Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 167/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6092 Melioracje wodne, opłaty melioracyjne
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono beczynność i przewlekłość postępowania
Powołane przepisy: article: art. 35 § 3, art. 36 § 1, art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2, art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 191
journal: Dz.U. 2023 poz 1478
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego I. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w załatwieniu wniosku skarżącego z 11 lipca 2023 r. w sprawie przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego; II. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie do załatwienia wniosku skarżącego wskazanego w pkt I; IV. w pozostałej części skargę oddala; V. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz Z. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z 5 września 2023 r. Z. K. (dalej jako: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z 11 lipca 2023 r. o nakazanie w trybie art. 191 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 ze zm.; dalej jako: P.w.) Wójtowi Gminy Lubartów przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego w postaci przepustu (poprzez jego udrożnienie) zlokalizowanego w drodze gminnej nr [...] (działka nr [...]) w m. L. gm. L.

Skarżący zażądał zobowiązania organu do niezwłocznego załatwienia wniosku z 11 lipca 2023 r., stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny (wysokość według uznania sądu) oraz przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej jako formy zadośćuczynienia za stres związany z zaistniałą sytuacją.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wystąpił z wnioskiem z 11 lipca 2023 r., o treści wskazanej wyżej, ze względu na brak reakcji Wójta na składane przez skarżącego od 2005 r. wnioski dotyczące okresowego naruszania stosunków wodnych na kilku działkach (w tym działce skarżącego), w obrębie przepustu, zasypanego w 2005 r. przez jednego z właścicieli gruntu. Wniosek, skierowany do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, został przekazany zgodnie z właściwością do Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu. Z uwagi na brak jakiejkolwiek informacji zwrotnej od organu, skarżący zdecydował się na wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia. Miesięczny termin załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 k.p.a., upłynął z dniem 21 sierpnia 2023 r., a skarżący nie został nawet powiadomiony przez organ o ewentualnej przyczynie jej niezałatwienia w tym terminie. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie, to na Wójcie ciążą obowiązki w zakresie dbałości o utrzymanie właściwego stanu na gruncie, tj. usunięcia przeszkód powodujących szkodę dla gruntów sąsiednich, niezależnie od tego, czy przeszkody były następstwem zdarzeń przypadkowych, czy też spowodowane działaniem osób trzecich. Z obowiązków tych Wójt nie wywiązuje się. Zdaniem skarżącego w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 191, a nie art. 234 P.w., dotyczącego zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w Zamościu wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ opisał przebieg czynności podjętych po przekazaniu do niego wniosku skarżącego i stwierdził, że wszystkie podjęte działania miały na celu wnikliwe rozpatrzenia sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej.

W piśmie procesowym z 9 listopada 2023 r. (replika do odpowiedzi na skargę) skarżący podtrzymał w całości zarzuty podniesione w skardze. Dodatkowo skarżący podniósł, że organ nie dotrzymał terminów załatwienia sprawy, zarówno wyznaczonego przez organ II instancji w następstwie rozpoznania ponaglenia, jak również zakreślonego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

W piśmie procesowym z 22 listopada 2023 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko, że organ nie dopuścił się bezczynności. Dodatkowo wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem skargi została wydana decyzja z 22 listopada 2023 r. Organ wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci tej decyzji.

W piśmie procesowym z 7 grudnia 2023 r. skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze i we wcześniejszym piśmie procesowym. Dodatkowo wniósł o rozważenie przez sąd kwestii dopuszczenia się przez organ przewlekłości w prowadzonym postępowaniu.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

W pierwszej kolejności należy precyzyjnie określić przedmiot skargi, determinujący zakres rozpoznania sprawy i zakres rozstrzygnięcia sądu.

Pierwotnie skarga dotyczyła bezspornie bezczynności Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z 11 lipca 2023 r. (w petitum skargi błędnie podano datę roczną – 2005 r.). W piśmie procesowym z

7 grudnia 2023 r. skarżący wniósł dodatkowo o "rozważenie przez sąd kwestii dopuszczenia się przez organ przewlekłości w prowadzonym postępowaniu". Tym samym skarżący rozszerzył zakres pierwotnej skargi o kwestię przewlekłego prowadzenia postępowania przed organ w sprawie tego samego wniosku.

W świetle ugruntowanych już poglądów orzecznictwa, zarzucenie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej. W takim przypadku objęcie jedną skargą obu form opieszałości (zawinionej zwłoki w załatwieniu sprawy) organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać

i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Znajduje to swoje umocowanie w zasadzie, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny. Z kolei przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi na "bezczynność" (niezałatwienie sprawy w terminie) oraz "przewlekłość" (przewlekłe prowadzenie postępowania) jest zasadniczo ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia określonej czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (por. wyroki NSA z 5 czerwca 2012 r. II OSK 709/12; z 24 lutego 2015 r., II OSK 2225/14, z 21 września 2018 r., I OSK 16/17; powoływane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne internetowej bazie znajdującej się pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji dokonaną przez skarżącego modyfikację przedmiotu skargi należy uznać za dopuszczalną. W efekcie przedmiotem rozpoznania Sądu była zarówno bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

W ocenie Sądu skarga jest zasadna, gdyż Dyrektor Zarządu Zlewni w Zamościu dopuścił się zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 11 lipca 2023 r.

Należy na wstępie przypomnieć, że w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bezczynność organu ma miejsce w sytuacji, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a. w ramach tzw. instytucji sygnalizacji (por. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Analogicznie bezczynność organu pojmowana jest w orzecznictwie. Sądy wskazują, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy, z bezczynnością mamy do czynienia, gdy organ, bądź podmiot zobowiązany do podjęcia określonych czynności z zakresu administracji publicznej tego nie czyni (por. przykładowo wyrok NSA z 9 października 2018 r., I OSK 1987/18).

Z kolei przewlekłość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (por. art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podobnie w orzecznictwie wskazuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok NSA z 26 października 2012 r., II OSK 1956/12). Innymi słowy stan przewlekłości postępowania oznacza prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi o opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (por. wyroki NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3097/12 i z 3 stycznia 2016 r., I OSK 2341/15). Analogiczne elementy konstrukcyjne pojęcia przewlekłości postępowania akcentowane są w literaturze przedmiotu (por. przykładowo: J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. 7, Warszawa 2021, s. 93-94).

Dodatkowo należy wskazać, że rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd bierze zasadniczo pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi do sądu, jednakże w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) musi uwzględniać stan istniejący w dacie orzekania.

Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że zachowanie organu wyczerpuje znamiona zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania.

Należy przypomnieć, że skarżący skierował swój wniosek do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie. Ponieważ w świetle przepisów ustawy postępowania w sprawach nienależytego utrzymania urządzenia wodnego (art. 191 P.w.) prowadzi organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, wniosek skarżącego przekazano zgodnie z właściwością do Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu. Z prezentaty widniejącej na zawiadomieniu wynika, że dokumenty wpłynęły do organu w dniu 21 lipca 2023 r. Jak wynika z notatki służbowej, w dniu 8 sierpnia 2023 r. pracownicy Nadzoru Wodnego w L. przeprowadzili wizję na działce nr [...] w m. L., celem ustalenia stanu przepustu pod drogą. Przed wniesieniem przez skarżącego ponaglenia z 3 września 2023 r. (data wpływu do organu: 5 września 2023 r.) nie podejmowano w sprawie żadnych innych czynności.

Po wpłynięciu ponaglenia, Dyrektor Zarządu Zlewni wystosował w dniu 13 września 2023 r. pismo do Gminy Lubartów z prośbą o przedłożenie dokumentów

i informacji, dotyczących spornego przepustu pod drogą. Tego samego dnia skierowano wniosek do Starostwa Powiatowego w Lubartowie o udostępnienie danych z ewidencji gruntów.

W międzyczasie, postanowieniem z 15 września 2023 r. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Lublinie uwzględnił ponaglenie skarżącego, wskazując, że Dyrektor Zarządu Zlewni dopuścił się bezczynności, zobowiązał organ I instancji do załatwienia sprawy w terminie do 10 października 2023 r. oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności oraz podjęcie środków zapobiegających bezczynności w przyszłości. Postanowienie zostało doręczone organowi I instancji w dniu 20 września 2023 r.

W dniu 4 października 2023 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego.

W dniu 5 października 2023 r. do Zarządu Zlewni w Zamościu wpłynęło pismo Wójta Gminy Lubartów, z dołączonymi dokumentami w sprawie przepustu pod drogą (pierwotnie pismo omyłkowo skierowano do Regionalnego Zarządu). Tego samego dnia organ zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Lubartowie o udostępnienie kopii pozwolenia wodnoprawnego na wykonania przepustu (o ile taka decyzja była wydawana).

Już po wniesieniu skargi – w dniu 22 listopada 2023 r. Dyrektor Zarządu Zlewni wydał decyzję umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie przepustu (art. 191 P.w.).

Analiza powyższych czynności prowadzi do następujących spostrzeżeń:

Po pierwsze, za datę wszczęcia postępowania w analizowanej sprawie należy uznać dzień 21 lipca 2023 r., kiedy to do Dyrektora Zarządu Zlewni trafił wniosek skarżącego, przekazany zgodnie z właściwością. Postępowanie prowadzone w trybie art. 191 P.w. może być wszczęte zarówno z urzędu, jak i na wniosek, co jednoznacznie wynika z ust. 1 tego przepisu. Skoro tak, zgodnie z regułą ogólną (art. 61 § 3 k.p.a.), data wpływu wniosku do właściwego organu jest datą wszczęcia postępowania.

Po drugie, w ocenie Sądu sprawę można zakwalifikować jako szczególnie skomplikowaną, co oznaczało zastosowanie dwumiesięcznego terminu załatwienia sprawy (art. 35 § 3 k.p.a.). Dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy, znajdujący się w aktach administracyjnych, wskazywał na istotne trudności w ustaleniu daty budowy spornego przepustu pod drogą, co determinowało pewne trudności w uzyskaniu niezbędnego materiału dowodowego, w szczególności w postaci dokumentacji dotyczącej powstania obiektu.

Po trzecie, Dyrektor Zarządu Zlewni nie wydał decyzji administracyjnej, ani w terminie ustawowym – do 21 września 2023 r., ani w terminie ustalonym przez organ II instancji w postanowieniu uwzględniającym ponaglenie skarżącego (do 10 października 2023 r.), ani w terminie ustalonym przez siebie – w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (do 31 października 2023 r.; abstrahując już nawet od faktu, czy modyfikacja terminu wyznaczonego przez organ II instancji była w okolicznościach sprawy dopuszczalna).

Po czwarte, Dyrektor Zarządu Zlewni nie dopełnił obowiązku sygnalizacji z art. 36 § 1 k.p.a., tj. zawiadomienia stron o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Za realizację tego obowiązku nie można uznać treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 4 października 2023 r. Jak wskazano wyżej, postępowanie zostało wszczęte 21 lipca 2023 r., w dacie wpływu podania do organu, zatem termin do załatwienia sprawy upłynął dwa tygodnie przed wystosowaniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania.

Po piąte, w toku czynności podejmowanych przez organ dostrzec można niewyjaśnione i nieusprawiedliwione przerwy. Pierwsze czynności podjęto po ponad dwóch tygodniach od wpływu podania do organu, przy czym czynności tych dokonali pracownicy Nadzoru Wodnego w Lubartowie, a nie Zarządu Zlewni w Zamościu (co słusznie zauważył Dyrektor Regionalnego Zarządu w postanowieniu uwzględnionym ponaglenie). Co istotniejsze, pomiędzy 8 sierpnia 2023 r. (przeprowadzenie wizji w terenie), a 13 września 2023 r. w sprawie nie podejmowano żadnych czynności. Pewnym wyjaśnieniem może być treść wspomnianej notatki, z której wynika, że w ocenie pracowników sporządzających ją "przedmiotowy przepust pod drogą nie jest urządzeniem wodnym w myśl art. 16 pkt 65 [P.w.]", a ponadto "na opisywanym obszarze nie występują żadne urządzenia melioracji wodnych". Treść notatki (jakkolwiek sporządzonej przez pracowników innej jednostki niż Zarząd Zlewni) może wskazywać na przyjęcie tezy o braku podstaw do prowadzenia postępowania, jakkolwiek takie stanowisko – jeśli zostało przyjęte – nie zostało wyrażone w żadnej formie procesowej (w szczególności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania). O ile może to wyjaśniać motywy zwłoki organu, to zwłoka taka była nieuzasadniona – jeżeli organ nie widział podstaw do prowadzenia postępowania – powinien był wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, albo decyzję o umorzeniu już wszczętego postępowania.

Dalsze czynności organu cechowały się już wymaganą sprawnością, organ podjął czynności zmierzające do uzyskania niezbędnych dokumentów i oczekiwał na ich przekazanie przez właściwe organy (Wójta Gminy Lubartów, Starostwo Powiatowe w Lubartowie). Miały one już miejsce po wniesieniu skargi na bezczynność (data wpływu do organu – 6 września 2023 r.), a zatem wykraczają poza zakres podlegający kontroli sądu w tym postępowaniu.

Powyższa analiza wskazuje jednoznacznie na klasyczne znamiona bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ I instancji – niedotrzymanie ustawowych oraz wyznaczonych przez organ wyższego stopnia terminów załatwienia sprawy, niedopełnienie obowiązku sygnalizacji z art. 36 § 1 k.p.a., brak odpowiedniego tempa czynności procesowych (w istocie brak czynności procesowych przez wskazane wyżej okresy czasu).

W tej sytuacji istniały podstawy do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w załatwieniu wniosku skarżącego z 11 lipca 2023 r. Ocena ta znalazła wyraz w punkcie I sentencji.

W ocenie Sądu bezczynność organu i prowadzenie przezeń postępowania w sposób przewlekły nie miały charakteru rażącego.

Jak wskazuje się w utrwalonym już orzecznictwie, orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi mieć pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 listopada 2018 r., II SAB/Po 74/18).

Jakkolwiek organ dopuścił się naruszenia przepisów odnoszących się do terminu załatwienia sprawy i przejawiał pewną opieszałość nie podejmując czynności procesowych w odpowiednim tempie, gwarantującym wydanie rozstrzygnięcia bez zbędnej zwłoki, to jednak argumentem na obronę organu jest skomplikowany pod względem faktycznym stan sprawy, w szczególności trudność w uzyskaniu niezbędnych informacji i dokumentów dotyczących okoliczności powstania spornego przepustu.

W związku z tym, w ocenie Sądu, jakkolwiek Dyrektor Zarządu Zlewni dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, to jednak nie były ona wyrazem jawnego lekceważenia obowiązków ustawowych w zakresie terminowego rozpatrywania spraw, miały pewne przyczyny obiektywne, jakkolwiek organ powinien dołożyć większej staranności, aby te przyczyny przezwyciężyć. Konkludując: nie można bezczynności organu czy przewlekłemu prowadzeniu postępowania przypisać charakteru rażącego.

W sytuacji, gdy w dacie orzekania przez Sąd została już wydana decyzja Dyrektor Zarządu Zlewni z 22 listopada 2023 r., bezprzedmiotowe było zobowiązywanie organu do załatwienia wniosku skarżącego, czyli do wydania decyzji w sprawie, dlatego Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji uzasadnienia).

Z uwagi na brak znamion rażącego naruszenia prawa w zachowaniu organu, Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny lub przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, zgodnie z żądaniami zawartymi w skardze (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu nie ma racjonalnych powodów, aby piętnować błędy organu nie mające charakteru rażącego poprzez przyznanie sumy pieniężnej na rzecz skarżącego lub poprzez wymierzanie grzywny. Takie instrumenty powinny być stosowane wyłącznie w przypadku rażącego naruszenia prawa, przejawiającego się w istotnym lekceważeniu obowiązków wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Takiego zachowania nie można przypisać organowi w rozpoznawanej sprawie. W zakresie tych żądań skarga została zatem oddalona (pkt IV sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł. Skarżący nie wykazał, aby poniósł inne koszty postępowania podlegające zwrotowi.