Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 286/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.
Teza: W aktualnym stanie prawnym nieprzestrzeganie rozkładu jazdy - w szczególności co do uwzględnionych przystanków i godzin odjazdów autobusów - stanowi uchybienie warunkom określonym w zezwoleniu.

Wykonywanie zaś przewozów pojazdami innymi niż w wykazie zaakceptowanym przez organ wydający zezwolenie ocenić należy jako uchybienie warunkom, na jakich zezwolenie zostało wydane.

TEZY

W aktualnym stanie prawnym nieprzestrzeganie rozkładu jazdy - w szczególności co do uwzględnionych przystanków i godzin odjazdów autobusów - stanowi uchybienie warunkom określonym w zezwoleniu.

Wykonywanie zaś przewozów pojazdami innymi niż w wykazie zaakceptowanym przez organ wydający zezwolenie ocenić należy jako uchybienie warunkom, na jakich zezwolenie zostało wydane.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Protokolant Adam Sak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi ze skargi A. K., Z. O., Z. S. - wspólników spółki cywilnej A z siedzibą w B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...], nr [...] (znak: [...]), którą cofnięto A. K., Z. O. i Z. S., (wspólnikom spółki cywilnej "A") zezwolenie nr [...] z dnia [...], na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – przewozy regularne na trasie W. – S. Z. – W.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy podał, że powodem cofnięcia w/w zezwolenia było stwierdzenie przez organ I instancji, że przewóz wykonywany był niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu. Ustaleń tych dokonano na podstawie wyników kontroli przejazdów, przeprowadzonych przez pracowników Zarządu Dróg i Komunikacji w W. w dniach [...] – [...] oraz [...] – [...].

W protokole pokontrolnym z dnia [...], stwierdzono, że przewóz osób był wykonywany niezgodnie z rozkładem jazdy; kierowcy dopuszczali się opóźnień lub wcześniejszych odjazdów; pojazdy zatrzymywały się na przystankach nieuwzględnionych w rozkładzie jazdy, nadto w dniach [...] i [...], przewozy wykonywane były samochodami niezgłoszonymi (m.in. Mercedes [...]). Stwierdzono także, że przewozy wykonywane były w niedziele, podczas gdy zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy, kursy wykonywane winny być jedynie w dni robocze i w soboty. W podsumowaniu protokołu wskazano, iż na 23 skontrolowane kursy, 1 kurs wykonano punktualnie, 3 kursy wykonano z opóźnieniem, 7 kursów wykonano przed czasem, 1 kurs wykonano poza rozkładem jazdy, w 7 przypadkach kierowcy zatrzymali się na przystanku nie wyszczególnionych w rozkładach jazdy, a w 4 przypadkach przewozy zostały wykonane w dzień świąteczny wbrew warunkom zezwolenia.

W wyjaśnieniach do kontroli z dnia [...] - [...]złożonych w dniu [...] A. K., Z. O. i Z. S. oświadczyli, iż spółka nie posiada pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], jak również samochodu o numerze [...]. Stwierdzili natomiast, że posiadają samochód Mercedes o numerze rejestracyjnym DB [...], jednakże w dniu [...], pojazd ten został wydzierżawiony innemu podmiotowi gospodarczemu, a zatem nie mógł być wykorzystany do wykonywaniu przewozu na linii [...]. Odnośnie zatrzymywania się przez kierowców na przystankach niewyszczególnionych w rozkładzie jazdy, wyjaśnili, iż spowodowane one były życzeniami pasażerów, a zatem przyczynami niezawinionymi przez przewoźnika. Stwierdzone opóźnione bądź wcześniejsze odjazdy z przystanków, wytłumaczono "brakiem synchronizacji czasomierzy pomiędzy kontrolerami a kierowcami". Natomiast odnośnie zatrzymywania pojazdów na przystankach niewyszczególnionych w rozkładzie jazdy, wyjaśnili, iż spowodowane było to tym, iż po przebudowie ronda w S. Z., przystanek przewidziany w rozkładzie jazdy został zlikwidowany, a na jego miejsce nie wyznaczono innego. Wyjaśnienia te – jak podniesiono – Z. S. i Z. O. uzupełnili w dniu [...], poprzez oświadczenie, iż podpisy na protokołach kontroli z dnia [...] i z dnia [...] nie są ich podpisami, ani podpisami kierowców zatrudnionych w ich spółce, a spółka A nie posiada samochodu Mercedes o numerze rejestracyjnym [...], ani samochodu Ford o numerze [...].

W protokole z dnia [...], spisanym w wyniku kontroli w dniach [...] - [...] stwierdzono, że na 76 skontrolowanych kursów 4 kursy wykonano punktualnie, 2 kursy wykonano z opóźnieniem, 6 kursów wykonano przed czasem, nie wykonano 10 kursów, 7 kursów wykonano poza rozkładem jazdy, w 41 przypadkach zatrzymano się na przystankach nie wyszczególnionych w rozkładach jazdy, 1 kurs wykonano w niedzielę, a w 5 przypadkach kursy wykonano w niedzielę i pojazd zatrzymał się na przystanku niewyszczególnionym w rozkładzie jazdy. Kursy wykonywano też pojazdami niezgłoszonymi przez skarżących (Mercedes [...], Mercedes [...]) Nadto, stwierdzono w protokole, że w dniach [...] i [...], kierowca nie posiadał przy sobie aktualnego rozkładu jazdy.

W wyjaśnieniach złożonych po zapoznaniu się z wynikami kontroli, wspólnicy spółki A oświadczyli, że zatrzymywanie się na przystankach nie wyszczególnionych w rozkładzie jazdy wynikało z życzeń pasażerów, a w jednym przypadku było wynikiem awantury wszczętej przez jednego z pasażerów. Wskazano ponadto, iż stwierdzone w czasie kontroli opóźnienia były wynikiem panujących warunków atmosferycznych. Odnośnie braku aktualnych rozkładów jazdy w pojazdach, podniesiono, że było to wynikiem przeoczenia kierowców.

Organ pierwszej instancji, w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, iż wyjaśnienia wspólników nie mogły zasługiwać na aprobatę. W szczególności organ administracji podniósł, iż w sytuacji, gdy obowiązujący rozkład jazdy, z przyczyn niezależnych od przewoźnika nie może być realizowany, przewoźnik taki powinien wystąpić o wydanie nowego zezwolenia, a nie dokonywać samowolnej zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało mu wydane. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przed wydaniem zezwolenia na przewozy osób, organ przeprowadza analizę sytuacji rynkowej w zakresie zapotrzebowania na przewozy, ale jednocześnie dokonuje analizy pod względem bezpieczeństwa z punku widzenia ruchu drogowego. Dlatego, samowolne zmiany rozkładów jazdy, w postaci zarówno nieterminowego odjeżdżania z przystanków, jak i zatrzymywanie się w miejscach nie ujętych w rozkładzie jazdy, muszą być ocenione zarówno jako niezgodne z warunkami zawartymi w zezwoleniu, jak i w aspekcie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W wydanej decyzji organ I instancji podał ponadto, iż twierdzenia przewoźnika, iż nie mógł wystąpić o wydanie nowego zezwolenia na wykonywanie przewozów, ponieważ nie mógł uzgodnić zasad korzystania z przystanków położonych na drogach wojewódzkich, także nie mogły się ostać. Organ administracji wskazał bowiem, że w latach 2003-2005 wydawane były zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób, na liniach, na których przystanki wyznaczano na drogach wojewódzkich.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona wniosła o jej uchylenie, ze względu na wydanie jej z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, a nadto zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych. Skarżący zarzucili, iż nie posiadają samochodów o numerach rejestracyjnych wskazanych w decyzji. Zdaniem odwołujących się, niewykluczone, że stwierdzone przez organ kursy wykonywane poza rozkładem jazdy, nie były po prostu kursami opóźnionymi. Ponadto, w ocenie wspólników spółki "A" organ nie odniósł się wyjaśnień przewoźnika, iż zatrzymywanie się na przystankach nie ujętych w rozkładzie jazdy, było wynikiem zmian w ruchu i przebudowy ulic, co jest od woli przewoźnika zupełnie niezależne.

Rozpatrując sprawę – wskutek skutecznie wniesionego odwołania - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podzieliło argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, w związku z czym, zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.

Zdaniem organu odwoławczego jest oczywiste w świetle wyników przeprowadzonych kontroli przewozów wykonywanych przez wspólników spółki A, że przewozy te wielokrotnie wykonywane były, na przestrzeni kilku miesięcy, niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu. W ocenie Kolegium, ilość stwierdzonych uchybień w wykonywanych przez stronę przewozach jest tak znaczna, że brak jest podstaw do zaakceptowania zarzutów skarżącego co do braku wiarygodności sporządzanych po kontrolach protokołów. Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji, prawidłowo ustalono w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, że strona uchybiła warunkom określonym w zezwoleniu zarówno w czasie kontroli, jak i po jej zakończeniu, nie usuwając - pomimo wezwania - stwierdzonych nieprawidłowości. Kolegium podkreśliło, że długość okresu w jakim przeprowadzane były kontrole, dowodzi lekkomyślności strony, a nadto przeczy twierdzeniom odwołującego się, iż stwierdzone nieprawidłowości miały charakter losowy i spowodowane były warunkami atmosferycznymi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, A. K., Z. O. i Z. S. wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając jej oparcie się na błędnym stanie faktycznym.

W uzasadnieniu skargi strona powtórzyło stanowisko i argumentację zawartą w odwołaniu, ponownie podnosząc, iż protokoły pokontrolne nie są wiarygodne, a zatem ustalony na ich podstawie stan faktyczny dotknięty jest błędem. O słuszności zarzutów co do wiarygodności kontrolerów świadczy - zdaniem skarżących - fakt, iż dwóch z pracowników Zarządu Dróg i Komunikacji zostało odsuniętych od czynności kontrolnych.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga i zawarte w niej wnioski nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie uchybia prawu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu administracyjnego I instancji, którą cofnięto skarżącym wspólnikom spółki cywilnej "A" w B. G. zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – powołując jako materialnoprawną podstawę takiego rozstrzygnięcia art. 24 ust. 4 pkt 2 oraz art. 90 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.).

Kontrola legalności powyższej decyzji wymaga zatem oceny czy powołane przepisy znajdowały zastosowanie, w tym czy ustalony przez organy administracyjne stan faktyczny sprawy odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu wynikającemu z norm, które legły u podstaw rozstrzygnięcia.

Przedmiotowe w sprawie zezwolenie Nr [...] wydane zostało [...] - a zatem pod rządami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (DZ. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.). Ustawa ta przestała obowiązywać – na mocy art. 109 i art. 110 ustawy o transporcie drogowym - z dniem 1 stycznia 2002 r. Zgodnie z art. 104 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc, według zaś ust. 2 tegoż artykułu do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się jej przepisy (tj. przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym). Nie powinno zatem budzić wątpliwości - wobec utraty mocy ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób oraz wobec woli ustawodawcy, wyrażonej w cytowanym przepisie przejściowym (tj. art. 104 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym) – że w postępowaniu administracyjnym wszczętym po dniu 1 stycznia 2002 r. (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) cofnięcie udzielonego zezwolenia następuje według zasad określonych przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

W myśl art. 24 ust. 4 pkt. 2 - do którego odsyła także powołany w sprawie art. 90 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym - zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Zgodnie zaś z treścią art. 90 pkt. 2 w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzającej uchybienia organ udzielający (...) zezwolenia cofa (...) zezwolenie, z zachowaniem warunków, o których mowa w (...) art. 24 ust. 4-6.

Ustalenia w postępowaniu administracyjnym wymagało zatem na jakich warunkach wydane zostało skarżącym zezwolenie Nr [...], jakie warunki w zezwoleniu tym określono jak i czy warunkom tym skarżący uchybili.

Ocena prawidłowości poczynionych w tym zakresie ustaleń wymaga uprzedniej odpowiedzi na pytanie jak rozumieć "warunek" w kontekście omawianej ustawy, w szczególności w jakim znaczeniu terminu tego użyto w art. 24 ust. 4 pkt. 2 ustawy o transporcie drogowym.

W obecnym stanie prawnym art. 20 ust.1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.

Brzmienie cytowanego przepisu zdaje się nie utożsamiać warunków wykonywania przewozów z przebiegiem trasy przewozów i wskazaniem miejscowości, w których znajdują się przystanki. Ponieważ jednak w art. 20 a ust.1 ustawa dopuszcza możliwość niestosowania warunków określonych w zezwoleniu – a to gdy wystąpią niezależne od przedsiębiorcy okoliczności (w przepisie tym przykładowo wymienione) uniemożliwiające wykonanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy – to przyjąć należy, że przebieg trasy (z oznaczeniem miejsca początkowego i docelowego) jak i oznaczenie miejscowości, w których znajdują się przystanki, są rodzajem warunków określanych w zezwoleniu.

Ponadto - skoro art. 20 ust. 1a stanowi, iż załącznikiem do zezwolenia (...) jest obowiązujący rozkład jazdy – uzasadniona jest teza, że warunkiem określonym w zezwoleniu jest także rozkład jazdy.

Godzi się podnieść, że użyte przez ustawodawcę określenie "w szczególności" oznacza, iż warunki wymienione w art. 20 ustawy są jedynie przykładowe. W zezwoleniu możliwe jest zatem określenie także innych warunków – o ile oczywiście są one w ustawie przewidziane.

W ocenie Sądu ustawowych warunków – na jakich zezwolenie jest wydawane czy też wprost określonych w zezwoleniu - poszukiwać należy w przepisach regulujących zasady przewozów (art.18 b ust.1), w przepisach ustanawiających zakazy obowiązujące podczas przewozu (art.18 b ust.2) oraz w przepisach normujących wymogi wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozu (art. 22 ust. 1). Oczywiste wydaje się bowiem, że przewóz wykonywany być może tylko przy zachowaniu prawem przewidzianych zasad i przy przestrzeganiu ustawowo uregulowanych zakazów.

Ponadto skoro w art. 22 ust.1 ustawa jednoznacznie wskazuje konieczne załączniki do wniosku o wydanie zezwolenia (m.in. takie jak proponowany rozkład jazdy - wskazujący przystanki, godziny odjazdów środków transportu oraz wykaz pojazdów, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy) to wydanie zezwolenia jest równoznaczne z akceptacją tych propozycji. Tym samym dane zawarte w przedłożonych wraz z wnioskiem załącznikach stają się warunkami, na jakich zezwolenie zostało wydane.

Podsumowując: warunkami - określonymi w zezwoleniu - są warunki wprost w zezwoleniu tym wskazane (w szczególności dotyczące przebiegu trasy, oznaczenia miejscowości, w których znajdują się przystanki) jak i warunki określone w stanowiącym integralną część zezwolenia załączniku (rozkład jazdy).

W zgodzie w powyższym pozostaje prawne uregulowanie wzoru zezwolenia - zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów zezwoleń na wykonywanie krajowych i międzynarodowych przewozów drogowych osób oraz wypisów z zezwoleń (Dz. U. Nr 144, poz. 1519).

Za warunki - na jakich zezwolenie zostało wydane - uznać zaś należy zaakceptowane przez organ wydający zezwolenie propozycje - zawarte w załącznikach do wniosku o wydanie zezwolenia - wymagane art. 22 ust. 1.

Za takim rozumieniem warunków - na jakich zezwolenie zostaje wydane - zdaje się przemawiać fakt, że przywołany przepis art. 22 ust. 1 koresponduje z treścią art. 18 b ust. 1 i ust. 2 – regulującego zasady przewozu i zakazy obowiązujące podczas wykonywania tych przewozów. Przykładowo: według powołanych przepisów wnioskodawca zobligowany jest zaproponować rozkład jazdy, uwzględniający przystanki oraz godziny odjazdów (art. 22 ust. 1 pkt 1); do zasad przewozu zalicza się tymczasem m.in. podawanie do publicznej wiadomości rozkładów jazdy (art. 18 b ust. 1 pkt. 2), za zasadę przewozu ustawa uznaje też wsiadanie i wysiadanie pasażerów tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (art. 18 b ust. 1 pkt. 3). Jednocześnie przepisy zabraniają korzystania z przystanków niezgodnych z rozkładem jazdy, dniami i godzinami odjazdów; zakazane jest też zabieranie i wysadzanie pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (art. 18 b ust. 2 pkt 2 i 3).

Wymóg zaś przedłożenia przez wnioskodawcę wykazu pojazdów (...) którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy pozostaje w ścisłym związku z zasadą używania do przewozu pojazdów o odpowiednich wymogach i zakazem używania pojazdów nieodpowiadającym tym wymogom (art. 22 ust. 1 pkt 6, art. 18 b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1b).

W tym stanie rzeczy w aktualnym stanie prawnym nieprzestrzeganie rozkładu jazdy - w szczególności co do uwzględnionych w nim przystanków i godzin odjazdu autobusów - stanowi uchybienie warunkom określonym w zezwoleniu.

Wykonywanie zaś przewozów pojazdami innymi niż w wykazie zaakceptowanym przez organ wydający zezwolenie ocenić należy jako uchybienie warunkom, na jakich zezwolenie zostało wydane.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania przedmiotowego w sprawie zezwolenia Nr [...] ustawa z dnia [...] o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 marca 1998r. w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób pojazdami samochodowymi nie będącymi taksówkami oraz treści i wzoru zezwolenia (Dz. U. Nr 34, poz.193 ze zm.) - analogicznie regulowały kwestię wymogu przedłożenia projektu rozkładu jazdy (art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy) oraz wykazu pojazdów zgłoszonych do przewozów (§1 ust. 1 pkt 3 aktu wykonawczego). Przedłożone w sprawie zezwolenie Nr [...] – zgodne ze wzorem określonym powołanym wyżej rozporządzeniem – określało, że zezwolenie ważne jest z: obowiązującym rozkładem jazdy oraz z wykazem numerów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do przewozów. Tym samym ewentualne ustalenie, że skarżący nie przestrzegali rozkładu jazdy oraz dokonywali przewozu pojazdami innymi niż wskazane w wykazie (będącym integralną częścią zezwolenia) stanowić mogło podstawę do cofnięcia zezwolenia wobec uchybienia warunkom określonym w tym zezwoleniu.

Nie ulega wątpliwości, że poczynienie ustaleń koniecznych w sprawie dokonane być musi zgodnie z przepisami prawa procesowego, w tym zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanej dalej kpa - tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz1071 ze zm.), w myśl którego organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 kpa, organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowody. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Art. 80 kpa, wyrażający zasadę swobodnej oceny dowodów, obliguje przy tym organ administracyjny do przedstawienia poddającej się kontroli oceny dowodów ze wskazaniem (w uzasadnieniu rozstrzygnięcia - art. 107 § 1 i § 3 kpa), jakie fakty uznał za udowodnione, dowodów na jakich się oparł w tym zakresie, przyczyn dla których dowodom tym dał wiarę.

W ocenie Sądu organy administracyjne obu instancji powyższym wymogom nie uchybiły w stopniu, który rzutowałby na wynik sprawy.

Kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (art. 84 i art. 86 ustawy), w wyniku kontroli wezwano skarżących do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie (art. 90 pkt 1), postępowanie kontrolne przeprowadzono na podstawie stosownego postanowienia (art. 85), stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uznać należy za kompletny, podlegał on zatem – przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy - swobodnej ocenie przez organy administracyjne obu instancji. Zdaniem Sądu dowody sprawy – w szczególności protokoły sporządzone podczas kontroli w okresie od [...] do [...] oraz od [...] do [...] - potwierdzają, że uchybiono rozkładowi jazdy, tak co do godzin odjazdu autobusów jak i co do nieprzestrzegania przystanków rozkładem jazdy objętych. Wbrew zarzutom skargi protokoły kontroli podpisane przez kierowców kierujących kontrolowanymi autobusami, legitymujących się wypisem zezwolenia wydanego skarżącym są wiarygodne, danych w nich zawartych nie obalają składane przez skarżących wyjaśnienia pokontrolne. Niczym niepoparte były twierdzenia, iż stwierdzone odstępstwa co do czasu odjazdu autobusów spowodowane było jedynie "rozbieżnością" ustawienia zegarków osób kontrolujących.

Istotnie nie można jednoznacznie ustalić czy stwierdzone podczas kontroli kursy – w godzinach nieprzewidzianych rozkładem jazdy – były kursami dodatkowymi czy też jedynie opóźnionymi. Nie zmienia to jednak prawidłowości ustalenia, że kursy te uchybiały rozkładowi jazdy tj. warunkowi określonemu w zezwoleniu.

W ocenie składu orzekającego nie można organom administracyjnym skutecznie zarzucić wadliwości ustaleń co do nieprzestrzegania wymogu zatrzymywania się, zabierania pasażerów i ich wysadzania jedynie na przystankach oznaczonych w rozkładzie jazdy. Skarżący sami przyznali, że takie zajścia miały miejsce. Nawet jeżeli naruszenie rozkładu jazdy w tym zakresie następowało na prośby pasażerów – nie zmienia to faktu, że doszło do uchybienia warunkom określonym w zezwoleniu, a uchybienie to skutkuje koniecznością cofnięcia zezwolenia. Przypomnieć w tym miejscu należy, że tylko gdy zajdą okoliczności wskazane w art. 20 a ust.1 (tzn. niezależne od przedsiębiorcy, uniemożliwiające wykonywanie przewozów zgodnie z zezwoleniem, takie jak np. awaria sieci, roboty drogowe, blokady drogowe) możliwe jest odstępstwo od warunków określonych w zezwoleniu. Zaistnienia takich okoliczności tymczasem skarżący w postępowaniu administracyjnym nie wykazali.

Za znajdujące oparcie w dowodach sprawy uznać w końcu należy ustalenie przez organy administracyjne dokonywania przewozów autobusami nieobjętymi wykazem pojazdów zgłoszonych do przewozu. Dotyczy to w szczególności pojazdu marki Mercedes o numerze rejestracyjnym [...], kierowanego przez skarżącego Z. O. oraz Mercedesa o numerze rejestracyjnym [...]. Wprawdzie w protokole kontroli numer rejestracyjny drugiego z wymienionych wyżej pojazdów wpisano jako [...]. Jeżeli jednak wziąć pod uwagę, że kierowca kontrolowanego autobusu posiadał wypis zezwolenia Nr [...] a ponadto nie jest sporne, że skarżący wspólnicy spółki cywilnej posiadają pojazd marki Mercedes o numerze [...] – to niewątpliwe wydaje się, że podczas spisywania protokołu kontroli doszło do oczywistej omyłki. Tego typu nieścisłość – wbrew zarzutom skarżących – nie podważa rzetelności i tym samym prawdziwości zgromadzonego w sprawie materiału.

Wobec powołania się przez skarżących, w toku sprawy, na niewielką liczbę udowodnionych uchybień jak i wieloletnią nienaganną działalności zwrócenia uwagi wymaga kategoryczne brzmienie art. 24 ust. 4 ("zezwolenie cofa się") jak i art. 90 (organ cofa zezwolenie). Oznacza to, że w razie stwierdzenia uchybienia warunkom zezwolenia organ administracyjny nie ma możliwości wyboru, lecz jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.

Wyjaśnić też trzeba, że sąd administracyjny - sprawując wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem - stosuje środki określone ustawą z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona wyłącznie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145-150 ustawy).

Ponieważ skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygniecie, stan faktyczny sprawy nie zostały skutecznie podważony a poczynione ustalenia uzasadniały zastosowanie powołanych w decyzji norm prawa materialnego – to skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu.

Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.