan zagospodarowania terenu z opisem projektowanych zmian. Zgodnie natomiast z § 15 ust. 2 pkt 3 i 8 – część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu określa m.in. charakterystyczne rzędne - w tym rzędne terenu istniejącego i projektowanego (pkt 3); ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby przekroje pionowe terenu (pkt 8).

Wbrew zatem zarzutom skargi, mapa używana do celów projektowych powinna odzwierciedlać aktualny stan faktyczny, a nie stan historyczny. Nie można zatem czynić zarzutu wadliwości dokumentacji projektowej z tego powodu, że projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na mapie używanej do celów projektowych zawierającej aktualny stan rzędnych terenu.

Zarzuty skarżących można natomiast rozpatrywać w kontekście art. 35 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie brak jest jednak dowodów na to, aby inwestor przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę rozpoczął wykonywanie robót budowlanych na terenie spornej inwestycji. Sam fakt, że zachodzą różnice pomiędzy aktualnym ukształtowaniem terenu a stanem z 2004 r. i 2010 r., nie oznacza jeszcze, że inwestor rozpoczął prace budowlane i doprowadził do samowolnej zmiany ukształtowania terenu. Skarżący będący właścicielami działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji nie tylko nie złożyli stosownego zawiadomienia o dokonywaniu przez inwestora samowoli budowlanej, ale nawet nie twierdzą, aby byli świadkami wykonywania takich robót budowlanych, wskazują jedynie, że organy nie wyjaśniły skąd się wzięła różnica w rzędnych terenu. Co więcej, na etapie postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia 1 września 2022 r., skarżący wyrażali obawę, że podniesienie terenu przez inwestora powoduje zmianę stosunków wodnych i zalewanie ich działki wskazując jednocześnie, że o fakcie okresowego zalewania ich działki informowali urząd już w roku 2020. Tymczasem spółka K. sp. z o.o. przedmiotowe działki nabyła w lutym 2021 r. (jak wskazuje inwestor w piśmie z dnia 23 grudnia 2022 r.), stąd zalewanie działki skarżących w wyniku podwyższenia terenu co najmniej od 2020 r. nie mogło być skutkiem działania inwestora.

W tych okolicznościach, ponieważ brak jest dowodów wskazujących na to aby inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę wykonywał roboty budowlane na nieruchomości, zarzuty skarżących uznać należy za niezasadne.

Sąd podziela też stanowisko Wojewody co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie zachowania odpowiedniej odległości projektowanego budynku nr 4 od lasu. W myśl § 209 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynki mieszkalne oraz ich części, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania należą do kategorii ZL IV. Zgodnie z § 212 rozporządzenia budynek niski zaliczony do kategorii ZL IV powinien mieć klasę odporności pożarowej dla budynku "D". Jak przy tym stanowi § 213 rozporządzenia, wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej nie dotyczą budynków do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie, w tym mieszkalnych jednorodzinnych, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a.

Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że każdy budynek będzie stanowił jedną strefę pożarową ZLIV oraz że jako domy jednorodzinne na podstawie § 213 rozporządzenia nie podlegają wymaganiom odnośnie klasy odporności pożarowej. W piśmie z dnia 23 grudnia 2022 r. inwestor jednak dodatkowo wyjaśnił, że ściany projektowanych budynków nie są rozprzestrzeniające ogień, co potwierdza dołączony do tego pisma raport klasyfikacyjny w zakresie rozprzestrzeniania ognia przez ściany, podobnie jak i nierozprzestrzeniający ognia jest dach wykończony pokryciem stalowym.

Prawidłowo organ powołał się na przepis § 271 ust. 8 rozporządzenia, zgodnie z którym najmniejszą odległość budynków ZL od granicy (konturu) lasu, rozumianego jako grunt leśny (Ls) określony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny, przyjmuje się jako odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Sformułowanie użyte w tym przepisie "odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień" nawiązuje do treści § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Analiza tabeli zamieszczonej w ust. 1 § 271 prowadzi do wniosku, że dla budynków ZL odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego nie powinna być mniejsza niż 8 m. Z kolei z ust. 2 tego przepisu wynika, że jeżeli przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50% a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zatem zestawienie treści przepisów § 271 ust. 1 i 2 oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia, prowadzi do wniosku, że ze względu na wymogi przeciwpożarowe budynek kategorii ZL powinien znajdować się w odległości co najmniej 12m od granicy (konturu) lasu, który to wymóg jest w sprawie spełniony. Wyłącznie w sytuacji, gdyby ściany zewnętrzne lub przekrycia dachu budynku nr 4 były rozprzestrzeniające ogień, wymagana odległość wynosiłaby 16 m, niemniej jednak taka sytuacja w sprawie nie zachodzi.

Również zarzuty skargi w kwestii rozwiązań projektowych w zakresie przyłącza do sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej nie są zasadne. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na sąsiednich nieruchomościach istnieją sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, a do projektu załączone zostały wydane przez gestora tych sieci warunki techniczne, jakim powinno odpowiadać przyłącze. Jak wynika z projektu, realizacja przyłączy nastąpi na podstawie odrębnego opracowania. Nie ulega wątpliwości, że takie rozwiązanie jest dopuszczalne. Przepis art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zawiera wprawdzie zasadę, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, niemniej od zasady tej są wyjątki, o czym świadczy dalsza część tego przepisu, stanowiąca, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Za wyjątki, o których mowa w przepisie art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, należy uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a ustawy – Prawo budowlane (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 419/21 i powołane tam orzecznictwo). Przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu. Zgodnie bowiem z treścią art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy – Prawo budowlane nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę budowa przyłączy: a) elektroenergetycznych, b) wodociągowych, c) kanalizacyjnych, d) gazowych, e) cieplnych, f) telekomunikacyjnych - z zastrzeżeniem art. 29a. Wybór przez inwestora trybu realizacji przyłączy (elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych) na podstawie art. 29a Prawa budowlanego dokonuje się bez ingerencji organów architektoniczno – budowlanych (zob. wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2920/16). Tym samym przyłącza wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, gazowej i energetycznej nie musi być objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę obiektu głównego i może zostać wykonane odrębnie na podstawie zgłoszenia.

Nadto, zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu określa układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych - w przypadku objęcia ich zakresem projektu. W sytuacji zatem, gdy inwestor zamierza projekt przyłącza objąć oddzielną procedurą nie ma obowiązku spełniania wymogu tego przepisu w projekcie dotyczącym obiektu głównego. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, jak bowiem już wskazano, zgodnie z projektem realizacja przyłączy nastąpi na podstawie odrębnego opracowania.

Podsumowując, Sąd podzielił skargę wyłącznie w zakresie odnoszącym się do sposobu zaprojektowania miejsc postojowych na terenie inwestycji uznając, że nie spełnia on wymogów techniczno-budowlanych wynikających z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy i doprowadziło organy do przedwczesnego wniosku, że przedłożony projekt budowlany zasługuje na uwzględnienie. Zasadne wobec tego stało się uchylenie kontrolowanej decyzji Wojewody a także decyzji organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią powyższą ocenę prawną. Organ rozważy też potrzebę zastosowania art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i dopiero wtedy wyda stosowne rozstrzygnięcie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżących I. J. i J. J. kwotę 500 zł oraz na rzecz J. B. kwotę 500 zł - tytułem zwrotu uiszczonego przez nich wpisu sądowego od skargi. Ponadto Sąd zasądził solidarnie na rzecz skarżących kwotę 531 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, na którą składa się 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) oraz 51 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od trzech pełnomocnictw.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).