Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 629/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1, art. 89, art. 94 ust 1
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz Grażyna Radzicka (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 931/06 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza na rzecz D. M. od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. kwotę 197 (sto dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. II SA/Sz 931/06 oddalił skargę D. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej w związku z uzyskaniem lokalu mieszkalnego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu 3 marca 2006r. D. M. złożył wniosek do Komendanta Miejskiego Policji w sprawie przyznania pomocy finansowej związanej z uzyskaniem mieszkania w S. przy ul. [...]. We wniosku wymienił syna M. jako członka rodziny zamieszkującego wraz z nim w przedmiotowym lokalu.

Komendant Miejski Policji w S. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000r.,Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./ oraz art. 88 ust. 1 i art. 89 oraz art. 94 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. / Dz. U. z 2002r., Nr 7, poz. 58 z późn. zm./ w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów / Dz. U. Nr 131, poz. 1468/ i § 14 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów /Dz. U. Nr 105, poz. 884/, odmówił D. M. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, położonego w S. przy ul.. [...].

Z uzasadnienia decyzji wynikało, że D. M. jest funkcjonariuszem Komisariatu Policji S. Pogodno, pełni służbę w Policji od dnia [...].05.1999 r. Od daty mianowania na funkcjonariusza w służbie stałej tj. od [...].05.2002 r. do dnia uzyskania lokalu posiadał prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W dniu 3 marca 2006 r. D. M. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w S. o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, załączając do wniosku umowę sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego Rep. A - nr [...] z dnia [...] lipca 2004r., która potwierdza nabycie przez niego, w udziale po połowie z B. K., spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, położonego w S. przy ul. [...]. Komendant dokonał wykładni przepisów ustawy o Policji wskazując, że ustawowe prawo policjanta do lokalu mieszkalnego określone zostało w art. 88 ww. ustawy. Zgodnie z nim, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego ( określonego w art. 90 ) w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane ustawą resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, a w szczególności przydział lokalu mieszkalnego oraz prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy). Treść przepisu art. 94 ust. 1 ustawy, według której przedmiotowa pomoc finansowa przysługuje policjantowi w sytuacji określonej tą normą na uzyskanie spółdzielczego lokalu mieszkalnego, lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu jednorodzinnego wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o pomoc która umożliwi policjantowi uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Zdaniem Komendanta nie może policjant uzyskać tej pomocy finansowej, gdy nie jest on właścicielem lokalu, a jedynie współwłaścicielem, bowiem istota współwłasności polega na tym, że własność rzeczy przysługuje wszystkim współwłaścicielom niepodzielnie (art. 195 Kc ), co znaczy, że żaden z nich nie ma fizycznie wydzielonej części rzeczy na swoją własność. Zdaniem organu przy tego rodzaju współwłasności pomoc finansowa określona w art. 94 ust 1 ustawy nie może być przyznana (funkcjonariuszowi będącemu jednym ze współwłaścicieli, gdyż pomoc ta może być udzielona tylko na rzecz (lokal ) której funkcjonariusz jest właścicielem, a przy współwłasności przyznanie pomocy o jakiej mówi w/w przepis stanowiłby w istocie finansowanie ze środków resortowych również osób trzecich nie związanych z Policją. W niniejszej sprawie niespornym jest, że D. M. został współwłaścicielem lokalu spółdzielczego w S. przy ul. [...], który nabył w udziale po połowie z B. K. - osobą nie będącą członkiem rodziny policjanta - w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji.

Na skutek odwołania D. M. Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i podzielił jej argumentację. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył D. M., w której zarzucił, że nie miał zdolności kredytowej na zakup całego lokalu. Posiadając ½ lokalu może swobodnie rozporządzać swoją częścią. Podkreślił, że odebrano mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego i przyznano mu równoważnik pieniężny na remont mieszkania.

Zadaniem Skarżącego, przyznanie świadczenia na remont kłóci się z decyzją o odmowie przyznania przedmiotowej pomocy, gdyż świadczenie na remont dotyczy tego samego lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę uznał, że nie jest ona uzasadniona. Zdaniem Sądu I instancji ustawa z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 7, poz. 58) w art. 88 ust. 1 stanowi - co do zasady - że "policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane ustawą resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, a w szczególności przydział lokalu mieszkalnego, prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (art. 91 ust. 1 ustawy) oraz prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy).

Treść przepisu art. 94 ust. 1 ustawy, według której przedmiotowa pomoc finansowa przysługuje policjantowi w sytuacji określonej tą normą na uzyskanie spółdzielczego lokalu mieszkalnego, lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu jednorodzinnego, wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o pomoc, która ma umożliwić policjantowi uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego.

Nie może zatem policjant uzyskać tej pomocy finansowej w sytuacji - jak w niniejszej sprawie - gdy nie jest on właścicielem lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu jednorodzinnego, a jedynie współwłaścicielem w częściach ułamkowych. Istota współwłasności w częściach ułamkowych – zdaniem Sądu I instancji polega na tym, że własność rzeczy przysługuje wszystkim współwłaścicielom niepodzielnie (art. 195 kc), co przede wszystkim znaczy, że żaden w nich nie ma fizycznie wydzielonej części rzeczy na swoją wyłączną własność.

Wspólne prawo własności nie podlega podziałowi, który by rozdzielał je, według jakichkolwiek kryteriów, na odrębne, rozłączne uprawnienia współwłaścicieli. W szczególności żadnemu ze współwłaścicieli nie przysługuje odrębne, a zarazem wyłączne prawo podmiotowe do wydzielonej fizycznie części rzeczy. Na zewnątrz współwłasność przedstawia się jako jedno wspólne prawo własności, stanowiące zespolenie udziałów we współwłasności.

Wynika z tego, że przy tego rodzaju współwłasności pomoc finansowa określona w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie może być przyznana funkcjonariuszowi będącemu jednym ze współwłaścicieli, gdyż pomoc ta może być udzielona tylko na rzecz (lokal, dom), której funkcjonariusz jest właścicielem, a przy współwłasności przyznanie pomocy, o jakiej mówi cytowany przepis stanowiłoby w istocie finansowanie ze środków resortowych oprócz policjanta również pozostałych współwłaścicieli, a jak wykazano pomoc finansowa, o jakiej stanowi art. 94 ust. 1 jest zastępczą formą realizacji prawa policjanta do przysługującego mu lokalu mieszkalnego, a jej celem jest pomóc policjantowi w realizacji tego prawa poprzez uzyskanie przez niego we własnym zakresie, ale przy wsparciu pracodawcy odpowiedniego lokalu lub domu jednorodzinnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. M. zaskarżając go w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarga kasacyjna zarzuca obrazę art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 94 ust 1 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie czynnej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny. Prawo to realizowane jest bądź to poprzez przydzielenie lokalu służbowego (art. 88 ust. 1), bądź przez przyznanie równoważnika pieniężnego, jeżeli policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1) bądź też przez przyznanie policjantowi pomocy finansowej na uzyskanie ;lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1). W przedmiotowej sprawie chodzi o trzecie z wyżej wymienionych uprawnień. Materię o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) i precyzuje szczegółowe zasady przyznawania pomocy finansowej. Dokonując interpretacji art. 94 ust. 1 ustawy oraz przepisów przywołanego wyżej rozporządzenia zdaniem skarżącego ustawodawca stawia przed policjantem ubiegającym się o rzeczoną pomoc różnorakie szczegółowe wymogi, w żadnym jednak razie nie uzależnia przyznania policjantowi tej pomocy od nabycia na odrębną własność przedmiotowego lokalu (tak też wyrok NSA z 3 grudnia 1998 r., sygn. Akt I S.A. 535/98). W ocenie skarżącego nauka prawa stanowi iż współwłasność nie stanowi prostej sumy udziałów, będących odrębnymi prawami rzeczowymi ale jest zespolonym jednym prawem własności przysługującym niepodzielnie co najmniej dwóm podmiotom.

Przy takiej, prawidłowej interpretacji pojęcia współwłasności pojawia się konkluzja, iż także w rozumieniu przepisów ustawy o Policji winna być ona traktowana na równi ze "zwykłą" własnością. Treść zatem art. 94 ust. 1 ustawy o Policji dotyczy nie tylko nabycia własności, ale również udziału we współwłasności budynku mieszkalnego.

Odnosząc się do stwierdzenia Sądu, iż "przy współwłasności przyznanie pomocy o której mówi cytowany przepis stanowiłoby w istocie finansowanie ze środków resortowych oprócz policjanta również pozostałych współwłaścicieli" skarżący zarzucił, iż głównym celem omawianego przepisu, nie jest zapobieganie finansowania innych osób, które z policjantem są współwłaścicielami lokalu, ale udzielenie policjantowi pomocy w zakupie lokalu. Zatem jeżeli policjant przeznacza pieniądze na zakup mieszkania, postulat ten jest w pełni realizowany. Skarżący zarzucił, że w okolicznościach jego sprawy nie sposób pominąć faktu, że jedynym współwłaścicielem jest konkubina D. M., z którą pozostaje we wspólnym pożyciu od około czterech lat i z którą ma dwu i pół letniego syna. Zatem mimo, że nie pozostają oni w związku małżeńskim i B. K. nie należy do grona osób wymienionych w art. 89 ustawy o Policji, który określa członków rodziny policjanta, to jednak względy racjonalności i celowości które powinny towarzyszyć wykładni każdego przepisu, nakazują traktować konkubinę D. M. jako członka jego rodziny.

Zdaniem skarżącego stanowisko Sądu narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej gdyż ta oznacza - w jednym ze swych aspektów - nakaz jednakowego traktowania podmiotów i sytuacji podobnych (czy też identycznych), poprzez przyzwolenie na taką interpretację przepisu, która prawo do przyznawania pomocy ogranicza wyłącznie policjantom, którzy nabyli prawo do lokalu we wspólności majątkowej małżeńskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, a zarzut błędnej interpretacji powołanych w nich przepisów prawa materialnego art. 94 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 z późn. zm.) Sąd uznał za trafny.

W świetle przepisu art. 88 ust. 1 ustawy o Policji: "Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane powołaną ustawą formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, którymi są:

- przydział policjantowi lokalu służbowego (art. 88 ust. 1 ustawy),

- przyznanie policjantowi równoważnika pieniężnego, jeżeli policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy),

- przyznanie policjantowi pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy).

Zasady przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość policjantowi który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, zasady zwrotu tej pomocy oraz jej wysokość określa, wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 94 ust. 2 ustawy o Policji, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131,poz. 1468).

Z powołanych wyżej przepisów prawa wynika, że każdemu policjantowi w służbie stałej, który nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, bądź równoważnik pieniężny albo pomoc finansowa na uzyskanie lokalu.

Gramatyczna wykładnia art. 88 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 94 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że przysługujące policjantowi prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane w pierwszej kolejności przez przydzielenie lokalu, a dopiero, gdy przydziału nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje pomoc finansowa. Pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jest zatem konsekwencją niezrealizowania uprawnień policjanta, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ustawy. Treść przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, według której przedmiotowa pomoc finansowa przysługuje policjantowi w sytuacji określonej tą normą prawną na uzyskanie spółdzielczego lokalu mieszkalnego, lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu jednorodzinnego, wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o pomoc, która ma umożliwić policjantowi uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Z literalnego brzmienia przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że uprawniony do pomocy jest wyłącznie policjant w służbie stałej. To on jest podmiotem uprawnień wynikających z wyżej powołanych przepisów prawa, natomiast wskazani w art. 89 ustawy o Policji członkowie rodziny policjanta uwzględniani są tylko przy przydziale lokalu, jak również wysokości równoważnika lub pomocy finansowej.

Zarówno przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, jak i przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów nie ograniczają przyznania pomocy finansowej do nabycia lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość na wyłączną własność uprawnionego, to jest policjanta w służbie stałej. Istotny jest cel powołanych uregulowań prawnych dotyczących pomocy finansowej, polegający na przeznaczeniu przez uprawnionego policjanta uzyskanych środków na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, a w razie posiadania rodziny, także potrzeb członków rodziny wymienionych w art. 89 ust. 1 ustawy o Policji.

Skarżący wnosząc o przyznanie pomocy finansowej wskazał na jednego członka rodziny- małoletniego syna. Tak skonstruowany wniosek należało uznać za prawidłowy. Nie można bowiem przyznać racji wywodom skargi kasacyjnej w tej części, w której skarżący twierdzi, że konkubinę skarżącego z uwagi na charakter związku należało traktować jako członka rodziny. Powyższy wywód pozostaje w sprzeczności z brzmieniem przepisów art. 89 ustawy o Policji, w których wyjaśnia się pojęcie członka rodziny. Co prawda przepis wyjaśnia kogo uważa się za członka rodziny w przypadku przydziału lokalu mieszkalnego, brak jest jednak podstaw, by inne osoby były uznane za członków rodziny w przypadku udzielenia pomocy finansowej. W przypadku skarżącego, przy niespornych okolicznościach faktycznych sprawy, pomoc finansowa należy mu się jako policjantowi w służbie stałej, wobec nie zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, a wysokość tej pomocy winna być wyliczona w oparciu o przepis § 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów. W myśl powołanych przepisów wysokość pomocy finansowej wynosi 3.377 za normę zaludnienia przysługującą policjantowi i każdemu członkowi jego rodziny według uprawnień przysługujących na dzień złożenia wniosku, czyli w konkretnej sprawie wysokość pomocy będzie odnosiła się do skarżącego i jego syna.

Natomiast nabycie przez skarżącego lokalu mieszkalnego na współwłasność z konkubiną, nie będącą członkiem rodziny (art. 89 ustawy o Policji) nie pozbawia skarżącego, będącego policjantem w służbie stałej, który nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. W świetle powyższego podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanego w niej przepisu prawa materialnego uznać należy za usprawiedliwiony. Z wyżej podanych względów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku NSA z 12 grudnia 2006 r. I OSK 148/2006 oraz innych wyrokach przytoczonych w uzasadnieniu Sądu i instancji odmiennie interpretujących przepis art. 94 ust. 1 ustawy o policji.

Rozstrzygając sprawę w granicach skargi kasacyjnej Sąd nie podziela zarzutów skargi, które wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Na tle art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (Dz.U. 78/97/483, sprost. 28/01/319, zm. 200/06/1471) utrwalonym jest pogląd, że nie narusza zasady równości traktowanie sytuacji (podmiotów) odmiennych w sposób odmienny. Równość wobec prawa, to także zasadność wybrania tego, a nie innego kryterium zróżnicowania podmiotów (adresatów) prawa (przykładowo- orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 9.3.1988- U 7/87- OTK 1988 s. 14; wyrok TK z 6.5.1998- K 37/97- OTK 3/98/33; uchwała NSA z 22.5.2000- OPK 1/00- ONSA 4/00/133, akceptowane przez L. Garlickiego w: "Konstytucja RP. Komentarz" W. Sejm. 2003 t. III s. 6-11 uw.6-11). Zgodnie z art. 18 Konstytucji małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Wymienienie przez ustawodawcę konstytucyjnego- jako pierwszego- małżeństwa, wskazuje jednoznacznie na szczególne znaczenie, jakie ustrojodawca nadał małżeństwu w sferze ochrony i opieki ze strony Rzeczypospolitej Polskiej.

Rodzina w tym znaczeniu to grupa społeczna połączona więzami prawnorodzinnymi, opartymi na regulacji zawartej w kro. Nie pozbawia to ochrony grup społecznych, powiązanych więzami quasi-rodzinnymi, dotyczącymi rodziny w znaczeniu socjologicznym (konkubinat: uchwała SN zz 2.5.1963-III CO14/63 z aprobująca glosą Z. Radwańskiego- PiP 3/64/518). Taka różnica w ochronie, uzasadniona znaczeniem społecznym małżeństwa i rodziny (w zakresie stosunków prawnorodzinnych), nie stanowi o dyskryminacji D. M. jako funkcjonariusza ubiegającego się o pomoc finansową.

Z powyższych względów, uznając że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, a w sprawie nie ma naruszeń postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "a", art. 193, art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów administracji rozstrzygających sprawę.