Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2693/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 6j ust. 3b
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant referent stażysta Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty 1) stwierdza nieważność uchwały w zaskarżonej części, 2) zasądza od Rady Miejskiej w T. na rzecz P. z siedzibą w W. kwotę 797,00 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu uchwałą z dnia 18 czerwca 2019 r. nr IX/79/19 Rada Miejska w T. dokonała wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Gminy T. oraz ustaliła wysokość stawki opłaty. Podstawą prawną podjętej uchwały był art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506, dalej: "u.s.g.") oraz art. 6j ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 3b, ust. 3c, ust. 4, art. 6k ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm. – zwana dalej: "u.c.p.g."). Z podjętej uchwały wynika, że:

"(...) § 4.

Od właścicieli nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, uchwala się ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Ryczałtowa stawka opłaty, o której mowa w ust. 1 jest ustalona jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 1, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności.

Średnią roczną ilość odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 2, ustala się na 15 pojemników o pojemności 0,12 m3.

Stawka opłaty za pojemnik, o którym mowa w ust. 3, wynosi:

17,00 zł - jeżeli odpady zbierane i odbierane są w sposób selektywny,

30,00 zł - jeżeli odpady zbierane i odbierane są w sposób nieselektywny.

Ustala się ryczałtową stawkę opłaty, o której mowa w ust. 1 w wysokości 255,00 zł za rok, jeżeli odpady zbierane i odbierane są w sposób selektywny.

Ustala się ryczałtową stawkę opłaty, o której mowa w ust. 1 w wysokości 450,00 zł za rok, jeżeli odpady zbierane i odbierane są w sposób nieselektywny. (...)

§ 6.

Traci moc uchwała nr XLVIII/394/17 Rady Miejskiej w T. z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie gminy T. oraz ustalenia wysokości stawki opłaty (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2017 r., poz. 12214).

§ 7.

Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z mocą obowiązywania od 1 sierpnia 2019 r.".

Polski Związek Działkowców Stowarzyszenie Ogrodowe w Warszawie Okręg Mazowiecki w W. (dalej jako: "Skarżący", "Związek"), pismem z dnia 28 października 2019 r. złożył skargę na przedmiotową uchwałę zaskarżając ją w części, tj. co do § 4 oraz § 7, w zakresie w jakim znajduje on zastosowanie do § 4 uchwały.

Wskazanej uchwale Związek zarzucił:

istotne naruszenie art. 6j ust. 3b u.c.p.g. przez ustalenie w uchwale w § 4 ust. 5 ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w wysokości 255 zł za rok, jeżeli odpady zbierane są w sposób selektywny, oraz w § 4 ust. 6 ryczałtowej stawki opłaty w wysokości 450 zł za rok, jeżeli odpady zbierane są w sposób nieselektywny, z mocą obowiązywania od 1 sierpnia 2019 r. (zgodnie z § 7 uchwały), co oznacza, że w odniesieniu do 2019 r. ww. opłaty nie stanowią opłat za cały rok bowiem do 31 lipca 2019 r. obowiązywały opłaty ustalone w uchwale nr XLVIII/394/17 Rady Miejskiej w T. z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie gminy T. oraz ustalenia wysokości stawki opłaty (Dz. U. Woj. Mazowieckiego z 2017 r., poz. 12214), co jest niezgodne z art. 6j ust. 3b u.c.p.g., który upoważnił Radę Miejską do ustalenia ryczałtowej opłaty dla ww. nieruchomości, lecz wyłącznie w jednej wysokości za cały rok, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia interesu prawnego Polskiego Związku Działkowców w wyniku nałożenia na rodzinne ogrody działkowe, stanowiące jednostki organizacyjne Polskiego Związku Działkowców, obowiązków wnoszenia ryczałtowych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w 2019 r. w wysokości nie mającej odpowiedniego oparcia w przepisach u.c.p.g.;

naruszenie art. 2 Konstytucji RP przez dokonanie zmiany w trakcie roku wysokości rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowiącej daninę publiczną, co jest niezgodne z zakazem zmiany wysokości podatków i danin publicznych pobieranych w wymiarze rocznym w trakcie roku wynikającym z art. 2 Konstytucji RP, tym bardziej uzasadnionym w niniejszym przypadku, że zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w T. nr XXIV/195/16 z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. U. Woj. Maz. z 8 lipca 2016 r., poz. 6144) termin płatności opłaty za rok 2019 upłynął 15 kwietnia 2019 r., a więc przed wejściem w życie nowej stawki opłaty ustalonej w zaskarżonej uchwale.

W uzasadnieniu Związek wskazał, że z zaskarżonej uchwały wynikają obowiązki wnoszenia ryczałtowych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w 2019 r. w wysokości nie mającej odpowiedniego oparcia w przepisach u.c.p.g. obciążające Rodzinne Ogrody Działkowe położone na terenie Gminy T., które są jednostkami organizacyjnymi stowarzyszenia ogrodowego - Polskiego Związku Działkowców (ROD "B." w P., ROD "B." w B.), co oznacza, że narusza ona interes prawny Polskiego Związku Działkowców. Do skargi jako załącznik Związek dołączył m.in. kartę rejestracyjną Rodzinnego Ogrodu Działkowego "B.", kartę rejestracyjną Rodzinnego Ogrodu Działkowego "B.", kopię decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Burmistrza T. adresowanej do Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "B." w sprawie rozłożenia na raty płatności podatku z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w miejscowości P. przy ul. [...] za 2019 r., kopię zawiadomienie z dnia 16 sierpnia 2019 r. kierowanego do Polskiego Związku Działkowców Rodzinny Ogród Działkowy "B." o wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w miejscowości P. przy ul. [...], kopię decyzji nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Burmistrza T. adresowanej do Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "B." o zmianie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w zakresie terminu płatności i wysokości poszczególnych rat.

Mając na uwadze powyższe Związek wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały z dnia 18 czerwca 2019 r. w części, tj. co do § 4 oraz § 7, w zakresie w jakim znajduje on zastosowanie do § 4 uchwały oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz T. wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie i winna zostać w całości oddalona. W tym zakresie podniósł, iż zaskarżona uchwała została przekazana do Wojewody Mazowieckiego i do Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. jako organów nadzoru, po jej podjęciu przez Radę Miejską i żaden z uprawnionych organów nadzoru nie zakwestionował uchwały nr IX/79/19, została ona również opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego pod poz. 7862.

Podniósł również, iż na terenie Gminy T., oprócz ROD "B." w P. i ROD "B." w B., działa Stowarzyszenie Ogrodowe "B." w B. Dokonało ono zapłaty należnej opłaty w terminie określonym uchwałą Rady Miejskiej w T., tj. do dnia 15 kwietnia 2019 r. w całości. Natomiast decyzje, załączone do skargi, spowodowane były wnioskiem ROD o rozłożenie opłaty na raty. Od decyzji z dnia [...] września 2019 r. przysługuje odwołanie do organu drugiej instancji, a zatem nie można doszukiwać się interesu prawnego Skarżącego w niniejszej sprawie zarówno w zawiadomieniu, jak i w decyzjach.

Podniósł, że Skarżący zdaje się mylić dwa różne pod względem prawnym akty: uchwałę Rady Miejskiej oraz decyzję Burmistrza. Wydanie decyzji administracyjnej (podatkowej) nie stanowi o nieprawidłowości czy też niezgodności z prawem uchwały organu stanowiącego. Można jedynie mówić o ewentualnie nieprawidłowym wykonaniu postanowienia uchwały, co w żaden sposób nie przesądza o jej niezgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Stosownie do treści art. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 6c ust. 1 i art. 6h u.c.p.g. do obowiązkowych zadań własnych gmin należy utrzymanie czystości i porządku w gminach, a wykonując to zadanie gminy obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi, co polega m.in. na zorganizowaniu odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zaś właściciele nieruchomości zobowiązani są ponosić na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy jest także stwierdzenie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny Skarżącego. Do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2012 r., II OSK 574/12, opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje, jak podniósł NSA, podmiotowi który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki (zob. cytowany wyżej wyrok NSA, sygn. akt II OSK 731/13, opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Skarżący wykazał, że naruszony został jego interes prawny – konieczność ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w 2019 r. (w sprzeczności ze wskazanymi przepisami) obciążająca Rodzinne Ogrody Działkowe położone na terenie Gminy T., które są jednostkami organizacyjnymi stowarzyszenia Polskiego Związku Działkowców (ROD "B." w P., ROD "B." w B.). Załączone karty rejestracyjne ww. ROD wraz z kopiami decyzji adresowanymi do Zarządów ww. ROD, zawiadomień jednoznacznie wskazują, że zaskarżona uchwała jest podstawą rozstrzygnięć wobec Skarżącego (jego jednostek organizacyjnych) w przedmiocie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6j i nast. u.c.p.g.), co przesądza o tym, że Skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę.

Zgodnie z art. 6j ust. 3b u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Na mocy § 4 w zw. z § 7 uchwały nr XLVIII/394/17 Rady Miejskiej w T. z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Gminy T. oraz ustalenia wysokości stawki opłaty (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2017 r., poz. 12214) ryczałtowa stawka opłaty (tj. pobieranej od właścicieli nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, uchwalonej ryczałtowej stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe) wynosiła począwszy od 1 stycznia 2018 r. 182,00 zł za rok - jeżeli odpady zbierane i odbierane były w sposób selektywny oraz 322,00 zł a rok - jeżeli odpady zbierane i odbierane były w sposób nieselektywny.

Jednocześnie zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXIV/195/16 Rady Miejskiej w T. z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6144) opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, ryczałtową opłatę uiszcza się bez wezwania, z góry, w terminie do 15 kwietnia danego roku.

Na mocy zaskarżonej uchwały z mocą od dnia 1 sierpnia 2019 r. ww. ryczałtowa stawka opłaty wzrosła zatem ze 182,00 zł do 255,00 zł za rok - jeżeli odpady zbierane i odbierane były w sposób selektywny oraz ze 322,00 zł do 455,00 zł za rok - jeżeli odpady zbierane i odbierane były w sposób nieselektywny. W dokonaniu powyższej podwyżki ww. opłaty za 2019 r. w trakcie roku (z mocą od 1 sierpnia 2019 r.) w sytuacji, gdy termin płatności opłaty za 2019 r. upływał 15 kwietnia 2019 r. Skarżący upatruje naruszenie art. 6j ust. 3b u.c.p.g. oraz art. 2 Konstytucji RP. Sąd podziela tę ocenę Skarżącego.

Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych występuje stanowisko, że "ustalenie ryczałtowej stawki opłaty za wywóz śmieci z nieruchomości letniskowych, wykorzystywanych sezonowo, dopuszczalne jest w trakcie roku kalendarzowego, którego opłata dotyczy" (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2020 r. I SA/Ol 213/20), jednakże w ocenie Sądu rozpoznającą sprawę w niniejszym składzie stanowisko to jest prawidłowe tylko w określonych przypadkach, który to przypadek nie występuje w niniejszej sprawie.

Należy zauważyć, że powyższe stanowisko opiera się zasadniczo na rozstrzygnięciu zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 958/16, w którym wskazano, że "(...) uchwała ta, wydana na podstawie obowiązującej ustawy, z zachowaniem odpowiedniego vacatio legis, nie uchybiała procedurze uchwalania aktów prawa miejscowego. Fakt, iż dotyczy ona ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, za rok 2015, a zatem w części także za okres przed podjęciem uchwały, nie oznacza jeszcze jej retroaktywnego działania. Jak zostało powiedziane wcześniej, roczna ryczałtowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczy nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo". Należy w tym miejscu podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w sprawie, w której przedmiotem oceny była zgodność z prawem uchwały podjętej w następstwie nowelizacji ustawy, która weszła w życie z dniem 1 lutego 2015 r., uchwały podjętej w pierwszym kwartale 2015 r. (niecałe dwa miesiące po wejściu w życie nowelizacji) i uwzględniającej znowelizowane przepisy, która miała wejść w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym, określającej wysokość stawki opłat za 2015 r. w sytuacji, gdy opłata płatna była do dnia 5 listopada 2015 r. (a więc w terminie znacznie wcześniejszym od terminu płatności).

W takich, specyficznych okolicznościach (nowelizacja ustawy, niezwłoczne podjęcie uchwały w I kwartale 2015 r., określenie wysokości stawek gdzie termin płatności przypadał na listopad 2015 r.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż fakt, że uchwała dotyczy w części okresu przed podjęciem uchwały, nie oznacza jeszcze jej retroaktywnego działania. Podkreślił przy tym charakter opłaty (to, że dotyczy nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo) oraz fakt, że była płatna pod koniec roku.

W ocenie Sądu ze wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wynika dopuszczalność ustalania stawki w trakcie roku podatkowego niezależnie od okoliczności (Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając konkretną uchwałę podjętą w konkretnych okolicznościach uznał, że była ona zgodna z prawem i nie doszło do naruszenia zasady retroaktywności).

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała narusza prawo, tj. art. 6j ust. 3b u.c.p.g. oraz art. 2 Konstytucji RP i Sąd uznaje wskazane w skardze zarzuty za uzasadnione.

Z uwagi na to, że roczna ryczałtowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczy nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo (art. 6j ust. 3b u.c.p.g.) stwierdzić należy, że podwyższenie opłat z dniem 1 sierpnia 2019 r. na ten rok, jako dokonane w trakcie sezonu (jeśli nie końcówce sezonu to niewątpliwie w środku sezonu), stanowi naruszenie wskazanego przepisu (w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Ustawodawca nie wskazuje w jakim okresie w trakcie roku następuje wykorzystywanie w szczególności Rodzinnych Ogródków Działkowych (czy też innych nieruchomości letniskowych wykorzystywanych letniskowo). Ze względu na przewidziany w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2176) zakaz likwidacji ROD w okresie od 1 kwietnia do 31 października (co ma na celu ochronę okresu wegetacji roślin – patrz Jakowlew Aleksander. Art. 20. W: Ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2014.) stwierdzić należy, że niewątpliwie okres wykorzystywania ROD (innych nieruchomości letniskowych) zawiera się we wskazanym okresie(niekoniecznie pokrywając się z nim), gdy co do zasady zakazana jest likwidacja ROD. Jednocześnie lato astronomiczne przypada na okres pomiędzy 21 czerwca, a 23 września. W efekcie należy uznać, że okres wykorzystywania domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe przypada na II kwartał (ew. koniec II) – III kwartał danego roku.

W tym kontekście zatem, podwyższenie stawki nominalnej rocznej opłaty (za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok, od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe), dotyczącej w praktyce jednak okresu, który przypada na II (ew. koniec II kwartału) - III kwartał danego roku, w połowie III kwartału (od 1 sierpnia danego roku), jako odnoszące się w części do okresu wykorzystywania danej nieruchomości, który minął, należy uznać za naruszenie art. 6j ust. 3b u.c.p.g. w zw. z art. 2 Konstytucji RP.

W tym kontekście należy zauważyć, że "w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjęto, że "Z zasady demokratycznego państwa prawa wynika zakaz takiego stanowienia prawa, tak co do treści jak i co do formy, które może być zaskoczeniem dla obywatela. Obywatel powinien mieć poczucie względnej stabilności prawa po to, aby mógł prowadzić swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na niekorzystne skutki prawne swoich decyzji i działań niemożliwe do przewidzenia w chwili podejmowania tych decyzji i działań" (wyrok TK z 25 kwietnia 2001 r., sygn. akt K 13/01, OTK ZU nr 4/2001, poz. 81 i powołane tam orzecznictwo TK oraz Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 lipca 2013 r., sygn. akt K 7/12).

Rozpoczynając (umożliwiając komuś) wykorzystywanie nieruchomości na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w danym roku ("rozpoczynając sezon") właściciel tej nieruchomości, działkowiec itd. ma prawo wiedzieć jakie koszty będzie ponosić (i oczekiwać, że wstecznie koszty te nie zostaną jemu zmodyfikowane).

W niniejszej sprawie wskazane naruszenie jest tym bardziej ewidentne, że jak zasadnie podnosi Skarżący, przedmiotowa opłata za 2019 r. płatna była z góry, w terminie do 15 kwietnia 2019 r. Zobowiązany z tytułu wskazanej opłaty działając w zaufaniu do stanowionego prawa (w tym przypadku ww. uchwały nr XLVIII/394/17 Rady Miejskiej w T. z dnia 14 grudnia 2017 r.), miał prawo oczekiwać w demokratycznym państwie prawa, że wysokość opłaty nie ulegnie (wstecznie) zmianie od 1 sierpnia 2019 r. (co nastąpiło wskutek zaskarżonej uchwały).

W świetle powyższego należy uznać, że Rada Miejska w T. podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła art. 6j ust. 3b u.c.p.g. w zw. z art. 2 Konstytucji RP co stanowi istotne naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. i obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności uchwały na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe należało na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w T. w zaskarżonej części. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty postępowania sądowego składał się wpis od skargi – w wysokości 300 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł oraz równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.