Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 201/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3; art. 2 ust. 1 pkt 2; art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b i lit. e.
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2024 r. nr SKO.4140.622.2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ozorkowa z dnia 28 września 2023 r. w przedmiocie ustalenia G. S. wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2023 rok w kwocie 55.114,00 zł z tytułu nieruchomości położonej w O. przy ul. [...], [...], [...], [...], działki nr [...], [...], [...], [...] i [...] i przy ul. [...], działki nr [...] i [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Burmistrz Miasta Ozorkowa decyzją z dnia 28 września 2023 r. ustalił G. S. wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2023 r. w kwocie 55.114,00 zł, opodatkowując podatkiem od nieruchomości 5.064,00 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 1.638,78 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle od wartości 175.248 zł, a podatkiem rolnym 0,1393 ha gruntów ornych.

Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wskazało, że z wypisów z ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla przedmiotowej nieruchomości wynika, że G. S. w 2023 roku był właścicielem lub użytkownikiem wieczystym następujących nieruchomości położonych w O. ul. [...], [...], [...], [...], [...]:

I) Grunty:

- o powierzchni 473 m2 (działka [...], ul. [...], własność; oznaczona w ewidencji gruntów symbolem użytku Bi -inne tereny zabudowane)

- o powierzchni 481 m2 (działka [...], ul. [...], własność; oznaczona w ewidencji gruntów symbolem użytku Bi -inne tereny zabudowane)

- o powierzchni 965 m2 (działka [...], ul. [...], własność; oznaczona w ewidencji gruntów symbolem użytku Bi -inne tereny zabudowane)

- o powierzchni 1174 m2 (działka [...], ul. [...], użytkowanie wieczyste; oznaczona w ewidencji gruntów symbolem użytku Bi-inne tereny zabudowane)

- o powierzchni 1971 m2 (działka [...], ul. [...], użytkowanie wieczyste; oznaczona w ewidencji gruntów symbolem użytku Bi -inne tereny zabudowane). Łącznie powierzchnia ww. gruntów to 5.064 m2 - taka powierzchnia gruntów wynika także ze złożonej Informacji IN-1;

- o powierzchni 0,0115ha (działka [...], ul. [...], własność, użytek rolny, RIVb)

- o powierzchni 0,0586ha (działka [...], ul. [...], własność , użytek rolny, RIVb)

- o powierzchni 0,0692ha (działka [...], ul. [...], własność , użytek rolny, RHIa )

Łącznie powierzchnia ww. gruntów: 0.1393ha. Informacji w sprawie podatku rolnego strona nie złożyła.

W dalszej części uzasadnienia organ zauważył, że w trakcie kontroli podatkowej nieruchomości, zakończonej dnia 25 lipca 2017 roku protokołem kontroli podatkowej nr [...], ustalono że ww. działki tworzą jedną całość, są ogrodzone i niezabudowane. Z uwagi na fakt działki nr [...]i [...] to grunty sklasyfikowane rolniczo i nie zostały one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, zgodnie z art. 1 u.p.r. zostały one opodatkowane podatkiem rolnym. Dlatego też organ pierwszej instancji opodatkował podatkiem rolnym 0,1393 ha gruntów ornych klasy IIIa i IVb.

II) Budynki:

- o powierzchni zabudowy 654m2 (na działce [...] i [...], dwukondygnacyjny)

- o powierzchni zabudowy 264m2 (na działce [...] i [...], jednokondygnacyjny)

- o powierzchni zabudowy 677m2 (na działce [...], jednokondygnacyjny)

- o powierzchni zabudowy 79m2 (na działce [...], dwukondygnacyjny).

Organ, odnosząc się do powierzchni użytkowej budynków wskazał dalej, że w złożonej do organu I instancji informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych strona wykazała do opodatkowania łączną powierzchnię użytkową budynków 1.557,25 m2. Tymczasem w ostatecznej decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 r . została przyjęta do opodatkowania powierzchnia użytkowa budynków — 1.557,44m2 (różnica 0,19m2 ), zaś w ostatecznych decyzjach ustalających łączne zobowiązanie pieniężne za 2018 r. i 2019 r. została przyjęta do opodatkowania powierzchnia użytkowa budynków — 1.638,78m2 (różnica w stosunku do roku 2017 - 81,34m2 , która odpowiada części budynku zwanego "łącznikiem", posadowionego na działce [...], którego budowę zakończono w 2017r.). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie (w tym w szczególności: informacji strony o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1-od roku 2020 - na podstawie protokołu kontroli podatkowej z dnia 25 lipca 2017r., protokołu oględzin z dnia 14 lutego 2017r., decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z dnia 4 stycznia 2018r. Nr 2/2018, rejestru gruntów i budynków) ustalono powierzchnie użytkową budynków posadowionych na działkach nr [...] i [...] w następujący sposób:

1) budynek dwukondygnacyjny usytuowany na działce nr [...] i [...] o powierzchni zabudowy 654m2 sklasyfikowany jako zbiorniki, silosy i budynki magazynowe; o powierzchni użytkowej 698,19m2 (protokół oględzin z dnia 14.02.2017),

2) dwa budynki jednokondygnacyjne usytuowane odpowiednio na działce nr [...] i [...] o łącznej powierzchni zabudowy 264m2 (102m2 i 162m2 ) sklasyfikowane odpowiednio jako budynki transportu i łączności oraz pozostałe budynki niemieszkalne: o łącznej powierzchni użytkowej 225,59m2 .

Na podstawie obmiarów poczynionych w toku kontroli (vide protokół oględzin z dnia 14.02.2017) oraz biorąc pod uwagę wyjaśnienia strony organ I instancji ustalił, iż ww. budynki dotyczą jednego projektu i tego samego pozwolenia na budowę. Budynki te stanowią:

- garaż z podwójnymi wrotami o powierzchni użytkowej 44,80m2

- garaż - magazyn o powierzchni użytkowej 137,67m2

- budynek gospodarczy o powierzchni użytkowej 43,12 m2 .

3) budynek jednokondygnacyjny usytuowany na działce nr [...] o powierzchni zabudowy 677m2 sklasyfikowany jako zbiorniki, silosy i budynki magazynowe; o powierzchni użytkowej 598.80m2 (vide protokół oględzin z dnia 14.02.2017),

4) budynek dwukondygnacyjny (zwany "łącznikiem") usytuowany na działce nr [...] o powierzchni zabudowy 79m2 sklasyfikowany jako budynki biurowe; o powierzchni użytkowej 116,20m2 (vide pomiar wg protokołu oględzin z dnia 14.02.2017, str. 3 protokołu). Organ wyjaśnił przy tym, że ww. budynek w dniu zakończenia kontroli nie widniał w ewidencji gruntów i budynków - został do niej dopisany w dniu 24 października 2017 r. na podstawie Operatu Pomiarowego [...]. Ponadto decyzją Nr 2/2018 z dnia 4 stycznia 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu udzielił G. S., na jego wniosek z dnia 4 grudnia 2017 r . pozwolenia na użytkowanie tego budynku wskazując, że dotyczy on powierzchni użytkowej według zatwierdzonego projektu budowlanego (136,17m2). Dostrzegając dwa ww. różne obmiary powierzchni użytkowej jako podstawę opodatkowania przyjęto rzeczywistą powierzchnię przemierzoną w toku czynności kontrolnych (116, 20m2), a nie projektowaną przez Inwestora. Z wypisu z kartoteki budynków dla przedmiotowego budynku w rubryce "rok zakończenia budowy" wskazano rok 2017.

Biorąc powyższe pod uwagę budynek ten podlega, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), dalej: u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w całości co najmniej od 1 stycznia 2018 roku (w rozliczeniu za 2017 r. w odniesieniu do tego budynku opodatkowano jego część — 34,86m2 , tj. część faktycznie wówczas użytkowaną; 34,86 + 81,34 = 116,20).

W związku z powyższym łączna powierzchnia użytkowa wszystkich budynków do opodatkowania łącznym zobowiązaniem pieniężnym wynosi 1.638.78m2 (698,19 + 225,59 + 598,80 +116,20).

W zakresie opodatkowania budowli organy przyjęły ich wartość z ostatecznych i prawomocnych decyzji dotyczących strony za lata wcześniejsze, wynikającą uprzednio z ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa działającego pod famą PPHU A. wynoszącą 175.248,00 zł:

1) ogrodzenie terenu hurtowni ul. [...](poz. 17 ewidencji) - 15.904,75 zł;

2) budowla ogrodzenia zwiększenie wartości (poz. 85 ewidencji) - 352,45 zł,

3) plac manewrowy utwardzenie i modernizacja (poz. 86 ewidencji) -49.090,77 zł,

4) parking +ogrodzenie-inwestycja w obcych gruntach (poz. 87 ewidencji) - 73.433.99 zł,

5) brama ogrodzeniowa (poz. 110 ewidencji) -16.422,92 zł,

6) zwiększenie wartości środka -wylewka pod kostkę (poz. 137 ewidencji) -9.800,00 zł

7) kostka brukowa na plac manewrowy zwiększenie (poz. 142 ewidencji) - 931,20 zł,

8) kostka brukowa na plac manewrowy - zwiększenie (poz. 148 ewidencji) - 9312,00 zł.

Strona nie zgłosiła do opodatkowania budowli z poz. 17, 85 i 87 o łącznej wartości 89.691.19 zł wyjaśniając w szczególności, iż uległy likwidacji. Bez odpowiedzi pozostały wezwania organu I instancji do przedstawienia dowodów fizycznej likwidacji w odniesieniu do budowli w postaci parkingu i ogrodzenia- inwestycja w obcych gruntach (poz. 87 ewidencji) - 73.433,99 zł. Strona nie przedstawiła więc dowodów, wskazujących jakie zmiany w zakresie budowli nastąpiły i w związku z tym, jak wpłynęło to na jej wartość przyjętą jako podstawa opodatkowania w niniejszej sprawie.

W świetle powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, zaś organ odwoławczy te ustalenia zaakceptował, że ww. grunty, budynki i budowle położone w O. przy ul. [...], [...], [...], [...] (działki [...], [...] , [...], [...] i [...]) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez stronę i jako takie podlegają opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla tychże przedmiotów, a grunty położone w O. przy ul. [...] (działki [...] i [...]) podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym.

Organ stwierdził, że G. S. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe A.. Strona prowadzi działalność gospodarczą w szczególności w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a także sprzedaży hurtowej i detalicznej napoi alkoholowych, bezalkoholowych, papierosów i innych. O związaniu przedmiotowych nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą strony świadczą zaś ustalenia wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego potwierdzające, że cała nieruchomość wchodzi w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa prowadzonego przez stronę pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno[?]Handlowo-Usługowe A..

Końcowo organ podkreślił, że zagadnienie związania ww. gruntów, budynków i budowli położonych w O. przy ul. [...], [...], [...], [...] (działki [...], [...], [...], [...] i [...]) z prowadzeniem działalności gospodarczej przez stronę a tym samym prawidłowość zastosowanej stawki przez organy było już przedmiotem analizy sądów administracyjnych rozpatrujących skargi na decyzje za lata 2012-2017, gdzie stany faktyczne spraw były niemal identyczne ze stanem faktycznym niniejszej sprawy.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2024 r. G. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie:

1. art. 1a ust. 1 pkt 3; art. 2 ust. 1 pkt 2; art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i e u.p.o.l. oraz art. 120. art. 121 § 1-2, art. 122, art. 124, art. 127, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: O.p., poprzez opodatkowanie garaży jako budynków związanych z działalnością gospodarczą podczas, gdy powinny one stanowić przedmiot opodatkowania jako budynki pozostałe;

2. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 120, art. 121 § 1-2, art. 122, art. 124. art. 127 O.p., ponieważ w zaskarżonej decyzji brak jest uzasadnienia faktycznego dla przyjętego przez organ rozstrzygnięcia;

3. art. 200 § 1 O.p. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 O.p. poprzez niewyznaczenie Stronie terminu na zapoznanie i wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który by uzasadniał wyeliminowanie jej z obrotu.

Zasadniczym przedmiotem sporu w tej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości usytuowanych na działce [...] w miejscowości O. przy ulicy [...],[...],[...],[...] budynków: garażu z podwójnymi wrotami o powierzchni użytkowej 44,8 m2, garażu-magazynu o powierzchni użytkowej 137,67 m2 oraz budynku gospodarczego o powierzchni użytkowej 43,12 m2. Według oceny organów obiekty te powinny być opodatkowane stawką podatku jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, zdaniem strony – stawka jak dla budynków pozostałych.

Rację w tym sporze należy przyznać organom podatkowym.

W kontekście powyższego wskazać należy, że w myśl art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. - grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 lit. b) oraz budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art.67 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo Budowlane (Dz.U z 2021 roku poz.2351 ze zmianami), lub ostateczna decyzja organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich część z użytkowania (art.1a ust.2a pkt.pkt 1-3 u.p.o.l).

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 roku, w sprawie SK 39/19 stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Jednocześnie zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, co prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznał za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał upatruje w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.

Pogłębioną analizę stanu prawnego i orzecznictwa, po wydaniu powołanego wyżej wyroku oraz wcześniejszego wyroku z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 TK., przedstawił NSA w Warszawie w wyroku z 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 4061/21 (orzeczenia sądów administracyjnych dostępne poprzez CBOSA publ. baza). Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku sformułował warunki, które winny być spełnione, aby można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) uznać za związane z działalnością gospodarczą:

1) nieruchomości wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Sąd podziela ocenę organów podatkowych, że kwestia związku spornych budynków z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego została prawomocnie rozstrzygnięta przez Sądy Administracyjne, które uznały, że wszystkie grunty, budynki i budowle stanowiące własność skarżącego, a położone w O. przy ulicy [...], [...], [...], [...] (działki [...], [...],[...],[...] i [...]) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ( wyroki te dotyczyły zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2012-2017: I SA/Łd 343/19 – I SA/Łd 349/19 – skargi podatnika zostały oddalone, każdy z tych wyroków był poddany kontroli instancyjnej przez NSA, a skargi kasacyjne oddalone – III FSK 2117/21 – III FSK 2118/21, III FSK 2126/21 – III FSK 2131/21)

Prawdą jest, że zarzuty zawarte w skargach od rozstrzygnięć w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2012-2017 nie koncentrowały się na opodatkowaniu owych trzech budynków, o których jest wyżej mowa, niemniej zgodnie z art.134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną, z zastrzeżeniem art.57a. Brak związania sądu pierwszej instancji zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art.1 § 2 u.s.a ) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej, nawet wówczas, gdy w skardze pominięto pewne zarzuty lub podstawy prawne. Oznacza to, że kwestia opodatkowania spornych budynków stawką podatku od nieruchomości dla budynków związanych z działalnością gospodarczą została prawomocnie przesądzona. Co istotne od czasu rozstrzygnięcia spraw skarżącego za lata 2012-2017 stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Trafnie organ odwoławczy powołał się na protokół z kontroli z dnia 25 lipca 2017 roku oraz na dokumentację zdjęciową sporządzona w dniach 7 i 10 lipca 2023 roku. Z dowodów tych wynika, że sporne budynki znajdują się na terenie nieruchomości położonej w O. przy ulicy Kolejowej [...], [...], [...], [...], która jest w całości wykorzystywana w działalności gospodarczej skarżącego i wszystkie znajdujące się na niej budynki oraz budowle. Z protokołu kontroli podatkowej z dnia 25 lipca 2017 roku wynika ponadto, że oba garaże (garaż z podwójnymi wrotami i garaż-magazyn) znajdujące się na działce [...] były wynajmowane przez skarżącego firmie B. (str.11 protokołu). Uwzględniając, że działalność gospodarcza strony ujawniona w CEIDG obejmuje wynajem i zarządzanie nieruchomościami, to wynajęcie obu budynków firmie B. realizowało wskazany w ewidencji rodzaj działalności prowadzonej przez G. S.. Zakładając nawet, że obecnie budynki te nie są wynajmowane żadnemu przedsiębiorcy, nie oznacza, że utraciły przymioty zdatności do wynajmu. Skarżący żadnej takiej okoliczności zresztą nie powołał, forsował za to pogląd, że sporne budynki pełnią funkcję pomocniczą w prowadzonej przezeń działalności gospodarczej. W związku z tym należy wskazać, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zna pojęcia "budynku pomocniczego w działalności gospodarczej". Natomiast w sensie logicznym i znaczeniowym budynek pomocniczy służący działalności gospodarczej, to budynek z tą działalnością związany. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że sporne budynki zostały zakwalifikowane jako budynki transportu i łączności oraz niemieszkalne, objęte były jednym projektem oraz pozwoleniem na budowę. Jak się wydaje nie ma potrzeby rozwijania twierdzenia, że łączność i transport są elementami działalności gospodarczej, także skarżącego, który oprócz najmu zajmuje się także zarządzeniem nieruchomościami oraz sprzedażą hurtową i detaliczną napoi alkoholowych i bezalkoholowych oraz papierosów. Reasumując tę część rozważań, w ocenie sądu nie jest uzasadniony zarzut skargi oparty o treść art.1a ust.1 pkt.3, art.2 ust.1 pkt.2 i art. 5 ust.1 pkt.2 lit.b i e u.p.o.l, podobnie jak zarzuty procesowe akcentujące braki postępowania dowodowego oraz wadliwość uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji (art.210 § 1 pkt.6 i § 4 O.p, art.120, art.121 § 1 i 2, art.122, art.124 i art.127 O.p). Organy w tej sprawie zgromadziły materiał dowodowy (zresztą z udziałem skarżącego), który pozwalał na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych także w zakresie opodatkowania spornych budynków. Z kolei uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają wskazanie dowodów oraz ustalonych na ich podstawie faktów i przekonujące motywy dla których organy opodatkowały wszystkie budynki znajdujące się na działkach stanowiących własność skarżącego (albo oddanych w użytkowanie wieczyste) położonych w O. przy ul. [...], [...], [...], [...] stawką podatku właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

Zasadny jest zarzut naruszenia art. 200 § 1, art.120, art.121 § 1, art.122 i 123 § 1 o.p ze względu na niewyznaczenie przez organ podatkowy II instancji siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Niemniej uznanie tego zarzutu za uzasadniony nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 200 § 1 o.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując w skardze zarzut naruszenia art. 200 § 1 o.p. strona nie może jedynie ograniczyć się do odnotowania takiego naruszenia, lecz powinna wykazać związek naruszenia np. z niewyjaśnieniem okoliczności sprawy (np. wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r., III FSK 1350/21). Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 200 § 1 o.p. nie mógł odnieść oczekiwanego skutku, gdyż nie wykazano, by Skarżący został pozbawiony prawa do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia skargi nie wynika, by Skarżący chciał przedstawić odmienną od dotychczasowej ocenę materiału, czy wnioskował o przeprowadzenie nowych dowodów. Burmistrz Miasta Ozorkowa postanowieniem z 30 sierpnia 2023 r. wyznaczył skarżącemu siedmiodniowy terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, postanowienie to zostało doręczone stronie. Na etapie postępowania odwoławczego nie przeprowadzono nowych dowodów. Autor skargi, poza ogólnym wskazaniem na brak możliwości wyrażenia stanowiska, co do niekompletności materiału dowodowego w sprawie, nie wskazał jakie twierdzenia i wnioski zamierzał złożyć korzystając z siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 200 § 1 o.p.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art.151 P.p.s.a należało skargę oddalić

db