Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 650/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1570
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Horobiowski, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2024 r. nr 0201-IOA.4033.12.2024 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki w podatku od towarów i usług za IV/2023 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 6 czerwca 2024 r. nr 0201-IOA.4033.12.2024 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ II instancji), podając w podstawie prawnej na art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa, o.p.) oraz art. 87 ust. 2 ustawy dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.; dalej: u.p.t.u.), po rozpatrzeniu zażalenia K. O. (dalej: strona, podatnik, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Trzebnicy (dalej: NUS, organ I instancji) z 11 marca 2024 r. nr 0221-SKP.500.46.1.2023, którym przedłużono skarżącej termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2023 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do 28 czerwca 2024 r.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że w dniu 25 maja 2023 r. wpłynęła do NUS deklaracja VAT-7 za kwiecień 2023 r., w której strona wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 99 812,00 zł. Ustawowy termin zwrotu upływał 24 lipca 2023 r. Organ I instancji powziął wątpliwości co do zasadności zadeklarowanego przez stronę zwrotu, dlatego 14 czerwca 2023 r., na podstawie imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej nr [...], wszczął wobec strony kontrolę podatkową w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2022 r. do kwietnia 2023 r. zawiadomienie zostało stronie doręczone 19 czerwca 2023 r. Jednocześnie organ powiadomił stronę, pismem z 16 czerwca 2023 r., o przyczynach odstąpienia od uprzedzenia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej tj. z uwagi na konieczność przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, w tym przestępstw lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia. Zawiadomienie zostało stronie doręczone 19 czerwca 2023 r. Tego samego dnia organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia dokumentów oraz udzielenia informacji w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Odrębnym pismem strona została wezwana do przekazania struktur danych JPK_FA za okres od 1 lutego 2022 r. do 30 kwietnia 2023 r. Oba pisma doręczono stronie 19 czerwca 2023 r.

Kolejno organ I instancji postanowił przedłużyć termin zwrotu VAT do 31 października 2023 r. Postanowienie z 7 lipca 2023 r. nr 0221-SKP.500.46.1.2023 doręczono 22 lipca 2023 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że trwające czynności kontrolne spowodowały konieczność przedłużenia terminu zwrotu, wobec powstałych wątpliwości oraz konieczności przeprowadzenia dalszych dowodów w ramach wszczętej kontroli. Ponadto w związku z wezwaniami z 19 czerwca 2023 r., strona nie przedłożyła do kontroli żadnych żądanych dokumentów, ani nie udzieliła żadnych wyjaśnień. Strona wniosła zażalenie na to postanowienie. DIAS postanowieniem z 21 września 2023 r. nr 0201-IOV-21.4033.1.2023.2 utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji wskazując na zasadność wydania takiego postanowienia z uwagi na trwające czynności kontrolne i potrzebę przeprowadzenia dalszych dowodów, zwłaszcza z uwagi na fakt, że Strona nie przedłożyła żądanych dokumentów, skutecznie uniemożliwiając przeprowadzenie weryfikacji zasadności zwrotu. Na powyższe postanowienie Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu .

Dalej DIAS wskazał, że w toku kontroli NUS wzywał stronę do przedłożenia dokumentów i udzielenia wyjaśnień kolejnymi pismami (z: 20 lipca 2023 r., 21 lipca 2023 r. oraz 18 sierpnia 2023 r. Pełnomocnik strony 21 sierpnia 2023 r. przesłał elektronicznie za pośrednictwem e-PUAP tylko część dokumentów z zakresu kontroli. Do dnia sporządzenia postanowienia I instancji nie przedłożono: ewidencji środków trwałych i wyposażenia, innych dokumentów (poza fakturami) dotyczących transakcji zakupu i sprzedaży zawartych w kontrolowanym okresie np. zlecenia, umowy cywilnoprawne, protokoły odbioru robót, korespondencja emaliowa z kontrahentem, a także wyciągów z rachunków bankowych za okres od lutego 2022 r. do kwietnia 2023 r. wykorzystywanych w kontrolowanym okresie do prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto nie udzielono odpowiedzi na pytania wskazane przez kontrolujących w wezwaniach.

DIAS wskazał, że w toku prowadzonej kontroli, pomimo kilkukrotnych wezwań, nie przedłożono wyciągów z rachunków bankowych strony za okres od lutego 2022 r. do kwietnia 2023 r. W związku z powyższym, NUS wystąpił z prośbą o udzielenie informacji dotyczących rachunków bankowych strony do wskazanych banków. Pomimo wystosowania przez organ I instancji kilkukrotnych wezwań do przedłożenia dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień w sprawie, strona nie przedłożyła kompletu żądanych dokumentów oraz nie udzieliła wyjaśnień. W celu zweryfikowania zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2023 r. zaistniała konieczność sprawdzenia przebiegu transakcji zawieranych w kontrolowanym okresie przez stronę. W związku z powyższym, w toku prowadzonej kontroli podatkowej uznano za konieczne przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających, w tym przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka. Wobec tego w kontroli wystosowano do pełnomocnika strony zawiadomienie z 4 października 2023 r. o przeprowadzeniu w dniu 27 października 2023 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w Trzebnicy dowodu z zeznań świadka. Jako datę uznania dokumentu za doręczony wskazano 19 października 2023 r.

W tych okolicznościach NUS postanowieniem z 11 października 2023 r. nr 0221-SKP.500.46.1.2023 przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2023 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. W postanowieniu wskazano przewidywany termin zakończenia weryfikacji: 31 stycznia 2024 r.

Strona wniosła zażalenie na to postanowienie. DIAS postanowieniem z 9 stycznia 2024 r. nr 0201-IOA.4033.2.2024 utrzymał mocy postanowienie organu I instancji. Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Dalej w toku kontroli strona, nie przedkładała dokumentów, mimo wezwań kierowanych przez organ I instancji. NUS występował więc do kontrahentów celem przesłania faktur VAT.

DIAS wskazał ponadto, że na podstawie złożonych przez stronę struktur JPK VAT za okres od lutego 2022 r. do kwietnia 2023 r. stwierdzono, że znaczny udział w zakupach skarżącej zajmują nabycia od C. (dalej: kontrahent nr 1). W kontrolowanym okresie kontrahent świadczył na rzecz strony usługi np. mycie i sprzątanie autobusów, uprzątnięcie terenu Ż., uprzątnięcie terenu firmy. Na podstawie informacji będących w posiadaniu urzędu, nie stwierdzono, aby kontrahent nr 1 zatrudniał pracowników oraz korzystał z podwykonawców. Wobec powyższego, wezwano stronę o przedstawienie szczegółowych informacji dotyczących współpracy z tym kontrahentem nr 1. Skarżąca nie udzieliła wyjaśnień w tym zakresie. Organ I instancji wezwał kontrahenta nr 1 do stawienia się w charakterze świadka. Pomimo prawidłowego wezwania, kontrahent nr 1 nie stawił się.

Na podstawie przedłożonych faktur ustalono, że strona w kontrolowanym okresie dokonała zakupu usług z zakresu szkoleń od R. W. (dalej: kontrahent nr 2) Z przesłuchania kontrahenta nr 2 wynika, ze szkolenia udokumentowane fakturami wystawionymi na rzecz strony przeprowadzał sam, bez udziału innych osób. Do kontroli nie przedłożono żadnych dokumentów, oprócz faktur, dokumentujących wykonania ww. usług.

DIAS wskazał, że strona zawarła również umowy z S. S.A., których nie przedłożyła na żądanie organu I instancji. Dokumenty te jednak przedłożył S. S.A.

Podano dalej, że 10 grudnia 2023 r. wpłynęło pismo pełnomocnika kontrolowanej, w którym wniósł o wskazanie, w jakim zakresie żądane przez organ dokumenty są związane z zakresem kontroli, w szczególności ewidencja środków trwałych. Ponadto podniósł, że organ podatkowy dokonuje błędnej wykładni przepisów Ordynacji podatkowej, w tym rozumienia art. 155 i bezprawnie wzywa stronę do złożenia wyjaśnień. Tym samym w ocenie pełnomocnika, organ dyskryminuje podatnika w zakresie jego ustawowych uprawnień, np. prawa do odmowy zeznań lub odmowy odpowiedzi na pytanie. W piśmie tym również pełnomocnik poinformował, że strona jest na etapie kompletowania dokumentacji w zakresie przeprowadzonych szkoleń i niezwłocznie po jej zebraniu przekaże organowi. W odpowiedzi NUS wskazał na podstawy prawne wystąpienia z żądaniem dostarczenia dokumentów. NUS wskazał, że kontrolujący nie otrzymali dokumentacji w zakresie przeprowadzonych szkoleń, którą pełnomocnik strony zobowiązał się przekazać.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ I instancji uznał, że w celu zweryfikowania zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2023 r. istnieje konieczność zebrania dodatkowych dokumentów oraz informacji dotyczących transakcji dokonanych przez stronę w celu ustalenia stanu faktycznego. Pomimo wystosowania przez organ kilkukrotnych wezwań do przedłożenia dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień, pełnomocnik strony nie przedłożył dokumentów oraz nie udzielił informacji niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności sprawy. W związku z tym NUS, postanowieniem z 5 stycznia 2024 r. przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2023 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. W postanowieniu wskazano przewidywany termin zakończenia weryfikacji: 29 marca 2024 r. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek zażalenia strony DIAS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Następnie w związku z brakiem odpowiedzi na kierowane do Strony, za pośrednictwem pełnomocnika szczególnego, wezwania w zakresie wyjaśnienia okoliczności przeprowadzenia transakcji z kontrahentami w kontrolowanym okresie, pismem nr [...], znak sprawy: 0221- SKP.500.46.1.2023 z 25.01.2023 r. wezwano Stronę do stawienia się w tut. Urzędzie w dniu 21.02.2024 r. o godzinie 08:00 celem złożenia zeznań w charakterze strony. W wezwaniu poinformowano o zapisach art. 159 § 1a Ordynacji podatkowej, który mówi, że strona wezwana na przesłuchanie ma prawo odmówić wyrażenia zgody na przesłuchanie i związaną z tym możliwość niestawienia się na wezwanie. Strona nie stawiła się na przesłuchanie. Pomimo wystosowania przez organ I instancji kilkukrotnych wezwań (ostatnie z dnia 14.02.2024r.) do przedłożenia dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień, pełnomocnik Strony nie przedłożył dokumentów oraz nie udzielił informacji niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności w prowadzonej sprawie. W związku z tym, wtoku prowadzonej kontroli podatkowej uznano za konieczne przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających, w tym pozyskanie dokumentów oraz wyjaśnień od kontrahentów Strony oraz przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka.

W związku z powyższym postanowieniem nr UNP: [...], znak sprawy: 0221- SKP.500.46.1.2023 z 11.03.2024 r. NUS przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2023 r. do 28.06.2024 r.

Postanowienie zostało wysłane elektronicznie na skrzynkę ePUAP pełnomocnika Kontrolowanej. W otrzymanym Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia ww. pisma (UPD) brak daty odbioru, a jako datę uznania dokumentu za doręczony wskazano 27.03.2024 r.

DIAS postanowieniem z 6 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie NUS, wskazując na konieczność podjęcia dalszych czynności dowodowych i brak współpracy ze strony Skarżącej.

Strona zaskarżyła w całości postanowienie DIAS, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, uchylenie postanowienia ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa, zasądzenie na rzecz Strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ I instancji, wydając postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, wydał je w sprzeczności z wykładnią określoną przez NSA we uchwale o sygn. akt I FPS 2/16 z 24 października 2016 r - zatem takie postanowienie jako nie przedłuża skutecznie terminu zwrotu podatku. Organ II instancji w ogóle nie dostrzegł tej wady w swoim rozstrzygnięciu. W ocenie Strony skarżącej sądy administracyjne stoją na stanowisku, że błędne lub nieprecyzyjne określenie terminu zwrotu podatku w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT powoduje wadliwość konstrukcji tego przedłużenia, w związku z czym organ odwoławczy ma obowiązek uchylić dane postanowienie w całości.

Ponadto organ wydał postanowienie w ramach kontroli podatkowej (a nie czynności sprawdzających). Organ nie określił także daty przedłużenia, wskazał jedynie że dokonuje tego przedłużenia na czas weryfikacji, podając hipotetyczną datę z jaką zamierza zakończyć to postępowanie weryfikacyjne. W oczywisty sposób takie postanowienie jest wadliwe i nie spełnia wymogów, które określił NSA w uchwale. Oznacza to, że podatnik organ jest w zawinionej zwłoce w zwrocie podatnikowi podatku. Ponadto Skarżąca powołuje się również na wyrok WSA sygn. ISA/Wr 372/23 gdzie sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, zdaniem skarżącej precyzyjne wymagania wobec wydawanych przez organy podatkowe postanowień o przedłużeniu zwrotu podatku VAT, i które jest aktualne także dla niniejszego sporu

W odpowiedzi na skargę DIAS uznał zarzuty strony skarżącej za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przy tym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle przywołanych przepisów p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie miała uzasadnionych podstaw.

Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika [...]. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, [...] urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej, stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Nie budzi w kontekście powyższego wątpliwości teza, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., w przypadku gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego), następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 o.p., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z 24 października 2016 r., I FPS 2/16, ONSAiWSA 2017, nr 1, poz. 4; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że przedłużenie terminu zwrotu, w ujęciu proceduralnym, odbywa się jedynie w przypadku, w którym zasadność zwrotu wykazanego przez podatnika jawi się organowi jako wymagająca dodatkowego zweryfikowania, a jednocześnie weryfikacja ta nie zostanie zakończona, zanim upłynie ustawowo wyznaczony termin zwrotu. Organ zaś, mając na uwadze owe wątpliwości, z tego właśnie powodu w obliczu konkretnego stanu faktycznego za zasadne uznaje skorzystanie z instytucji przedłużenia terminu. Z tych przyczyn więc przedłużenie terminu zwrotu odbywa się w tej samej procedurze czynności sprawdzających. Odnośnie do terminu przedłużenia zwrotu podatku NSA wskazał, że tylko przedłużenia według dat dają możliwość zachowania i respektowania reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął. Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Jako że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), to jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne, czyli wprost wskazywać, na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku do terminu ustawowego (lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony).

Podkreślenia wymaga, że organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego wyżej art. 87 ust. 2 u.p.t.u., powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także powinny w szczególności wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość (np. wskazać na istniejące rozbieżności, czy nieścisłości lub braki w materiale dowodowym) i wytłumaczyć dlaczego uznały, że istnieje potrzeba dalszej weryfikacji (zob. wyroki NSA: z 20 marca 2019 r., I FSK 97/19, z 2 września 2021 r., I FSK 1147/21). Tylko takie uzasadnienie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT może sprostać wymogom procesowym przewidzianym w Ordynacji podatkowej, w tym zasadzie przekonywania (art. 124 o.p.) i zasadzie budowania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), a w konsekwencji uchronić organ przed zarzutem nadużywania konstrukcji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku (zob. wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., I FSK 1287/22).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia powyższe wymogi, albowiem w sposób jasny wykazano, że dalszej weryfikacji wymagają transakcje strony choćby z M. B. i konieczne jest dokonanie analizy dokumentacji, a także przesłuchanie świadków. Organy wskazały, że na etapie prowadzenia kontroli w spółce brak jest pełnej odpowiedzi na wystosowane do strony wezwania w sprawie przedłożenia stosownych dokumentów i udzielenia pełnych wyjaśnień w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, co niewątpliwie wydłuża czynności kontrolne. Zauważyć należy, że przedłużenie terminu zwrotu podatku możliwe jest, gdy wystąpią okoliczności, które wskazują, że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika. Nie chodzi jednak przy tym o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania organ decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Zdaniem Sądu, wydając zaskarżone postanowienie organ II instancji, a wcześniej NUS spełnił wymagania określone w art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej. Organy przedstawiły bowiem w uzasadnieniach rozstrzygnięć argumenty, którymi kierowały się zajmując stanowisko w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym trafnie organy doszły do wniosku, że zasadna jest dalsza weryfikacja transakcji podatnika. W konsekwencji zatem należało stwierdzić, że organy podatkowe w sposób wystarczający wykazały, że zaszły przesłanki do zastosowania przepisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u.

Natomiast główny zarzut strony skarżącej dotyczy w zasadzie sposobu sformułowania rozstrzygnięcia przez organ I instancji, który w sentencji postanowienia wskazał: "postanawiam przedłużyć termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku [...] do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. Przewidywany termin zakończenia weryfikacji: 29.06.2024 r.". W ocenie Sądu, takie sformułowanie terminu zwrotu nadwyżki podatku wypełnia w wystarczającym stopniu wymóg wskazania konkretnej daty, do której następuje przedłużenie terminu zwrotu. Wątpliwość może budzić sformułowanie "przewidywany termin", niemniej wypada zauważyć, że każdy termin wyznaczany przez organ jest terminem przewidywanym, w tym sensie, że nie można wykluczyć, że może on ulec zmianie z różnych powodów. Użycie tego zwrotu było więc w zasadzie zbędne, ale nie naruszało prawa. Organ I instancji wskazał konkretną datę dzienną, do której przewiduje zakończenie weryfikacji rozliczenia strony w VAT, a więc wypełnił wymóg wynikający z przywołanej uchwały NSA. Rozstrzygnięcie organu I instancji jest na tyle czytelne, że nie budzi wątpliwości, do jakiego dnia termin zwrotu nadwyżki podatku został przesunięty. Z tych względów nie zasługiwał na uznanie zarzut skargi, jakoby organ I instancji podał tylko hipotetyczną datę z jaką zamierza zakończyć postępowanie. NUS nie wskazał bowiem, że zakończy weryfikację w dowolnym dniu od dnia wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT. Wskazał natomiast konkretny dzień, w którym przewiduje zakończenie weryfikacji rozliczenia podatnika w podatku od towarów i usług za kwiecień 2023 r.

Dodatkowo należy wskazać, że postanowienie organu II instancji zaskarżone w niniejszej sprawie jest kolejnym postanowieniem w sprawie przedłużenia stronie terminu zwrotu nadwyżki VAT za kwiecień 2023 r. Skarga strony na wcześniejsze postanowienie DIAS w tym przedmiocie z 21 września 2023 r. została oddalona wyrokiem WSA we Wrocławiu z 15 października 2024 r. (I SA/Wr 930/23), a skarga na postanowienie DIAS z 9 stycznia 2024 r. została oddalona wyrokiem WSA we Wrocławiu z 15 października 2024 r. (I SA/Wr 220/24). Postanowienie DIAS utrzymało w mocy postanowienie NUS, w którym przedłużono termin zwrotu podatku do 28 marca 2024 r. Natomiast postanowienie NUS z 11 marca 2024 r. (utrzymane w mocy zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem DIAS) doręczono pełnomocnikowi strony 27 marca 2024 r. Tym samym doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., bowiem doręczenie postanowienia NUS z 11 marca 2024 r. nastąpiło zanim upłynął przedłużony uprzednio termin (zob. uchwała NSA w składzie 7 sędziów z 21 września 2020 r., I FPS 1/20, ONSAiWSA 2021, nr 1, poz. 2).

Wziąwszy pod rozwagę wszystkie omówione okoliczności faktyczne i prawne oraz nie dopatrując się wskazanych w skardze nieprawidłowości, jak również innych naruszeń prawa, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.