Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1966/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 2, art. 4 ust 1
journal: Dz.U. 2005 nr 175 poz 1459
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2023 r., nr KOC/2651/Zs/23, wydanym po rozpoznaniu zażalenia M. D. (dalej też jako Wnioskodawca lub Skarżący), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej też jako SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy (dalej też jako Prezydent) z dnia 27 marca 2023 r. nr UD-IV-WNI-G.6826.905.2022.MWI o odmowie wydania zaświadczenia.

Jak wynika z akt sprawy, Skarżący w dniu 28 lutego 2022 r. skierował do Prezydenta wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności odnośnie do nieruchomości gruntowej, położonej w W., przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], w trybie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 904 – dalej też jako ustawa przekształceniowa).

Prezydent postanowieniem z dnia 27 marca 2023 r. nr UD-1V-WN1-G.6826.905.2022.MW1 odmówił Wnioskodawcy wydania zaświadczenia żądanej treści.

Korzystając z przysługującego mu uprawnienia Wnioskodawca w ustawowym terminie złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta. W jego ocenie stwierdzenie, że budynek przy ul. [...] nie był budynkiem mieszkalnym na dzień 1 stycznia 2019 r., nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy oraz załączonej do zażalenia dokumentacji. Na podstawie dokumentów dotyczących tej nieruchomości należało bowiem stwierdzić, że budynek, od chwili zakończenia jego budowy, był zawsze budynkiem, który w swojej przeważającej części, a obecnie w całości, przeznaczony jest na cele mieszkalne. Na potwierdzenie powyższego Wnioskodawca przedłożył: decyzję z dnia 13 maja 1949 r., zaświadczenie Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa – Mokotów z dnia 18 lutego 1961 r., zaświadczenie Urzędu Dzielnicowego Warszawa – Mokotów z dnia 28 lutego 1989 r. oraz zaświadczenie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 6 sierpnia 2015 r.

Kolegium postanowieniem wspomnianym na wstępie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium przypomniało przepisy regulujące tryb postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, tj. art. 217 § 1 i 2 k.p.a., a także art. 218 § 1 k.p.a.

Kolegium zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przy czym jak wynika z art. 1 ust. 2 tej ustawy przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

Wreszcie Kolegium powołało art. 4 ust. 1 ustawy, w myśl którego podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie.

Dalej, sięgając do uzasadnienia poselskiego projektu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów w prawo własności gruntów (druk sejmowy nr 2673), Kolegium wskazało, że głównym jej celem było oddanie użytkownikom wieczystym prawa do nieruchomości, na których posadowione są budynki mieszkalne i które są użytkowane w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Przy czym za punkt wyjścia w sprawie o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu przyjąć należało datę 1 stycznia 2019 r., a w konsekwencji wszelkie ustalenia czynione być powinny na ten dzień.

W ocenie Kolegium wg danych z ewidencji gruntów i budynków, jak również wpisów w księdze wieczystej nr [...], budynek położony w W. przy ul. [...] na dzień 1 stycznia 2019 r. określony był jako "budynek handlowo-usługowy". W świetle zatem danych, będących w dyspozycji organu pierwszej instancji, budynek ten na dzień 1 stycznia 2019 r. nie był budynkiem mieszkalnym. Zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła dopiero w styczniu 2021 r.

W tych warunkach Kolegium uznało, że Prezydent nie miał podstaw, aby wydać żądane przez Skarżącego zaświadczenie, tym bardziej, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali – ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W skardze na postanowienie Kolegium skierowanej do tut. Sądu, Skarżący zarzucił mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a przez to pominięcie będących w posiadaniu Prezydenta m.st. Warszawy dokumentów urzędowych w postaci:

- decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (dalej jako "PINB dla m.st. Warszawy") nr 110T/199/2006 z dnia 28 sierpnia 2006 r.,

- protokołu PINB dla m. st. Warszawy nr EN/3/2012 z dnia 13 stycznia 2012 r.,

- decyzji Zarządu Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy nr 252/WZ/MOK]2012 z dnia 29 października 2012 r. o warunkach zabudowy,

- zaświadczenia Prezydenta m.st. Warszawy nr 224/Z/A/2015 z dnia 6 sierpnia 2015 r.,

- protokołu oględzin w toku kontroli Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 12 stycznia 2017 r.,

- decyzji PINB dla m. st. Warszawy nr 110T/378/2020 z 18 grudnia 2020 r.

które to wiarygodne i niekwestionowane dokumenty stanowią materiał dowodowy potwierdzający wprost, iż według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r. Nieruchomość pozostawała zabudowana na cele mieszkaniowe;

2) art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń w sprawie wyłącznie na treści wpisu do ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji gdy będący w dyspozycji Prezydenta m.st. Warszawy i zgłaszany przez Skarżącego materiał dowodowy z dokumentów urzędowych obalił domniemanie prawdziwości ww. ewidencji w zakresie daty (czasu), od której Nieruchomość zabudowana pozostaje na cele mieszkaniowe, tj. wykazał iż na dzień 1 stycznia 2019 r. Działka pozostawała już zabudowana na cele mieszkaniowe;

3) art. 138 § pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z art. 219 k.p.a. poprzez utrzymanie przez SKO w Warszawie w mocy wadliwego postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy odmawiającego wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości w prawo własności wobec stwierdzenia, iż na dzień 1 stycznia 2019 r. Działka nie pozostawała zabudowana na cele mieszkaniowe, w sytuacji gdy Prezydent m.st. Warszawy dysponował dokumentami urzędowymi, których weryfikacja w ramach postępowania wyjaśniającego musiała skutkować uznaniem, iż Działka na wskazaną datę objęta była zabudową o celu mieszkaniowym, a co za tym idzie brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia odmiennego,

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy przekształceniowej poprzez jego niezastosowanie i niewydanie żądanego zaświadczenia, choć w świetle dostępnych Prezydentowi m.st. Warszawy danych i informacji wynikających z dokumentów urzędowych brak było podstaw do zakwestionowania spełnienia przez Nieruchomość pozytywnych przesłanek przekształcenia, w szczególności przesłanki zabudowania na cele mieszkaniowe według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r., a co za tym idzie brak było podstaw do uznania, iż prawo użytkowania wieczystego Działki nie przekształciło się z dniem 1 stycznia 2019 r. w prawo własności, co powinno było zostać objęte żądanym zaświadczeniem.

W konsekwencji Skarżący zwrócił się o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia Prezydenta. Nadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. zwrócił się o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych w skardze celem wykazania, że według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r., nieruchomość pozostawała zabudowana na cele mieszkaniowe, jednak dokumenty te nie zostały dołączone do skargi, a znajdują się w materiale dowodowym zgormadzonym przez Prezydenta. Oczekiwał również rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenia na jego rzecz od SKO zwrotu kosztów postępowania.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Kolegium z 6 kwietnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności.

Przypomnieć należy więc, że problematyka wydawania zaświadczeń uregulowana jest w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. I tak zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialnotechniczną, która polega na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Samo zaświadczenie jest przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, wydawanym – w myśl art. 218 § 1 k.p.a. – na podstawie posiadanych rejestrów i ewidencji bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczenia różni się zasadniczo od tzw. zwyczajnego postępowania administracyjnego. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi klasycznego postępowania wyjaśniającego, a ogranicza się wyłącznie do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w posiadanych zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia.

Niezależnie jednak od ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, należy również brać pod uwagę stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To z właściwych przepisów materialnoprawnych wynikać będzie, jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia.

I tak, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Stosownie natomiast do art. 4 ust. 1 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntów w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie wydane przez organy wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ustawy organ właściwy wydaje zaświadczenie z urzędu lub na wniosek.

Już z samego tytułu cytowanej ustawy wynika, że dotyczy ona przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe. Pojęcie gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe zostało zdefiniowane w art. 1 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

Zgodnie natomiast z art. 1a ustawy jej przepisy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie.

Z powyższego wynika, że w świetle przepisów ustawy rozstrzygająca jest okoliczność, czy dana nieruchomość jest, czy też nie jest zabudowana budynkami mieszkalnymi wymienionymi w art. 1 ust. 2 ustawy. W tym miejscu wskazać należy, że dla ustalenia, czy dana nieruchomość jest zabudowana budynkami mieszkalnymi, co do zasady punktem wyjścia powinny być zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. 276 z późn. zm.), ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazuje się w doktrynie, zamiarem ustawodawcy przy wprowadzaniu zawartej w przytoczonym wyżej przepisie ogólnej klauzuli związania danymi ewidencyjnymi było uporządkowanie i ujednolicenie sposobu postrzegania szeregu istotnych parametrów nieruchomości i to w ogólnym kontekście (wymiaru podatków, statystyki, planowania przestrzennego, prowadzenia ksiąg wieczystych itd.). Przepis ten wprowadza bezwzględne związanie zapisami ewidencji gruntów i budynków również dla potrzeb stosowania komentowanej ustawy (zob. Ł. Sanakiewicz, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Komentarz Opublikowano: WKP 2019) (por. wyrok WSA w Szczecinie z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 197/20; https://cbois.nsa.gov.pl).

Po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia 28 lutego 2022 r. Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia 27 marca 2023 r. nr UD-1V-WN1-G.6826.905.2022.MW1 odmówił Wnioskodawcy wydania zaświadczenia żądanej treści argumentując, że Ewidencji Gruntów Budynków i Lokali na dzień 1 stycznia 2019 r. funkcja użytkowa budynku posadowionego na gruncie przedmiotowej nieruchomości opisana była jako handlowo-usługowa.

Istotnym w rozpoznawanej sprawie i pozostającym w sferze sporu pomiędzy Skarżącym, a organem jest to czy przedmiotem analizy na gruncie art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej jest wyłącznie stan nieruchomości na dzień 1 stycznia 2019 r., a także, czy organ prawidłowo ustalił kwestię zabudowy na cele mieszkaniowe gruntu objętego wnioskiem Skarżącego, co warunkuje wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Odnosząc się do pierwszej z tych kwestii należy stwierdzić, że w świetle jednoznacznych w tym zakresie regulacji ustawy przekształceniowej organ wydający zaświadczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, może mieć na względzie jedynie stan prawny nieruchomości z 1 stycznia 2019 r.

Przechodząc do drugiego z dostrzeżonych problemów należało stwierdzić, na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach, że na działce ozn. nr [...], położonej przy ul [...] w W., obręb [...] posadowiony jest jeden budynek o pow. 292 m2, składający się dwóch kondygnacji naziemnych (k. 1 akt administracyjnych). Nie stanowi on z pewnością budynku mieszkalnego wielorodzinnego i nie towarzyszą mu inne obiekty w związku z tym do rozważania pozostało, czy budynek ten na dzień 1 stycznia 2019 r. mógł zostać zakwalifikowany, jako budynek mieszkalny jednorodzinny. Rozstrzygając tę kwestię organy obu instancji posłużyły się przede wszystkim wydrukiem z Centralnej Bazy Ewidencji Gruntów i Budynków, gdzie według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r. w rubryce rodzaj budynku wpisano "budynki handlowo-usługowe, podobnie w rubryce funkcja użytkowa wpisano "budynki handlowo-usługowe".

W tej sytuacji za prawidłowe należy uznać ustalenie, że na dzień 1 stycznia 2019 r. według danych z ewidencji gruntów i budynków nieruchomość objęta wnioskiem nie była zabudowana na cele mieszkaniowe w rozumieniu ustawy zatem brak też było podstaw do wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Nie sposób więc zarzucić Kolegium naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania – art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz 1 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez ich niezastosowanie. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, na dzień 1 stycznia 2019 r. bezsprzecznie bowiem wynika, że przedmiotowa nieruchomość nie mieściła się w definicji gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe.

Zatem organy słusznie odmówiły wydania zaświadczenie żądanej przez Skarżącego treści. Podnieść wypada, że celem ustawy jest zniesienie prawa użytkowania wieczystego na gruntach zabudowanych na cele mieszkaniowe. Gramatyczna wykładnia jej przepisów nie pozostawia wątpliwości, że zakresem regulacji objęte są wyłącznie nieruchomości, na których znajdują się budynki o funkcji mieszkalnej, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, umożliwiającą prawidłowe korzystanie z budynków mieszkalnych. Z tych względów, przekształceniem nie zostaną objęte nieruchomości całkowicie wolne od zabudowy lub zabudowane innymi, niż określone w ustawie obiektami, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie na datę 1 stycznia 2019 r.

W ocenie Sądu ogół dokumentów zgromadzonych w sprawie pozwala stwierdzić w sposób bezsporny, że przedmiotowa nieruchomość na dzień 1 stycznia 2019 r. nie służyła i nadal nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Sąd stwierdził przy tym, że także inne dokumenty aniżeli powoływany już wydruk z Ewidencji Gruntów i Budynków potwierdzają to ustalenie. W oparciu o ogół pozostających w sprawie dowodów stwierdzić można bowiem, że o ile pierwotnie, w chwili oddania gruntu objętego wnioskiem w użytkowanie wieczyste, posadowiony na nim budynek pełnił funkcję mieszkalną, to z biegiem czasu i na skutek podejmowanych prac inwestycyjnych zmienił on charakter na budynek handlowo-usługowy, w którym przejściowo podejmowana była różnego rodzaju działalność gospodarcza w tym restauracyjna (obecnie adres [...], jako aktywny i aktualny wskazywany jest przez podmiot [...].

Niewątpliwie do utraty przez ten obiekt funkcji stricte mieszkalnej doszło jeszcze przed 2012 r., bowiem już na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawie z dnia 29 października 2012 r. o warunkach zabudowy dokonano zmiany sposobu użytkowania budynku przy ul. [...] z budynku mieszkalno-usługowo-przemysłowego na budynek usługowy (na potrzeby restauracji). Kopia tej decyzji została dołączona do skargi, jednak pozostaje ona w aktach administracyjnych i jedynie potwierdza ustalenia poczynione przez organy. Podobnie w zawartej wcześniej, tj. w dniu 24 stycznia 2012 r. w formie aktu notarialnego pomiędzy Skarżącym, a jego ojcem umowie darowizny budynek na działce objętej wnioskiem również opisany jest jako handlowo-usługowy nie zaś jako budynek mieszkalny. Z pewnością ustaleń poczynionych na tę okoliczność nie może obalić protokół sporządzony na potrzeby postępowania podatkowego, gdzie sporny budynek identyfikowany jest jako mieszkalny. Prawnopodatkowa kwalifikacja obiektu posadowionego na działce objętej wnioskiem nie może jednak być przesądzająca w niniejszej sprawie, gdyż w zasadzie wszystkie inne dokumenty w tym wypis z Ewidencji Gruntów i Budynków wskazują, że obiekt ten na istotny prawnie dzień nie spełniał funkcji mieszkalnej. Sam wspomniany protokół, jako jeden ze środków dowodowych, będzie zaś przedmiotem weryfikacji w zestawieniu z innymi materiałami zgromadzonymi w odrębnym postępowaniu podatkowym zmierzającym do wydania decyzji wymiarowej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.