Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1494/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 156 par.1 pkt.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par.1 pkt.2, 152, 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (spr.), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant ref. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej M. K. 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm./, w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm./ - po rozpatrzeniu odwołania M.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2002 r. znak: [...] udzielającej J. i J. D. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr geod. [...] w miejscowości B. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji stwierdza się, że zaskarżoną decyzją na podstawie art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm./ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał jak w sentencji decyzji. Od powyższej decyzji odwołała się M. K., żądając uzupełnienia uzasadnienia zaskarżonej decyzji co do jej rozstrzygnięcia i uzasadnienia dlaczego wystarczającym powodem do zezwolenia J. i J. D. na wznowienie robót budowlanych jest spełnienie jedynie wymogów p.poż. Zdaniem skarżącej z wcześniej wydanego postanowienia wynikało, że powodem wstrzymania robót budowlanych było samowolne dokonanie zmian w trakcie budowy, które w sposób istotny odbiegały od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków udzielonego pozwolenia na budowę, szczególnie zaś samowolne wykonanie zadaszenia tarasu.

Organ II instancji rozpatrując przedmiotowe odwołanie zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzonych oględzin przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 8 marca 2002 r. na działce nr geod. [...] w m. B., stwierdzono budowę budynku mieszkalnego o wym. 11,25 m x 9,68 m w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] lutego 1995 r. znak: [...] wydane przez Urząd Rejonowy. Wówczas to okazało się, że inwestor wykonuje budowę w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków udzielonego pozwolenia. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] marca 2002 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przez J. i J. D. /utrzymane w mocy postanowieniem ostatecznym z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak: [...]. W ślad za postanowieniem ostatecznym – PINB w dniu 24 maja 2002 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy wydał decyzję znak: [...]którą nałożył na J. i J. D. obowiązek przedłożenia opinii technicznej oceniającej zdatność wykonanych elementów konstrukcyjnych i zabezpieczeń p.poż. budowanego budynku mieszkalnego w terminie do 31 lipca 2002 r. celem uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W dniu 4 lipca 2002 r. J.D. przedłożył w PINB dokumentację budowlaną zawierającą opinię techniczną opracowaną przez mgr inż. arch. L.K. – projektanta budynku. W oparciu o przedmiotową opinię techniczną Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] lipca 2002 r. wydał decyzję znak: [...] zezwalającą J. i J. D. na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr geod. [...] w B.

Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu M.K. dot. samowolnego wykonania przez J. i J. D. zadaszenia tarasu należy poinformować, że wszystkie samowolne zmiany łącznie z wykonanym zadaszeniem, obejmuje opracowany w czerwcu 2002 r. przez projektanta L.K. i przedłożony aneks do projektu wraz z opinią techniczną. W świetle obowiązujących unormowań prawnych organ odwoławczy nie mógł podjąć innej decyzji niż utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Od tej decyzji M.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze stwierdza się, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 8 marca 2002 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego oględzin na działce nr geod. [...] w B., stwierdzono, że inwestor wykonuje budowę w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków udzielanego pozwolenia na budowę. W wyniku wydanego w dniu [...]marca 2002 r. postanowienia znak: [...], wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przez J. i J. D. i pomimo złożonego zażalenia WINB utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Z kolei PINB w dniu [...]maja 2002 r. wydał decyzję nakładającą na J. i J. D. obowiązki, których spełnienie miało skutkować wznowieniem robót budowlanych. Po przedłożeniu przez J. i J. D. opinii technicznej sporządzonej przez projektanta budynku, decyzją z dnia [...]lipca 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zezwolił na wznowienie robót budowlanych.

Zarówno rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie powyższej decyzji było dla skarżącej niezrozumiałe. dlatego też w przypisanym ustawą terminie skarżąca jako strona bezpośrednio zainteresowana w rozstrzygnięciu, złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia, a co jest tego konsekwencją, również co do uzasadnienia.

W piśmie z dnia 19 sierpnia 2002 r. oraz z dnia 28 sierpnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił skarżącej, na czym polegają zasady określone w art. 7, 8, 9 i 10 kodeksu postępowania administracyjnego, informując skarżącą, że nie może wnosić o wyjaśnienia, a może się jedynie odwołać. Skarżąca nie rozumie jak można się odwołać od tego czego się nie rozumie.

Skarżąca nie ma wątpliwości, że organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie w tej sprawie wiedziały, że strona miała prawo do otrzymania wyjaśnień i w przypisanej prawem formie wystąpiła o to z pisemnym wnioskiem. Uważa, że autorytarne, jednostronne potraktowanie przez PINB wniosku jako odwołania jest łamaniem prawa, skutkującym odebraniem stronie możliwości do odwołania się od decyzji.

Wyjaśnienia, na które oczekiwała skarżąca były konieczne nie tylko do prawidłowego odwołania się od decyzji, ale również do podważenia prawidłowości wydanego J. i J. D. pozwolenia na budowę w ogóle.

Dlatego skarżąca uważa niniejszą skargę za zasadną i wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. znak: [...] i umożliwienie odwołania się stronie w zwykłym przypisanym polskim prawem trybie.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosi o jej oddalenie.

Rozpatrując złożoną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Badając całokształt sprawy Sąd stwierdził, że zarzuty skargi są uzasadnione.

W sprawie występuje podstawowy problem natury procesowej, a mianowicie czy zaskarżona decyzja organu wyższego została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania tzn. czy można uznać, że zostało przez stronę złożone odwołanie.

Obecna skarżąca po doręczeniu decyzji organu pierwszej instancji złożyła wniosek z dnia 12 sierpnia 2002 r. o uzupełnienie decyzji do czego była uprawniona na podstawie art. 111 § 1 kpa, gdyż jej zdaniem brak było rozstrzygnięcia odnośnie niektórych jej żądań. Stanowi to podstawę do żądania uzupełnienia decyzji /por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 1995 r. /IV.SAB 45/95; ONSA 1996/4, poz. 166/.

Zgodnie z § 2 tego przepisu termin dla strony do wniesienia odwołania biegł od dnia doręczenia odpowiedzi.

Swoje stanowisko strona potwierdziła w piśmie z dnia 23 sierpnia 2002 r.

Organ administracji pierwszej instancji naruszył procedurę przewidzianą w kpa i wniosek skarżącej potraktował jako odwołanie, które rozpatrzył organ wyższy wydając zaskarżoną decyzję.

W związku z tym należy powiedzieć, że organ wyższy w sposób rażący naruszył przepisy kpa rozpatrując odwołanie, które w znaczeniu prawnym nie istniało.

W orzecznictwie sądowym i teorii procesu administracyjnego istnieje utrwalony pogląd, że organ administracji nie może działać z urzędu.

Dopiero czynność strony, którą jest wniesienie odwołania, powoduje, że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1984 r. /II SA 2048/83; ONSA 1984 /1, poz. 51/.

Zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.