Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 286/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora A w C. z dnia 1 marca 2021 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora A w C. na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. N. (dalej jako wnioskodawca lub skarżący) jest decyzja (nie zawierająca numeru) Dyrektora A w C. (dalej jako podmiot zobowiązany, Dyrektor A lub organ) z dnia [...] marca 2021 r. odmawiająca udostępnienia informacji publicznej w zakresie przekazania skanów zestawienia zawierającego wykaz umów/rejestru umów zawartych przez A od 1 grudnia 2020 r. do dnia ostatecznej odpowiedzi na informację.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskodawca w dniu 3 lutego 2021 r. zwrócił się w formie elektronicznej do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przekazania mu skanów zestawienia zawierającego wykaz umów/rejestru umów zawartych przez A od 1 grudnia 2020 r. do dnia ostatecznej odpowiedzi na informację. Żądaną informację wnioskodawca chciał otrzymać w formie elektronicznej na wskazany we wniosku adres e-mail. Dodatkowo wskazał, że żądane dokumenty stanowią informację prostą, niewymagającą skomplikowanych analiz, innych czasochłonnych czynności i nie wymagają szczególnie istotnego interesu publicznego.

Dyrektor A pismem z dnia 15 lutego 2021 r., nr [...], stwierdził, że żądanie zawarte we wniosku obejmuje obowiązek przetworzenia wnioskowanych informacji i w konsekwencji wezwał wnioskodawcę do wskazania w terminie 14 dni szczególnie istotnego interesu publicznego. Jednocześnie organ poinformował, że w przypadku braku odpowiedzi we wskazanym terminie wniosek pozostanie bez odpowiedzi.

Wnioskodawca w kolejnym piśmie z dnia 16 lutego 2021 r. wskazał, że żądane dokumenty stanowią informację publiczną prostą, niewymagającą skomplikowanych analiz i innych czasochłonnych czynności, a tym samym nie wymagają wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.

Dyrektor A, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2021 r., powołując się na art. 104 § 1 i art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2020, poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2019, poz. 1429 ze zm., dalej: u.d.i.p.) odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie zestawienia wykazu umów/rejestru umów.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że:

- wnioskodawca wezwany do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego nie uzupełnił żądanych informacji,

- zakres wniosku i brak jego sprecyzowania spowodował, że organ w sposób jednoznaczny nie mógł odnieść się do żądania wnioskodawcy w sytuacji, gdy istotą i celem ustawy jest udostępnienie konkretnej informacji,

- w zakres żądania wnioskodawcy wchodzić mogą różnego rodzaju umowy o pracę, cywilne i inne, o różnym walorze prawnym, znaczeniu prawnym i faktycznym,

- przedmiot i zakres wniosku był nieprecyzyjny, za szeroki i niezgodny z u.d.i.p.

Zdaniem Dyrektora A prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, w szczególności nie będącymi osobami publicznymi, a ujawnienie dokumentów żądanych przez wnioskodawcę może naruszać dobra osobiste świadczeniobiorcy wynikające z przepisów art. 23 i art. 24 k.c.

Dalej organ wskazał na definicje osoby pełniącej funkcję publiczną, wybrane orzecznictwo w tym zakresie oraz cele dla jakich ustawa pozwoliła na możliwość uzyskania informacji publicznej. Dodatkowo zdaniem organu wnioskodawca nadużywa prawa do uzyskania informacji publicznej nie kierując się troską o dobro publiczne, a jedynie chęcią prywatnej zemsty, podejmując prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę.

W ocenie organu powodem, dla którego również należało odmówić wnioskodawcy udzielenia żądanej informacji, jest tajemnica przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1010), oraz wyraźna wola objęcia taką tajemnicą zapisów umownych osoby zawierającej umowę. W tym kontekście, organ nie może pozwolić sobie na naruszenie tego obowiązku, gdyż wiązałoby się to z daleko idącą odpowiedzialnością odszkodowawczą.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej i przekazanie podmiotowi zobowiązanemu sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norma prawem przepisanych.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f) u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej,

- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędne zakwalifikowanie przedmiotowej informacji jako informacji przetworzonej oraz jej niedostateczne wyjaśnienie i nienależyte umotywowanie,

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieuprawnione ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej,

- art. 6 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w zakresie w jakim przepis ten reguluje, że podstawą odmowy może być przepis prawa, polegające na rozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej bez podstawy opierającej się o przepis prawa powszechnie obowiązującego,

- art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie wnioskowanej informacji w terminie.

Uzasadniając swoją skargę, skarżący wskazał, że dostęp do informacji należy interpretować szeroko, a ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewnić transparentność działań władzy publicznej, umożliwiając kontrolę społeczną, budować społeczeństwo obywatelskie, rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Zdaniem skarżącego powołującego się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt. I OSK 19/15), "ocena czy informacja ma postać przetworzoną, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany, w tym sensie, że powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji, które determinują konkluzje, jakie w wyniku tej oceny można sformułować. Niepodobna wszak abstrahować od treści wniosku, w szczególności od tego, jaka jest ilość żądanych danych, w jakiej formie informacja ma być udzielona oraz czego ma dotyczyć". Skarżący wskazał na brak ustaleń organu w zakresie koniecznych prac związanych z udostępnieniem żądanej informacji oraz lakoniczne uzasadnienie skarżonej decyzji charakteryzujące się wysokim poziomem ogólności.

Odnosząc się do informacji dotyczących ewentualnych osób pełniących funkcje publiczne i mających związek z wykonywanymi przez nie zadaniami lub sprawowaną funkcją, skarżący wskazując na wyrok tut. Sądu z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt. IV SA/Wr 487/19, podkreślił, że "dostęp do takiej informacji nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy, w takiej sytuacji organ nie może odmówić udzielenia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p." Również powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 574/20, skarżący wskazał, że "dane osobowe podmiotów będących stronami umów cywilnoprawnych, zawieranych z podmiotami publicznymi, korzystających z majątku publicznego są jawne. Każdy kontrahent władzy publicznej, otrzymujący korzyści pochodzące ze środków publicznych, jest osobą mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i w zakresie, w jakim informacji dotyczą tego związku, podlegają udostępnieniu jako publiczne". Powyższe wynika również z zasady jawności finansów publicznych.

W zakresie nadużywania prawa do informacji publicznej skarżący cytując literaturę przedmiotu wskazał, że zjawisko to nigdy nie zostało zdefiniowane, uciążliwość jaką stanowi dla organów rozpoznawanie wniosków nie wydaje się wystarczającą przesłanką, a sąd nie jest uprawniony do dokonywania oceny pobudek obywateli.

Dyrektor A w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

W badanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że adresat przedmiotowego wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.) jako jednostka organizacyjna gminy. Natomiast sporem wymagającym rozstrzygnięcia jest kwalifikacja żądanej przez skarżącego informacji publicznej, a w konsekwencji ocena, czy zachodziły uzasadnione podstawy do wydania przez podmiot zobowiązany decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej jak również zasadność takiej odmowy z powodu ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej, osób pełniących funkcje publiczne czy też tajemnice przedsiębiorstwa.

Należy zatem w pierwszej kolejności ocenić czy żądane przez skarżącego zestawienie zawierające wykaz lub rejestr umów zawieranych przez A w okresie od 1 grudnia 2020 r. do dnia ostatecznej odpowiedzi na informację publiczną (przy złożeniu wniosku dnia 3 lutego 2021r.) jest informacją prostą czy też informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p.

Informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (z zachowaniem ograniczeń art. 5 u.d.i.p.), przy czym jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowania) nie jest związane z koniecznością ponoszenia kosztów osobowych lub finansowych, trudnych do pogodzenia z bieżącą działalnością podmiotu.

Natomiast u.d.i.p. nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej. Stanow jedynie w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej, w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jest to więc pojęcie nieostre. Ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być więc dokonana w sposób zindywidualizowany w tym sensie, że powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji, które determinują konkluzje, jakie w wyniku tej oceny można sformułować. Nie można bowiem abstrahować od treści wniosku, w szczególności od tego, jaka jest ilość żądanych danych, w jakiej formie informacja ma być udzielona oraz czego ma dotyczyć. Okoliczności te wpływają bowiem na to, jakie działania musi podjąć organ, by uczynić zadość wnioskowi, co z kolei ma decydujące znaczenie dla stwierdzenia, czy dochodzi do udzielenia informacji przetworzonej, czy też nie (zob.: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt. II SA/Sz 545/20).

Na trudność zakreślenia granicy pomiędzy informacją publiczną przetworzoną a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu w odniesieniu do niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie, zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dostrzegając, że powyższy problem pojawia się m.in. wówczas, gdy wnioskodawca żąda przedstawienia mu wielu informacji prostych. W tym zakresie dominuje stanowisko, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia informacji wskazanej we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (zob.: wyroki NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, oraz z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 416/12).

W takiej sytuacji organ zobowiązany jest do wykazania zakresu nakładów, jakie musi ponieść, ich czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, konkretnej ilości koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań (zob.: wyroki NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14, z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14, i z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11). Innymi słowy, podmiot zobowiązany przy kwalifikacji żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej jest zobligowany do wskazania, szczegółowej identyfikacji czynności (co do ilości i zakresu), które musi podjąć w celu wytworzenia danej informacji przetworzonej. Zazwyczaj chodzi o te czynności, których celem jest wyodrębnienie określonych informacji prostych (dokumentów) ze zbioru informacji znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i przygotowanie ich do udostępnienia.

Natomiast sama informacja publiczna przetworzona, to taka informacja publiczna, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14). Obejmuje ona zatem dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności.

Odnosząc powyższe do realiów badanej sprawy uznać należy, że organy przedwcześnie uznały, że informacja, o udzielenie której zwrócił się skarżący, jest informacją przetworzoną w rozumieniu wyżej podanym. Jak wynika z treści wniosku oraz skargi informacja publiczna, której udostępnienia żądał skarżący, dotyczyła jedynie wykazu umów zawartych przez organ w stosunkowo krótkim czasie, co w praktyce sprowadzałoby się w istocie do odszukania kilkunastu umów i wykonania prostego zestawienia. Zdaniem skarżącego na dzień złożenia wniosku taka informacja istniała i można ją było udostępnić bez specjalnej analizy i wykonywania bliżej niekreślonej dodatkowej pracy.

Należy stwierdzić - wbrew stanowisku organu - że sięgnięcie przez organ do zbiorów dokumentacji zawierających informacje proste i wyselekcjonowanie spośród nich umów żądanych przez skarżącego, a następnie poddanie ich procesowi anonimizacji i skatalogowania, nie skutkuje przekształceniem informacji prostej w informację przetworzoną. Nie są to zatem czynności na tyle skomplikowane, że w ich efekcie mogłoby dojść do powstania całkowicie nowej informacji publicznej. W szczególności zaś nie można podzielić stanowiska organu, że taki skutek będzie miało pozbawienie udostępnianych dokumentów danych osobowych, czyli anonimizacja. Czynność ta polega jedynie na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu, stąd informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces anonimizacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 865/17, wyroki WSA w Lublinie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 175/17, oraz w WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Go 538/15).

W ocenie sądu, rację ma również skarżący kiedy podnosi, że uzasadnienie decyzji odmownej w tym zakresie było bardzo lakoniczne i w żaden sposób organ nie wyjaśnił według jakich kryteriów ocenił, że żądana informacja publiczna miała charakter przetworzony. Organ nie podjął nawet próby wykazania, że pozyskanie informacji objętej wnioskiem złożonym przez skarżącego wiązałoby się z zaangażowaniem określonej liczby pracowników, przez określony czas, co skutkowałoby dezorganizacją pracy organu, czy też określonymi nakładami finansowymi. Rozważania organu w tym zakresie mają zatem charakter czysto teoretyczny wskazując jedynie, że wniosek jest nieprecyzyjny, za szeroki i niezgodny z u.d.i.p.. Należy podkreślić, że podmiot zobowiązany nie może odwoływać się do ogólnych pojęć w sytuacji, gdy powinien to przełożyć na konkretne czynności, które należałoby wykonać, aby żądaną informację przekazać skarżącemu. Zatem w kontrolowanej sprawie uznanie żądanej informacji za informację przetworzoną oraz w następstwie żądanie przez organ wykazania przez skarżącego szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji zdaniem Sądu było przedwczesne, nie poparte żadnymi argumentami. Tym samym organ naruszył dyspozycję art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W motywach zaskarżonej decyzji organ wskazał, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej, ponieważ złożony wniosek jest nieprecyzyjny i za szeroki, natomiast skarżący wezwany do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego wdał się jedynie w polemikę w zakresie konieczności jego wykazania. Natomiast zakres wniosku oraz brak jego sprecyzowania powoduje według organu brak możliwości odniesienia się do żądań skarżącego w sposób jednoznaczny.

Jednakże potrzeba wyczerpującego przedstawienia powyższych kwestii wynika również z wymogów formy, w jakiej podmiot zobowiązany winien podjąć rozstrzygnięcie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięcia wydawanego w tym przedmiocie należy stosować odpowiednio regulację art. 16 u.d.i.p., odsyłającego z kolei w ust. 2 do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl zaś art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie oznaczało to zatem konieczność wyczerpującego i szczegółowego przedstawienia w uzasadnieniu podjętej decyzji okoliczności przemawiających za uznaniem informacji publicznej za informację przetworzoną, takich jak choćby ilość prowadzonych przez organ rejestrów i ewidencji, ilość pozycji z tych rejestrów i ewidencji niezbędnych do przeanalizowania, dostępne zasoby kadrowe i techniczne. Powołanie się więc jedynie na nieprecyzyjność wniosku czy jego za szeroki zakres nie czyniło zadość obowiązkom organu i nie mogło prowadzić do uznania, że zawnioskowane informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej. Bez znaczenia dla sprawy jest również sygnalizowanie przez organ nadużycia prawa do informacji, gdyż skarżący w ocenie Sądu przedmiotowym wnioskiem realizował przysługujące mu konstytucyjne prawo do informacji.

Odnosząc się natomiast do argumentów uzasadniających odmowę udzielenia informacji z powodu ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej, osób pełniących funkcje publiczne czy też tajemnice przedsiębiorstwa należy podkreślić, że odmowa udzielenia informacji publicznej następuje, gdy w grę wchodzi regulacja art. 5 u.d.i.p. Zgodnie z przywołanym przepisem prawo do informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie tajemnic ustawowo chronionych lub w sytuacji gdy wnioskodawca żądając udzielenia, tzw. informacji publicznej przetworzonej, nie wykazał szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. W takiej sytuacji odmowa udzielenia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 16 u.d.i.p.

Podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jest ocena, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nie. Z przepisu tego wynika, że jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji organ nie może odmówić udzielenia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei ustalenie, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej umożliwia wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednakże Sąd zwraca uwagę, że zakres wniosku jawi się - wbrew ocenie organu – jako wąski zawierając jedynie "skany zestawienia zawierającego wykaz umów / rejestr umów". Jeżeli organ powziął wątpliwości co do treści takiego zestawienia winien był wystąpić do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania. Samo bowiem zestawienie wykazu umów wraz z dokonaną anonimizacją stron nie czyni zadość przesłankom zawartym we wskazanym wyżej przepisie. Dopiero wyeliminowanie takich wątpliwości pozwala przejść do dalszego etapu rozpoznawania wniosku. W tym miejscu należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. udostępnienia informacji powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy. Brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy o wymagającym uchylenia decyzji naruszeniu formalnym art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., jednak już jej nietrafność stanowi uchybienie merytoryczne i oznacza naruszenie przez organ art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów u.d.i.p. Następnie organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku, na podstawie właściwie zastosowanych przepisów tej ustawy, z zachowaniem prawidłowego trybu procedowania.

Konkludując, skarga zasługuje na uwzględnienie, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł, orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 u.p.p.s.a.