Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 13/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4, art. 13, art. 16, art. 14, art. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par. 1a, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia Joanna Cylc-Malec Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje [...] Spółkę Akcyjną z siedzibą w L. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 14 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie punktów 1-4 oraz 6-7, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego wskazanego w punkcie I; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; V. w pozostałym zakresie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 14 grudnia 2021 r. A. K. (dalej jako: skarżący) zwrócił się do [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. (dalej jako: Spółka) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez odpowiedź na następujące pytania: (1) czy słupy linii napowietrznej SN i/lub nN posadowione na wskazanych działkach wchodzą w skład sieci elektroenergetycznej należącej do Spółki; (2) czy linia napowietrzna przebiegająca nad wskazanymi działkami wchodzi w skład sieci elektroenergetycznej należącej do Spółki; (3) kiedy i na jakiej podstawie zostały wybudowane słupy linii napowietrznej posadowione na wskazanych działkach; (4) jakie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wskazała Spółka we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę skierowanym w dniu [...] stycznia 2020 r. do Starosty [...], na skutek którego Starosta P. wydał w dniu

[...] decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę i rozbiórkę sieci elektroenergetycznej w stosunku do wskazanych działek ewidencyjnych; (5) kiedy Spółka zamierza przystąpić do rozbiórki słupów linii napowietrznej SN i/lub nN posadowionych na wskazanych działkach ewidencyjnych; (6) jakie obiekty - elementy sieci elektroenergetycznej zostały wybudowane przez Spółkę na podstawie decyzji Starosty z [...] na wskazanych działkach; (7) w jaki sposób i od kiedy Spółka wykonuje służebność przesyłu ustanowioną na podstawie oświadczenia [...] sp. z o.o. z [...] lipca 2020, sporządzonego przez notariusza, o treści ujawnionej w księgach wieczystych o wskazanych numerach prowadzonych dla wskazanych nieruchomości.

W odpowiedzi na wniosek udzielonej pismem z [...] grudnia 2021 r. Spółka wskazała, że informacja objęta wnioskiem nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.). W ocenie Spółki z treści pisma i z okoliczności sprawy wynika, że celem pozyskania informacji jest indywidualna sprawa skarżącego, nie mająca nic wspólnego ze sprawą publiczną. Treść wniosku wskazuje, że wnioskodawca ma na celu pozyskanie danych do postępowania toczącego się przed organem administracji publicznej oraz argumentów w prawdopodobnym przygotowaniu się do sporu ze Spółką.

Pismem z [...] stycznia 2022 r. A. K. wniósł skargę na bezczynność Spółki, w zakresie rozpoznania wniosku z [...] grudnia 2021 r., zarzucając naruszenie:

(1) art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z [...] grudnia 2021 r.;

(2) art. 2 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżącemu nie przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej;

(3) art. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 i w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 oraz art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. [...] ust. 1 u.d.i.p., gdyż pismo Spółki z 28 grudnia 2021 r. nie zawierało merytorycznego ustosunkowania się do wniosku skarżącego z [...] grudnia 2021 r.;

(4) art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez ich niezastosowanie i niewydanie przez Spółkę rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do którego stosuje się odpowiednio przepisy art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w sytuacji faktycznego odmówienia skarżącej udostępnienia żądanej informacji publicznej;

(5) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o zobowiązanie Spółki do załatwienia wniosku z [...] grudnia 2021 r. poprzez udzielenie żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt Spółce, orzeczenie, że bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Spółka wniosła o jej oddalenie.

W uzasadnieniu Spółka podtrzymała swoje stanowisko, że wskazane we wniosku z [...] grudnia 2021 r. informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w oparciu o przepisy ustawy. Redakcja pytań zawartych w treści pisma prowadzi do wniosku, że skarżący nie domaga się informacji publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.i.p., lecz informacji w indywidualnej sprawie. Skarżący wprost nie wskazał motywów, którymi się kieruje (nie wskazał na konkretne toczące się postępowanie), jednak treść wniosku wyraźnie wskazuje na dążenie do pozyskania przez skarżącego informacji, które mogą zostać potencjalnie wykorzystane przeciwko Spółce lub w sprawach z jej udziałem. Zakres żądanych przez skarżącego informacji bezspornie wskazuje, że skarżący ma subiektywny interes w pozyskaniu informacji - dotyczący precyzyjnie określonych nieruchomości, a nie linii elektroenergetycznej jako inwestycji realizującej zadania publiczne. Ponadto z treści wniosku jednoznacznie wynika, że skarżący - odwołując się do decyzji Starosty z [...] r. potwierdził, że jest mu znana podstawa prawna posadowienia urządzeń na wskazanych przez niego nieruchomościach lub przynajmniej zna on strukturę takiego dokumentu.

Z kolei odpowiedź na pytanie 5 we wniosku dotyczy zdarzenia przyszłego i wymagałaby dokonania przez Spółkę oceny stanu faktycznego oraz prawnego, dotyczącego przystąpienia do rozbiórki. Przepisy ustawy nie dają prawa do domagania się wskazania terminu wykonania rozbiórki słupów linii napowietrznej, tj. zamierzenia przyszłego. Informacja, która dotyczy konkretnych nieruchomości, nie spełnia przesłanek informacji publicznej również z tego powodu, że w rzeczywistości może nie być jeszcze organowi znana. Informacja publiczna dotyczy bowiem wyłącznie sfery faktów, czyli danych, jakimi konkretny podmiot dysponuje, a nie zamierzeń Organu dotyczących przystąpienia do rozbiórki.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga zasługuje w części na uwzględnienie, gdyż Spółka dopuściła się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] grudnia 2021 r.

Należy na wstępie przypomnieć, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Pogląd, że Spółka należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do stosowania ustawy o udostępniania informacji publicznych, w określonym zakresie, jest bezsporny w świetle utrwalonego stanowiska orzecznictwa. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji

i konsumentów. Interpretując zawarte w tym przepisie pojęcie podmiotu realizującego zadania publiczne w orzecznictwie wskazuje się, że do tak rozumianych zadań publicznych należą zadania postawione przed przedsiębiorstwami energetycznymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.). Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego, dystrybucji energii, budowy i utrzymania sieci energetycznej, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są zadaniami publicznymi. Tak rozumiane dysponowanie zasobami energetycznymi państwa jest wykonywaniem zadania publicznego (por. przykładowo: wyrok TK z 25 lipca 2006 r., P 24/05; wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10; wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r., I OSK 102/13). Świadczenie usług publicznych w zakresie przesyłania mediów (energii, gazu, wody, ścieków), ich dystrybucji i magazynowania następuje za pośrednictwem urządzeń infrastruktury technicznej, której lokalizacja i posadowienie dokonywane są w oparciu o kwalifikowane akty administracyjne pochodzące od organów władzy publicznej, co w świetle przepisów ustawy oznacza, że informacje te zawierają informację odnoszącą się do sfery realizacji zadań publicznych podmiotu zobowiązanego. Tworzą więc informację publiczną, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 9 lipca 2014 r., I OSK 2532/13).

Spółka jest przedsiębiorcą energetycznym, należy zatem zaliczyć ją do podmiotów wykonujących zadania publiczne, a co za tym idzie do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.

Z faktu, że Spółka wykonuje zadania publiczne nie wynika automatycznie, że jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej. Aby taki obowiązek powstał trzeba w warunkach konkretnej sprawy ustalić, że żądana przez dany podmiot informacja ma charakter informacji publicznej.

To właśnie na tle kryterium przedmiotowego dostępu do informacji publicznej powstał spór prawny w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Spółki, uwzględniając treść wniosku i okoliczności sprawy, należy uznać, że wniosek nie dotyczy sprawy publicznej, a intencją skarżącego jest w istocie uzyskanie informacji związanych z realizacją własnego, indywidualnego interesu prawnego.

Argumentacja Spółki nawiązuje do powszechnie znanej w orzecznictwie

i literaturze koncepcji nadużycia prawa do informacji publicznej, którego jedną z postaci jest wykorzystywanie ustawy o dostępie do informacji publicznej jako instrumentu służącego pozyskiwaniu informacji służących wyłącznie celom partykularnym, realizacji interesu indywidualnego wnioskodawcy, nie mających żadnego związku z dbałością o sprawy publiczne. W koncepcji tej podkreśla się, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie do powołanego wyżej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, red. J. Góral, R. Hauser, J. Trzciński, Warszawa 2005, s. 146, 147; podobnie: W. Jakimowicz: Nadużycie publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, w: Antywartości w prawie administracyjnym, red. A. Błaś, Warszawa 2016, s. 163-170; J. Parchomiuk, Nadużycie prawa w prawie administracyjnym, Warszawa 2018, s. 548-551; wyroki NSA z 28 października 2009 r. I OSK 545/09; z 18 listopada 2009 r., I OSK 947/09; z 9 października 2010 r., I OSK 173/09; z 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11; z 21 czerwca 2012 r., I OSK 769/12; z 17 lipca 2012 r., I OSK 846/12; z 10 października 2012 r., I OSK 1500/12; z 24 października 2012 r., I OSK 1284/11; z 30 października 2012 r., I OSK 1696/12; z 18 maja 2020 r., I OSK 2267/19; z 27 maja 2020 r., I OSK 1601/19; z 14 lipca 2020 r., I OSK 2817/19; z 25 września 2020 r., I OSK 404/20; z 8 października 2020 r., I OSK 2055/18; wyrok WSA w Krakowie z 19 sierpnia 2020 r., II SAB/Kr 90/20; wyrok WSA we Wrocławiu z 8 września 2020 r., IV SAB/Wr 239/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z 27 października 2020 r., II SAB/Bd 55/20; wyrok WSA w Gliwicach z 27 października 2020 r., III SAB/Gl 176/20; wyrok WSA w Kielcach z 12 listopada 2020 r., II SA/Ke 780/20; wyroki WSA w Warszawie z 13 listopada 2020 r., II SAB/Wa 141/20 i z 25 listopada 2020 r., II SAB/Wa 453/20; wyrok WSA w Rzeszowie z 25 listopada 2020 r., II SAB/Rz 80/20; wyrok WSA w Olsztynie z 10 grudnia 2020 r., II SAB/Ol 94/20; wyrok WSA w Gdańsku z 13 stycznia 2021 r., II SAB/Gd 115/20). Z zastosowania koncepcji nadużycia prawa do informacji płynie konkluzja, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów bezpośrednio dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej (wyrok NSA z 30 kwietnia 2020 r.,

I OSK 848/19).

Stosowanie koncepcji nadużycia prawa do informacji publicznej musi być jednak nader ostrożne, z kilku względów. Po pierwsze, stanowi swoiste ograniczenie konstytucyjnie gwarantowanego prawa dostępu do informacji publicznej. Po drugie, doprecyzowując konstytucyjne gwarancje, ustawodawca określił przesłanki dostępu do informacji publicznej w sposób nader szeroki, co widać zarówno w określeniu przesłanki przedmiotowej – każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), jak

i przesłanek podmiotowych, zarówno od strony podmiotów zobowiązanych, o czym była mowa wyżej, jak i podmiotów uprawnionych – prawo przysługuje każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Po trzecie, koncepcja nadużycia prawa do informacji publicznej opiera się na ocenie motywów działania wnioskodawcy, to zaś może budzić kontrowersje z uwagi na ustawowy zakaz żądania od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej wykazania nie tylko interesu prawnego, ale nawet faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Wnioskodawca, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie musi wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyroki NSA z 7 maja 2020 r., I OSK 835/19 i I OSK 833/19).

Konkludując powyższe rozważania: zastosowanie koncepcji nadużycia prawa do informacji publicznej wymaga jednoznacznego ustalenia, w oparciu o obiektywnie dostrzegalne i weryfikowalne okoliczności sprawy, że wnioskodawca dąży do osiągnięcia celu sprzecznego z intencjami prawodawcy, tj. do uzyskania informacji związanych z jego konkretnym, indywidualnym interesem prawnym. Tylko w takim przypadku można mówić, że wniosek nie dotyczy informacji o sprawach publicznych, a zatem nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu nie można wykazać istnienia takich obiektywnie weryfikowalnych okoliczności. Taką okolicznością nie jest fakt, że skarżący oczekuje informacji dotyczących posadowienia słupów i istnienia linii elektroenergetycznych ma precyzyjnie oznaczonych przez niego nieruchomościach (jak podnosi Spółka w odpowiedzi na skargę). Linia energetyczna praktycznie w każdym przypadku przebiega przez nieruchomości stanowiące własność podmiotów prywatnych, zatem każde pytanie dotyczące przebiegu linii, będzie odnosiło się bezpośrednio lub pośrednio do konkretnych nieruchomości. To, że skarżący wskazuje na konkretną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę i rozbiórkę urządzeń energetycznych, a zatem zna podstawę prawną posadowienia linii, również nie jest argumentem wskazującym na działanie w interesie prywatnym. Takim argumentem byłoby na pewno wskazanie na konkretny spór prawny, w którym uczestnikiem jest wnioskodawca lub też który dotyczy działek objętych wnioskiem. Spółka nie wskazuje jednakże, aby jakikolwiek taki spór toczył się aktualnie lub w przeszłości. W piśmie z 28 grudnia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek, Spółka powołuje się na "dane zgromadzone na przestrzeni lat ubiegłego wieku oraz dane z początku obecnego stulecia, w sprawie związanej z przedmiotowymi stanowiskami słupowymi i sieciami elektroenergetycznymi", jednakże stwierdzenia te są tak ogólnikowe, że nie wynika z nich żaden konkretny argument wskazujący na realizację przez skarżącego własnego, indywidualnego interesu prawnego (względnie interesu podmiotów, które reprezentuje jako pełnomocnik profesjonalny). Argumenty Spółki odnoszą się w istocie do potencjalnego niebezpieczeństwa, że informacje udzielone przez Spółkę mogą być w przyszłości wykorzystane w sporach prawnych przeciwko Spółce. Z uwagi na wskazane wyżej przesłanki dostępu do informacji publicznej i zakaz żądania od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej wykazania nie interesu prawnego lub faktycznego, argumenty te są niewystarczające, aby uznać, że żądania zawarte w piśmie z [...] grudnia 2021 r. dotyczą sprawy indywidualnej, nie są informacją o sprawie publicznej, a zatem nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy z 2001 r. Skoro w sprawie nie można wykazać takich obiektywnych okoliczności, nie pozostaje nic innego, jak przyjęcie, że wniosek dotyczył informacji publicznej i powinien być rozpoznany poprzez udostępnienie informacji, albo – gdyby zachodziły do tego przesłanki, poprzez wydanie decyzji odmownej lub umarzającej postępowanie.

Wyjątek dotyczy żądania zawartego w punkcie 5 wniosku z [...] grudnia 2021 r. Pytanie o to, "kiedy Spółka zamierza przystąpić do rozbiórki słupów linii napowietrznej SN i/lub nN posadowionych na wskazanych działkach ewidencyjnych" nie jest żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Informacja to opis rzeczywistości, utrwalony w dowolny sposób komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie. W związku z tym wnioskiem o udzielenie odpowiedzi może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi. Wniosek nie może zmierzać do inicjowania działań ani dotyczyć przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, 3 wyd., Warszawa 2016, s. 22). Taki charakter ma właśnie żądanie wskazania, kiedy – w przyszłości – Spółka ma zamiar przystąpić do rozbiórki słupów. W tym zakresie, jako nie odnoszący się do informacji w ogóle, nie tylko do informacji publicznej, wniosek skarżącego nie podlegał rozpoznaniu w trybie ustawy i nie można Spółce postawiać skutecznie zarzutu bezczynności.

W świetle powyższych rozważań Spółka miała obowiązek rozpoznania wniosku skarżącego z [...] grudnia 2021 r. (z wyłączeniem punktu 5) przy zastosowaniu form działania pokreślonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Skoro Spółka tego nie uczyniła, dopuściła się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] grudnia 2021 r. Konstatacja ta uzasadnia treść punktu I sentencji wyroku. Ze względu na to, że w zakresie punktu 5 wniosek nie dotyczył informacji publicznej, skarga w tej części została oddalona (pkt V sentencji).

Uwzględniając skargę na bezczynność, Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego. Zwłoka Spółki w prawidłowym załatwieniu sprawy nie wynikała z lekceważenia obowiązków nałożonych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i dążenia do ograniczenia prawa do strony do dostępu do informacji. Była efektem błędnej interpretacji treści wniosku skarżącego i błędnego uznania, że wniosek stanowi przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej. Należy zwrócić uwagę, że Spółka z zachowaniem terminu ustawowego, zareagował na wniosek skarżącego. Choć sposób załatwienia wniosku był nieprawidłowy, co przesądza o skuteczności zarzutu bezczynności, to okoliczność ta przesądza jednocześnie o braku znamion rażącego naruszenia prawa po stronie Spółki.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., przyznając skarżącej zwrot kosztów w kwocie, obejmującej uiszczony wpis od skargi. Skarżący nie wykazał, aby poniósł inne koszty postępowania, podlegające zwrotowi.