Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 338/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2  ust. 1  pkt  3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. wstrzymuje wykonanie zaskarżonego aktu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.203 (słownie: pięć tysięcy dwieście trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej w skrócie: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia A S.A. z/s w W. (dawniej: B S. A. z/s w W.) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 96.925,00 zł.

Z akt sprawy wynika, że spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2009 r., a następnie kilkakrotnie dokonała korekty tej deklaracji o wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. W ostatniej korekcie spółka do opodatkowania wykazała: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2, budowle o wartości 6.311.157,00 zł w miesiącu styczniu 2009 r. oraz budowle o wartości 74.577,00 zł w okresie luty – grudzień 2009 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], Burmistrz J.(dalej: organ pierwszej instancji) określił skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 96.925,00 zł.

Organ pierwszej instancji uznał, że kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable jako sieci telekomunikacyjne tworzą całość techniczno-użytkową i są budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stwierdzono, że kable umieszczone w kanalizacji służą realizacji zadania związanego z prowadzeniem działalności telekomunikacyjnej, gdyż na budowlę jaką jest sieć telekomunikacyjna składa się zarówno sama kanalizacja techniczna, jak i kabel, przyłącza, światłowody i inne urządzenia umieszczone w kanalizacji lub poza nią. Organ wskazał, że wartość budowli przyjęto na podstawie wyciągu z ewidencji środków trwałych oraz wyjaśnień skarżącej spółki.

W odwołaniu strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego w sprawie. Spółka podkreśliła, że w jej ocenie linie kablowe w kanalizacji kablowej nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."), a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Strona podniosła również, że organ pierwszej instancji nie ustalił konkretnych obiektów, które można zakwalifikować jako budowle podlegające opodatkowaniu, który to obowiązek wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. (P 33/09). Ponadto, jej zdaniem, organ wadliwie ustalił wartość budowli na podstawie opinii E. D., która nie jest rzeczoznawcą majątkowym, lecz biegłym z zakresu księgowości.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wydaną w odniesieniu do określonego w tej decyzji zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. odwołał się organ II instancji do przepisów art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i przytaczając definicje obiektu budowlanego oraz budowli wskazał, że w pojęciu budowli mieszczą się kanalizacje kablowe. Następnie organ przywołał rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowania (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), reasumując, iż kanalizacja kablowa stanowi budowlę, o której mówi art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach, jak również NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. II FSK 2120/09. Przywołując regulacje zawarte w art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego stwierdził organ, że budowlami są także sieci uzbrojenia terenu, którego to pojęcia nie definiuje żadna z przywołanych ustaw, a które zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Należy przyjąć, że linie telekomunikacyjne stanowią sieć uzbrojenia terenu, która, zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jest budowlą, a przewody telekomunikacyjne, którymi mogą być linie kablowe jako postać "wszelkiego rodzaju przewodów", stanowią sieć uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Linie telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r. sygn. II FSK 2120/09; wyroki WSA z dnia z dnia 22.05.2013 r. sygn. I SA/Gd 491/13; z dnia 25.04.2013 r. sygn. I SA/Łd 757/12; wyrok z dnia 19.06.2013 r. sygn. I SA/Kr 885/13), a także znajduje potwierdzenie w literaturze przedmiotu.

Podniósł dalej organ odwoławczy, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż sporne linie kablowe wraz z kanalizacją stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, którą jest linia telekomunikacyjna, na którą składają się wzajemnie ze sobą powiązane i tworzące funkcjonalną całość linie kablowe, kanały kablowe, studzienki kanalizacyjne, co potwierdza powołany w sprawie biegły. Kable jak i kanalizacja techniczna umożliwiają użytkowanie obiektu budowlanego jako całości, zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. przesyłem sygnału telekomunikacyjnego, które to budowle związane są z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Nie zgodził się organ II instancji ze stroną skarżącą, iż sporne linie telekomunikacyjne nie stanowią budowli, ponieważ nie są związane z kanalizacją teletechniczną i nie stanowią z nią całości techniczno-użytkowej. W ocenie organu zarówno bowiem kable, jak i kanalizacja służą łącznie do przesyłu sygnału telekomunikacyjnego Przywołał organ potwierdzające to stanowisko orzecznictwo sądów administracyjnych.

Następnie organ wskazał, że z uwagi na nieuwzględnienie w skorygowanej deklaracji wartości kabli ułożonych w kanalizacji kablowej, wydanie decyzji uzasadnia przepis art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: O. p.). Nie zostały również w sprawie – zdaniem organu – naruszone przepisy art. 122 w związku z art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 i art. 191 O. p.

Odnośnie ustalenia wartości budowli przyjętej do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazał organ na przepisy art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 5, ust. 6, ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r. (sygn. II FSK 482/09) i stwierdził, że w wyniku wezwania organu I instancji strona przedstawiła wyciąg z ewidencji środków trwałych oraz złożyła wyjaśnienia wskazując, że nie dokonywała innych zmian w stanie budowli, aniżeli te, które zostały udokumentowane dokumentami [...] przekazanymi organowi. W oparciu o zgromadzone dokumenty, wyjaśnienia spółki w zakresie wartości budowli oraz deklarację strony na podatek od nieruchomości za 2009 r. a następnie jej korekty, organ I instancji ustalił wartość budowli stanowiącą podstawę opodatkowania w 2009 r., uwzględniając okoliczność, że spółka zmniejszyła w stosunku do deklaracji podatkowej za 2007 r. wartość budowli w wyniku wyłączenia z niej kabli ułożonych w kanalizacji kablowej. Ustalił także organ podstawę opodatkowania za 2009 r. Reasumując stwierdził organ odwoławczy prawidłowość ustalenia podstawy opodatkowania w zakresie budowli, a także gruntów i budynków, odnośnie których przyjął wartości wykazane w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. oraz jej korekcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w tym o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

1) art. 210 § 4 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej, gdyż jej uzasadnienie nie wyjaśnia zasadniczej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatku od nieruchomości za rok 2009, tj. nie zawarto w nim zestawienia obiektów, które - zdaniem organu - podlegają opodatkowaniu;

2) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie - przy uznaniu, że opodatkowane obiekty stanowią budowle - podstawy opodatkowania od budowli, w sytuacji, gdy organ podatkowy był w posiadaniu dowodu, tj. ewidencji środków trwałych, pozwalającego na dokonanie ustaleń w tym zakresie, co miało wpływ na naruszenie art. 4 ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

3) art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie;

4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu [...] maja 2015 r. skarżąca spółka złożyła załącznik do protokołu w którym podniosła, że przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Zasadniczym elementem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zakwalifikowanie telekomunikacyjnych linii kablowych, stanowiących własność skarżącej, umieszczonych w kanalizacji kablowej, która z kolei stanowi własność osoby trzeciej, jako budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w konsekwencji opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dodatkowo, spółka zarzuciła nieprawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania - wartości budowli.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd bada jej prawidłowość zarówno pod względem zastosowania przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.

Wobec powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, że zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania. Podkreślić tu należy, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego przy pełnym zastosowaniu reguł postępowania, jest warunkiem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. W ocenie orzekającego w sprawie składu Sądu w odniesieniu do przyjętej wartości budowli zwłaszcza wobec zachodzących zmian w następstwie częściowego zbycia, doszło do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4

O. p. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

W szczególności wskazać należy, na brak wystarczających ustaleń organów co do wartości budowli stanowiących podstawę opodatkowania wobec występujących zmian w zakresie ich posiadania. Niesporny jest fakt, że doszło do zbycia części majątku, to jest kanalizacji kablowej. Z dokumentów zawartych w aktach wynika, że transakcja sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia [...] stycznia 2009 r. zawarta pomiędzy B S.A. a C Sp. z o.o. nie obejmowała linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, które pozostały własnością skarżącej spółki. Wskazując zatem, że doszło do zawarcia umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego w odniesieniu do mienia skarżącej, okoliczność ta wymagała wyjaśnienia.

Tymczasem organ bazując na informacji wynikającej z pisma z dnia [...] czerwca 2013 r. wskazującej, że linie kablowe nie były przedmiotem sprzedaży dokonanej [...] stycznia 2009 r. uznał, że jest to okoliczność na tyle wiarygodna, że nie wymaga dalszego procesowania w przedmiocie ustalenia wartości przedmiotu opodatkowania albowiem wynika z informacji, którymi dysponuje organ wobec składanych przez stronę deklaracji na podatek od nieruchomości za lata minione. Organy założyły, że skoro spółka nie informowała o zmianach w stanie posiadania budowli, a jedynie w podstawie opodatkowania pominęła wartość linii kablowych umieszczonych w kanalizacji, wywieść z tego należało, że stan posiadania tych budowli (linii kablowych), będących środkami trwałymi nie uległ zmianie pomiędzy datą 1 stycznia 2007 r. a datą 1 stycznia 2009 r., a to uzasadniało przyjęcie wartości budowli wykazanej przez spółkę w 2007 r. Z prowadzonej korespondencji pomiędzy stronami tej sprawy wynika natomiast, że organ I instancji miał wątpliwości jaka jest wartość przedmiotu opodatkowania - linii kablowych i wielokrotnie wzywał spółkę do przedłożenia wartości środków trwałych na dzień 1 stycznia 2009 r., jak i dostarczenia ewidencji środków trwałych wraz z podaniem ich wartości. Wątpliwości te powinny skłonić organ do podjęcia dalszych działań i wyjaśnienia, które środki trwałe z podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zostały zbyte oraz jaka jest ich wartość. Wymaga przy tym wskazania, że spółka przedłożyła wyciąg z danych o środkach trwałych spółki w postaci wyciągu z ewidencji na płycie CD, który jednak zdaniem organu nie stanowił pełnej ewidencji środków trwałych na dzień 1 stycznia 2009 r. W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. skarżąca spółka podkreślała, że zapis na nośniku CD został sporządzony na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego a przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych prowadzonej w formie elektronicznej, jest możliwe tylko w siedzibie podatnika. Przedstawione przez spółkę ewidencje środków trwałych zostały ponadto zbadane przez biegłego – certyfikowanego księgowego, który stwierdził, że nie jest możliwa rzetelna i sprawdzalna ocena przedmiotowej ewidencji.

Rację ma organ podatkowy twierdząc, że nie ciąży na nim nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów na potwierdzenie tez wskazywanych przez stronę postępowania, jednakże warunkiem koniecznym wymiaru podatku jest określenie w sposób prawidłowy podstawy opodatkowania. Nie do zaakceptowania – w świetle podstawowych zasad postępowania podatkowego – jest przyjęcie, że pasywna postawa podatnika stanowi podstawę do odejścia od tych zasad. W konsekwencji bowiem zaaprobowanie takiego stanowiska stanowiłoby zgodę na swoistą "sankcję podatkową". Oceniając dokonane w sprawie ustalenia faktyczne Sąd podziela stanowisko spółki, iż organy obu instancji naruszyły podstawową zasadę prowadzenia postępowania podatkowego tj. zasadę prawdy obiektywnej. Sąd dostrzega również pasywną postawę skarżącej, jednakże fakt ten nie może usprawiedliwiać braku działań organów podatkowych zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy odpowiadającemu rzeczywistemu. Oparcie się bowiem o dane wynikające z deklaracji podatkowej spółki na 2007 r. przed jej korektą nie czyniło – wbrew twierdzeniu organów – zadość zasadom postępowania podatkowego. Należało bowiem zaakcentować, że dwuletni okres mógł skutkować zarówno zwiększeniem posiadanego majątku, w tym kanalizacji i linii kablowych, jak i jej zmniejszeniem. Wymaga przypomnienia, że spółka wielokrotnie – w tym w pismach z dnia [...] lipca 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2013 r. - podkreślała możliwość przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, deklarując udostępnienie pełnej ewidencji w siedzibie spółki albowiem tam znajduje się stosowne oprogramowanie, wyrażając ponadto gotowość udzielenia wszelkich informacji odnoszących się do posiadanych wątpliwości w tym wyznaczyć pracownika, który na bieżąco będzie udzielał wszelkich wyjaśnień związanych z funkcjonowaniem programu komputerowego. Wniosek spółki o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych nie został rozpoznany. Takie działanie organu narusza art. 180 § 1 O.p. i art. 188 O.p. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W ocenianej sprawie przedłożona przez spółkę ewidencja środków trwałych nie została wykorzystana przez organy, gdyż uznano jej nieprzydatność w postępowaniu dowodowym. Organ nie dysponował też żadnym innym dowodem dotyczącym wartości budowli, a rozstrzygnięcie w sprawie oparł na podstawie deklaracji spółki na 2007 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wobec brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym, podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych ustalona – co do zasady – na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne - ewidencja środków trwałych strony stanowiła główne źródło wiedzy o wartości poszczególnych budowli. Wniosek dowodowy strony o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych zmierzał do wykazania okoliczności mających fundamentalne znaczenie dla sprawy, zatem jego nieuwzględnienie stanowiło naruszenie w/w przepisów.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że organ odwoławczy nie podjął w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym, a przy tym nie wyjaśnił spółce zasadności wszystkich przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, ani też nie zgromadził i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało tym, że jego ocena nie pozwala na przyjęcie, iż w sprawie udowodniono wszystkie jej okoliczności. W ocenie Sądu również uzasadnienie kontrolowanego rozstrzygnięcia nie spełnia wymogów z art. 210 § 4 O.p. albowiem nie zawiera wskazania wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Przechodząc do zarzutu opartego na naruszeniu prawa materialnego w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. właściciele i samoistni posiadacze nieruchomości. Wobec powyższego istotnym jest, że od dnia 31 stycznia 2009 r. strona skarżąca nie była ani właścicielem ani samoistnym posiadaczem kanalizacji kablowej, w której położone były należące do niej linie kablowe.

Rozważenia wymaga zatem to, czy położone w kanalizacji kablowej kable można w stanie prawnym obowiązującym w kontrolowanym roku (w roku 2009) uznać za budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej, czyli obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową.

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1498/12, i zawarty w nim pogląd prawny podzielany przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. We wskazanym wyroku, w zbliżonym stanie faktycznym NSA przyjął, że: "Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l.".

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całej rozciągłości akceptuje powyższą argumentację prawną i wniosek o braku podstaw prawnych do przyjęcia, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych wraz z kanalizacją kablową.

Jak się wydaje jeszcze pełniej w tym zakresie wypowiedział się WSA w Olsztynie w prawomocnym wyroku z dnia 27 listopada 2014 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 674/14. W myśl tego wyroku "Jeżeli kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Złożona z kanalizacji kablowej i kabli, jedna budowla, stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kable te nie stanowią wówczas samodzielnej budowli, a są tylko jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa (techniczna) wraz z kablami. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka wskazuje, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. W takim stanie faktycznym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 777/06 i II FSK 514/06, z dnia 27 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1498/12, dostępne CBOIS)".

W świetle powyższych orzeczeń i powołanych w nich innych rozstrzygnięć sądów administracyjnych uznać należy, że zaprezentowana w nich teza stanowi ugruntowaną linię orzeczniczą sądownictwa administracyjnego, w całości akceptowaną przez sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie.

Przenosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że zaskarżona decyzja wymierzająca spółce skarżącej podatek od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych wraz z kanalizacją kablową, której skarżąca nie jest właścicielem ani samoistnym posiadaczem nie może zostać uznana za zgodną z prawem. Narusza ona art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 u.p.o.l. i powoduje nałożenie ciężaru podatkowego na podmioty niebędące podatnikami.

Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu. Organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, w tym ocenić możliwość przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, a także dokonać wykładni przepisów prawa materialnego istotnych w kontekście rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzec należało jak w sentencji wyroku. Na mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.