Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1076/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1076/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Renata Czeluśniak, Sędziowie: WSA Ewa Michna, ASR WSA Marta Kisielowska (spr.), , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2023 r., sprawy ze skargi R. K. na akt Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 maja 2022 r. ML-02.7140.723.2022.MS w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy Miejskiej Kraków I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata S. K. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 391 zł (słownie: trzysta dziewięćdziesiąt jeden złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Aktem z dnia 13 maja 2022 r. (ML-02.7140.723.2022.MS) Prezydent Miasta Krakowa odmówił udzielenia R. K. (dalej: "skarżący") pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy Miejskiej Kraków ze względu na brak spełnienia przez skarżącego kryteriów jej udzielenia. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis § 12, § 3 uchwały nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń (t. j. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2019 r., poz. 9006 ze zm., dalej: "uchwała") oraz § 8 załącznika nr 1 do uchwały.

Zaskarżony akt został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2022 r. skarżący zwrócił się do Urzędu Miasta Krakowa o udzielenie pomocy mieszkaniowej z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych (tj. braku tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości oraz osiągania niskich dochodów). Z treści wniosku wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jego średni miesięczny dochód wynosi 1005, 13 zł. Skarżący utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego z ZUS. Do wniosku skarżący dołączył umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w Krakowie przy ulicy [...] z dnia 12 listopada 2021 r. zawartą do dnia 11 listopada 2022 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, zdrowotnej i materialnej. Nie ma możliwości komercyjnego wynajęcia, czy zakupu mieszkania. Skarżący potrzebuje mieszkania, w którym będzie mógł zorganizować pracownię [...]. Podkreślił, że dzięki pracom dorywczym oraz pomocy osób z rodziny i znajomych, udaje mu się "wiązać koniec z końcem". Wynajem lokalu przy ulicy [...] wiąże się dla skarżącego ze znacznymi wydatkami i może się okazać, że skarżący nie ma możliwości, żeby je opłacać. Podniósł, że wynajmujący może podjąć w każdej chwili niekorzystne dla skarżącego decyzje, np. nie przedłużyć mu umowy najmu, albo podnieść kwotę czynszu.

Zaskarżonym aktem z dnia 13 maja 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił przyznania skarżącemu pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy Miejskiej Kraków. W uzasadnieniu organ wskazał, że osoby wnioskujące o przyznanie pomocy mieszkaniowej w postaci najmu lokalu socjalnego, zobowiązane są wykazać brak tytułu prawnego do lokalu oraz udokumentować fakt osiągania niskich dochodów. W oparciu o zebrane dokumenty ustalono, że skarżący spełniał wymagane uchwałą kryterium dochodowe, ponieważ osiągnięty przez skarżącego dochód nie przekraczał dopuszczonych 200% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Analiza akt sprawy wykazała, że skarżący posiada tytuł prawny do lokalu, a jego posiadanie wyklucza skarżącego z kręgu osób mogących ubiegać się o przyznanie gminnego lokalu mieszkalnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił zaskarżonemu aktowi:

- naruszenie przepisów ustawy o ochronie lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, w szczególności art. 4 ust. 1 i 2 poprzez ich niezastosowanie i odmowę przyznania pomocy mieszkaniowej skarżącemu, w sytuacji spełnienia kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, ponieważ zamieszkiwanie na terenie Gminy Miejskiej Kraków w lokalu, na który skarżący nie ma środków finansowych, a zawarcie umowy było próbą uniknięcia bezdomności;

- naruszenie art. 7 i art. 32 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i odmowę udzielenia pomocy mieszkaniowej w oparciu o pozaustawowe kryterium posiadania tytułu prawnego do lokalu, co w sposób nieuzasadniony i bezpodstawny dyskryminuje skarżącego w dostępie do pomocy mieszkaniowej;

- naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, że umowa najmu lokalu mieszkalnego pod adresem [...] w Krakowie jest umową obciążającą budżet domowy skarżącego w sposób prowadzący do braku płynności finansowej, a przez to popadania w długi i de facto nie stanowi o samodzielnym zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych skarżącego;

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, a w konsekwencji niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. zbadania jaki budżet pozostaje skarżącemu na utrzymanie siebie, zapłatę wszelkich zobowiązań, leków, jedzenie itp.;

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, że umowa najmu lokalu ulegnie rozwiązaniu w dniu 11 listopada 2022 r., a skarżący nie ma środków na kontynuowanie najmu na wolnym rynku, co oznacza, że w faktycznym momencie realizacji pomocy mieszkaniowej nie będzie dysponował tytułem prawnym do lokalu;

- art. 4 ust. 1 i 2 u.o.p.l. oraz art. 7 i 32 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i bezpodstawne zróżnicowanie sytuacji skarżącego w dostępie do pomocy społecznej poprzez wykluczenie skarżącego z pomocy mieszkaniowej na rok 2022, podczas gdy skarżący utraci możliwość zamieszkiwania w wynajmowanym lokalu w listopadzie 2022 r., a w okresie od 1 maja do 31 grudnia wnioski o pomoc mieszkaniową nie są przyjmowane.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu w całości i uznanie prawa skarżącego do otrzymania pomocy mieszkaniowej w formie zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 20 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu i uznanie uprawnienia skarżącego do otrzymania pomocy mieszkaniowej w formie zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W uzasadnieniu wskazał, że posiadanie tytułu prawnego do lokalu nie przesądza o nieistnieniu przesłanki niezaspokojonej potrzeby mieszkaniowej, o której mowa w art. 4 ust. 2 u.o.p.l. Niedopuszczalne zatem jest wyłączenie z kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o najem lokalu gminnego osób, które mają tytuł prawny do lokalu. Pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań skarżącego celem wykazania faktu, że jego potrzeby mieszkaniowe nie są zaspokojone.

Na rozprawie w dniu 22 maja 2023 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe wnioski oraz twierdzenia.

Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, że aktualnie Gmina wynajmuje jedynie lokale socjalne, lokale za remont oraz przyjmuje wnioski o wstąpienie w stosunek najmu. Wniosek skarżącego dotyczył wynajmu lokalu socjalnego. Podniósł ponadto, że w aktualnym naborze skarżący nie złożył wniosku o pomoc mieszkaniową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 146 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględniając skargę na akt lub czynność, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Podstawę uchylenia aktu lub stwierdzenia bezskuteczności czynności może stanowić naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Zaskarżony akt Prezydenta Miasta Krakowa został wydany w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowym zastosowaniem przepisów prawa materialnego, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy uchwały oraz ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 725, dalej: "u.o.p.l.").

Zgodnie z § 12 uchwały osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową uprawnione są do najmu lokalu w przypadku braku tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego oraz faktu udokumentowania niskich dochodów w rozumieniu niniejszej uchwały. Zgodnie z § 13 uchwały osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową powinny również udokumentować fakt posiadania centrum życiowego w Gminie Miejskiej Kraków. Jak natomiast stanowi art. 23 ust. 2 u.o.p.l. umowa najmu lokalu socjalnego, z uwzględnieniem art. 14 ust. 1 może być zawarta z osobą, która nie ma tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego i której dochody gospodarstwa nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem art. 21b.

W niniejszej sprawie niesporne były następujące okoliczności: skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie lokalu socjalnego z zasobów mieszkaniowych Gminy Miejskiej Kraków, spełniał kryterium dochodowe przyznania pomocy mieszkaniowej, posiadał centrum życiowe w Gminie Miejskiej Kraków. Niesporną okolicznością było również, że skarżący zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego w Krakowie przy ulicy [...], na czas oznaczony od dnia 12 listopada 2021 r. do 11 listopada 2022 r. Sporną okolicznością było natomiast, czy posiadanie przez skarżącego umowy najmu lokalu mieszkalnego wyklucza go z możliwości uzyskania pomocy mieszkaniowej w postaci zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego z zasobów mieszkaniowych Gminy Miejskiej Kraków.

Zdaniem Sądu zasadnie odmówiono skarżącemu przyznania pomocy w postaci prawa do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Trzeba bowiem wskazać, że skarżący spełniał dwa kryteria przyznania lokalu socjalnego – kryterium dochodowe oraz kryterium posiadania centrum życiowego w Gminie Miejskiej Kraków. Nie zostało natomiast spełnione przez skarżącego kryterium braku posiadania tytułu prawnego do lokalu. Z niespornych okoliczności sprawy wynika, że skarżący posiadał tytuł prawny do lokalu mieszkalnego w postaci umowy najmu lokalu zawartej na czas określony tj. do 11 listopada 2022 r. Z oświadczeń skarżącego złożonych w toku postępowania wynika, że reguluje on wskazane w umowie opłaty ze swoich dochodów, prac dorywczych oraz pomocy innych osób. Zdaniem Sądu zasadnie zatem przyjęto w zaskarżonym akcie, że skarżący nie spełnia kryterium przyznania pomocy mieszkaniowej w postaci najmu lokalu socjalnego z zasobów Gminy Miejskiej Kraków, ponieważ posiada tytuł prawny do lokalu. Niewątpliwie umowa zawarta na czas oznaczony, dawała skarżącemu stabilność w postaci okresu trwania umowy oraz wysokości czynszu płaconego z tytułu jej zawarcia i we wskazanym w niej okresie stanowiła podstawę zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego.

Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 u.o.p.l. wskazać należy, że organ nie naruszył zarzuconych przepisów. Wynika z nich bowiem, że do zadań własnych gminy należy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej oraz, że gmina na zasadach i w przypadkach określonych w ustawie, zapewnia lokale w ramach najmu socjalnego i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. W rezultacie, podjęcie aktu, którym odmówiono przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy mieszkaniowej, na podstawie kryteriów mających umocowanie w ustawie, nie może być uznane za naruszenie powołanych przepisów. Przeciwnie, Sąd zwraca uwagę, że Gmina Miejska Kraków realizuje zadania własne w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych jej mieszkańców zgodnie z treścią uchwały wydanej na podstawie u.o.p.l. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut, że wymóg braku posiadania tytułu prawnego do lokalu, stanowi pozaustawowe i niedopuszczalne kryterium udzielania pomocy mieszkaniowej. Należy bowiem wskazać, że art. 23 ust. 2 u.o.p.l. wprost stanowi, że umowy najmu lokali socjalnych są zawierane z osobami niemającymi tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, a zatem kryterium braku tytułu prawnego do lokalu znajduje wyraźne umocowanie ustawowe.

Zdaniem Sądu zaskarżony akt nie narusza przepisów art. 7 oraz 32 Konstytucji RP. Przede wszystkim zaskarżony akt Prezydenta Miasta Krakowa został wydany na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego – u.o.p.l. oraz uchwały. Co więcej, w świetle art. 32 Konstytucji, który ustanawia zasadę równości, dopuszczalne jest określenie przez ustawodawcę obiektywnych kryteriów udzielania pomocy mieszkaniowej.

Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a. należy wskazać, że przepisy u.o.p.l., ani przepisy uchwały nie zawierają odesłania do zastosowania przepisów k.p.a. Natomiast, jak się zwraca uwagę w orzecznictwie - art. 21 ust. 3 pkt 5 u.o.p.l. określa działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, a zatem wyraźnie odwołuje się do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (wyrok NSA z 19 stycznia 2010 r., I OSK 997/09). Przyjmuje się, że zasady określone w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. należy potraktować jako normy wyjęte przed nawias i wspólne dla całości regulacji systemu prawa (tak wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r., III OSK 2081/21 i powołany w wyroku: S. Rozmaryn, O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Charakter prawny i znaczenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo, s. 889), a zatem są one pomocne przy stosowaniu norm całego prawa materialnego administracyjnego (tak wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r., III OSK 2081/21).

Dodatkowo, w ocenie Sądu z uregulowań uchwały wynika również obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (por. § 1 ust. 2, § 5 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały). Podnieść również należy, że z zasad ogólnych można wyprowadzić wniosek, że organy administracji publicznej, powinny podejmować działania i rozstrzygnięcia w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, ponieważ tylko prawidłowe ustalenie faktów, stanowi podstawowy element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Co więcej, zgodnie z obowiązującą w prawie administracyjnym zasadą aktualności, powinny wydawać rozstrzygnięcia zgodnie z istniejącym w danym momencie stanem prawnym i faktycznym prawy. Należy zwrócić uwagę, że ustalenia faktyczne organu przyjęte za podstawę zaskarżonego aktu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym w szczególności w treści znajdujących się w aktach sprawy dokumentów oraz oświadczeń skarżącego. Prawidłowo ustalił zatem organ w zaskarżonym akcie, że na dzień orzekania skarżący dysponował tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego. Zwrócić należy uwagę, że okoliczność wpływu wysokości wydatków na płynność finansową skarżącego nie stanowi okoliczności, którą organy mają ustalić w świetle powołanych przepisów uchwały, a zatem również te zarzuty skarżącego Sąd uznał za niezasadne. Wskazać należy, że zaskarżony akt zawiera ponadto wskazanie podstawy prawnej, faktycznej rozstrzygnięcia. Tym samym, zarzuty naruszenia przepisów postępowania Sąd uznał za niezasadne.

Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego, ponieważ w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. jest on niedopuszczalny. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów określa rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t. j. Dz. U. z 2019, poz. 18 dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. Zgodnie z § 3 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia wysokość opłaty w postępowaniu administracyjnym została określona na kwotę 240 zł. Opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. SK 78/21 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że § 17 ust. 1 pkt 2 oraz § 17 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu są niezgodne z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 2 i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że wskazane w nich stawki dla adwokatów ustanowionych obrońcami z urzędu są niższe od stawek w tych samych sprawach dla adwokatów ustanowionych obrońcami z wyboru. W ocenie Trybunału, brak jakichkolwiek racjonalnych argumentów, które uzasadniałyby dyskryminujące traktowanie obrońców w zależności od tego, czy działają oni z wyboru, czy też zostali ustanowieni z urzędu

Zaznaczyć należy, że sytuacja obrońców jest analogiczna jak pełnomocników w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Analiza statusu adwokatów i ich roli w postępowaniu, w którym występują jako podmioty powołane i zobowiązane do zastępstwa prawnego, prowadzi do uznania, że różnicowanie ich wynagrodzenia (tj. obniżenie pełnomocnikom z urzędu wynagrodzenia, które otrzymaliby, gdyby występowali w sprawie jako pełnomocnicy z wyboru) nie ma konstytucyjnego uzasadnienia. Odstępstwo od zasady równości, w tym również równej ochrony praw majątkowych, jest więc niedopuszczalne.

Mając na względzie powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stawka wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu została przez Sąd ustalona analogicznie do stawek przewidzianych w §14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) tj. w kwocie 480 zł brutto.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił (punkt I wyroku) oraz orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu (punkt II wyroku).