Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 451/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 32 ust. 4 art. 33 ust. 2 art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Wojciech Rowiński, Asesor WSA Michał Podsiadło, Protokolant starszy sekretarz sądowy Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 grudnia 2022 r. znak DOA.7110.176.2022.RKS w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z 13 grudnia 2022 r., znak DOA.7110.176.2022.RKS Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. Spółka Jawna (dalej: "inwestor") od decyzji Wojewody Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda") z 16 maja 2022 r. nr 422/OPON/2022, stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Ż. (dalej: "Starosta") z [...] listopada 2020 r., nr [...], (sprostowanej postanowieniem Starosty z [...] grudnia 2020 r., znak: [...]), w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił ww. decyzję organu I instancji i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda decyzją z 16 maja 2022 r. nr 422/OPON/2022 stwierdził, po wszczęciu postępowania z urzędu, nieważność decyzji Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Spółka Jawna pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi (kategoria - XIII) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (bez przyłączy) zlokalizowanych w Ż. przy ul. [...], na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w Ż., gmina Ż.

Od powyższej decyzji Wojewody z 16 maja 2022 r., nr 422/OPON/2022 inwestor, wniósł odwołanie.

Po rozpatrzeniu odwołania GINB zaskarżoną decyzją z 13 grudnia 2022 r., znak DOA.7110.176.2022.RKS uchylił decyzję Wojewody z 16 maja 2022 r. nr 422/OPON/2022 i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...].

Po przedstawieniu instytucji stwierdzenia nieważności GINB wskazał, że inwestor wnioskiem z 24 sierpnia 2020 r. (uzupełnionym pismem z 20 października 2020 r.) wystąpił o udzielenie pozwolenia na ww. budowę. Do powyższego wniosku załączył oświadczenie, w którym wskazał, że wniosek został złożony w trybie ustawy z 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2020 r., poz. 219 - według stanu prawnego na dzień wydania badanej decyzji, dalej: "specustawa mieszkaniową") i powołał się na art. 2 pkt 2 oraz art. 13 tej ustawy.

Z treści decyzji Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...] wynika, że została ona wydana w trybie specustawy mieszkaniowej.

GINB wskazał na brzmienie art. 2 pkt 2 specustawy mieszkaniowej, z którego wynika definicja "inwestycji mieszkaniowej". Wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...] w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr 1 przewidziano 68 lokali mieszkalnych natomiast w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr 2 przewidziano 63 lokale mieszkalne. Razem 131 lokali. Tym samym należy stwierdzić, że sporna inwestycja stanowi "inwestycję mieszkaniową" w rozumieniu art. 2 pkt 2 specustawy mieszkaniowej.

Zdaniem organu odwoławczego, art. 13 specustawy mieszkaniowej wprowadza zasadę, że niezależnie od tego, na jakim etapie procedowania na zasadach ogólnych znajduje się określona inwestycja mieszkaniowa, inwestor jest uprawniony do skorzystania z możliwości, jakie daje ustawa. Zmianę swojego zamiaru inwestycyjnego polegającą na wyrażeniu woli skorzystania z komentowanej regulacji inwestor wyraża poprzez wystąpienie z odpowiednim wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej w trybie (i na zasadach) wskazanych w tej ustawie. Użycie określenia "w każdym czasie" przesądza o tym, że wystąpienie z wnioskiem przez inwestora o pozwolenie na budowę może nastąpić bez względu na to, czy postępowanie w sprawie danej inwestycji znajduje się na etapie początkowym, zaawansowanym czy też końcowym. Wyłączenie zastosowania art. 25 ust. 6 oznacza, że organ budowlany właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest związany wymogami ww. ustawy wynikającymi z podjęcia przez organ gminy uchwały w sprawie realizacji inwestycji mieszkaniowej.

W ocenie GINB, art. 2 pkt 2 w zw. z art. 13 specustawy mieszkaniowej prowadzi do wniosku, że jeżeli dane przedsięwzięcie stanowi "inwestycję mieszkaniową", w rozumieniu art. 2 pkt 2 ww. przepisu, a obowiązujący MPZP przewiduje na danym obszarze możliwość realizacji tego rodzaju inwestycji, to inwestor ma prawo ubiegać się o udzielenie pozwolenia na budowę, w trybie tej ustawy.

Zgodnie z przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej: "p.b."), decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b., powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (tj. działki nr ewid. [...] i [...]) na cele budowlane. W związku z tym, nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b.

Działki inwestycyjne nr ewid. [...] i [...], na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ż. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z [...] marca 2020 r. nr [...] (Dz.Urz. Woj. [...] z 2020 r., poz. [...], dalej: "MPZP"). Z załącznika graficznego do ww. uchwały wynika, że działka inwestycyjna nr ewid. [...], położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 07MWn, zaś działka inwestycyjna nr ewid. [...], położona jest na terenie oznaczonym symbolem 13UN.

Stosownie do § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 MPZP, dla terenu oznaczonego symbolem 07MWn ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej; 2) przeznaczenie uzupełniające: zabudowa gospodarczo-garażowa, funkcja usługowa; niezbędne do obsługi zabudowy: dojścia, dojazdy, infrastruktura techniczna.

Natomiast zgodnie z § 26 ust. 2 pkt 1 i 2 MPZP, dla terenu oznaczonego symbolem 13UN ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy usług nieuciążliwych; 2) przeznaczenie uzupełniające: zabudowa gospodarczo - garażowa, niezbędne do obsługi zabudowy: dojścia, dojazdy, infrastruktura techniczna.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem spornej inwestycji jest budowa 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą (bez przyłączy) na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w Ż., gmina Ż. Przy czym podkreślił, że na działce nr ewid. [...] przewidziano jedynie budowę drogi pożarowej wraz z bramami pożarowymi, pozostała część inwestycji, w tym dwa budynki mieszkalne wielorodzinne, została zaprojektowana na działce nr ewid. [...].

Stwierdził również, że sporna inwestycja nie narusza, a tym bardziej nie narusza w sposób rażący ustaleń MPZP w zakresie przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Ponadto analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby sporna inwestycja rażąco naruszała ustalenia planu miejscowego w zakresie dotyczącym: intensywności zabudowy (wymagana - min. 0,01 max. 2,80 powierzchni działki budowlanej; projektowana 2,20 - zob. proj. bud. Opis do projektu zagospodarowania terenu - Bilans terenu, strona nr 33); geometrii i pokrycia dachów nad główną bryłą budynków.

Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 6 lit. a i b MPZP, na terenie 07MWn powierzchnia biologicznie czynna wynosi min. 30 % powierzchni działki budowlanej, zaś powierzchnia zabudowy - max. 0,70 powierzchni działki.

Zaznaczył, że analiza projektu budowlanego wykazała, że projektowana powierzchnia biologicznie czynna wynosi 29,5% powierzchni rozpatrywanej części działki nr ewid. [...] zaś projektowana powierzchnia zabudowy wynosi ok. 0,73 - co wynika z ilorazu powierzchni zabudowy budynków wynoszącej 4842,58 m2 oraz powierzchni rozpatrywanej części działki nr ewid. [...] objętej inwestycją wynoszącej 6598,58 m2.

W ocenie GINB, przekroczenie ww. wskaźników jest minimalne (powierzchnia biologicznie czynna - 0,5%; powierzchnia zabudowy - 0,03), w związku z czym nie sposób uznać, że podczas wydawania decyzji Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...] doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w związku z § 23 ust. 1 pkt 6 lit. a i b MPZP. Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 7 lit. a MPZP, na terenie 07MWn wysokość budynków przeznaczenia podstawowego wynosi max. 4 kondygnacje nadziemne, nie wyżej niż 12 m.

Dalej organ podkreślił, że analiza projektu budowlanego wykazała, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny nr 1 ma 5 kondygnacji nadziemnych, a jego wysokość wynosi 14,85 m, natomiast projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny nr 2 ma 5 kondygnacji nadziemnych, a jego wysokość wynosi 14,85 m. Należy zatem stwierdzić, że kontrolowana decyzja Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...] została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b., z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej ilości kondygnacji nadziemnych i wysokości spornych budynków mieszkalnych. Powyższe naruszenie nie nosi jednak znamion rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.

Podniósł również, że godnie z art. 17 ust. 6 pkt 1 specustawy mieszkaniowej, budynki objęte inwestycją mieszkaniową poza miastami oraz w miastach, w których liczba mieszkańców nie przekracza 100 000 mieszkańców - nie mogą być wyższe niż 4 kondygnacje nadziemne. Zgodnie jednak z art. 17 ust. 7 specustawy mieszkaniowej, jeżeli w odległości nie większej niż 500 m od budynków objętych inwestycją mieszkaniową znajdują się, w istniejącej zabudowie, budynki mieszkalne o wysokości przekraczającej liczbę kondygnacji, o której mowa w ust. 6, wówczas maksymalną wysokość budynków objętych inwestycją mieszkaniową w miejscowościach, o których mowa w ust. 6, wyznacza wysokość najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie.

GINB zaznaczył, że jak wynika z projektu budowlanego: "Przy ul. [...] nr [...] na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny o wysokości 5-ciu kondygnacji nadziemnych z dachem płaskim. Odległość projektowanych budynków wielorodzinnych od wyżej wskazanego wynosi mniej niż 500 m." W związku z tym sporna inwestycja nie zaburza ładu przestrzennego istniejącego na terenie inwestycyjnym.

Przechodząc do dalszej oceny zgodności spornej inwestycji z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. organ odwoławczy wskazał, że w myśl § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c MPZP ustala się zasady w zakresie systemów komunikacji, tj. minimalne wskaźniki wyposażenia terenów elementarnych w liczbę miejsc do parkowania, zapewniającą zaspokojenie potrzeb w zakresie parkowania i postoju samochodów: 1,1 miejsca na jedno mieszkanie i jeden lokal użytkowy w budynku mieszkalnym wielorodzinnym dla terenów elementarnych oznaczonych w planie symbolem literowym MWw, MWn.

Dalej organ podniósł, że w projektowanych budynkach mieszkalnych wielorodzinnych przewidziano łącznie 131 lokali mieszkalnych, to w świetle § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c MPZP, w ramach spornej inwestycji należało zapewnić 144 miejsca parkingowe (131 x 1,1 = 144,1). Analiza projektu budowlanego wykazała, że w garażach poziemnych zaprojektowano 101 miejsc parkingowych, a na terenie działki nr ewid. [...] "zaprojektowano miejsca parkingowe dostępne z dróg wewnętrznych - przy budynku nr 1 - 10 miejsc, przy budynku nr 2 - 2 x 10= 20 miejsc, w tym 2 stanowiska dla niepełnosprawnych". A zatem dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr 1 i 2 zaprojektowano łącznie 131 miejsc parkingowych. Powyższe oznacza, że doszło do naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 lit. a p.b.

W ocenie GINB, stwierdzone uchybienie nie nosi znamion "rażącego" naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ponieważ brakuje jedynie 13 miejsc parkingowych na łącznie 144 wymagane miejsca parkingowe. Poza tym, liczba zaplanowanych miejsc parkingowych (131) odpowiada liczbie lokali mieszkalnych przewidzianych w projektowanych budynkach mieszkalnych wielorodzinnych (131). Skoro na każdy lokal mieszkalny przypada po jednym miejscu parkingowym, to nie sposób uznać, że ze względu na brak jednej z przesłanek rażącego naruszenia prawa nie można uznać, że decyzja Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...], jest obarczona kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że budynki mieszkalne wielorodzinne nr 1 i 2 zostały zaprojektowane w odległości 4 m od granicy najbliższej działki nr ewid. [...] (działka inwestycyjna). Tym samym kontrolowana decyzja Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...], nie narusza w sposób rażący ww. art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia.

W myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania, dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m; 35 m dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m; zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

W dalszej kolejności GINB wskazał, że w myśl § 57 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.

Zgodnie zaś z § 60 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8 00 -16 00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7 00 -17 00 (ust. 1). W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (ust. 2). W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 3).

Zdaniem organu odwoławczego, z dokumentacji projektowej, w szczególności z załączonej do projektu budowlanego analizy przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi nie wynika, by sporne zamierzenie inwestycyjne naruszało rażąco wymagania, o których mowa w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz ust. 2 pkt 1 lit. a i b ww. warunków technicznych, odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż - dla samochodów osobowych: 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie; 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż - dla samochodów osobowych: 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie; 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie.

GINB podkreślił również, że dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 3 zespoły miejsc postojowych: zespół 10 miejsc postojowych od strony zachodniej budynku nr 1 oraz zespół 20 miejsc postojowych od strony wschodniej budynku nr 2. Zespół 10 miejsc postojowych zaprojektowano w odległości 6,53 m od granicy najbliżej położonej działki sąsiedniej nr ewid. [...] oraz w odległości 7,00 m od najbliżej położonego budynku mieszkalnego - projektowanego budynku nr 1. Zespół 20 miejsc postojowych zaprojektowano w odległości 31,14 m od granicy najbliżej położonej działki sąsiedniej nie objętej inwestycją nr ewid. 201 oraz w odległości 9,40 m od najbliżej położonego budynku mieszkalnego - projektowanego budynku nr 2.

Tym samym, zdaniem GINB, decyzja Starosty z [...] listopada 2020 r., nr [...], została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b r.w.t. Powyższe naruszenie nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Uchybienie to dotyczy bowiem inwestora, który projektując miejsca parkingowe w bliskiej odległości od okien budynku mieszkalnego niejako godził się na niedogodności z tym związane.

Ponadto, stosownie do treści § 23 ust. 1 rozporządzenia, odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 3 m - od granicy działki budowlanej; 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40.

Przedmiotowa inwestycja obejmuje swym zakresem budowę 2 miejsc do gromadzenia odpadów stałych: miejsce do gromadzenia odpadów stałych od strony zachodniej budynku nr 1 oraz od strony wschodniej budynku nr 2. Miejsce do gromadzenia odpadów stałych od strony zachodniej budynku nr 1 zostało zaprojektowane w odległości ok. 6,00 m od granicy najbliżej położonej działki sąsiedniej nr ewid. [...] oraz w odległości 10,00 m od najbliżej usytuowanego budynku mieszkalnego - projektowany budynek nr 1. Miejsce do gromadzenia odpadów stałych od strony wschodniej budynku nr 2 zostało zaprojektowane w odległości ponad 30 m od granicy najbliżej położonej działki sąsiedniej nr ewid. [...] oraz w odległości 10,60 m od najbliżej usytuowanego budynku mieszkalnego - projektowany budynek nr 2.

Analiza projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu, nie wykazała, aby sporna inwestycja w projektowanym kształcie powodowała zmianę naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Nie narusza rażąco także innych przepisów rozporządzenia. Organ odwoławczy odkreślił, że na projekcie zagospodarowania terenu rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. M. H. stwierdzi zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag.

Ponadto zatwierdzona dokumentacja budowlana zawiera informacje dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b. oraz została sporządzona i sprawdzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Jednocześnie projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenie, stosownie do art. 20 ust. 4 p.b., o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz dołączyli stosowne zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Reasumując, w ocenie organu odwoławczego nie stwierdzono, aby decyzja Starosty z [...] listopada 2020 r. nr [...] rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto nie stwierdzono, aby wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

W konsekwencji, organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Wojewody z 16 maja 2022 r., nr 422/OPON/2022 oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] listopada 2020 r. nr [...].

2. S. D. (dalej: "skarżący") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z 13 grudnia 2022 r., znak DOA.7110.176.2022.RKS. Wniósł o uwzględnienie wniesionej skargi oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania i podniósł m.in., że ustaloną lokalizacją, okrążono działki trzema budynkami nr 3, 4, 5. Rozdzielono drogę przeciw pożarową od działki nr [...], a budynek nr 3 lokowany jest wzdłuż granicy zachodniej przy ogrodzeniu w odległości 5 m-1,70 m. Balkony ciągłe pozostają w odległość 3,30 m. Planowana budowa domu wielorodzinnego nie spełnia warunków kontynuacji funkcji wynikającej z tak zwanej zasady dobrego sąsiedztwa. Inwestor opiera się na tzw. "specustawie mieszkaniowej" nawiązującej do innych budynków o 5-kondygnacjach.

Skarżący podniósł, że najbliższa odległość budynku od ogrodzenia zakładów wodociągów jest 14,5 m i nie zbliża się do terenów prywatnych. Usytuowanie budynku nr 3 blisko granicy ogrodzenia wpłynie na wartość rynkową jego nieruchomości. Lokalizacja na całej długości granicy spowoduje zacienienie i ograniczenie nasłonecznienia w ogródku. Zaznaczył również, że od roku 2020 notorycznie był zalewany wodą opadową, gdyż zniszczono drenaż oraz wody z wykopów kierowano w odwrotnym kierunku. Na przekroju budynku nr 3 projektuje się mur oporowy pod ogrodzenie oraz fundamenty pod garaże podziemne na głębokości 3,93 m, co spowoduje całkowite zablokowanie odpływu wody. Planowany budynek nr 3 od jego strony nie będzie miał dostępu do ewakuacji przez wystające ciągłe balkony zmniejszające przestrzeń do 3,30 m do ogrodzenia. Inwestycja na działkach nr [...] oraz [...] wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości, a także utrudni z niej korzystanie.

3. Pismem z dnia 8 maja 2023 r. stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania M.Spółka Jawna z siedzibą w D. Wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Uczestnik stwierdził, że skarżący nie posiada przymiotu strony, w związku z czym nie mógł zainicjować postępowania, w którym niniejsza skarga mogłaby zostać rozpatrzona. Uczestnik postępowania nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji, wydanej przez GINB, jednakże sentencja przedmiotowej decyzji odpowiada prawu. W uzasadnieniu wskazał, że na tej samej nieruchomości tj. dz. nr [...] zostaną wybudowane 3 budynki mieszkalne wielorodzinne o nr 3, 4 i 5 o 5 kondygnacjach nadziemnych z zapewnionym 1 miejscem postojowym na 1 lokal mieszkalny, to tym hardziej z punktu widzenia praworządności, skutków gospodarczych lub społecznych możliwa jest akceptacja decyzji Starosty Ż. Nr [...] z [...] listopada 2020 r., która również obejmuje budowę na tejże nieruchomości budowę 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr 1 i 2 o 5 kondygnacjach nadziemnych z zapewnionym 1 miejscem postojowym na 1 lokal mieszkalny.

Uczestnik postępowania wskazał, że decyzja Starosty Ż. nr [...] stała się ostateczna w dniu 27 listopada 2020 r. W dniu 29 grudnia 2020 r. Uczestnik postępowania rozpoczął budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 1 natomiast w dniu 1 lipca 2021 r. Uczestnik postępowania rozpoczął roboty budowlane dotyczące budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 2. Jednocześnie z rozpoczęciem robót budowlanych budynków nr 1 i nr 2 Uczestnik postępowania przystępował do zawierania z nabywcami lokali mieszkalnych umów deweloperskich (łącznie podpisano 130 umów). Przeniesienie własności lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr 1 zgodnie z umowami deweloperskimi ma nastąpić do dnia 30 czerwca 2023 r. Zakończenie robót budowlanych dotyczących budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 2 planowane jest natomiast do dnia 31 maja 2023 r., natomiast przeniesienie własności lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr 1 zgodnie z umowami deweloperskimi ma nastąpić do dnia 30 listopada 2023 r.

Do akt sprawy wpłynęła także decyzja "pozwolenie na użytkowanie z 22 maja 2023 r.".

4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji GINB, w której uchylono decyzję organu I instancji w całości i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ż. z [...] listopada 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą (bez przyłączy) zlokalizowanych w Ż. przy ul. [...], na dz. nr ew. [...] i [...] położonych w Ż., gmina Ż.

2. Kontrolowana decyzja została wydana w tzw. postepowaniu nieważnościowym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku bezsprzecznego stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Podkreślić trzeba, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

Istotne znaczenie dla niniejszej sprawy ma pojęcie "rażącego naruszenia prawa". O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1610/06; wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1059/05; wyrok NSA z 25 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1111/06; wyrok NSA z 3 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 1275/21; wyrok WSA w Warszawie z 3 marca 2022 r., sygn. akt VII SAWa 71/22; wyrok NSA z 12 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1839/19). O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 28 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 62/13). Nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, iż niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Restrykcyjność sankcji nieważności powoduje, że powinna mieć ona zastosowanie tylko w wypadkach ściśle wskazanych przez ustawodawcę i tylko z powodu kardynalnego naruszenia przepisów. Szeroka wykładnia pojęcia "rażącego" naruszenia prawa prowadziłaby do zatarcia różnicy pomiędzy trybem instancyjnej kontroli decyzji, a trybami nadzwyczajnymi (zob. wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2259/21).

3. Zdaniem Sądu, wskazać należy, na następujące okoliczności faktyczne i prawne, mające zasadnicze znaczenie dla sprawy.

Po pierwsze - inwestor wnioskiem z 24 sierpnia 2020 r. wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę opisanej inwestycji w trybie tzw. specustawy mieszkaniowej. Zasadnie przyjęły organy, że spełniony został wymóg zawarty w art. 2 pkt 2 specustawy mieszkaniowej (przepis ten określa wymóg dotyczący ilości lokali mieszkalnych w projektowanym budynku), gdyż w obu budynkach przewidziano razem 131 lokali.

Po drugie - zgodnie z art. 13 specustawy mieszkaniowej, "(...) w przypadku gdy inwestycja mieszkaniowa przewidziana jest w obowiązującym MPZP, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy, inwestor w każdym czasie może wystąpić o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej w trybie niniejszej ustawy. Przepisu art. 25 ust. 6 nie stosuje się". Przepis ten wprowadza zasadę, że niezależnie od tego, na jakim etapie procedowania na zasadach ogólnych znajduje się określona inwestycja mieszkaniowa, inwestor jest uprawniony do skorzystania z możliwości, jakie daje specustawa mieszkaniowa. Zmianę swojego zamiaru inwestycyjnego polegającą na wyrażeniu woli skorzystania z komentowanej regulacji inwestor wyraża poprzez wystąpienie z odpowiednim wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej w trybie (i na zasadach) specustawy mieszkaniowej. Użycie określenia "w każdym czasie" przesądza o tym, że wystąpienie z wnioskiem przez inwestora o pozwolenie na budowę może nastąpić bez względu na to, czy postępowanie w sprawie danej inwestycji znajduje się na etapie początkowym, zaawansowanym czy też końcowym. Wyłączenie zastosowania art. 25 ust. 6 specustawy mieszkaniowej oznacza, że organ budowlany właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest związany wymogami specustawy mieszkaniowej wynikającymi z podjęcia przez organ gminy uchwały w sprawie realizacji inwestycji mieszkaniowej. Z art. 2 pkt 2 w zw. z art. 13 specustawy mieszkaniowej wynika zatem, to, że jeżeli dane przedsięwzięcie stanowi "inwestycję mieszkaniową" (w rozumieniu art. 2 pkt 2 specustawy mieszkaniowej) a obowiązujący MPZP przewiduje na danym obszarze możliwość realizacji tego rodzaju inwestycji - to inwestor ma prawo ubiegać się o udzielenie pozwolenia na budowę, w trybie specustawy mieszkaniowej. MPZP obowiązujący na terenie, na którym znajduje się działka inwestycyjna (dz. nr ewid. [...] i [...]) dopuszcza realizację tego rodzaju inwestycji, tj. zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zgodnie bowiem z § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 MPZP, dla terenu oznaczonego symbolem 07MWn ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej; 2) przeznaczenie uzupełniające: zabudowa gospodarczo - garażowa, funkcja usługowa; niezbędne do obsługi zabudowy: dojścia, dojazdy, infrastruktura techniczna. Stosownie zaś do § 26 ust. 2 pkt 1 i 2 MPZP, dla terenu oznaczonego symbolem 13UN ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy usług nieuciążliwych; 2) przeznaczenie uzupełniające: zabudowa gospodarczo - garażowa, niezbędne do obsługi zabudowy: dojścia, dojazdy, infrastruktura techniczna. Z załącznika graficznego do MPZP wynika, że dz. inwestycyjna nr ewid. [...], położona jest na terenie oznaczonym w MPZP symbolem 07MWn, zaś dz. nr ewid. [...], położona jest na terenie oznaczonym w MPZP symbolem 13UN.

Po trzecie - zgodnie z art. 1 ust. 3 specustawy mieszkaniowej, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się ustawę p.b. Oznacza to, że kwestie, które nie zostały uregulowane w sposób szczególny w specustawie mieszkaniowej, a odpowiadają materii ustawy p.b.- podlegają stosowaniu według norm zamieszczonych w p.b., które stosuje się wprost (a nie odpowiednio). Zatem zasadnie organy w niniejszej sprawie odniosły się do regulacji wynikających z p.b. wskazując miedzy innymi na to, że:

- zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę; w niniejszej sprawie inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (tj. dz. nr ewid. [...] i [...]) na cele budowlane; zatem nie doszło do "rażącego" naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b.;

- zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1 lit. a p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami MPZP i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku MPZP; przedmiotem spornej inwestycji jest budowa 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą (bez przyłączy) na dz. nr ewid. [...] i [...] (na dz. nr ewid. [...] przewidziano budowę drogi pożarowej wraz z bramami pożarowymi a pozostała część inwestycji, w tym 2 budynki mieszkalne wielorodzinne, została zaprojektowana na dz. nr ewid. [...]); zasadnie GINB przyjął, że sporna inwestycja nie narusza ustaleń MPZP w zakresie przeznaczenia terenu inwestycyjnego.

Po czwarte – prawidłowo GINB przyjął, że analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby sporna inwestycja "rażąco" naruszała ustalenia MPZP w zakresie dotyczącym:

- intensywności zabudowy (wymagana - min. 0,01 max. 2,80 powierzchni działki budowlanej; projektowana 2,20 - zob. proj. bud. Opis do projektu zagospodarowania terenu - Bilans terenu, s. nr 33);

- geometrii i pokrycia dachów nad główną bryłą budynków (dopuszczalny - dach płaski; projektowany dach płaski - zob. proj. bud. Projekt architektoniczno-budowlany, Budynek nr 1 rzut dachu, rys. nr A-1.7, karta 156 oraz Projekt architektoniczno-budowlany, Budynek nr 2 rzut dachu, rys. nr A-2.7, karta 180).

Po piąte – zasadnie GINB uznał, że w niniejszej sprawie nastąpiło naruszenie prawa w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 6 lit. a i b MPZP na terenie 07MWn powierzchnia biologicznie czynna wynosi min. 30% powierzchni działki budowlanej, zaś powierzchnia zabudowy - max. 0,70 powierzchni działki. Analiza projektu budowlanego wykazała, że projektowana powierzchnia biologicznie czynna wynosi 29,5% powierzchni rozpatrywanej części dz. nr ewid. [...], zaś projektowana powierzchnia zabudowy wynosi ok. 0,73 - co wynika z ilorazu powierzchni zabudowy budynków wynoszącej 4842,58 mz oraz powierzchni rozpatrywanej części dz. nr ewid. [...] objętej inwestycją wynoszącej 6598,58 m2 (zob. proj. bud. Opis do projektu zagospodarowania terenu - Bilans terenu, s. 32 i s. 33). Zatem przekroczenie wskazanych wskaźników jest oczywiste, ale minimalne (powierzchnia biologicznie czynna - 0,5%; powierzchnia zabudowy - 0,03). W związku z tym, zdaniem Sądu, zasadnie przyjął GINB, że doszło do naruszenia prawa (tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 6 lit. a i b MPZP), ale nie miało ono charakteru "rażącego".

Po szóste – zasadnie również uznał GINB, że w niniejszej sprawie decyzja Starosty Ż. z [...] listopada 2020 r. została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej ilości kondygnacji nadziemnych i wysokości spornych budynków mieszkalnych, ale naruszenie to nie nosi znamion "rażącego" naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 7 lit. a MPZP na terenie inwestycyjnym wysokość budynków przeznaczenia podstawowego wynosi max. 4 kondygnacje nadziemne, nie wyżej niż 12 m. Analiza projektu budowlanego wykazała, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny Nr 1 ma 5 kondygnacji nadziemnych, a jego wysokość wynosi 14,85 m (zob. proj. bud. Projekt architektoniczno-budowlany. Budynek Nr 1 - Przekrój A-A, rys. A-1.8; Budynek Nr 1 - Przekrój B-B, rys. A-1.9; Budynek Nr 1 - Przekrój C-C, rys. A-1.10). Z kolei budynek mieszkalny wielorodzinny Nr 2 ma 5 kondygnacji nadziemnych, a jego wysokość wynosi 14,85 m (zob. proj. bud. Projekt architektoniczno-budowlany, Budynek Nr 2 - Przekrój A-A, rys. A-2.8; Budynek Nr 2 - Przekrój B-B, rys. A-2.9; Budynek Nr 2 - Przekrój C-C, rys. A-2.10). Zatem w niniejszej sprawie wskazać trzeba, że naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. jest przepisem, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Nie oznacza to automatycznie, że skutki analizowanego uchybienia muszą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Zasadnie GINB w kontekście oceny skutków społeczno-gospodarczych stwierdzonego naruszenia odwołał się do specustawy mieszkaniowej oraz ustaleń odnośnie do istniejącej zabudowy w pobliżu spornej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 6 pkt 1 specustawy mieszkaniowej, budynki objęte inwestycją mieszkaniową poza miastami oraz w miastach, w których liczba mieszkańców nie przekracza 100 000 mieszkańców - nie mogą być wyższe niż 4 kondygnacje nadziemne. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 7 specustawy mieszkaniowej, jeżeli w odległości nie większej niż 500 m od budynków objętych inwestycją mieszkaniową znajdują się, w istniejącej zabudowie, budynki mieszkalne o wysokości przekraczającej liczbę kondygnacji, o której mowa w ust. 6, wówczas maksymalną wysokość budynków objętych inwestycją mieszkaniową w miejscowościach, o których mowa w ust. 6, wyznacza wysokość najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie. Jak wynika z projektu budowlanego, na działce inwestycyjnej znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny o wysokości 5-ciu kondygnacji nadziemnych z dachem płaskim. W odległości mniejszej niż 500 m od projektowanej zabudowy mieszkaniowej znajdują się budynki o wysokości 5 kondygnacji z dachami płaskimi (ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; - ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; ul. [...] na dz. [...]; por. proj. bud. Opis do projektu zagospodarowania terenu - Projektowane zagospodarowanie terenu, s. 28). Zatem na wymienionych działkach znajdują się obecnie już budynki o 5 kondygnacjach nadziemnych i są one usytuowane w odległości nie większej niż 500 m od budynku inwestycyjnego. Skoro zatem w pobliżu inwestycji istnieją budynki o 5 kondygnacjach nadziemnych, należy stwierdzić, że sporna inwestycja polegająca na budowie kolejnych 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych o 5 kondygnacjach nadziemnych nie zaburza ładu przestrzennego istniejącego na terenie inwestycyjnym. Zasadnie zatem GINB uznał, że stwierdzone naruszenie prawa nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności, które przemawiałyby za wyeliminowaniem z obiegu prawnego decyzji Starosty Ż. z [...] listopada 2020 r.

Po siódme – prawidłowo przyjął GINB, że w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 lit. a p.b., ale uchybienie to nie nosi znamion "rażącego" naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c MPZP ustala się zasady w zakresie systemów komunikacji, tj. minimalne wskaźniki wyposażenia terenów elementarnych w liczbę miejsc do parkowania, zapewniającą zaspokojenie potrzeb w zakresie parkowania i postoju samochodów: 1,1 miejsca na jedno mieszkanie i jeden lokal użytkowy w budynku mieszkalnym wielorodzinnym dla terenów elementarnych oznaczonych w planie symbolem literowym MWw, MWn. Tymczasem w projektowanych budynkach mieszkalnych wielorodzinnych przewidziano łącznie 131 lokali mieszkalnych (zob. proj. bud. Tom II - Projekt budowlany budynku nr 1 - Opis techniczny - Forma architektoniczna i założenia funkcjonalno-przestrzenne, karta nr 139 verte oraz Projekt budowlany budynku nr 2 - Opis techniczny - Forma architektoniczna i założenia funkcjonalno-przestrzenne, karta nr 163 verte), zaś zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c MPZP w ramach spornej inwestycji należało zapewnić 144 miejsca parkingowe (131 x 1,1 = 144,1). Analiza projektu budowlanego wykazała, że w garażach poziemnych zaprojektowano 101 miejsc parkingowych (zob. proj. bud. Projekt architektoniczno- budowlany, Budynek Nr 1 - rzut garażu i piwnic, rys. nr A-1.1 oraz Budynek Nr 2 - rzut garażu i piwnic, rys. nr A-2.1), a na terenie dz. nr ewid. [...] "zaprojektowano miejsca parkingowe dostępne z dróg wewnętrznych - przy budynku Nr 1 - 10 miejsc, - przy budynku Nr 2 - 2 x 10= 20 miejsc, w tym 2 stanowiska dla niepełnosprawnych" (zob. proj. bud. - Projekt zagospodarowania terenu, rysunek nr Z-1.1). A zatem dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr 1 i 2 zaprojektowano łącznie 131 miejsc parkingowych (czyli brakuje 13 miejsc parkingowych na łącznie 144 wymagane miejsca parkingowe). Zasadnie GINB wskazał na to, że liczba zaplanowanych miejsc parkingowych (131) odpowiada liczbie lokali mieszkalnych przewidzianych w projektowanych budynkach mieszkalnych wielorodzinnych (131). Skoro zatem na każdy lokal mieszkalny przypada po 1 miejscu parkingowym, to nie sposób uznać, że stwierdzone naruszenie wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenie demokratycznego państwa prawa, a co za tym idzie ze względu na brak jednej z przesłanek rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, prawidłowo przyjął GINB, że kontrolowana decyzja Starosty Ż. z [...] listopada 2020 r. nie narusza "rażąco" art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b.

Po ósme - zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (tj.: r.w.t.). Zdaniem Sądu, w sposób właściwy GINB przyjął, że w niniejszej sprawie:

- analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że sporne budynki mieszkalne wielorodzinne nr 1 i 2 zostały zaprojektowane w odległości 4 m od granicy najbliższej dz. nr ewid. [...] (dz. inwestycyjna) (zob. proj. bud. Projekt zagospodarowania terenu, rys. Z-1.1); zatem decyzja Starosty Ż. nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 12 ust. 1 r.w.t.;

- z załączonej do projektu budowlanego analizy przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (karta 33 oraz rysunek nr AN-1, AN-2 i AN-3), nie wynika, by sporne zamierzenie inwestycyjne naruszało "rażąco" § 13 r.w.t., § 57 r.w.t. i § 60 r.w.t.;

- zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz ust. 2 pkt 1 lit. a i b r.w.t. odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż - dla samochodów osobowych: 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie; 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie; stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż - dla samochodów osobowych: 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie; 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie; dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 3 zespoły miejsc postojowych: zespół 10 miejsc postojowych od strony zachodniej budynku nr 1 oraz zespół 20 miejsc postojowych od strony wschodniej budynku nr 2; zespół 10 miejsc postojowych zaprojektowano w odległości 6,53 m od granicy najbliżej położonej działki sąsiedniej nr ewid. [...] oraz w odległości 7 m od najbliżej położonego budynku mieszkalnego - projektowanego budynku nr 1; zespół 20 miejsc postojowych zaprojektowano w odległości 31,14 m od granicy najbliżej położonej działki sąsiedniej nie objętej inwestycją nr ewid. 201 oraz w odległości 9,40 m od najbliżej położonego budynku mieszkalnego - projektowanego budynku nr 2 (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu, rys. Z-1.1); w związku z tym zasadnie przyjął GINB, że decyzja Starosty Ż. z [...] listopada 2020 r. została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b r.w.t., ale naruszenie to nie nosi znamion "rażącego" naruszenia prawa;

- zgodnie z § 23 ust. 1 r.w.t. odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 3 m - od granicy działki budowlanej; 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40 r.w.t.; przedmiotowa inwestycja obejmuje swym zakresem budowę 2 miejsc do gromadzenia odpadów stałych: miejsce do gromadzenia odpadów stałych od strony zachodniej budynku nr 1 oraz miejsce do gromadzenia odpadów stałych od strony wschodniej budynku nr 2; miejsce do gromadzenia odpadów stałych od strony zachodniej budynku nr 1 zostało zaprojektowane w odległości ok. 6 m od granicy najbliżej położonej dz. sąsiedniej nr ewid. 182/12 oraz w odległości 10 m od najbliżej usytuowanego budynku mieszkalnego - projektowany budynek nr 1; miejsce do gromadzenia odpadów stałych od strony wschodniej budynku nr 2 zostało zaprojektowane w odległości ponad 30 m od granicy najbliżej położonej dz. sąsiedniej nr ewid. [...] oraz w odległości 10,60 m od najbliżej usytuowanego budynku mieszkalnego - projektowany budynek nr 2;

- sporna inwestycja w projektowanym kształcie nie powoduje również zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości (por. § 29 r.w.t.) i nie narusza "rażąco" także innych przepisów r.w.t. (na projekcie zagospodarowania terenu rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. M. H. stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag; zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu, rys. Z-1.1); dokumentacja budowlana zawiera informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (por. art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b); została sporządzona i sprawdzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane (projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenie, stosownie do art. 20 ust. 4 p.b., o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz dołączyli stosowne zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego).

4. Zdaniem Sądu, podnoszone w skardze przez skarżącego argumenty (w tym związany z zalewaniem wodą opadową) nie maja wpływu na prawidłowość kontrolowanej decyzji GINB. Odnosząc się również do pisma Uczestnika postępowania, należy wskazać, że podstawą do ustalenia prawidłowości zastosowania normy prawa materialnego w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być inny stan faktyczny niż ten, który został ustalony przy wydaniu kwestionowanej decyzji (por. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1779/19). Zatem podnoszone przez Uczestnika postępowania argumenty wskazujące na dopuszczalną lokalizację kolejnych budynków (o określonych parametrach) na działce inwestycyjnej, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie.

Zasadnie zatem GINB uchylił decyzję organu I instancji i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ż.

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za "rażąco" naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.