Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1036/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43, art. 58, 59
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi S. H. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 134 k.p.a, postanowieniem z [...] stycznia 2015 r., po wstępnym rozpoznaniu sprawy z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2014 r., nakładającej na S. H. karę pieniężną w wysokości 3000 złotych za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia ww. wniosku.

Postanowienie wydano w następujących ustaleniach;

W wyniku kontroli [...] listopada 2011 r. pojazdu o nr rej. [...], kierowanego przez S. H., przeprowadzonej na drodze krajowej nr 11 na odcinku droga ekspresowa S11 Krzesiny-Kórnik, stwierdzono, iż [...] listopada 2011 r. o godz. 05:33 na odcinku 13,5 km tej drogi ekspresowej nie uiszczono wymaganej opłaty za przejazd, z uwagi na brak środków na koncie pre-pay. Na podstawie okazanej wykresówki ustalono, iż również w dniu stwierdzonego incydentu kierowcą pojazdu był S. H.

W toku postępowania wyjaśniającego, S. H. w piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. podniósł, iż opłata elektroniczna nie została uiszczona, bowiem sygnał o braku środków został przekazany w okolicy, w której nie było możliwości dokonania doładowania urządzenia, z uwagi na brak stancji benzynowej.

Zawiadomieniem z dnia [...] maja 2014 r. poinformowano S. H. o wszczęciu postępowania i o prawach strony, z jednoczesnym poinformowaniem o wyłączeniu sprawy przejazdu w dniu [...] listopada o godz. 05.33.21 do odrębnego rozpatrzenia z nadaniem jej nowej sygnatury wskazanej w zawiadomieniu. Zawiadomienie strona otrzymała w dniu [...] maja 2014 r.

Na skutek wezwania przez organ administracji, K. sp. z o.o. (operatora systemu), organ otrzymał informację, iż w dniu [...] listopada 2011 r. o godz. 05.33.21 za przejazd pojazdem nr rej. [...] nie została uiszczona opłata. Następnie kolejnym pismem z dnia [...] stycznia 2014 r.(data doręczenia) operator systemu przekazał informację, że na drodze S11 na odcinku Krzesin – Kórnik w dniu 12 października 2011 r. wprowadzono stałą organizację ruchu z oznaczeniem tego odcinaka drogi znakiem T-34 z przeprowadzeniem kontroli tego oznakowania przed kontrolą przejazdu przez skarżącego w dniu 24 października 2011 r. oraz następnie oznakowanie kontrolowano co 6 miesięcy.

Organ pismem z 17 września 2014 r., poinformował stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz o możliwości wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału w sprawie.

Decyzją z [...] listopada 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej, bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako udp., wskazując, na podstawie załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej (j. t. Dz. U. z 2013, poz. 1263 ze zm.) - dalej jako rozporządzenie – iż droga na której wykonano przejazd była drogą płatną. W pouczeniu decyzji podano tryb i termin jej zaskarżenia.

Decyzja została doręczona stronie w trybie art. 43 k.p.a., w dniu 24 listopada 2014 r. na znany organowi adres, podany przez stronę do protokołu kontroli i znany z odbioru zawiadomienia z dnia [...] maja 2014 r. - ul. K., [...] O. – odbiór pokwitowała żona S.H.

W dniu 10 grudnia 2014 r. (data nadania), strona przez ustanowionego pełnomocnika złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2014 r. We wniosku skarżący wskazał adres zgodny z adresem doręczenia decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, iż S. H. jest kierowcą zatrudnionym przez S. N., na rzecz którego wykonywał przejazd [...] listopada 2011 r. Podkreślił, iż do jego obowiązków, jako kierowcy nie należało zapewnienie środków na koncie pre-pay. Ponadto podkreślił, iż w momencie uzyskania informacji o braku środków na koncie, niezwłocznie próbował dokonać opłaty za przejazd, jednakże w okolicy nie było takiej możliwości.

Postanowieniem z [...] stycznia 2015 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podkreślił, iż zgodnie z dyspozycją art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Decyzja została doręczona żonie strony postępowania wraz z pouczeniem o czternastodniowym terminie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś pismem nadanym 10 grudnia 2014 r., strona złożyła wymieniony wniosek. Organ wyjaśnił, iż termin do wniesienia środka odwoławczego od decyzji upływał 8 grudnia 2014 r.

Wskazał, iż strona nadając odwołanie w dniu 10 grudnia 2014 r., uchybiła ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania. Ponadto brak wniosku o jego przywrócenie musiało skutkować stwierdzeniem uchybienia terminu.

Pismem z 4 marca 2015 r., S. H. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 134 k.p.a. podnosząc, iż złożył odwołanie niezwłocznie po tym jak żona przekazała mu korespondencję. Wyjaśnił ponadto, iż decyzja została mu przekazana dopiero 10 grudnia 2014 r. i tego samego dnia ustanowił do działania w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, który to niezwłocznie wniósł środek odwoławczy od decyzji z [...] listopada 2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do treści skargi powołując się na przepisy postępowania podkreślił, iż okoliczność wskazana przez skarżącego nie wpływa na rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne – art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647).

Zgodnie z art. 1 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie jest sprawowana przez sąd według kryteriów słuszności, lecz dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia.

Decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. została doręczona na adres skarżącego, ul. K. [...], O., w dniu 24 listopada 2014 r. Adres ten znajdował się na dokumencie prawa jazdy skarżącego, został przez skarżącego podany do protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2011 r., a także na adres ten przesłano odebrane przez S. H. zawiadomienie z dnia [...] maja 2014 r. o nadaniu sprawie nowej sygnatury [...] oraz zawiadomienie z dnia 17 września 2014r. o uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie z informacją o prawach przysługujących stronie.

Decyzja została odebrana za pokwitowaniem przez żonę skarżącego, a ze zwrotnego poświadczenia jej odbioru wynika, że odbierająca przesyłkę była pełnoletnim domownikiem skarżącego zobowiązując się do doręczenia decyzji adresatowi. Zatem decyzja została doręczona zgodnie z art. 43 k.p.a. – za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, który podjął się jej oddania adresatowi. Jak wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 maja 2014 r. wydanym w sprawie I OSK 1099/14 - dla skutecznego doręczenia pisma (w trybie art. 43 k.p.a.), wystarczy aby na podpisywanym przez domownika potwierdzeniu odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Taki też wymóg doręczenia spełniało zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję administracyjną. Jeżeli istnieją przeszkody w przekazaniu pisma przez osobę ją przyjmującą, osoba ta powinna odmówić jego przyjęcia i oddania adresatowi, jeżeli natomiast podejmie się jego oddania następuje skutek w postaci doręczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2014 r. wydany w sprawie I SA/Gd 324/14). Jedynie, bowiem w sytuacji, jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2014 r. wydanym w sprawie II GSK 1954/12, gdy osoba, która odebrała pismo, nie wywiązała się z obowiązku oddania go adresatowi z przyczyn od niej niezależnych można ewentualnie rozważać tę okoliczność, jako uzasadniającą przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej.

W decyzji zawarto pouczenie o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Zatem termin do wniesienia odwołania, od decyzji doręczonej w dniu 24 listopada 2014 r., upływał z dniem 8 grudnia 2014 r.

Należy jednocześnie zauważyć, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (z dnia 10 grudnia 2014 r.) nie zawierał wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Nie wskazywał także żadnych okoliczności lub przyczyn, dla których wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony dopiero 10 grudnia 2014 r.

W skardze podniesiono doręczenie decyzji adresatowi przez jego małżonkę dopiero w dniu 10 grudnia 2014 r., nie wskazując jednak na jakiekolwiek przyczyny w opóźnieniu doręczenia przesyłki skarżącemu, które uzasadniałyby to opóźnienie. Jednocześnie stwierdzono, że skarżący nie miał wiedzy, kiedy upływa termin do wniesienia odwołania.

Podkreślenia zatem ponownie wymaga, że w decyzji zawarto pouczenie o terminie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli więc w dniu 10 grudnia 2014 r. termin ten już upłynął, należało we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpić także z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W sytuacji zatem, w której wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawierał jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu, organ administracji nie miał prawa ani możliwości zastosowania art. 58 i art. 59 k.p.a.

Stwierdzając zatem wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uchybieniem terminu, organ odwoławczy prawidłowo wydał zaskarżone postanowienie.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.