Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 655/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art.7 art. 8, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 marca 2024 r. nr BP.500.301.2022.1181.RZ9.543418 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. S.A kwotę 4 177 (cztery tysiące sto siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. S.A. (dalej: skarżący, przedsiębiorstwo, spółka) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia 15 marca 2024 r. nr BP.500.301.2022.1181.RZ9.543418, utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD, organ I instancji) z dnia 4 listopada 2022 r. nr WITD.DI.0152.IX0341/65/22/P w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej: u.t.d., w wysokości [...] zł

Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy w dniach 19 września – 7 października 2022 r., na podstawie na upoważnienia z dnia 19 września 2022 r. nr 65/2022, przeprowadzono w siedzibie przedsiębiorcy kontrolę, której przedmiotem było przestrzeganie regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Kontrolą objęto okres od dnia 19 września 2021 r do dnia 18 września 2022 r. Przedsiębiorca zatrudniał w tym okresie średnio 55 kierowców. Do kontroli strona okazała licencję nr [....] na wykonywanie krajowego transportu drogowego oraz zaświadczenie Starosty [...] z dnia 28 maja 2014 nr [...], zezwalającego na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole nr WITD.DI.P.WI.IX0341/65/22. W 15 punktach opisano w sposób szczegółowy stwierdzone naruszenia. Protokół został odebrany i podpisany przez kontrolowanego.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji na podstawie art. 92a ust.1 u.t.d decyzją z dnia 4 listopada 2022 r. nr WITD.DI.0152.IX0341/65/22/P nałożył na przedsiębiorstwo karę pieniężną w wysokości [...] zł tytułem naruszeń lp. 1.5, 1.9, 5.11.1,5.7.3, 5.8.3, 6.1.6, 6.3.11, 6.3.14, 6.3.19., załącznika nr 3 u.t.d.

Skarżący nie zgodził się z decyzją organu i wniósł od niej odwołanie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. 2022.2000 t.j., dalej: K.p.a) oraz art. 92a ust. 1 u.t.d. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu "listy karty J. I.", na okoliczność ustalenia iż kierowca ten w dniu 28 listopada 2021 r. po godzinie 01:50 nie wykonywał żadnych przejazdów. Odnosząc się do naruszeniu polegającym na skróceniu regularnego okresu odpoczynku w okresie od 8 listopada 2021 r. do 14 listopada 2021 r. skarżący podniósł, iż został ukarany za naruszenie, które nie zostało stwierdzone w protokole kontroli. Nie popełnił również w tym dniu naruszenia skrócenia dziennego czasu odpoczynku bowiem od godz. 13:00 do godz. 21:00 uczestniczył w czynnościach związanych ze spisem zapasów materiałowych zgromadzonych w obiektach spółki.

Natomiast w odniesieniu do naruszenia przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. pełnomocnik przedsiębiorstwa wskazał, iż naruszenia zostały stwierdzone w okresie wykraczającym poza przedmiotowy zakres przeprowadzonej kontroli.

Przedsiębiorstwo wskazało, że organ I instancji nie uwzględnił okoliczności, iż kontrolowany okres przypadał w czasie trwania pandemii COVID – 19. w sposób niedostatecznie szczegółowy przeanalizował okoliczności naruszeń stwierdzonych w skarżonej decyzji, co skutkowało nałożeniem dotkliwych, a niezasadnych kar pieniężnych.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji GITD decyzją z dnia 15 marca 2024 r. nr BP.500.301.2022.1181.RZ9.543418 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył regulacje normujące zagadnienie kontroli wykonywania przewozu drogowego oraz konsekwencje prawne dla podmiotów wykonujących ten przewóz z naruszeniem przepisów u.t.d.

Organ odwoławczy dokonał ponownej analizy potwierdzając wyliczenia organu I instancji. I tak odnośnie naruszenia z:

- lp. 1.5 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z prawem,

- lp. 1.9 załącznik nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa,

- lp. 5.7 stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa,

- lp. 5.8 załącznika nr 3 u.t.d stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa,

- lp. 5.11 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa,

- lp. 6.1 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z prawem,

- lp. 6.3 załącznika nr 3 u.t.d stwierdził, że kara łączna w wysokości [....] zł została nałożona słusznie i zgodnie z prawem,

- lp. 9.1 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa,

Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zważył, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie m.in. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 § K.p.a. Organ wskazał, że jako organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast norma prawna z art. 78 § 1 K.p.a. obliguje go do uwzględnienia żądania strony by przeprowadzić dowód jeżeli ta okoliczność ma znaczenie dla sprawy. Ocena czy dana okoliczność posiada takie znaczenie należy zaś do organu.

Zdaniem organu odwoławczego przedstawiony przez skarżącego dowód dotyczący nie wykonywania przez kierowcę J. I. w dniu 28 grudnia 2021 r. przewozów drogowych nie posiada waloru wiarygodności. Organ odwoławczy wskazał, iż naruszenie przepisu lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. zostało stwierdzone na podstawie wykresówki J. I. z dnia 27/28 grudnia 2021 r., na której zapisana jest aktywność kierowcy polegająca na prowadzeniu pojazdu o nr rej. [...]. GITD podniósł, iż nie daje wiary wyjaśnieniom strony, iż ww. kierowca w tym czasie przeprowadzał czynności inwentaryzacyjne w przedsiębiorstwie, bowiem zarejestrowana jest na wykresówce jego aktywność w postaci prowadzenia pojazdu, odpoczynku oraz innej pracy. Jednocześnie organ odwoławczy wskazuje, iż okazany dokument "lista kart" nie stanowi dowodu na wykazanie okoliczności niewykonywania czynności transportowych przez kontrolowanego kierowcę, zarejestrowanych na homologowanym dokumencie jakim jest wykresówka. Ponadto z ewidencji czasu pracy kontrolowanego kierowcy wynika, iż w dniu 28 grudnia 2021 r. kierowca rozpoczął pracę o godz. 07:00. Jednocześnie organ odwoławczy wskazuje, iż okres odpoczynku przerywa nie tylko prowadzenie pojazdu lecz także "inna praca" oraz "gotowość" (dyspozycja), zatem w ocenie organu przerwanie przez kierowcę odpoczynku w dniu 28 grudnia 2021 r. jest bezsporne. Organ II instancji odnosząc się do zarzutu pełnomocnika polegającym na tym, iż naruszenie przepisu lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego w okresie od 8 listopada do 14 listopada 2021 r., nie było zawarte w protokole z kontroli jest niezasadny, ponieważ zostało określone w protokole kontroli pod liczbą porządkową "6".

Z kolei zarzuty przedsiębiorstwa jakoby naruszenia przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., dotyczyły okresu wyjętego z przedmiotowego zakresu czasu kontroli organ odwoławczy uznał również za bezzasadne wskazując, iż wszystkie stwierdzone naruszenia były zawarte w okresie podlegającym

przedmiotowej kontroli, tj. od dnia 19 września 2021 r. do dnia 18 września 2022 r.

Odnośnie wniosku strony o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania m.in. w związku z trudną sytuacją w transporcie spowodowaną pandemią COVID-19, organ odwoławczy wskazuje, iż strona nie przedstawiła dowodów pozwalających na uwolnienie jej od odpowiedzialności za popełnienie stwierdzonych naruszeń.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż obowiązywanie stanu pandemii nie może co do zasady stanowić okoliczności wyłączających każdorazowo odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia przepisów czasu pracy. W niniejszej sprawie przedsiębiorca nie zapewnił właściwej organizacji i dyscypliny pracy, czego dowodem są liczne naruszenia przepisów dotyczących nieterminowego zgłaszania zmian do organów wydających licencję oraz nieterminowego wykonywania badań technicznych pojazdu wykonującego przewozy drogowe. Dodatkowo przedsiębiorca nie zapewnił właściwego nadzoru nad pracą kierowców wykonujących zadania transportowe. Organ I instancji stwierdził liczne naruszenia przepisów dotyczących niepoprawnego stosowania wykresówek; nieumieszczenia wymaganych wpisów na wykresówkach oraz niepoprawnego operowania przełącznikiem tachografu. Charakter stwierdzonych naruszeń dowodzi braku nadzoru przedsiębiorcy nad pracą kierowców w postaci kontroli prawidłowości i rzetelności w opisywaniu wykresówek przez kierowców.

Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności umożliwiające zwolnienie z odpowiedzialności za powstałe naruszenia, a przedstawionych przez skarżącego okoliczności nie można zaliczyć do okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92b i art. 92c u.t.d.

Przedsiębiorca nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływa na wynik sprawy tj: - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., co nastąpiło na skutek zaniechania przez organ II instancji podjęcia czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia sprawy, - naruszenie art. 80 K.p.a., co nastąpiło na skutek dokonania dowolnej i tym samym nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującej bezzasadnym przypisaniem skarżącemu naruszeń wskazanych w uzasadnieniu decyzji, - naruszenie art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 8 K.p.a., co nastąpiło na skutek wadliwego i ograniczonego uzasadnienia skarżonej decyzji, a w szczególności nie odniesienia się w nim do twierdzeń i stanowisk wyrażanych i zajmowanych w postępowaniu przez skarżącego, - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., co nastąpiło w wyniku utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy nakazywał wydanie decyzji reformacyjnej w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., ewentualnie kasatoryjnej w oparciu o treść art. 138 § 2 K.p.a.,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: - naruszenie art. 92a ust. 1 u.t.d. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, co w realiach sprawy polegało na nałożeniu na przedsiębiorstwo kary pieniężnej pomimo braku zaktualizowania się ustawowych przesłanek warunkujących wydanie takiegoż rozstrzygnięcia, - naruszenie art. 92b ust. 1 u.t.d. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, co w realiach sprawy polegało na nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej pomimo zaktualizowania się w realiach sprawy wskazanych w w/w przepisie prawa ustawowych przesłanek nakazujących odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, - naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. na skutek jego niewłaściwego zastosowania , co w realiach sprawy polegało na nałożeniu na spółkę kary pieniężnej pomimo zaktualizowania się w realiach sprawy wskazanych w w/w przepisie prawa

ustawowych przesłanek nakazujących odstąpienie od wszczęcia postępowania lub nakazujących jego umorzenie.

W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik spółki wskazał, który materiał dowodowy, znany organowi, został przez GITD bezpodstawnie potraktowany jako niewiarygodny i pominięty. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego obszernie i dokładnie opisał przedstawione zarzuty przedmiotowego postępowania.

Wskazał rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w protokole kontroli a decyzją organu I instancji, powielone w decyzji organu odwoławczego. W przypadku kierowcy J. G. sporny okres za, który nałożona została kara pieniężna w związku ze skróceniem tygodniowego okresu odpoczynku wg protokołu odnosi się do tygodnia zawartego w dniach od 8 listopada 2021 r. do 14 listopada 2021 r., natomiast zgodnie z tekstem decyzji jest to okres między 12 a 18 listopada 2021 r.

Skarżący podniósł również znaczną różnice w kalkulacji skrócenia tygodniowego okresu odpoczynku. Zarzut ten znalazł również miejsce w odwołaniu przedsiębiorstwa.

Kolejno skarżący podniósł kwestię nieprawidłowego zdaniem organu prowadzenia wykresówek podając, że również ta kwestia ujęta była w odwołaniu od decyzji organu I instancji. GITD również w tej sprawie nie odniósł się w żaden sposób merytorycznie popierając rozstrzygnięcie organu I instancji, nie podając żadnych argumentów na poparcie swoich rozważań.

Zdaniem skarżącego podobna sytuacja miała miejsce odnośnie zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierową lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. Organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu zawartego w odwołaniu. Ponadto przedsiębiorstwo podniosło fakt długotrwałego zachorowania na COVID pracownika odpowiedzialnego za zgłoszenia.

Odnośnie skrócenia odpoczynku dziennego przez kierowcę J. I. w dniu 28 grudnia 2021 r. skarżący podał, że w tygodniu od 20 grudnia do 30 grudnia 2021 r. ww. kierowca brał udział w pracach komisji inwentaryzacyjnej, skierowany zarządzeniem Prezesa przedsiębiorstwa, więc nie mógł w tym samym czasie wykonywać przewozów. Na dowód czego w aktach administracyjnych zalegają ww. zarządzenie, oświadczenie kierowcy, karta pracy oraz stan licznika z godziny 1:50 dnia 28 grudnia 2021 r.

W kwestii poruszania się pojazdem bez okresowych badan technicznych skarżący wyjaśnił, że kierowca użytkujący pojazd parkował go w miejscu zamieszkania z tego względu w wyniku zdarzenia losowego jakim jest choroba pojazd nie był użytkowany w dniach pomiędzy 23 a 29 grudnia. W międzyczasie upłynął termin badania technicznego. Przejazd wykonany w dniu 29 grudnia 2021 r. miał na celu jedynie dostarczenie pojazdu do bazy autobusowej, gdzie został on niezwłocznie poddany procesowi badania technicznego.

Kończąc skarżący odniósł się również do kwestii kary pieniężnej dotyczącej naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który, wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 8 u.t.d. W kontekście wskazanego naruszenia skarżący podniósł, że dotyczy ono braku zgłoszenia zbycia pojazdu, które nastąpiło jeszcze w 2017 r., a więc kilka lat przed rozpoczęciem okresu objętego kontrolą. W tak przedstawionych i polegających na prawdzie okolicznościach faktycznych brak było jego zdaniem podstaw do zastosowania art. 92a ust. 1 u.t.d. i nałożenia na skarżącego kały pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższe kryteria zostały określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm. - dalej: P.p.s.a.).

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej przedstawionych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania i jako taka powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

W przedmiotowym postępowaniu część zarzutów skarżącego uznać należy za zasadne. Pełnomocnik skarżącego uzasadniając skargę obszernie i dokładnie opisał błędy proceduralne przedmiotowego postępowania. Wskazał rozbieżności pomiędzy protokołem kontroli a decyzjami jak również, które zarzuty w ogóle nie doczekały się merytorycznego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. W pierwszej kolejności Sąd rozpatrzy zarzuty, które uznał za słuszne.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy odnotował błędny okres kontroli skróconego tygodniowego okresu odpoczynku kierowcy J. G.

wskazując okres między 12 a 18 listopada 2021 r., natomiast w protokole widnieje okres od 8 listopada 2021 r. do 14 listopada 2021 r. Błędnie również dokonał kalkulacji skrócenia tygodniowego okresu odpoczynku uznając, że został skrócony o 17 godzin i 50 minut. Zarzut ten znalazł miejsce w odwołaniu przedsiębiorstwa aczkolwiek nie doczekał się merytorycznego rozpatrzenia przez organ II instancji, o czym świadczy wprost zdawkowe stwierdzenie "Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony zawartego w odwołaniu od przedmiotowej decyzji, organ odwoławczy wskazuje, iż naruszenie przepisu lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego w okresie od dnia 8 listopada 2021 r. do dnia 14 listopada 2021 r. zostało określone w protokole kontroli pod liczbą porządkową " 6". Zatem zarzut strony polegający na tym, że ww. naruszenie nie było zawarte w protokole kontroli jest niezasadny". W podobny sposób organ odniósł się do naruszenia polegającego na niepoprawnym stosowaniu wykresówek lub karty kierowcy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1. - 6.3.14, tk. lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ II instancji poprzestał na lakonicznym uzasadnieniu, że w pełni podziela zdanie organu I instancji pomimo braku argumentacji tegoż organu w decyzji I instancyjnej. Takie stwierdzenie oraz brak własnych argumentów wprost świadczy o braku merytorycznego rozpoznania zarzutu odwołania i poleganiu tylko i wyłącznie na tekście decyzji organu I instancji. Nie sposób nie zgodzić się z zarzutem dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegającym na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który, wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie — za każdą zmianę; lp. 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d. Na gruncie rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia ze zbyciem pojazdu w 2017 roku a więc kilka lat przed rozpoczęciem okresu objętego kontrolą. W tak przedstawionych okolicznościach faktycznych brak było podstaw do zastosowania art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i nałożenia na skarżącego kary pieniężnej.

Częściowo Sąd zgadza się ze stanowiskiem skarżącego odnośnie zarzutu naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie — za każdą zmianę; lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z faktem zbycia 9 pojazdów ujętych uprzednio w licencji transportowej przedsiębiorstwa. Kontrola organu I instancji obejmowała okres od 19 września 2021 r. do 18 września 2022 r. Cztery z pięciu pojazdów wymienionych w decyzji zostało zbyte w dniu 23 sierpnia 2021 r, zaś piąty w dniu 5 października 2022 r., czyli w okresach nie objętych kontrolą.

Jednocześnie odnośnie pozostałych zarzutów Sąd uważa je za bezzasadne.

Odnośnie zarzutu naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego — za każdy pojazd; lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd. Sąd w pełni podziela zdanie organu odwoławczego. Zgodnie z treścią art. 81 pkt 9 Prawa o ruchu drogowym, okresowe badanie techniczne autobusu przeprowadza się przed upływem roku od dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy. Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego m.in. wykresówki kierowcy C. D. ustalił, że wykonywał on przewóz drogowy osób pojazdem o nr rej. [...] nieposiadającym ważnego badania technicznego pojazdu potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.

Kontrolowany pojazd posiadał okresowe badanie techniczne wykonane w dniu 23 czerwca 2021 r., ważne do dnia 23 grudnia 2021 r. Następne badanie okresowe zostało przeprowadzone w dniu 29 grudnia 2021 r. z wynikiem negatywnym. Kolejne badanie okresowe zostało przeprowadzone w dniu 10 stycznia 2022 r., z wynikiem pozytywnym, z ważnością do dnia 29 czerwca 2022 r.

Sąd w pełni popiera stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2023 r. o sygn. akt III SA/GI516/22. Działalność przedsiębiorcy jest oparta na ryzyku. W tym miejscu należy wskazać na: Określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. Niezbędnym elementem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości jest zatem wykazanie przez przedsiębiorcę, że nie przyczynił się on swoim zachowaniem do ich powstania. Musi on wykazać takie okoliczności i zdarzenia, które nie są przewidywalne, a więc typowe i zwyczajne w działalności polegającej na wykonywaniu przewozu w transporcie drogowym. Skarżący zdawał sobie sprawę z upływającego na dniach badania technicznego pojazdu, który parkowany był w miejscu zamieszkania kierowcy, biorąc pod uwagę czas zdarzenia, czyli epidemię COVID, mógł przewidzieć sytuację w której kierowca zachoruje a ważność badania technicznego wygaśnie. Ponadto skarżący jest relatywnie dużym przedsiębiorstwem, posiadającym odpowiednie zaplecze techniczne jak również doświadczenie w branży transportowej dlatego nielogicznym wydaje się fakt ryzykowania jazdy pojazdem nie posiadającym ważnych okresowych badań technicznych kiedy istniały inne środki dostarczenia takiego pojazdu, zgodnie z prawem, do odpowiedniej stacji kontroli pojazdów.

Ostatnim zarzutem do rozstrzygnięcia pozostaje zarzut naruszenia skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego — zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej; 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie zostało stwierdzone na podstawie wykresówki J. I. z dnia 27/28 grudnia 2021 r.,

na której zapisana jest aktywność kierowcy polegająca na prowadzeniu pojazdu o nr rej. [...]. Organ wskazuje, iż nie daje wiary wyjaśnieniom strony, iż ww. kierowca w tym czasie przeprowadzał czynności inwentaryzacyjne w przedsiębiorstwie, bowiem zarejestrowana jest na wykresówce jego aktywność w postaci prowadzenia pojazdu, odpoczynku oraz innej pracy. Ponadto z ewidencji czasu pracy kontrolowanego kierowcy wynika wprost, iż w dniu 28 grudnia 2021 r. kierowca rozpoczął pracę o godz. 07:00. Jednocześnie należy wskazać, iż okres odpoczynku przerywa nie tylko prowadzenie pojazdu lecz także "inna praca" oraz "gotowość" (dyspozycja), zatem w ocenie Sądu przerwanie przez kierowcę odpoczynku w dniu 28 grudnia 2021 r. jest bezsporne.

W myśl ogólnych zasad postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i czynią kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli - art. 7 K.p.a. Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - art. 77 § 1 K.p.a. - i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona - art. 80 K.p.a. Wskazać należy, że rozpatrzenie całego materiału dowodowego jest związane z zasadą swobodnej oceny dowodów, która musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Ocena ta zatem musi opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Powinna oparta być na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Po trzecie zaś organ musi dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają, na podstawie art. 76 § 1 K.p.a., szczególną moc dowodową. Czwartym elementem jest natomiast takie przedstawienie rozumowania, w wyniku którego organ ustalił okoliczności faktyczne, które zgodne jest z zasadami logiki. Zgodnie z artykułem 107 § 1 K.p.a. decyzja organu musi zawierać obligatoryjne składniki wymienione w tym

przepisie, jednym z nich jest uzasadnienie faktyczne i prawne, które na podstawie § 3 powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Skład rozpoznający sprawę zwraca uwagę, że wadliwe uzasadnienie decyzji nie pozwala na stwierdzenie, czy przy jej wydaniu organ nie dopuścił się dowolności oraz zaniechania przy dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Z tego też względu wady uzasadnienia decyzji, uznaje za naruszenie przepisów prawa procesowego, które ma istotny wpływ na wynik sprawy.

WSA w Rzeszowie zauważa również, że obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi wyraz realizacji w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania(art. 11 K.p.a.). W wyroku z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt l SA/Lu 21/98, LEX nr 34147 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a., przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na podstawie omawianego art. 107 § 3 K.p.a. Na podstawie wskazanej zasady organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Właśnie uzasadnienie decyzji winno być więc elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności

rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich, zarzutów, argumentów, twierdzeń i dowodów strony, mających wykazać brak naruszeń wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Tym samym uzasadnienie decyzji nie realizuje wskazanych wyżej kryteriów. Nie można uznać uzasadnieniem argumentacji polegającej na potwierdzeniu słuszności decyzji organu I instancji poprzez stwierdzenie, że organ odwoławczy podziela jego pogląd na daną sprawę. GITD utrzymując w mocy decyzję WITD zaaprobowało wszystkie wady postępowania organu l instancji, gdyż do tych wad w żaden sposób się nie odniosło pomimo podniesionych w odwołaniu zarzutów. Z tych wszystkich wskazanych powyżej względów stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem zasad postępowania przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Zarówno organ l i II instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80, art. 107 § 1 i §3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba podkreślić, że uzasadnienie decyzji GITD - bardzo ogólnikowe a wręcz blankietowe - nie spełnia wymogów art. 107 § 3 w związku z art. 11 K.p.a., co, jak wcześniej wykazano, stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w pkt l sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku - na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy.