Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 220/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 5, art, 17 par 1, art. 18
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 26 listopada 2021 r. nr 2201-IEE.711.2.267.2021.AR w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku W. N. na podstawie tytułów wykonawczych z 16 czerwca 2021 r.:

- TW4100321012167, obejmującego nieuregulowane składki na ubezpieczenia społeczne za miesiące od stycznia do kwietnia 2020 r. w łącznej wysokości należności głównej 1 468,26 zł,

- TW4100321012168, obejmującego nieuregulowane składki na ubezpieczenia społeczne za miesiące od maja do sierpnia 2020 r. w łącznej wysokości należności głównej 1 329,76 zł,

- TW4100321012169, obejmującego nieuregulowane składki na ubezpieczenia społeczne za miesiące od września do grudnia 2020 r. w łącznej - wysokości należności głównej 1 329,76 zł,

- TW1100321001894, obejmującego nieuregulowane składki na ubezpieczenia społeczne za styczeń 2021 r. w wysokości należności głównej 245,20 zł,

- TW4100321012170, obejmującego nieuregulowane składki na ubezpieczenie zdrowotne za miesiące od stycznia do kwietnia 2020 r. w łącznej wysokości należności głównej 1 449,36 zł,

- TW4100321012171, obejmującego nieuregulowane składki na ubezpieczenie zdrowotne za miesiące od maja do sierpnia 2020 r. w łącznej wysokości należności głównej 1 449,36 zł,

- TW4100321012172, obejmującego nieuregulowane składki na ubezpieczenie zdrowotne za miesiące od września do grudnia 2020 r. w łącznej wysokości należności głównej 1 449,36 zł,

- TW4100321012173, obejmującego nieuregulowane składki na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń i luty 2021 r. w łącznej wysokości należności głównej 763,62 zł.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Dyrektor Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku w oparciu o w/w tytuły wykonawcze sporządził 18 czerwca 2021 r. zawiadomienia o numerach od ZAP100321000329 do ZAP100321000336 o zajęciu wynagrodzenia W. N. za pracę w B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. G. Zawiadomienia doręczono pracodawcy zobowiązanego 29 czerwca 2021 r. Natomiast Stronie odpisy zawiadomień wraz z odpisami w/w tytułów wykonawczych doręczono 6 lipca 2021 r..

Korzystając z przysługującego prawa, pismem z 10 lipca 2021 r., przesłanym przez Platformę Usług Elektronicznych ZUS 13 lipca 2021 r., W. N. wniósł w oparciu o art. 33 u.p.e.a. zarzuty w sprawie prowadzenia na podstawie w/w tytułów wykonawczych egzekucji administracyjnej. Jednocześnie na podstawie art. 54 u.p.e.a.. Strona złożyła skargę na dokonane przez Dyrektora Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku zajęcia wynagrodzenia za pracę, wnosząc o uchylenie podjętej czynności egzekucyjnej i zakończenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W skardze będącej przedmiotu sporu w niniejszej sprawie W. N. podniósł argumenty tożsame z podniesionymi w złożonych zarzutach, m.in. fakt zapłacenia składek za lipiec i sierpień 2020 r. oraz luty 2021 r. Ponadto skarżący podniósł, że od 1 stycznia 2018 r. każdy ubezpieczony wpłaca tylko jedną składkę w miejsce trzech i przekazuje ją na wskazany numer rachunku składkowego wygenerowanego przez ZUS. W rezultacie - zastosowany przez organ egzekucyjny podział zaległości składkowych, będących przedmiotem zajęcia wynagrodzenia za pracę na części oraz zastosowanie kilku odrębnych zawiadomień jest całkowicie błędny i naruszający przepisy ustawy z 11 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw. Powyższe powoduje, że zarówno upomnienia, jak i same zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia wraz z dołączonymi do nich tytułami wykonawczymi, obarczone są poważną wadą prawną, której skutkiem powinno być umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego i uchylenie zastosowanych czynności egzekucyjnych. Wskazał, że ze ustawodawca wprowadzając zmiany w zapłacie składek ZUS zrobił to w celu uproszczenia zasad ich uiszczania, ale przede wszystkim dla ułatwienia przedsiębiorcom prowadzenia działalności gospodarczej. Nie przyznał jednocześnie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych takich uprawnień, jakie w wydanych zawiadomieniach ten sobie przypisuje, tj. dochodzenia każdej części składki w odrębnym postępowaniu egzekucyjnym. Podniósł również, że z powodu braku jakiejkolwiek informacji ze strony ZUS o zaliczeniu dokonanych wpłat tytułem należnych składek na inne należności niż wskazane w tytule przelewu, nie może stwierdzić, czy następuje to zgodnie z obowiązującymi przepisami, ani też podjąć żadnych działań zaradczych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Końcowo, powołując się na ciężką sytuację finansową i rodzinną, podniósł argument zastosowania przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń w Gdańsku zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

W dniu 13 lipca 2021 r. B. Sp. z o.o. przesłała odpowiedź na otrzymane zawiadomienia z 18 czerwca 2021 r. o zajęciu wynagrodzenia, wskazując, że skarżący jest pracownikiem zatrudnionym na umowę o pracę na czas nieokreślony, a wynikające z zawiadomień zaległości wobec ZUS będę potrącane z wynagrodzenia i przekazywane do ZUS począwszy od lipca 2021 r..

Postanowieniem nr 100300/71/2020-RED-6439 z 10 sierpnia 2021 r. Dyrektor Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od TW4100321012167 do TW4100321012173 i nr TW1100321001894.

Natomiast 12 sierpnia 2021 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie nr 100300/71/2021-RED-6658, którym oddalił wniesioną skargę na zajęcia wynagrodzenia za pracę, dokonane zawiadomieniami o numerach od ZAP100321000329 do ZAP100321000336. Postanowienie zostało doręczone 3 września 2021 r.. Na to postanowienie skarżący wniósł 10 września 2021 r. zażalenie, w którym zarzucił Dyrektorowi Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku:

-wydanie postanowienia z naruszeniem zasad praworządnego Państwa poprzez przekroczenie terminu na załatwienie sprawy określonego w art. 35 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.,

-błędne wskazanie w wydanym rozstrzygnięciu, że w dniu wystawienia tytułów wykonawczych o numerach od TW4100321012167 do TW4100321012173 i nr TW1100321001894 w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej obowiązywało Rozporządzenie Ministra Finansów z 8 sierpnia 2016 r., gdzie obowiązywało Rozporządzenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 12 stycznia 2021 r., wobec czego w/w tytuły wykonawcze nie spełniają wymagań wskazanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

-wskazanie nieprawdy, iż wierzyciel nie ma prawnych i technicznych możliwości ingerencji w treść i formę wystawianych tytułów wykonawczych,

-brak w wydanym postanowieniu odniesienia się do zarzutu niewydania postanowienia o zaliczeniu dokonanych wpłat składek,

-brak w wydanym rozstrzygnięciu jakiegokolwiek wskazania podstaw prawnych dla zasadności podziału dochodzonych należności na trzy osobne składki - wbrew zapisom ustawy z 11 lipca 2017 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw.

Postanowieniem z 26 listopada 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając na podstawie:

• art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.),

• art. 54 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.),

po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku nr 100300/71/2021-RED-6658 z 12 sierpnia 2021 r. oddalające skargę wniesioną na zajęcia wynagrodzenia za pracę, dokonane zawiadomieniami o numerach od ZAP100321000329 do ZAP100321000336, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu stwierdzono, że w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie oddalenia skargi na zajęcie wynagrodzenia za pracę, dokonane zawiadomieniami z 18 czerwca 2021 r. o numerach od ZAP100321000329 do ZAP100321000336, nie narusza prawa, a zatem brak jest podstaw, aby wyeliminować je z obrotu prawnego.

Zdaniem organu, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń w Gdańsku postanowieniem z 12 sierpnia 2021 r. trafnie rozstrzygnął w kwestii zgłoszonej skargi. Analizując dokonaną przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjną, realizowaną w stosunku do majątku strony w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę na podstawie zawiadomień o numerach od ZAP100321000329 do ZAP100321000336, Dyrektor Izby stwierdził, iż nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa. Organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony został w art. 1a pkt 12) lit. a) u.p.e.a., a jego zastosowanie regulują przepisy wskazane w art. 72 i art. 75 w/w ustawy.

Z akt sprawy wynika, iż w ramach zastosowanego przez organ pierwszej instancji środka egzekucyjnego, zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w przepisach u.p.e.a.. Organ egzekucyjny, wystawiając w dniu 18 czerwca 2021 r. zawiadomienia o numerach od ZAP100321000329 do ZAP100321000336 oraz przesyłając je do pracodawcy strony, a jego odpisy skarżący dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 u.p.e.a..

W przedmiotowej sprawie organ nie dopatrzył się również uchybień formalnych. Zawiadomienia z 18 czerwca 2021 r. zawierają wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 ustawy u.p.e.a., m.in. numery tytułów wykonawczych, kwoty należności głównej oraz okresy, za który należności została określone, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwoty naliczonych odsetek, a także kwoty kosztów egzekucyjnych - opłaty manipulacyjnej, opłaty za czynności egzekucyjne, wydatków egzekucyjnych oraz opłaty egzekucyjnej. W zawiadomieniach o zajęciu wynagrodzenia za pracę wskazano kwoty egzekwowanych odsetek oraz ich stawkę 8%, obowiązującą w dniu sporządzenia tego dokumentu. Przy czym podkreślono, że w postępowaniu skargowym nie może być badana kwestia wysokości egzekwowanych obowiązków. Odnośnie wymogów formalnych, wskazać również należy, że zawiadomienia z 18 czerwca zostały sporządzone na obowiązującym na dzień ich sporządzenia druku, tj. według wzoru zawartego w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 26).

Zauważono, że argumenty podnoszone w złożonym zażaleniu nie dotyczą w istocie samej czynności egzekucyjnej, ale dotyczą głównie prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych, które stały się podstawą do jej zastosowania. Spełnianie wymogów formalnych przez tytuły wykonawcze jest jedną z kwestii badanych w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wskazano, że kwestie prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych o numerach od TW4100321012167 do TW4100321012173 i nr TW1100321001894 były przedmiotem oceny w postanowieniu Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku nr 100300/71/2020-RED-6439 wydanym po rozpatrzeniu zarzutów złożonych pismem z 10 lipca 2021 r.. W związku z powyższym, w myśl zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu skarbowym. Argumenty w tym zakresie wykraczają poza przedmiot postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a., ponieważ kwalifikują się one jako zarzuty z art. 33 § 1 w/w ustawy.

Dyrektor Izby uznał również za prawidłowe stanowisko Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń w Gdańsku, że zajęcie wynagrodzenia za pracę dokonane zawiadomieniami z 18 czerwca 2021 r. nie miały charakteru zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zauważono, że w trakcie trwającego postępowania skarżący nie wskazał żadnego innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucję, uchylając tym samym zaskarżoną czynność egzekucyjną.

W. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 26 listopada 2021 r. nr 2201-IEE.711.2.267.2021.AR w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.

W złożonej skardze zarzucił Dyrektorowi Izby:

- bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez brak reakcji na niedotrzymanie terminu przez organ administracji publicznej, tj. Dyrektora Oddziału ZUS w Gdańsku, jednego miesiąca na załatwienie sprawy, wskazanego w art. 35 § 3 K.p.a.,

- przewlekłość prowadzonego postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez niedotrzymanie ostatecznego terminu dwóch miesięcy na załatwienie sprawy, wskazanego w art. 35 § 3 K.p.a.,

- naruszenie art. 36 K.p.a. w zw. z art. 35 § 3 K.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a., poprzez niedoręczenie w wyznaczonym terminie postanowienia o konieczności przedłużenia terminu załatwienia sprawy zgodnie z przywołanym przepisem prawa,

- naruszenie zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i poprzez swoje działanie wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa przez organ egzekucyjny i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonego postępowania egzekucyjnego, będącego przedmiotem wydanego postanowienia,

- niezastosowanie się, poprzez wydanie niniejszego postanowienia, do zasady określonej w art. 7a K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i naruszenie praw Strony jako podatnika oraz zasad państwa praworządnego, wynikających z treści wskazanych wyżej przepisów prawa,

- nieuznawanie, poprzez wydane postanowienie, ustawy z 11 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw, w związku z art. 47 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w zakresie niezgodnego z jej treścią podziału dochodzonych należności na trzy odrębne składki i narażenie tym samym skarżącego na konieczność zapłaty nieproporcjonalnie wysokich i niezgodnych z prawem kosztów egzekucyjnych,

- celowe naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa wyrażonej w art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez lakoniczność wyjaśnień przedstawionych w wydanym postanowieniu, stanowiących naruszenie praw strony, wyrażonych w art. 9 K.p.a..

W związku z powyższym skarżący wniósł o:

- uchylenie wydanego postanowienia Dyrektora tut. Izby oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS w Gdańsku,

- natychmiastowe zakończenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego z wynagrodzenia strony w związku z zaległościami składkowymi, wskazanymi w wydanym postanowieniu,

- zwrot przekazanych w trakcie prowadzonego postępowania przez pracodawcę strony środków pieniężnych,

- uznanie, że brak reakcji ze strony Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na przedłużenie terminu przekazania zażalenia przez Dyrektora Oddziału ZUS w Gdańsku miał charakter bezczynności organu nadrzędnego, zgodnie z definicją przedstawioną w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.,

- uznanie, że prowadzone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postępowanie miało charakter celowej przewlekłości, zgodnie z definicją zawartą w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.,

- uznanie, że sprawa na skutek wskazanego naruszenia przez Dyrektora Oddziału ZUS w Gdańsku terminów wskazanych w art. 35 § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., została załatwiona milcząco, zgodnie z definicją zawartą w art. 122a § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.,

- wymierzenie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz Dyrektorowi Oddziału ZUS w Gdańsku kary grzywny za bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, stosownie do przepisów p.p.s.a.,

- obciążenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kosztami postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie określonym w art. 119 pkt 3 p.p.s.a..

W ocenie Sądu, w sprawie tej nie doszło do naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 19 § 4 u.p.e.a. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, a podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

W ramach tego środka zaskarżenia można więc wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych.

Nie ulega wątpliwości, że organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony został w art. 1a pkt 12) lit. a) u.p.e.a., a jego zastosowanie regulują przepisy wskazane w art. 72 i art. 75 w/w ustawy.

Zgodnie z art. 72 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu.

Zgodnie z art. 72 § 4 jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nim w żaden inny sposób;

2) wzywa pracodawcę, aby:

a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników,

b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli;

c) poucza pracodawcę o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2.

Z akt sprawy wynika, iż organ egzekucyjny, wystawiając w dniu 18 czerwca 2021 r. zawiadomienia o numerach od ZAP100321000329 do ZAP100321000336 oraz przesyłając je do pracodawcy zobowiązanego, a jego odpisy stronie, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 u.p.e.a..

W przedmiotowej sprawie nie doszło również do uchybień formalnych. Zawiadomienia z 18 czerwca 2021 r. zawierają wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 ustawy u.p.e.a., m.in. numery tytułów wykonawczych, kwoty należności głównej oraz okresy, za który należności została określone, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwoty naliczonych odsetek, a także kwoty kosztów egzekucyjnych - opłaty manipulacyjnej, opłaty za czynności egzekucyjne, wydatków egzekucyjnych oraz opłaty egzekucyjnej. W zawiadomieniach o zajęciu wynagrodzenia za pracę wskazano kwoty egzekwowanych odsetek oraz ich stawkę 8%, obowiązującą w dniu sporządzenia tego dokumentu. Wskazać również należy, że zawiadomienia z 18 czerwca zostały sporządzone na obowiązującym na dzień ich sporządzenia druku, tj. według wzoru zawartego w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 26).

Prawidłowe jest również stanowisko, że zajęcie wynagrodzenia za pracę dokonane zawiadomieniami z 18 czerwca 2021 r. nie miało charakteru zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wskazać w tym zakresie należy, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków-środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, co jednak możliwe jest w przypadku możliwości wyboru w tym zakresie. Jest w sprawie bezsporne, że w trakcie trwającego postępowania W. N. nie wskazał żadnego innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucją.

Odnośnie natomiast podnoszonego zarzutu nierozpatrzenia przez Dyrektora Oddziału ZUS w Gdańsku sprawy w terminie wskazanym w art. 35 K.p.a., wskazać należy, że jest on chybiony, ponieważ skarga strony została przez organ egzekucyjny rozpatrzona w ustawowym terminie miesiąca. Skarga z 10 lipca 2021 r. została przesłana przez Platformę Usług Elektronicznych ZUS 13 lipca 2021 r.. Zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Tym samym, miesięczny termin rozpatrzenia skargi strony upływał 13 sierpnia 2021 r. Postanowienie oddalające skargę zostało wydane 12 sierpnia 2021 r.. Tym samym, miesięczny termin załatwienia sprawy wskazany w art. 35 K.p.a. został zachowany. Wprawdzie wysyłka w/w postanowienia nastąpiła dopiero 20 sierpnia 2021 r., jednak nie wpływa to na fakt dotrzymania przez organ pierwszej instancji ustawowego terminu załatwienia sprawy. Wskazać należy, że Dyrektor Izby wniesione zażalenie strony (wpływ do organu: 29 października 2021 r.) również rozpatrzył w miesięcznym terminie, wydając 26 listopada 2021 r. postanowienie utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zwłoka w przekazaniu przez Dyrektora Oddziału ZUS w Gdańsku zażalenia do organu, nie stanowi naruszenia terminów wskazanych w art. 35 K.p.a. określonych do załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.

Sąd ponadto wskazuje, że zawarte w skardze zarzuty dotyczące bezczynności i przewlekłości postępowania zostały rozpatrzone odrębnie, we właściwym tym sprawom trybie.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał skargę za niezasadną i nie podzielając zawartej w niej oceny co do pozostałych wymienionych podstaw wadliwości zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.