Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 564/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2009 p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. D. (dalej: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta (dalej: "organ I instancji") z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2009. Powyższa decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania podatkowego (k. 57). Organ I instancji uchylił własną decyzję z dnia 16 stycznia 2009 r., ustalającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie [...]zł (k. 4 - 5) oraz ustalił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w tym podatku na kwotę [...]zł. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie odwołania. Ww. decyzję doręczono skarżącemu w dniu 29 grudnia 2014 r. (k. 62).

Organ I instancji potraktował pismo skarżącego z dnia 29 grudnia 2014 r. (k. 63), jako odwołanie od ww. decyzji. Skarżący w piśmie z dnia 2 kwietnia 2015 r. (k. 81) oświadczył wyraźnie, że żadnego odwołania nie składał. Wobec takiego oświadczenia skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: "organ odwoławczy") zwróciło akta podatkowe organowi I instancji (k. 81).

Tym samym ww. decyzja z dnia 19 grudnia 2014 r., wobec niewniesienia odwołania przez skarżącego, stała się ostateczna.

Skarżący nie godził się z wyższym wymiarem podatku od nieruchomości za rok 2009, składając szereg pism, w których podważał zasadność ww. decyzji z 19 grudnia 2014 r.

Organ I instancji wydał w dniu 17 listopada 2015 r. decyzję nr [...], po wznowieniu postępowania podatkowego, w której m.in. odmówił uchylenia ww. decyzji z dnia 19 grudnia 2014 r. (k.165 - 166). Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie odwołania. W dniu 17 listopada 2015 r., będąc

w organie I instancji, skarżący odmówił przyjęcia ww. decyzji z dnia 17 listopada 2015 r. Decyzja, wobec niewniesienia przez skarżącego odwołania, stała się ostateczna (k.167, k. 169).

Pismem z dnia 6 lutego 2018 r. skarżący zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej za rok 2009, które organ I instancji przekazał za pismem z 20 lutego 2018 r. organowi odwoławczemu zgodnie z właściwością rzeczową. (k.213). Pismem

z dnia 9 sierpnia 2018 r. skarżący potwierdził swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia 19 grudnia 2014 r. (k. 216).

Organ odwoławczy wydał w dniu 18 kwietnia 2018 r. decyzję nr [...], w której odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu

I instancji z dnia 19 grudnia 2014 r. (k. 223).

Pismem 4 maja 2018 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji.

Organ odwoławczy wydał dniu 19 czerwca 2018 r. decyzję nr [...], w której utrzymał własną ww. decyzję z dnia 18 kwietnia

2018 r. Powyższa decyzja została doręczona w trybie zastępczym z dniem 5 lipca

2018 r., zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej "o.p.". (21 czerwiec 2018 r. - pierwsze awizo; 29 czerwiec 2018 r. - drugie awizo; 9 lipca 2018 r. – zwrot korespondencji do organu). Wydana decyzja ostateczna zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia skargi do sądu administracyjnego (k. 227).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarżący we wniesionej do Sądu skardze, domagał się stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia 19 grudnia 2014 r.

Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd orzeka na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", której przepisy określają sposób działania Sądu. Sąd nie działa na każde dowolne żądanie stron postępowania, lecz wyłącznie na skutek skargi uprawnionej strony, która została zaliczona przez ustawodawcę do kategorii skarg w sprawach należących do właściwości sądów administracyjnych.

Skuteczne wniesienie skargi uzależnione jest od spełnienia wymogów określonych przepisami p.p.s.a., w tym z art. 53 i art. 57 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz stosują środki przewidziane w ustawie.

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jak wynikało z akt, skarżący nie złożył odwołania od decyzji organu

I instancji z dnia 19 grudnia 2014 r. Sąd nie mógł zatem rozpoznać skargi skarżącego z uwagi na niewyczerpanie trybu z art. 52 § 1 p.p.s.a. Sąd władny byłby rozpoznać skargę skarżącego, gdyby została ona wniesiona na decyzję organu odwoławczego, wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, od decyzji organu I instancji z dnia 19 grudnia 2014 r. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Złożona skarga przez skarżącego podlegała zatem odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie skarżący miał prawo złożyć skargę na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia 19 czerwca 2018 r., gdyż została ona wydana po rozpoznaniu jego odwołania od decyzji organu z dnia 18 kwietnia 2018 r. Nastąpiło zatem wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Powyższa decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia 19 grudnia 2014 r. Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, uznał, że skarga złożona przez skarżącego mogłaby w istocie dotyczyć decyzji organu odwoławczego z dnia 19 czerwca 2018 r. Wobec tego, Sąd rozważył też kwestię prawidłowości złożonej przez skarżącego skargi w sytuacji, gdyby dotyczyła decyzji organu odwoławczego z dnia 19 czerwca 2018 r.

Ustawodawca do porządku prawnego wprowadził zasadę trwałości decyzji, zawartą w art. 128 o.p. Zgodnie z tym przepisem, decyzje od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach o.p. oraz w ustawach podatkowych. Decyzją ostateczną jest decyzja, od której nie przysługuje odwołanie, zalicza się do niej - decyzja wydana w II instancji w następstwie postępowania odwoławczego, jak

i decyzja wydana w I instancji, od której nie wniesiono w terminie odwołania.

Ustawodawca, w celu ochrony praw stron postępowania, ustanowił zasady skarżenia decyzji (tj. sposób i termin), czy to w trybie zwyczajnym (np. odwołanie), czy

w trybie nadzwyczajnym (np. wniosek o stwierdzenie nieważności). Zasady te ujęte są w obowiązujących przepisach prawa, w tym przepisach o.p. i zasadom tym muszą się podporządkować się zarówno organy, jak i strony postępowania.

Na podstawie art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W niniejszej sprawie ww. decyzja z dnia 19 czerwca 2018 r. została skarżącemu doręczona w dniu 5 lipca 2018 r. w trybie zastępczym z art. 150 o.p. Termin do wniesienia skargi na ww. decyzje upłynął zatem 6 sierpnia 2018 r. (gdyż ostatni dzień terminu przypadał na 4 sierpnia 2018 r.- sobota), zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. Doręczenie zastępcze jest równoznaczne w skutkach z doręczeniem pisma stronie

w sposób bezpośredni, tak jakby adresat decyzji ją odebrał.

Skarga złożona została przez skarżącego bezpośrednio w biurze podawczym Sądu w dniu 6 lipca 2020 r. i zarejestrowana w dzienniku korespondencji pod poz.

I Dk/Sz 12/20. Sąd przekazał ją organowi odwoławczemu (odbiór skargi przez organ -

9 lipca 2020 r.), gdyż stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz

z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę,

w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Jak wynikało z akt, skarga skarżącego została przekazana przez organ odwoławczy wraz z aktami administracyjnymi Sądowi w dniu 5 sierpnia 2020 r. i ten dzień został uznany za wniesienie skargi do Sądu, jako wywołujący określone skutki procesowe dla skarżącego.

Wobec złożenia skargi do Sądu w dniu 5 sierpnia 2020 r. przez skarżącego

z upływem terminu trzydziestodniowego, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany był ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z powyższych rozważań Sądu wynika, że złożona przez skarżącego skarga podlega odrzuceniu, niezależnie od tego czy skarżący wniósł ją na decyzję organu I instancji z dnia 19 grudnia 2014 r., czy też na decyzję organu odwoławczego z dnia 19 czerwca 2018 r.

Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.