Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 225/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1; Ip. 1.1., lp. 6.3.17 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2024 poz 728
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. W. [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2023 r. nr BP.501.2520.2022.0993.WA7.482289 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 listopada 2023 r., nr BP.501.2520.2022.0993.WA7.482289 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Drogowego z dnia 17 listopada 2022 r., nr [...] o nałożeniu na B. w spadku kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w wysokości 12.000 zł.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:

W dniu 13 lipca 2022 r. w miejscowości S., na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki M. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki K. o nr rej. [...], którym kierował S. F.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy M. W. D. w spadku reprezentowany przez zarządcę sukcesyjnego B. W.. Podczas kontroli kierowca okazała wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej przedsiębiorcy M. W. D.. Przebieg kontroli opisano w protokole kontroli nr [...] z dnia 13 lipca 2022 r.

W toku kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm., dalej jako "u.t.d.");

2) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (Ip. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Decyzją z dnia 17 listopada 2022 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z powodu wykonywania w dniu 13 lipca 2022 r. krajowego transportu drogowego rzeczy zespołem pojazdów bez licencji na międzynarodowy drogowy przewóz rzeczy oraz z uwagi na fakt, że przekroczono termin wczytywania danych cyfrowych o 117 dni.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z dnia 15 listopada 2023 r. Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i wyjaśnił, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli, dokumentów przewozowych, wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, informacji od organu udzielającego licencję na wykonywanie uprawnienia do wykonywania transportu drogowego udowodniono, że strona w dniu 13 lipca 2022 r. wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W związku z ujawnionym w trakcie kontroli naruszeniem wszczęto postępowanie, którego stroną był przedsiębiorca M. W. D. w spadku reprezentowany przez zarządcę sukcesyjnego B. W.. Podczas prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał informację od Starostwa Powiatowego w Ł., z których wynikało, że przedsiębiorca M. W. D. posiadający licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej przedsiębiorcy M. W. D., zmarł w dniu 28 marca 2021 r. Jednocześnie w dniu 28 marca 2021 r. został ustanowiony zarząd sukcesyjny spadku po ww. przedsiębiorcy w osobie B. W.. Starosta poinformował, że zarządca sukcesyjny B. W. do dnia 26 sierpnia 2022 r. nie wystąpiła na podstawie art. 16 ust. 5 i 6 u.t.d. w zw. z art. 37 ust. 1 i art. 38 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2021 r. poz. 170) z wnioskiem o potwierdzenie możliwości wykonywania przewozów drogowych na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej przedsiębiorcy M. W. D.. Organ podkreślił, że z chwilą śmierci przedsiębiorcy posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy ww. licencja utraciła ważność z upływem 3 miesięcy liczonych od dnia 28 marca 2021 r. kiedy został ustanowiony zarząd sukcesyjny w sobie B. W.. Na podstawie tej licencji krajowy transport drogowy mógł być wykonywany do dnia 23 czerwca 2021 r. Po tej dacie konieczne było złożenie przez zarządcę sukcesyjnego wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania przewozów drogowych na podstawie licencji udzielonej przedsiębiorcy M. W. D..

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Odnośnie naruszenia określonego w lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę, organ wyjaśnił, że na podstawie materiału dowodowego w postaci wydruku z karty kierowcy, protokołu kontroli wynika, że kierowca nie sczytywał danych cyfrowych z karty kierowcy S. F. systematycznie tj. co 28 dni zarejestrowanej działalności. Dane kierowcy od ostatniego sczytania w dniu 4 grudnia 2020 r. do dnia kontroli w dniu 13 lipca 2021 nie były sczytywane. Od dnia, w którym po raz ostatni zostały sczytane dane z karty kierowcy do dnia kontroli minęło 586 dni kalendarzowych z tego 145 dni było dniami zarejestrowanej aktywności. Termin ustawowy wynoszący 28 dni zarejestrowanej aktywności został przekroczony o 117 dni zarejestrowanej aktywności. Zebrany materiał dowodzi, że przedsiębiorca nie wywiązał się z ustawowego obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Organ nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z kart kierowców.

Powołując się na treść art. 92a ust. 3 u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12.000 zł.

Organ II instancji podzielił również stanowisko organu I instancji o braku podstaw zastosowania przepisu art. 92c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję skarżąca B. W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego przed organem II instancji. Jednocześnie skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

2) art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy;

3) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

4) art. 73 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania zapoznanie się z aktami przedmiotowej sprawy – brak zawiadomienia o zakończeniu przeprowadzonego postępowania dowodowego, w konsekwencji umożliwienia wypowiedzenia się przed wydaniem werdyktu w przedmiotowej sprawie;

5) art. 107 § 3 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu L.

W uzupełnieniu skargi ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik w piśmie z dnia 29 maja 2024 r. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: umowy o pracę z dnia 1 października 2018 r. zawartej z kierowcą S. F. oraz Ł. W., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą L. T. Ł. W., zlecenia transportowego z dnia 11 lipca 2022 r. udzielonego podmiotowi L. T. Ł. W. na realizację transportu w dniu 13 lipca 2022 r. z Ł. do S., wydania zewnętrznego i kwitu wagowego z dnia 13 lipca 2023 r. potwierdzającego zrealizowania transportu przez podmiot L. T. Ł. W. i objętego niniejszym postępowaniem – to jest samochodem o nr rej. [...] w dniu 13 lipca 2023 r., zezwolenia Starosty [...] nr [...] z dnia 4 stycznia 2016 r. na wykonywanie przez L. T. Ł. W. zawodu przewoźnika drogowego na czas nieoznaczony, wydruku z CEIDG dla podmiotu L. Ł. W..

Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 13 lipca 2022 r. skarżąca nie realizowała transportu drogowego na trasie z Ł. do S.. Transport objęty postępowaniem realizowany był przez inny podmiot – Ł. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą L. T. Ł. W. oraz zatrudnionego na umowę o pracę w tym podmiocie kierowcy S. F.. Ł. W. posiadał stosowne zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielone na czas nieoznaczony, wydane w dniu 4 stycznia 2016 r. przez Starostę Ł. .

W odpowiedzi na skargę Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie została przez Sąd rozpoznana w ustawowym składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a". Stosownie do treści tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony organ w odpowiedzi na skargę. Natomiast strona skarżąca nie żądała przeprowadzenia rozprawy.

Wyjaśnić należy, że tryb rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym nie miał żadnego wpływu na zasadę, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Mając na uwadze wyżej wskazane kryteria stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i z tego powodu skarga, która nie zawierała usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. Żadna z powyższych podstaw wzruszenia zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Nie było też jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na skarżącą administracyjną karę pieniężną w łącznej wysokości 12.000 zł, za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenia określone w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa oraz lp. 10.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (Ip. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Materialnoprawną podstawę wydania powyższej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 poz. 728, z późn. zm.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 92a ust. 7 tej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowej kwalifikacji wykonywanego przez skarżącą przewozu. W ocenie organu, skarżąca wykonywała krajowy transport drogowy rzeczy, co wymagało posiadania przez nią odpowiedniej licencji wspólnotowej. Natomiast zdaniem skarżącej, wykonywany przewóz realizowany był przez inny podmiot i odbywał się zgodnie z przepisami ustawy.

Wyjaśnić należy, że skarżąca B. W. jest zarządcą sukcesyjnym firmy M. W. D. w spadku.

Zgodnie z art. 16 ust. 5 i ust. 6 u.t.d., w razie śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję, organ, który ich udzielił, na wniosek osoby, która złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, złożony w terminie sześciu miesięcy od dnia śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję, wyraża zgodę, w drodze decyzji administracyjnej, na wykonywanie uprawnień wynikających z zezwolenia lub licencji przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty śmierci posiadacza zezwolenia lub licencji. Przepis art. 16 ust. 5 u.t.d. nie ma zastosowania, jeżeli ustanowiono zarząd sukcesyjny. Wówczas stosuje przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 38-41 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2021 r. poz. 170).

W myśl art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym w przypadku śmierci przedsiębiorcy decyzja związana z przedsiębiorstwem wygasa jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny - z upływem trzech miesięcy od dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego, chyba że w tym terminie został złożony wniosek, o którym mowa w art. 38 ust. 1.

Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy w terminie trzech miesięcy od dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny może złożyć do organu administracji publicznej, który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem, wniosek o potwierdzenie możliwości wykonywania tej decyzji.

Stosownie do art. 38 ust. 2 ustawy organ administracji publicznej, który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem, potwierdza, w drodze decyzji, możliwość wykonywania decyzji związanej z przedsiębiorstwem przez zarządcę sukcesyjnego, jeżeli:

1) są spełnione warunki do uzyskania tej decyzji, określone w odrębnych przepisach;

2) zarządca sukcesyjny przedłoży dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w pkt 1;

3) zarządca sukcesyjny oświadczy, że przyjmuje wszystkie warunki zawarte w tej decyzji i zobowiązuje się do wykonania związanych z nią obowiązków.

Warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1, które mają charakter osobisty, uważa się za spełnione, jeżeli spełnia je zarządca sukcesyjny.

W przypadku gdy są spełnione wymogi określone w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 38 ust. 1, zarządca sukcesyjny może wykonywać uprawnienia wynikające z decyzji związanej z przedsiębiorstwem. Od dnia złożenia tego wniosku zarządca sukcesyjny jest obowiązany wykonywać obowiązki związane z tą decyzją (art. 40 ust. 1).

Z chwilą śmierci przedsiębiorcy M. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. W. D. posiadającego licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy ww. licencja utraciła ważność z upływem 3 miesięcy liczonych od dnia 28 marca 2021 r. kiedy został ustanowiony zarząd sukcesyjny w osobie B. W.. Na podstawie licencji M. W. D. w spadku reprezentowany przez zarządcę sukcesyjnego B. W. mógł wykonywać krajowy transport drogowy do dnia 23 czerwca 2021 r. Po tym dniu do wykonywania transportu drogowego wymagane było złożenie przez zarządcę sukcesyjnego wniosku, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw. Natomiast w rozpoznawanej sprawie na dzień 13 lipca 2022 r. przedsiębiorca M. W. D. w spadku reprezentowany przez zarządcę sukcesyjnego B. W. nie posiadał ważnego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego rzeczy. Wykonując zatem przewóz zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki M. oraz naczepy marki K. w dniu kontroli dopuścił się naruszenia określonego w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d. podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litery a-y u.t.d., w tym m.in. rozporządzenia nr 561/2006 oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Umowę taką stanowi Umowa AETR.

W ocenie Sądu, prawidłowość ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonej w dniu 13 lipca 2022 r. kontroli drogowej ciągnika samochodowego marki M. oraz naczepy marki K. – nie budziła żadnych wątpliwości. Protokół kontroli został sporządzony prawidłowo, jego treść jest jasna i jednoznaczna oraz znajduje potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w aktach sprawy. Podkreślić należy, że protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym i zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń.

Odnosząc się do naruszenia określonego w lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 4 pkt 3 wskazanej ustawy transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób.

Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Natomiast według art. 5b ust. 2 pkt 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Z art. 7 ust. 1-3 u.t.d. wynika, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest:

1) starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

2) Główny Inspektor Transportu Drogowego, w przypadku ubiegania się o licencję wspólnotową, jeżeli przedsiębiorca nie występował z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o którym mowa a pkt 1.

Udzielenia, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji wspólnotowej oraz licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z treścią lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji wspólnotowej zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.

W ocenie Sądu, z zebranego materiału dowodowego wynika, że kierowca wykonywał przewóz drogowy rzeczy pojazdem należącym do skarżącej. W dowodach rejestracyjnych w rubryce dane posiadacza pojazdu/właściciela pojazdu znajduje się wpis W. M. (zmarły w dniu 28 marca 2021 r.). Jednocześnie w tym samym dniu 28 marca 2021 r. został ustanowiony zarząd sukcesyjny spadku po przedsiębiorcy w osobie B. W.. Organy prawidłowo uznały, że przewóz realizowany w dniu 13 lipca 2022 r. wykonywany był w imieniu skarżącej. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wystawione dla przedsiębiorcy M. W. D. (k. 5 akt administracyjnych). W aktach sprawy znajduje się również kwit wagowy (k. 8 akt administracyjnych), z którego wynika, że transport zrealizowano pojazdami o nr rej.: [...], natomiast z informacji zawartych w dowodach rejestracyjnych tych pojazdów (k.6-7 akt administracyjnych) wynika, że ich właścicielem był M. W.. Nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że skarżąca realizowała przewóz drogowy rzeczy i nie posiadała licencji, w związku z czym organy prawidłowo stwierdziły naruszenie określone w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożyły na nią karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Odnosząc się do naruszenia określonego w lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu – za każdego kierowcę. Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 10 ust. 5 lit. a ppkt i) rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 2010 r., str. 16), dalej jako "rozporządzenie nr 581/2010", które ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Odpowiednie dane należy wczytywać w sposób zapobiegający ich utracie (ust. 4).

Jak wynika z ustaleń organu, dane z karty kierowcy S. F. zostały pobrane w dniu 4 grudnia 2020 r. i do dnia kontroli w dniu 13 lipca 2022 r. nie były sczytywane, co oznacza że od dnia w którym po raz ostatni pobrano dane z karty kierowcy do dnia kontroli minęło 586 dni kalendarzowych, z tego 145 dni było dniami zarejestrowanej aktywności. Przewidziany w ustawie termin 28 dni zarejestrowanej aktywności został przekroczony o 117 dni zarejestrowanej aktywności. W tej sytuacji należało uznać, że organy prawidłowo nałożyły na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenie określone w lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest również stanowisko organów w zakresie braku podstaw do zwolnienia skarżącej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Sytuacja wskazana w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., może mieć miejsce jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się natomiast sytuacje, które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, a nawet lekkiego niedbalstwa. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przywołał okoliczności, które przemawiałyby za spełnieniem powyższych przesłanek. W tej sytuacji należało zatem zgodzić się z oceną organów, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d.

Wbrew zarzutom skarżącej, organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 11, art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu, organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej organy przeprowadziły postępowanie dowodowe i w uzasadnieniu decyzji obu instancji wskazały – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. – dowody, na których oparły swe ustalenia. Jednocześnie organy dokonały prawidłowej oceny tych dowodów, przyjmując je za podstawę ustaleń faktycznych. Uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, która jest jasna i jednoznaczna. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się także do podniesionych przez skarżącą w odwołaniu argumentów. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy zasady pogłębiania zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a. lub innych przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej podlegały oddaleniu. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W ocenie Sądu, istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały należycie wyjaśnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Natomiast twierdzenia podnoszone w skardze wskazują na próbę uniknięcia odpowiedzialności.

Reasumując stwierdzić należy, że stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu. Z analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynika, że w dniu kontroli wykonywany był krajowy przewóz z Ł. do S., a skarżąca nie legitymowała się odpowiednią licencją oraz nie wyposażyła kierowcy w wypis z tej licencji. Prawidłowe są też ustalenia organów w zakresie naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.