Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 875/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 60  ust 1 w związku z art. 53 ust 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa [...] wystąpił do [...] Konserwatora Zabytków o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...]-[...]-[...] na terenie [...] w W., stosownie do przepisu art 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami).

Postanowieniem z dnia [...] września 201Or. nr [...][...] Konserwator Zabytków, odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Organ nadzoru orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji celem ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Konserwator Zabytków wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., którym ponownie odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] Konserwator Zabytków, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta W., postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r, odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego przy ul. [...], na działce nr Ew. [...] w obrębie [...]-[...]-[...] na terenie [...] w W. Stanowisko organu ochrony zabytków pierwszej instancji zostało uzasadnione potrzebą ochrony układu urbanistycznego i zespołu budowlanego osiedla [...], którego integralną część stanowi posadowiony na działce przy ul. [...] przedwojenny budynek. Przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy zakłada rozbiórkę tego obiektu.

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. W.S. wniósł zażalenie na postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2011 r., podnosząc, iż obecnie istniejący na nieruchomości budynek podlegał wielu przebudowom i adaptacjom, m.in. w części przyziemia dostosowano lokale do funkcji użytkowej (sklepy) oraz dokonano przekształceń we wnętrzach, wydzielając odrębne mieszkania dla dwóch rodzin. Ponadto, żalący wskazał iż organ pierwszej instancji nie odniósł się do nieruchomości położonych obok, to jest [...] nr [...],[...],[...], na których nie ma żadnego śladu z historycznej zabudowy.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia W.S. na postanowienie nr [...][...]Konserwatora Zabytków, odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...]-[...]-[...] na terenie [...] w W. - działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zmianami), art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. postanowił utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż postępowanie zażaleniowe w sprawie odmowy uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego przy ul. [...] w W. prowadzone było przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dwukrotnie. W ocenie organu wartość planowanego do rozbiórki budynku przy ul. [...] wynika z faktu, iż stanowi on przykład przedwojennej zabudowy osiedla i przynależy do zespołu budowlanego [...], zachował pierwotne gabaryty oraz cechy stylowe architektury modernistycznej. Budynek stanowi świadectwo historii zabudowy osiedla w okresie międzywojennym i obrazuje tendencje panujące w ówczesnym ruchu budowlanym. Dlatego też w przekonaniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w omawianym przypadku [...] Konserwator Zabytku słusznie przedłożył interes społeczny nad interes strony, odmawiając uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. W.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia .

Dodatkowo skarżący podtrzymał i uzupełnił skargę w piśmie z dnia [...] października 2012r. W pierwszej kolejności skarżący zakwestionował upoważnienie ustawowe organów konserwatorskich do opiniowania decyzji przez konserwatora w okresie od grudnia 2008 r. do [...] czerwca 2010 r., podnosząc iż od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz przez czas jego trwania aż do [...] czerwca 2010 r. nie istniały podstawy prawne do uzgadniania czy opiniowania decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej przedmiotowej nieruchomości z konserwatorem zabytków. Ani bowiem sama nieruchomość ani również obszar, na którym się ona znajduje nie były objęte żadną formą ochrony konserwatorskiej przewidzianą w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Skarżący wskazał, że jako strona był poprzez cały ten czas opiniowania pozbawiony możliwości zaskarżenia działań konserwatora. Formalnie nie przybierały one bowiem postaci postanowienia (zgodnej z art. 106 k.p.a.) a zwykłego pisma kierowanego do organu. Przy tym organ traktował opinię de facto jako uzgodnienie, co oznacza, iż powinna ona mieć formę postanowienia, na które stronie przysługiwałoby zażalenie zgodnie z art. 103 § 3 k.p.a.

Dopiero po uchwaleniu nowelizacji ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i jej wejściu w życie w dniu 5 czerwca 2010 r. organ uzyskał możliwość uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy z konserwatorem zabytków w odniesieniu już nie tylko do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, ale także ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Jednocześnie, zgodnie z art. 8 ustawy zmieniającej, do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z konserwatorem zabytków w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie zabytków przekazanym wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) zgodnie z art. 7 ustawy zmieniającej.

Zdaniem skarżącego wówczas organ rozpoczął dalsze przeciąganie postępowania, przystępując do ustalenia organu właściwego do uzgodnienia, którym ostatecznie był znowu [...] Konserwator Zabytków. Powyższe ustalenia zajęły organowi kolejne 3 miesiące (wniosek o uzgodnienie został wystosowany do [...] Konserwatora w dniu [...] czerwca 2010 r., a postanowienie konserwatora wydane dopiero [...] września 2010 r. dotarto do organu zapewne jeszcze parę dniu później). Co więcej, w trakcie tego procesu wymiany korespondencji organy dokonały kolejnych naruszeń. W ocenie skarżącego bowiem nawet jeśli uznać, iż wadliwie złożony przez organ wniosek o uzgodnienie został konwalidowany najpierw w dniu [...] lipca 2010 r. w zakresie generalnej dopuszczalności uzgadniania, a następnie w momencie uzupełnienia przez organ wniosku o uzgodnienie w dacie wpływu tj. [...] września 2010 r., to doszło do naruszenia procedury uzgodnieniowej z uwagi na kolejną okoliczność, tj. przekroczenie 2- tygodniowego terminu na zajęcie przez konserwatora stanowiska, który termin to wynika z treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. W niniejszej sprawie uzgodnienie dokonane postanowieniem Nr [...] wydanym przez [...] Konserwatora Zabytków z upoważnienia Prezydenta W. nastąpiło z przekroczeniem 2-tygodniowego terminy. Data wskazana na ww. postanowieniu konserwatora to [...] września 2010 r., przy czym ostateczną datą wpływu po uzupełnieniu wniosku od organu był, jak wynika z treści postanowienia, [...] września 2010 r. Mając na uwadze, iż konserwator przygotował postanowienie pod sam koniec 2-tygodniowego terminu, zapewne nie zdołał w terminie doręczyć go organowi. Jak natomiast wskazuje doktryna, organ uzgadniający jest zobowiązany przedstawić swoje stanowisko niezwłocznie (czyli natychmiast), gdy to możliwe - bez zbędnej zwłoki. Nie może to jednak nastąpić później niż w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia mu żądania, gdyż po tym terminie, zgodnie z art. 53 ust 5 u.z.p. uzgodnienie uważa się za dokonane. Powyższe oznacza, iż organ uzgadniający ma 2 tygodnie na przedstawienie swojego stanowiska, tj. na doręczenie organowi postanowienia wydanego w procedurze uzgodnieniowęj.

Wobec tego organ prowadzący postępowanie powinien był uznać, iż uzgodnienie zostało dokonane zgodnie z art. 53 ust. 5 zd. 2 u.p.z.p. Dalsze uzgadnianie decyzji o warunkach zabudowy z konserwatorem było wobec tego bezprzedmiotowe, gdyż uzgodnienie uważa się w niniejszej sprawie za dokonane.

Skarżący wskazał, że kolejne wydawane w sprawie postanowienia [...] Konserwatora na skutek ich uchylania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego również wydawane zostały z uchybieniem dwutygodniowego terminu.

Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącego całokształt działania zarówno organu jak i konserwatora w niniejszej sprawie wskazuje na brak rzetelnej merytorycznej analizy, a jedynie na formalne działania pozorne, Które tylko przedłużają postępowanie. Kolejne postanowienia [...] Konserwatora Zabytków niewiele się od siebie różnią w treści, i to mimo, iż Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylając kolejne postanowienia wskazywał na konieczność uzasadnienia zasadności ochrony konserwatorskiej budynku znajdującego się na nieruchomości skarżącego.

Skarżący podkreślił, że układ urbanistyczny, zespół budowlany nie jest wpisany do rejestru zabytków, a zamieszczony został w wykazie mającym stanowić podstawę do utworzenia gminnej ewidencji zabytków. Go więcej jednak, na co zwrócił również uwagę Minister, sam budynek nie został umieszczony w wykazie obiektów przeznaczonych do ujęcia w gminnej ewidencji, mimo, iż inne budynki przy ul. [...] posiadają indywidualny wpis w tym wykazie. Jak wskazał Minister, tłumaczenie organu jakoby brak zamieszczenia w wykazie wynikał z przeoczenia spowodowanego pośpiechem jest niezasadne.

W ocenie skarżącego w żadnym z postanowień konserwator nie wskazał, że budynek posadowiony na jego nieruchomości miałby być cennym, zachowanym czy najbardziej reprezentatywnym obiektem. Wynika to z prostej przyczyny, budynek tych przesłanek po prostu nie spełnia. Konserwator przygotował pewien zestaw sformułowań, który zaczął za każdym razem przytaczać, po tym jak Minister nakazał mu wyjaśnienie, dlaczego mój budynek miałby być istotny w układzie. Należy bowiem podkreślić, że w początkowych opiniach i postanowieniach konserwatora zawarte były jedynie ogólne informacje odnoszące się do układu.

Skarżący podkreślił, iż odzyskał budynek dopiero w 2008 r., a w okresie od 1948 r. jego administratorem było miasto, które zakwaterowało w nim cztery rodziny. Wszystkie adaptacje, które doprowadziły do utraty historycznych elementów zostały dokonane w okresie, gdy administratorem budynku było miasto. Miasto zezwoliło na dobudówki, dodatkowe otwory wejściowe, wykucia w ścianie nośnej, zamurowanie okna, wyburzenie kaflowych piecy, zniszczenie cokołu, o którym pisze konserwator i wycięcie jego fragmentów, oraz funkcjonowanie dwóch sklepów w części przyziemia. Skarżący wskazał, iż rozważał remont, dokonał wielu analiz, z których wynika, że budynek nie nadaje się do remontu i nie jest to rozwiązanie celowe w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.).Oceniając zaskarżone postanowieniem oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymując postanowienie [...] Konserwatora Zabytków, odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, przy ul. [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...]-[...]-[...] na terenie [...] w W. -nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 tej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 201Or. Nr 75 poz.474), do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 mniejszej ustawy. Art.7 stanowi, iż w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wojewódzki konserwator zabytków przekaże wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) i staroście wykaz zabytków, o których mowa w art. 1 pkt 5 lit. b niniejszej ustawy oraz wykaz zabytków nieruchomych wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków.

Bezsporne jest, iż teren układu urbanistycznego i zespołu budowlanego osiedla [...], na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, umieszczony został w wykazie zabytków nieruchomych przeznaczonych do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków, spełniającym wymogi art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

Rolą organów konserwatorskich jako organów uzgadniających było zatem dokonanie oceny zamierzenia określonego w projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez pryzmat obowiązujących przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz walorów zabytkowego obszaru czy obiektu.

Stosownie do treści art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad

zabytkami historyczny układ urbanistyczny to przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg, natomiast historyczny zespół budowlany (art. 3 pkt 13) stanowi powiązaną przestrzennie grupę budynków wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Ochrona historycznego zespołu budowlanego polega na zachowaniu najcenniejszych elementów tego zespołu, wyodrębnionych ze względu na wspólne cechy, formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Istotne dla zachowania walorów zabytkowych historycznego zespołu budowlanego jest utrzymanie spójnego wyglądu całego zespołu pod względem kompozycji i wystroju elewacji jego elementów czy zachowanie jednolitości użytych materiałów.

Organy konserwatorskie odmawiając uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [...] w obrębie [...]-[...]-[...] przy ul. [...] stwierdziły, że istniejący budynek mieszkalny przy ul. [...] stanowi integralny element zabytkowego układu urbanistycznego i zespołu budowlanego osiedla [...] a jego najcenniejszą wartością jest autentyzm. Podkreślono także, iż osiedle, na którego terenie usytuowany jest ww. budynek, jest jednym z najlepiej zachowanych osiedli domów jednorodzinnych zrealizowanych w okresie XX-lecia międzywojennego, zachowało oryginalny układ ulic, większość pierwotnych podziałów parcelacyjnych, przebieg przyulicznej linii zabudowy, proporcje pomiędzy zielenią, zabudową i otwartą przestrzenią a także większość oryginalnej zabudowy mieszkalnej, drewnianej i murowanej, wzniesionej w latach 30. XX w. reprezentującej architekturę modernistyczną. Nieruchomość przy ul. [...] stanowi przykład zachowanej pierwotnej parceli wraz z zabudową z okresu powstania osiedla. Budynek prezentuje typowe cechy architektury modernistycznej lat 30. XX w.: kompozycję opartą na zasadzie zestawienia brył, płaskie dachy, okno "termometr", elewacje pozbawione detalu architektonicznego, cokół wykończony płytkami klinkierowymi (obecnie pomalowany). [...] Konserwator Zabytków stwierdził, że planowana inwestycja przyczyni się do umniejszenia walorów zabytkowych osiedla, pozbawiając go jednego z autentycznych elementów a tym samym jest niedopuszczalna z konserwatorskiego punktu widzenia.

W ocenie orzekających w sprawie organów wartość planowanego do rozbiórki budynku przy ul. [...] wynika z faktu, iż stanowi on przykład przedwojennej zabudowy osiedla i przynależy do zespołu budowlanego [...], zachował pierwotne gabaryty oraz cechy stylowe architektury modernistycznej. Budynek stanowi świadectwo historii zabudowy osiedla w okresie międzywojennym i obrazuje tendencje panujące w ówczesnym ruchu budowlanym.

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego, w tym ww. karty ewidencyjnej domu przy ul. [...], organy konserwatorskie stanęły na stanowisku, iż obiekt ten przynależy do zespołu budowlanego [...]i uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, zakładającego jego rozbiórkę, stanowiłoby uszczerbek dla walorów zabytkowych tego zespołu. Cechami wyróżniającymi zespół budowlany [...]są: czas powstania, modernistyczna stylistyka, związek z ruchem budowlanym w latach 30. XX wieku. Obiekt stanowi świadectwo rozwoju i historii zabudowy ówczesnych terenów podmiejskich oraz tendencji panujących wówczas w ruchu budowlanym.

Wobec powyższego nie można uznać, iż organy konserwatorskie przekroczyły przyznane im uprawnienia uznając, iż budynek przy ul. [...], stanowi cenny element zabytkowego układu urbanistycznego i zespołu budowlanego osiedla [...].

Odnosząc się do zarzutów skargi, iż budynek z uwagi na remonty i przebudowy stracił swoją wartość, Sąd uznał że nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż obiekt utrzymał cechy stylowe a stopień zachowania oryginalnej substancji zabytkowej jest znaczny. Dotychczas dokonane przekształcenia obiektu dotyczą przede wszystkim podziału wnętrz, mającego na celu wtórne wydzielenie lokali mieszkalnych, zamurowania okna w elewacji frontowej, zamurowania okna w dobudówce na parterze od strony ogrodu czy przekształcenia otworu drzwiowego. Taki zakres przekształceń nie ma istotnego znaczenia dla zachowania wartości zabytku rozumianego jako zespół budowlany i układ urbanistyczny osiedla. Ponadto, negatywne przekształcenia zarówno układu urbanistycznego, jak i historycznego zespołu budowlanego, nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla dalszych działań, skutkujących obniżeniem walorów zabytkowych tego terenu.

Skarżący podnosił także, że budynek z uwagi na skalę dewastacji nie nadaje się do remontu i zamieszkania. Zgodzić należy się jednak z Ministrem, iż z załączonej do akt karty ewidencyjnej budynku oraz ekspertyzy technicznej nr [...] omawianego budynku mieszkalnego, wykonanej na zlecenie skarżącego W.S. przez inżyniera budownictwa lądowego Z.S. w lipcu 2011 r., nie wynika brak możliwości przeprowadzenia prac remontowych obiektu. W konkluzji ww. ekspertyzy zawarto postulat wyłączenia budynku z użytkowania z powodu m.in, braku właściwej wentylacji pomieszczeń, miejscowego niebezpiecznego zarysowania ścian konstrukcyjnych, nadmiernego ugięcia stropów nad piwnicami oraz zagrzybienia tynków.

Odnosząc się do zarzutu, iż do dnia [...] lipca 2010 r., tj. do dnia przekazania wykazu, który stanowił podstawę do utworzenia gminnej ewidencji zabytków, nie było żadnych podstaw do opiniowania przez konserwatora decyzji o warunkach zabudowy, a organ przez ponad 1.5 roku podejmował bezprawne działania, przedłużające postępowanie, wstrzymujące wydanie decyzji, działając na moją szkodę skarżącego zauważyć należy, iż okoliczności te nie mają wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia . Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca umożliwia stronom wpływanie na prowadzone przez organy postępowanie, które pomimo upływu ustawowych terminów nie podejmują stosownych działań. Stosownie do treści przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stronie po wykorzystaniu drogi administracyjnej służy prawo wniesienia skargi na bezczynność, a od 11 kwietnia 2011r. skargę można wnieść również na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej. Z akt administracyjnych oraz stanowiska skarżącego nie wynika, aby korzystał z przysługujących mu uprawnień do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Podkreślenia wymaga, iż oceniane przez Sąd postanowienia wydane zostały po uchwaleniu nowelizacji ustawy o ochronie zabytków ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i jej wejściu w życie w dniu 5 czerwca 2010 r. Na podstawie znowelizowanych przepisów organy konserwatorskie uzyskały możliwość uzgadniania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy z konserwatorem zabytków w odniesieniu już nie tylko do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ale także ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Ponadto stosownie do treści art. 8 ustawy zmieniającej do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z konserwatorem zabytków w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie zabytków przekazanym wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) zgodnie z art. 7 ustawy zmieniającej. Wobec powyższego nie można uznać, iż organy konserwatorskie wydając zaskarżone postanowienia działały bez ustawowego umocowania .

Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącego odnośnie wydania postanowienia z dnia [...] września 2010 r. z uchybieniem 2- tygodniowego terminu wynikającego z unormowań zawartych w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Jak wynika z akt sprawy wniosek o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy po uzupełnieniu braków formalnych przedłożony został [...] Konserwatorowi Zabytków w dniu [...] września 201Or. Postanowienie Konserwatora wydane zostało w dniu [...] września 2010 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż postanowienie doręczone zostało zastępcy Burmistrza [...] w dniu [...] września 2010 r. A zatem postanowienie zostało wydane i doręczone przed upływem 2 tygodni. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku uchylenia postanowienia przez organ odwoławczy zastosowanie znajdują już ogólne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące terminów załatwiania spraw.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.