Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1178/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 i 5a
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: par. 4-7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. M., P. M., D. K., D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta Bydgoszczy po rozpatrzeniu wniosku R. M. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanymi garażami na terenie nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w obrębie [...], położonej w B. przy ul. [...].

2. W odwołaniu od powyższej decyzji M. i P. M. oraz D. i D. K. (dalej: skarżący), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania. W pierwszej kolejności skarżący podnieśli, że z planu sytuacyjnego wynika, iż przedmiotowe garaże będą garażami podziemnymi, a nie wbudowanymi, więc określenie inwestycji w decyzji nie oddaje jej faktycznego charakteru. Jednocześnie skarżący wskazali, że posadowienie budynku z garażem podziemnym oznacza intensywną eksploatację gruntu oraz że żadna nieruchomość sąsiednia nie jest blokiem mieszkalnym z podziemnymi garażami.

Ponadto skarżący zarzucili zaskarżonemu rozstrzygnięciu, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji parametrów, cech i wskaźników dotychczasowej zabudowy, albowiem na terenie sąsiadującym występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna otoczona zielenią. Zdaniem skarżących wyznaczony obszar analizowany został nadmiernie rozszerzony w celu stworzenia uzasadnienia dla zasadności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej posadowienie budynku mieszkalnego wieloosobowego z wbudowanymi garażami. Skarżący wskazali, że takie rozwiązanie nie jest kontynuacją istniejącego ładu przestrzennego.

3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] września 2022 r. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że teren, na którym przewidziano projektowaną inwestycję nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i powołując się na przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. – dalej "u.p.z.p.") wskazało, że w takiej sytuacji inwestycja wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w ocenie organu odwoławczego wniosek spełnił niezbędne wymagania zawarte w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Dalej organ II instancji wyjaśnił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W punkcie 1 ww. przepisu wskazano wymóg dostosowania nowej zabudowy do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, zaś w tym celu organ stosownie do art. 61 ust. 5a u.p.z.p. wyznacza wokół terenu obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów. W ocenie organu II instancji prawidłowo ustalono, że promień obszaru analizowanego w niniejszej sprawie wynosi 60 m, przy czym do obszaru analizowanego włączono również budynki zlokalizowane na działkach choćby częściowo położonych w tym obszarze, co miało dać pełen obraz w zakresie ładu przestrzennego.

Zdaniem organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji prawidłowo wyznaczono linię zabudowy w odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...], gdyż działki obsługiwane z ul. [...] posiadają zabudowę o niejednorodnym układzie i znajdują się w odległościach od 6 m do 22 m od krawędzi jezdni, natomiast odległość

6 m stanowi minimalny dystans obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni w myśl art. 43 ustawy o drogach publicznych.

Organ odwoławczy był zgodny również co do rozstrzygnięcia w zakresie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu wskazując, że średnia powierzchnia zabudowy w granicach obszaru analizowanego wynosi 28%, natomiast dla planowanej inwestycji wyznaczono parametr w zakresie od 18% do 32%, co odzwierciedla parametry budynków funkcji wielorodzinnej znajdujących się w obszarze analizowanym.

W odniesieniu do szerokości elewacji frontowej Kolegium wskazało, że prawidłowo wyznaczono dopuszczalny wymiar w przedziale od 9,5 m do 15 m. Wyjaśnione zostało, że średnia szerokość elewacji frontowej w granicach obszaru analizowanego wynosi

8 m, co w myśl § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. – dalej "rozporządzenie") z tolerancją 20% daje zakres minimalny 6,5 m i maksymalny 9,5 m. Z uwagi na niejednolity charakter istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym (szerokość elewacji frontowej wahająca się od 2 m do 48 m) uznano za nieracjonalne przyjęcie ww. zakresu, wobec czego przyjęto zakres odpowiadający szerokości elewacji frontowej budynków wielorodzinnych położonych w tym obszarze, który to waha się między 9,5 m a 15 m.

Poddając analizie ustalenia dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że można przyjąć wartość tego parametru w przedziale od 7 m do 9,5 m z uwagi na zróżnicowanie wysokości analizowanej zabudowy (od 2,5 m do 9,5 m) i przyjęcie jako punkt odniesienia dominującą zabudowę mieszkalną z dachami płaskimi o wysokościach od 7 m do 9,5 m, zwłaszcza wzdłuż ul. [...], przy której planowana jest przedmiotowa inwestycja.

Organ odwoławczy zgodny jest również co do kwestii geometrii dachu wskazując, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo określono kąt nachylenia połaci dachu do 5 stopni z uwagi na zróżnicowanie dachów w obszarze analizowanym i dominujący kąt nachylenia połaci dachów wynoszący maksymalnie 5 stopni.

Dalej Kolegium wskazało, że spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa, ponieważ w obszarze analizowanym występuje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania obiektów budowlanych. Ponadto teren objęty wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej, istniejąca i planowana sieć uzbrojenia terenu umożliwia podłączenie do infrastruktury technicznej, obszar objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, a także zamierzenie to nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, a wszystkie parametry planowanego przedsięwzięcia znajdują oparcie w treści analizy dokonanej na potrzeby niniejszego postępowania zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

3. W skardze do tut. Sądu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie prawa materialnego:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanymi garażami na spornym terenie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a zwłaszcza brak jest spełnienia warunku, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej zabudowana jest w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

- § 3 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i wyznaczenie obszaru analizowanego na nadmiernie poszerzonym terenie, obejmującym obszar działek, na których występuje zabudowa wielorodzinna, jednakże nie ma ona charakteru bloku wielorodzinnego z garażami wbudowanymi;

- § 4 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i wyznaczenie nowej linii zabudowy nie uwzględniając istniejącego ładu przestrzennego;

- § 5 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, zawyżając średni wskaźnik na analizowanym obszarze;

- § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie szerokości elewacji frontowej, zawyżając średni wskaźnik na analizowanym obszarze.

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej "k.p.a.") poprzez utrzymanie wadliwej decyzji organu I instancji w mocy w sytuacji, gdy nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności poprzez pominięcie faktu, iż na obszarze wokół działki nr [...] znajduje się tylko zabudowa jednorodzinna o niskiej intensywności wykorzystania terenu i nie ma tam bloków wielorodzinnych z wbudowanymi garażami. Zarzucili także naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sprawie całego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

5. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W oparciu o powyższe kryteria Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie dopatrzył się naruszeń prawa uzasadniających konieczność jej uchylenia. Zarzuty podniesione przez skarżących w skardze również nie zasługują na uwzględnienie.

6. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2022 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Podstawę materialno-prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją dotyczącą określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Z art. 59 i nast. u.p.z.p. wynika, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji,

ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero

w tym następnym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy, wydawana w braku obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma rozstrzygnąć tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na tym terenie a także określić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2196/12). Wskazać też należy, że w celu zagwarantowania stosownej fachowości oceny uwarunkowań dotyczących ładu przestrzennego sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

7. Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że rozpatrując wniosek inwestora, rozstrzygające w sprawie organy uwzględniły wymogi przewidziane w przytoczonych powyżej przepisach. W trakcie postępowania przed organem I instancji sporządzono bowiem, stosownie do rozporządzenia analizę funkcji i cech zabudowy, a jej wyniki

wraz z załącznikiem graficznym stanowią załącznik do wydanej przez organ I instancji decyzji. Organ prawidłowo ocenił też, iż planowane zamierzenie pozostaje w zgodzie

z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

i nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi, a planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. W konsekwencji uprawniona osoba sporządziła projekt decyzji, a wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy. Planowana zabudowa wymaga łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p.

Słusznie Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie prawidłowo został wyznaczony obszar analizowanym.

W aktach sprawy organu I instancji znajduje się szczegółowa analiza urbanistyczna opracowana przez mgr inż. arch. I. J.-G., posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń, która jest Członkiem Izby Architektów. Dokument ten posłużył

do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w której przyjęto, że wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło w oparciu o trzykrotną szerokość frontu terenu, która wynosi

20 m. Promień terenu analizowanego został wyznaczony w odległości 60 m.

Jak wynika z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. celem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę. Nie można dowolnie wyznaczać obszaru analizowanego. W orzecznictwie sądowym zajęto wyraźne stanowisko, zgodnie z którym skoro wyznaczenie obszaru analizy ma nastąpić wokół działki to oznacza, że obszar ten należy wyznaczyć dookoła działki, a zatem granice tego obszaru powinny przyjąć co do zasady kształt figury geometrycznej o promieniu

nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniejszym niż 50 metrów, aczkolwiek nie zawsze taka figura będzie okręgiem (por. wyrok WSA w Rzeszowie

z 23 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 30/17; wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 781/16; wyrok NSA z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1934/13). Nie oznacza to jednak, że obowiązkiem organu jest nadmierne

i nieograniczone rozszerzanie obszaru analizowanego jedynie w celu poszukiwania

w okolicy działki inwestora takiej zabudowy, która uzasadniałaby jego żądanie zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (tak NSA w wyroku z 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1299/14). Wyznaczenie obszaru analizowanego w określonych przepisami granicach i proporcjach ma na celu harmonijne wkomponowanie nowej inwestycji w istniejące otoczenie.

W przedmiotowej sprawie przy wyznaczaniu obszaru analizowanego powiększono jego granice, a motywy tego działania organ I instancji uzasadnił w swojej decyzji. Organ analizując wyznaczony obszar w oparciu o art. 61 ust. 5a u.p.z.p. ustalił, że na jego obrzeżach znajdują się zabudowania położone częściowo w minimalnym obszarze analizowanym. W takiej sytuacji znaleziono przesłanki do zwiększenia obszaru analizowanego w taki sposób, aby ująć wszystkie budynki zlokalizowane na działkach, położonych choć w części w tzw. minimalnym obszarze. Organ za zasadne uznał rozszerzenie granic takich działek, bowiem pozwoliło to w sposób rzetelny ustalić choćby wskaźniki zabudowy dla działek obrzeżnych, a nie tylko dla ich części – niezdefiniowanych geodezyjnymi granicami.

W ocenie Sądu działanie oparte na nieznacznym powiększeniu granic obszaru analizowanego znajduje uzasadnienie. Uwzględnienie w granicach obszaru całych obiektów budowlanych daje pełen obraz w zakresie ładu przestrzennego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, według którego "naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ma miejsce wówczas,

gdy planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji w stosunku do istniejącej zabudowy, bowiem w tzw. obszarze analizowanym nie ma zabudowy o funkcji zbieżnej do zabudowy planowanej przez inwestora i w konsekwencji nie jest możliwe określenie parametrów dla nowej inwestycji" (zob. wyrok NSA z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2145/13).

Celem postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 61 u.p.z.p. jest zatem stwierdzenie, czy na konkretnej nieruchomości możliwa jest realizacja inwestycji w sytuacji, gdy dla określonego obszaru nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższego wynika, że podstawową regułą, która winna przyświecać organom wydającym decyzję o warunkach zabudowy terenu

jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, której istotą jest takie kształtowanie ładu przestrzennego, aby ta przestrzeń była spójna pod względem gabarytów, estetyki funkcji oraz sposobu zagospodarowania.

Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów,

cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu,

linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty, forma architektoniczna) zabudowy już istniejącej.

Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jedynym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. Dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędne jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-6 u.p.z.p.

Ustalenie takie następuje w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, zarówno ustalenie tych wymagań, jak i analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały wykonane prawidłowo, ponieważ sposób wyznaczenia i wykreślenia obszaru analizowanego jest zgodny z warunkami określonymi w art. 61 ust. 5a u.p.z.p.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji dla przyjętej wielkości obszaru analizowanego w niniejszej sprawie spełnia warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a. i przekonuje o słuszności tego wyboru. Zasadność rozszerzenia obszaru analizowanego pod kątem zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) wynika w sposób jednoznaczny z analizy zabudowy i zagospodarowania na terenie analizowanym.

Dokonując oceny funkcji zabudowy sąsiedniej w tak wyznaczonym obszarze organy stwierdziły, że wnioskowana inwestycja nie jest sprzeczna z rodzajem zagospodarowania występującym w sąsiedztwie omawianego terenu, stanowi kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym, funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej oraz towarzyszącej jej funkcji garażowej.

Z analizy urbanistycznej wynika, że w terenie występują poza funkcją jednorodzinną również funkcje:

- mieszkaniowa wielorodzinna – m.in. przy ul. [...], ul. [...]

- handlowa i usługowa – m.in. przy ul. [...]

- zabudowa gospodarcza i garażowa jako uzupełnienie ww. zabudowy.

Tak więc stanowisko organów o braku sprzeczności w zakresie kontynuacji funkcji w terenie znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym z uwagi na znajdujące

się w obszarze analizowanym budynki spełniające funkcję mieszkaniową wielorodzinną. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się m.in. wypisy z rejestru gruntów

oraz dokumentacja fotograficzna. Tym samym wobec istnienia budynków o funkcji wnioskowanej przez inwestora, pozwalających na określenie parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy, została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Z przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wynika również,

że zostały spełnione pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p.

Rozważając zatem kwestię ustalonej linii zabudowy wyjaśnić należy, iż w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości

od pasa drogowego (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (§ 4 ust. 4 rozporządzenia).

Organ do wyznaczenia linii zabudowy uwzględnił budynki położone wzdłuż zachodniej strony ulicy [...], wykazując poszczególne budynki i ich odległość

od zewnętrznej krawędzi jezdni od 6 do 22 m. Organ ustalił, że linia wyznaczona przez

te budynki jest nieregularna i tworzy uskok. Dlatego też organ odstąpił od wyznaczenia linii na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika jednak, że ustalenie tego parametru na podstawie § 4 ust. 3 nie służyłoby harmonijnemu uzupełnieniu istniejącej zabudowy. Z tego powodu organ I instancji słusznie uznał, że zasadnym jest wyznaczenie linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia w odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ulicy [...],

co umożliwi przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich (budynki

na działkach bezpośrednio sąsiadujących, tj. nr [...], znajdują się w odległości

6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni) i jednocześnie będzie zgodne z regulacjami ustawy o drogach publicznych, w nawiązaniu do minimalnej odległości zabudowy od krawędzi jezdni drogi publicznej klasy gminnej. Zgodzić się należy, iż pozwoli to na zachowanie ładu przestrzennego w analizowanym obszarze oraz umożliwi realizację inwestycji zgodnie z wnioskiem. Stwierdzić zatem należy, iż wbrew zarzutom skargi, linia zabudowy dla planowanej inwestycji wyznaczona została prawidłowo, zgodnie z zasadą,

iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem, wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (wskazanie jako podstawy wyznaczenia § 4 ust. 4 rozporządzenia pozostaje w związku z wyznaczeniem linii zabudowy jako nieprzekraczalnej). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż ten parametr został określony zgodnie z przepisami.

Kolejnym parametrem wyznaczanym na podstawie rozporządzenia jest wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu inwestycji. Jak stanowi § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik ten wyznacza

się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Przy czym ustawodawca w myśl ust. 2 tego paragrafu dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. W obszarze analizowanym znajdują się działki o zróżnicowanej wielkości i zainwestowaniu. Występują w nim wartości procentowe wskaźników od 12% do ok. 62%, zaś średni wskaźnik kształtuje się na poziomie 28%. Wnioskowany wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi od 30% do 40%, a więc jest większy od średniej wartości tego parametru

z obszaru analizy. Jednakże na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia organy wyznaczyły wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] od 18% (wartość odpowiadająca minimalnej wartości dla nieruchomości mieszkalnych wielorodzinnych występujących w obszarze analizowanym) do 32% (wartość odpowiadająca maksymalnej wartości dla nieruchomości mieszkalnych wielorodzinnych występujących w obszarze analizowanym). Organ zwrócił uwagę na to, że dominującą

w obszarze analizowanym zabudową jest zabudowa mieszkalna jednorodzinna

i wielorodzinna, a ich parametry są do siebie zbliżone. Z uwagi na podobieństwo tych parametrów organ uznał za zasadne nawiązanie jedynie do zabudowań wielorodzinnych. Zgodzić się należy z organami, że powyższe ustalenie nie narusza § 5 ust. 2 rozporządzenia, który to przepis dopuszcza, na zasadzie wyjątku, od wyrażonej

w ust. 1 zasady wyznaczania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy

w stosunku do powierzchni działki albo terenu na podstawie średniego wskaźnika

tej wielkości dla obszaru analizowanego, wyznaczenie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. W tym wypadku analiza dawała takie podstawy. Zgodzić się też należy, iż tak ustalone wielkości – od minimalnej wartości dla nieruchomości mieszkalnych wielorodzinnych do maksymalnej wartości dla nieruchomości mieszkalnych wielorodzinnych, które nie odbiegają znacząco od wartości przyjętych dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej – gwarantują zachowanie ładu przestrzennego w otoczeniu inwestycji. W ocenie Sądu organy uzasadniły stanowisko stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. o ustaleniu zakresowego wskaźnika zabudowy. Stanowisko znajduje potwierdzenie

w materiale dowodowym i umocowanie w przepisach prawa.

Dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Autor analizy urbanistycznej jako źródło do ustaleń wielkości powierzchni biologicznie czynnej przyjął ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Bydgoszczy, zatwierdzonego uchwałą Nr L/756/09 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 15 lipca 2009 r. dla strefy mieszkaniowej [...] obejmującej [...], dla obszaru mieszkalnictwa o średniej intensywności zabudowy z dominującą zabudową mieszkaniową jednorodzinną, według którego należy zapewnić w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej minimum 10% zieleni wypoczynkowej na jedno mieszkanie. W ocenie Sądu ustalony w powyższy sposób wskaźnik wielkości powierzchni biologicznie czynnej dla zabudowy wpisuje się w cel zachowania ładu przestrzennego przez nową zabudowę.

Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej

się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p.

Z powyższej regulacji wynika, że podobnie jak dla ustalania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, w analizie urbanistycznej dokonuje się wyliczenia średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na terenie analizowanym, przy czym już w danym przepisie przewiduje się pewną tolerancję do uzyskanego wyniku, to jest wynoszącą do 20%. W § 6, analogicznie jak w poprzednich, w ust. 2 zawarta jest norma dopuszczająca wyznaczenie innej od określonej w zasadzie przewidzianej w ust. 1 szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać,

że z analizy wynika, że szerokość elewacji frontowej wszystkich budynków w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale od 2 m do 48 m (średnio wynosi 8 m, z tolerancją 20% wynosi od 6,5 m do 9,5 m). Organy odrzuciły powyższy przedział szerokości i oparły się przy ustalaniu tego elementu na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, który to przepis dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy,

o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Organy mając na uwadze niejednolity charakter istniejącej zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej (szerokość od 2 m

do 48 m) odniosły się do szerokości poszczególnych działek z zabudową mieszkalną wielorodzinną. Stanowisko zostało uzasadnione. Szerokość elewacji frontowej ustalona została w zakresie od 9,5 m do 15 m, co odpowiednio stanowi najniższą wartość szerokości elewacji frontowej budynków wielorodzinnych na obszarze analizowanym

(dz. nr [...]) oraz najwyższą wartość szerokości elewacji frontowej budynków wielorodzinnych na tym obszarze (dz. nr [...]). Sąd w niniejszym składzie zgadza

się zatem z Kolegium, że wyznaczenie parametru szerokości elewacji frontowej

dla planowanej inwestycji należy uznać za prawidłowe. Nie narusza ono bowiem dyspozycji przepisu § 6 ust. 2 rozporządzenia i znajduje uzasadnienie w sposobie zagospodarowania w obszarze analizowanym, a ustalone wielkości mieszczą

się w przedziale wielkości szerokości elewacji frontowej zabudowy o tożsamej funkcji

z obszaru analizy, gwarantując tym samym zachowanie ładu przestrzennego na tym obszarze.

Odnosząc się dalej do parametru w postaci górnej krawędzi elewacji frontowej,

jej gzymsu lub attyki określanej zgodnie z § 7 rozporządzenia Sąd stwierdza, że wartość tego wskaźnika została określona przez organ zgodnie z ww. przepisem rozporządzenia bowiem odpowiada ustaleniom analizy. Jak stanowi § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy

na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4).

Z przeprowadzonej analizy wynikało, że na analizowanym terenie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do gzymsu/attyki/okapu wszystkich budynków występujących w obszarze analizowanym wynosi od 2,5 m do ok. 9,5 m (średnio 5 m). Jednakże wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do gzymsu/attyki/okapu budynków mieszkalnych występujących w obszarze analizowanym wynosi od 7 m

do 9,5 m. Podobnie kształtuje się zabudowa wzdłuż ul. [...] oraz przy

ul. [...], stanowiąca zaplecze terenu wnioskowanej inwestycji, gdzie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi od 9 m do 9,5 m.

Na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia organy ustaliły wysokość elewacji frontowej do gzymsu/attyki/okapu dla jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego: od 7 m (najniższa wartość wśród zabudowy mieszkalnej w obszarze analizowanym)

do 9,5 m (maksymalna wartość wśród zabudowy mieszkalnej w obszarze analizowanym). Co istotne przy tym, a co jednoznacznie wykazano w wynikach analizy urbanistycznej, przyjęta wysokość elewacji frontowej jest spójna z parametrami wysokości elewacji frontowej budynków mieszkalnych – zarówno jednorodzinnych, jak wielorodzinnych – znajdujących się w obszarze analizowanym. Trafnie zatem zauważył organ, że budowa budynków o wysokości elewacji frontowej na poziomie maksymalnej wartości

tego parametru dla zabudowy znajdującej się na tym obszarze jest dopuszczalne

i nie wpłynie na zaburzenie ładu przestrzennego. Powyższe niewątpliwie znajduje uzasadnienie w wynikach analizy. Odstąpienie od wartości średniej wedle ust. 4 tego paragrafu było możliwe o ile wynikało to z analizy. Analiza jednoznacznie wskazuje

na zróżnicowanie tego parametru w obszarze analizowanym, a ponadto zasadnie odwołuje się do wskazanych wartości dotyczących zabudowy mieszkaniowej. Słuszne jest stwierdzenie, że taka wartość wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej

nie wpłynie na ład przestrzenny tej części miasta. W ocenie Sądu, taki pogląd jest uzasadniony, skoro parametr ten nie będzie wykraczał poza wartości maksymalne

(9,5 m), ani nie dopuści zabudowy zbyt niskiej wprowadzając, dolny próg na poziomie najniższej zabudowy mieszkalnej w obszarze analizowanym.

Geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono na podstawie

§ 8 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu

w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W przedmiotowej sprawie geometrię dachu ustalono o kącie nachylenia połaci do 5 stopni, z tym, że nie określono wysokości głównej kalenicy, układu połaci dachowych, kierunku głównej kalenicy w stosunku do frontu działki z uwagi

na znikomy kąt nachylenia. Analiza wskazuje, że w obszarze analizowanym występują dachy:

- o dominującym kącie nachylenia połaci do 5 stopni, wysokości kalenicy głównej

w przedziale 2,5 m – 9,5 m, dla których z uwagi na niewielki kąt nachylenia połaci dachu, wysokości kalenicy głównej, układu połaci dachowych oraz kierunku głównej kalenicy

w stosunku do frontu działki – nie określa się;

- dwu i wielospadowe o kącie nachylenia połaci 10 st., 15 st., 45 st./30 st., wysokości kalenicy głównej w przedziale 4 m – 6 m i zróżnicowanym układzie kalenicy głównej

w stosunku do frontu działki.

Co istotne, a na co zwrócono uwagę w analizie, większość budynków w obszarze analizowanym posiada dach o kącie nachylenia połaci do 5 stopni i z uwagi

na zróżnicowanie dachów w tym obszarze, w celu zachowania ładu przestrzennego organy przyjęły za słuszne nawiązanie do dominującej geometrii dachu i wskazały dla przedmiotowej inwestycji kąt nachylenia połaci do 5 stopni, z czym w całej rozciągłości zgadza się tut. Sąd.

Nadto wskazać należy, że w zakresie spełnienia wymagań określonych

w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej od ul. [...]. Istniejące uzbrojenie przedmiotowego terenu jest wystarczające dla realizacji inwestycji (pkt 3), wnioskowany teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 4), planowane zamierzenie nie narusza przepisów odrębnych (pkt 5), a ponadto planowane zamierzenie budowlane nie znajduje się w żadnym z obszarów wskazanych w pkt 6 ww. przepisu, tj w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji

w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz,

o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Kolegium prawidłowo oceniło też szczegółowe ustalenia zawarte w decyzji organu I instancji i ich zgodność z rozporządzeniem. Zdaniem Sądu tezy Kolegium należy podzielić. Ich poprawność znajduje bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym.

8. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi Sąd w pierwszej kolejności akcentuje nietrafność sformułowanego w skardze zarzutu, co do niespełnienia wszystkich przesłanek umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności braku spełnienia warunku, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej zabudowana jest w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów,

cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu,

w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak już wskazano powyżej, zasadnym

było rozszerzenie obszaru analizowanego pod kątem zasady dobrego sąsiedztwa

(art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), co wynikało w sposób jednoznaczny z analizy zabudowy

i zagospodarowania na terenie analizowanym. Z analizy przeprowadzonej przez organy administracji, z którą zgadza się tut. Sąd wynika, iż z uwagi na charakterystykę zabudowy w obszarze analizowanym poprawnie ustalono, że przedmiotowe zamierzenie budowlane spełnia przesłankę kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Nie można się również zgodzić ze stanowiskiem skarżących według którego organy pominęły przy wydaniu decyzji okoliczność, że na obszarze wokół działki nr [...] znajduje się tylko zabudowa jednorodzinna o niskiej intensywności wykorzystania terenu i nie ma tam bloków wielorodzinnych z wbudowanymi garażami, ponieważ – jak wskazano powyżej – organ wydając swoje rozstrzygnięcie odnosił się do całego obszaru analizowanego, w tym także obszaru wokół działki. Dla stwierdzenia spełnienia przesłanki kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. wystarczającym pozostaje stwierdzenie, że z tej samej drogi publicznej dostępna jest przynajmniej jedna działka

o funkcji mieszkalnej (czy to wielorodzinnej, czy to jednorodzinnej). Nietrafione są również zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia, co Sąd uzasadnił w poprzednich punktach.

Co do zarzutu skargi odnoszącego się do zaniechania zebrania w sprawie całego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów administracji publicznej, Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę nie podziela zdania skarżących. W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie nie naruszało

ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury, w tym art. 7 k.p.a.,

art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., bowiem decyzja wydana w sprawie oparta jest na dokładnie

i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie

w zgromadzonym materiale dowodowym, a nadto jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organy zastosowały właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Kolegium dochowało także zasady z art. 15 k.p.a., bowiem dokonało ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W ocenie Sądu organ w sposób właściwy ustalił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Powyższe stanowi o prawidłowym przeprowadzeniu postępowania. Natomiast okoliczność, że ocena zgromadzonych dowodów doprowadziła organy do odmiennych wniosków od oczekiwanych przez stronę skarżącą, w realiach rozpatrywanej sprawy, nie może uzasadniać zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego zaskarżoną decyzję organu odwoławczego utrzymującą

w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uznać należy za zgodną z obowiązującym prawem. Podkreślenia wymaga bowiem, iż stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie jest zgodne

z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi.

9. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku,

a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji wyroku

na podstawie art. 151 p.p.s.a.