Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 360/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 86 ust. 1,2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2023 poz 1570
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 360/21 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Michał Niedźwiedź, Protokolant: starszy referent Kinga Bryk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r., nr 1201-IOP2-4.4103.25.2020.19 w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec-grudzień 2014 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Obecnie zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z 15 stycznia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w limanowej (NUS) z 8 czerwca 2020 r. w sprawie określenia J. K. (strona skarżąca, podatnik) w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania za marzec i grudzień 2014 r. oraz kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W 2014 r. skarżący prowadził jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą S. w branży usług budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Z tytułu prowadzonej działalności w zakresie podatku od towarów i usług składał miesięczne deklaracje VAT-7 do Urzędu Skarbowego w Limanowej.

NUS przeprowadził kontrolę, która stała się podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego od marca do grudnia 2014 r., zakończonego wydaniem decyzji w dniu 6.06.2016 r. Po rozpatrzeniu odwołania, DIAS decyzją z 26.01.2017 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał ją do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 7.11.2019 r. sygn. akt I SA/Kr 607/17 odrzucił skargę strony.

W związku z powyższym NUS podjął zawieszone postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług ww. okres. NUS ustalił, że skarżący odliczył podatek naliczony z faktur wystawionych przez F. z siedzibą w Ł., a które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organ I instancji uznał, że faktury wystawione przez ww. firmę na rzecz skarżącego i ujęte przez niego w rejestrach zakupów VAT nie dokumentują czynności w nich wskazanych, zatem zgodnie z art. 86 ust. 1 w związku z art.88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, skarżącemu nie przysługiwało prawo pomniejszenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Stwierdzone nieprawidłowości skutkowały zmianą kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kolejnych okresach rozliczeniowych oraz zaniżeniem kwoty zobowiązania do wpłaty.

Postępowanie podatkowe zostało zakończone wydaniem w dniu 8.06.2020 r. decyzji opisanej na wstępie, w której określono skarżącemu za ww. okres kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości.

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

DIAS decyzją jak na wstępie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W przedmiotowej sprawie ocenie podlega prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od marca 2014 r. do grudnia 2014 r., to w świetle art. 70 §1 o.p. Organ stwierdził, że termin przedawnienia upływał dla okresów od marca 2014 r. do listopada 2014 r. w dniu 31.12.2019 r., natomiast dla grudnia 2014 r. w dniu 31.12.2020 r. Zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania nastąpiło z uwagi na wniesioną w dniu 24.05.2017 r. skargę do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Odpis prawomocnego wyroku Sądu wpłynął do tut. Izby w dniu 8.11.2019 r. (karta 147-149, tom II). Zatem okres zawieszenia biegu terminu zawieszenia trwał od 24.05.2017 r. do 08.11.2019 r. (899 dni). Nadto pismem z 15.02.2019 r. na podstawie art. 70c o.p. organ I instancji zawiadomił stronę oraz jej pełnomocnika H. G. o zawieszeniu z dniem 6.02.2019 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od marca 2014 r. do grudnia 2014 r. z uwagi na wszczęte postępowanie karne skarbowe. Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi w 21.02.2019 r. oraz stronie w dniu 7.02.2019 r. (doręczenie zastępcze). Na dzień wydania decyzji organu I instancji postępowanie karne skarbowe nie zostało jeszcze zakończone, a w myśl art. 70 § 7 o.p., dopiero od dnia następnego do dniu prawomocnego zakończenia ww. postępowania termin przedawnienia zobowiązania podatkowego będzie biegł dalej.

DIAS stwierdził, że ze zgromadzonych dowodów w sprawie wynikało, że L. R. nie deklarował w 2014 r. przychodów, ani obrotów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe uniemożliwiło zweryfikowanie spornych faktur u wystawcy. Wątpliwości organów co do wykonanych usług, rzeczywiście przez L. R. potwierdziły przesłuchania świadków: - pracowników: T. D., M. F., A. T., 5 - podwykonawców; A. D., J. P., A. P. - kierownika budowy: D. B., - inwestorów: W. M. (reprezentującego B.), M. i B. S. Z. protokołów z przesłuchania nie wynika, aby na budowach realizowanych w T. przy ul. [...] i ul. [...] wykonywał roboty budowlane L. R. Żaden z przesłuchiwanych świadków nie potwierdził, że znał lub kiedykolwiek widział L. R. łub jego pracowników. Zakres prac wskazanych na spornych fakturach nie był zgodny z pracami ujętymi w Dziennikach budowy, faktury zostały wystawione ze stawką 23%, choć dotyczyły budownictwa mieszkaniowego i Ssarżący wystawił po ich zakończeniu faktury sprzedaży ze stawką 8%. Skarżący na dowód wykonania usługi podwykonawstwa przez L. R. posiadał jedynie faktury zakupu oraz dowody KP jako potwierdzenie zapłaty gotówką. Co istotne dowody KP zostały sporządzone przez skarżącego i to dopiero w maju w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego. L. R. - zgodnie z zeznaniem skarżącego miał je jedynie podpisać, sporządzone zostały natomiast na podstawie zapisów skarżącego.

Dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dowodów organy pierwszej jak i drugiej instancji uznały, że faktury, które posiadał Skarżący, a na których jako wystawca figurowała F. nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu konkretnych operacji gospodarczych, ponieważ zdarzenia te nie miały miejsca pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami. Przy czym należy zauważyć, że organy nie kwestionowały faktu, że usługi budowlane zostały wykonane na wskazanych obiektach, a jedynie, że nie zostały wykonane przez firmę L. R. Zatem faktury, które skarżący wprowadził do rejestrów zakupów VAT za poszczególne okresy od marca do listopada 2014 r. nie były rzetelne podmiotowe i w związku z tym podatek od towarów i usług zawarty w tych fakturach nie podlegał odliczeniu na podstawie art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust.3a pkt 4 lit.a) ustawy o VAT. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono naruszenie przepisów art. 86 ust. 1 i ust.2 pkt 1 lit a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z odliczeniem przez skarżącego podatku naliczonego z faktur wystawionych przez L. R., które w ocenie organów I i II instancji nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń. W decyzji zawarto szczegółowe wyliczenie zawyżenia podatku naliczonego. Stwierdzone nieprawidłowości skutkowały zmianą kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w pozostałych okresach rozliczeniowych, których dotyczy zaskarżona decyzja. Organ odwoławczy, powołując się na fakty, opisane w zaskarżonej decyzji, każdorazowo wskazywał, którym dowodom i zeznaniom oraz z jakiego powodu dał wiarę, a które uznał za niewiarygodne lub nie logiczne (art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa).

DIAS stwierdził, że postępowanie wyjaśniające w kwestii transakcji objętych spornymi fakturami zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób zgodny z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa (o.p.), prawidłowo też przeprowadzono postępowanie dowodowe, uwzględniając zasady wynikające z art. 180, art. 181 i art. 187 o.p. oraz dokonano ich oceny zgodnie z art. 191 tej ustawy. Zdaniem DIAS, organ I instancji zgromadził materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie stanu faktycznego zgodnie z art. 122 o.p. Jednocześnie stwierdzono, że pełnomocnik stawiając zarzut niezebrania pełnego materiału dowodowego, nie wskazał w swoim odwołaniu od decyzji o jaki konkretnie materiał należałoby uzupełnić dowody w sprawie oraz nie wskazał jakie okoliczności pominięto. W toku tego postępowania dopuszczono wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy, czyniąc zadość wymogom art. 180 oraz art. 187 o.p. Wszystkie przesłuchania świadków prowadzone zarówno podczas kontroli podatkowej oraz następującego po niej postępowania podatkowego odbywały się zgodnie z zasadami określonymi art. 190 § 1 o.p. dotyczącej tej czynności, tzn. o każdym wezwaniu na przesłuchanie świadka informowany był bezpośrednio skarżący lub jego pełnomocnicy. Organ I instancji wielokrotnie kierował pisma do organów właściwych ze względu na adres zamieszkania L. R. (reprezentanta kontrahenta strony) i wnioskował bezskutecznie o przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania w charakterze świadka. Pozostałe osoby, które zostały wskazane we wnioskach dowodowych (pracownicy strony, podwykonawcy oraz kierownicy budów) zostały przesłuchane w charakterze świadków. Nie przesłuchano świadków, których danych organ nie posiadał, tj. członków rodziny L. R., innych osób pracujących na budowach - nie zatrudnionych, ani nie wynajętych przez skarżącego. Zgodnie z prawem zrealizowana też została zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art. 191 o.p., która stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zarzut naruszenia art. 199 o.p. poprzez brak przesłuchania strony organ uznał za bezzasadny, ponieważ przesłuchano skarżącego w charakterze strony w dniu 25.05.2015 r. Na ponowne przesłuchanie wyznaczone przez NUS, skarżący nie wyraził zgody.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie: 1) art. 187 § 1 o.p. poprzez niezgromadzenie pełnego materiału dowodowego w sprawie, 2) art. 188 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę 3) art. 191 o.p. poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego 4) art. 199 o.p. poprzez nieprzesłuchanie strony, 5) art. 262 o.p. poprzez nienałożenie kar porządkowych na świadków, którzy nie stawili się na przesłuchanie na wezwanie Naczelnika. Powyższe uchybienia z zarzutu istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a wskutek czego również do nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023 r., poz. 259, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Odnośnie kwestii przedawnienia, Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organów, że w przedmiotowej sprawie doszło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z uwagi na wniesioną w dniu 24.05.2017 r. skargę do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (skarga została odrzucona, jednakże każde wniesienie skargi do sądu – nawet nieskuteczne - prowadzi do zawieszenia biegu przedawnienia, por. III FSK 1663/21). Nadto nie zakończyło się nadal postępowanie karno-skarbowe dotyczące przedmiotu niniejszej sprawy.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy oceny, czy wystawione dla skarżącego przez kontrahenta L. R. sporne faktury (9), dotyczą wykonania usług budowlanych, które w istocie zostały wykonane przez podmiot w nich wskazany tj. F. z siedzibą w Ł., ul. [...], którą reprezentował L. R., a w konsekwencji czy organy podatkowe zasadnie stwierdziły, że ww. faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, a co za tym idzie, nie dają skarżącemu prawa do odliczenia wykazanego w nich podatku VAT. Zdaniem strony skarżącej ustalenia w tym zakresie się dowolne, nieposiadające pokrycia w materiale dowodowym. Skarżący podniósł w tym zakresie wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego dotyczące sposobu gromadzenia materiału dowodowego oraz jego oceny, co legło u podstaw uznania, że sporne transakcje nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. DIAS stoi natomiast na stanowisku, że zgromadzony w sprawie, obszerny materiał dowodowy, dostarczył wystarczających podstaw do dokonania ww. ustaleń, przy braku jakichkolwiek przeciwdowodów ze strony skarżącego.

Rację w zawisłym przed Sądem sporze przyznać należy organom podatkowym.

Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 106, dalej: "ustawa o VAT"), podatnikom tego podatku przysługuje co do zasady prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi wykorzystywane są przez nich do wykonywania czynności opodatkowanych. Zasada odliczania podatku naliczonego, wprowadzona w tym przepisie, ma niewątpliwie znaczenie wiodące w podatku od towarów i usług, jednakże uprawnienie to nie może być realizowane w sposób dowolny, lecz w zgodzie z obowiązującą w tym zakresie literą prawa. Ustawodawca zastrzegł, że z prawa do odliczenia podatku naliczonego podatnik może korzystać tylko w ściśle określonych warunkach. Z treści art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy wynika, iż podatek naliczony podlegający odliczeniu winien wynikać z faktur VAT otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Oznacza to, że w przypadku gdy dana faktura nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu konkretnej operacji gospodarczej, gdyż nie miała miejsca pomiędzy wymienionymi w niej podmiotami, odbiorcy takiej faktury nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej wykazany. Zasadę tę doprecyzowano w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ww. ustawy, w którym ustawodawca jednoznacznie unormował, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy stwierdzają one czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

W świetle powyższych regulacji stwierdzić należy, że spełnienie jedynie wymogów formalnych, co do otrzymanych faktur nie stanowi wystarczającej przesłanki pozwalającej na skorzystanie z uprawnień wynikających z przepisów regulujących funkcjonowanie podatku od towarów i usług. Według bowiem ukształtowanej linii orzecznictwa sądów administracyjnych podatnicy nabywają prawo do odliczenia podatku naliczonego wyłącznie wówczas, gdy posiadane przez nich faktury VAT dokumentują rzeczywiście wykonane czynności gospodarcze. Istotna jest bowiem rzeczywista treść dokonywanych przez podatników operacji gospodarczych, a nie formalna poprawność dokumentów sporządzonych dla ich udokumentowania.

Stwierdzić należy, że organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do ustalenia stanu faktycznego. Wynika z niego bezsprzecznie, że zakwestionowane faktury, wystawione przez kontrahenta skarżącego, nie dokumentują rzeczywistych transakcji. W konsekwencji organy podatkowe słusznie przyjęły, że skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia z nich podatku VAT. Organy bowiem niewątpliwie wykazały, że faktury te stanowią tzw. puste faktury, są częścią działalności mającej na celu wyłudzenie środków finansowych od skarbu państwa, przy pełnej wiedzy podmiotów w niej uczestniczących. Nadto organy wykazały, że w zakresie współpracy z ww. kontrahentem skarżący nie zachował należytej staranności, a tym samym nie może być uznany za podatnika dobrej wierze. Świadczą o tym następujące okoliczności:

W czasie przesłuchania w dniu 25.05.2015 r. skarżący zeznał, że nie zatrudniał

"ludzi z ulicy". Natomiast przesłuchiwani w charakterze świadków pracownicy strony

(T. D., M. F., A. T.) zeznali, że skarżący "zatrudniał" miejscowych z okolicy, gdzie były wykonywane inwestycje, do prac budowlanych. Nazwisk i adresów i nie znali. Wiedzą, że pracowało ich kilku, czy kilkunastu na innych budowach

prowadzonych przez S. Pracownicy nie słyszeli o Firmie R., nie wiedzieli kim jest L.

R., nie spotkali nigdy tego człowieka, skarżący nigdy nie wspominał o takim podwykonawcy. Jedyną osobą, która utrzymuje, że usługi podwykonawcze wykonywała firma O. jest skarżący. Żaden z przesłuchiwanych świadków, zarówno w trakcie postępowania kontrolnego jak i podatkowego (pracownicy, podwykonawcy, inwestorzy – W. M., B. S., kierownik budów D. B.) nie potwierdzili wykonywania usług przez ww. firmę L. R.

W dniu 25.05.2015 r. skarżący zeznał, że początkowe roboty dla państwa S. wykonywała firma O., natomiast z zeznań B.

S. z 5.03.2020 r. wynika, że nie wie kim jest L. R..

Świadek ten zeznał, że skarżący rano dowoził ekipę na plac budowy.

Według zeznań skarżącego, nie znał on stanu osobowego i technicznego firmy O. Przyjmując, że firma ta prowadziła zlecone prace na budowie dla P. S., skarżący powinien mieć chociażby podstawową wiedzę na temat stanu

osobowego oraz zaplecza technicznego podwykonawcy, zwłaszcza że to skarżący, jako

wykonawca odpowiadał przed inwestorem za jakość i termin realizacji budowy.

Podczas przesłuchania 25.05.2015 r. skarżący przedłożył dowody KP mające potwierdzić odbiór gotówki przez pana R. za wykonane roboty dla firmy skarżącego. Dowody KP zostały sporządzone fizycznie przez skarżącego 19 maja 2015 r. na podstawie zapisków w zeszycie, a L. R. jedynie je podpisał. Skarżący zeznał, że nie miał wcześniej potwierdzeń zapłaty za faktury przez pana R., skarżący wypłacał mu pieniądze w gotówce bez potwierdzenia. Jak z powyższego wynika wszystkie potwierdzenia odbioru gotówki za wystawione faktury zostały sporządzone po roku od daty odbioru gotówki. Dokumenty KP powinny być sporządzane przez kontrahenta, ponieważ to on odbierał gotówkę i tym samym był zobowiązany do wystawienia dowodów KP.

Do protokołu przesłuchania skarżący zeznał także, że zakupu materiałów na budowę dla B. dokonywał L. R., a faktury były wystawiane na firmę S. Za faktury miał płacić pan R., a ich wartość wliczać do wystawionych faktur. Podwykonawca nie rozliczał się ze skarżącym z nabytych materiałów. Następnie skarżący zmienił zeznanie w tym zakresie i stwierdził, że nie wie czy były wystawiane faktury i jacy byli dostawcy oraz w jakich składach zaopatrywał się pan R. Wycofał się też Pan z zeznania, że materiały były dostarczane przez dostawców.

Z analizy rachunku bankowego skarżącego wynika, że poza kilkoma wyjątkami, faktury zakupowe płacone były przelewem. W związku z tym dokonywanie płatności wyłącznie gotówką na rzecz firmy O. odbiegało od reguł przyjętych w firmie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 9.07.2020 r. sygn. akt I SA/Po 743719 stwierdził m.in.: "iż w realiach gospodarczych zasadą jest, że przedsiębiorcy dokonują zapłaty za pośrednictwem banku. Obrót bezgotówkowy to podstawowy sposób rozliczania się między podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą. Skoro zaś podatnik dokonuje płatności gotówką, zwłaszcza w przypadku bardzo wysokich kwot, to świadomie rezygnuje z prowadzenia swoich spraw w sposób zapewniający przejrzystość dokonywanych transakcji. W tej sytuacji nie może oczekiwać, że organy podatkowe będą wszelkimi innymi dowodami dochodzić rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych z jego udziałem, zwłaszcza gdy dowody zapłaty w formie gotówkowej zostały potwierdzone wyłącznie przez samego podatnika, a nie przez usługodawcę, tym bardziej, że te dowody budzą uzasadnione zastrzeżenia". Wartość większości transakcji wynikających z faktur wystawionych przez pana R. przekraczała równowartość 15.000 euro, w związku z czym płatności powinny być dokonane za pośrednictwem rachunku bankowego.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy podatkowe słusznie odmówiły wiarygodności zeznaniom skarżącego wobec niespójności wyjaśnień strony z zeznaniami świadków w zakresie kluczowych elementów transakcji. Zeznania te tworzą niespójny, wzajemnie wykluczający się obraz współpracy. Sprzeczności te dotyczą fundamentalnych kwestii, nie mogą one zatem stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie.

W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zakwestionowane przez organ podatkowy faktury nie odzwierciadlały rzeczywistych transakcji, a skarżący co najmniej powinien o tym wiedzieć z okoliczności towarzyszących tym transakcjom, zachowując wymaganą w stosunkach gospodarczych należytą staranność. Należyta staranność w działaniach przedsiębiorcy jest określana przy uwzględnianiu zawodowego charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika i uzasadnia zwiększone oczekiwania co do jego umiejętności, wiedzy, skrupulatności, rzetelności, zapobiegliwości, znajomości prawa i następstw z niego wynikających. Poziom staranności określany jako "należyta staranność" winien być zatem adekwatny do zasad rzetelności kupieckiej, panującej w praktyce rynkowej z uwzględnieniem specyfiki danej branży.

Wobec powyższego niezasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postepowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 187 § 1, art. 188 w zw. z art. 197 § 1 o.p. Przeciwnie, organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie w przedmiotowej sprawie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, dający podstawę do wydania spornych decyzji, a logiczne wnioski z jego oceny zawarły w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach swoich orzeczeń. Strona skarżąca nie dostarczyła żadnego materiału dowodowego, który mógłby podważyć ustalenia organu w ww. zakresie, a zatem jej twierdzenia należy uznać za gołosłowne i stanowiące jedynie polemikę z ustaleniami organów podatkowych.

W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.