Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1931/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. L. na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty postanawia: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

[...] złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku wynika, że skarżący posiada dom o powierzchni 172,49 m2 (w tym 100 m2 przeznaczone jest pod działalność gospodarczą, 72,49 m2 to część mieszkalna) oraz działkę o powierzchni 24 arów.

[...] wskazał, że jest inwalidą pierwszej grupy z tytułu całkowitej utraty wzroku, niezdolnym do samodzielnej egzystencji. Oświadczył, że na jego utrzymaniu pozostają żona oraz trójka dzieci. Rodzina utrzymuje się z dochodów w łącznej wysokości 5207,36 zł, na które składają się: renta skarżącego – 1249,86 zł, zasiłek celowy – 542,50 zł, otrzymywane przez żonę skarżącego świadczenie pielęgnacyjne – 1477 zł, zasiłki rodzinne – 438 zł, świadczenie "500 plus" – 1500 zł. Skarżący wskazał ponadto, że z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej nie uzyskuje żadnych dochodów, a w związku z zaskarżoną uchwałą odmawiającą skarżącemu prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty firma skarżącego generuje duże straty. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wymienił: kredyty w kwotach 1442,36 zł, 795,73 zł, 544,92 zł, media – 671 zł, składka ZUS – 498,54 zł, podatek od nieruchomości – 167,50 zł.

Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199). Celem instytucji prawa pomocy, stanowiącej odstępstwo od tej generalnej reguły, jest umożliwienie dostępu do sądu osobom znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji, w której poniesienie kosztów postępowania wiązałoby się z pozbawieniem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Informacje wynikające ze złożonego wniosku nie wskazują natomiast, aby skarżący znajdował się w takiej sytuacji.

[...] posiada dom o powierzchni 172,49 m2 (w tym 100 m2 przeznaczone jest pod działalność gospodarczą), we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostają żona oraz trójka dzieci.

Skarżący wraz z żoną otrzymują: rentę, zasiłek celowy, świadczenie pielęgnacyjne, zasiłki rodzinne oraz świadczenie "500 plus" w łącznej wysokości 5207,36 zł.

Uzasadniając wniosek skarżący podkreślał, że z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej nie uzyskuje żadnych dochodów, a w związku z zaskarżoną uchwałą odmawiającą stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty firma skarżącego generuje duże straty

Zauważyć wobec tego trzeba, że jak wynika z akt administracyjnych, [...] będący technikiem masażystą ubiegał się o uzyskanie dodatkowo prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Informacje znajdujące się w dostępnej na stronie Głównego Urzędu Statystycznego bazie internetowej REGON oraz w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wskazują na prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej pod nazwą "[...]. [...]. [...]".

W ocenie referendarza sądowego twierdzenia skarżącego, że nie uzyskuje z działalności gospodarczej żadnych dochodów, nie mogą być uznane za przekonujące. Zaskarżona uchwała odmawiająca stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty nie uniemożliwia skarżącemu prowadzenia działalności, co najwyżej wiąże się z ograniczeniem jej zakresu. Uchwała ta nie stanowi bowiem przeszkody w prowadzeniu działalności w zakresie gabinetu masażu oraz siłowni.

Zauważyć ponadto trzeba, że wpis sądowy od skargi w niniejszej sprawie należny jest w wysokości 200 zł, wysokość innych kosztów, które mogą (lecz nie muszą) pojawić się na dalszym etapie postępowania wynosiłaby jednorazowo 100 zł (np. ewentualna opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku - w przypadku oddalenia skargi czy wpis od skargi kasacyjnej).

W ocenie referendarza sądowego [...] nie wykazał, aby nie był w stanie - bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym - ponieść kosztów we wskazanej wysokości. Poniesienie tych kosztów umożliwiają już chociażby otrzymywane przez skarżącego i jego żonę świadczenia w łącznej wysokości 5207 zł netto miesięcznie.

W związku z powołaniem się przez skarżącego na konieczność spłacania kilku kredytów zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że zobowiązania kredytowe nie mogą mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego (por. postanowienia NSA z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II GZ 96/14 LEX nr 1450831, z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II OZ 919/12 LEX nr 1270362, z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II OZ 752/12 LEX nr 1327948). Pierwszeństwo przed kosztami związanymi z udziałem strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym mają jedynie wydatki niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny, a więc koszty zakupu żywności, odzieży, leków, wydatki związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych.

Informacje wynikające ze złożonego wniosku nie pozwalają na stwierdzenie, że poniesienie kosztów sądowych uniemożliwiłoby skarżącemu zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych własnych i rodziny, brak jest zatem podstaw do przyznania prawa pomocy.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.