Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SO/Gd 1/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2025-02-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2024 r. odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 grudnia 2020 r. 2285/2020 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

21 czerwca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek M. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W wykonaniu zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału doręczono jej 8 sierpnia 2024 r. odpowiedź Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na ww. wniosek.

Postanowieniem z 8 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek M. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe postanowienie została doręczona Skarżącej mu w dniu 19 sierpnia 2024 r.

Skarżąca 12 sierpnia 2024 r. nadała pismo procesowe, w którym odniosła się do odpowiedzi ZUS.

Referendarz sądowy na wniosek Skarżącej, postanowieniem z 14 października 2024 r. przyznał jej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu.

Pełnomocnikiem dla Skarżącej wyznaczono r. pr. M. J.

W piśmie nadanym 10 lutego 2025 r. Pełnomocnik wskazał, że pismo Skarżącej z dnia 10 sierpnia 2024 r. traktować należy jako zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia 2024 r.. Skarżąca w piśmie tym zawarła wniosek o uchylenie postanowienia z 8 sierpnia 2024 r..

Pełnomocnik stwierdził, że ww. postanowienie Sądu nie może się ostać, gdyż w sposób rażący narusza prawo, a wniosek o przywrócenie terminu miał pełne podstawy prawne i faktyczne do uznania go za zasadny. Sąd nie rozpoznał, czy doręczenie zastępcze dokonane przez operatora pocztowego na terenie Norwegii spełniało standardy przewidziane dla tego typu doręczeń. Do pisma dołączono opłatę od zażalenia w kwocie 100 zł.

Zarządzeniem z 24 lutego 2025 r. pismo z 10 lutego 2025 r. zakwalifikowano jako zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia.

W sprawie nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że pismo z dnia 10 sierpnia 2024 r. nie stanowi zażalenia na postanowienie z 8 sierpnia 2024 r. Pismo to nie zawiera wskazania zaskarżonego postanowienia. Treść tego pisma wyraźnie odnosi się do odpowiedzi ZUS na wniosek o przywrócenie terminu. Nie sposób zatem przyjąć, że stanowi ono zażalenie na postanowienie Sądu. Ponadto wbrew stwierdzeniu Pełnomocnika nie zawarto w nim wniosku o uchylenie postanowienia Sądu. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw, aby traktować je jako zażalenie.

Dodatkowo zażalenie nadane 12 sierpnia 2024 r. byłoby przedwczesne i podlegałoby odrzuceniu, gdyż Skarżąca postanowienie z 8 sierpnia 2024 r. odebrała w dacie późniejszej - 19 sierpnia 2024 r.. Z tego względu nie mogłaby skutecznie wnieść zażalenia przed wskazaną datą doręczenia.

W konsekwencji w sprawie tej nie można przyjąć, że Skarżąca złożyła 12 sierpnia 2024 r. zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia 2024 r.

Kolejno należy wskazać, że zarządzeniem z dnia 24 lutego 2025 r. zakwalifikowano pismo Pełnomocnika z 8 lutego 2025 r. jako zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia 2025 r..

Jak wynika z treści art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia. Postanowienie to doręczono Skarżącej 19 sierpnia 2024 r. zatem siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upływał dnia 26 sierpnia 2024 r.. Tymczasem zażalenie zostało wniesione przez Pełnomocnika po upływie ww. terminu, tj. 10 lutego 2025 r..

Zgodnie art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku przekroczenia terminu do wniesienia zażalenia podlega ono odrzuceniu. W niniejszej sprawie taka sytuacja zaistniała. Wobec tego ziściła się przesłanka do jego odrzucenia.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił ww. zażalenie.