Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 454/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 1a ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2023 r. sprawy ze skargi G. S., E. S., M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 25 lipca 2023 r., nr KO.411.1234-1236.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Prezydent M. [...] ustalił G. S., E. S., M. S. ("Strona", "Skarżący") wysokość podatku od nieruchomości za rok 2021 w wysokości [...] zł.

W ocenie organu podatkowego nie ma wątpliwości, że nieruchomość w 2021 roku była powiązana funkcjonalnie z prowadzoną przez podatników (będących przedsiębiorcami), działalnością gospodarczą, a także z działalnością gospodarczą innych podmiotów (najemców). Organ podał, że w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023r. poz. 70 dalej "u.p.o.l.") nieruchomość w 2021r. była związana z działalnością gospodarczą. Wobec tego nieruchomość położoną we [...] przy ulicy [...] stanowiącą w 2021r. działki gruntu oznaczone nr [...] (niezabudowaną) o powierzchni 199 m2 oraz nr [...] (zabudowaną "budynkami przemysłowymi" oraz "pozostałymi budynkami niemieszkalnymi") o powierzchni 15.637 m2 [...], należało opodatkować w całości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odwołaniu Strona zarzucając naruszenie przepisów ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022r. poz. 2651 ze zm. dalej: "O.p."), tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 190 wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego na kwotę [...]zł, jaką to kwotę wykazali w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok podatkowy 2021.

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniosło, że sprawa ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...] (działki nr [...]) za rok 2021 stanowiła przedmiot rozstrzygania przed Kolegium. Decyzją z dnia [...] r. uchylono decyzję organu I instancji i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Kolegium organ I instancji zastosował się do uwag zawartych w treści decyzji organu odwoławczego.

Organ podał, że bezspornym w sprawie jest, iż podatnicy na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. Repertorium A numer [...] nabyli prawo użytkowania wieczystego gruntu o łącznej powierzchni 15.869 m2 (działki nr [...], [...]) oraz prawo własności znajdujących się na nim budynków. W konsekwencji obowiązek podatkowy w podatku od przedmiotowej nieruchomości wobec podatników powstał od dnia [...]. Podatnicy w dniu [...]. złożyli informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wykazali do opodatkowania od maja 2021r., budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 709,00 m2, tzw. budynki pozostałe (niemieszkalne) o łącznej powierzchni użytkowej 4.868,00 m2 (łącznie wykazana powierzchnia wszystkich budynków to 5.577 m2) oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 15.869 m2. W dniu [...] r., podatnicy złożyli korektę "informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych", w związku z zakończeniem w dniu [...]. (co potwierdza przedłożony przez Stronę fragment dziennika budowy Nr [...] w zakresie rozbiórki zabudowań) rozbiórki części budynków posadowionych na działce oznaczonej nr [...] [...] (stanowiącej w 2021 roku część ww. nieruchomości), w której wykazali do opodatkowania od października 2021r., budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 655,00 m2, tzw. budynki pozostałe (niemieszkalne) o łącznej powierzchni użytkowej 3.480,00 m2 (łącznie wykazana powierzchnia wszystkich budynków, po dokonaniu rozbiórki części budynków, to 4.135 m2), grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.795 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 14.074 m2. Do ww. korekty "informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych" podatnicy dołączyli szczegółowy wykaz powierzchni poszczególnych budynków z uwzględnieniem powierzchni budynków wyburzonych oraz z określeniem dokładnych oznaczeń przypisanych poszczególnym budynkom na mapie.

Zdaniem SKO, organ podatkowy I instancji (zgodnie z danymi zawartymi w EGB dotyczącymi położenia, granic i powierzchni gruntów oraz rodzaju użytków gruntowych i klas gleboznawczych, które to dane są bezwzględnie wiążące organ podatkowy) prawidłowo przyjął jako podstawę opodatkowania gruntu w roku 2021 grunty stanowiące przedmiotową nieruchomość o łącznej powierzchni 15.836 m2. Co więcej, organ I instancji słusznie uznał, iż w porównaniu z wykazem załączonym przez podatników do korekty "informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych" z dnia [...] r. podatnicy podali błędne wielkości powierzchni budynków. Kolegium podzieliło zatem stanowisko organu I instancji, że z akt postępowania wynika, iż łączna wielkość rozebranych budynków to 890 m2, zaś łączna powierzchnia istniejących nadal budynków to 4.135 m2. W związku z tym organ podatkowy jako podstawę opodatkowania w zakresie powierzchni użytkowej budynków posadowionych na nieruchomości przyjął powierzchnie użytkowe budynków wykazane przez podatników w załączonej do korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia z dnia [...]. wykazie powierzchni tj. od maja 2021 r., łączną powierzchnię użytkową budynków wynoszącą 4.964 m2, zaś od października (po dokonaniu rozbiórki części budynków o łącznej powierzchni użytkowej 829,00 m2) łączną powierzchnię użytkową budynków posadowionych na ww. nieruchomości wynoszącą 4.135 m2. Organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie w zakresie powierzchni użytkowej budynków posadowionych na nieruchomości na wykazie stanowiącym załącznik do korekty informacji z dnia [...]., jako na precyzyjnym dokumencie zawierającym powierzchnię każdego obiektu budowlanego oddzielnie ze wskazaniem ewidencji na mapie, rodzaju i przeznaczenia oraz wskazaniem które obiekty zostały wyburzone. Ponadto, w ocenie SKO, słusznie organ podatkowy uznał, iż wiarygodność powierzchni użytkowej budynków posadowionych na przedmiotowej nieruchomości wskazaną przez podatników w ww. wykazie stanowiącym załącznik do korekty informacji z dnia [...]., potwierdza fakt, iż Strona również w umowie najmu z "[...]" sp. z o.o. zawartej w dniu [...]. powołują się na powierzchnie oraz oznaczenia budynków zawarte w przedmiotowym wykazie.

Zdaniem Kolegium, mając na względzie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...]. sygn. akt SK 39/19, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie ma okoliczność, iż E. S. oraz G. S. są przedsiębiorcami. Organ podał, że E. S. od dnia [...]. posiada aktywny wpis w ewidencji jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmami: "[...] E. S. oraz "Z.P.H. [...] E. S. - wspólnik spółki cywilnej, E. S.. Status indywidualnej działalności gospodarczej jest nadal aktywny. Podstawowym rodzajem prowadzonej działalności jest: wynajem

i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, której kod PKD to - 68.20.Z. Ponadto jednym z dodatkowych rodzajów prowadzonej działalności jest magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów (PKD 52.10.B). G. S. posiada wpis od dnia [...]. "Z.P.H. [...] G. S. wspólnik spółki cywilnej a podstawowy zakres działalności to handel energią elektryczną (PKD 35.14.Z), zaś pozostałymi rodzajami prowadzonej działalności są między innymi: wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi PKD 68.20.Z oraz magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów (PKD 52.10.B). Zgodnie z danymi zawartymi w CEIDG G. S. z dniem [...] r. zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą. Co więcej, jak wynika z pisma firmy [...] oraz pisma Strony, na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą prowadzą inne firmy.

Organ wyjaśnił, że okoliczność ujęcia przez podatnika bądź nie ujęcia nieruchomości w prowadzonej przez niego ewidencji pozostaje bez wpływu na ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości i na stawkę tego podatku. Kolegium podkreśliło, iż nieruchomość oddana została w najem spółce [...] sp. z o.o. i jest zajęta przez spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej, co uzasadnia opodatkowanie nieruchomości z zastosowaniem najwyższej stawki. Jak wynika z odpisu pełnego KRS spółki [...] wszyscy podatnicy są członkami zarządu i wspólnikami tej spółki a jednym z przedmiotów działalności spółki jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Jak wynika z ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego i dokumentów złożonych wraz z odwołaniem spółka [...] prowadziła na nieruchomości działalność gospodarczą.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że w sposób prawidłowy, znajdujący oparcie w zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym organ podatkowy I instancji ustalił wysokość podatku za 2021r. od przedmiotowej nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie Kolegium przy wydaniu przedmiotowej decyzji organ I instancji nie naruszył zasad ogólnych prowadzenia postępowania podatkowego.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uwzględnienia przy wydaniu decyzji Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...] r. organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż wspomniana informacja została złożona w trakcie toczącego się postępowania podatkowego za rok 2021 i zawierała informacje (dane), które mogły mieć wpływ na prawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 rok. W korekcie informacji podatnicy wykazali jako podstawę opodatkowania m.in. budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (tj. ogrodzenie oraz utwardzenie terenu) o wartości [...] zł. Kolegium zauważyło, że organ podatkowy pismem z dnia [...] r., wezwał podatników m. in. do złożenia wyjaśnień czy budowle (ogrodzenie i utwardzenie terenu) wykazane przez nich do opodatkowania w korekcie "informacji o nieruchomościach i obiektach" z dnia [...] r. istniały na przedmiotowej nieruchomości w chwili jej zakupu tj. w kwietniu 2021 r., jeśli nie to kiedy budowle powstały na ww. nieruchomości. W odpowiedzi Strona oświadczyła, że budowle tj. ogrodzenie i utwardzenie terenu, istniały na nieruchomości w dniu jej zakupu, są zamortyzowane i nie przedstawiają większej wartości. Wobec powyższego, w ocenie SKO, organ prawidłowo podatkowy I instancji przyjął do podstawy opodatkowania ogrodzenie i utwardzenie terenu istniejące na nieruchomości w chwili jej zakupu.

W skardze zaskarżono powyższą decyzję w całości, zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że nieruchomość Skarżących jest funkcjonalnie powiązana z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą, podczas gdy tylko E. S. prowadzi działalność oraz podczas gdy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zgodnie

z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021r. sygn. akt SK 39/19

jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

2. naruszenie prawa procesowego tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 190 O.p. poprzez to, że organ II instancji w sposób nieprawidłowy dokonał ustaleń faktycznych i nie wyjaśnił sprawy co do istoty, a w dalszej kolejności nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, przez co błędnie ustalił stan faktyczny, iż przedmiotowa nieruchomość jest funkcjonalnie powiązana zarówno z działalnością gospodarczą prowadzoną przez G. S., podczas gdy G. S. od 4 lat ma zawieszoną działalność gospodarczą, a w dniu [...]. złożył wniosek o wykreślenie tej działalności;

3. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 190 O.p. poprzez to, że organ II instancji w sposób nieprawidłowy dokonał ustaleń faktycznych i nie wyjaśnił sprawy co do istoty, a w dalszej kolejności nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy przez co błędnie ustalił stan faktyczny i uznał, że na przedmiotowej nieruchomości w 2021r. było 5 podmiotów wynajmujących, podczas gdy właściciele nieruchomości zawarli umowę dzierżawy z firmą [...], której są udziałowcami, w celu ułatwienia kwestii rozliczeń i administrowania przedmiotową nieruchomością, zaś podmiot [...] zawarł dwie umowy najmu przedmiotowej nieruchomości

a mianowicie z podmiotem "[...]- Z. W." oraz z "[...] M. P.", RRH.U. E. B., zaś działalność gospodarcza pod nazwą "Blacharstwo i Mechanika Pojazdowa - G. M." jest prowadzona na sąsiedniej nieruchomości i nie ma nic wspólnego z przedmiotową nieruchomością;

4. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 190 O.p. poprzez to, że organ II instancji w sposób nieprawidłowy dokonał ustaleń faktycznych i nie wyjaśnił sprawy co do istoty, a w dalszej kolejności nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zabrania materiały dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy przez co błędnie ustalił stan faktyczny i uznał że w 2021r. wielkość gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegająca opodatkowaniu w niniejszym postępowaniu to 15.869 m2, podczas gdy, rzeczywista wielkość gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na przedmiotowych nieruchomościach to 1795 m2, zaś łączna rzeczywista powierzchnia budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w 2021 roku to 655 m2 a nie jak ustalił organ II instancji 4964 m2 (później 4135 m2);

5. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez to, że organ II instancji nie wyjaśnił sprawy co do istoty a w dalszej kolejności nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, co pozwoliłoby na ocenę że Skarżący nabyli przedmiotową nieruchomość w celu lokaty kapitału i tylko E. S. prowadzi działalność gospodarczą, zaś przedmiotowa działalność nie jest środkiem trwałym tej działalności i nie jest funkcjonalnie związana z tą działalnością.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości oraz zmianę decyzji z dnia [...] r. Prezydenta M. [...] w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego na kwotę [...]zł, jaką to kwotę Strona wykazała w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok podatkowy 2021 z dnia [...]., ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Skarga nie jest zasadna.

Rozpatrując sprawę, w świetle kryterium legalności, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia.

Kwestią sporną w sprawie jest zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości – według stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej –powierzchni gruntów i budynków nabytych przez Stronę na podstawie aktu notarialnego z dnia [...]. Zarzuty skargi koncentrowały się na tym, czy w sprawie podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpująco zebrano i prawidłowo rozważono materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że organ nie mógł naruszyć wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80) albowiem przepisy tej ustawy nie były przez organ stosowane. Prowadząc postepowanie w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości organy stosują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia przez organ odwoławczy przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w tym zwłaszcza niewyjaśnienia przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, Sąd wskazuje, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący zarzucali, że organ błędnie ocenił, iż sporna nieruchomość jest funkcjonalnie powiązana z prowadzoną przez Skarżących działalnością gospodarczą, podczas gdy tylko E. S. prowadzi działalność a G. S. od 4 lat ma zawieszoną działalność i w dniu [...]. złożył wniosek o jej wykreślenie.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie bezsprzecznie wynika, że dwoje użytkowników wieczystych nieruchomości: E. S. i G. S. są przedsiębiorcami. E. S. od dnia [...]. posiada aktywny wpis w ewidencji (CEIDG) jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmami: "[...] E. S. oraz "Z.P.H. [...] E. S. - wspólnik spółki cywilnej, E. S.. Status indywidualnej działalności gospodarczej jest nadal aktywny. Podstawowym rodzajem prowadzonej działalności jest: wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, której kod PKD to - 68.20.Z. Ponadto jednym z dodatkowych rodzajów prowadzonej działalności jest magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów (PKD 52.10.B). G. S. posiada wpis od dnia [...]. "Z.P.H. [...] G. S. wspólnik spółki cywilnej a podstawowy zakres działalności to handel energią elektryczną (PKD 35.14.Z), zaś pozostałymi rodzajami prowadzonej działalności są między innymi: wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi PKD 68.20.Z oraz magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów (PKD 52.10.B). Zgodnie z danymi zawartymi w CEIDG G. S. z dniem [...] r. zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą. Nie mniej, jak słusznie wyjaśnił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czasowe zawieszenie działalności gospodarczej podmiotu nie wpływa na zmianę jego bytu prawnego i podatkowo-prawnego. Nie oznacza to również definitywnego zaprzestania działalności gospodarczej i nie powoduje utraty statusu przedsiębiorcy przez zawieszającego taką działalność. Przywołana w skardze okoliczność wykreślenia działalności G. S. pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Po pierwsze wniosek na który powołuje się Strona został złożony w dniu [...]. a zatem nie dotyczy sytuacji Strony w roku 2021r. Po drugie z załączonego do odwołania dowodu kopii " przyjęcia wniosku do CEIDG" nie wynika, że dotyczył on wykreślenia działalności.

Odnosząc się do kwestii ilości zawartych umów najmu (dzierżawy) dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej na spornej nieruchomości przez inne podmioty wskazać należy, że pismem z dnia [...]. organ pierwszej instancji wezwał Stronę do przedłożenia kserokopii umów najmu. W odpowiedzi przedłożono kserokopie jednej umowy najmu z dnia [...]. oraz aneks do tej umowy z dnia [...]. Powyższa umowa (dotycząca wynajęcia powierzchni przedmiotowej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej) zawarta został pomiędzy Skarżącymi a [...] sp. z o.o., której prezesem zarządu jest M. S.. W postępowaniu odwoławczym Strona przedłożyła dodatkowo umowy najmu zawarte przez spółkę [...] (wynajmujący) a najemcami: [...] Z. W., [...] [...] i P.P.H.U. E. B.. Ustalenia powyższe są zgodne z okolicznościami na które powołuje się Strona w skardze.

Podkreślic należy, że stosownie do art. 120 O.p. w toku postępowania organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zobligowane są również do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Tak ukształtowana zasada prawdy obiektywnej, uważana jest za naczelną zasadę postępowania podatkowego. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Istotą bowiem ww. zasady jest to, że podstawą orzeczenia mają być jedynie okoliczności faktyczne stanowiące prawdę rzeczywistą, a nie prawdę formalną, czyli przyznaną przez stronę, ewentualnie ustaloną na podstawie części dowodów. Zasada uregulowana w art. 122 O.p. została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wynikająca z tego ostatniego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Aby w ramach owej swobody oceniania nie zostały przekroczone jej granice w kierunku dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody łącznie – w ich wzajemnym powiązaniu. Nie stanowi zatem o naruszeniu ww. zasad wyłącznie to, że organ podatkowy dokona oceny materiału dowodowego w sposób odmienny od ocen, które z tych samych dowodów wywodzi strona postępowania, jeżeli wszelkie opisane wyżej reguły zostaną przez organ dochowane.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy – a wcześniej także organ I instancji – w niniejszej sprawie sprostał wymogom wynikającym z ww. zasad. Dokonując oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalono stan faktyczny, wywodząc z niego trafne wnioski, a oceny i ustalenia w sposób szczegółowy i usystematyzowany przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sposób rozumowania organów obu instancji jest logiczny, a ich wywód jasny – przez co nie sposób dopatrzyć się w nim jakichkolwiek, choćby najmniejszych sprzeczności.

Przechodząc zatem do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sąd uznał go za niezasadny.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Stosownie do at. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Z perspektywy przedmiotu sporu decydujące znaczenie ma wykładnia użytego w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zwrotu prawnego: "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą".

Gramatyczna wykładnia wskazywanej normy może prowadzić do wniosku, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę, bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek, byle tylko znajdowała się w jego posiadaniu. Pogląd ten został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny już w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. W orzeczeniu tym Trybunał podkreślił m.in., że zastosowane w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. Zdaniem Trybunału, nie do zaakceptowania z punktu widzenia wskazanych w tezie wyroku standardów konstytucyjnych jest przyjęcie, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, iż grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. Trybunał stanął na stanowisku, że zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej.

Analiza wyroku Trybunału z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19 (na który powołała się Strona) pokazuje, że rozstrzygnięcie to nawiązuje do stanowiska zawartego w orzeczeniu Trybunału z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. Podobnie jak w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. Trybunał w orzeczeniu SK 39/19 uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Zdaniem Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji.

Z powyższego bezsprzecznie wynika, że posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić jedynego kryterium, decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

W tym miejscu odwołać należy się do rozważań czynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r. III FSK 4061/21, w którym Sąd wypracował kryteria umożliwiające ocenę tego, czy grunty i budynki mogą zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co pozwoliłoby opodatkować je wyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności, gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:

- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Zdaniem NSA, użyty natomiast w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że prawidłowo uznano opodatkowaną nieruchomość za związaną z prowadzoną przez Skarżących działalnością gospodarczą. Przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu użytkowników wieczystych - przedsiębiorców, których główny, bądź jeden z przedmiotów działalności polegał na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Nieruchomość ta była przedmiotem najmu. Fakt nie ujęcia nieruchomości w ewidencji środków trwałych, jak wynika z przywołanego wyroku NSA, nie świadczy o tym, że budynek nie stanowił składnika majątku i nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą Skarżących w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zasadnie wobec powyższego organ uznał, iż opodatkowana nieruchomość spełniała kryteria wskazywane w orzecznictwie NSA oraz w przytoczonym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ nie samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądziło o uznaniu jej za związaną z działalnością gospodarczą Strony, a sposób jej wykorzystania przez Skarżących.

Końcowo już odnosząc się do zarzutu dotyczącego uwzględnienia przy wydaniu decyzji Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...] r. podzielić należy, iż wspomniana informacja została złożona w trakcie toczącego się postępowania podatkowego za rok 2021 i zawierała informacje (dane), które mogły mieć wpływ na prawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ten rok. W korekcie informacji Skarżący wykazali jako podstawę opodatkowania m.in. budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (tj. ogrodzenie oraz utwardzenie terenu) o wartości [...] zł. Zauważyć należy, iż organ podatkowy pismem z dnia [...]. wezwał Stronę m. in. do złożenia wyjaśnień czy budowie (ogrodzenie i utwardzenie terenu) wykazane do opodatkowania w korekcie "informacji o nieruchomościach i obiektach" z dnia [...]. istniały na przedmiotowej nieruchomości w chwili jej zakupu tj. w kwietniu 2021 r., jeśli nie to kiedy budowle powstały na ww. nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia [...] r. wyjaśniono, że budowle tj. ogrodzenie i utwardzenie terenu, istniały na nieruchomości w dniu jej zakupu przez Skarżących, jednocześnie wskazano, że ww. budowle są zamortyzowane i nie przedstawiają większej wartości. Wobec powyższego organ prawidłowo podatkowy przyjął do podstawy opodatkowania ogrodzenie i utwardzenie terenu istniejące na nieruchomości w chwili jej zakupu.

W ocenie Sądu mając na uwadze wszystkie powołane powyżej okoliczności uznać należy, iż w sposób prawidłowy, znajdujący oparcie w zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym organ podatkowy ustalił wysokość podatku za 2021 rok od spornej nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej prawidłowo przyjmując jako podstawę opodatkowania w okresie od maja do września 2021r., łączną powierzchnię gruntów 15.836 m2 (zgodnie z danymi EGB), łączną powierzchnię użytkową budynków wynoszącą 4.964,00 m2 wykazaną przez Skarżących w wykazie powierzchni budynków stanowiącym załącznik do korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...]., a także wartość budowli (ogrodzenie i utwardzenie terenu) w wysokości [...] zł wykazaną w korekcie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...] r., które to budowle zgodnie z oświadczeniem Strony z dnia [...]., istniały na ww. nieruchomości w dniu jej zakupu. Łączna kwota podatku określona w sentencji decyzji znajduje oparcie w szczegółowych wyliczeniach zobowiązania podatkowego zawartego decyzji organu pierwszej instancji.

Wobec powyższego Sąd, uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej decyzji przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania i nie naruszył wskazanych w skardze prawa materialnego, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.