Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 36/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Maciej Gapski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2024 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku A. Z. z 22 stycznia 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wójta Gminy do załatwienia wniosku A. Z. z 22 stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Wójta Gminy na rzecz A. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 22 stycznia 2024 r. A. Z. (skarżąca) zwróciła się do Wójta Gminy (organ) o udostępnienie kopii dokumentów, poświadczonych za zgodność z oryginałem, związanych z realizacją inwestycji drogowo-chodnikowych na ulicach D. , T. i W. w miejscowości K., w gminie K..

We wniosku skarżąca zażądała przesłania na jej adres:

1) dokumentacji projektowej podstawowej z naniesionymi zmianami oraz dodatkowej, jeśli została sporządzona w trakcie realizacji umowy;

2) szczegółowych specyfikacji technicznych (podstawowych z umowy i ewentualnie uzupełniających lub zamiennych);

3) umów cywilnoprawnych z osobami trzecimi;

4) umowy na wykonanie przedsięwzięcia pod nazwą: "Przebudowa dróg gminnych Nr [...] (ul. T. ), Nr [...] (ul. D. ) i Nr [...] (ul. W. ) w miejscowości K.".

5) protokołów z narad i ustaleń;

6) projektu planu finansowego budowy (kosztorys);

7) dzienników budowy;

8) protokołu zmian powykonawczych projektu;

9) wyników pomiarów kontrolnych;

10) geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej;

11) faktury rozliczeniowej;

12) protokołu odbioru końcowego robót.

Ponadto skarżąca zażądała udzielenia jej informacji, czy opisana inwestycja została już zakończona oraz odebrana, a jeżeli nie, to na jakim jest etapie i kiedy planowany jest ostateczny odbiór.

Pismem z 5 lutego 2024 r. (doręczonym skarżącej 8 lutego 2024 r.) Wójt Gminy przekazał kopie dokumentacji w postaci:

1) dokumentacji projektowej;

2) specyfikacji technicznej;

3) umowy z wykonawcą zadania;

4) kosztorysu ofertowego;

5) inwentaryzacji powykonawczej;

6) faktury VAT;

7) protokołu odbioru końcowego.

Skarżąca wniosła, 7 lutego 2024 r., skargę na bezczynność organu w związku z nierozpoznaniem jej wniosku z 22 stycznia 2024 r. W skardze zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1, ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1, ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.). W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o zobowiązanie Wójta Gminy do rozpoznania wniosku z 22 stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca podniosła w uzasadnieniu skargi, że pomimo upływu 14-dniowego terminu, nie otrzymała żądanej informacji publicznej, ani pisma informującego o powodach tego opóźnienia oraz terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na udostępnienie żądanej informacji publicznej. Wyjaśnił, że odpowiedź na wniosek została ukończona i podpisana 6 lutego 2024 r., zaś 7 lutego 2024 r. nadana za pośrednictwem poczty. Organ nie poinformował skarżącej o opóźnieniu, ponieważ planował udzielić informacji w ustawowym terminie, jednak na skutek nagromadzenia rozpatrywanych spraw oraz z przyczyn organizacyjnych termin ten nie został dotrzymany.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z 22 stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 u.d.i.p.). Natomiast bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, gdy podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach tej ustawy. Nie udostępni więc informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) bądź nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Bezspornym w sprawie jest, że żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej. Wójt Gminy jest natomiast podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. W związku z tym, na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ zobligowany był do rozpatrzenia wniosku skarżącej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni.

Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu 22 stycznia 2024 r. Ustawowy termin do jego rozpatrzenia upływał zatem 5 lutego 2024 r. Odpowiedź organu na wniosek skarżącej – choć datowana na 5 lutego 2024 r. – została nadana za pośrednictwem operatora pocztowego 7 lutego 2024 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Wobec powyższego ustalenia nie ulega wątpliwości, że organ naruszył ustawowo określony termin rozpatrzenia wniosku z 22 stycznia 2024 r. Dla oceny tej okoliczności nie ma znaczenia twierdzenie organu, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku skarżącej spowodowane było nagromadzeniem spraw oraz innymi przyczynami organizacyjnymi. Podkreślić trzeba, że powyższa teza organu nie została nawet uprawdopodobniona, a organ ograniczył się jedynie do takiego stwierdzenia w odpowiedzi na skargę.

Sąd wziął przy tym pod uwagę szeroki zakres żądanej informacji publicznej oraz okoliczność, że przygotowanie poświadczonych kopii licznych dokumentów mogło być czasochłonne, jednak, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin udostępnienia informacji publicznej, wiąże organ administracji niezależnie od poziomu obciążenia sprawami aktualnie rozpoznawanymi przez organ. Co więcej, w gestii organu administracji publicznej pozostaje taka organizacja pracy wewnętrznej, aby czynić zadość ustawowym wymogom w zakresie terminowego załatwiania spraw należących do właściwości tego organu. Ponadto zauważyć trzeba, że skoro organ - jak podniesiono w odpowiedzi na skargę - nie był w stanie rozpoznać wniosku skarżącej w terminie 14 dni, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to obowiązkiem organu było powiadomienie strony w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację. Organ nie wypełnił również tego obowiązku, a więc doszło do bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, o czym orzeczono w punkcie I sentencji.

Sąd stwierdza także, że udzielona skarżącej informacja nie wyczerpała zakresu żądania sformułowanego we wniosku z 22 stycznia 2024 r. Jak słusznie zauważyła skarżąca, organ nie udostępnił dzienników budowy wskazanej inwestycji drogowo-chodnikowej (punkt 7 wniosku) i nie wskazał także przyczyny tego zaniechania.

Wskazać należy, że dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) jest dokumentacją, do której dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajduje się ona w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (zob. np. wyrok WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2013 r., sygn. IV SA/Wr 110/13). W świetle art. 3 pkt 13 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dziennik budowy stanowi część składową dokumentacji budowy. W konsekwencji, dostęp do tego dokumentu należy traktować jako dostęp do informacji publicznej, o ile dotyczy on inwestycji celu publicznego (zob. wyrok WSA w Lublinie z 9 lipca 2015 r., sygn. akt II SAB/Lu 79/15).

Wniosek skarżącej z 22 stycznia 2024 r. dotyczy inwestycji polegającej na przebudowie dróg gminnych: D. , T. i W. w miejscowości K., a inwestorem tego przedsięwzięcia jest Gmina K.. Dziennik budowy wskazanej inwestycji stanowi zatem dokument związany z realizacją przez gminę zadania własnego z zakresu utrzymania gminnych dróg publicznych. Wgląd do dziennika umożliwia weryfikację prawidłowości bądź efektywności działań Gminy w realizacji tego konkretnego zadania publicznego. Sąd w konsekwencji stwierdza, że udostępnienie skarżącej kopii dziennika budowy mieści się w granicach obowiązku wynikającego z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Nie znajduje więc uzasadnienia działanie organu, który nie tylko nie udostępnił skarżącej kopii dziennika budowy, lecz w ogóle nie odniósł się do tej części żądania wniosku. Organ nie wydał również decyzji odmownej bądź umarzającej postępowanie (art. 16 ust. 1); nie powiadomił także strony o braku możliwości udostępnienia informacji w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Analogiczna ocena obejmuje również działanie organu w zakresie żądania skarżącej zawartego w punktach 3, 5, 8, 9, i 10 wniosku z 22 stycznia 2024 r., jakkolwiek z akt sprawy i stanowiska organu - wyrażonego w odpowiedzi na skargę - nie wynika, czy udostępniona skarżącej przez organ dokumentacja zawierała dokumenty wskazane w powyższych punktach wniosku. Z treści odpowiedzi udzielonej przez organ nie sposób wywieźć, czy udostępnione kopie dokumentów czynią zadość żądaniu skarżącej w zakresie udostępnienia: umów cywilnoprawnych z osobami trzecimi; protokołów z narad i ustaleń; protokołu zmian powykonawczych projektu; wyników pomiarów kontrolnych; geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej.

Z tych względów stwierdzić należało, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z 22 stycznia 2024 r. Wobec powyższego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z 22 stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przy czym obowiązek ten ogranicza się do tego zakresu żądania wniosku, który nie został zrealizowany poprzez udostępnienie informacji stanowiącej załącznik do pisma organu z 5 lutego 2024 r. (k. 7 akt sprawy).

Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Działanie organu nie było bowiem wyrazem lekceważenia obowiązków ustawowych. Organ poczynił starania w kierunku spełnienia żądań zawartych we wniosku z 22 stycznia 2024 r., przy czym nieznacznie uchybił ustawowemu terminowi jego załatwienia w tej części, co do której informacja została udzielona. Natomiast wątpliwość co do zakres udzielonej odpowiedzi nie pozwala na uznanie, że organ celowo uchylał się w pozostałym zakresie od ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji publicznej.

Z tych powodów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a należało orzec jak w punktach I-III sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.