Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 690/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 4a , art. 57a , art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 169 §1, art. 14h, art. 14b § 2, art. 14b § 3, art. 14c § 1-2, art. 121 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 1 § 1, § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 3 pkt 1, 3, 9
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 45, art. 47 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1610
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Asesor sądowy WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: referent stażysta Adrian Piechota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi S. P. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 14 lipca 2023 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. S. L. S.A. zwrócił się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od nieruchomości w zakresie objęcia podatkiem od nieruchomości węzła betoniarskiego.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: w lutym 2023 r. S. L. S.A. i [...] P. O. zawarły umowę trójstronną z producentem, mającą stanowić część składową przyszłej umowy leasingu operacyjnego. Przedmiotem umowy trójstronnej było wyprodukowanie węzła betoniarskiego. W ramach trójstronnej umowy leasingu operacyjnego, która została zawarta w dniu 23 lutego 2023 r. między S. L. S.A. i [...] P. O., Finansujący (S. L. S.A.) ma udostępnić w tym roku do korzystania Maszynę Korzystającemu ([...] P. O.). Maszyna docelowo ma być umieszczana w różnych miejscach na terenie działki leżącej przy ul. [...], [...]. Maszyna będzie wykorzystywana w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę - jako przedmiot leasingu operacyjnego. Zgodnie z informacjami zawartymi w Rejestrze Przedsiębiorców K. R. S. Wnioskodawcy zawieranie umów leasingowych mieści się w zakresie jego działalności. Maszyna będzie także wykorzystywana przez korzystającego do prowadzenia działalności gospodarczej. Finansujący i korzystający są czynnymi płatnikami podatku VAT i podmiotami aktywnymi w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem wnioskodawca zamierza na podstawie umowy leasingu udostępnić korzystającemu węzeł betoniarski M. o wydajności 90 m3/h (maszynę), który będzie wykorzystywany do produkcji masy betonowej prefabrykowanej i betonu towarowego na terenie gminy [...]. Niniejszy węzeł jest maszyną, która z założenia jest przystosowana do szybkiego demontażu, transportu do nowej lokalizacji i kolejnego montażu. Podstawowymi podzespołami maszyny na podstawie specyfikacji nr [...] (będącej załącznikiem do umowy trójstronnej) są: mieszarka firmy S. ze skipem M. , wyciąg zasypowy, lej spustowy, stacja kruszyw, wagi wody i cementu, wagowy dozownik domieszek, zasobnik sterowniczy, czujnik wilgotności oraz instalacja elektryczna. Demontaż i montaż maszyny nie wymagają przeprowadzenia skomplikowanych i długotrwałych czynności, ponieważ wymienione wyżej części składowe węzła betoniarskiego stanowią jedno urządzenie techniczne zaprojektowane w taki sposób, aby możliwe było szybkie i sprawne rozmontowanie oraz ponowne złożenie. Na urządzenie składają się części stanowiące logiczną i użytkową całość. Ruchomość maszyny zapewnia rama instalacji, która stanowi wsporczą konstrukcję węzła i zapewnia jego stabilność, rama nie jest na stałe przytwierdzona do gruntu. Maszyna może służyć do produkcji masy betonowej oraz betonu towarowego w wielu miejscach. Wnioskodawca udzielił A. O. pełnomocnictwa do jego reprezentowania przed Burmistrzem Miasta i Gminy w celu złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od nieruchomości i uzyskania potwierdzenia, że maszyna nie zostanie opodatkowana podatkiem od nieruchomości. Wnioskodawca zamierza udostępnić do korzystania na podstawie umowy leasingu operacyjnego maszynę. W opisanym stanie faktycznym zadano następujące pytanie: Czy po wyprodukowaniu i udostępnieniu korzystającemu do korzystania opisana wyżej maszyna będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, tj. czy Maszyna mieści się w zakresie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którego zakres przedmiotowy został wymieniony w art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 z późn. zm.)?

Zdaniem wnioskodawcy maszyna nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ponieważ nie mieści się w zakresie przedmiotowym opodatkowania wyznaczonym przez art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Potencjalnym podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mógłby być S. L. S.A. jako właściciel Maszyny. W przedmiocie maszyny, tj. węzła betoniarskiego M., wnioskodawca zauważył, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1) budynki (pkt 2), budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Wobec braku definicji pojęcia gruntu, budynku oraz budowli w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych można spróbować posiłkować się definicjami zawartymi w ustawie Kodeks cywilny oraz Prawo budowlane. Na podstawie art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego grunt to część powierzchni ziemskiej. Przez powierzchnię ziemską w doktrynie rozumie się warstwę ziemi. Zatem bezsprzecznie węzeł nie stanowi gruntu w rozumieniu punktu 1 ustawy Prawo budowlane.

Aby rozważyć możliwość zakwalifikowania maszyny jako budynku lub jego części albo budowli bądź jej części, należy sięgnąć do art. 3 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przedstawiona w stanie faktycznym maszyna, czyli węzeł betoniarski składa się z mieszarki firmy S. ze skipem M., wyciągu zasypowego, leja spustowego, stacji kruszyw, wagi wody i cementu, wagowego dozownika domieszek, zasobnika sterowniczy, czujnika wilgotności oraz instalacji elektrycznej. Węzeł nie jest na stałe przytwierdzony do gruntu i nie posiada dachu, nie jest również odgrodzony, w związku z czym nie ma możliwości zakwalifikowania tego urządzenia jako budynku. Do rozważenia pozostaje kwestia, czy węzeł betoniarski, może mieścić się w zakresie pojęcia budowli. Przepis expressis verbis nie wymienia maszyny czy węzła betoniarskiego jako budowli ani żadnej z jego części składowej jako budowli bądź jej części. Przede wszystkim części wchodzące w skład węzła betoniarskiego nie zawierają takich elementów, które mogłyby wypełniać przesłanki zawarte w tym przepisie. Zgodnie z opisem stanu faktycznego i specyfikacją maszyny - węzeł betoniarski, nie posiada np. silosów, które mogłyby stanowić odrębny przedmiot opodatkowania. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 26 stycznia 2022 r., III FSK 2135/21 należy najpierw zbadać, czy potencjalny obiekt budowlany stanowi budynek czy budowlę, czy też w ogóle nie podlega opodatkowaniu. NSA wskazał także, że można funkcjonalną, wieloelementową całość tworzącą określony proces technologiczny, dzielić dla celów podatkowych na poszczególne obiekty budowlane. Znaczy to, że jeżeli np. silosy są częścią mobilnego węzła betoniarskiego, można je opodatkować w oderwaniu od niepodlegającego podatku od nieruchomości węzła betoniarskiego.

W niniejszym przypadku przedmiot wniosku nie posiada w swoich częściach składowych takich części, które mogłyby być opodatkowane podatkiem od nieruchomości, w szczególności nie posiada silosów ani żadnych innych zbiorników tego typu. Wnioskodawca zauważył, że gdyby nawet uznać węzeł betoniarski za budowle w rozumieniu prawa budowlanego, to nie można uznać go za budowle w rozumieniu prawa podatkowego. Na podstawie wyroku T. K. z dnia 13 września 2011 r. P 33/09 nie można postawić znaku równości między pojęciem budowli w myśl prawa budowlanego oraz prawa podatkowego, ze względu na zakaz stosowania analogii na niekorzyść podatnika w prawie podatkowym. Zdaniem Wnioskodawcy węzeł betoniarski należy traktować jako maszynę w rozumieniu rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn, które stanowi w § 3 pkt 1 ppkt a, że maszyna to zespół wyposażony lub który można wyposażyć w mechanizm napędowy inny niż bezpośrednio wykorzystujący siłę mięśni ludzkich lub zwierzęcych, składający się ze sprzężonych części lub elementów, z których przynajmniej jedna jest ruchoma, połączonych w całość mającą konkretne zastosowanie. Wnioskodawca wskazał, że maszyna składa się z wielu podzespołów/elementów wymienionych wyżej (w stanie faktycznym), które pełnią określone funkcje użytkowe w połączeniu z innymi elementami. Ta współpraca elementów ma prowadzić do funkcji użytkowej, jaką ma być wytwarzanie przez węzeł masy betonowej czy betonu.

Elementy składowe węzła można jednocześnie zdemontować bez naruszania całości konstrukcji i zamontować ponownie, a celem działania wszelkich elementów składowych jest produkcja masy betonowej oraz betonu. Stąd węzeł betoniarski stanowi maszynę w rozumieniu prawa podatkowego, w związku z czym nie mieści się w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zakresem przedmiotowym opodatkowania są objęte grunty, budynki oraz budowle, a będąca przedmiotem niniejszego wniosku maszyna - węzeł betoniarski, nie wypełnia desygnatu definicji ani gruntu, ani budynku, ani budowli.

Zdaniem Wnioskodawcy węzeł betoniarski stanowi rzecz - ruchomość w rozumieniu art. 45 Kodeksu cywilnego, zatem nie jest na stałe związana z gruntem. W każdej chwili można ją rozmontować i przenieść w inne miejsce. Zgodnie z pojęciami zawartymi w Słowniku Języka P. budowla "to coś, co zostało wybudowane", a maszyna stanowi "urządzenie zawierające mechanizm lub zespół współdziałających mechanizmów, służących do wykonywania określonej pracy". Węzeł betoniarski nie został wybudowany, tylko wytworzony. Nie jest nawet na stale przytwierdzony do gruntu, nie może więc wypełniać tej funkcji. Węzeł wypełnia natomiast słownikową definicję maszyny.

Wnioskodawca przytoczył, że przedmiotowa sprawa była rozstrzygana m.in. przez Burmistrza [...] w interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2016 r. (sygn. [...]), w której to Burmistrz potwierdził, że węzeł betoniarski nie mieści się w zakresie przedmiotowym podatku od nieruchomości, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Zdaniem wnioskodawcy ostatnia seria wyroków korzystnych dla podatnika, tj. wyrok T. K. z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. SK 48/15 czy wspomniany wyżej wyrok N. S. A. z dnia 26 stycznia 2022 r. III FSK 2135/21 zakończyła niekorzystaną dla podatnika linię orzeczniczą oraz interpretacyjną (m.in. wyrok I SA/Łd 772/19 WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2020 r.).

Wobec powyższego wnioskodawca stwierdził, że maszyna będąca przedmiotem wniosku nie mieści się w zakresie przedmiotowym podatku od nieruchomości i wniósł o uwzględnienie jego stanowiska w tym zakresie. W ocenie wnioskodawcy, maszyna nie jest gruntem, budynkiem ani budowlą, nie zawiera w sobie także elementów, które mogłyby wypełniać definicję gruntu, budynku bądź budowli, zatem wnioskodawca nie widzi podstaw do objęcia maszyny zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości. Wnioskodawca oświadczył, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.

Interpretacją indywidualną z dnia 14 lipca 2023 roku, nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy.

W ocenie organu interpretacyjnego dla istnienia obowiązku podatkowego znaczenie ma nie tyle fakt funkcjonalnego (gospodarczego) powiązania zespołu obiektów, ile ocena czy poszczególne elementy takiego ciągu produkcyjnego, stanowią jeden przedmiot materialny, samoistny pod względem technicznym (jedną rzecz). Jak wskazał w wyroku z dnia 26 stycznia 2022 r. w sprawie o sygnaturze akt III FSK 2135/21 N. S. A. "(...) uznać należy, że o identyfikowaniu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, jako jednego obiektu budowlanego, w przypadku złożonych konstrukcji gospodarczych, decydować winno to czy wszystkie jej elementy składają się na jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz. Dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stosując posiłkowo (co jak powyżej wskazano niekiedy jest konieczne) uregulowanie art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.), będzie przez to należało rozumieć obiekt wyodrębniony spośród innych obiektów, który umożliwia samoistne potraktowanie go jako przedmiotu opodatkowania. Jeżeli zostanie stwierdzone, że jest on budynkiem, wówczas podstawę opodatkowania stanowić będzie powierzchnia użytkowa, zaś w przypadku uznania za budowlę, jego wartość. Aby dany obiekt mógł zostać uznany za przedmiot opodatkowania, musi mieć postać materialną oraz cechować się samoistnością, czyli takim zindywidualizowaniem i wyodrębnieniem od innych obiektów, że w stosunku do niego spełnione będą kryteria umożliwiające ustalenie "podstawy opodatkowania.".

Przedmiotowy węzeł betoniarski nie stanowi maszyny, a więc nie mają zastosowania zapisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn, bowiem węzeł betoniarski stanowi budowlę. Na zmianę kwalifikacji przedmiotowego węzła betoniarskiego, nie może wpłynąć eksponowana cecha jego "mobilności", gdyż jak wynika z konstrukcji tej instalacji, nie odnosi się ona do sposobu jego działania, ale potencjalnej możliwości przemieszczenia w inne miejsce, gdzie będzie użytkowana w sposób stacjonarny. Taka cecha nie powoduje zmiany kwalifikacji obiektu. Kwestia "trwałego związania z gruntem" w ujęciu cywilistycznym i w ujęciu wypracowanym dotychczas w judykaturze w sprawach z zakresu prawa budowlanego i prawa podatkowego nie są tożsame.

W ocenie organu węzeł betoniarski M. nie stanowi budynku tylko budowlę wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - wolnostojącą instalację przemysłową i jako taki podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Przedmiotowy węzeł betoniarski stanowi jeden przedmiot materialny, samoistny pod względem technicznym (jedną rzecz) - wolno stojącą instalację przemysłową będącą budowlą. Na przedmiotowy obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tj. na przedmiotowy węzeł betoniarski składają się : mieszarka firmy S. ze skipem M., wyciąg zasypowy, lej spustowy, stacja kruszyw, wagi wody i cementu, wagowy dozownik domieszek, zasobnik sterowniczy, czujnik wilgotności oraz instalacja elektryczna. Wyżej wymienione elementy stanowią części składowe jednej rzeczy. Wyżej wymienione elementy zostały powiązane fizycznie i funkcjonalnie tak, że tworzą razem gospodarczą (użytkową) całość. Węzeł ma służyć do produkcji masy betonowej oraz betonu towarowego. Przy czym jeżeli poszczególne elementy węzła są powiązane fizycznie i funkcjonalnie tak, że tworzą razem gospodarczą całość, to stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość tą można było fizycznie łatwo rozdzielić. Nie zmienia to jednak okoliczności, że mamy do czynienia z odrębnym przedmiotem materialnym, podlegającym odrębnemu opodatkowaniu.

Pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r. S. L. S.A. wniósł do W. S. A. w Poznaniu skargę na interpretację indywidualną Burmistrza Gminy [...] z dnia 14.07.2023 r. [...] zaskarżając ją w całości z uwagi na przyjęcie, iż mobilny węzeł betoniarski mieści się w zakresie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70). Zaskarżonej interpretacji spółka zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa postępowania podatkowego. tj.:

1. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540) - poprzez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób, który nie budzi zaufania do organów podatkowych, w szczególności poprzez zignorowanie przez organ utrwalonej linii orzeczniczej w przedmiocie niedopuszczalności opodatkowania mobilnego węzła betoniarskiego jako całości oraz wydanie interpretacji indywidualnej, która w swojej treści jest niespójna i wewnętrznie sprzeczna; ewentualnie, z ostrożności procesowej:

2. art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540) - poprzez niewezwanie skarżącej do uzupełnienia ewentualnych braków w stanie faktycznym, jeżeli od tych informacji organ uzależniał uznanie stanowiska skarżącej za prawidłowe bądź nieprawidłowe.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: dopuszczenie się przez organ błędnej wykładni i (ewentualnie, z ostrożności procesowej) oceny co do zastosowania prawa materialnego:

1. art. 1a ust. l pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zakwalifikowanie węzła betoniarskiego jako obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego podczas gdy nie wypełnia on desygnatów obiektu budowlanego, a sam przepis został uznany przez T. K. za niezgodny z Konstytucją;

2. art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie mobilnego węzła betoniarskiego za budowlę w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, podczas gdy nie stanowi on budowli w rozumieniu w/w ustawy;

3. art. b. art. 3 pkt 9 ustawy Praw budowlane poprzez błędne uznanie, że węzeł betoniarski stanowi urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, podczas gdy stanowi on maszynę niezwiązaną z obiektem budowlanym;

4. art. 45 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, tj. poprzez uznanie, że zakwalifikowanie węzła betoniarskiego jako ruchomości powoduje potraktowanie go jako samodzielnego przedmiotu opodatkowania, podczas gdy takie stanowisko nie znajduje żadnego oparcia w obowiązujących przepisach prawa;

5. art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że mobilny węzeł betoniarski jako całość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, podczas gdy nie mieści się on w zakresie przedmiotowym podatku od nieruchomości. ewentualnie, z ostrożności procesowej;

6. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art, la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 3 Prawo budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, tj. stwierdzenie, że mobilny węzeł betoniarski jako całość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, podczas gdy nie mieści się on w zakresie przedmiotowym podatku od nieruchomości i nie stanowi budowli.

W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "P.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. W myśl z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca zakwestionowała interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 14 lipca 2023 r., sygn. akt [...] w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od nieruchomości.

Ustosunkowując się do kwestii prawidłowości dokonanej w niniejszej sprawie prawnopodatkowej kwalifikacji opisanego węzła betoniarskiego należy stwierdzić, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem zasadne jest stanowisko organu. W ocenie Sądu niezasadne okazały się zarzuty naruszenia dotyczące błędnej wykładni i oceny przepisów prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do postanowień art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 14c § 1-2 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Istotą interpretacji indywidualnej jest więc rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania wyłącznie w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r. II FSK 40/16).

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca oczekiwała potwierdzenia czy przedstawione zdarzenie przyszłe - wyprodukowanie i udostępnienie do korzystania węzła betoniarskiego M. wywoła powstanie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości. Jak wynika z wniosku skarżąca wystąpiła o interpretację normy prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka przedstawiła stan faktyczny w sposób, który umożliwiał na jego podstawie sformułowanie stanowiska co do kwalifikacji prawnej w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. We wniosku o interpretacje wskazano części składowe węzła betoniarskiego : mieszarka firmy S. ze skipem M., wyciąg zasypowy, lej spustowy, stacja kruszyw, wagi wody i cementu, wagowy dozownik domieszek, zasobnik sterowniczy, czujnik wilgotności oraz instalacja elektryczna. Skarżąca wskazała, że demontaż i montaż węzła nie wymagają przeprowadzenia skomplikowanych i długotrwałych czynności, ponieważ wymienione wyżej części składowe węzła betoniarskiego stanowią jedno urządzenie techniczne zaprojektowane w taki sposób, aby możliwe było szybkie i sprawne rozmontowanie oraz ponowne złożenie. Węzeł betoniarski nie jest na stałe związany z gruntem. Na urządzenie składają się części stanowiące logiczną i użytkową całość. Celem działania wszelkich elementów składowych jest produkcja masy betonowej oraz betonu. Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyraźnie zaznaczyła, iż węzeł betoniarski będący przedmiotem wniosku o interpretację nie posiada w swoich częściach składowych takich części, które mogłyby być opodatkowane podatkiem od nieruchomości, w szczególności nie posiada silosów ani żadnych innych zbiorników tego typu. W tym kontekście organ interpretacyjny uwzględnił przywołany stan faktyczny będący podstawą do wydania indywidualnej interpretacji w przedmiotowej sprawie i uznał, iż wyczerpująco przedstawiono zdarzenie przyszłe dla zajęcia stanowiska w sprawie jego kwalifikacji prawnej i nie było potrzeby wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia opisu ocenianego zdarzenia.

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 70 t.j.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowalnego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W rozumieniu zatem art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlami są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowo wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyrok z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 635/08). Zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć - każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Stosownie do treści art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć - urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W przedmiotowej sprawie nie było wątpliwości, że węzeł budowlany nie stanowi budynku lub jego części na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych gruntu. Przedmiotowy węzeł budowlany został zakwalifikowany przez organ interpretacyjny jako budowla związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). W przedmiotowej sprawie mamy bowiem do czynienia z obiektem budowlanym wymienionym w katalogu budowli zawartych w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, mianowicie określonym jako wolnostojąca instalacja przemysłowa, który w ten sposób podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Przy odkodowaniu występujących na gruncie prawa podatkowego pojęć, sięgnąć należy niekiedy do tożsamych pojęć występujących w innych gałęziach prawa. Dostrzegając konieczność posiłkowania się pewnymi rozwiązaniami przyjętymi między innymi na gruncie prawa cywilnego, należy zwrócić uwagę na kwestię autonomii prawa podatkowego w stosunku do innych dziedzin prawa, a zwłaszcza zakresu tej autonomii. W literaturze podkreśla się, że stanowi ona swego rodzaju kompromis pomiędzy zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy, a jego niezależnością w obrębie tego systemu, głównie zaś w stosunku innych dziedzin prawa, również należących do systemu prawa publicznego sensu largo (por. M. Zirk-Sadowski, Problem autonomii prawa podatkowego w świetle orzecznictwa NSA, Kwartalnik Prawa Podatkowego, 2001, nr 2, s. 39-58; R. Mastalski, Autonomia prawa Podatkowego a spójność i zupełność systemu prawa, "Przegląd Podatkowy" 2003, nr 10, s. 12, A. Gomułowicz [w:] A. Gomułowicz, J. Małecki, Podatki i prawo podatkowe, W. 2002, s. 136 i n). Zatem z jednej strony autonomia prawa podatkowego oznacza, że nawet w przypadku identycznego zdefiniowania pewnych pojęć w innych dziedzinach prawa, ich znaczenie na gruncie prawa podatkowego może być różne (por. uchwała NSA z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt III FPS 1/21). Z drugiej strony, sądy administracyjne, stosując w konkretnych sprawach podatkowych konstrukcje, które nie zostały zdefiniowane w prawie daninowym, niejednokrotnie wprost odwołują się do ich wymowy wypracowanej m.in. w prawie cywilnym (np. uchwała NSA z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt II FPS 5/16 i zawarte w niej rozważania dot. spółki cywilnej). W końcu wbrew nazwie daniny – "podatek od nieruchomości", jego przedmiotem opodatkowania nie są objęte tylko nieruchomości, albowiem opodatkowaniu tym podatkiem podlegają również budowle, które (w zależności od ich rodzaju) można identyfikować podwójnie (jako nieruchomość albo ruchomość). Ocena znaczenia poszczególnych wyrażeń użytych w ustawie podatkowej, tożsamych z wypowiedziami w prawie prywatnym czy w innych dziedzinach prawa publicznego, powinna uwzględniać kontekst systemowy wewnętrzny, istotę podatkowych rozwiązań legislacyjnych, w konfrontacji z wszystkimi elementami konstrukcyjnymi podatku i funkcją jaką ma on wypełniać.

Skoro odwoływanie się do związku funkcjonalnego w przedmiotowej sprawie było niedopuszczalne, w konsekwencji uznało należy, że o identyfikowaniu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, jako jednego obiektu budowlanego, w przypadku złożonych konstrukcji gospodarczych, decydować powinno to czy wszystkie opisane w sprawie elementy składają się na jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny – rzecz. Dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stosując posiłkowo (co jak powyżej wskazano niekiedy jest konieczne) uregulowanie art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm. – dalej: k.c.), będzie przez to należało rozumieć obiekt wyodrębniony spośród innych obiektów, który umożliwia samoistne potraktowanie go jako przedmiotu opodatkowania. Aby dany obiekt mógł zostać uznany za przedmiot opodatkowania, musi mieć postać materialną oraz cechować się samoistnością, czyli takim zindywidualizowaniem i wyodrębnieniem od innych obiektów, że w stosunku do niego spełnione będą kryteria umożliwiające ustalenie podstawy opodatkowania. Inaczej mówiąc, jeden przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowić może tylko to, co wchodzi w skład tego przedmiotu materialnego i nie może być od niego odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego lub odłączanego (art. 47 § 2 k.c., por też uchwała NSA z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt III FPS 1/21). W ujęciu cywilistycznym, o tym czy określone elementy stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej rozstrzyga obiektywna potrzeba gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania, która może być zależna od aktualnie panujących poglądów i uwarunkować technicznych. Jeśli poszczególne części danego urządzenia są powiązane fizycznie i funkcjonalnie tak, że tworzą razem gospodarczą całość, to stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość tę można było fizycznie łatwo rozdzielić (por. W. Pawlak (w) J. Gudowski (red), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 1, nb 4, LEX WKP 2021). W doktrynie prawa cywilnego prezentowany jest też pogląd, że określony przedmiot staje się częścią składową rzeczy, jeżeli jest z nią powiązany w sensie fizycznym, gospodarczym i funkcjonalnym, przy czym chodzi tu o połączenie dokonane w stopniu trwałym (por. m.in. E. G., Kodeks cywilny. Komentarz, red. E. G., P. Machnikowski, W. 2019 r, s. 110 i przytoczona tam literatura). Powyższe zapatrywania można odpowiednio zastosować do ustalenia, co składa się na konkretny obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu w rozumieniu ustawy podatkowej. Nie zmienia to jednak okoliczności, że nadal mamy do czynienia z odrębnym przedmiotem materialnym, podlegającym odrębnemu opodatkowaniu, zaś wyżej opisane przesłanki, pozwolą jedynie na zidentyfikowanie co w skład takiego przedmiotu (rzeczy złożonej) wchodzi.

W świetle powyższego za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 45 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, tj. poprzez uznanie, że zakwalifikowanie węzła betoniarskiego jako ruchomości powoduje potraktowanie go jako samodzielnego przedmiotu opodatkowania. Organ w tym względzie przyjął, iż wszystkie elementy węzła betoniarskiego stanowią jedną fizyczną i użytkową całość o określonej funkcji gospodarczej wskazując, iż dla istnienia obowiązku podatkowego znaczenie ma przede wszystkim ocena czy poszczególne elementy ciągu produkcyjnego stanowią jeden przedmiot materialny, samoistny pod względem technicznym (jedną rzecz), a nie ich funkcjonalne (gospodarcze) powiązanie. Czym innym jest natomiast połączenie odrębnych przedmiotów materialnych (w tym również rzeczy złożonych) w jeden ciąg technologiczny (produkcyjny). Nawet jeżeli poszczególne pod względem fizycznym obiekty, z których każdy spełnia cechy pozwalające uznać go za odrębny przedmiot opodatkowania, są wykorzystywane do osiągnięcia konkretnego celu gospodarczego i z tego powodu zostały funkcjonalnie połączone (np. za pomocą rur, kabli, szyn, taśmociągów), nie można tworzyć z ich sumy jednego przedmiotu opodatkowania, w rozumieniu art. 2 ust 1 u.p.o..l. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby bowiem do wyodrębnienia przedmiotu opodatkowania, nie ze względu na jego fizyczne właściwości, lecz z uwagi na połączenia techniczno – użytkowe odnoszące się do przesłanki funkcjonalności, co jest niedopuszczalne. Dla organu z punktu widzenia obowiązku podatkowego, znaczenie miało tylko uznanie, że poszczególne elementy takiego ciągu produkcyjnego, stanowią jeden przedmiot materialny, samoistny pod względem technicznym (jedną rzecz). Takiej kwalifikacji w przedstawionym stanie faktycznym dokonał organ. Wprawdzie we wniosku o interpretację wymieniane zostały poszczególne obiekty, jako odrębne przedmioty (rzeczy), jednak przy określeniu przedmiotu opodatkowania, potraktowane zostały one jako jedność stanowiącą jeden obiekt budowlany ("węzeł betoniarski") jako całość będący przedmiotem opodatkowania. Argumentacja organu podatkowego nie została oparta na związku funkcjonalnym, który nie może mieć znaczenia dla istnienia powinności podatkowych, tylko na kwalifikacji węzła betoniarskiego jako jednego obiektu budowlanego opodatkowanego jako budowla.

Zdaniem Sądu organy dokonały prawidłowej kwalifikacji spornego węzła betoniarskiego jako budowli, choć uzasadnienie decyzji w tym zakresie pozostawiać pewien niedosyt to kwalifikacja tego obiektu jako budowli nie narusza art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1, 3 i 9 Prawa budowlanego. Zgodzić się należy z organami, że zgodnie z art. 3 ust 3 Prawa budowlanego, węzeł betoniarski należy traktować jako budowlę i rozpatrywać jako jedną całość. Węzeł betoniarski, stanowi budowlę i jako budowla powinien być zakwalifikowany na gruncie przepisów o podatku od nieruchomości. Takie uwagi dotyczące węzła budowlanego pozostają aktualne, jeżeli chodzi także o tzw. mobilny węzeł betoniarski. Na zmianę kwalifikacji przedmiotowego węzła mobilnego, nie może wpłynąć eksponowana w skardze cecha jego "mobilności", gdyż nie odnosi się ona do sposobu jego działania, ale potencjalnej możliwości przemieszczenia w inne miejsce, gdzie będzie użytkowana w sposób stacjonarny. Taka zaś cecha nie powoduje sama przez się zmianę kwalifikacji obiektu. Mobilny węzeł betoniarski stanowi zatem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego i powinien zostać zakwalifikowany jako "wolno stojącą instalacja przemysłową" o której mowa w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Na zakwalifikowanie przedmiotowego węzła jako budowli, nie miała wpływu cecha jego "mobilności". Organ podatkowy zasadnie przyjął, że przedmiotowy węzeł betoniarski po jego wyprodukowaniu i udostępnieniu stanowić będzie budowlę, która będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Obiektywne cechy danego obiektu odnoszone do tych obiektów wymienionych w katalogu budowli powinny decydować o ich prawnopodatkowej kwalifikacji, a nie to, czy obiekt o takiej nazwie został w tym katalogu wymieniony.

Skarżąca wyraziła również pogląd, że "węzeł betoniarski stanowi maszynę w rozumieniu prawa podatkowego, w związku z czym nie mieści się w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z uwagi na jego złożoną i niejednolitą konstrukcję, nie sposób twierdzić w tym wypadku, że zespół ten powinien być zakwalifikowany jedynie jako jedna "maszyna". Organ podatkowy w sposób prawidłowy nie zgodził się w tym względzie z kwalifikacją spółki uznając, iż węzeł betoniarski stanowi wolnostojącą instalację przemysłową - budowlę wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, i jako taki podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a zatem nie może być kwalifikowana do definicji maszyny w rozumieniu rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn, która pozostaje bez znaczenia dla opodatkowania węzła betoniarskiego podatkiem od nieruchomości.

W zaskarżonej interpretacji organ interpretacyjny wskazał, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, urządzenie techniczne mieści się w katalogu budowli i jako takie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ale nie uznał, że węzeł betoniarski stanowi urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym. W ocenie organu podatkowego, węzeł betoniarski stanowi wolnostojącą instalację przemysłową - budowlę wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i jako taki podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nieuzasadniony pozostaje zatem zarzut błędnej wykładni i oceny co do zastosowania prawa materialnego - art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że węzeł betoniarski stanowi urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym. Reasumując za mieszczące się w granicach obowiązującego prawa należało uznać twierdzenie organu interpretacyjnego, że przedmiotowy węzeł budowlany stanowi jeden przedmiot materialny, samoistny pod względem technicznym (jedną rzecz) - wolno stojącą instalację przemysłową będącą budowlą, podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Odrebnego wyjaśnienia wymaga odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisów prawa postępowania podatkowego tj. art. 121 § l w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540) poprzez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób, który nie budzi zaufania do organów podatkowych, w szczególności poprzez zignorowanie przez organ utrwalonej linii orzeczniczej w przedmiocie niedopuszczalności opodatkowania mobilnego węzła betoniarskiego jako całości oraz wydanie interpretacji indywidualnej, która w swojej treści jest niespójna i wewnętrznie sprzeczna. W tym zakresie strona skarżąca nie wskazała na czym polega rzekoma niespójność i wewnętrzna sprzeczność zaskarżonej interpretacji. W konsekwencji nie można zweryfikować takich twierdzeń strony skarżącej. Skarżąca oparła zarzut prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie w sposób, który nie budzi zaufania do organów podatkowych, na rzekomym zignorowaniu przez organ utrwalonej linii orzeczniczej w przedmiocie niedopuszczalności opodatkowania mobilnego węzła betoniarskiego jako całości, zignorowaniu głosu Burmistrza [...] w interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2016 r., wyroku T. K. z dnia 13 grudnia 2017 r. SK 48/15 czy wyroku N. S. A. z dnia 26 stycznia 2022 r. III FSK 2135/21 oraz w nie odniesieniu się do przedstawionych przez Skarżącą orzeczeń i interpretacji, które potwierdzały przyjęte przez nią stanowisko.

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W świetle powyższych przepisów, które nakładają na organy podatkowe obowiązki działania w zaufaniu do podejmowanych działań procesowych, nie mieści się obowiązek odniesienia się do każdego stanowiska z orzecznictwa czy literatury przytoczonego przez stronę skarżąca we wniosku o interpretację. W tym sensie organ interpretacyjny nie zignorował poglądów zawartych przez stronę skarżącą, a jedynie zaprezentował własne stanowisko w sprawie na poparcie którego przywołał argumentację zawartą w innych orzeczeniach sądów administracyjnych. Nie można uznać, że organ zignorował utrwaloną linię orzecznicza w przedmiocie niedopuszczalności opodatkowania mobilnego węzła betoniarskiego jako całości, skoro w obrocie prawnym funkcjonują różne poglądy, a strona skarżąca również miała wątpliwości interpretacyjne składając wniosek o dokonanie interpretacji obowiązujących przepisów prawnych względem zaprezentowanego stanu faktycznego, który nie był w żaden sposób identyczny z sytuacjami zaprezentowanymi w przywołanych przez stronę skarżąca orzeczeniach odnoszących się do różnych stanów faktycznych będących przedmiotem decyzji wymiarowych. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ nie zignorował także wyroku NSA z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt III FSK 2135/21, uwzględniając częściowo zawartą w nim argumentację. Nie można również skutecznie zarzucać organowi zignorowania wyroku T. K. z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15, w którym stwierdzono, że art. la ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. la ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji R. P.. Orzeczenie to wykluczało uznania za budowlę obiektu spełniającego ustawowe kryteria budynku. Wykładnia art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przyjęta przez organ interpretacyjny nie pozostawała zatem w sprzeczności z przywołanym orzeczeniem T. K..

W rozpoznawanym przypadku organ wydając zaskarżoną interpretację, dokonał analizy opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego (wszystkich jego elementów) oraz obowiązujących przepisów uznając stanowisko strony za nieprawidłowe. Organ wprawdzie nie przedstawił rozbudowanego uzasadnienia podjętego stanowiska w przedmiotowej sprawie, ale samo uzasadnienie nie było kwestionowane przez stronę skarżąca w zarzutach podniesionych w przedmiotowej skardze. Okoliczność, że organ nie podzielił stanowiska strony skarżącej zaprezentowanego we wniosku i wydał interpretację inną niż oczekiwała strona skarżącą nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie stanowiska organu spełniało wymogi, o których stanowi art. 14c § 1-2 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie stanowiska organu pozwala ustalić przesłanki, jakimi się kierował organ podatkowy wydając zaskarżoną interpretację, jest zwięzłe, wyczerpujące co do oceny wszystkich istotnych dla sprawy argumentów wnioskodawcy.

W skardze podniesiono również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 169 §1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez niewezwanie skarżącej do uzupełnienia ewentualnych braków w stanie faktycznym, jeżeli od tych informacji organ uzależniał uznanie stanowiska skarżącej za prawidłowe bądź nieprawidłowe. W tym względzie należy ponownie podkreślić, że w ramach postępowania interpretacyjnego organ podatkowy nie prowadzi postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, lecz dokonuje wyłącznie oceny zdarzenia przedstawionego przez wnioskodawcę. Organ podatkowy, wydając interpretację, powinien ograniczyć się wyłącznie do stanu faktycznego wskazanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa. Obowiązkiem organu interpretacyjnego nie jest ocena ustaleń wskazanych w stanie faktycznym, a wyłącznie ocena skutków podatkowych tego, czy opisany przypadek będzie wiązał się z powstaniem obowiązku podatkowego, czy też nie. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że w tej sprawie nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Organ wydający interpretację ogranicza się do oceny okoliczności podanych we wniosku i w stosunku do tych tylko okoliczności organ wyraża następnie swoje stanowisko. Przy czym, każda sprawa interpretacyjna jest indywidualna, jest autonomiczna względem innych spraw interpretacyjnych.

W ocenie Sądu argument opierający się na wydaniu interpretacji bez wystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego nie mógł stanowić podstawy do uchylenia interpretacji. W postępowaniu o wydanie interpretacji organ ogranicza się do dokonania subsumcji przedstawionego przez stronę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyny, dla których w określonym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) dany przepis ma zastosowanie. Organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia.

Reasumując, należy stwierdzić, że postępowanie prowadzone przez Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 17 kwietnia 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie objęcia podatkiem od nieruchomości węzła betoniarskiego M. należało zatem uznać za przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w całości.