Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 6250/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 96 ust. 1, 1e, 1h, 1i, 1j, 1m, ust. 6a pkt 2, ust. 7, ust. 16;
journal: Dz.U. 2022 poz 2554
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 173 poz 1 art. 17 ust. 1, 4-8; art. 7 ust. 1 lit. a, ust. 2 i 4;
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w  sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE,  2003/125/WE i 2004/72/WE
article: art. 189g par 1; art. 189d; art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3; art. 80;art. 6; art. 7a; art. 8; art. 10 par 1; art. 78 par 1; art. 97 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 382; art. 390 par 1; art. 391 par 2; art. 376;
journal: Dz.U. 2020 poz 1526
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - t.j.
article: art. 6 ust. 1 zd. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.
article: art. 42 ust. 1 i 2; art. 2; art. 92 ust. 1; art. 31 ust. 3; art. 45 ust. 1;
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 31za ust. 2; art. 15zzr1;
journal: Dz.U. 2023 poz 1327
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
article: art. 4a
journal: Dz.U. 2023 poz 120
article: art. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2020 poz 568
law: Ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem  COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) Protokolant referent Katarzyna Mostowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2024 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 15 września 2023 r. nr DPD.DPSZPO.4560.14.2023.MGB w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2023 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "KNF", "Komisja", "Organ"), na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2554; dalej: "ustawa o ofercie"), za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę G. S.A. z siedzibą w W. (obecnie C. S.A. z siedzibą w W.; dalej także: "Emitent", "G." oraz "Spółka"), o których mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173 z 12 czerwca 2014 r., t. 57, s. 1 ze zm.; dalej: "Rozporządzenie MAR"), dotyczących:

1) nienależytego wykonania od dnia [...] lipca 2017 r. obowiązków informacyjnych, w związku z przekazaniem do wiadomości publicznej informacji poufnych o emisjach obligacji w trybie ofert prywatnych, przeprowadzonych przez Spółkę w latach 2017-2018, zawierających niekompletne informacje o istotnych warunkach emisji obligacji,

2) niewykonania obowiązku informacyjnego, poprzez nieprzekazanie do wiadomości publicznej informacji poufnej, powstałej najpóźniej w dniu [...] marca 2018 r., o braku realizacji umowy nabycia portfeli wierzytelności na rynku hiszpańskim, zawartej w 2018 r. przez podmiot z grupy kapitałowej G. S.A. oraz o utracie depozytu w wysokości 6.1 mln EUR,

3) niewykonania obowiązków informacyjnych, poprzez nieprzekazanie do wiadomości publicznej informacji poufnych, dotyczących przypadków niewywiązania się w 2018 r. ze zobowiązań wynikających z emisji obligacji przez Spółkę,

– na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.; dalej "k.p.a."), w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 660, ze zm.; dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym"), w zw. z art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie, nałożyła na R. M. (dalej: "Strona", "Skarżący"):

1) karę pieniężną w wysokości 70 000 zł wobec stwierdzenia rażącego naruszenia przez G. S.A. obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, w okresie, w którym Skarżący pełnił funkcję członka Rady Nadzorczej tej spółki, w ten sposób, że spółka ta 9-krotnie nienależycie wykonała obowiązek informacyjny, ponieważ przekazując do wiadomości publicznej w okresie od [...] sierpnia 2017 r. do [...] kwietnia 2018 r. informacje poufne o emisjach obligacji w trybie ofert prywatnych, przeprowadzonych przez G. S.A. w latach 2017-2018, przekazała do wiadomości publicznej niekompletne informacje o istotnych warunkach emisji obligacji, tj. niezawierające informacji o opcji przedterminowego wykupu na żądanie obligatariusza (opcji PUT) oraz o wysokości oprocentowania istotnie przewyższającego oprocentowanie standardowo oferowane przez G. S.A., w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali rzetelnych informacji w zakresie poziomu i struktury zobowiązań Spółki z tytułu emisji obligacji;

2) karę pieniężną w wysokości 20 000 zł wobec stwierdzenia rażącego naruszenia przez G. S.A. obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, w okresie, w którym Skarżący pełnił funkcję członka Rady Nadzorczej tej Spółki, w ten sposób, że Spółka ta nie wykonała obowiązku informacyjnego, poprzez nieprzekazanie do wiadomości publicznej informacji poufnej powstałej najpóźniej w dniu [...] marca 2018 r. o braku realizacji umowy nabycia portfeli wierzytelności na rynku hiszpańskim, zawartej w 2018 r. przez podmiot z grupy kapitałowej G. S.A. oraz o utracie depozytu w wysokości 6,1 mln EUR, w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali informacji o pogłębianiu się problemów z płynnością Spółki;

3) karę pieniężną w wysokości 30 000 zł wobec stwierdzenia rażącego naruszenia przez G. S.A. obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, w okresie, w którym Skarżący pełnił funkcję członka Rady Nadzorczej tej spółki, w ten sposób, że spółka ta 119-krotnie nie wykonała obowiązku informacyjnego, poprzez nieprzekazanie do wiadomości publicznej informacji poufnych dotyczących niewywiązania się w 2018 r. (w okresie od [...] marca 2018 r. do [...] kwietnia 2018 r.) ze zobowiązań wynikających z emisji obligacji przez G. S.A., polegających na nieterminowym wykupie obligacji, braku wykupu obligacji oraz braku zapłaty odsetek od obligacji, w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali informacji o pogłębianiu się problemów z płynnością Spółki.

W uzasadnieniu m.in. wskazano, że Spółka została utworzona w 2012 r. Przedmiotem działalności Spółki jest windykacja: wierzytelności własnych, na zlecenie oraz portfeli wierzytelności w ramach zarządzania sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszy inwestycyjnych.

Od marca 2016 r. obligacje Spółki były notowane w Alternatywnym Systemie Obrotu (dalej: "ASO") na rynku obligacji [...]. W tym okresie, również po dopuszczeniu obligacji Spółki do obrotu na rynku regulowanym, Spółka emitowała obligacje na podstawie uchwał Zarządu oraz oferowała je w trybie art. 33 pkt 2 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1208), tj. w trybie oferty prywatnej, poprzez kierowanie propozycji nabycia obligacji do nie więcej niż 149 oznaczonych adresatów w sposób, który nie stanowił wówczas oferty publicznej papierów wartościowych w rozumieniu ustawy o ofercie.

W dniu [...] marca 2017 r. Komisja zatwierdziła prospekt emisyjny obligacji Emitenta w związku z ofertą publiczną oraz zamiarem ubiegania się o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym obligacji Emitenta (o łącznej wartości nominalnej do 300 mln zł). Obligacje Emitenta zostały dopuszczone do obrotu giełdowego na rynku podstawowym na mocy uchwały Zarządu Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. (dalej: "GPW") z dnia [...] maja 2017 r., natomiast na mocy uchwały Zarządu GPW z dnia [...] maja 2017 r, obligacje Emitenta zostały wprowadzone do obrotu na tym rynku z dniem 19 maja 2017 r. Spółka przeprowadziła sześć ofert publicznych obligacji na łączną kwotę 256 mln zł, pięć ofert w 2017 r. i jedną w lutym 2018 r. (serie [...]).

W dniu [...] czerwca 2017 r. Komisja zatwierdziła prospekt emisyjny akcji Spółki. Zgodnie z prospektem emisyjnym akcji Spółki, przedmiotem oferty publicznej była emisja 20 mln akcji serii E oraz sprzedaż 20 mln akcji przez dotychczasowego akcjonariusza – D. Cena emisyjna wyniosła 18,50 zł za akcję, wszystkie oferowane akcje zostały objęte i sprzedane. W wyniku przeprowadzonej na przełomie czerwca i lipca 2017 r. oferty publicznej spółka D. sprzedała akcje G. o wartości 370 mln zł, a Spółka wyemitowała akcje o takiej samej wartości. Zgodnie z prospektem wpływy z emisji miały być wykorzystane na nabywanie portfeli wierzytelności na własny rachunek. Uchwałą z dnia [...] lipca 2017 r. Zarząd GPW postanowił wprowadzić z dniem 17 lipca 2017 r. akcje zwykłe na okaziciela Spółki w trybie zwykłym do obrotu giełdowego na rynku podstawowym oraz notować akcje Spółki, w systemie notowań ciągłych.

W dniu [...] kwietnia 2018 r. Spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym poinformowała o pozytywnym zaangażowaniu w rozmowy z B. S.A. oraz P. S.A. na temat udzielenia G. lub podmiotom z grupy kapitałowej G. finansowania o charakterze mieszanym kredytowo-inwestycyjnym o wartości do 250 mln zł. Po opublikowaniu powyższego raportu oraz zdementowaniu informacji w nim zawartych przez B. S.A. i P. S.A., co rozpoczęło tzw. "aferę G.", doszło do zawieszenia notowań papierów wartościowych Spółki oraz zmian w organach statutowych Spółki.

Na dzień wydania decyzji, obrót obligacjami i akcjami G. jest zawieszony na mocy uchwały nr [...] Zarządu GPW z dnia [...] kwietnia 2018 r. w związku z żądaniem zgłoszonym przez Komisję na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o obrocie, zgodnie z którym w przypadku gdy obrót określonymi papierami wartościowymi lub innymi instrumentami finansowymi jest dokonywany w okolicznościach wskazujących na możliwość zagrożenia prawidłowego funkcjonowania rynku regulowanego lub bezpieczeństwa obrotu na tym rynku, lub naruszenia interesów inwestorów, Komisja może zażądać od spółki prowadzącej rynek regulowany zawieszenia obrotu tymi papierami lub instrumentami.

W dniu [...] kwietnia 2018 r. Spółka opublikowała, w trybie art. 17 ust. 1 Rozporządzenia MAR, raport nr [...] zawierający informacje poufne, w którym poinformowała o podjęciu decyzji o przystąpieniu do prac nakierowanych na sporządzenie dokumentów związanych z restrukturyzacją. W dniu 2 maja 2018 r. Spółka złożyła w sądzie restrukturyzacyjnym wniosek o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. sąd restrukturyzacyjny otworzył przyspieszone postępowanie układowe wobec G.. Zgromadzenie Wierzycieli Spółki przyjęło w głosowaniu propozycję układową Spółki. W dniu [...] czerwca 2019 r. sąd restrukturyzacyjny zatwierdził układ Spółki z wierzycielami. Postanowienie o zatwierdzeniu układu Spółki z wierzycielami jest prawomocne.

W dniu 23 lipca 2021 r. Spółka poinformowała, iż sąd rejestrowy dokonał rejestracji zmiany w statucie uchwalonej przez Zwyczajne Walne Zgromadzenie Spółki w dniu [...] czerwca 2021 r., polegającej na zmianie firmy z G. S.A. na C. S.A. (raport bieżący nr [...] z [...] lipca 2021 r.).

W okresie objętym niniejszym postępowaniem Spółka była podmiotem dominującym grupy kapitałowej G..

KNF wskazała, iż Spółka uzyskała status spółki publicznej w dniu 14 lipca 2017 r., w którym Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A. zarejestrował akcje zwykłe na okaziciela Spółki. Przed lipcem 2017 r. przedmiotem obrotu na rynku podstawowym były wyłącznie obligacje Emitenta.

Postanowieniem z [...] grudnia 2021 r., zmienionym postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r., wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej, na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie, za rażące naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR.

Następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2022 r. zmieniono postanowienie z [...] kwietnia 2022 r. dotyczące zmiany postanowienia z [...] grudnia 2021 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na Skarżącego, w ten sposób, że postępowanie dalej było prowadzone w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie za rażące naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, polegające na:

– nienależytym wykonaniu od dnia 15 lipca 2017 r. obowiązków informacyjnych, w związku z przekazaniem do wiadomości publicznej informacji poufnych o emisjach obligacji w trybie ofert prywatnych, przeprowadzonych przez Spółkę w latach 2017-2018, zawierających niekompletne informacje o istotnych warunkach emisji obligacji, tj. o zawarciu opcji przedterminowego wykupu na żądanie obligatariusza (opcji [...]) oraz wysokości oprocentowania, istotnie przewyższającego oprocentowanie standardowo oferowane przez Spółkę, w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali rzetelnych informacji w zakresie poziomu i struktury zobowiązań Spółki z tytułu emisji obligacji;

– niewykonaniu obowiązku informacyjnego, poprzez nieprzekazanie do wiadomości publicznej informacji poufnej powstałej najpóźniej w dniu [...] marca 2018 r. o braku realizacji umowy nabycia portfeli wierzytelności na rynku hiszpańskim, zawartej w 2018 r. przez podmiot z grupy kapitałowej G. oraz o utracie depozytu w wysokości 6,1 mln EUR, w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali informacji o pogłębianiu się problemów z płynnością Spółki;

– niewykonaniu obowiązków informacyjnych, poprzez nieprzekazanie do wiadomości publicznej informacji poufnych, dotyczących przypadków niewywiązania się w 2018 r. z zobowiązań wynikających z emisji obligacji przez Spółkę, polegających na nieterminowym wykupie obligacji, braku wykupu obligacji oraz braku zapłaty odsetek od obligacji, w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali informacji o pogłębianiu się problemów z płynnością Spółki,

w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka Rady Nadzorczej Spółki.

Wszczęcie niniejszego postępowania zostało poprzedzone wydaniem rozstrzygnięcia wobec Spółki. Komisja Nadzoru Finansowego po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek złożony przez Spółkę, w dniu [...] grudnia 2021 r. wydała decyzję na podstawie której m.in. uchyliła zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2021 r. w części dotyczącej nałożenia kar pieniężnych oraz nałożyła na Emitenta:

1. karę pieniężną w wysokości 560 000 zł wobec stwierdzenia, iż Spółka 15-krotnie nienależycie wykonała obowiązki informacyjne określone w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ przekazując do wiadomości publicznej informacje poufne o emisjach obligacji w trybie ofert prywatnych przeprowadzonych przez Spółkę w latach 2017-2018 (w okresie od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r.) przekazała do wiadomości publicznej niekompletne informacje o istotnych warunkach emisji obligacji, tj. o zawarciu opcji przedterminowego wykupu na żądanie obligatariusza (opcji [...]) oraz wysokości oprocentowania istotnie przewyższającego oprocentowanie standardowo oferowane przez Spółkę, w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali rzetelnych informacji w zakresie poziomu i struktury zobowiązań Spółki z tytułu emisji obligacji;

2. karę pieniężną w wysokości 195 000 zł wobec stwierdzenia, iż Spółka nie wykonała obowiązku informacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ nie przekazała do wiadomości publicznej informacji poufnej, powstałej najpóźniej w dniu [...] marca 2018 r., o braku realizacji umowy nabycia portfeli wierzytelności na rynku hiszpańskim zawartej w 2018 r. przez podmiot z grupy kapitałowej G. oraz o utracie depozytu w wysokości 6,1 mln EUR, w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali informacji o pogłębianiu się problemów z płynnością Spółki;

3. karę pieniężną w wysokości 198 000 zł wobec stwierdzenia, że Spółka 119-krotnie nie wykonała obowiązku informacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ nie przekazała do wiadomości publicznej informacji poufnych dotyczących 119 przypadków niewywiązania się w 2018 r. ze zobowiązań wynikających z emisji obligacji przez Spółkę, polegających na nieterminowym wykupie obligacji, braku wykupu obligacji oraz braku zapłaty odsetek od obligacji, w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali informacji o pogłębianiu się problemów z płynnością Spółki.

Komisja uznała, że wszystkie zidentyfikowane naruszenia prawa miały charakter rażący. KNF wskazała, że uznanie naruszenia obowiązku informacyjnego przez Spółkę za rażący, jest przesłanką konieczną do zaistnienia odpowiedzialności członka Rady Nadzorczej Spółki, na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie. W niniejszej sprawie nie zachodzi mechanizm sankcji sprzężonej.

KNF przyjęła, iż w świetle brzmienia art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie, datą początkową, od której można rozważać odpowiedzialność Strony za naruszenia popełnione przez Spółkę jest data [...] lipca 2017 r., a więc pierwszy dzień po dniu dematerializacji akcji Spółki (uzyskania statusu spółki publicznej).

W toku postępowania ustalono, iż w czasie, w którym doszło do naruszeń prawa przez Spółkę, polegających na nienależytym wykonaniu lub braku wykonania obowiązków informacyjnych, Skarżący był członkiem Rady Nadzorczej Spółki. Strona została powołana w skład Rady Nadzorczej uchwałą Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z [...] września 2016 r. i pełniła tę funkcję, do [...] maja 2018 r., składając rezygnację z pełnienia funkcji Członka Rady Nadzorczej Spółki. Powyższe ustalenia wskazują na odpowiedzialność Strony za naruszenia, których dopuściła się Spółka pomiędzy [...] lipca 2017 r. a [...] kwietnia 2018 r.

W toku niniejszego postępowania Komisja ustaliła, iż zapisy statutów G., w brzmieniu obowiązującym w czasie stwierdzonych naruszeń, nie określały zakresu spraw przypisanych poszczególnym członkom Rady Nadzorczej Spółki. Podobnie postanowienia Regulaminów Rady Nadzorczej Emitenta obowiązujące w odpowiednio w okresie, w którym Spółka dopuściła się naruszeń nie przewidywały podziału kompetencji pomiędzy członków Rady Nadzorczej Spółki.

Spółka w okresie, w którym Strona pełniła funkcję członka Rady Nadzorczej posiadała procedury wewnętrzne dotyczące weryfikacji informacji dotyczących Spółki, pod względem ich potencjalnie poufnego charakteru oraz podawania informacji poufnych do wiadomości publicznej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do treści art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie, jeżeli emitent nie wykonuje lub nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 4-8 rozporządzenia MAR, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, a w przypadku gdy papiery wartościowe emitenta są wprowadzone do obrotu w alternatywnym systemie obrotu - decyzję o wykluczeniu tych papierów wartościowych z obrotu w tym systemie, albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 10 364 000 zł łub kwoty stanowiącej równowartość 2% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 10 364 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Artykuł 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie stanowi, że w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1e, 1i, 1j lub 1m ustawy o ofercie – Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka rady nadzorczej lub członka innego organu nadzorującego spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego ASI lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych, lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł.

Organ wskazał, że analiza przywołanych przepisów prawa umożliwia wyprowadzenie wniosku, iż nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie na członka rady nadzorczej spółki publicznej jest możliwe, w przypadku ziszczenia się następujących przesłanek pozytywnych:

1. ustalenia, że doszło do rażących naruszeń obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1e, 1i, 1j lub 1m ustawy o ofercie oraz

2. pełnienia przez daną osobę funkcji członka rady nadzorczej spółki publicznej w czasie naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1e, 1i, 1j lub 1m ustawy o ofercie, przy jednoczesnym braku zaistnienia przesłanki negatywnej w postaci upływu czasu umożliwiającego KNF nałożenie sankcji na członka rady nadzorczej.

W prowadzonym postępowaniu wobec członka rady nadzorczej spółki publicznej, która dopuściła się naruszeń dotyczących publikacji informacji poufnych, konieczne jest zatem - wobec braku mechanizmu sprzężenia sankcji - ustalenie stanu faktycznego, a następnie dokonanie jego subsumpcji i stwierdzenie, czy spółka dopuściła się naruszeń prawa, w tym przypadku Rozporządzenia MAR.

Dokonując powyższych ustaleń, organ nie mógł pominąć faktu wydania ostatecznej decyzji KNF z dnia [...] grudnia 2021 r. wobec Emitenta.

KNF wskazała również, iż w rozpatrywanej sprawie, stosownie do treści art. 189g § 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a., wobec braku uregulowania terminu przedawnienia w przepisach odrębnych, zastosowanie znajdzie art. 189g § 1 k.p.a. Przywołany przepis umożliwia Komisji nałożenie kary na Stronę w terminie 5 lat od dnia naruszenia prawa przez Spółkę albo wystąpienia skutków tych naruszeń. W rozpatrywanej sprawie nie znajdzie bowiem zastosowania - o czym była mowa powyżej - art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie.

Komisji podkreśliła, że podstawową rolą rady nadzorczej spółki akcyjnej (publicznej) jest sprawowanie stałego, wnikliwego nadzoru i kontroli nad wszystkimi obszarami działalności spółki. Powyższe wprost wynika z dyspozycji art. 382 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1467 ze zm.; dalej: "k.s.h.").

Komisja podkreśliła, że rada nadzorcza ma obowiązek prowadzenia nadzoru i kontroli w sposób stały, a zatem wykluczone jest podejmowanie przez nią odpowiednich działań jedynie ad hoc, w sposób sporadyczny. Działania rady nadzorczej prowadzić mają do bieżącej kontroli działań zarządu spółki publicznej. Rolą rady nadzorczej powinno być nie tylko reagowanie na pojawiające się błędy w działalności spółki publicznej, ale również przeciwdziałanie im.

W myśl § 20 Statutu Spółki (zgodnie z tekstami jednolitymi z 28 marca 2017 r. oraz z dnia 8 grudnia 2017 r.), Rada Nadzorcza sprawuje nadzór nad działalnością Spółki w zakresie ustalonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. Regulaminy Rady Nadzorczej Spółki, odpowiednio obowiązujące w czasie naruszeń prawa przez Spółkę, przewidywały, że Rada sprawuje stały nadzór nad działalnością Spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności.

KNF uznała zatem, że zarówno regulacje ustawowe wynikające m.in. z k.s.h jak i regulacje wewnętrzne Spółki nakładały na Radę Nadzorczą Spółki obowiązek sprawowania stałego nadzoru nad działalnością Spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności.

Komisja podkreśliła, że Rada posiadała odpowiednie narzędzia do sprawowania stałego nadzoru w Spółce. Podstawowym warunkiem należytego realizowania przez Radę funkcji nadzorczej jest odpowiednia jakość informacji oraz sprawny system przepływu informacji w relacji Zarząd - Rada. Przy realizacji swoich obowiązków Rada powinna korzystać z pomocy i wyjaśnień członków Zarządu, ale również jej pracowników oraz żądać wglądu i prawa do weryfikacji dokumentacji znajdującej się w Spółce. Rada powinna również zapewnić sobie ustanowienie odpowiednich kanałów komunikacji, które umożliwiłyby jej sprawowanie nadzoru na działalnością Spółki w sposób należyty.

W celu sprawowania efektywnego nadzoru nad tym obszarem wszyscy członkowie Rady Nadzorczej powinni znać politykę informacyjną spółki publicznej, rozumianą jako zbiór zasad służących identyfikowaniu i przekazywaniu przez Spółkę informacji poufnych zgodnie z przepisami Rozporządzenia MAR. Brak tej znajomości znacząco utrudnia bieżące reagowanie na zdarzenia implikujące konieczność publikacji raportów bieżących. Ponieważ nawet w przypadku powzięcia przez radę nadzorczą wiadomości o pojawieniu się informacji mogącej podlegać obowiązkom sprawozdawczym, nie będzie ona w stanie skontrolować, czy informacja ta ma w świetle polityki informacyjnej spółki charakter poufny, a co za tym idzie, czy zastosowanie znajdzie do niej Rozporządzenie MAR.

Rada nadzorcza powinna także, w celu nadzoru nad realizacją obowiązków informacyjnych przez spółkę publiczną, zapewnić sobie możliwość cyklicznego otrzymywania aktualnych i wiarygodnych danych dotyczących finansów spółki, takich jak źródła finansowania, poziom zadłużenia i struktura długu, ryzyka związane z brakiem spłaty zadłużenia, zagrożenia dotyczące złamania kowenantów oraz bieżące regulowanie zobowiązań, a także innych informacji niezbędnych do właściwego sprawowania przez Radę nadzoru nad kluczowymi obszarami działalności spółki. Ten ostatni aspekt jest kluczowy dla możliwości dalszego prowadzenia działalności spółki, gdyż utrata zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych jest jedną z przesłanek niewypłacalności prowadzącej do ogłoszenia upadłości (art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, Dz. U. z 2022 r. poz. 1520 ze zm.). W zakresie działalności operacyjnej rada nadzorcza powinna uzyskiwać wiedze o strategii rozwoju oraz ryzykach ekonomicznych i prawnych dotyczących obszarów prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę. W razie braku uzyskania danych pozwalających na efektywne sprawowanie nadzoru rada nie może biernie oczekiwać na dostarczenie jej niezbędnych informacji, lecz musi aktywnie dążyć do wypracowania albo skorygowania w razie takiej potrzeby, zasad i zakresu dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania spółki publicznej.

Rada nadzorcza spółki akcyjnej jest organem kolegialnym. Organem spółki nie są bowiem poszczególni jej członkowie, lecz rada, której przysługują ustawowe kompetencje w zakresie nadzoru i kontroli. To rada nadzorcza (jako całość) wykonuje zadania nałożone na nią przez ustawę lub statut. Obowiązki związane ze sprawowaniem stałego nadzoru i kontroli obciążają jednak w równym stopniu wszystkich jej członków (nie wyłączają tego obowiązku umowne podziały obowiązków między członkami rady nadzorczej, wynikające np. z jej regulaminu). Oznacza to, że każdy członek rady nadzorczej powinien być w stanie ocenić dane otrzymane od zarządu i podjąć niezbędne działania w celu ich weryfikacji.

Komisja wskazała, że w toku niniejszego postępowania ustalono, że postanowienia Statutów Spółki, w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym przedmiotem niniejszego postępowania nie określały zakresu spraw przypisanych poszczególnym członkom Rady Nadzorczej Emitenta. Podobnie postanowienia Regulaminów Rady Nadzorczej Emitenta obowiązujące w odpowiednio w okresie, w którym Spółka dopuściła się naruszeń nie przewidywały podziału kompetencji pomiędzy członków Rady Nadzorczej Spółki.

Komisja podkreśliła, że Strona odpowiada w pełni za naruszenia związane z nienależytym sprawowaniem stałego nadzoru nad działalnością Spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności, w okresie pełnienia przez Stronę funkcji członka Rady Nadzorczej Spółki.

Komisja ustaliła, iż w Spółce, w okresie kiedy Strona pełniła funkcję członka Rady Nadzorczej istniały procedury wewnętrzne dotyczące weryfikacji informacji dotyczących Spółki, pod względem ich potencjalnie poufnego charakteru oraz podawania informacji poufnych do wiadomości publicznej.

KNF stwierdziła, że na dzień wydania niniejszej decyzji zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające nałożenie na Stronę kary pieniężnej za wskazane w osnowie niniejszej decyzji naruszenia art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR dokonane przez Spółkę w czasie, w którym jako Emitent miała status spółki publicznej, zaś Strona pełniła funkcję członka jej Rady Nadzorczej.

W toku przedmiotowego postępowania KNF ustaliła, że Emitent, będąc spółką publiczną, tj. po dniu [...] lipca 2017 r., w okresie pełnienia funkcji członka Rady Nadzorczej przez Skarżącego, dopuścił się rażących naruszeń, które były objęte decyzją KNF z dnia [...] grudnia 2021 r.

Decyzją z [...] września 2023 r. nr [...] (dalej: "Zaskarżona decyzja") Komisja Nadzoru Finansowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie wobec rażącego naruszenia przez Spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 17 ust. 1 w z w. z art. 7 Rozporządzenia MAR, w okresie w który Skarżący pełnił funkcję członka Rady Nadzorczej Spółki utrzymała w mocy decyzję z [...] stycznia 2023 r. nr [...], nakładającą na Skarżącego kary pieniężne.

W uzasadnieniu Organ m.in. wskazał, że odpowiedzialność członka rady nadzorczej, o której mowa w art. 96 ust. 6a ust. 2 ustawy o ofercie nie jest oparta na zasadzie winy, lecz ma charakter odpowiedzialności zobiektywizowanej (a nie obiektywnej albo subiektywnej). Członek rady nadzorczej emitenta będzie mógł zwolnić się w rezultacie od odpowiedzialności administracyjnej ad personam z tytułu naruszenia przez tego emitenta obowiązków informacyjnych, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko czego można było się od niego domagać w granicach rozsądku, aby do naruszenia przepisów prawa nie doszło. Oznacza to, że wyłączna i wystarczającą podstawa nałożenia kary administracyjnej, jest działanie bezprawne, tj. rażące naruszenie przez spółkę publiczną obowiązków, o których mowa w art. 96 ust, 1i ustawy o ofercie, w okresie, w którym dana osoba, na którą ma zostać nałożona administracyjna kara pieniężna, pełniła w tejże spółce funkcję członka rady nadzorczej. Możliwość nałożenia na członka rady nadzorczej kary pieniężnej przewidzianej ww. przepisem nie jest uzależniona od innych, dodatkowych przesłanek czy okoliczności nie przewidzianych ww. przepisem.

Wskazano, że w sytuacji nakładania kary pieniężnej na członków rady nadzorczej spółki publicznej na podstawie art. 96 ust 6a pkt 2 ustawy o ofercie, mamy do czynienia z sankcją typu ad personam, tj. sankcja ta będzie nakładana indywidualnie na poszczególnych członków rady nadzorczej. Tym samym, wykazanie przez Stronę że dochowała należytej staranności w wykonywaniu obowiązków nadzorczych będzie powodowało uwolnienie jej z odpowiedzialności przewidzianej w art. 96 ust. 6a ustawy o ofercie. W sytuacji jednak ustalenia, że Strona nie dochowała należytej staranności, ewentualne okoliczności związane z podjętymi czynnościami przez cały organ nadzorczy czy też indywidualnych jego członków, choć nie mogą spowodować wyłączenia ich odpowiedzialności administracyjnej, powinny zostać uwzględniane przy wymiarze kary administracyjnej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komisja stanęła na stanowisku, że na dzień wydania Zaskarżonej decyzji (a także na dzień wydawania niniejszej decyzji) zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające nałożenie na Stronę kary pieniężnej za naruszenia art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, dokonane przez Spółkę w czasie, w którym jako Emitent miał status spółki publicznej, zaś Strona pełniła funkcję członka jej Rady Nadzorczej.

Po pierwsze, w toku przedmiotowego postępowania KNF ustaliła, że Emitent, będąc spółką publiczną, tj. po dniu 14 lipca 2017 r., w okresie pełnienia funkcji członka Rady Nadzorczej przez Skarżącego, dopuścił się następujących rażących naruszeń:

a) 9 krotnego (z ogólnej liczby 15 naruszeń objętych decyzją KNF z dnia [...] grudnia 2021 r.) nienależytego wykonania obowiązku informacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ przekazując do wiadomości publicznej, w okresie od 4 sierpnia 2017 r. do 4 kwietnia 2018 r., informacje poufne o emisjach obligacji w trybie ofert prywatnych przeprowadzonych przez Spółkę w latach 2017-2018, przekazał do wiadomości publicznej niekompletne informacje o istotnych warunkach emisji obligacji; o istotnych warunkach emisji obligacji, tj. niezawierające informacji o zawarciu opcji przedterminowego wykupu na żądanie obligatariusza (opcji [...]) oraz o wysokości oprocentowania istotnie przewyższającego oprocentowanie standardowo oferowane przez G.;

b) niewykonania obowiązku informacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ Spółka nie przekazała do wiadomości publicznej informacji poufnej powstałej najpóźniej w dniu [...] marca 2018 r. o braku realizacji umowy nabycia portfeli wierzytelności na rynku hiszpańskim zawartej w 2018 r. przez podmiot z grupy kapitałowej Spółki oraz o utracie depozytu w wysokości 6,1 mln EUR;

c) 119 krotnego (z ogólnej liczby 119 przypadków objętych decyzją KNF z dnia [...] grudnia 2021 r.) niewykonania obowiązku informacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ nie przekazał do wiadomości publicznej informacji poufnych dotyczących 119 przypadków niewywiązania się w 2018 r. (w okresie od [...] marca 2018 r. do [...] kwietnia 2018 r.) z zobowiązań wynikających z emisji obligacji przez Spółkę.

W okresie, kiedy doszło do ww. naruszeń, Spółka miała status emitenta papierów wartościowych (początkowo obligacji, a następnie również akcji). Spełniona została zatem pierwsza z wymienionych powyżej przesłanek odpowiedzialności Strony, tj, ustalono, że doszło do naruszeń, o których mowa w art, 96 ust. 1i ustawy o ofercie, które to naruszenia miały charakter rażący.

Po drugie, naruszenia których dopuściła się spółka, zostały popełnione w czasie, kiedy Skarżący pełnił funkcję członka Rady Nadzorczej zaś Spółka posiadała status spółki publicznej. Jak wynika bowiem z ustaleń KNF, Strona pełniła funkcje w Radzie Nadzorczej Spółki jeszcze przed dniem uzyskania przez nią statusu spółki publicznej aż do 22 maja 2018 r.

Po trzecie, nie upłynął jeszcze okres pięciu lat od dnia popełnienia naruszeń przez Spółkę. W przedmiotowej sprawie wpływ na obliczenie terminu przedawnienia będzie miała także regulacja art. 31za ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "ustawa o Covid"). Zgodnie z tym przepisem, sprawach z zakresu właściwości KNF bieg przedawnienia z art. 189g §1 k.p.a. nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

Od dnia 20 marca 2020 r. na terenie Rzeczpospolitej Polskiej wprowadzono stan epidemii. W dniu 16 maja 2022 r. odwołano stan epidemii, wprowadzając stan zagrożenia epidemicznego, a następnie dopiero z dniem 1 lipca 2023 r. odwołano stan zagrożenia epidemicznego. Skoro pierwsze sankcjonowane naruszenie Spółki, za które ponosi odpowiedzialność Strona miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2017 r., zaś z dniem [...] marca 2020 r. termin przedawnienia naruszeń popełnionych przez Spółkę uległ zawieszeniu, a następnie został odwieszony dopiero z dniem [...] lipca 2023 r. Tym samym, od momentu pierwszego sankcjonowanego niniejszą decyzją zdarzenia do momentu zawieszenia biegu terminu przedawnienia upłynęły niemal 2 lata i 8 miesięcy. Tym samym, uwzględniając odwieszenie od dnia [...] lipca 2023 r. biegu terminu przedawnienia karalności, termin przedawnienia karalności Strony jeszcze nie nastąpił. Resumując, spełniona została również trzecia przesłanka, gdyż przedmiotowa decyzja została wydana przed upływem terminu określonego w art. 189g § 1 k.p.a.

Po czwarte, przywołane powyżej naruszenia Spółki, popełnione w okresie gdy Strona sprawowała funkcje w jej organie nadzorczym, miały charakter rażący. Komisja wskazuje, że waga wszystkich naruszeń dokonanych przez G., w okresie kiedy Strona sprawowała funkcję członka Rady, była znaczna, co skutkowało tym, że prawo do informacji inwestorów i akcjonariuszy, a także obligatariuszy spółki publicznej zostało w istotny sposób naruszone, a okoliczności sprawy wskazują, że Spółka mogła wykonać prawidłowo obowiązki informacyjne.

Z uwagi na spełnienie przesłanek określonych w art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, należało stwierdzić, że skarżący ponosi odpowiedzialność za stwierdzone przez Komisję naruszenia obowiązków informacyjnych przez Emitenta, popełnione w okresie, kiedy Strona pełniła funkcję członka Rady Nadzorczej. Tym samym, nałożenie na Stronę kar pieniężnych, za rażące naruszenia art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie, dokonane przez Spółkę w czasie, w którym jako Emitent miała status spółki publicznej, było uzasadnione i konieczne.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komisja zauważyła, że z uwagi na funkcje, jakie ustawodawca powierzył do wykonania radzie nadzorczej, powołanie ww. organu jest niezbędnym warunkiem powstania każdej spółki akcyjnej. W spółce akcyjnej rada nadzorcza jest obligatoryjnym organem, niezależnie od wysokości kapitału zakładowego spółki, liczby jej akcjonariuszy czy też faktu, że spółka akcyjna posiada status spółki publicznej czy też go nie posiada.

Organ podkreślił, że podstawową i najistotniejszą rolą rady nadzorczej spółki akcyjnej jest sprawowanie stałego, wnikliwego nadzoru i kontroli nad wszystkimi obszarami działalności spółki. Nadzór rady nadzorczej nad działalnością spółki akcyjnej obejmuje swoim zakresem także kontrolę. Kontrola zaś oznacza podejmowanie doraźnych czynności mających na celu sprawdzenie, sensu largo, prawidłowości podejmowanych działań spółki akcyjnej. Prawidłowość powinna być rozumiana jako zgodność z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, statutem, regulaminami jej organów, interesem samej spółki. Zakres kontroli obejmuje wszystkie czynności faktyczne i prawne, które wpływają na gospodarczą i prawną sytuację spółki. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez radę nadzorczą są przede wszystkim działania zarządu. Nadzór natomiast dodatkowo obejmuje uprawnienia do bezpośredniego działania w zakresie działalności spółki.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie istotne jest także, że G. była emitentem papierów wartościowych. Komisja podkreśliła, że spółka publiczna jest szczególnym rodzajem spółki akcyjnej, która z uwagi na wyjątkowy charakter relacji z uczestnikami obrotu gospodarczego, poddana jest szczególnemu reżimowi prawnemu. Istota funkcji nadzorczej powierzonej do wykonania radzie nadzorczej w spółce akcyjnej wzrasta jeszcze bardziej, w sytuacji, gdy mamy do czynienia ze spółką publiczną. Zwiększająca się ilość regulacji prawnych nakładających na spółkę publiczną oraz organy nią zarządzające szeregu wymagań i obowiązków oraz potrzeba uwzględnienia i ochrony interesu inwestorów na rynku kapitałowym, powoduje m.in. zaostrzenie odpowiedzialności zarówno członków zarządu jak i rady nadzorczej, zwiększając jednocześnie ryzyko ponoszenia konsekwencji za ich nietrafne decyzje czy nieprawidłowe działanie. W przypadku spółki publicznej istotnymi elementami jej działalności są obowiązki wynikające z dopuszczenia jej akcji do obrotu na rynku regulowanym. Fundamentalną rolę odgrywają tutaj m.in. obowiązki informacyjne związane z ujawnianiem informacji poufnych. Ich wypełnianie jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku regulowanego.

W opinii Komisji, rozważania poczynione powyżej i materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w pełni uzasadniają dopuszczalność nałożenia na Skarżącego kar pieniężnych za naruszenia popełnione przez Emitenta, będącego spółką publiczną, w okresie sprawowania przez niego funkcji członka Rady Nadzorczej.

Pismem z 6 listopada 2023 r. Skarżący reprezentowany przez pełnomocników, wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1.1 naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1.1.1 art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy oraz dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, przy jednoczesnym pominięciu istotnych dalszych okoliczności w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy polegające na:

(i) oparciu ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia niemal wyłącznie na literalnej treści protokołów z posiedzeń rady nadzorczej Spółki – które nie odwzorowywały dokładnego przebiegu posiedzeń rady nadzorczej Spółki – pomimo że w założeniu protokoły z posiedzeń rady nadzorczej nie muszą odwzorowywać (i w praktyce nie odwzorowują) szczegółowego przebiegu posiedzenia rady nadzorczej i na tej podstawie uznanie przez Komisję, że zgromadziła kompletny materiał dowodowy, który pozwalał Jej na ocenę działań Rady oraz Strony i pozwalał on na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia;

(ii) oparciu rozstrzygnięcia na założeniu, że wystarczającym dowodem dla oceny aktywności członków rady nadzorczej Spółki – w tym Skarżącego – są niemal wyłącznie protokoły z posiedzeń rady nadzorczej Spółki oraz wybiórczo wybranej korespondencji mailowej, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności w zakresie (a) indywidualnych analiz i weryfikacji dokumentów otrzymywanych pomiędzy posiedzeniami rady nadzorczej Spółki, które były dokonywane przez Skarżącego, (b) odbywania spotkań oraz rozmów i prowadzenia korespondencji pomiędzy członkami rady nadzorczej Spółki - w tym Skarżącego - a członkami zarządu i pracownikami Spółki jak również przedstawicielami firmy audytorskiej, tj. D. sp. z o.o. sp.k., oraz przedstawicielami innych niezależnych zewnętrznych doradców;

(iii) pominięciu okoliczności świadczących o zaniechaniach firmy audytorskiej i biegłych rewidentów odpowiedzialnych za badanie i przegląd sprawozdań finansowych Spółki – na których spoczywały obowiązki określone w przepisach prawa i zasadach etyki wymagające informowania organów nadzorujących Spółkę (radę nadzorczą i komitet audytu Spółki) o istniejących problemach finansowych i płynnościowych Spółki, wskazywania nieprawidłowości w zakresie prowadzonej przez Spółkę sprawozdawczości finansowej oraz wskazywania organom nadzorującym Spółkę na możliwość świadomego oszustwa i wprowadzania w błąd organów nadzorujących Spółkę, które faktycznie utrudniły bądź uniemożliwiły (a) rozpoznanie przez radę nadzorczą rzeczywistej sytuacji finansowej i płynnościowej Spółki oraz (b) wykrycie świadomego prowadzenia przez zarząd Spółki polityki informacyjnej ukierunkowanej na wprowadzenie inwestorów w błąd co do sytuacji finansowej i płynnościowej Spółki;

(iv) pominięciu okoliczności – oraz dowolnym uznaniu, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – świadczących o wykreowaniu i istnieniu - jeszcze przed uzyskaniem przez Spółkę statusu spółki publicznej – schematu fałszowania danych i informacji finansowych dotyczących Spółki przez zarząd Spółki i pracowników Spółki kontrolowanych przez zarząd, a ukierunkowanych na wprowadzanie w błąd:

(a) członków organów nadzorujących Spółkę, w celu przekonania ich o spełnieniu kryteriów do podwyższenia maksymalnych obowiązujących w Spółce limitów zadłużenia Spółki;

(b) inwestorów, w celu zachęcenia ich do inwestowania w obligacje emitowane przez Spółkę na warunkach proponowanych przez zarząd Spółki;

(c) niezależnych zewnętrznych firm doradczych, w celu utrudnienia im wykrycia oszustwa oraz fałszowania danych finansowych dotyczących Spółki w ujawnianych sprawozdaniach finansowych publikowanych przez Spółkę i badanych przez firmę audytorską D.;

(d) Komisji Nadzoru Finansowego, w celu doprowadzenia do realizacji publicznych emisji obligacji emitowanych przez Spółkę oraz publicznej emisji akcji Spółki, a tym samym uwiarygodnienia prawidłowości realizacji strategii i polityki finansowania Spółki przed inwestorami – obligatariuszami i akcjonariuszami,

pomimo że okoliczności te wynikają ze zgromadzonego przez Komisję materiału dowodowego;

(v) dowolnym przyjęciu, że opinia kierownictwa Spółki o zaangażowaniu organów nadzorujących Spółkę w sprawowanie nadzoru nie stanowi okoliczności mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ani nie zasługuje na uwzględnienie przy ocenie sposobu wykonywania obowiązków kolegialnej rady nadzorczej Spółki;

(vi) uznaniu jakoby działania podejmowane przez radę nadzorczą Spółki były niewystarczające lub spóźnione i nie mogły tym samym mieć wpływu na efektywność i prawidłowość nadzoru sprawowanego nad Spółką, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności intensyfikacji działań rady nadzorczej w ramach przysługujących jej instrumentów sprawowania stałego nadzoru w odniesieniu do sytuacji finansowej i płynnościowej Spółki, w szczególności po otrzymaniu przez radę nadzorczą Spółki zawiadomienia sygnalisty z dnia [...] listopada 2017 roku (które otrzymała także Komisja Nadzoru Finansowego) przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek reakcji Komisji na zawiadomienie sygnalisty oraz niepodjęciu współpracy ze Spółką w zakresie wyjaśnienia poruszonych w zawiadomieniu sygnalisty wątpliwości związanych z wyceną aktywów Spółki;

(vii) dowolnym przyjęciu, że wysyłanie korespondencji mailowej bezpośrednio przez J. O. jako członka rady nadzorczej Spółki stanowiło wyłącznie czynność indywidualnie podjętą przez J. O., która nie mieściła się w zakresie sprawowania stałego nadzoru nad Spółką przez kolegialną radę nadzorczą Spółki i nie stanowiło wspólnie uzgodnionego stanowiska kolegialnej rady nadzorczej Spółki;

(viii) dowolnym uznaniu, że działania J. O. nie znalazły odzwierciedlenia w uchwałach lub innych czynnościach nadzorczych podjętych przez Radę (tj. organ nadzorczy działający kolegialnie), a więc nie miały zatem wpływu na sposób nadzoru nad działalnością Spółki realizowany przez radę nadzorczą;

(ix) dowolnym przyjęciu, że Rada oraz Strona jako jej członek – nie uczynili wszystkiego, czego można było się od nich domagać w granicach rozsądku, aby do naruszenia przepisów prawa przez nadzorowaną przez nich Spółkę nie doszło jak również że Rada oraz jej członkowie (w tym Strona) (...) nie przejawiały woli weryfikacji informacji otrzymywanych od Zarządu i pracowników Spółki kontrolowanych przez Zarząd oraz bezkrytycznie opierały się na dostarczonych im przez Zarząd informacjach, pomimo że rada nadzorcza zintensyfikowała swoje działania w rezultacie otrzymania zawiadomienia sygnalisty i w tymże zakresie przekazała wyjaśnienia w piśmie ze stycznia 2018 roku skierowanym do Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego do wiadomości Dyrektora Departamentu Ofert Publicznych i Informacji Finansowej Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego - pani I. P.;

(x) dowolnym przyjęciu, że rada nadzorcza Spółki nie podejmowała działań zmierzających do otrzymywania aktualnych i rzetelnych danych i informacji dotyczących sytuacji finansowej i płynnościowej Spółki, w tym o źródłach finansowania, poziomie zadłużenia, strukturze długu, ryzykach związanych 2 brakiem spłaty zadłużenia, zagrożeniach dotyczących złamania kowenantów, bieżącym regulowaniu zobowiązań;

(xi) dowolnym przyjęciu, że po stronie kolegialnej rady nadzorczej Spółki wystąpił brak aktywności Rady oraz Jej członków w pozyskiwaniu informacji o Spółce oraz brak weryfikacji informacji otrzymywanych od Zarządu w oparciu o dokumenty źródłowe, księgi finansowe oraz inne dokumenty Spółki, brak dopytywania i nadzorowania sprawozdawczości finansowej Spółki, brak zainteresowania realizowanymi przez Spółkę obowiązkami informacyjnymi,

podczas gdy wszechstronne i wyczerpujące wyjaśnienie sprawy i dokonanie całościowej oceny materiałów zgromadzonych w aktach postępowania doprowadziłoby Komisję do przekonania, że kolegialna rada nadzorcza należycie wykonywała obowiązki w zakresie sprawowania stałego nadzoru nad Spółką –poruszając się w granicach dostępnych jej instrumentów prawnych oraz weryfikując skrupulatnie materiały źródłowe udostępniane radzie nadzorczej Spółki – w tym w szczególności doprowadziłoby do przekonania o tym, że:

(i) materiał dowodowy w postaci protokołów z posiedzeń rady nadzorczej Spółki potwierdza, że rada nadzorcza i jej poszczególni członkowie podejmowali czynności weryfikacyjne i analityczne przed posiedzeniami jak również w ich trakcie oraz zadawali członkom zarządu zapraszanym na posiedzenia rady nadzorczej pytania dotyczące prowadzenia spraw Spółki ze szczególnym uwzględnieniem kwestii finansowych i płynnościowych;

(ii) rada nadzorcza Spółki wyróżniała się szczególną wnikliwością i skrupulatnością w odniesieniu do analizy sytuacji finansowej i płynnościowej Spółki, a w momencie pojawienia się sygnałów o potencjalnych nieprawidłowościach jej członkowie niezwłocznie zintensyfikowali czynności nadzorcze w ramach gwarantowanych im na podstawie przepisów prawa instrumentów sprawowania stałego nadzoru;

(iii) członkowie rady nadzorczej uzgadniali wspólne stanowisko, które było prezentowane w formie pytań, próśb, wniosków kierowanych do członków zarządu Spółki;

(iv) czynności podejmowane w imieniu całej kolegialnej rady nadzorczej Spółki przez jednego z członków rady nadzorczej, na przykład J. O. (promowanego przez Komisję jako jedynego aktywnego członka rady nadzorczej Spółki) jak również któregokolwiek innego członka rady nadzorczej Spółki, znajdowały wyraz w dalszych czynności mieszczących się w zakresie czynności kontrolno-nadzorczych, do których uprawniona była kolegialna rada nadzorcza Spółki;

(v) rada nadzorcza podejmowała natychmiastowe czynności weryfikacyjne oraz intensyfikowała czynności nadzorcze w reakcji na otrzymane przez radę nadzorczą i komitet audytu Spółki zawiadomienie sygnalisty, przy jednoczesnym braku reakcji Komisji, która także otrzymała zawiadomienie sygnalisty oraz pismo rady nadzorczej Spółki odnoszące się do kwestii poruszonych w zawiadomieniu sygnalisty jak również otrzymała wniosek od ówczesnego zarządu Spółki w przedmiocie wyjaśnienia kwestii poruszonych w zawiadomieniu sygnalisty;

(vi) pomimo istnienia prawnego obowiązku D. nie zwróciła uwagi organów nadzorujących Spółkę na zagrożenia oraz ryzyka dla sytuacji finansowej i płynnościowej Spółki wynikające ze stosowania opcji [...] w warunkach emisji obligacji oraz przewidywanego oprocentowania obligacji;

(vii) fakt fałszowania danych, informacji i dokumentacji źródłowej przez kierownictwo Spółki był obiektywnie nie do wykrycia wyłącznie przez korporacyjne organy kontroli samej Spółki bez wsparcia firmy audytorskiej oraz organów administracji publicznej, w tym Komisji,

co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym przyjęciem, jakoby kolegialna rada nadzorcza Spółki oraz Skarżący indywidualnie nienależycie wykonywali obowiązki sprawowania stałego nadzoru nad działalnością Spółki, które uzasadniały zdaniem Komisji nałożenie na Skarżącego kar pieniężnych określonych w Decyzji i to w wysokości skrajnie zawyżonej biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne, w jakich przyszło funkcjonować radzie nadzorczej Spółki;

1.1.2 art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez wydanie Decyzji przy pominięciu kluczowych wniosków dowodowych sformułowanych przez Skarżącego w pismach złożonych w toku postępowań administracyjnych prowadzonych przez Komisję w pierwszej jak i drugiej instancji, tj.:

(i) w piśmie Skarżącego z dnia [...] lipca 2023 roku;

(ii) w pismach Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2022 roku oraz [...] października 2022 roku złożonych w toku postępowania prowadzonego przez Komisję w pierwszej instancji,

których przedmiotem były okoliczności przedstawiające w nowym świetle dotychczasowe ustalenia stanu faktycznego sprawy, a które obejmują:

(i) materiały - w tym korespondencję mailową prowadzoną w zamkniętym kręgu członków zarządu i pracowników Spółki – potwierdzające wykreowanie w Spółce mechanizmów celowego i świadomego fałszowania informacji i danych finansowych ukierunkowanych na wprowadzanie w błąd uczestników rynku finansowego oraz członków organów nadzorujących Spółkę, co do rzeczywistej sytuacji Spółki finansowej i płynnościowej, w tym wartości aktywów Spółki, i osiąganych przez Spółkę wyników finansowych;

(ii) materiały znajdujące się w posiadaniu Komisji i znane Komisji z urzędu; oraz

(iii) materiały znajdujące się w posiadaniu Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego w związku z prowadzonym przez nią postępowaniem administracyjnym w przedmiocie nałożenia sankcji administracyjnej na D.,

do których nie ma dostępu Skarżący, w szczególności wskazujące na:

(i) kreowanie i stosowanie - jeszcze przed uzyskaniem przez Spółkę statusu spółki publicznej - mechanizmów fałszowania danych i informacji mających wpływ na sposób wykonywania sprawozdawczości finansowej Spółki oraz wykazywane przez nią wyniki finansowe oraz wartość aktywów i relacji kapitałów własnych do poziomu zadłużenia Spółki, które to mechanizmy były ukierunkowane na wprowadzanie w błąd, między innymi, organów nadzorujących Spółkę, w tym radę nadzorczą i komitet audytu Spółki oraz spowodowanie korzystnego postrzegania Spółki pod względem finansowym oraz potencjału biznesowego w percepcji uczestników rynku finansowego;

(ii) zaniechania firmy audytorskiej i biegłych rewidentów odpowiedzialnych za badanie i przegląd sprawozdań finansowych Spółki - na których spoczywały określone prawne i etyczne obowiązki działania w określony sposób w związku ze świadczeniem usług na rzecz Spółki - w zakresie (a) informowania rady nadzorczej i komitetu audytu Spółki o nieprawidłowościach dotyczących sposobu prowadzenia sprawozdawczości finansowej przez zarząd i pracowników Spółki, (b) informowania rady nadzorczej i komitetu audytu Spółki o możliwości wystąpienia potencjalnego oszustwa, a także poprzez (c) zaniechania w zakresie sposobu prowadzenia komunikacji z radą nadzorczą i komitetem audytu Spółki oraz (d) brak komunikacji w zakresie potencjalnych zastrzeżeń do sprawozdań finansowych podlegających przeglądowi oraz badaniu przez D., w tym w szczególności niesygnalizowanie zagrożeń dla sytuacji finansowej i płynnościowej Spółki płynących ze stosowania opcji [...] oraz wysokości oprocentowania obligacji emitowanych przez Spółkę;

(iii) istnienie nieprawidłowości w zakresie prowadzenia sprawozdawczości finansowej Spółki jeszcze przed uzyskaniem przez Spółkę statusu spółki publicznej i niewykrycie go zarówno przez firmę audytorską i biegłych rewidentów (w trakcie prac nad przeglądem i badaniem sprawozdań finansowych Spółki za 2016 rok) jak również przez Komisję w trakcie procesu dopuszczania do publicznego obrotu obligacji oraz akcji Spółki, pomimo że struktura finansowania, model operacyjny i fakt pozyskiwania finansowania w formie obligacji (w tym także obligacji przyznających ich posiadaczom możliwość wcześniejszego wykupu obligacji, a więc zawierających opcję [...]) został szczegółowo opisany w prospekcie emisyjnym akcji Spółki zatwierdzonym przez Komisję w dniu [...] czerwca 2017 roku który musiał być przez Komisję zweryfikowany, a którego treść najwyraźniej nie wzbudziła zastrzeżeń Komisji; oraz

(iv) zaniechania towarzystw funduszy inwestycyjnych oraz banków depozytariuszy w nadzorze nad sekurytyzacyjnymi funduszami inwestycyjnymi zamkniętymi, których sprawozdawczość finansowa miała wpływ na sprawozdawczość finansową Spółki oraz wykazywanie wartości aktywów w postaci portfeli wierzytelności i certyfikatów inwestycyjnych posiadanych przez Spółkę w funduszach zarządzanych przez towarzystwa funduszy inwestycyjnych,

podczas gdy przeprowadzenie i ocena tych dowodów miały kluczowe znaczenie dla uwzględnienia w rozstrzygnięciu wszelkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia stwierdzenia podstaw odpowiedzialności administracyjnej Skarżącego, w tym okoliczności:

(i) świadczących o niemożności wykrycia nieprawidłowości i faktu permanentnego oszukiwania członków organów nadzorujących Spółkę, w tym Skarżącego: oraz

(ii) wskazujących na istotny – i kluczowy z punktu widzenia sprawozdawczości finansowej Spółki oraz poznania rzeczywistego poziomu płynności Spółki, osiąganych przez nią wyników finansowych oraz rzeczywistej wartości jej aktywów jak również wpływu stosowanych postanowień warunków emisji obligacji i realizowanych emisji na poziom zadłużenia Spółki – stopień zaniechać podmiotów trzecich uniemożliwiających skuteczne wykrycie nieprawidłowości i oszustw ówczesnego kierownictwa Spółki przez organy nadzorujące Spółkę,

co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym przyjęciem, jakoby kolegialna rada nadzorcza Spółki oraz Skarżący indywidualnie nienależycie wykonywali obowiązki sprawowania stałego nadzoru nad działalnością Spółki, które uzasadniały zdaniem Komisji nałożenie na Skarżącego kar pieniężnych określonych w Decyzji i to w wysokości skrajnie zawyżonej biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne, w jakich przyszło funkcjonować radzie nadzorczej Spółki;

1.1.3 naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że fakt delegowania przez radę nadzorczą Spółki pana K. M. do indywidualnego wykonywania czynności nadzorczych nie ma znaczenia dla oceny podejmowanych przez radę nadzorczą Spółki czynności w zakresie sprawowania stałego nadzoru, jako że czynności w ramach powierzonego mu indywidualnego nadzoru nie dotyczyły nadzoru nad realizowanymi przez Spółkę obowiązkami informacyjnymi związanymi z rozporządzeniem MAR, a dotyczyły zgodnie ze znajdującą się w aktach postępowania administracyjnego uchwałą rady nadzorczej Spółki z dnia [...] marca 2018 roku czynności nadzoru nad sytuacją płynnościową i finansową Spółki, podczas gdy Komisja postępowanie administracyjne w pierwszej i drugiej instancji, jak również decyzję wydaną w pierwszej instancji oraz Zaskarżoną decyzję poświęciła właśnie rzekomym naruszeniom i zaniechaniem w zakresie sprawowania nadzoru nad sytuacją finansową i płynnością i rzekomym brakiem czynności kontrolno-nadzorczych w tym zakresie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało przyjęciem, że fakt delegowania K. M. do wykonywania czynności indywidualnego nadzoru w zakresie mieszczącym się w uchwale rady nadzorczej Spółki z dnia [...] marca 2018 roku nie stanowi okoliczności potwierdzającej aktywność kolegialnej rady nadzorczej Spółki w ramach przysługujących jej uprawnień, które potwierdza należytą staranności kolegialnej rady nadzorczej Spółki;

1.1.4 naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że inwestorzy lokujący środki w obligacje emitowane przez Spółkę nie mieli wiedzy i świadomości o możliwych ryzykach związanych z emisjami obligacji przez Spółkę, podczas gdy inwestorzy posiadali wiedzę o strategii finansowania Spółki, modelu jej działalności, strategii finansowania spółek prowadzących działalność windykacyjną jak również o ryzykach związanych z funkcjonowaniem Spółki oraz modelem jej finansowania w oparciu o finansowanie dłużne z publicznie dostępnego Prospektu emisyjnego akcji Spółki zatwierdzonego przez Komisję w dniu [...] czerwca 2017 roku jak również publicznie dostępnego prospektu emisyjnego obligacji Spółki zatwierdzonego przez Komisję w dniu [...] marca 2017 roku co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało przyjęciem, że wobec braku uwzględnienia w raportach bieżących emitowanych przez Spółkę informacji o szczegółowych postanowieniach warunków emisji obligacji dotyczących stosowania opcji [...] jak również informacji o wysokości oprocentowania inwestorzy nie mieli wiedzy i świadomości o ryzykach związanych ze sposobem finansowania Spółki, a ostatecznie doprowadziło do uznania, że brak tychże informacji stanowił naruszenie art. 17 ust. 1 w związku z art. 7 rozporządzenia MAR przez Spółkę, a w konsekwencji, że istnieje podstawa do automatycznego nałożenia sankcji administracyjnej na Skarżącego;

1.1.5 naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a oraz art. 8 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 6 ust 1 zd. 1 i ust. 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z art. 42 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez:

(i) nieuwzględnienie przez Komisję w toku prowadzonego postępowania fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego – w szczególności w zakresie przyjętego standardu dowodzenia – którego przedmiotem jest stwierdzenie popełnienia przez stronę deliktu administracyjnego i poniesienie przez nią odpowiedzialności administracyjnej (nałożenie kary pieniężnej) o charakterze quasi-karnym i to w sytuacji, kiedy de facto jej odpowiedzialność administracyjna ma charakter automatyczny w związku z rażącymi naruszeniami innego podmiotu, tj. Spółki jako emitenta, której sprawy prowadzi zarząd (a nie rada nadzorcza);

(ii) zaniechanie przez Komisję podjęcia inicjatywy w zakresie zbadania wszelkich okoliczności – wielokrotnie podnoszonych przez Skarżącego – kluczowych dla rozstrzygnięcia, które mogłyby wpłynąć na wyłączenie jego odpowiedzialności administracyjnej a z pewności na ostateczne obniżenie nałożonych kar pieniężnych, które zostały skrajnie zawyżone biorąc pod uwagę okoliczności, w jakich przyszło funkcjonować radzie nadzorczej Spółki;

(iii) rażąco jednostronną interpretację materiałów dowodowych zebranych w aktach postępowania w postaci protokołów z posiedzeń rady nadzorczej oraz korespondencji mailowej i wyprowadzanie z niej wniosków sprzecznych z podstawowymi zasadami ładu korporacyjnego spółek publicznych oraz funkcjonowania kolegialnej rady nadzorczej, której członkowie nie są uprawnieni do podejmowania działań indywidualnie, przy jednoczesnym całkowitym zignorowaniu okoliczności funkcjonowania organów nadzorujących Spółkę prezentowanych przez Skarżącego;

(iv) przesądzenie o odpowiedzialności administracyjnej członka rady nadzorczej w związku z bezprawnym zachowaniem Spółki jako emitenta (a nie członka rady nadzorczej tej Spółki) i podanie do publicznej wiadomości informacji o odpowiedzialności administracyjnej Skarżącego, pomimo że w ogóle nie jest przesądzona prawidłowość ustaleń poczynionych w nieprawomocnej decyzji wydanej przez Komisję w sprawie Spółki z dnia [...] grudnia 2021 roku w przedmiocie rażących naruszeń Spółki oraz poczynionych w niej ustaleń, przy jednoczesnym napiętnowaniu Skarżącego, pomimo że podstawa nałożenia na niego kary może zostać w ogóle uchylona w przypadku prawomocnego uznania, że do rażących naruszeń art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie w ogóle nie doszło;

a w konsekwencji przesądzenie o ponoszeniu przez Skarżącego odpowiedzialności o charakterze de facto absolutnym, a nie zobiektywizowanym – jak próbuje twierdzić Komisja – która w porównaniu do decyzji podjętej w pierwszej instancji faktycznie nie zmieniła stanowiska co do charakteru ponoszonej odpowiedzialności Skarżącego – lecz pozornie złagodziła podejście określając charakter ponoszonej przez Skarżącego odpowiedzialności jako zobiektywizowana, podczas gdy dokonanie skrupulatnej analizy i weryfikacji materiałów zebranych w toku postępowania administracyjnego oraz podjęcie uzupełniającej inicjatywy dowodowej przez Komisję – będącą w faktycznym posiadaniu materiałów objętych wnioskami dowodowymi sformułowanymi w toku postępowania administracyjnego przez Skarżącego oraz mającą faktyczną i prawną sposobność do zwrócenia się do innych organów o przedstawienie stosownych materiałów – pozwoliłoby na wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy i wzięcie pod uwagę przez Komisję bezprecedensowych i ekstraordynaryjnych okoliczności, w jakich działały organy nadzorujące Spółkę oraz uwzględnienie tych okoliczności przy ocenie, czy w ogóle wystąpiła bezprawność zachowania Skarżącego jako członka rady nadzorczej Spółki oraz jakie były przesłanki wyłączające odpowiedzialność Skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i przyjęciem, jakoby kolegialna rada nadzorcza Spółki oraz Skarżący indywidualnie nienależycie wykonywali obowiązki sprawowania stałego nadzoru nad działalnością Spółki, które uzasadniały zdaniem Komisji nałożenie na Skarżącego kar pieniężnych określonych w Decyzji i to w wysokości skrajnie zawyżonej biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne, w jakich przyszło funkcjonować radzie nadzorczej Spółki, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności niezależnych od Skarżącego oraz wpływu bezprawnego zachowania osób trzecich, które to czynniki miały nieodłączny wpływ na sposób funkcjonowania rady nadzorczej Spółki;

1.1.6 naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 KPA w związku z art. art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego względem Skarżącego z urzędu z powodu toczącego się postępowania sądowo-administracyjnego, w którym przedmiotem oceny właściwego Sądu jest spełnienie materialnoprawnej przesłanki odpowiedzialności Spółki jako emitenta oraz Skarżącego – ponoszącego automatyczną odpowiedzialność w związku z odpowiedzialnością Spółki – w postaci rażącego naruszenia przez emitenta art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie, jako że w przypadku prawomocnego stwierdzenia przez właściwy Sąd braku spełnienia przesłanki materialnoprawnej w postaci rażącego naruszenia Spółki odpada przesłanka nałożenia kary pieniężnej na Skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ze względu na wydanie decyzji w sprawie Skarżącego w sytuacji, gdy decyzja w sprawie Spółki jako emitenta stwierdzająca rażące naruszenie przez Spółkę art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie nie jest prawomocna i spełnienie tejże przesłanki będzie przedmiotem oceny przez właściwy Sąd;

1.2 naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1.2.1 naruszenie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie w związku z art. 189b k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że:

(i) wystarczające dla nałożenia na członka rady nadzorczej spółki publicznej kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie jest spełnienie trzech przesłanek, tj.:

(a) nieprawomocne ustalenie, że doszło do rażących naruszeń przez emitenta obowiązków określonych w art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie;

(b) pełnienie przez daną osobę funkcji członka rady nadzorczej spółki publicznej w czasie, kiedy doszło do naruszeń przez emitenta – reprezentowanego przez zarząd obowiązany do wykonywania obowiązków określonych w rozporządzeniu MAR – obowiązków określonych w art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie;

(c) brak upływu okresu przedawnienia karalności wynikającego z art. 189g § 1 k.p.a. w związku z art. 31za ust. 2 ustawy o Covid;

(ii) sankcja administracyjna w formie kary pieniężnej przewidziana w art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie może być zastosowana wobec członka rady nadzorczej Spółki w sposób automatyczny – tj. bez uwzględnienia indywidualnych okoliczności dotyczących Skarżącego oraz ekstraordynaryjnych i bezprecedensowych okoliczności sprawowania mandatu członka rady nadzorczej przez Skarżącego – przy całkowitym pominięciu wpływu zdarzeń oraz zachowania podmiotów trzecich, na które Skarżący jako członek rady nadzorczej Spółki nie miał żadnego wpływu;

(iii) wystarczające dla stwierdzenia odpowiedzialności administracyjnej Skarżącego jest nieprawomocne stwierdzenie rażących naruszeń rozporządzenia MAR przez Spółkę jako emitenta w całkowitym oderwaniu od indywidualnych okoliczności dotyczących Skarżącego oraz okoliczności sprawowania mandatu członka rady nadzorczej przez Skarżącego, tj. okoliczności w zakresie fałszowania przez członków ówczesnego zarządu informacji dotyczących Spółki i wprowadzenia w błąd organów nadzorujących Spółkę, inwestorów i uczestników rynku finansowego;

(iv) Skarżący może zwolnić się z automatycznie przypisywanej mu odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko czego można było się od niego domagać w granicach rozsądku, aby do naruszenia przepisów prawa nie doszło, przy jednoczesnym braku wskazania, jaki jest standard oczekiwań stawianych modelowemu członkowi rady nadzorczej oraz w jaki sposób miałby on zapobiec i przy użyciu jakich instrumentów prawnych schematowi fałszowania danych i informacji finansowych dotyczących spółki prowadzącej działalność windykacyjną, której aktywa w postaci portfeli wierzytelności i certyfikatów inwestycyjnych posiadanych w zewnętrznych funduszach inwestycyjnych są wyceniane przez podmioty trzecie w oparciu o dokumenty źródłowe, będące w ich posiadaniu (a do których dostępu nie ma rada nadzorcza);

podczas gdy:

(i) bezprecedensowe i ekstraordynaryjne okoliczności sprawowania funkcji członka rady nadzorczej przez Skarżącego w warunkach stwierdzonego post factum procederu fałszowania danych i informacji dotyczących Spółki, w tym dotyczących sytuacji finansowej i płynnościowej Spółki oraz wartości jej aktywów, stanowią potwierdzenie uniemożliwienia radzie nadzorczej i Skarżącemu skutecznego przeciwdziałania i zapobiegnięcia naruszeniom Spółki, pomimo należycie wykonywanych obowiązków stałego nadzoru nad Spółką, które to okoliczności powinny być wzięte pod uwagę w kontekście oceny dotyczącej wystąpienia w ogóle deliktu administracyjnego Skarżącego;

(ii) nałożenie kary pieniężnej wymaga uprzedniego stwierdzenia naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na członku rady nadzorczej zgodnie z art. 189b k.p.a., a nie wyłącznie stwierdzenia wystąpienia trzech obiektywnych przesłanek odpowiedzialności administracyjnej, przy jednoczesnym przerzuceniu na Skarżącego ciężaru poszukiwania dowodów, że spełnił niesprecyzowany przez Komisję – lecz przez nią oczekiwany - standard należytej staranności polegający na uczynieniu wszystkiego, czego można było się od niego domagać w granicach rozsądku;

(iii) stwierdzenie rażących naruszeń Spółki jako emitenta zostało ustalone na podstawie nieprawomocnej dotychczas Decyzji w sprawie Spółki, a zatem samo wydanie decyzji w sprawie Skarżącego jest przedwczesne;

(iv) stwierdzenie odpowiedzialności administracyjnej członka rady nadzorczej i nałożenie na niego kary pieniężnej wymaga sprecyzowania i zindywidualizowania czynu bezprawnego członka rady nadzorczej, a nie oparcia jego odpowiedzialności wyłącznie na czynie bezprawnym innego podmiotu, w tym przypadku Spółki jako emitenta – reprezentowanej przez zarząd, tj. jedyny organ korporacyjny posiadający mandat i instrumenty pozwalające na wykonywanie obowiązków określonych w rozporządzeniu MAR;

(v) przyczynienie się innych osób do uniemożliwienia radzie nadzorczej i jej członkom zapobieżeniu naruszeniom Spółki w zakresie wypełniania obowiązków określonych w rozporządzeniu MAR stanowi okoliczność wyłączającą możliwość oceny wykonywania obowiązku stałego nadzoru przez radę nadzorczą jako nienależytej,

co miało wpływ na wynik sprawy i na uznanie, że Skarżący ponosi automatyczną odpowiedzialność administracyjną w związku z nieprawomocnym stwierdzeń naruszeń Spółki jako emitenta, zaś żadne okoliczności towarzyszące funkcjonowaniu rady nadzorczej Spółki, w tym fakt:

(i) oszustw - zakłócających prawidłowy tryb funkcjonowania rady nadzorczej Spółki – praktykowanych przez członków ówczesnego kierownictwa Spółki; oraz

(ii) przyczynienia się bezprawnych zaniechań podmiotów trzecich do sposobu funkcjonowania rady nadzorczej Spółki,

nie mają wpływu na ocenę staranności rady nadzorczej Spółki oraz Skarżącego jako jej członka ani na ocenę czy zachowanie Skarżącego było bezprawne;

1.2.2 naruszenie art. 382 k.s.h. w związku z art. 189b k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że:

(i) rada nadzorcza publicznej spółki akcyjnej, prowadzącej działalność windykacyjną, posiada kompetencje oraz instrumenty zagwarantowane na podstawie przepisów prawa pozwalające na uzyskanie – w toku wykonywania czynności stałego nadzoru – takiej samej wiedzy o sytuacji finansowej i płynnościowej spółki oraz rzeczywistej wartości jej aktywów, którą posiadają członkowie zarządu publicznej spółki akcyjnej:

(ii) rada nadzorcza powinna intensyfikować czynności nadzorcze i korzystać z najbardziej radykalnych (najdalej idących) czynności sprawowania stałego nadzoru bez względu na bieżącą sytuację operacyjną i finansową spółki, a więc także wtedy, gdy obiektywnie nie ma podstaw do stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości w określonych obszarach jej funkcjonowania;

(iii) radzie nadzorczej spółki akcyjnej przed zmianami kodeksu spółek handlowych, które weszły w życie w dniu 11 października 2022 roku, przysługiwał tożsamy zakres instrumentów prawnych sprawowania stałego nadzoru, co w okresie, który był objęty postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez Komisję:

(iv) czynności nadzorcze, które są wykonywane w ramach i na posiedzeniach rady nadzorczej stanowią czynności wykonywane ex post,

podczas gdy:

(i) rada nadzorcza spółki akcyjnej dostosowuje wykorzystywane instrumenty sprawowania stałego nadzoru do sytuacji, w jakiej znajduje się spółka oraz do bieżących problemów spółki;

(ii) rada nadzorcza powinna intensyfikować wykorzystywane środki sprawowania stałego nadzoru, w tym środki bezpośrednio ingerujące w działania zarządu w sytuacji, gdy ujawniane są problemy w określonych dziedzinach działalności spółki;

(iii) instrumenty sprawowania stałego nadzoru nie powinny zakłócać bieżącego funkcjonowania spółki w sytuacji, gdy brak jest podstaw do zarzucania nieprawidłowości w zarządzaniu spółką przez zarząd bądź gdy nie są identyfikowane szczególne problemy w zakresie funkcjonowania spółki wymagające daleko idącej ingerencji zakłócającej bieżący sposób funkcjonowania spółki;

(iv) wykorzystywane instrumenty stałego nadzoru nie mogą przybierać formy poleceń wydawanych zarządowi, zaś ostatecznym krokiem w przypadku nieprawidłowości w zakresie działania zarządu jest podjęcie uchwały o odwołaniu jego członków;

(v) dane i informacje finansowe oraz operacyjne dotyczące spółki są tworzone przez zarząd oraz podległych i kontrolowanych przez zarząd pracowników, jak również to na zarządzie spoczywa obowiązek inicjatywy informacyjnej i przekazywania pełnych, aktualnych i rzetelnych danych i informacji dotyczących spółki;

(vi) zarząd spółki posiada najpełniejszą wiedzę o sytuacji spółki, jako organ obowiązany do prowadzenia jej spraw i ją reprezentujący, co tworzy naturalną asymetrię informacyjną (asymetrię wiedzy) pomiędzy członkami zarządu i rady nadzorczej;

(vii) rada nadzorcza nie posiada instrumentów pozwalających na sprawowanie nadzoru i kontroli nad podmiotami trzecimi, w tym towarzystwami funduszy inwestycyjnych, a w związku z tym nie ma prawa żądania od nich przekazania spółce informacji dotyczących wartości aktywów w postaci portfeli wierzytelności i certyfikatów inwestycyjnych funduszy inwestycyjnych, których uczestnikami jest spółka;

(viii) rada nadzorcza powinna opierać się w toku wykonywanych czynności na analizach i raportach przygotowywanych przez niezależnych zewnętrznych ekspertów (w tym firmy audytorskiej dokonującej badania i przeglądu sprawozdań finansowych spółki) i ma prawo oczekiwania rzetelnej współpracy firmy audytorskiej i zaangażowanych przez nią biegłych rewidentów;

(xi) rada nadzorcza w ramach wykonywania stałego nadzoru nad spółką nie jest obowiązana do każdorazowego wykrycia zaistniałych nieprawidłowości, jako że jej obowiązek polega na dochowaniu należytej staranności a nie osiągnięciu określonego rezultatu;

(x) rada nadzorcza nie ma realnej możliwości zapewnienia i tym samym nie jest gwarantem tego, że dane, informacje i dokumenty źródłowe przekazywane przez zarząd i pracowników spółki są aktualne, rzetelne i prawdziwe;

(xi) rada nadzorcza nie ma prawnego obowiązku weryfikacji każdej pojedynczej umowy, w tym warunków emisji obligacji, zawieranej przez spółkę, chyba że taki szczególny obowiązek przewidują wewnętrznie obowiązujące w spółce dokumenty korporacyjne takie jak statut spółki akcyjnej bądź regulamin jej rady nadzorczej, a dokumenty korporacyjne obowiązujące w Spółce w okresie objętym postępowaniem prowadzonym przez Komisję takiego obowiązku nie przewidywały,

co miało wpływ na wynik sprawy i uznanie, że:

(i) rada nadzorcza Spółki i jej poszczególni członkowie (w tym Skarżącego) nienależycie wykonywali obowiązek sprawowania stałego nadzoru na działalnością Spółki w okresie naruszeń przez Spółkę jako emitenta obowiązków określonych w przepisach rozporządzenia MAR przez Spółkę, jako że Rada nie uczyniła wszystkiego, czego można było się od nich domagać w granicach rozsądku, aby pozyskać szerszą i rzetelną wiedzę o Spółce i jej działalności;

(ii) istnieją podstawy do stwierdzenia automatycznej odpowiedzialności Skarżącego za nieprawomocnie stwierdzone naruszenia rozporządzenia MAR przez Spółkę jako emitenta, zaś żadne okoliczności towarzyszące funkcjonowaniu rady nadzorczej i utrudnienia związane z dostępem do wszystkim danych i informacji dotyczących sytuacji finansowej i płynnościowej Spółki oraz wartości jej aktywów nie mają żadnego wpływu na wyłączenie odpowiedzialności administracyjnej Skarżącego bądź choćby obniżenie wysokości nałożonych na niego kar pieniężnych w związku z naruszeniami innego podmiotu;

1.2.3. naruszenie art. 17 ust. 1 w związku z art. 7 rozporządzenia MAR w związku z art. 382 k.s.h. w związku z art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie publicznej w związku z art. 189b k.p.a. poprzez przekroczenie przez Komisję granic uznania administracyjnego, które polegało na przyjęciu, że:

(i) rada nadzorcza nie odpowiada za identyfikację spełnienia przez daną informację dotyczącą emitenta cech informacji poufnej, w tym w szczególności w zakresie wskazania, które warunki emisji obligacji powinny stanowić element informacji poufnej, bowiem to zadanie spoczywa (...) na zarządzie publicznej spółki akcyjnej (tu: Zarządzie Spółki);

(ii) rada nadzorcza spółki – której przekazywane są świadomie fałszowane dane i informacje dotyczące sytuacji finansowej i operacyjnej spółki, w tym wynikające z dokumentów źródłowych przekazywanych radzie nadzorczej i przez nią analizowanych, co do których prawdziwości i rzetelności nie mieli uwag zewnętrzni eksperci (prawnicy oraz firmy doradcze, w tym firma audytorska D.) – ma realną możliwość rozpoznania nieprawidłowości w zakresie prowadzonej przez spółkę publiczną polityki informacyjnej i to w sytuacji, w której to nie rada nadzorcza publicznej spółki akcyjnej odpowiada za identyfikację spełnienia przez daną informację cech informacji poufnej oraz jej publikację;

(iii) nawet należycie sprawowany przez organ nadzorczy nadzór nad działalnością publicznej spółki akcyjnej nie daje jednak gwarancji na zidentyfikowanie nieprawidłowości w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych przez zarząd emitenta,

a mimo wszystko uznaniu przez Komisję, że uzasadnione było wszczęcie postępowania administracyjnego względem Skarżącego oraz nałożenie na Skarżącego kar pieniężnych w ramach sankcji automatycznej w związku ze stwierdzeniem rażących naruszeń przepisów rozporządzenia MAR przez Spółkę jako emitenta i to w sytuacji, kiedy Decyzja w sprawie Spółki nie jest prawomocna, podczas gdy biorąc pod uwagę brak istnienia obowiązków w zakresie realizacji polityki informacyjnej przez radę nadzorczą i działanie w okolicznościach istotnie utrudniających wykonywanie czynności nadzorczych przy jednoczesnym braku realnych instrumentów prawnych, które pozwoliłyby na wykrycie nieprawidłowości spowodowanych przez zarząd Spółki, powinny doprowadzić Komisję do wniosku o braku podstaw do nałożenia sankcji administracyjnej na Skarżącego i umorzenia postępowania administracyjnego względem Skarżącego;

1.2.4 naruszenie art. 17 w związku z art. 7 ust. 1 rozporządzenia MAR poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że brak informacji o niektórych parametrach emisji obligacji Spółki stanowi naruszenie obowiązku publikowania kompletnych informacji poufnych oraz uznanie, że informacja o stosowaniu opcji put jak również informacja o wysokości oprocentowania emitowanych obligacji stanowi informację poufną w rozumieniu rozporządzenia MAR podczas gdy żaden przepis prawa nie obliguje emitenta do opublikowania jako informacji poufnej informacji o fakcie stosowania opcji [...] jak również o wysokości oprocentowania każdej emisji obligacji, a ocena o spełnieniu wszystkich kryteriów informacji poufnej przez określoną informację jest dokonywana ex antę przez zarząd emitenta i to w sytuacji, kiedy emitent w ramach polityki informacyjnej i publikowanych raportów bieżących informuje o poziomie zadłużenia wynikającego ze zrealizowanych emisji obligacji, który to poziom mieści się w dopuszczalnych granicach, co miało wpływ na wynik sprawy i uznanie, że Spółka jako emitent dopuściła się naruszenia art, 17 ust. 1 w związku z art. 7 rozporządzenia MAR, co powoduje automatyczną odpowiedzialność Skarżącego w związku z wydaniem nieprawomocnej Decyzji w sprawie Spółki;

1.2.5 naruszenie art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie i art. 189d k.p.a. w związku z art. 96 ust 16 ustawy o ofercie w związku z art. 96 ust 6a pkt 2) ustawy o ofercie poprzez przekroczenie przez Komisję granic uznania administracyjnego, które polegało na nieuwzględnieniu przy wymierzaniu kary pieniężnej przesłanek określonych w art. 96 ust 1 h ustawy o ofercie i art. 189d k.p.a. lub nienadaniu im właściwej wagi, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało uznaniem przez Komisję, że rażące naruszenia przez Spółkę jako emitenta obowiązków określonych w przepisach rozporządzenia MAR może implikować automatyczne stwierdzenie odpowiedzialności Skarżącego jako członka rady nadzorczej przy jednoczesnym nieuwzględnieniu przesłanek wymiaru kary w odniesieniu do Skarżącego, będącego członkiem rady nadzorczej, która nie odpowiada za identyfikację spełnienia przez daną informację cech informacji poufnej oraz jej publikację w sytuacji gdy:

(i) jedną z przyczyn niezwrócenia uwagi przez radę nadzorczą na nieprawidłowości w zakresie prowadzonej polityki informacyjnej była obiektywna niemożność zidentyfikowania faktu fałszowania i zniekształcania informacji i danych dotyczących sytuacji finansowej, operacyjnej i płynnościowej Spółki oraz nieprawidłowości w zakresie wyceny aktywów Spółki;

(ii) to nie rada nadzorcza Spółki była odpowiedzialna za dokonywanie oceny spełnienia kryteriów poufności informacji dotyczących Spółki jako emitenta;

(iii) firma audytorska D. i biegli rewidenci nie zidentyfikowali faktu fałszowania i zniekształcania informacji i danych dotyczących sytuacji finansowej, operacyjnej i płynnościowej Spółki oraz nieprawidłowości w zakresie wyceny aktywów Spółki;

(iv) Skarżący inicjował podejmowane przez radę nadzorczą Spółki czynności kontrolno-nadzorcze, jak również samodzielnie podejmował działania prawnie dopuszczalne dla członka rady nadzorczej;

(v) Skarżący był oceniany przez członków zarządu i pracowników Spółki jako szczególne zagrożenie dla wykrycia mechanizmów fałszowania danych i informacji dotyczących sytuacji finansowej, operacyjnej i płynnościowej Spółki oraz nieprawidłowości w zakresie wyceny aktywów Spółki, dlatego też ich działania były ukierunkowane na uniemożliwienie mu wykrycia tychże nieprawidłowości;

(vi) Komisja nałożyła na Skarżącego łączną karę pieniężną w wysokości – proporcjonalnie do ustawowego zagrożenia przewidzianego dla członka rady nadzorczej i członka zarządu - znacznie wyższej niż na członków zarządu Spółki, pomimo że zgodnie z wnioskami płynącymi z Decyzji, to zarząd był odpowiedzialny za dokonywanie oceny spełnienia kryteriów poufności informacji dotyczących Spółki i prowadzenie polityki informacyjnej Spółki, a więc naruszenia emitenta zostały wprost spowodowane przez zarząd Spółki podejmujący wszelkie działania na wprowadzenie w błąd rady nadzorczej i uniemożliwienie jej wykrycie naruszeń;

(vii) zachowanie osób i podmiotów trzecich w stosunku do członków rady nadzorczej Spółki istotnie utrudniło funkcjonowanie rady nadzorczej i odpowiednio wczesne zidentyfikowanie przez nią faktu fałszowania i zniekształcania informacji i danych dotyczących sytuacji finansowej, operacyjnej i płynnościowej Spółki oraz nieprawidłowości w zakresie wyceny aktywów Spółki, a w konsekwencji także nieprawidłowości w zakresie prowadzonej przez Spółkę polityki informacyjnej.

Wobec podniesionych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie Zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Dodatkowo Skarżący wniósł o zobowiązanie Komisji do przedstawienia następujących dowodów uzupełniających z dokumentów:

(i) pisma Komisji z grudnia 2017 roku podpisanego przez panią I. P, tj. Dyrektora Departamentu Ofert Publicznych i Informacji Finansowej Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, skierowanego do rady nadzorczej Spółki;

(ii) odpowiedzi rady nadzorczej Spółki na pismo Komisji, o którym mowa w punkcie (i) powyżej, która została skierowana do pani I. P., tj. Dyrektora Departamentu Ofert Publicznych i Informacji Finansowej Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, w styczniu 2018 roku;

(iii) korespondencji mailowej prowadzonej pomiędzy członkami zarządu Spółki a pracownikami Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w styczniu 2018 roku w przedmiocie kwestii poruszonych w piśmie, o którym mowa w punkcie (i) powyżej, oraz w zawiadomieniu sygnalisty jak również proponowanego przez zarząd Spółki spotkania z urzędnikami Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, w celu wyjaśnienia kwestii poruszonych w tychże pismach;

(iv) protokołów i notatek ze spotkań, które miały miejsce z udziałem członków zarządu Spółki jak również urzędników Urzędu Komisji.

Ponadto Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów:

(i) Prospektu emisyjnego akcji Spółki (stanowiącego załącznik 3 do niniejszej skargi); oraz

(ii) Prospektu emisyjnego obligacji Spółki (stanowiącego załącznik 4 do niniejszej skargi).

W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie w całości.

Pismem z 8 lutego 2024 r. Skarżący wskazał na niekonstytucyjność art. 31za ust. 2 ustawy o Covid w związku z czym wniósł o stwierdzenie nieważności Zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Ponadto wniósł o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o następującej treści:

"Czy art. 31za ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych jest zgodny z:

– art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej;

– art. 92 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej;

– art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej?".

Dodatkowo Skarżący wniósł o zawieszenie postepowania ze względu na fakt, że rozstrzygnięcie sprawy będzie zależeć od rozstrzygnięcia w przedmiocie niekonstytucyjności przepisu ustawy o Covid, stanowiącego podstawę wydania Zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi Organ przedstawił stanowisko, w którym wniósł o oddalenie:

1. skargi w całości jako bezzasadnej, równolegle podtrzymując dotychczasowe stanowisko Organu;

2. wniosku Skarżącego o zwrócenie się przez tut. Sąd do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej art. 31za ust. 2 ustawy o Covid;

3. wniosku skarżącego o zawieszenie postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosowanie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 795/07).

Sąd uwzględniając powyższe przepisy stwierdza, że skarga jest niezasadna, bowiem Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej eliminacje z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja KNF utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą nałożono na Skarżącego kary pieniężne na postawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę, o których mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 Rozporządzenia MAR, emitent podaje niezwłocznie do wiadomości publicznej informacje poufne bezpośrednio go dotyczące. Emitent zapewnia podanie informacji poufnych do wiadomości publicznej w sposób umożliwiający szybki dostęp oraz pełną, prawidłową i terminową ocenę informacji przez opinię publiczną oraz w stosownych przypadkach w urzędowo ustanowionym systemie, o którym mowa w art. 21 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/109/UE. Emitent nie może łączyć podawania informacji poufnych do wiadomości publicznej z reklamowaniem własnej działalności. Emitent zamieszcza i utrzymuje na swojej stronie internetowej wszelkie informacje poufne, które jest zobowiązany podać do wiadomości publicznej, przez okres co najmniej pięciu lat.

Jednocześnie, Rozporządzenie MAR określa, co należy rozumieć przez informację poufną. I tak – informacje poufne w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit, a Rozporządzenia MAR obejmują określone w sposób precyzyjny informacje, które nie zostały podane do wiadomości publicznej, dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub większej liczby emitentów lub jednego lub większej liczby instrumentów finansowych, a które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny tych instrumentów finansowych lub na ceny powiązanych pochodnych instrumentów finansowych.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 Rozporządzenia MAR, informacje uznaje się za określone w sposób precyzyjny, jeżeli wskazują one na zbiór okoliczności, które istnieją lub można zasadnie oczekiwać, że zaistnieją, lub na zdarzenie, które miało miejsce lub można zasadnie oczekiwać, że będzie miało miejsce, jeżeli informacje te są w wystarczającym stopniu szczegółowe, aby można było wyciągnąć z nich wnioski co do prawdopodobnego wpływu tego szeregu okoliczności lub zdarzenia na ceny instrumentów finansowych lub powiązanych instrumentów pochodnych, powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym lub sprzedawanych na aukcji produktów opartych na uprawnieniach do emisji. W związku z tym w przypadku rozciągniętego w czasie procesu, którego celem lub wynikiem jest zaistnienie szczególnych okoliczności lub szczególnego wydarzenia, za informacje określone w sposób precyzyjny można uznać te przyszłe okoliczności lub to przyszłe wydarzenie, ale także etapy pośrednie tego procesu, związane z zaistnieniem lub spowodowaniem tych przyszłych okoliczności lub tego przyszłego wydarzenia.

Stosownie do art. 7 ust. 4 Rozporządzenia MAR informacje, które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny instrumentów finansowych, instrumentów pochodnych, powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym lub sprzedawanych na aukcji produktów opartych na uprawnieniach do emisji, oznaczają informacje, które racjonalny inwestor prawdopodobnie wykorzystałby, opierając się na nich w części przy podejmowaniu swych decyzji inwestycyjnych.

Stosownie do art. 96 ust.1i ustawy o ofercie, jeżeli emitent nie wykonuje lub nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 4-8 Rozporządzenia MAR, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, a w przypadku gdy papiery wartościowe emitenta są wprowadzone do obrotu w alternatywnym systemie obrotu – decyzję o wykluczeniu tych papierów wartościowych z obrotu w tym systemie, albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 10 364 000 zł lub kwoty stanowiącej równowartość 2% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 10 364 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.

Jednocześnie, stwierdzenie, że emitent w zakresie informacji poufnych dopuścił się naruszenia prawa, które ma charakter rażący, stanowi podstawę do zastosowania na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie, sankcji administracyjnej w stosunku do określonego kręgu osób (w tym m.in. członków rady nadzorczej) odpowiedzialnych za wadliwe (niezgodne z prawem) działanie emitenta papierów wartościowych.

Art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie stanowi, że w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1e, 1i, 1j lub 1m – Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka rady nadzorczej lub członka innego organu nadzorującego spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego [...] lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych, lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł. Kara, o której mowa w art. 96 ust. 6a pkt 2 może zostać nałożona osobno za każde stwierdzone naruszenie art. 96 ust. 1 i ustawy o ofercie.

W świetle powyższego zatem stwierdzić należy, że odpowiedzialność członków rady nadzorczej spółki publicznej pozostaje w ścisłym związku ze stwierdzeniem rażącego naruszenia przez emitenta obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1e, 1i, 1j lub 1m ustawy o ofercie. W przypadku rażącego naruszenia przez emitenta (lub wprowadzającego) sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych określonych w art. 17 ust. 1 i 4-8 Rozporządzenia MAR w zakresie dotyczącym informacji poufnych, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka rady nadzorczej spółki publicznej, karę pieniężną do wysokości 100 000 złotych na podstawie art. 96 ust. 6a ust. 2 ustawy o ofercie.

Jednocześnie jak słusznie stwierdziła Komisja, z uwagi na redakcję przepisu art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, w którym nie ujęto decyzji wydawanej na podstawie art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie, w przypadku odpowiedzialności członka Rady Nadzorczej na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie nie zachodzi mechanizm sankcji sprzężonych. Mechanizm sankcji sprzężonych oznaczałby bowiem, że w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności członka rady nadzorczej spółki publicznej za naruszenia tejże spółki, nie bada się ponownie naruszeń spółki publicznej. Z takim postępowaniem nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, przeprowadzone przez KNF bardzo szczegółowe postępowanie administracyjne, pozwala na stwierdzenie, że na dzień wydania Zaskarżonej decyzji zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające nałożenie na Skarżącego kar pieniężnych za wskazane w osnowie niniejszej decyzji naruszenia art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR dokonane przez Spółkę w czasie, w którym jako Emitent miała status spółki publicznej, zaś Skarżący pełnił funkcję członka jej Rady Nadzorczej.

Po pierwsze, Emitent, będąc spółką publiczną (tj. po dniu [...] lipca 2017 r., w okresie pełnienia funkcji członka Rady Nadzorczej przez Skarżącego) dopuścił się następujących naruszeń (objętych decyzją KNF z [...] grudnia 2021 r.):

1) 9-krotnego (z ogólnej liczby 15 naruszeń objętych decyzją KNF z dnia [...] grudnia 2021 r.) nienależytego wykonania obowiązku informacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ przekazując do wiadomości publicznej, w okresie od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r., informacje poufne o emisjach obligacji w trybie ofert prywatnych przeprowadzonych przez Spółkę w latach 2017-2018, przekazał do wiadomości publicznej niekompletne informacje o istotnych warunkach emisji obligacji;

2) niewykonania obowiązku informacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ Spółka nie przekazała do wiadomości publicznej informacji poufnej powstałej najpóźniej w dniu [...] marca 2018 r. o braku realizacji umowy nabycia portfeli wierzytelności na rynku hiszpańskim zawartej w 2018 r. przez podmiot z grupy kapitałowej Spółki oraz o utracie depozytu w wysokości 6,1 mln EUR;

3) 119-krotnego (z ogólnej liczby 119 przypadków objętych Decyzją KNF z dnia [...] grudnia 2021 r.) niewykonania obowiązku informacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ nie przekazał do wiadomości publicznej informacji poufnych dotyczących 119 przypadków niewywiązania się w 2018 r. (w okresie od dnia [...] marca 2018 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r.) z zobowiązań wynikających z emisji obligacji przez Spółkę.

W okresie, kiedy doszło do ww. naruszeń, Spółka miała status emitenta papierów wartościowych (początkowo obligacji a następnie również akcji). Spełniona została zatem pierwsza z wymienionych powyżej przesłanek odpowiedzialności Strony, tj. ustalono, że doszło do naruszeń, o których mowa w art. 96 ust. 1i ustawy o ofercie, które to naruszenia miały charakter rażący.

Po drugie, w czasie, w którym doszło do naruszeń prawa przez Spółkę, polegających na nienależytym wykonaniu lub braku wykonania obowiązków informacyjnych, Skarżący był członkiem Rady Nadzorczej G.. Skarżący został powołany w skład Rady uchwałą Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z dnia [...] września 2016 r. i pełnił tę funkcję, do [...] maja 2018 r. (Strona złożyła rezygnację z pełnienia funkcji Członka Rady Nadzorczej Spółki). Powyższe ustalenia wskazują na odpowiedzialność Strony za naruszenia, których dopuściła się Spółka pomiędzy 15 lipca 2017 r. a 30 kwietnia 2018 r.

Po trzecie, wbrew zarzutom skargi, nie upłynął jeszcze okres pięciu lat od dnia popełnienia naruszeń przez Spółkę. Pierwsze sankcjonowane naruszenie Spółki, za które ponosi odpowiedzialność Strona miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2017 r., a zatem termin przedawnienia karalności ww. naruszenia, z uwagi na regulacje ustawy o Covid, jeszcze nie nastąpił. W przedmiotowej sprawie wpływ na obliczenie ww. terminu przedawnienia będzie miała regulacja art. 31za ust. 2 ustawy o Covid, która weszła w życie w dniu 8 marca 2020 r. Zgodnie z ww. regulacją, w sprawach z zakresu właściwości KNF, bieg przedawnienia z art. 189g § 1 k.p.a. nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Od 20 marca 2020 r. na terenie Rzeczpospolitej Polskiej wprowadzono stan epidemii, który odwołano w dniu 16 maja 2022 r., wprowadzając stan zagrożenia epidemicznego, który został odwołany z dniem 1 lipca 2023 r. Tym samym termin przedawnienia naruszeń popełnionych przez Spółkę uległ zawieszeniu, a następnie został odwieszony z dniem 1 lipca 2023 r. Tym samym termin przedawnienia karalności Strony jeszcze nie nastąpił. Zatem spełniona została również trzecia przesłanka, gdyż przedmiotowa decyzja została wydana przed upływem terminu określonego w art. 189g § 1 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, tj. spełnienie przesłanek określonych w art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie, należy stwierdzić, że Skarżący ponosi odpowiedzialność za stwierdzone przez Komisję rażące naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę, popełnione w okresie, kiedy Emitent posiadał status spółki publicznej, zaś Strona pełniła funkcję członka Rady Nadzorczej Spółki. Rażące naruszenie obowiązków informacyjnych potwierdzone zostało decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. o nałożeniu kar pieniężnych na Emitenta.

Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem Komisji, która na podstawie wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, regulacji k.s.h., regulaminów Rady Nadzorczej Spółki, Statutów Spółki oraz poglądów wyrażonych w orzecznictwie i doktrynie, stwierdziła, że Rada Nadzorcza Spółki nie sprawowała kontroli i nadzoru nad Spółką w sposób stały i systematyczny, w okresie w którym doszło do naruszeń wskazanych w wydanych w sprawie decyzjach a skarżący pełnił funkcję członka Rady Nadzorczej Spółki. Rada nie zapewniła sobie otrzymywania cyklicznie rzetelnych i pełnych informacji na temat działalności prowadzonej przez Spółkę, w szczególności na temat jej bieżącej sytuacji finansowej i zdarzeń, które na tę sytuację wpływają. Rada przez długi okres biernie oczekiwała na dane od Zarządu, uznając je za pełne i wiarygodne. Przez długi czas nie wykazywała żadnej inicjatywy ukierunkowanej na pełniejsze poznanie sytuacji finansowej, w tym płynnościowej Emitenta i zweryfikowanie dostarczanych jej przez Zarząd danych, mając przy tym świadomość skali finansowania się przez Spółkę z zaciąganego długu, w tym emisji obligacji. Rada nie korzystała również w tym zakresie z przysługujących jej uprawnień do bezpośrednich rozmów z pracownikami Spółki, czy też z prawa dostępu do wszelkich dokumentów Spółki.

Rada nadzorcza powinna dostosować zakres i sposób sprawowanego nadzoru do charakteru działalności prowadzonej przez spółkę publiczną, jak również wynikającego z niej poziomu ryzyka. Im bardziej działalność spółki jest złożona i istnieją w niej obszary generujące wysoki poziom ryzyka, tym wnikliwość nadzoru sprawowanego przez radę nadzorczą powinna być odpowiednio większa. Pamiętać również należy, że w sytuacji, gdy członkowie rady nadzorczej nie są zorientowani w zagadnieniach prezentowanych przez zarząd spółki lub obszarze jej działalności, rada nadzorcza winna wykazać się wzmożoną czujnością, aby z należytą starannością wykonywać spoczywające na niej obowiązki.

Ponadto Rada Nadzorcza Spółki wyposażona została w odpowiednie narzędzia do sprawowania nadzoru. I tak, przy realizowaniu obowiązków może korzystać z pomocy i wyjaśnień członków zarządu spółki akcyjnej, ale również jej pracowników oraz żądać wglądu i prawa do weryfikacji dokumentacji znajdującej się w Spółce. Dla zrealizowania swoich funkcji rada nadzorcza ma prawo przeglądania wszelkich dokumentów spółki dotyczących m.in. sfery finansowej, kadrowej, uchwał zarządu, jak również ma prawo dokonywania rewizji majątku, sprawdzania wszelkich ksiąg oraz dokumentów. Rada nadzorcza powinna również zapewnić ustanowienie odpowiednich kanałów komunikacji, które umożliwią jej sprawowanie nadzoru w sposób należyty.

Jak słusznie zauważyła KNF, powyższy sposób sprawowania nadzoru w spółce publicznej przewidziany został również u Emitenta, o czym świadczą zapisy w statucie Spółki oraz regulaminach Rady Nadzorczej Emitenta, obowiązujących w okresie dopuszczenia się przez Spółkę naruszeń prawa. Wskazano w nich wprost, że Rada Nadzorcza sprawuje stały nadzór nad wszystkimi obszarami działalności Spółki.

Jak słusznie stwierdził Organ, odpowiedzialność jaka ciąży na Radzie Nadzorczej Spółki, w tym na Skarżącym, sprowadza się do zaniechań i zaniedbań w zakresie nadzoru nad działalnością Spółki. Rada nie wykazywała w tym zakresie należytej staranności i czujności, jakich należy oczekiwać od profesjonalistów, którzy zasiadają w organie nadzorczym spółki publicznej.

Wszystkie te okoliczności świadczą o tym, że Rada Nadzorcza Spółki – jako organ kolegialny - nie zapewniła stałego i odpowiedniego nadzoru nad wszystkimi obszarami działalności Spółki, co mogło mieć wpływ na zbyt późne wykrycie nieprawidłowości i naruszeń prawa, które miały miejsce w Spółce.

Niewątpliwie zasiadanie w ramach rady nadzorczej wymaga wiadomości specjalnych, które pozwolą na prawidłowe wywiązanie się z wyżej wymienionych obowiązków. Niemniej jednak pamiętać należy, że "przepisy k.s.h. nie ograniczają rady nadzorczej w korzystaniu z pomocy zewnętrznych specjalistów przy sprawowaniu funkcji kontrolno-nadzorczych." Podkreślenia jednak wymaga, że skorzystanie z pomocy specjalistów i przygotowanych przez nich raportów lub ekspertyz (niezależnie od organu spółki występującego o takie opracowania) nie zdejmuje z członka rady nadzorczej odpowiedzialności za nadzór nad prawidłową i zgodną z prawem działalnością spółki publicznej. Takiego zwolnienia nie przewidują bowiem przepisy prawa. Finalnie, to nie biegły, który sporządził opinię w przedmiocie np. określonej transakcji spółki, będzie ponosił odpowiedzialność z tytułu rzetelnego wykonywania obowiązków członka rady nadzorczej spółki publicznej, a członkowie jej organu nadzorczego. Członkowie rady nadzorczej spółki publicznej mają bowiem prawo posiłkować się wiedzą specjalistyczną innych podmiotów, ale to na nich ciąży ustawowy obowiązek weryfikacji poczynań zarządu emitenta i całej działalności spółki publicznej i końcowej oceny. Co więcej, ewentualne wsparcie specjalistów jest działaniem dodatkowym, które ma stanowić wyłącznie wsparcie dla rady nadzorczej spółki akcyjnej. Nie zdejmuje zaś z rady nadzorczej jako gremium oraz poszczególnych jej członków ustawowych obowiązków, dotyczących sprawowania bieżącego nadzoru oraz odpowiedzialności z tego wynikającej.

Z zebranego przez Organ materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Skarżący jako członek Rady Nadzorczej Spółki, nie wykazał się należytą starannością w zakresie wykonywania obowiązków członka Rady Nadzorczej Spółki, w zakresie sprawowania stałego nadzoru nad działalnością Emitenta. Strona wykazywała się pasywna postawą w weryfikowaniu informacji uzyskiwanych od Zarządu Spółki, dotyczących warunków emisji obligacji oraz weryfikowaniu prowadzonej przez Spółkę w zw. z tym polityki informacyjnej. Strona nie korzystała z przysługujących jej uprawnień nadzorczych na podstawie przepisów k.s.h., statutu oraz regulaminów Spółki.

Strona była pełnoprawnym członkiem rady nadzorczej spółki publicznej, co oznacza, że winna była być świadoma konsekwencji potencjalnych naruszeń prawa przez Spółkę, a przede wszystkim wraz z radą nadzorczą podejmować działania mające na celu weryfikację działań zarządu i tego, czy w Spółce nie występują zaniechania bądź okoliczności świadczące o naruszaniu przez nią prawa. Zasiadanie w organie nadzorczym spółki notowanej na GPW wiąże się przede wszystkim z zadaniami nadzorczymi i kontrolnymi oraz odpowiedzialnością za prawidłowe funkcjonowanie takiej spółki, tj. za zapewnienie, aby działała ona zgodnie z prawem. Członek rady nadzorczej powinien legitymować się odpowiednią wiedzą i umiejętnościami, które dadzą gwarancję, że będzie wykonywał swoje obowiązki profesjonalnie i z pełnym zaangażowaniem.

Konsekwencją stwierdzonych naruszeń uznanych za rażące, było nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej. W myśl w art. 96 ust. 1h w zw. z art. 96 ust. 16 ustawy o ofercie, Komisja wymierzając karę za naruszenie uwzględnia wagę naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić, straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić, gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia, uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy, a także bezpośrednio stosowanych aktów prawa Unii Europejskiej, regulujących funkcjonowanie rynku kapitałowego, popełnione przez podmiot, na który jest nakładana kara.

Ze względu na fakt, że katalog przesłanek wymiaru kary wskazany w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie jest katalogiem otwartym, Komisja wymierzając karę uwzględniła również dodatkowe przesłanki, w tym wskazane w art. 189d k.p.a., których nie można uznać co do zasady za tożsame z przesłankami wskazanymi w ustawie o ofercie albo z okoliczności sprawy wynikała konieczność ich uwzględnienia.

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu w tym zakresie.

Komisja wydając Zaskarżoną decyzję, wbrew zarzutom skargi, nie dopuściła się naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu wydanie decyzji poprzedziło wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, który następnie został poddany kompleksowej ocenie. W treści Zaskarżonej decyzji wyraźnie zaznaczono materiał dowodowy, który był podstawą rozstrzygnięcia i obejmował obok protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej Spółki również uchwały podjęte przez ten organ, zalecenia wydawane zarządowi Spółki, wiadomości mailowe wymieniane między jego członkami, zeznania Skarżącego oraz przeprowadzone na jego wniosek dowody, statut, regulamin rady nadzorczej. Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem Komisji, zgodnie z którym wyrazem realizacji przez radę nadzorczą zadań określonych w art. 382 k.s.h. są wewnętrzne akty formalnoprawne wydawane przez ten organ. Zgodnie z art. 390 § 1 k.s.h. struktura nadzoru ma charakter kolegialny, jednoczący swych członków w ramach podmiotowości prawnej spółki, przez co jego realizacja od strony korporacyjnej wymaga materializacji wyrażanej przez nich woli. Dlatego ustawodawca postanowił na podstawie art. 391 § 2 w zw. z art. 376 k.s.h. o obligatoryjności protokołowania uchwał rady nadzorczej, które praktycznie konsumują treść protokołu z posiedzenia tego organu. Należy zaznaczyć, że w art. 376 k.s.h. zawarto jedynie minimalne wymogi dotyczące protokołowania uchwał, co nie wyłącza możliwości zawarcia w nich m.in. obaw, zastrzeżeń, rekomendacji, zaleceń itp., w szczególności w przypadku wątpliwości co do zgodności działalności spółki z obowiązującymi przepisami prawa.

Sąd nie podziela zarzutu Skarżącego zawartego w pkt. 1.1.1 (i) skargi, jakoby ustalenie stanu faktycznego i rozstrzygnięcia było oparte niemal wyłącznie na literalnej treści protokołów z posiedzeń rady nadzorczej, które nie odwzorowywały dokładnego przebiegu posiedzeń rady nadzorczej Spółki. Jak słusznie wskazała Komisja, to w interesie członków rady nadzorczej jest nadanie ww. dokumentom takiej formy/treści aby prawidłowo odzwierciedlały zdarzenia, których dotyczyły. Zdaniem Sądu protokoły z posiedzeń rady nadzorczej stanowiły istotny, lecz nie jedyny środek dowodowy w sprawie (co wyjaśniono poniżej). Komisja prawidłowo przeprowadziła analizę treści protokołów z posiedzeń rady nadzorczej Spółki, z której wynikało, że przez większość okresu, w którym Skarżący sprawował funkcję członka rady nadzorczej Spółki, rada realizowała swoje zadania jedynie powierzchownie, niekonsekwentnie oraz z opóźnieniem, tj. po tym, jak Spółka dopuściła się już wielokrotnych naruszeń obowiązków informacyjnych. Komisja słusznie wskazała, że zapisy protokołów z posiedzeń rady świadczą o nieprawidłowym funkcjonowaniu tego organu oraz niewykonywaniu przez jego członków ustawowych zadań. Sąd podziela stanowisko Organu, zgodnie z którym aktywność i działania podejmowane przez radę nadzorczą oraz jej poszczególnych członków mają na celu, aby nadzór sprawowany nad spółką publiczną we wszystkich dziedzinach jej działalności był skuteczny. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, że podjęcie jakiejkolwiek czynności, choćby incydentalnej i bez praktycznego znaczenia wyłączyłoby odpowiedzialność członka rady nadzorczej w spółce publicznej z tytułu nienależytego pełnienia tej funkcji. Byłoby to równoznaczne z akceptacją czysto fasadowej roli tego podmiotu, czemu należy się sprzeciwić.

Zdaniem Sądu, o tym, że Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy świadczy m.in. odwołanie się do najistotniejszych dokumentów w uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji (wraz z podaniem stron akt administracyjnych sprawy), w tym również m.in. pisemnych zeznań i wyjaśnień Strony (pisma z: [...] lutego 2022 r.; [...] lipca 2022 r., [...] sierpnia 2022 r., [...] września 2022 r., [...] października 2022 r. – przytoczone na str. 115 i n. Zaskarżonej decyzji), komunikacji mailowej członków rady nadzorczej (np. email: J. O. – str. 177; K. M. – str. 108, 112; K. K. – str. 110; B. S. – str. 147, 150); treści statutu Spółki oraz regulaminów rady nadzorczej (str. 122). Zatem zarzut Skarżącego wskazujący na oparcie ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia niemal wyłącznie na literalnej treści protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej Spółki jest bezzasadny.

Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym, postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I GSK 830/13); przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2016 r., I SA/Gd 95/16). Uprawnienie strony do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom, a organ powinien każdorazowo rozważyć żądanie przeprowadzenia dowodu z uwagi na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r., II OSK 2191/12). Jeśli zatem organ na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne; nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu (wyrok NSA z 21 lipca 2016 r., I FSK 808/16, wyrok NSA z 27 września 2011 r., I FSK 1241/10, wyrok NSA z 5 maja 1998 r., III SA 193/97, wyrok WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2008 r., VIII SA/Wa 617/07).

W ocenie Sądu istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie miały: opinia kierownictwa Spółki o zaangażowaniu organów nadzorujących Spółkę w sprawowaniu nadzoru, działania (również zaniechania) firmy audytorskiej i biegłych rewidentów odpowiedzialnych za badanie i przegląd sprawozdań finansowych Spółki, działania zarządu Spółki (w tym te wprowadzające w błąd), indywidualne działania podejmowane przez innego członka rady nadzorczej (J. O.).

Zdaniem Sądu, Komisja prawidłowo wskazała, że w niniejszej sprawie dla odpowiedzialności rady nadzorczej decydująca jest postawa jej członków w zakresie nadzoru nad prowadzoną przez Spółkę polityką informacyjną. Zatem brak wystarczającej wiedzy o sytuacji finansowej Spółki, który uniemożliwiał sprawowanie nadzoru nad jej działalnością, w tym wykonywanymi przez nią obowiązkami informacyjnymi wynikał z niewystarczającego działania rady nadzorczej, która całą swoją wiedzę o Spółce, jej działalności operacyjnej, sytuacji finansowej, realizowanych zadaniach opierała na informacjach i danych otrzymywanych od zarządu i pracowników Spółki, bez weryfikowania poprawności, rzetelności, kompletności tych informacji, bez porównywania ich z dokumentami źródłowymi.

Stanowisko Skarżącego, zgodnie z którym nienależyte wykonywanie nadzoru wynikało nie z ww. zaniedbań, lecz z zatajania i fałszowania informacji przez zarząd Spółki, stoi w oczywistej sprzeczności z modelem prawidłowego działania rady nadzorczej zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa. Rada nadzorcza powinna być aktywna w czynnościach nadzorczych, wykrywać nieprawidłowości w zaprezentowanych przez zarząd materiałach i informacjach, weryfikować te informacje zestawiając je z dokumentami źródłowymi, a nie pozostawać bierna w działaniu. Materiał źródłowy wskazuje, że Rada Nadzorcza Spółki, której członkiem był Skarżący, działała w sposób pasywny i śladowy, bez zrozumienia istoty posiadanych kompetencji. Nic nie stało na przeszkodzie aby Skarżący czy to w ramach własnej inicjatywy czy kolegialnego działania rady nadzorczej Spółki zgłosił jej audytorowi (D.) przytaczane przez niego wątpliwości co do rzetelności informacji przekazywanych przez zarząd Spółki.

Rolą rady nadzorczej powinno być nie tylko reagowanie na pojawiające się błędy w działalności spółki publicznej, ale również przeciwdziałanie im. Za prawidłowe wykonanie swoich obowiązków członkowie rady nadzorczej ponoszą odpowiedzialność, zaś miernikiem wywiązania się przez nich ze wspomnianych obowiązków są zasady staranności wymaganej przy zawodowym charakterze działalności, jakim niewątpliwie jest pełnienie funkcji w organie nadzorczym spółki publicznej. Rada nadzorcza powinna dostosować zakres i sposób sprawowanego nadzoru do charakteru działalności prowadzonej przez spółkę publiczną, jak również wynikającego z niej poziomu ryzyka. Im działalność spółki jest bardziej złożona i istnieją w niej obszary generujące wysoki poziom ryzyka, tym wnikliwość nadzoru sprawowanego przez radę nadzorczą powinna być odpowiednio większa. Pamiętać również należy, że w sytuacji, gdy członkowie rady nadzorczej nie są zorientowani w zagadnieniach prezentowanych przez zarząd spółki lub obszarze jej działalności, rada nadzorcza winna wykazać się wzmożoną czujnością, aby z należytą starannością wykonywać spoczywające na niej obowiązki.

Zdaniem Sądu bezzasadny należy uznać zarzut pominięcia wniosków dowodowych sformułowanych przez skarżącego w pismach z: [...] lipca 2023 r., [...] sierpnia 2022 r. oraz [...] października 2022 r. Wbrew twierdzeniu Skarżącego, Komisja na str. 156 – 171 Zaskarżonej decyzji kompleksowo odniosła się do każdego z podniesionych przez niego wniosków dowodowych, poszczególnie oceniając ich istotność w kontekście ustalania odpowiedzialności Skarżącego za przypisane mu naruszenia. Sąd podziela stanowisko Komisji, zgodnie z którym, w ww. pismach nie wskazano okoliczności wpływających na złagodzenie kary lub wyłączenie odpowiedzialności. Nie podważają one dotychczasowych ustaleń Komisji poczynionych w toku postępowania, tj. w zakresie faktu zaistnienia naruszeń dokonanych przez Spółkę oraz ich rażącego charakteru oraz w zakresie spóźnionych lub niewystarczających działań nadzorczych rady nadzorczej oraz jej członków. Z tego powodu nie stanowią zatem okoliczności istotnych dla wyjaśnienia niniejszej sprawy.

Nie jest także zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że okoliczność delegowania przez radę nadzorczą Spółki K. M. do indywidualnego wykonywania czynności nadzorczych w zakresie uchwały rady nadzorczej z dnia [...] marca 2018 r. nie stanowi wyrazu kolegialnego działania tego organu nadzoru. Należy zaznaczyć, że K. M. został delegowany do samodzielnego pełnienia następujących czynności nadzorczych: szczegółowej oceny bieżącej pozycji płynnościowej Spółki, analizy wszystkich procesów pozyskiwania finansowania oraz bieżących transakcji nabycia lub sprzedaży portfeli wierzytelności (w tym przeglądu dokumentacji dotyczącej takich transakcji). Zakres przedmiotowy tej delegacji pomijał nadzór nad działalnością Spółki w pozostałym, nieobjętym ww. uchwałą zakresie, w szczególności co do realizacji przez Spółkę obowiązków informacyjnych – zatem spoczywał on na całej radzie nadzorczej, w tym na Skarżącym. Co więcej, uchwała ta zapadła dopiero w dniu [...] marca 2018 r. a zatem na długo po tym, jak Spółka: uzyskała status spółki publicznej; wyemitowała pierwsze obligacje z opcją [...] i ponadprzeciętnym oprocentowaniem; oraz dokonała już wielu z naruszeń związanych z niewykonaniem/nienależytym wykonaniem obowiązków informacyjnych dotyczących informacji poufnych. Sąd podziela stanowisko Komisji, zgodnie z którym, z uwagi na powyższe okoliczności, działania rady nadzorczej były spóźnione i nie miały żadnego pozytywnego wpływu na bieżące wykonywanie nadzoru nad Spółką. Stąd nie mogły one przełożyć się na wyłączenie odpowiedzialności Skarżącego. Nie można bowiem uznać, że stanowią one dowód potwierdzający aktywność i szczególne zaangażowanie kolegialnie działającej Rady Nadzorczej Spółki.

Zdaniem Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego wyrażonym w skardze, jakoby inwestorzy posiadali wiedzę o strategii finansowania Spółki, modelu jej działalności, strategii finansowania spółek prowadzących działalność windykacyjną jak również o ryzykach związanych z funkcjonowaniem Spółki oraz modelem jej finansowania w oparciu o finansowanie dłużne z publicznie dostępnego Prospektu emisyjnego akcji Spółki zatwierdzonego przez Komisję w dniu [...] czerwca 2017 roku jak również publicznie dostępnego prospektu emisyjnego obligacji Spółki zatwierdzonego przez Komisję w dniu [...] marca 2017 roku. W ocenie Sądu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestorzy nie mieli pełnej wiedzy o konkretnych ryzykach idących za emitowanymi przez Spółkę obligacjami, tj. bezwarunkowej opcji [...] i możliwości natychmiastowego wykupu obligacji, czy oprocentowaniu istotnie przewyższającym oprocentowanie standardowo oferowane przez G.. Jak słusznie wskazuje Komisja, istotą naruszenia w tym zakresie był brak przekazania inwestorom pełnego pakietu informacji, w szczególności obejmującego powyższe ryzyka, tak aby mogli oni podjąć świadomą decyzję inwestycyjną. Dlatego nie byli oni w stanie ocenić wszystkich ryzyk jakie mogły zaistnieć w Spółce.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 6 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 42 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, Komisja szczegółowo wyjaśniła podstawy oraz charakter odpowiedzialności Skarżącego (np. na str. 20-23 Zaskarżonej decyzji). Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym nałożenie na członka rady nadzorczej Spółki kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie, jest możliwe w przypadku gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że doszło do rażących naruszeń obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1e, 1i, 1j lub 1m ustawy o ofercie, przy jednoczesnym pełnieniu przez Skarżącego funkcji członka rady nadzorczej w czasie, w którym doszło do naruszenia ww. obowiązków. Nałożenie na członka rady nadzorczej kary pieniężnej możliwie jest w przypadku braku upływu terminu przedawnienia karalności wynikającego z art. 189g § 1 k.p.a. w zw. z art. 31za ust. 2 ustawy o Covid. Należy podkreślić, że członek rady nadzorczej spółki publicznej, która dopuściła się naruszeń dotyczących publikacji informacji poufnych będzie mógł zwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej ad personam, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko czego można było się od niego domagać w granicach rozsądku, aby do naruszenia przepisów prawa nie doszło.

Zdaniem Sądu, postępowanie w rozpoznawanej sprawie również zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa (art. 6 k.p.a.). Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy poprzez ustosunkowanie się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Komisja nie naruszyła postanowień wynikających z art. 7 k.p.a. (zasady praworządności oraz uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). W związku z tym, Zdaniem Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 7a k.p.a. W odniesieniu do wątpliwości co do treści norm prawnych należy w skazać, że w art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu, tzw. pat interpretacyjny (por. np. wyroki NSA z: 18 października 2022 r. III OSK 1347/21; 23 lutego 2021 r. III OSK 3286/21; z 13 listopada 2020 r. I OSK 1140/20). W ocenie Sądu tego rodzaju sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Nie doszło również do naruszenia zasad zaufania do władzy publicznej oraz utrwalonej praktyki rozstrzygania sprawy wynikających z art. 8 k.p.a. W celu realizacji pierwszej z tych zasad konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Z kolei za naruszenie drugiej z tych zasad należy uznać m.in. takie działania organów administracji publicznej, które polegają na zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej lub bardzo zbliżonej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia tej zmiany (por. wyrok z 15 maja 2023 r. II GSK 15/20). Zdaniem Sądu, pomimo tego, że organ nie uwzględnił żądania Strony, postępowanie było prowadzone z zachowaniem wymogów praworządności i sprawiedliwości. Skarżący na każdym etapie przeprowadzonego postępowania miał zapewnioną możliwość udziału w jego toku, przykładowo poprzez inicjatywę dowodową, czy składanie wyjaśnień. Każdy przejaw tego uczestnictwa został odnotowany przez Komisje oraz oceniony w treści Zaskarżonej decyzji, a wszelkie wątpliwości i zarzuty składane przez Skarżącego zostały w niej wyjaśnione. Nie odstąpiono również od utrwalonej praktyki rozstrzygania sprawy, o czym mogą świadczyć decyzje Komisji zapadłe wobec innych członków rady nadzorczej Spółki pełniących funkcje w okresie dokonanych naruszeń obowiązków informacyjnych. Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia art. 6 ust. 1 zd. 1 u ust. 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 42 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Prawidłowo także organ stwierdził brak podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z orzecznictwem NSA pojęcie "zagadnienia wstępnego" odnosi się do sytuacji, w której rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy administracyjnej uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które ze swej istoty należy do kompetencji innego organu lub sądu i jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Zagadnieniem wstępnym mogą być wyłącznie kwestie, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki wydania decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej, bez czego nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w postępowaniu "głównym", które z tego powodu musi ulec zawieszeniu (por. wyroki NSA z: 6 grudnia 2023 r. II OSK 649/21; z 28 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2930/19). Prejudycjalność zachodzi, gdy rozstrzygnięcie co do określonej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. To znaczy, że wydanie decyzji w sprawie w ogóle nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt i OSK 861/22). Stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ i wydanie decyzji (m.in. wyrok NSA z 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1470/20, wyrok NSA z 28 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 3082/18 i cytowane tam orzecznictwo). Zawieszenie postępowania stanowi odstępstwo od zasady ciągłości postępowania i godzi w zasadę szybkości wyrażoną w art. 12 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2196/20). Przepisy ustawy nie uzależniają wszczęcia lub prowadzenia postępowania wobec członka rady nadzorczej, a także wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6a ustawy o ofercie, od wcześniejszego prawomocnego rozstrzygnięcia wobec emitenta wydanego na postawie art. 96 ust. 1i tej ustawy. Należy podkreślić, że WSA w Warszawie w wyroku z 2 czerwca 2022 r. (sygn. akt 372/22) oddalił skargę na decyzję Komisji z [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na Spółkę (w chwili wydania niniejszego orzeczenia wyrok jest nieprawomocny), z kolei w przypadku innych członków rady nadzorczej Spółki również nie zawieszono postępowania administracyjnego z uwagi na zagadnienie wstępne (zob. wyroki WSA z: 26 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5440/23; 23 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 4673/23; 21 lipca 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3315/23; 28 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1303/22; 29 marca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2743/21). Zatem w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie było zasadnym zawieszenie postpowania ze względu na wystąpienie zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 96 ust. 6a pkt 2) ustawy o ofercie w zw. z art. 189b k.p.a. Wbrew twierdzeniom Strony, odpowiedzialność Skarżącego nie miała charakteru automatycznego czy absolutnego. Komisja na podstawie dokumentacji źródłowej dokonała prawidłowych ustaleń dotyczących aktywności Skarżącego w radzie nadzorczej w czasie, gdy w Spółce dochodziło do rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w rozporządzeniu MAR. Zdaniem Sądu organ w Zaskarżonej decyzji słusznie podkreślił, że członek rady nadzorczej emitenta będzie mógł zwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej ad personam z tytułu naruszenia przez tego emitenta obowiązków informacyjnych, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko czego można było się od niego domagać w granicach rozsądku, aby do naruszenia przepisów prawa nie doszło. Komisja na podstawie zebranego materiału dowodowego prawidłowo oceniła postawę Skarżącego jako członka Rady Nadzorczej Spółki charakteryzującą się brakiem inicjatywy i biernością. Na podstawie ówczesnego brzmienia k.s.h. rada nadzorcza uprawniona była m. in. do badania wszystkich dokumentów Spółki, żądania od zarządu i pracowników sprawozdań i wyjaśnień oraz dokonywania rewizji stanu majątku Spółki. Ponadto rada była uprawniona do zawieszenia w czynnościach członków zarządu oraz delegowania swoich członków do wykonywania czynności członków zarządu. Kompetencje te zostały potwierdzone w dokumentacji korporacyjnej Spółki, tj. w szczególności w statucie oraz w regulaminie rady nadzorczej, który dodatkowo dopuszczał możliwość zaproszenia na jej posiedzenie osób spoza Spółki, jeżeli ich obecność uzasadniały spraw objęte porządkiem obrad. Tym samym organ posiadał niezbędne uprawnienia, aby w przypadku jakichkolwiek wątpliwości odnośnie działalności Spółki lub jej sytuacji finansowej możliwym było uzyskanie niezbędnych wyjaśnień – zarówno od zarządu spółki, pracowników spółki czy audytora. Należyte sprawowanie nadzoru nad spółką powinno bowiem materializować się w aktywnej i krytycznej postawie członków rady nadzorczej, kompleksowym weryfikowaniu kwestii mieszczących się w zakresie ich kompetencji, a także dążeniu do wyjaśnienia nawet najmniejszych wątpliwości. W ocenie Sądu, pomimo posiadanych kompetencji, bierna postawa Skarżącego w kontekście skali prowadzonej przez Spółkę działalności i jej publicznego statusu, przesądza o odpowiedzialności Strony. Na marginesie należy zaznaczyć, że organ zróżnicował wysokość kar pieniężnych wymorzonych poszczególnym członkom rady nadzorczej, co jest znane Sądowi z urzędu.

Za bezpodstawny należy również uznać zarzut naruszenia art. 382 k.s.h w zw. z art. 189b k.p.a. Sąd zgadza się z Organem, który podkreślił, że podstawową rolą rady nadzorczej spółki akcyjnej (publicznej) jest sprawowanie stałego nadzoru i kontroli nad wszystkimi obszarami działalności spółki. Powyższe wprost wynika z art. 382 k.s.h., gdzie uregulowane zostały podstawowe obowiązki spoczywające na członkach rady nadzorczej spółki akcyjnej. I tak, zgodnie z § 1 ww. artykułu, rada nadzorcza jest organem spółki akcyjnej, który sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności. Rolą rady nadzorczej powinno być nie tylko reagowanie na pojawiające się błędy w działalności spółki publicznej, ale również przeciwdziałanie im. Za prawidłowe wykonanie swoich obowiązków członkowie rady nadzorczej ponoszą odpowiedzialność, zaś miernikiem wywiązania się przez nich ze wspomnianych obowiązków są zasady staranności wymaganej przy zawodowym charakterze działalności, jakim niewątpliwie jest pełnienie funkcji w organie nadzorczym spółki publicznej. Rada nadzorcza powinna dostosować zakres i sposób sprawowanego nadzoru do charakteru działalności prowadzonej przez spółkę publiczną, jak również wynikającego z niej poziomu ryzyka. Im działalność spółki jest bardziej złożona i istnieją w niej obszary generujące wysoki poziom ryzyka, tym wnikliwość nadzoru sprawowanego przez radę nadzorczą powinna być odpowiednio większa. Pamiętać również należy, że w sytuacji, gdy członkowie rady nadzorczej nie są zorientowani w zagadnieniach prezentowanych przez zarząd spółki lub obszarze jej działalności, rada nadzorcza winna wykazać się wzmożoną czujnością, aby z należytą starannością wykonywać spoczywające na niej obowiązki. Sąd podziela stanowisko Komisji zgodnie z którym, wprawdzie rada nadzorcza nie realizuje w imieniu Spółki obowiązków notyfikacyjnych, jednakże odpowiada za nadzór nad działalnością Spółki z przepisami prawa, które te obowiązki nakładają. Jak słusznie wskazał Organ rada nadzorcza powinna kierować się ograniczonym zaufaniem do przedstawianych jej dokumentów i wyjaśnień, czego przejawem powinno być dążenie do samodzielnego i niezależnego nadzorowania każdego przejawu działalności spółki.

Dodatkowo, jak słusznie zauważyła Komisja, rada nadzorcza Spółki niedostatecznie "rozliczała" zarząd Spółki z wydawanych mu zaleceń czy próśb, bowiem zdarzało się, że do czasu kolejnych posiedzeń rady nadzorczej Spółki zarząd Emitenta nie wywiązywał się z przedstawionych mu uprzednio wskazań. Świadczy to o nieskuteczności działań nadzorczych podejmowanych przez radę nadzorczą Spółki.

Zwrócić uwagę należy, że pomimo niewykonywania przez zarząd Spółki m.in. żądania przekazywania materiałów z odpowiednim wyprzedzeniem przed posiedzeniem rady nadzorczej (na którą to okoliczność zwróciła uwagę w swoim stanowisku Strona - wskazując jednocześnie, że było to przyczyną uniemożliwiającą rzetelne zapoznanie się z materiałami przez członków rady nadzorczej), rada nadzorcza nie decydowała się na przełożenie posiedzeń na późniejszy termin. Zdarzało się, że rada nadzorcza Spółki przenosiła poszczególne punkty posiedzeń na kolejne posiedzenia w związku ze zbyt późnym otrzymaniem materiałów od zarządu. Zwrócić uwagę należy, że sygnalizowanie przez radę nadzorczą nieterminowego przesyłania przez zarząd materiałów na jej posiedzenia miało miejsce dopiero w 2018 r. W 2017 r. rada nadzorcza nie zgłaszała tego typu zastrzeżeń.

Z ustaleń poczynionych przez Komisję, nie wynika również, aby rada nadzorcza wykazywała się istotną aktywnością pomiędzy jej posiedzeniami. Co prawda, niektórzy spośród jej członków rady nadzorczej Spółki w pisemnych zeznaniach wskazywali, że pomiędzy posiedzeniami rady nadzorczej formułowali np. maile do członków zarządu.

Tymczasem rada nadzorcza spółki publicznej ma sprawować nadzór w sposób permanentny, a nie podejmować działania nadzorczo-kontrolne wyłącznie podczas odbywanych raz na kilka tygodni lub miesięcy posiedzeń. Rada nadzorcza spółki publicznej ma nieustająco czuwać nad działalnością zarządu spółki publicznej i w razie potrzeby podejmować niezwłocznie niezbędne działania naprawcze lub wyprzedzające ewentualne trudności w funkcjonowaniu spółki, aby działalność spółki publicznej pozostawała stale w zgodzie z obowiązującym prawem.

Jednym z ustawowo sklasyfikowanych obowiązków rady nadzorczej spółki akcyjnej jest ocena jej sprawozdań finansowych (art. 382 § 3 k.s.h.). W tym zakresie rada nadzorcza zobowiązana jest nie tylko do zapoznania się z przedstawionym przez zarząd sprawozdaniem, ale również do wnikliwej analizy sprawozdania w zakresie jego zgodności z księgami spółki oraz ze stanem faktycznym. W tym celu, rada nadzorcza ma prawo zapoznawać się i weryfikować wszelkie dokumenty spółki, jak również występować do zarządu spółki, jej pełnomocników i pracowników o przedstawienie informacji, wyjaśnień lub wnioskowanych dokumentów. Doprecyzowaniem obowiązków ustawowych w zakresie prowadzenia stałego nadzoru nad sprawozdawczością jednostki przez radę nadzorczą jest art. 4a ust. 1 ustawy o rachunkowości, który stanowi, że kierownik jednostki oraz członkowie rady nadzorczej lub innego organu nadzorującego jednostki są zobowiązani do zapewnienia, aby sprawozdanie finansowe, skonsolidowane sprawozdanie finansowe, sprawozdanie z działalności oraz sprawozdanie z działalności grupy kapitałowej spełniały wymagania przewidziane w ustawie.

Przepis ten w obecnym brzmieniu obowiązuje od dnia 2 maja 2008 r. Wraz z wejściem w życie tego przepisu nastąpiła istotna zmiana pozycji rady nadzorczej w związku ze sporządzaniem sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności spółek (w tym emitentów papierów wartościowych). Uprzednio, przed wejściem w życie art. 4a ust. 1 ustawy o rachunkowości rada nadzorcza nie miała obowiązku zapewnienia, aby sprawozdanie finansowe, skonsolidowane sprawozdanie finansowe, sprawozdanie z działalności oraz sprawozdanie z działalności grupy kapitałowej spełniały wymagania przewidziane w ustawie. Ustawa o rachunkowości w związku z art. 382 k.s.h., statuują obowiązek czynnego udziału rady nadzorczej w procesie sporządzania raportów okresowych zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym również ustawą o ofercie w przypadku emitentów podlegających obowiązkom informacyjnym związanym z raportowaniem okresowym. Pomimo iż art. 382 k.s.h. odnosi się bezpośrednio tylko do rocznych sprawozdań finansowych to należy pamiętać, że przytoczone przepisy ustawy o rachunkowości wprost odnoszą się do obowiązku weryfikowania przez członków rady nadzorczej także śródrocznych raportów okresowych.

Organ słusznie uznał, że takiej aktywności zabrakło w przypadku rady nadzorczej G., która m.in. nie przeprowadzała analizy sprawozdań finansowych, analiz odchyleń, nie dokonywała oceny mechanizmów kontrolnych mających zapewnić rzetelność zawartych w nim danych, jak również nie poszukiwała dokumentów źródłowych potwierdzających dane prezentowane przez zarząd Spółki w materiałach przekazywanych radzie nadzorczej oraz w prezentacjach zarządu na posiedzeniach rady nadzorczej Spółki, czy też w sprawozdaniach finansowych. Organ nadzorczy Spółki przyjmował, że przedstawiane przez zarząd ponadprzeciętne wyniki osiągane przez Spółkę w I kwartale 2017 r., I połowie 2017 r. oraz III kwartale 2017 r. są zgodne ze stanem faktycznym, nie doszukiwał się ich źródeł, nie weryfikował czy wynikają one z sytuacji faktycznych czy jedynie zabiegów rachunkowych.

Bez znaczenia pozostaje w tym kontekście dla możliwości przypisania odpowiedzialności Stronie, że dane zawarte w materiałach przekazywanych radzie nadzorczej Spółki najprawdopodobniej były niezgodne z ówczesnymi (rzeczywistymi) wynikami Spółki. W kontekście odpowiedzialności członków rady nadzorczej Spółki, to brak weryfikowania przez członków rady nadzorczej prawidłowości zaprezentowanych przez zarząd danych lub poznawania i dopytywania o mechanizmy stojące za prezentacją danych w sprawozdaniach finansowych lub prezentacjach tychże danych na posiedzeniach, a które potwierdzałyby, że dane i przyjęte przez zarząd założenia są zgodne z prawdą oraz przepisami prawa, świadczy o nienależytym wykonywaniu obowiązków kontrolno-nadzorczych.

Odpowiedzialność, jaka ciąży na radzie nadzorczej Spółki, w tym Stronie, sprowadza się natomiast do zaniechań w zakresie nadzoru nad działalnością Spółki. Zaniechań, które uniemożliwiły potencjalne wykrycie nieprawidłowości w zakresie sprawozdawczości finansowej Spółki i ich zapobieżenie.

Jak wskazał organ, niewątpliwie zasiadanie w ramach rady nadzorczej wymaga wiadomości specjalnych, które pozwolą na prawidłowe wywiązanie się z wyżej wymienionych obowiązków. Przepisy k.s.h. nie ograniczają rady nadzorczej w korzystaniu z pomocy zewnętrznych specjalistów przy sprawowaniu funkcji kontrolno-nadzorczych. Skorzystanie z pomocy specjalistów i przygotowanych przez nich raportów lub ekspertyz (niezależnie od organu spółki występującego o takie opracowania) nie zdejmuje z członka rady nadzorczej odpowiedzialności za nadzór nad prawidłową i zgodną z prawem działalnością spółki publicznej. Takiego zwolnienia nie przewidują bowiem przepisy prawa.

Członkowie rady nadzorczej spółki publicznej mają prawo posiłkować się wiedzą specjalistyczną innych podmiotów, ale to na nich ciąży ustawowy obowiązek weryfikacji poczynań zarządu emitenta i całej działalności spółki publicznej i końcowej oceny. Co więcej, ewentualne wsparcie specjalistów jest działaniem dodatkowym, które ma stanowić wyłącznie wsparcie dla rady nadzorczej spółki akcyjnej . Nie zdejmuje zaś z rady nadzorczej jako gremium oraz poszczególnych jej członków ustawowych obowiązków, dotyczących sprawowania bieżącego nadzoru oraz odpowiedzialności z tego wynikającej.

Organ zwrócił uwagę, że otrzymywanie przez radę nadzorczą Spółki raportów (niezależnie od tego, jaki organ Spółki o nie wnioskował - w przypadku Spółki co do zasady nie wnioskowała o nie rada nadzorcza), które stwierdzały, że Emitent znajduje się w dobrej kondycji finansowej, jak również nie dostrzegające "istotnych" nieprawidłowości w działalności Spółki, w tym jej obszarze raportowania okresowego, nie uwalniają od odpowiedzialności rady nadzorczej oraz jej poszczególnych członków za brak sprawowania skutecznego nadzoru nad Spółką. To bowiem nie na autorach raportów ciążyły ustawowe obowiązki sprawowania czynności kontrolno-nadzorczych nad Spółką, a na radzie nadzorczej i jej członkach. W związku z powyższym, ewentualne wnioski wypływające z raportów, czy też opracowań ekspertów, z którymi zapoznawała się rada nadzorcza Spółki, nie mogły modyfikować ustawowych obowiązków ciążących na organie nadzorczym Emitenta, ani tym bardziej zwalniać tego organu, jako gremium i jego poszczególnych członków od podejmowania działań służących wypełnieniu takich obowiązków.

Rada nadzorcza Spółki powinna była zachować szczególną ostrożność w przyjmowaniu wniosków wypływających z przedkładanych jej raportów, które sporządzane były na wniosek zarządu Emitenta.

Okoliczność, że rada nadzorcza Spółki nie żądała materiałów lub informacji źródłowych, jak również nie dokonywała również wglądu w księgi Spółki, świadczy o nienależytym wykonywaniu przez radę nadzorczą obowiązków kontrolno-nadzorczych, do których jest zobowiązana w świetle obowiązujących przepisów. Analiza wspomnianych danych jedynie w oparciu o materiały przedstawiane przez zarząd (który przecież jest odpowiedzialny za sporządzenie raportów okresowych spółki publicznej), jest nieprawidłowa, bowiem automatycznie uniemożliwia wykrycie potencjalnych niezgodności ze stanem rzeczywistym. Niewątpliwie, to zarząd emitenta papierów wartościowych zobowiązany jest do publikowania raportów okresowych. Jednak to rada nadzorcza spółki publicznej ma obowiązek weryfikowania danych przedstawianych przez zarząd, a nie ograniczać się wyłącznie do wysłuchania sprawozdania zarządu z działalności spółki. W tym celu rada nadzorcza powinna ułożyć działanie organu nadzorczego w taki sposób, by możliwym było stałe nadzorowanie wykonywania obowiązków informacyjnych przez Spółkę, w tym nie tylko pod kątem terminowości, ale również treści, do czego zobowiązują ją przywołane powyżej przepisy k.s.h. oraz ustawa o rachunkowości. Takiej aktywności zabrakło w przypadku rady nadzorczej Spółki, w której zasiadała Strona.

Uwagi rady nadzorczej Spółki nie zwróciło to, że większość materiałów przekazywanych członkom rady nadzorczej była opatrzona zastrzeżeniem, że nie należy polegać na prezentowanych w materiałach informacjach pod względem ich rzetelności, dokładności, kompletności i poprawności, a Spółka nie gwarantuje dokładności zamieszczonych informacji oraz tego, że w pełni i w sposób poprawny odzwierciedlają one sytuację w Spółce.

Członkowie rady nadzorczej Emitenta przyjęli za pewnik zapewnienia jego zarządu o bardzo dobrych wynikach osiąganych przez Spółkę oraz jej perspektywicznych planach na dalszy rozwój.

Jak słusznie stwierdził organ, szczególnego rodzaju umiejętności i wiedzy oczekuje się od członków rady nadzorczej spółki publicznej, którzy zdecydowali się na sprawowanie funkcji nadzorczych i kontrolnych w podmiocie obciążonym dodatkowymi obowiązkami związanymi ze statusem emitenta papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, wynikającymi m.in. z ustawy o ofercie.

Priorytetowe znaczenie przy podejmowaniu decyzji o przyjęciu funkcji członka rady nadzorczej powinna mieć ocena własnych kompetencji pod kątem należytego wywiązywania się z tego rodzaju obowiązków. Każda osoba przyjmująca na siebie obowiązki członka rady nadzorczej spółki publicznej powinna mieć świadomość daleko idących konsekwencji nieprawidłowego realizowania funkcji kontrolno-nadzorczych, które będą na niej ciążyły, w tym m. in. ryzyka ponoszenia odpowiedzialności na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie. Niezależnie bowiem od statusu spółki, czy jest publiczną czy nie, rada nadzorcza odpowiada wobec akcjonariuszy za prawidłowość działań spółki. Wskazać należy, że odpowiedzialność członków rady nadzorczej na gruncie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie nie ma charakteru solidarnego. Kara pieniężna nakładana jest odrębnie na każdego członka rady nadzorczej. Przy jej ustalaniu bierze się pod uwagę indywidulane okoliczności dotyczące konkretnej osoby.

Jak już była o tym mowa, podstawowym zadaniem rady nadzorczej jest bieżące – i stałe - kontrolowanie oraz nadzorowanie poczynań organu zarządzającego, do czego rada nadzorcza posiada stosowny wachlarz narzędzi.

Poleganie zaś w pracach ww. organu na informacjach pochodzących tylko od zarządu stanowi przykład (i dowód) niewykorzystania prawnych możliwości działania, jakie daje radzie nadzorczej art. 382 § 4 k.s.h. – w brzemieniu obowiązującym przed 13 października 2022 r. ("W celu wykonania swoich obowiązków rada nadzorcza może badać wszystkie dokumenty spółki, żądać od zarządu i pracowników sprawozdań i wyjaśnień oraz dokonywać rewizji stanu majątku spółki."). Przepis ten daje szerokie spektrum uprawnień radzie nadzorczej. I tak, dla zrealizowania swoich funkcji rada nadzorcza ma prawo przeglądania wszelkich dokumentów spółki dotyczących następujących sfer: finansowych (dokumenty księgowe, wykorzystanie funduszy, realizacja zobowiązań wobec urzędów i wierzycieli itp.), kadrowych (umowy o pracę, kontrakty menadżerskie, zasady działania funduszu świadczeń socjalnych, płace, realizacja zobowiązań wobec ZUS itd.), umów (zawieranych umów, obowiązków z nich płynących itd.), uchwał zarządu (realizacja uchwał walnego zgromadzenia, zarządu czy rady nadzorczej). Rada nadzorcza może realizować swoje prawa przez żądanie od pracowników, zarządu, prokurentów, pełnomocników, akcjonariuszy mających informacje o funkcjonowaniu spółki, sprawozdań i wyjaśnień, dokonywać rewizji majątku (sprawdzanie zgodności spisu inwentarzowego z rzeczywistym stanem majątku), sprawdzać wszelkie księgi (również handlowe), dokumenty. W przypadku struktur holdingowych oznacza to istnienie po stronie rady nadzorczej "spółki matki", prawa dostępu także do dokumentów dotyczących spółek zależnych, o ile znajdują się w posiadaniu spółki matki (tak M. P., Dokumenty  spółki  (art.  219  §  4  i  art.  382  §  4  k.s.h.)  – analiza  pojęcia  w  kontekście  struktur  holdingowych, P. 2021, nr 4, s. 17–22). Realizacja prawa nadzoru powoduje obowiązki po stronie nadzorowanych osób. Należy jej udostępnić wszelkie dokumenty, informacje, umożliwić przejrzenie wszelkich pomieszczeń, zarówno w siedzibie głównej, jak i w filiach, udostępnić archiwa, kasę, sejfy. Jeżeli księgowość jest prowadzona przez biuro, powinno ono udostępnić wszelkie dokumenty i informacje członkom rady nadzorczej (por.: A. K., Komentarz aktualizowany do art. 301-633 Kodeksu spółek handlowych K. A., Komentarz aktualizowany do art. 301-633 Kodeksu spółek handlowych, opublikowano: LEX/el. 2022).

Z ustaleń poczynionych przez Komisję, nie wynika również, aby Rada Nadzorcza wykazywała się istotną aktywnością pomiędzy jej posiedzeniami. Rada Nadzorcza nie zapewniała sobie stałego, systematycznego uzyskiwania od Zarządu lub pracowników Emitenta informacji na temat bieżących problemów z płynnością. Dopiero [...] kwietnia 2018 r. Rada zobowiązała Zarząd do przekazywania jej dziennych raportów dotyczących bieżącej obsługi zadłużenia.

Zgodnie art. 382 k.s.h. (w brzmieniu obowiązującym przed 13 października 2022 r.) Rada nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności. Oznacza to, że sprawowanie tego nadzoru musi mieć trwały charakter i odnosić się do całej Spółki. Ponadto, stosownie do brzmienia art. 382 § 4 K.s.h. (przed 13 października 2022 r.), w celu wykonania swoich obowiązków rada nadzorcza może badać wszystkie dokumenty spółki, żądać od zarządu i pracowników sprawozdań i wyjaśnień oraz dokonywać rewizji stanu majątku spółki. Uprawnienia wynikające z tego przepisu dawały Radzie Nadzorczej, w tym poszczególnym jej członkom, szeroki wachlarz możliwości uzyskania wiedzy o sytuacji finansowej Spółki.

Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia MAR w zw. z art. 382 k.s.h. w zw. z art. 96 ust. 6a ustawy o ofercie w zw. z art. 189b k.p.a. Informacje o istotnych warunkach emisji, w tym o zawarciu opcji [...] oraz oprocentowaniu istotnie przewyższającym oprocentowanie standardowo oferowane przez Spółkę, miały cenotwórczy charakter, gdyż pokazywały faktyczny poziom i strukturę zobowiązań Spółki z tytułu emisji takich obligacji, co miałoby - po ich podaniu do wiadomości publicznej - prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny instrumentów finansowych Emitenta. Przekazanie niekompletnych informacji poufnych o emisjach obligacji w trybie ofert prywatnych, bez podania ww. elementów nie pozwalało inwestorom dokonać faktycznej oceny sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej Spółki w momentach publikacji informacji o wartościach nominalnych obligacji wyemitowanych w danych okresach, niezależnie od tego, że uzyskali informację o nominalnej wartości wszystkich dokonywanych przez Stronę emisji. Zdaniem Sądu Spółka dopuściła się wielokrotnego nienależytego wykonania obowiązków informacyjnych określonych w art. 17 ust. 1, w z w. z art. 7 Rozporządzenia MAR, ponieważ przekazała do wiadomości publicznej informacje poufne o emisjach obligacji w trybie ofert prywatnych przeprowadzonych przez Spółkę w latach 2017-2018 (w okresie od dnia [...] maja 2017r. do dnia [...] kwietnia 2018r.) zawierające niekompletne informacje o istotnych warunkach emisji obligacji, tj. o zawarciu opcji przedterminowego wykupu na żądanie obligatariusza (opcji [...]) oraz wysokości oprocentowania istotnie przewyższającego oprocentowanie standardowo oferowane przez Spółkę, w konsekwencji czego inwestorzy nie posiadali rzetelnych informacji w zakresie poziomu i struktury zobowiązań Spółki z tytułu emisji jej obligacji.

W ocenie Sądu Komisja prawidłowo uznała, że informacja o istotnych warunkach emisji obligacji, tj. o zawarciu opcji przedterminowego wykupu na żądanie obligatariusza (opcji [...]) oraz o wysokości oprocentowania istotnie przewyższającego oprocentowanie standardowo oferowane przez Spółkę, spełniała wymogi uznania za informację poufną w rozumieniu Rozporządzenia MAR, a w konsekwencji powinna zostać przekazana do wiadomości publicznej. Prowadzona zaś przez Spółkę po dniu [...] maja 2017 r. polityka informacyjna polegająca na informowaniu, w trybie art. 17 ust. 1 Rozporządzenia MAR, o przydziałach obligacji głównie poprzez prezentowanie łącznej wartości nominalnej obligacji przydzielonych w okresie, za który podawała informacje, bez wskazywania istotnych warunków emisji obligacji skutkowała przekazaniem niekompletnej informacji poufnej. Dopiero wraz z publikacją sprawozdań rocznych za 2017 r. w dniu [...] lipca 2018 r. (również we wstępnym niezaudytowanym skonsolidowanym sprawozdaniu rocznym za 2017 r., opublikowanym [...] maja 2018 r.), Spółka po raz pierwszy poinformowała swoich interesariuszy o fakcie emisji po dniu [...] stycznia 2017 r., obligacji zawierających opcję przedterminowego wykupu na żądanie obligatariusza (opcja [...]) oraz skali zobowiązań wynikających z tych obligacji.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie i art. 189d k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 16 w zw. z art. 96 ust. 6a pkt 2) ustawy o ofercie. Zdaniem Sądu, przy wymiarze kary dostatecznie wyważono wszystkie okoliczności. Wskazać przy tym należy, że przepisy nie przewidują w tym zakresie taryfikatora, umożliwiającego swego rodzaju wycenę poszczególnych zachowań karanego podmiotu składających się na sankcjonowane naruszenie. Przepisy przewidują karę maksymalną, a zadaniem organu jest dokonanie - w tak wyznaczonych granicach - niezbędnej jej indywidualizacji przez odniesienie wysokości kary do konkretnej sytuacji jaka zaistniała w danej sprawie.

Sąd uznał, że w tym zakresie argumentacja organu jest prawidłowa i obszerna oraz w sposób wszechstronny odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na wymiar kary.

W piśmie z 8 lutego 2024 r. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt P12/22, którym za niezgodny z art. 2 Konstytucji RP został uznany przepis art. 15 zzr1 ustawy o Covid-19. Skarżący wskazał, że ww. wyrok odnosi się do przepisu niemającego zastosowania w niniejszej sprawie, niemniej jednak istotna w ocenie Skarżącego, jest tożsamość rozwiązań przewidzianych w przepisie uznanym przez Trybunał Konstytucyjny za niegodny z art. 2 Konstytucji RP oraz w przepisie art. 31za ust. 2 ustawy o Covid-19, zastosowanym przez Organ w niniejszej sprawie. W ocenie Skarżącego przepis art. 31za ust. 2 ustawy COVID-19, podobnie jak zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny art. 15 zzr1 ust. 1, przewiduje instytucję zawieszenia biegu terminu przedawnienia, przy czym odnoszącą się do terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 189g § 1 i 3 K.p.a. Skarżący podniósł, że w przypadku obu porównywanych przepisów okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia pozostaje ściśle związany z trwaniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

Poza sporem jest, iż przepis, który Trybunał Konstytucyjny uczynił przedmiotem badania nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Pytanie prawne zostało sformułowane w związku z toczącym się przed sądem pytającym (sądem rejonowym) postępowaniem, w którym oskarżonej osobie fizycznej zarzucono popełnienie czynu z art. 56 § 2 i art. 76 § 2 w zbiegu z art. 6 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy. W uzasadnieniu pytania prawnego sąd pytający podał w wątpliwość konstytucyjność art. 15zzr1 ust. 1 ustawy o Covid-19, bowiem w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 6 miesięcy po ich odwołaniu nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe. Ponadto wskazano, iż "w dacie przedłożenia rozpatrywanego pytania prawnego – od ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego, a dalej stanu epidemii, minęło prawie 2,5 roku, nadal nie było możliwe określenie granic czasowych, do których trwać będzie wydłużenie okresów przedawnienia. Tym samym art. 15zzr1 ust. 1 ustawy marcowej tworzy w istocie instytucję "zawieszenia przedawnienia na czas nieokreślony", godząc przez to w obywatelskie poczucie przewidywalności i pewności prawa.".

Rozpoznając sprawę Trybunał wskazał, że decyzja, czy w ogóle wprowadzić do systemu prawa przedawnienie, mieści się w szerokim marginesie swobody regulacyjnej ustawodawcy. Niemniej jednak ustawodawca, jeżeli już decyduje się na jej wprowadzenie obowiązany jest do konsekwencji w swoich działaniach i zachowania w tym zakresie spójności w odnośnych działach prawa. Trybunał zwrócił także uwagę na okoliczność, że art.15zzr1 ustawy o Covid-19, wszedł w życie 22 czerwca 2021 r. i zależał od decyzji organu władzy wykonawczej, czyli ministra właściwego do spraw zdrowia, który decyduje w przedmiocie stanu zagrożenia epidemicznego oraz stanu epidemii na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284, ze zm.). W ocenie Trybunału Konstytucyjnego doszło do kuriozalnego powiązania funkcjonowania odnośnej regulacji prawnokarnej w postaci zawieszenia biegu przedawnienia karalności czynu oraz przedawnienia wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe od decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia, podejmowanej na poziomie aktu podustawowego w postaci rozporządzenia wykonawczego – i to nawet nie do ustawy marcowej, tylko do ustawy sanitarnej, czyli jeszcze innego aktu normatywnego.

Sąd rozpoznający sprawę zauważa, że przedmiotem oceny, w związku z pytaniem prawnym, nie było rozporządzenie ministra zdrowia, mocą którego wprowadzane były stany zagrożenia/epidemii. Również w wyroku Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował mechanizmu wprowadzania stanu zagrożenia/epidemii przez Ministra Zdrowia. W związku z powyższym Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego o niekonstytucyjności przepisu 31za ust. 2 ustawy COVID-19, a tym samym zasadność twierdzenia o upływie terminu przedawnienia do nałożenia kary pieniężnej.

Sąd podziela wyrażone na rozprawie stanowisko pełnomocnika Organu, iż ww. przepis w dacie jego stosowania, tj. wydawania decyzji w I i w II instancji obowiązywał – stanowił element porządku prawnego, tym samym Organ zobligowany był go stosować. Należy także zwrócić uwagę, na istotną różnicę pomiędzy ocenianym przez Trybunał Konstytucyjny art. 15zzr1 i art. 31za ust. 2 ustawy o Covid-19. Otóż, jak zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny art. 15zzr1 ww. ustawy został wprowadzony do porządku prawnego 22 czerwca 2021 r., jak również nie określił maksymalnego limitu czasowego, do którego mogło ono trwać. Jest to o tyle istotne, bowiem stan zagrożenia epidemicznego po raz pierwszy wprowadzono 14 marca 2020 r. Trybunał Konstytucyjny uzasadniając dalej wskazał, że "O ile w marcu i kwietniu 2020 r. – czyli w początkowym okresie pandemii COVID 19 – rzeczywiście występowały problemy z efektywnym funkcjonowaniem organów państwa (co stanowi fakt notoryjny), o tyle – na co trafnie zwrócił uwagę sąd pytający – postępowania karne były zasadniczo kontynuowane przez cały czas jej dotychczasowego trwania. (...) Stąd też wejście w życie tak daleko idącej normy prawnej – piętnaście miesięcy po ogłoszeniu stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii – zawieszającej wprost instytucję przedawnienia w prawie karnym, musi być uznane za nieproporcjonalne i sprzeczne z art. 2 Konstytucji. Niezgodność tę potęguje dodatkowo okoliczność, że ustawodawca już raz – właśnie na początku pandemii – z dniem 31 marca 2020 r. na mocy art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) wprowadził do ustawy marcowej art. 15zzs.".

Sąd zauważa, że art. 31za ust. 2 ustawy o Covid-19 do krajowego porządku prawnego został wprowadzony ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568 z późn. zm.). Kwestionowany przepis został przez ustawodawcę wprowadzony do porządku prawnego w początkowym okresie pandemii COVID-19 i co do zasadny nie podlegał zmianom przez cały okres obowiązywania. Na podstawie tego przepisu zawieszeniu od dnia 31 marca 2020 r. uległ bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 189g § 1 i 3 K.p.a., tj. możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz możliwości egzekucji administracyjnej kary pieniężnej. Tym samym przedawnienie możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za czyny objęte niniejszym postępowaniem uległo zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego/stanu epidemii lub uchylenia lub zmiany ww. przepisu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie administracyjnym, np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 1909/21. Zgodnie ze stanowiskiem NSA konstrukcja prawna oraz cel wprowadzenia i stosowania art. 31za ust. 1 ustawy o Covid-19jest jednoznaczna. Przewidziane w tym przepisie wstrzymanie lub zawieszenie biegu czynności i terminów stanowi jeden z elementów regulacji stanowiących reakcję na negatywne skutki epidemii COVID-19 związane z wprowadzonymi przez władze publiczne ograniczeniami prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowań. W związku z narastającym zagrożeniem wywołanym niebezpieczeństwem zachorowania na COVID-19 intencją ustawodawcy było, aby w okresie stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii nastąpiło wstrzymanie lub zawieszenie działalności orzeczniczej KNF w zakresie podejmowanie czynności i aktów o charakterze merytorycznym. Analogiczne uregulowania zostały wprowadzone w innych przepisach ustawy o Covid-19. Przepisy tej ustawy miały m.in. ograniczyć aktywność obywateli RP po to, aby w okresie pandemii koronawirusa zapewnić im ochronę przed negatywnymi skutkami uchybienia terminom. Tym niemniej nie można tego zawężać jedynie do stron postępowań, ale również odnieść do organów administracji publicznej. System prawa powinien być spójny, stabilny i zrozumiały, a prawo powinno być stanowione i stosowane z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 2 Konstytucji RP.

W ocenie NSA, prezentowanej w ww. orzeczeniu, wykładnia językowa, systemowa i celowościowa przepisu art. 31za ust. 1 ustawy o Covid-19 wskazuje na to, że intencją ustawodawca było objęcie w cytowanym wyżej przepisie zarówno czynności, jak i aktów KNF o charakterze merytorycznym wykonywanych w ramach prowadzonych postępowań wynikających z norm kompetencyjnych, i to zarówno tych wynikających z ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, jak i z zasad ogólnych k.p.a. Wprawdzie ww. orzeczenie odnosi się do art. 31za ust. 1 ustawy o Covid-19, niemniej jednak NSA dokonał analizy celu regulacji z art. 31za, która zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę odnosi się również do ustępu 2.

W związku z powyższym Sąd uznaje, że podnoszony przez Skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wpływa na zasadność stanowiska Organu, że uprawnienie KNF do nałożenia kary pieniężnej na Stronę na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy o ofercie nie uległo przedawnieniu w związku z wprowadzeniem art. 31za do ustawy o Covid-19. W związku z powyższym podnoszony przez Skarżącego zarzut naruszenia art. art. 31za ust. 2 ustawy o Covid-19, jako niezgodny z art. 2 Konstytucji RP oraz naruszenie art. 189g § 1 K.p.a. jest chybiony. Takiej oceny nie zmienia również wskazany przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. Sąd wbrew wywodom Skarżącego o niekonstytucyjności przepisu art. 31za ust. 2 ustawy o Covid-19 nie znalazł podstawy do ewentualnego kierowania pytania prawnego w tym zakresie do Trybunału Konstytucyjnego.

Ponadto Sąd oddalił wnioski dowodowe w postaci Prospektu emisyjnego akcji Spółki oraz Prospektu emisyjnego obligacji Spółki, bowiem nie miały on wpływu na rozpatrzenie sprawy.

Reasumując, w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Organ zbadał sprawę we wszystkich jej aspektach, natomiast zarzuty skargi mają charakter polemiczny, zaś podnoszona w nich argumentacja nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę