Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 848/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 245 par 1, art. 240 par 1 pkt 5 i 11
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Joanna Zdzienicka- Wiśniewska, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 lipca 2023 r., nr 2201-IOV-3.623.6.2023/02/12 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

K. K. pismem z 21 grudnia 2022 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2012 r.. Jako przesłankę wznowienia wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazując wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem nr 2201-IOV-3.603.2.2022/01/09 z 23 stycznia 2023 r. wznowił - na wniosek strony - postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną.

Po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (organ pierwszej instancji) decyzją nr 2201-IOV-3.603.2.2022/01/09 z 26 kwietnia 2023 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. w związku z brakiem istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzja została doręczona stronie postępowania 10 maja 2023 r..

Od powyższej decyzji K. K. pismem z 24 maja 2023 r. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji w całości (nr 2201-IOV-3.603.2.2022/01/09 z 26 kwietnia 2023 r.) i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie nr PP/4213-1/16/00 z 22 kwietnia 2016 r. i umorzenie postępowania w sprawie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku - po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym - decyzją nr 2201-IOV-3.623.6.2023/02/12 z 21 lipca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W jej uzasadnieniu przypomniano, że Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie nr PP/4213-1/16/00 z 22 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2012 r., decyzją nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. - doręczoną pełnomocnikowi strony w dniu 7 marca 2017 r.:

- uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części określającej zobowiązanie podatkowe za styczeń, luty kwiecień i maj 2012 r. i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe,

- w pozostałym zakresie, tj. za okresy rozliczeniowe: marzec oraz od czerwca do września 2012 r. utrzymał decyzję w mocy.

W ocenie organów podatkowych dokonane w sprawie ustalenia świadczyły o zaniżaniu przez K. K. wartości faktycznie uzyskanych obrotów w ww. okresach rozliczeniowych, w konsekwencji o zaniżaniu deklarowanego podatku należnego oraz nabyć wewnątrzwspólnotowych.

Pismem z 22 marca 2017 r. K. K. - reprezentowany przez pełnomocnika zaskarżył ww. decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku - po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem sygn. akt I SA/Gd 685/17 z 16 stycznia 2018 r. skargę oddalił.

Pismem z 27 marca 2018 r. K. K. - reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gdańsku.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem sygn. akt I FSK 2320/18 z 15 marca 2022 r. oddalił skargę kasacyjną K. K. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Przypomniano, że pismem z 21 grudnia 2022 r. K.K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2012 r.. Jako przesłankę wznowienia wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazując wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał. Uzasadniając podstawy wznowienia podatnik wskazał, że:

- nie brał udziału w postępowaniach prowadzonych względem holenderskich i krajowych kontrahentów, jak również nie mógł wypowiedzieć się w przedmiocie wszystkich dowodów zgromadzonych w tych postępowaniach,

- kontrola działalności gospodarczej prowadzonej wobec K. K. w latach 2010-2013 w wielu częściach i wątkach została przeprowadzona przez nieupoważnione osoby,

- nie okazano mu kluczowych dokumentów, na bazie których określono później zobowiązanie podatkowe,

- w trakcie kontroli Urząd Skarbowy w Bytowie:

- całkowicie pominął A. K. - jako stronę postępowania,

- nie uwzględnił żadnego zgłoszonego wniosku dowodowego i całkowicie pomijał wyjaśnienia strony.

Jednocześnie K. K. zgłosił zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2012 r. i wniósł o dołączenie do akt przedmiotowej sprawy całości dokumentacji znajdującej się w aktach postępowania egzekucyjnego.

Dodatkowo strona wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ostatecznej, gdyż okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Ponadto podatnik wniósł o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodu:

- ze szczegółowej analizy porównawczej wszystkich dokumentów/faktur włączonych do akt sprawy dotyczących wymienionych we wniosku 12 kontrahentów strony, z którymi nie mógł się zapoznać - na okoliczność wykazania istotnych rozbieżności w tych dokumentach w stosunku do oryginalnych dokumentów posiadanych przez stronę,

- z analizy dokumentów z przeprowadzonych kontroli i postępowań u 12 kontrahentów, a w szczególności ich zeznań i wyjaśnień na temat transakcji z E. K. K. z dokumentacją dowodową z kontroli w firmie przewozowej C. Sp. z o. o. i dokumentacją z przesłuchań kierowców C. Sp. z o.o. w charakterze świadków na okoliczność wykazania rozbieżności w wyjaśnieniach i zeznaniach kontrahentów zagranicznych i potwierdzenia rzeczywistego obiegu dokumentów i transakcji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem nr 2201-ION/-3.603.2.2022/01/09 z 23 stycznia 2023 r. wznowił - na wniosek strony - postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku.

Kolejno pismem z 6 lutego 2023 r.K. K. wniósł o przeprowadzenie poniższych dowodów:

- z kontroli i przesłuchania właścicieli niemieckiej firmy F.GmbH na okoliczność wykazania i udowodnienia, że firma ta nigdy nie świadczyła usług transportowych na rzecz strony,

- z opinii biegłego w dziedzinie maszyn rolniczych na temat numerów identyfikacyjnych towarów wskazywanych przez M., jako nabytych od tej firmy przez K. K. na okoliczność wykazania, że towary te posiadają fałszywe numery identyfikacyjne,

- z kontroli w rejestrach wydziałów komunikacji na terenie RP oraz w CEPiK pod kątem odszukania tam towarów wskazanych przez M.na okoliczność stwierdzenia, czy pojazdy te zostały zarejestrowane i ubezpieczone na terenie RP,

- z opinii biegłego grafologa w celu potwierdzenia oryginalności posiadanych przez stronę dwóch faktur i odręcznych podpisów na nich zamieszczonych przez M.,

- z dokumentów kontroli przeprowadzonej w portalach ogłoszeniowych i znajdujących się w dokumentach dowodowych niniejszej sprawy, tj. kontroli przeprowadzonych w O.Sp. z o. o., G.Sp. z o.o., O1. Sp. z o. o. - wniosek dotyczy towarów wykazywanych i opisywanych w dokumentach wystawionych przez M.,

- ze szczegółowej analizy porównawczej wszystkich dokumentów/faktur włączonych do akt sprawy dotyczących wymienionych we wniosku kontrahentów podatnika.

Kolejno pismem z 6 kwietnia 2023 r. K.K. wypowiedział się w zakresie materiału dowodowego sprawy w trybie art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, powielając w znacznej części argumentację podnoszoną we wcześniejszych pismach. K. K.podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niezupełny, ponieważ nie zostały uwzględnione wnioski dowodowe strony, zgłoszone zarówno w ww. wniosku z 21 grudnia 2022 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a także w ww. wniosku z 6 lutego 2023 r. o dopuszczenie dowodów. K. K. w złożonym piśmie wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania wynikające zarówno z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa (tj. zgodnie z wnioskiem strony o wznowienie postępowania), ale także z art. 240 § 1 pkt 11 tej ustawy, uzasadniające uchylenie decyzji organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji wydanych w postępowaniu zwykłym.

Po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (organ pierwszej instancji) decyzją nr 2201-IOV-3.603.2.2022/01/09 z 26 kwietnia 2023 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r., w związku z brakiem istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzja została doręczona Stronie postępowania 10 maja 2023 r..

Od powyższej decyzji K. K. pismem z 24 maja 2023 r. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji w całości (nr 2201-IOV-3.603.2.2022/01/09 z 26 kwietnia 2023 r.) i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie w całości: decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie nr PP/4213-1/16/00 z 22 kwietnia 2016 r. i umorzenie postępowania w sprawie.

Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 i 11 ustawy Ordynacja podatkowa,

- art. 243 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa,

- art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa,

- art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa,

- art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa,

poprzez niewłaściwe ich zastosowanie,

II. przepisów postępowania, tj. art 70 § 1, § 4, § 6 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2012 r., mimo że nie zaistniały żadne przesłanki świadczące o tym, iż nastąpiło zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych.

W ocenie K.K., zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2012 r., podczas gdy w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie i umorzenia postępowania w sprawie.

W ocenie organu, K. K. w odwołaniu w znacznej mierze powielił argumentację podnoszoną na etapie postępowania wznowieniowego. Ponadto, w związku z zarzutem przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2012 r. ponownie wniósł o dołączenie do akt przedmiotowej sprawy całości dokumentacji znajdującej się w aktach postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, przed wydaniem przedmiotowej decyzji, działając na podstawie art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa postanowieniem nr 2201-IOV-3.623.6.2023/ 02/12 z 9 czerwca 2023 r. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

K. K. wypowiadając się w piśmie z 26 czerwca 2023 r. w sprawie zebranego materiału dowodowego podtrzymał argumentację przedstawioną w złożonym odwołaniu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, rozpatrując sprawę w trybie art. 233 ustawy Ordynacja podatkowa, mając na uwadze obowiązujący stan prawny oraz ustalony stan faktyczny sprawy objętej odwołaniem przypomniał, że sprawa będąca przedmiotem odwołania toczyła się w trybie nadzwyczajnym, tj. w ramach wznowienia postępowania na wniosek podatnika. W ramach tego trybu może dojść do wzruszenia jedynie decyzji ostatecznej i to w razie zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania określonych w przepisach.

Postępowanie to stanowi więc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej. W postępowaniu tym nie rozpoznaje się ponownie merytorycznie sprawy, a jedynie prowadzi się je pod kątem istnienia przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

W sprawie rozstrzygnięcia wymagało, czy zaistniała wskazana przez K. K.przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

Analiza art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa wskazuje, że wznowienie postępowania jest możliwe, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku słusznie organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem nie można stwierdzić, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r.

Złożony przez K. K. wniosek o wznowienie postępowania z 21 grudnia 2022 r. miał w istocie na celu przeprowadzenie postępowania merytorycznego. Jednak możliwość merytorycznego zbadania sprawy, także przez sądy administracyjne, została wyczerpana na skutek:

- oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargi K. K.na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. (wyrok sygn. akt I SA/Gd 685/17 z 16 stycznia 2018 r.),

- oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej na ww. wyrok WSA w Gdańsku (wyrok sygn. akt I FSK 2320/18 z 15 marca 2022 r).

Wobec treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach, które podlegały rozpoznaniu przez sąd administracyjny, organ podatkowy nie może orzekać wbrew rozstrzygnięciu przez ten sąd. Zatem wyłącznie inne okoliczności i dowody, które nie znajdowały się w materiale dowodowym rozpatrywanym przez Sąd w ramach wniesionej przez stronę skargi na wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku decyzję ostateczną, mogą stanowić przesłankę do wznowienia postępowania, gdyż te, które ujawniły się do czasu orzeczenia przez sąd, zostały rozpatrzone.

Uwzględniając, że decyzja poddana była sądowej kontroli jej legalności oraz biorąc pod uwagę treść art. 128 ustawy Ordynacja podatkowa, tyko wyraźnie określone przyczyny (wyłącznie wymienione wart. 240 § 1 pkt 1 - 12 ustawy Ordynacja podatkowa), stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Konsekwencją zastosowania wyżej wymienionych przepisów jest, iż postępowanie nadzwyczajne nie może zastępować ani ponownie prowadzić do badania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej.

Zatem wyłącznie przesłanki, które wystąpiły po wydaniu orzeczenia sądu, a więc nie mogły podlegać badaniu w ramach prawidłowości rozstrzygnięcia organów podatkowych i jednocześnie wymienione w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, stanowić mogą podstawę do wznowienia postępowania w sprawie.

Przypomniano, że K. K. nie wskazał wprost nowych dowodów, czy okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, powołując się na szereg zagadnień dotyczących kontroli podatkowej (m. in. przeprowadzenie kontroli przez osoby nieupoważnione, brak możliwości zapoznania się z wynikami kontroli u kontrahentów holenderskich i krajowych, nieokazanie przez kontrolujących kluczowych dokumentów, pominięcie w kontroli A. K., czy pomijanie w trakcie kontroli wniosków dowodowych i wyjaśnień), które niewątpliwie nie są nowymi okolicznościami, ponieważ były podnoszone już na wcześniejszych etapach postępowania np.:

- pismo z 5 stycznia 2017 r. - wypowiedzenie się w sprawie materiałów dowodowych - poruszone kwestie nieprawidłowego prowadzenia kontroli, pomijania w trakcie kontroli wniosków dowodowych i wyjaśnień,

- odwołanie z 4 maja 2016 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie nr PP/4213-1/16/00 z 22 kwietnia 2016 r. - wskazano m. in. na nieprawidłowości w zakresie przeprowadzenia kontroli podatkowej, brak wyczerpującej oceny zgromadzonych dowodów, pominięcie wtoku kontroli A. K.,

- skarga z 22 marca 2017 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. - wskazano na: pozbawienie prawa zapoznania się z aktami sprawy, pomijanie wniosków dowodowych, kwestie nieprawidłowego prowadzenia kontroli podatkowej, pominięcie w toku kontroli A.K..

Wbrew zarzutom K. K. zawartym w odwołaniu dotyczącym stwierdzonych przez stronę szeregu nieprawidłowości w prowadzonej kontroli podatkowej, organ pierwszej instancji w skarżonej decyzji wyjaśnił, że wskazane zagadnienia nie są nowymi okolicznościami, gdyż strona niejednokrotnie je podnosiła na wcześniejszych etapach postępowania.

Wskazano zatem, że zarówno organy podatkowe jak i sądy administracyjne posiadały wiedzę o powyższych okolicznościach i w swoich rozstrzygnięciach odniosły się do nich.

W ocenie organu odwoławczego, wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa dotyczy okoliczności, które po pierwsze zostały ujawnione i stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, po drugie były lub mogły być podnoszone przez stronę wtoku zwykłego postępowania instancyjnego.

Kolejno odnosząc się do:

1.- wniosków dowodowych w zakresie transakcji z M., tj. przeprowadzenia dowodów:

- z kontroli i przesłuchania właścicieli niemieckiej firmy F.GmbH na okoliczność wykazania i udowodnienia, że firma ta nigdy nie świadczyła usług transportowych na rzecz strony,

- z opinii biegłego w dziedzinie maszyn rolniczych na temat numerów identyfikacyjnych towarów wskazywanych przez M., jako nabytych od tej firmy przez podatnika na okoliczność wykazania, że towary te posiadają fałszywe numery identyfikacyjne,

- z kontroli w rejestrach wydziałów komunikacji na terenie RP oraz w CEPiK pod kątem odszukania tam towarów wskazanych przez M.na okoliczność stwierdzenia, czy pojazdy te zostały zarejestrowane i ubezpieczone na terenie RP,

- z opinii biegłego grafologa w celu potwierdzenia oryginalności posiadanych przez stronę faktur i odręcznych podpisów na nich zamieszczonych przez M.,

zwrócono uwagę , że strona już na etapie kontroli kwestionowała dokumenty pozyskane w tym zakresie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie w ramach współpracy z administracją holenderską, opisując swoje stanowisko w piśmie z 8 września 2015 r..

Tak więc powyższe wnioski dowodowe nie dotyczą nowych okoliczności sprawy. Dodatkowo na uwagę zasługuje fakt, że transakcje z M.zostały omówione w decyzjach podatkowych obu instancji, a ustalony przez organy stan faktyczny został zaakceptowany przez sądy;

2.- wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów kontroli przeprowadzonej w portalach ogłoszeniowych i znajdujących się dokumentach dowodowych niniejszej sprawy, tj. kontroli przeprowadzonych w O.Sp. z o. o., G.Sp. z o.o., O1 Sp. z o. o. oraz ze szczegółowej analizy porównawczej wszystkich dokumentów/faktur włączonych do akt sprawy dotyczących wymienionych we wniosku kontrahentów podatnika, wskazno, że powyższe kwestie organ pierwszej instancji wyjaśniał na etapie prowadzonej kontroli podatkowej,

3.- wniosków dowodowych składanych w toku postępowania wznowieniowego (pisma z: 6 lutego 2023 r. oraz 6 kwietnia 2023 r.) wskazano, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż w ramach postępowania wznowieniowego organy nie przeprowadzają postępowania dowodowego, jak w postępowaniu wymiarowym - istotą wznowienia postępowania podatkowego jest bowiem usunięcie wad postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna, a nie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego (por. wyrok NSA sygn. akt I FSK 144/20 z 11 sierpnia 2022 r.) – K.K.k sam wskazuje, że dokumenty, których analizy żąda bądź stanowią materiał dowodowy sprawy, bądź były udostępnione kontrolującym podczas kontroli podatkowej w zakresie VAT oraz podatku dochodowego za lata 2010 - 2013, a tym samym w ocenie organu odwoławczego nie stanowią nowych dowodów w sprawie, gdyż były znane organowi w dniu wydawania decyzji.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu odwoławczego, słusznie ocenił organ pierwszej instancji, że brak było podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych dowodów.

W ocenie organu odwoławczego, nie zasługuje również na uwzględnienie podnoszona przez K. K. w toku postępowania wznowieniowego (pismo z 6 kwietnia 2023 r.) oraz w odwołaniu argumentacja wskazująca na ścisłe powiązanie przesłanek wznowienia wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa (tj. zgodnie z wnioskiem strony o wznowienie postępowania), a także z art. 240 § 1 pkt 11 tej ustawy i nie sposób rozpatrywać ich rozdzielenie z uwagi na fakt, że w postępowaniu zwykłym nie okazywano stronie kluczowych dokumentów z kontroli u kontrahentów strony, a zatem strona nie mogła się z nimi zapoznać i wypowiedzieć się. Zdaniem podatnika dokumenty te w połączeniu z nowymi dowodami i faktami okazały się spreparowane/wytworzone przez kontrahentów zagranicznych skutkiem wszczętych u nich kontroli przez zagraniczne organy podatkowe i są tym samym nieprawdziwe/fałszywe, nieznane w tym aspekcie krajowemu organowi podatkowemu, który wydał decyzję, a także nieznane wcześniej stronie.

Odnosząc się do powyższego wskazano, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w celu ustalenia, czy zaistniała wskazana we wniosku z 21 grudnia 2022 r. o wznowienie postępowania podstawa (przesłanka) określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa wykazując brak zaistnienia tej przesłanki wznowieniowej. K. K. nie wnioskował w przepisanym terminie o wznowienie postępowania podatkowego w związku z publikacją orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-189/18 z 16 października 2019 r. (art. 240 § 1 pkt 11 ustawy Ordynacja podatkowa).

W związku z powyższym bezprzedmiotowa jest ocena organu odwoławczego co do zarzutów strony dotyczących naruszenia tego przepisu (art. 240 § 1 pkt 11 ustawy Ordynacja podatkowa).

Brak jest też okoliczności świadczących o tym, że dowody stanowiące podstawę ustaleń w sprawie okazały się fałszywe.

Reasumując, organ pierwszej instancji zasadnie uznał w skarżonej decyzji, że decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. nie podlega uchyleniu z uwagi na niespełnienie przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Z tego też względu brak jest podstaw do uznania, że wydając ww. decyzję organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, a także przepis art. 245 § 1 pkt 1 tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. (art. 70 § 1 § 4 i § 6 ustawy Ordynacja podatkowa) wskazano, że organ pierwszej instancji podjął czynności w celu zbadania kwestii ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres, którego dotyczy decyzja ostateczna będąca przedmiotem niniejszego postępowania. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (str. 10 - 11 decyzji pierwszoinstancyjnej) organ pierwszej instancji stwierdził, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2012 r. nie uległo przedawnieniu, gdyż zaistniały przesłanki powodujące przerwanie oraz zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Ewentualne przedawnienie zobowiązania podatkowego określonego decyzją, którą zakończone zostało wznowione postępowanie, ma znaczenie jedynie w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Przy czym, nawet w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 tej ustawy, organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d.

Zatem powyższy zarzut przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2012 r. nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do licznych wniosków dowodowych zgłaszanych w toku postępowania wznowieniowego, które w ocenie skarżącego są konieczne do wyjaśnienia sprawy i całkowicie wykluczyłyby stronę z fikcyjnych i fałszywych transakcji z M.i z pozostałymi kontrahentami organ odwoławczy stwierdził, że są one niedopuszczalne, gdyż nie mieszczą się w granicach rozpoznawanej sprawy.

Z uwagi na powyższe niezasadne są zarzuty odwołania dotyczące naruszenia wskazanych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa art. 122, art. 123, art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6, art. 210 § 4).

Odnosząc się do szeroko opisywanych w odwołaniu dowodów, które w opinii K.K. są fikcyjne/fałszywe wskazano, że w doktrynie i orzecznictwie panuje zgodność poglądów co do tego, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr 2201-10V-3.603.2.2022/01/09, UNP: 2201-23-060944, zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 punkty 5 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zmian.) - dalej Ordynacja podatkowa,

- art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej,

- art. 122 i art. 187 § 1 art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej,

- art. 123 § 1w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej,

- art. 210 § 1 punkty 4, 5 i 6, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej,

poprzez niewłaściwe zastosowanie,

II. naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest przepisów:

- art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1, § 2 pkt 1, § 4, § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu VAT za poszczególne miesiące 2012 r. w okresie od stycznia do września.

Zarzucając powyższe, wniesiono o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 lipca 2023 r. nr 220l-IOV-3.623.6.2023/02/12, UNP: 2201-23-105291 i uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr2201-IOV-3.603.2.2022/01/09, UNP: 2201-23-060944.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że zasada trwałości decyzji wskazuje, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym stają się ostateczne (art. 128 O.p.). Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych (por. m.in. wyrok NSA z 15 czerwca 2022 r., I FSK 491/22, CBOSA). Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 O.p.). Z powyższego założenia ogólnego, odnoszącego się do rodzaju decyzji poddanej sądowej kontroli legalności oraz z treści art. 128 O.p. wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej (por. S. Presnarowicz (w:) System prawa finansowego, t. III, Prawo daninowe, red. L. Etel, Warszawa 2010, s. 797 i n.).

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 stycznia 2010 r., I FSK 1848/08, CBOSA, wskazał, że granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p..

Postępowanie wznowieniowe nie jest ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu spełnionych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. W ramach postępowania wznowieniowego organy nie przeprowadzają postępowania dowodowego, jak w postępowaniu wymiarowym. Istotą wznowienia postępowania podatkowego jest bowiem usunięcie wad postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna, a nie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a mające wpływ na treść ostatecznej decyzji, na którą to przesłankę wznowieniową wskazuje art. 240 § 1 pkt 5 O.p.. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Oceniając zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie wystarcza samo stwierdzenie, że po wydaniu decyzji doszło do ujawnienia nowych dla sprawy dowodów lub okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania tego aktu, nieznanych organowi orzekającemu, lecz konieczne jest ustalenie ich istotności dla sprawy przez dokonanie oceny przydatności dowodów i okoliczności przedstawionych przez stronę dla potrzeb ponownego postępowania przed organem podatkowym - tak m.in. w wyroku NSA z 23 czerwca 2022 r., 1 FSK 1214/18, CBOSA.

Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane przez skarżącego wnioskiem z 21 grudnia 2022 r.. Jako podstawę wznowieniową strona wskazała art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. że na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Jak wskazano wyżej analiza art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa wskazuje, że wznowienie postępowania jest możliwe, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Trafna jest ocena, że powyższa regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, że organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie postępowania. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por. wyrok NSA sygn. akt FSK 170/04 z 21 czerwca 2004 r.). Zwrot "wyjdą na jaw" oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, zaś przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok NSA sygn. akt III SA 2923/01 z 1 października 2003 r.). Natomiast "nowe okoliczności lub dowody", to takie okoliczności lub dowody, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte, po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane w toku postępowania podatkowego. Zwrot "nowe dowody" powinien być zatem interpretowany przez pryzmat użytego w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa zwrotu "wyjdą na jaw".

Sąd uznał zatem, że prawidłowy jest pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji ,że nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem nie można stwierdzić, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r., nieznane temu organowi. Należy zgodzić się , że złożony przez skarżącego wniosek o wznowienie postępowania z 21 grudnia 2022 r. miał w istocie na celu przeprowadzenie postępowania merytorycznego. Jednak należy pamiętać, że możliwość merytorycznego zbadania sprawy, także przez sądy administracyjne, została wyczerpana na skutek oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargi K. K. na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. (wyrok sygn. akt I SA/Gd 685/17 z 16 stycznia 2018 r.),oraz oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej na ww. wyrok WSA w Gdańsku (wyrok sygn.. akt I FSK 2320/18 z 15 marca 2022 r.).

W rozstrzygnięciach tych podkreślono zupełność materiału dowodowego. Zatem wyłącznie inne okoliczności i dowody, które nie znajdowały się w materiale dowodowym rozpatrywanym przez Sąd w ramach wniesionej przez stronę skargi na wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku decyzję ostateczną, mogłyby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania, gdyż te, które ujawniły się do czasu orzeczenia przez sąd, zostały rozpatrzone.

Odnosząc się do dowodów obecnie wnioskowanych w toku postępowania wznowieniowego, Sąd wskazuje, że –jak podniesiono wyżej-w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż w ramach postępowania wznowieniowego organy nie przeprowadzają postępowania dowodowego, jak w postępowaniu wymiarowym .Istotą wznowienia postępowania podatkowego jest bowiem usunięcie wad postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna, a nie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego (por. wyrok NSA sygn. akt I FSK 144/20 z 11 sierpnia 2022 r.) . Skoro strona skarżąca wskazała na dokumenty, których analizy żąda bądź stanowią materiał dowodowy sprawy, bądź były udostępnione kontrolującym podczas kontroli podatkowej w zakresie VAT oraz podatku dochodowego za lata 2010-2013,prawidłowy jest pogląd ,że nie stanowią one nowych dowodów w sprawie, gdyż były znane organowi w dniu wydawania decyzji.

Co do złożonych wniosków dowodowych w zakresie transakcji z M., to słusznie organ zauważył, że strona już na etapie kontroli kwestionowała dokumenty pozyskane w tym zakresie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie w ramach współpracy z administracją holenderską. Tak więc powyższe wnioski dowodowe nie dotyczą nowych okoliczności sprawy. Dodatkowo na uwagę zasługuje fakt, że transakcje z M.zostały omówione w decyzjach obu instancji, a ustalony przez organy stan faktyczny został zaakceptowany przez sądy.

Także dokumenty kontroli przeprowadzonej w portalach ogłoszeniowych i znajdujących się dokumentach dowodowych niniejszej sprawy, tj. kontroli przeprowadzonych w O.Sp. z o. o., G.Sp. z o. o., O1 Sp. z o. o., potwierdzają, że powyższe kwestie organ pierwszej instancji wyjaśniał na etapie prowadzonej kontroli podatkowej.

Sąd wyraża pogląd, że prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego, jak tego oczekuje skarżący, oznaczałoby rozpatrywanie meritum sprawy w sytuacji nieistnienia podstaw do wznowienia postępowania podatkowego.

Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowość uwzględnienia wniosków dowodowych stron, nie stanowi bowiem przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 278/06, z dnia 20 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1752/04, z dnia 22 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 170/04, a także w wyrokach Wojewódzki Sąd Administracyjny: WSA w Gliwicach z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/G1 682/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/G1 673/09).

W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 188, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do argumentacji wskazującej na powiązanie przesłanek wznowienia wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa (tj. zgodnie z wnioskiem strony o wznowienie postępowania), a także z art. 240 § 1 pkt 11 tej ustawy –i twierdzenia ,że nie sposób rozpatrywać ich rozdzielenie z uwagi na fakt, że w postępowaniu zwykłym nie okazywano stronie kluczowych dokumentów z kontroli u kontrahentów strony, a zatem strona nie mogła się z nimi zapoznać i wypowiedzieć się, Sąd wskazuje na ich oczywistą bezzasadność. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w celu ustalenia, czy zaistniała wskazana we wniosku z 21 grudnia 2022 r. o wznowienie postępowania podstawa (przesłanka) określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa wykazując brak zaistnienia tej przesłanki wznowieniowej. Skarżący nie wnioskował w przepisanym terminie o wznowienie postępowania podatkowego w związku z publikacją orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-189/18 z 16 października 2019 r. (art. 240 § 1 pkt 11 ustawy Ordynacja podatkowa). W związku z powyższym organ i tym zakresie trafnie wskazał na brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej.

W ocenie Sądu, odnosząc się do szeroko opisywanych w skardze dowodów, które w opinii strony są fikcyjne/fałszywe wskazać należy, że w doktrynie i orzecznictwie panuje zgodność poglądów co do tego, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Aby na takiej podstawie mogło nastąpić wznowienie postępowania, muszą zostać spełnione trzy warunki:

- w postępowaniu podatkowym faktycznie wystąpił fałszywy dowód,

- sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu,

- fałszywy dowód był podstawą ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

Nie ulega wątpliwości ,że w niniejszej sprawie nie wystąpiły dowody, których fałszowanie zostało stwierdzone orzeczeniem sądów.

W tej sytuacji powyższe pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku nr 2201-PT3.4213.151-159.2016, PT3/4213-122-130/16/10/05 z 28 lutego 2017 r. nie podlega uchyleniu z uwagi na niespełnienie przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Z tego też względu brak jest podstaw do uznania zarzutu skarżącego, że wydając ww. decyzję organ odwoławczy naruszył przepisy art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, a także przepis art. 245 § 1 pkt 2 tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów procesowych przypomnieć należy, że zgodnie z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W przedmiotowej sprawie takie niezbędne działania zostały podjęte, w zakresie istotnym dla niniejszego postępowania.

Natomiast w myśl art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Konkretyzację tego prawa stanowi art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, obligujący organ podatkowy do wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe wyznaczały stronie ten termin przed wydaniem każdej decyzji w sprawie, nawet wówczas, gdy nie prowadziły w sprawie żadnego postępowania dowodowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez tutejszy organ art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1, § 2 pkt 1, § 4, § 6 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym nieuwzględnieniu zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazać należy, że organ podjął czynności w celu zbadania kwestii ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres, którego dotyczy decyzja ostateczna będąca przedmiotem niniejszego postępowania. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2012 r. nie uległo przedawnieniu, gdyż zaistniały przesłanki powodujące przerwanie oraz zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Wskazać również należy, że art. 245 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której:

1. uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie,

2. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1,

3. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:

a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo

b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d.

W myśl art. 245 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji.

Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że ewentualne przedawnienie zobowiązania podatkowego określonego decyzją, którą zakończone zostało wznowione postępowanie, ma znaczenie jedynie w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Przy czym, nawet w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 tej ustawy, organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d (por. wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 336/21 z 24 sierpnia 2021 r.).

Zatem zarzut przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2012 r. nie może skutecznie podważyć legalności zaskarżonej decyzji.

Również nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 w związku z § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, zaskarżona decyzja zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia, a także uzasadnienie faktyczne i prawne.

Odnosząc się na koniec do cytowanego w skardze wyroku w sprawie I SA/Łd 40/22, Sąd obecnie sprawę rozpoznający, podkreślając odmienność sytuacji w niniejszej sprawie, zwraca uwagę, co podkreślono w sprawie I FSK 1013/22, na związanie w nim oceną prawną wydanego wcześniej wyroku i brak prawnych możliwości jej podważenia. Zatem argumentacja skarżącego oparta na jego treści nie jest przez Sąd podzielana.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.