Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 229/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 271 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
article: art. 7a par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 6 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 423,00 zł (słownie złotych: czterysta dwadzieścia trzy 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Informacją roczną z dnia 8 marca 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Dyrektor PGWWP Zarząd Zlewni w Nysie", "organ"), na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej jako: "Prawo wodne" "ustawa") oraz pozwolenia wodnoprawnego Starosty Kłodzkiego nr [...], ustalił A Spółce z o.o. w [...] (dalej jako: "skarżąca", "Spółka") za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 10.570,00 zł za wprowadzenie ścieków do wód. Opłata miała zostać uiszczona w czterech równych ratach kwartalnych po 2.642,50 zł.

W złożonej reklamacji Spółka podniosła, że nie zgadza się z naliczeniem opłaty stałej na bazie maksymalnego godzinowej wielkości odprowadzanych ścieków [Qmaxh] w ilości 417 m3//h, Ponieważ informacja ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne jest informacją roczną, powinna się ona odnosić do rocznej ilości odprowadzanych ścieków, którą to należy obliczyć na podstawie średniej dobowej ilości ścieków określonej w pozwoleniu wodnoprawnym nr [...], a więc w oparciu o Qśrd =6.000 m3/d pomnożonej przez 365 dni w roku.

Z kolei dokonane w ramach informacji obliczenie opłaty stałej oparto błędnie na maksymalnej godzinowej ilości odprowadzanych ścieków, czyli w oparciu o wielkość ścieków możliwą do odprowadzenia jedynie w krótkim okresie czasu, a nie przez cały rok. Z dokonanego zatem w informacji wyliczenia wynika, że Spółka może odprowadzać ścieki w ilości 0,115833 m3/s, co w skali całego roku stanowiłoby łączną ilość odprowadzanych ścieków rzędu 3.652.909 m3.

W rzeczywistości całkowita ilość ścieków odprowadzanych przez Spółkę w latach 2016-2017 wynosiła odpowiednio 1.309.050 m3 i 1.343.029 m3, a więc blisko trzykrotnie mniej niż ilość ścieków wynikająca z obliczeń zwartych w informacji.

Odnosząc się w dalszej kolejności do charakteru poszczególnych ujętych w pozwoleniu wodnoprawnym pojęć maksymalnego godzinowego i dobowego odpływu ścieków wskazano, że oba te wskaźniki są wielkościami pomocniczymi przy badaniu warunków odprowadzania ścieków, a ich celem jest ograniczenie i uściślenie tych warunków. Wielkości te nie są natomiast odzwierciedleniem maksymalnego rocznego odpływu ścieków , który winien być uwzględniony przy obliczaniu rocznej opłaty stałej. Tym bardziej, że projekt budowlany oczyszczalni ścieków w [...], przewiduje że jest ona obliczona pod względem technologicznym na odprowadzanie ścieków w ilościach Qśrd =4.500 m3/d i Qmaxd =5.400 m3/d.

Końcowo Spółka wskazała, iż prawidłowo na podstawie posiadanego przez nią pozwolenia wodnoprawnego, przy prawidłowym przyjęciu wynikającej z niego średniej dobowej ilości odprowadzanych ścieków, opłata stała na rok 2018 winna wynosić 6.336,81 zł.

Dyrektor Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 6 kwietnia 2018 r. nr [...] określił stronie za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą za wprowadzenie ścieków do wód w wysokości 10.570,00 zł.

Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ administracji wskazał przepisy art. 273 ust. 6, w związku z art. 271 ust. 5, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy Prawo wodne oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) – dalej jako: kpa.

Uzasadniając te rozstrzygnięcia wskazano, że Spółka korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę Kłodzkiego nr [...] i nr [...] na wprowadzenie ścieków do wód w ilościach 417 m3/h, a to oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego strona obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne.

Określenia wysokości opłaty stałej organ dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502) – dalej określane jako "rozporządzenie".

Opłata stała za pobór wód powierzchniowych została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 PLN na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego wyprowadzenia ścieków do wód określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilościach 417 m3/h, wynoszącej po przeliczeniu 0,11583 m3/s, na kwotę 10.570,00 zł .

Spółka w skardze do tut Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, zarzuciła jej naruszenie art. art. 6,7,10 § 1, 11,75 § 1,77 § 1, 80 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady praworządności, niezebranie materiału dowodowego i w konsekwencji brak jego rozpatrzenia, uniemożliwienie stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania, a także brak uzasadnienia przyjętego przez organ sposobu obliczenia maksymalnej opląty rocznej w oparciu o wskaźnik godzinowy, a nie średniodobowy, co stanowiło także w tym ostatnim przypadku naruszenie art. 271 ust 5 Prawa wodnego.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności odniesiono się do, wskazywanych naruszeń przepisów postępowania, zwracając uwagę, iż w myśl art. 7 i 77 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, a działania te zmierzać mają do ustalenia przez organ prawdy obiektywnej. Tych zaś wymogów nie spełniało przeprowadzone postępowanie organu, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji.

Skarżąca nie zgodziła się z też z samym sposobem obliczenia opłaty stałej i przyjętymi przez organ założeniami do jej wyliczenia, przywołując w tym zakresie argumentacją tożsamą z tą, na która powołała się już uprzednio w treści swojej reklamacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podkreślił, że w sprawie zostały w pełni zachowane wszystkie przepisy proceduralne zawarte w ustawie Prawo wodne. Dalej stwierdzono, iż zastosowane w sprawie przepisy Prawa wodnego stanowią przepisy szczególne względem kodeksu postępowania administracyjnego. Sama bowiem ustawa Prawo wodne, chociaż w swojej istocie stanowi zbiór przepisów prawa materialnego, zawiera także normy ustrojowe, jak też normy odnoszące się do postępowania przed organami i to one w pierwszym rzędzie winny mieć zastosowanie.

Postępowanie reklamacyjne uregulowane w ustawie Prawo wodne nie jest typowym ogólnym postępowaniem administracyjnym kończącym się każdorazowo wydaniem decyzji. Ustawodawca celowo wprowadził do Prawa wodnego odrębne postępowanie reklamacyjne inne niż postępowanie odwoławcze, co oznacza, że w tym zakresie przepisy Prawa wodnego mają pierwszeństwo, a ewentualne zastosowanie rozwiązań przewidzianych w kpa charakterystycznych dla postępowania administracyjnego także odwoławczego w takim przypadku musi wynikać z wyraźnego przepisu ustawy Prawo wodne.

Postępowanie określone w art. 1 pkt 1 i 2 kpa jest tzw. ogólnym postępowaniem administracyjnym, którego celem bezpośrednim jest wiążące ustalenie konsekwencji norm prawa materialnego, w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej, przez organ administracji publicznej w formie decyzji. Przyjęcie, że złożenie reklamacji zgodnie z art. 273 Prawo wodne nakazuje stosować wszystkie instytucje z kodeksu postępowania administracyjnego oznaczałoby konieczność ich uwzględnienia także w przypadku o którym mowa w ust. 5 art. 273 Prawo wodne, zgodnie z którym w razie uznania reklamacji Wody Polskie przekazują nową informację, która nie stanowi decyzji w rozumieniu kpa. Stanowi to konsekwencję przyjęcia specyficznego charakteru prawnego postępowania reklamacyjnego, które w istocie nabiera cech typowego postępowania administracyjnego i podlega kontroli sądu administracyjnego dopiero w momencie wydania decyzji administracyjnej. Ustawodawca wprowadzając instytucję reklamacji uprościł to postępowanie z uwagi m.in. na ekonomikę procesową, a wprowadzając kontrolę sądu administracyjnego jednocześnie zachował ochronę administrowanego przed niewłaściwym stosowaniem prawa przez organy. Stanowisko , że w postępowaniu mającym na celu wymiar opłaty - także reklamacyjnym organ powinien stosować wprost wszystkie wskazane przez skarżącego przepisy kpa jest bezpodstawne i gdyby taki był cel ustawodawcy to niewątpliwie wprowadziłby odesłanie do przepisów postępowania administracyjnego, nie wyodrębniając postępowania reklamacyjnego.

Nieuzasadniane są również twierdzenia skargi, że organ dokonał niezgodnego z przepisami Prawa wodnego obliczania wysokości oplaty stałej. Według organu, w sytuacji, gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa maksymalnej wielkości odprowadzania ścieków, w przyjętym w art. 271 ust 5 Prawa wodnego wariancie m3/s, dla ustalenia oplaty należy przyjąć wartość maksymalną z pozwolenia. Takie też stanowisko zajęło Ministerstwo Środowiska w piśmie z dnia 28 września 2017r. skierowanym do Prezesa Izby Gospodarczej "Wodociągi Polskie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że narusza ona przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy - i w związku z tym podlega uchyleniu.

Zaskarżoną decyzją organ określił opłatę stałą za wprowadzenie ścieków do wód za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. w wysokości 10.570,00 zł.

Na wstępie dalszych rozważań wskazać należy, że wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy Prawo wodne było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275). Z art. 9 ww. Dyrektywy wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem.

W przepisach ustawy Prawo wodne wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który przyczynić ma się do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości.

Zgodnie z art. 267 pkt 1 ustawy jednym, z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne, w tym za usługi w postaci poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych (art. 268 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego). Stosownie do art. 270 ust. 1 Prawa wodnego opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. W myśl art. 271 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty (art. 273 ust. 1 ustawy). Reklamację składa się do Wód Polskich w terminie nie dłuższym niż 14 dni. W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji administracyjnej. Nie budzi wątpliwości, iż organem właściwym do wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty stałej za pobór wód na podstawie art. 273 ust. 3 Prawo wodne, jest dyrektor zarządu zlewni, co wynika z treści art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 tej ustawy. Natomiast od decyzji ustalającej opłatę podmiot korzystający z wód na mocy art. 273 ust. 8 ustawy, ma prawo złożyć skargę do sądu administracyjnego, domagając się kontroli jej legalności.

Niewątpliwie też, co mocno podkreślono w odpowiedzi organu na skargę, uregulowane w ustawie Prawo wodne postępowanie reklamacyjne nie jest typowym ogólnym postępowaniem administracyjnym kończącym się każdorazowo wydaniem decyzji.

Jednakże nie można się już zgodzić z dalszymi twierdzeniami organu, iż ustawodawca celowo wprowadził do Prawa wodnego odrębne postępowanie reklamacyjne, inne niż postępowanie odwoławcze, co ma oznaczać, że przepisy Prawa wodnego regulujące tryb postępowania reklamacyjnego mają pierwszeństwo w stosunku do rozwiązań przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, charakterystycznych dla postępowania administracyjnego, w tym także odwoławczego.

Jak bowiem podkreślił organ, jeżeli taka sytuacja miałaby miejsce, to w takim przypadku musi to wynikać z wyraźnego przepisu ustawy Prawo wodne.

W tym miejscu Sąd zauważa, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie toczącego się postępowania w przedmiocie określenia skarżącemu opłat za pobór wód powierzchniowych , zgodnie z art. 14 ust 2 Prawa wodnego do postępowania przed organami, o których mowa w ust. 1 pkt 3-6, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Dopiero w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (opublikowanej dopiero w dniu 5 września 2018 r. w Dz.U. poz. 1772) w art. 1 pkt 17) po art. 273 dodano art. 273a w brzmieniu: "W przypadku złożenia reklamacji, o której mowa w art. 273 ust. 1, przepisów art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się".

Jak wynika z uzasadnienia rządowego projektu tej ustawy "celem wprowadzenia przepisu art. 273a jest usprawnienie procedury rozpoznawania reklamacji, w przypadku gdy podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne nie zgadza się z wysokością opłaty ustaloną w przekazanej informacji. Ze względu na fakt, że wniesienie reklamacji może skutkować ustaleniem przez Wody Polskie, w drodze decyzji, wysokości opłaty za usługi wodne, z punktu widzenia ekonomiki procesowej zasadne wydaje się wyłączenie stosowania wskazanych przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, że podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi ma możliwość przedstawienia w treści reklamacji kompleksowej argumentacji dlaczego nie zgadza się z ustaloną w informacji wysokością opłaty. Tym samym wyłączenie stosowania przepisu art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego nie będzie skutkowało narażeniem strony na ograniczenie prawa do aktywnego udziału w ewentualnym postępowaniu administracyjnym, albowiem z tego prawa korzysta już na etapie składania reklamacji. Jednocześnie w przypadku prowadzenia postępowania administracyjnego katalog stron jest ograniczony wyłącznie do podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazana została informacja o wysokości opłaty, zawierającą również sposób jej obliczenia. Właściwe stosowanie przepisów ustawy powoduje, że każdy podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne ma pełną informację o praktyce stosowania przepisów ustawy przez właściwą jednostkę organizacyjną Wód Polskich na potrzeby ustalania opłat za usługi wodne. Jednocześnie wyłączenie stosowania przepisów art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego nie będzie skutkowało brakiem możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w związku z wniesieniem reklamacji (pokreślenie Sądu). Nadmienić również należy, że przepisy ustawy zapewniają sądową kontrolę decyzji wydawanych przez jednostki organizacyjne Wód Polskich właściwe w sprawach ustalania opłat za usługi wodne. Niezbędne wydaje się zatem wprowadzenie przepisu w proponowanym brzmieniu, który nie tylko usprawni proces rozpoznawania reklamacji, lecz również pozwoli na dotrzymanie ustanowionego w przepisach ustawy 14-dniowego terminu na jej rozpatrzenie."

W tym stanie rzeczy, nie można w żadnej mierze zgodzić się z argumentacją organu podniesioną w odpowiedzi na skargę, odnośnie braku w dacie toczącego się w sprawie postępowania reklamacyjnego, konieczności stosowania w jego ramach przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie wskazywanym w zarzutach skargi, skoro dopiero w wyniku późniejszej nowelizacji ustawy Prawo wodne, ustawodawca zdecydował się na precyzyjnie wskazane ograniczenia.

Już z tego powodu ta cześć argumentacji skargi zasługiwała na uwzględnienie.

Kolejną kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest odniesienie się do podniesionych w skargach zarzutów dotyczących samego sposobu obliczenia spornej opłaty stałej.

Z treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że Dyrektor Zarządu Zlewni przyjął za maksymalną granicę ilości odprowadzanych ścieków do wód określoną w pozwoleniu wodnoprawny wartość maksymalnego limitu godzinowego, wynoszącego 417m3. Natomiast skarżącą nie zgadza się z zastosowaniem tego wskaźnika maksymalnego godzinowego poboru wody, który jej zdaniem określa jedynie wielkość ścieków możliwą do odprowadzenia jedynie w krótkim okresie czasu, a nie przez cały rok. Z dokonanego przez organ wyliczenia wynika, że Spółka może odprowadzać ścieki w ilości 0,115833 m3/s, co w skali całego roku stanowiłoby łączną, dopuszczalną ilość odprowadzanych ścieków rzędu 3.652.909 m3.

W tym miejscu Sąd zauważa, iż w tym samym omawianym pozwoleniu wodnoprawnym określono, także dwie kolejne wartości, a mianowicie wartość średniodobową wynoszącą 6000 m3 oraz wartość maksymalną dobową 10.000 m3 odnoszącą się do 10 razy w roku i uwzględniającą odprowadzenie wód opadowych.

W obu tych dwóch sytuacjach, wielkości te wyrażone w obecnie obowiązującym dla celów oplaty stałej wskaźniku m3/s kształtowałyby się na poziomie, odpowiednio 0,0694 i 0.1157 m3/s., a zatem byłyby niższe od przyjętego przez organ wskaźnika 0,11583 m3/s, obliczonego dla maksymalnej wartości godzinowej 417 m3. odprowadzanych ścieków.

Bardziej jednakże istotną jest okoliczność, iż przy przyjęciu, jak uczynił to organ dla obliczenia opląty stałej maksymalnej wartości godzinowej, przekroczonoby znacznie zarówno średniodobową dopuszczalną wartość wprowadzania ścieków do wód określoną w pozwoleniu wodnoprawnym na 6000 m3, jak i dopuszczalną w 10 dniach w roku maksymalną dobową normę 10.000 m3. Przy przyjęciu bowiem maksymalnej wartości godzinowej i przemnożeniu jej przez 24 godziny, wartość dopuszczalnego zrzutu ścieków do wód w każdym z 365 dni w roku wynosiłaby 10.008 m3 (417m3 x 24h). W skali zaś roku dopuszczalne ilości roczne wartości odprowadzonych ścieków kształtowałyby się przy przyjęciu maksymalnego wskaźnika godzinowego na poziomie 3.652.920 m3/r, a przy uwzględnieniu określonej w tym samym pozwoleniu wielkości średniodobowego zrzutu ścieków na poziomie 2.190.000 m3/r.

Samo już porównanie obu tych wartości, musi rodzić pytanie, czy w świetle wprowadzonego w pozwoleniu wodnoprawnym ograniczenia średnidobowego zrzutu ścieków nie zostałoby one znacząco przekroczone, w przypadku uznania za prawidłowy sposób obliczenia dopuszczalnego maksymalnego rocznego wprowadzenia ścieków do wód, przyjęty przez organ. A zatem czy obliczona przez organ opłata stała faktycznie uwzględnia rzeczywiste dopuszczalne roczne ilości ścieków jakie może Spółka, odprowadzać do wód, nie naruszając przy tym pozostałych warunków określonych w omawianym pozwoleniu wodnoprawnym.

Dodatkowo Sąd zwraca również uwagę na to, iż przyjęcie wskaźnika maksymalnego godzinowego poboru wody, doprowadziło do ustalenia wyższej wysokości opłaty stałej w stosunku do opłaty obliczanej przy zastosowaniu maksymalnego rocznego limitu poboru obliczonego z uwzględnieniem miernika średniodobowego. Organy Wód Polskich nie mogą jednakże pomijać faktu, iż zastosowane przepisy dotyczą nakładania danin publicznoprawnych, stąd przy przeprowadzeniu ich wykładni winny kierować się wypracowaną na gruncie regulacji podatkowych zasadą in dubio pro tributario. Nakazuje ona organom państwa stosować taką wykładnię przepisów, której skutki są maksymalnie korzystne dla podmiotu ponoszącego obciążenia publicznoprawne.

Organ będąc związany zasadą rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych przy uwzględnieniu dobra strony – art. 7a § 1 kpa - dopuścił się takiego naruszenia art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana przez Sąd interpretacja bierze również pod uwagę aktualnie obowiązujący przepis art. 11 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 648), który ustanawia zasadę przyjaznej interpretacji przepisów, zobowiązując organy administracji do rozstrzygania wątpliwości, co do treści normy prawnej na korzyść przedsiębiorcy.

Natomiast, w sytuacji gdy (jak podniesiono zarówno w reklamacji, jak i skardze) same rzeczywiste ilości odprowadzanych ścieków w rzeczywistości są znacząco niższe od norm określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, to skarżąca winna się zastanowić, czy nie podjąć działań prawnych w kierunku dokonania zmian w pozwoleniu wodnoprawnym w celu jego urealnienia, skoro w rzeczywistości całkowita ilość ścieków odprowadzanych przez Spółkę w latach 2016-2017 wynosiła odpowiednio 1.309.050 m3 i 1.343.029 m3,. Tym bardziej, na co skarżąca zwracała też uwagę, także sam projekt budowlany oczyszczalni ścieków w [...], przewiduje że jest ona obliczona pod względem technologicznym na odprowadzanie ścieków jedynie w wielkościach Qśrd =4.500 m3/d i Qmaxd =5.400 m3/d.

W toku ponownego postępowania organ zobowiązany będzie uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a także prawidłowo sporządzić uzasadnienie decyzji odnosząc się w pełni do stanowiska strony, co do samego sposobu ustalenia wysokości dopuszczalnego rocznego wprowadzania przez nią ścieków do wód.

Mając na względzie powyższe i uznając, że stwierdzone naruszenia wskazanych przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty składa się: kwota 423,00 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu.