Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1557/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 17 ust 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 104
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1913
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c), art 200
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant referent stażysta Marta Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania procesowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] Telewizja Polska S.A., działając na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, powoływanej dalej jako u.d.i.p.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1995 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1913), odmówiła Stowarzyszeniu [...] udostępnienia informacji publicznej w zakresie:

1. podania autorów regulaminu Krajowych Eliminacji do [...]. Konkursu Piosenki [...] oraz przyczyn jego aneksowania;

2. podania rankingów z głosowania poszczególnych jurorów w trakcie polskich preselekcji "Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję" - pytanie jaka była pełna nazwa w ich dokumentach i czy był tam podany rok, jak również wskazania, kiedy i w jaki sposób jurorzy zsumowali swoje głosy;

3. podania szczegółowej liczby głosów oddanych przez telewidzów na poszczególnych uczestników polskich preselekcji "Tu bije serce Europy! - Wybieramy hit na [...]", a także o wskazanie, jakim kontrolom poddano przebieg głosowania i liczenia SMS-ów, w razie uznania informacji o liczbie SMS za tajemnicę przedsiębiorstwa prosimy o przedstawienie procentowego rozkładu na poszczególne pozycje startowe;

4. wskazania, czy nad przebiegiem głosowania czuwał notariusz, a jeżeli tak, to jak się nazywał i jaki jest numer aktu notarialnego z protokołu obrad jury, a także o jego udostępnienie.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Telewizja Polska S.A. podniosła, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu m.in. na tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy utożsamiana jest z tajemnicą przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Telewizja Polska S.A., pomimo że jest spółką Skarbu Państwa, dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne - jako spółka prawa handlowego działa w warunkach wolnego rynku, co niesie szereg zagrożeń dla jej właściwego funkcjonowania. Udostępnienie informacji, odnoszących się do kulis produkcji audycji, nie może nastąpić z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy.

Jedyną przesłanką ku utajnianiu wytwarzanych przez przedsiębiorcę informacji jest istnienie chociażby minimalnego, potencjalnego ryzyka zagrożenia działalności spółki. Zdaniem TVP S.A., takie ryzyko występuje w tym przypadku.

Spółka wskazała, że podjęła działania w celu zachowania informacji we wskazanym w decyzji zakresie w poufności, nadając im klauzulę "tajemnica przedsiębiorstwa", zgodnie z wewnętrznym aktem prawnym spółki, tj. Instrukcją Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa, stanowiącą dział II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w TVP SA. Takie działanie ogranicza grono osób, mających dostęp do treści informacji, skutecznie uniemożliwiając dostęp do nich osobom trzecim. Zgodnie z pkt II załącznika nr 1 do działu II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w TVP SA., klauzulę "tajemnica przedsiębiorstwa" można nadać dokumentom i materiałom, jeżeli ich wytwórca uzna je za szczególnie istotne z punktu widzenia interesu spółki.

Stowarzyszenie [...] wniosło na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości, o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z regulaminu Krajowych Eliminacji do [...]. Konkursu Piosenki [...], stanowiący Załącznik nr 3 oraz z aneksu nr 2 do tego regulaminu stanowiącego Załącznik nr 4, na fakt ustalonej procedury wyboru reprezentanta Polski na [...]. Konkurs Piosenki [...]; a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżące stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają wymagania wobec decyzji, a zwłaszcza jej uzasadnienia, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na sporządzeniu uzasadnienia w sposób wadliwy, ponieważ nie wynika z niego, że ujawnienie żądanej informacji publicznej jest niemożliwe z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa;

2. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierzetelny, w oparciu o subiektywne odczucia podmiotu zobowiązanego, bez uwzględnienia słusznego interesu społecznego.

Strona skarżąca postawiła również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają podstawy do ograniczania prawa do informacji ze względu na m.in. ochronę wolności i praw podmiotów gospodarczych, przy spełnieniu przesłanki proporcjonalności i konieczności, poprzez ograniczenie prawa do informacji w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zachodzi potrzeba ochrony wolności i praw podmiotu gospodarczego, a przez to dokonanie ograniczenia prawa do informacji, niespełniającego konstytucyjnych warunków, a ponadto poprzez przyjęcie, że akt wewnętrznie obowiązujący, jakim jest Instrukcja Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa, stanowi Dział II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w TVP, który to dokument nie jest ustawą, może ograniczać korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw przez skarżącego;

2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że:

a. udostępnienie żądanych przez skarżącego informacji naruszy tajemnicę przedsiębiorcy, a także na niewykazaniu zasadności zastosowania przesłanki ograniczającej prawo do informacji publicznej, tj. brak wykazania przesłanki materialnej zastosowania tajemnicy przedsiębiorcy, w tym brak wykazania wartości gospodarczej żądanych informacji publicznych;

b. podanie: autorów regulaminu Krajowych Eliminacji do [...]. Konkursu Piosenki [...] i przyczyn jego aneksowania; rankingów z głosowania poszczególnych jurorów w trakcie polskich preselekcji "Tu bije serce Europy! - Wybieramy hit na [...]"; kiedy i w jaki sposób jurorzy zsumowali swoje głosy; szczegółowej liczby głosów oddanych przez telewidzów na poszczególnych uczestników polskich preselekcji "Tu bije serce Europy! - Wybieramy hit na [...]"; jakim kontrolom poddano przebieg głosowania i liczenia SMS-ów; czy nad przebiegiem głosowania czuwał notariusz, a jeżeli tak, to jak się nazywał i jaki jest numer aktu notarialnego z protokołu obrad jury, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy TYP jako nadawca publiczny ma wyłączne prawo organizowania krajowych preselekcji do Konkursu Piosenki [...] i nie istnieje w tym zakresie konkurencja z jakimikolwiek nadawcami prywatnymi, a w konsekwencji wskazane informacje nie mogą stanowić tajemnicy przedsiębiorstwa;

3. art. 35 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 ze zm.) przez wyłączenie jawności informacji publicznych z naruszeniem tychże przepisów.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podkreśliła, że informacje, których udostępnienia żądała, stanowią informację publiczną, ponieważ autorzy regulaminu, wyniki głosowania jurorów, procedura weryfikacji ich niezależności, liczba oddanych smsów przez widzów oraz informacja o sporządzeniu protokołu notarialnego z oddawania głosów są ściśle związane z działalnością TVP. Skoro głosy zostały użyte w trakcie preselekcji, to mogą one zostać upublicznione. Co najważniejsze, pytania dotyczyły tylko i wyłącznie sfery faktów i nie odnosiły się w żadnym wypadku do jakichkolwiek domniemań lub sugestii.

Zdaniem skarżącej, informacje, których udostępnienia się domagała, nie posiadają wartości gospodarczej. TVP S.A. jako nadawca publiczny ma wyłączne prawo organizowania krajowych preselekcji do Konkursu Piosenki [...]. Z tego względu spółka nie może odmówić udostępnienia żądanych informacji, powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa, skoro ww. kwestie nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa. W konsekwencji TVP S.A. nie miało podstaw do odmowy udostępnienia informacji publicznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć podnoszone w niej argumenty są trafne jedynie w odniesieniu do części zaskarżonej decyzji.

Na wstępie wskazać należy, że Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Ustawa znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Wskazać w związku z tym należy, że zaskarżona decyzja została wydana przez Telewizję Polską - jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa (art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - Dz. U. z 2022 r., poz. 1722 ze zm.), zawiązaną w celu tworzenia i rozpowszechniania: ogólnokrajowych programów ogólnotematycznych, wyspecjalizowanego programu informacyjno-publicystycznego oraz programu o tematyce kulturalno-artystycznej; programów skierowanych do odbiorców za granicą; regionalnych programów telewizyjnych; innych programów i usług realizujących misję publiczną, o której mowa w art. 21 ust. 1, określonych w karcie powinności, w tym programów wyspecjalizowanych, innych niż wymienione w pkt 1. Spółka Skarbu Państwa - dysponująca majątkiem publicznym oraz wykonująca zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego nie budzi zatem wątpliwości, że Telewizja Polska S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Przechodząc do oceny, czy będące przedmiotem zaskarżonej decyzji informacje stanowią informację publiczną, należy stwierdzić, że pkt 1 decyzji dotyczył podania autorów regulaminu Krajowych Eliminacji do [...]. Konkursu Piosenki [...] oraz przyczyn jego aneksowania; zaś pkt 2 podania rankingów z głosowania poszczególnych jurorów w trakcie polskich preselekcji - pytanie jaka była pełna nazwa w ich dokumentach i czy był tam podany rok, jak również wskazania, kiedy i w jaki sposób jurorzy zsumowali swoje głosy.

W ocenie Sądu, informacja w tym zakresie nie stanowi informacji publicznej, bowiem dotyczy sfery wewnętrznego funkcjonowania podmiotu publicznego.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Jednak jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią zasadniczo taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie ma zatem wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji, co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2320/13); korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych; korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (wyroki NSA: z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1203/12; z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2320/13; z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 2770/13; z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt I OSK 3073/13 oraz z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3335/21). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się ponadto, że dokumentem wewnętrznym jest dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10, E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej, Kontrola Państwowa nr 1 rok 2002. s. 29). Założeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej było zapewnienie w drodze dostępu do informacji publicznej społecznej kontroli nad działalnością m.in. organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14). Prawo do informacji publicznej to jednak prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów. I o ile ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Oznacza to, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że jest związana z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu, np. dokumenty wewnętrzne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10, z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11, z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 2196/11, z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2320/13 oraz z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2914/19). Zatem dokumenty służące wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk co do sposobu załatwienia sprawy, nie są wyrazem stanowiska organu, a zatem nie stanowią informacji publicznej.

Regulamin Krajowych Eliminacji do [...]. Konkursu piosenki [...] został wytworzony przez TVP S.A. Ten dokument stanowi w ocenie Sądu informacje publiczną. Natomiast to, który z pracowników spółki jest osobą odpowiedzialną za jego utworzenie, dotyczy wewnętrznej organizacji podmiotu i sposobu jego pracy, a w związku z tym informacja tego rodzaju nie podlega udostepnieniu w trybie u.d.i.p.

Jak podkreśla się orzecznictwie sądów administracyjnych nie stanowi informacji publicznej informacja o danych pracowników, rozpatrujących daną sprawę i przygotowujących decyzję w danej sprawie. Osoby te nie pełnią bowiem funkcji publicznych, ani też nie wykonują zadań publicznych, tj. nie posiadają kompetencji do podejmowania działań władczych w ramach organu a jedynie przygotowują projekt rozstrzygnięcia danej sprawy. Kompetencje władcze posiadają jedynie osoby popisujące daną decyzje w imieniu organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 68/18). Rozważania te pozostają, w ocenie Sądu, aktualne również w odniesieniu do kwestii autorstwa innych wytwarzanych przez organ dokumentów, w tym wskazanego w pkt 1 zaskarżonej decyzji regulaminu.

Z kolei pytanie o podanie przyczyn aneksowania regulaminu jako niedotyczące sfery faktów również nie może być uznane dotyczące informacji publicznej. Tymczasem jak podkreśla się w doktrynie, informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28–29). Tego rodzaju faktem będzie niewątpliwie przedstawienie sposobu funkcjonowania władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujące zadania publiczne. Nie można natomiast domagać się od organu (tak jak czyni to skarżący), by dokonywał (w ramach rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej) subiektywnej analizy przyczyn podejmowania przez organ określonych działań. Nie ulega wątpliwości, że taka ocena będzie zależna od osoby udzielającej odpowiedzi i w istocie nieweryfikowalna.

Podobnie, o ile za informację publiczną można uznać wyniki głosowania w polskich preselekcjach, to nie stanowią takiej informacji rankingi głosowania poszczególnych jurorów (pkt 2 decyzji). Głosy oddane przez poszczególnych członków jury stanowią bowiem jedynie element wewnętrznego etapu podejmowania decyzji przez podmiot publiczny, a decyzja ta znajdzie swój wyraz w końcowym wyniku głosowania jury. Dopiero bowiem po odpowiednim zsumowaniu i uśrednieniu wnioskowanych rankingów uzyskano ostateczny wynik, który może zostać uznany za informację publiczną.

Sąd uznał w konsekwencji, że informacje wymienione w pkt 1 i 2 zaskarżonej decyzji nie stanowiły informacji publicznej, w konsekwencji czego organ nieprawidłowo odmówił udostępnienia tych informacji w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie Sąd uchylił zatem zaskarżoną decyzją z innych przyczyn niż wskazane w skardze.

Trafna jest natomiast argumentacja skargi w kwestii braku wykazania, że w zakresie pkt 3 i 4 zaskarżonej decyzji wystąpiły przesłanki wydania decyzji odmownej.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, aby określoną informację można było uznać za tajemnicę przedsiębiorstwa, spełnione musi być zarówno kryterium o charakterze subiektywnym, tj. podjęcie przez przedsiębiorcę określonych działań w celu ograniczenia dostępu do informacji, jak i obiektywnym polegające na tym, że informacje mają istotne znaczenie informacji dla podmiotu jako technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej, posiadającej wartość gospodarczą (tak art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji).

W rozpatrywanej sprawie TVP S.A., uzasadniając zaskarżoną decyzję, stwierdziła wprawdzie, że jest faktycznie zainteresowana utrzymaniem żądanych przez wnioskodawcę informacji w tajemnicy, podjęła nawet stosowne działania organizacyjne temu służące. Nie wskazała jednak, czy i w jakim zakresie oraz dlaczego, żądane dane stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Ich charakter zaś nie jest tego rodzaju, aby ich kwalifikację do określonych kategorii można było uznać za oczywistą.

Wyjaśnienie tych okoliczności ma kluczowe znaczenie z perspektywy wskazania stronie przesłanek ograniczenia jej konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, jak i możliwości kontroli legalności zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. W kwestii uzasadnienia decyzji w danej sprawie znajdą zastosowania odpowiednio przepisy k.p.a., tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11. Zaskarżona decyzja w zakresie pkt 3 i 4 nie spełnia wskazanych w tych przepisach wymagań. Powyższe uchybienie może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż - wobec braku stosownego uzasadnienia - nie sposób ustalić, czy zachodziły przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej przez wzgląd na tajemnicę przedsiębiorcy w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W konsekwencji Sąd uznał, że przedwczesna byłaby ocena zarzutów skargi w kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego, zakreślających podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej (także rangi konstytucyjnej). Wobec braku stosownej argumentacji w zaskarżonej decyzji, nie sposób ocenić, czy ustawowe przesłanki ograniczenia praw wnioskodawcy do uzyskania informacji publicznej w istocie występują. Ocena przez Sąd zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego byłaby w tych realiach przedwczesna. Z tej przyczyny Sąd nie uwzględnił również zawartych w skardze wniosków dowodowych.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni ocenę prawną sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z

2024 r., poz. 935), Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji, w myśl art. 200 powyższej ustawy.