Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 190/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 16
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Inne do rozpoznania w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2023 r. w zakresie jego pkt 4; 2. stwierdza, że Dyrektor Inne dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji wskazanej w pkt 1 wyroku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Dyrektora Inne na rzecz skarżącego kwotę [...](sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. A. (dalej określany jako Skarżący) złożył skargę na bezczynność Dyrektora Gminnej Biblioteki Publicznej w D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (tekst jedn. z 2022 r. poz. 902, ze zm., dalej powoływana jako udip) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.

Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie go do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że [...].11.2023 złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści:

"1. Kto jest uprawniony do korzystania oraz dysponowania miejscem parkingowym przed wejściem do biblioteki, "kopertą komercyjną" nieoznaczoną żadnym znakiem pionowym, na którym przez niemalże cały okres, w którym biblioteka pracuje, stoi [...] (...).

2. Oświadczenie majątkowe, lub jego lokalizacja na BIP dyrektora biblioteki.

3. Zakres obowiązków dyrektora biblioteki.

4. Czy w regulaminie pracy biblioteka przewiduje opuszczanie miejsca pracy przez pracowników w godzinach ich pracy? Jeśli tak, to na jakich warunkach? Czy pracownicy muszą odpracowywać godziny absencji? Czy jest prowadzony rejestr wyjść prywatnych?

5. Czy ww. miejsce parkingowe znajduje się na terenie biblioteki, czy należy do innego podmiotu?

6. Lista płac pracowników biblioteki, wraz z wyszczególnieniem ich stanowiska, pensji netto, oraz wszelkich dodatków, w tym pozapłacowych".

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji Skarżący wskazał drogę mailową. W dniu [...].11.2023 otrzymał odpowiedź, w której organ wyraził stanowisko, że przedmiotem wniosku w zakresie możliwości opuszczania przez pracowników miejsca pracy w godzinach ich pracy, warunków tegoż przedsięwzięcia, konieczności odpracowywania godzin absencji oraz prowadzeniu rejestru wyjść prywatnych nie jest informacją podlegająca udostępnieniu. W ocenie Skarżącego ww. informacja nie jest nawet ingerencją w prywatność umów o pracę (których treść de facto też jest informacją publiczną), albowiem w treści pytania znajdował się warunek "Czy w regulaminie pracy". Nie wnioskowano o sam rejestr wyjść prywatnych oraz żadne inne szczegółowe informacje mogące naruszać prywatność pracowników biblioteki, zadano jedynie pytanie, czy instytucja w ogóle takowy prowadzi, co stanowi informację publiczną. Na podstawie art. 6 ust. 3 udip informacja o prowadzonych rejestrach winna być udzielona bez zbędnej zwłoki, gdyż bezsprzecznie stanowi element informacji publicznej.

Odmówiono także udostępnienia informacji w zakresie listy płac pracowników biblioteki wraz z wyszczególnieniem ich stanowiska, pensji netto oraz wszelkich dodatków, w tym pozapłacowych. Podobnie jak w poprzednim przypadku, nie wnioskowano o konkretne nazwiska, lecz o wydatki ponoszone przez instytucję publiczną na wynagrodzenie pracowników pełniących poszczególne stanowiska. Niespersonifikowana informacja o kosztach ponoszonych przez Bibliotekę na wynagrodzenia nie jest tożsama z ujawnieniem prywatnych danych dotyczących konkretnego zatrudnionego pracownika - a o to nie wnioskowano. Jest to o tyle istotne dla interesu publicznego, że w przypadku, jeśli doszłoby do naruszenia regulaminu pracy poprzez samowolne opuszczenie miejsca pracy, możliwe byłoby przybliżone oszacowanie poniesionych przez podmiot publiczny strat, i ewentualnie sprawę odpowiednio zgłosić. Udzielenie informacji w formacie stanowisko, wysokość pensji, wartość dodatków nie jest w stanie narazić nikogo na utratę prywatności, gdyż w dalszym ciągu nie wiadomo, kto jest odbiorcą środków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że na wniosek udzielił następującej odpowiedzi: "W odpowiedzi na Pańską prośbę informuję, że:

1. Do korzystania z oznaczonego kopertą miejsca parkingowego znajdującego się obok wejścia do biblioteki uprawnieni są pracownicy Gminnej Biblioteki Publicznej w D.

2. Oświadczenia majątkowe pracowników gminnych jednostek organizacyjnych znajdują się na stronie BIP Urzędu Gminy w D.

3. Zadania dyrektora określa statut znajdujący się na stronie BIP biblioteki.

4. Odmowa udzielenia informacji: nie jest to informacja publiczna, o której mowa w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

5. Miejsce parkingowe GBP znajduje się na terenie należącym do Urzędu Gminy w D.

6. Odmowa udzielenia informacji: nie jest to informacja publiczna, o której mowa w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej".

W realiach przedmiotowej sprawy organ udzielił zatem Skarżącemu odpowiednich wyjaśnień w mailu z dnia [...] listopada 2023 r., a więc w przewidzianym ustawą terminie. Odnośnie pytania nr 4 i 6 organ poinformował Skarżącego, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej. Takie działanie było zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest konsekwentnie pogląd, według którego w sytuacji, gdy organ uznaje, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej, to nie wydaje decyzji, a jedynie pismo informujące o tej okoliczności (wyrok WSA w Poznaniu w sprawie IV SA/Po 254/23, LEX nr 3609732).

Organ stanął na stanowisku, że regulamin pracy jest co prawda dokumentem urzędowym, ale stanowi dokument wewnętrzny, wytworzony jedynie na jego potrzeby i nie przedstawia stanowiska na zewnątrz, i jako taki nie stanowi informacji publicznej. Nawet gdyby przyjąć, że regulamin pracy stanowi informację publiczną, to zwrócić należy uwagę, że Skarżący nie wnioskował o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie regulaminu pracy (np. doręczenie na wskazany przez wnioskodawcę adres lub przesłanie pocztą elektroniczną). Skarżący dopytywał się, czy poszczególne interesujące go kwestie znajdują się w regulaminie pracy. Rolą organu nie jest wyjaśnianie, czy poszczególne kwestie interesujące Skarżącego znajdują odzwierciedlenie w aktach wewnętrznych biblioteki. Gdyby uznać, że organ ma obowiązek opowiadać na każde tak sformułowane pytanie wnioskodawcy, wówczas dochodziłoby do absurdalnych sytuacji, w których działania organu byłyby skupione nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej.

Odnosząc się zaś do kwestii tzw. rejestru wyjść prywatnych organ przytoczył wyrok w sprawie I OSK 2337/15, w którym NSA rozstrzygnął, że rejestr wejść i wyjść nie stanowi informacji publicznej.

Organ wskazał, że informacje, o które wnioskował Skarżący w punkcie 6, nie posiadają waloru informacji publicznej. Skarżący w uzasadnieniu skargi podnosił, że "nie wnioskowano o konkretne nazwiska. Treść wniosku wyraźnie wskazuje, że Skarżący oczekiwał, że organ udostępni mu listy płac poszczególnych pracowników (których można zidentyfikować z imienia i nazwiska), a nie jedynie informację, ile zarabia pracownik biblioteki na określonym stanowisku służbowym.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do określenia, czy lista płac stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. W ocenie organu lista płac stanowi dokumentację pracowniczą i wyłącznie dla potrzeb pracowniczych jest sporządzana. Obowiązkiem pracodawcy jest bowiem m.in. prowadzenie dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników (art. 94 pkt 9a Kodeksu pracy). Nie ma podstaw, aby listę płac - dokumentację wytworzoną wyłącznie dla potrzeb związanych ze stosunkiem pracy - traktować jak sprawę publiczną, czyli dostępną dla każdego na podstawie udip (tak między innymi: WSA w Warszawie w wyrokach w sprawach II SA/Wa 558/15, LEX nr 1819182 i II SAB/Wa 559/17, LEX nr 2468038 oraz WSA w Łodzi w wyroku w sprawie II SAB/Łd 53/23, LEX nr 3604235).

Ponadto, w Bibliotece pracują zaledwie dwie osoby - dyrektor oraz bibliotekarz. Skład osobowy osób pracujących w bibliotece widnieje w Biuletynie Informacji Publicznej Gminnej Biblioteki Publicznej w D. Oświadczenie majątkowe dyrektora Biblioteki jest jawne i podlega upublicznieniu w BIP. Zatem nawet gdyby udostępnić Skarżącemu informację w postaci zanominowanych list płac (bez ujawniania personaliów), wskazując jedynie stanowisko służbowe, i tak pozwoliłoby to na konkretną identyfikację pracownika oraz ujawnienie jego zarobków i tym samym naruszyłoby jego prawo do prywatności.

Organ zwrócił ponadto uwagę, że Skarżący nie kierował się troską o sprawy publiczne. Głównym jego celem było działanie w celu "dokuczenia" dyrektorowi Biblioteki. Powyższe stanowi nadużycia prawa. Wniosek Skarżącego nie ma na celu uzyskania informacji służącej obiektywnie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, lecz dotyczy on jedynie indywidualnego interesu Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jego adresat może:

1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające jej udostępnienie określone w art. 5 udip - podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 udip);

2) poinformować wnioskodawcę, że:

- jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach udip, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej,

- podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 udip),

- w sprawie obowiązuje odrębny tryb udostępnienia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 udip);

3) odmówić w formie decyzji udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 udip,

4) odmówić w formie decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 udip,

5) umorzyć w formie decyzji postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 udip stosownie do art. 16 w związku z art. 17 ust. 1 udip.

Przepis art. 16 udip stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z określonym wyjątkami.

W przedmiotowej sprawie sporne było to, czy informacje, których udostępnienia żądał Skarżący w pkt 4 i 6 wniosku, stanowią informację publiczną oraz czy jego wniosek stanowił nadużycie prawa.

W pkt 4 wniosku Skarżący żądał udostępnienia następującej informacji: "Czy w regulaminie pracy biblioteka przewiduje opuszczanie miejsca pracy przez pracowników w godzinach ich pracy? Jeśli tak, to na jakich warunkach? Czy pracownicy muszą odpracowywać godziny absencji? Czy jest prowadzony rejestr wyjść prywatnych?".

W tym kontekście wyjaśnić należy, że regulamin pracy stanowi informację publiczną w rozumieniu udip. Z treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a-b) oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a), d), e) udip wynika bezpośrednio, że informacjami publicznymi są w szczególności informacje o podmiotach publicznych (o których mowa w art. 4 ust. 1 udip), w tym o ich statusie prawnym lub formie prawnej i organizacji, a także informacje o zasadach funkcjonowania powyższych podmiotów, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw oraz stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania. Regulaminu pracy ma charakter generalny i jest adresowany do pracowników Biblioteki, a jego przedmiotem jest przede wszystkim określenie organizacji i porządku pracy w niej. Wewnętrzne akty ustrojowo-organizacyjne oraz związane z organizacją, porządkiem lub dyscypliną pracy oraz wymiarem i rozkładem czasu pracy podmiotów publicznych są niewątpliwie źródłem informacji publicznej dotyczącej zasad organizacji i funkcjonowania tych podmiotów. Okoliczność, że tego rodzaju akty mogą (jak np. regulamin pracy) zawierać również uregulowania dotyczące obowiązków i uprawnień związanych ściśle z indywidualną sytuacją danego pracownika, nie zmienia charakteru tych aktów jako źródeł informacji publicznej. Nie można zatem twierdzić, że regulamin pracy jest "dokumentem wewnętrznym", który nie podlega ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotom zewnętrznym reprezentującym społeczeństwo.

Po drugie, za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych należy uznać stanowisko, że kategoria tzw. dokumentu wewnętrznego, który sam w sobie nie podlega udostępnieniu na podstawie przepisów dostępie do informacji publicznej, jest ograniczona jedynie do tych dokumentów będących w posiadaniu podmiotów publicznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 udip, które nie odnoszą się w żaden sposób do podmiotów lub przedmiotów zewnętrznych względem podmiotu publicznego (w sensie szerokim "nie są skierowane na zewnątrz"). Są to przede wszystkim dokumenty przygotowawcze, projektowe, konsultacyjne lub koordynacyjne.

Przykładowo dokumenty urzędowe pozbawione charakteru zewnętrznego mogą służyć wymianie informacji w ramach struktury organu, gromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk lub określeniu zasad działania w danych sytuacjach, względnie mogą być one fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. np. wyrok NSA w sprawach I OSK 2337/15, I OSK 1281/15; I OSK 1163/15; I OSK 1561/18; III OSK 4561/21). Do tego rodzaju dokumentów urzędowych wewnętrznych nie należy natomiast sporny regulamin pracy. Dokument ten określa bowiem - niezależnie od typowych praw i obowiązków pracowniczych - także zasady organizacji i porządku pracy w Bibliotece, a te - z racji potencjalnego wpływu na sposób realizacji zadań publicznych - mają już znaczenie zewnętrzne i są istotne z punktu widzenia interesu publicznego oraz kontroli społecznej.

Zaznaczenia wymaga, że Skarżący nie żądał udostępnienia całego regulaminu pracy, a jedynie konkretnych jego zapisów, co dodatkowo wskazuje na to, że żądana informacja winna podlegać udostępnieniu we wskazanym zakresie, ponieważ dotyczy stricte kwestii związanych z organizacją pracy. W tym miejscu wskazać należy, że z uzasadnienia odpowiedzi na skargę można wywnioskować, że w ocenie organu żądana informacja ma charakter przetworzony, choć organ wprost tego nie wyartykułował. W ocenie Sądu, żądany zakres informacji w tym zakresie w żaden sposób nie wskazuje na konieczność przetwarzania żądanej informacji. W takiej sytuacji jednak organ mógłby jedynie, jak to wskazano wcześniej, odmówić w formie decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, czego niewątpliwie nie uczynił.

Jeżeli natomiast chodzi o rejestr wyjść prywatnych, to podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom organu, Skarżący nie żądał ich udostępnienia, a jedynie wnosił, aby wskazano, czy jest prowadzony rejestr wyjść prywatnych. Zatem rozważania organu w tej kwestii, w szczególności związane z udostępnianiem rejestru wyjść, nie mogły odnieść oczekiwanego przez organ skutku.

Natomiast w pkt 6 wniosku Skarżący żądał udostępnienia następującej informacji: "Lista płac pracowników biblioteki, wraz z wyszczególnieniem ich stanowiska, pensji netto, oraz wszelkich dodatków, w tym pozapłacowych".

Odnośnie udostępnienia listy płac Sąd w pełni podziela stanowisko organu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowany został bowiem pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie całkowicie podziela, że lista płac nie stanowi informacji o sprawach publicznych ze względu na to, że jest to dokument wewnętrzny, stanowiący dokumentację pracowniczą i wyłącznie dla potrzeb pracowniczych jest sporządzana. Obowiązkiem pracodawcy jest bowiem m.in. prowadzenie dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników (art. 94 pkt 9a Kodeksu pracy). Lista płac jest zatem dokumentem księgowym, którego celem jest jedynie ewidencjonowanie przychodów pracowników w ramach obowiązku prowadzenia dokumentacji ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 94 pkt 9a Kodeksu pracy. Nie ma zatem podstaw, aby listę płac - dokumentację wytworzoną wyłącznie dla potrzeb związanych ze stosunkiem pracy - traktować jak informację publiczną, czyli dokument dostępny dla każdego na podstawie udip, nawet gdy ten dokument księgowy wytwarzany jest w jednostce sektora publicznego (por. wyroki WSA w Warszawie w sprawach II SA/Wa 558/15 i II SAB/Wa 559/17, wyrok WSA w Bydgoszczy w sprawie II SAB/Bd 40/21, wyrok WSA w Łodzi w sprawie II SAB/Łd 53/23, wyrok NSA w sprawie I OSK 2128/18).

Nie można zgodzić się z organem, że wniosek Skarżącego stanowił nadużycie prawa. Organ poza przytoczeniem tego zarzutu nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności uzasadniające takie twierdzenie. W szczególności to, że między Skarżącym a dyrektorem Biblioteki istnieje spór, u którego podstaw leży zatarg związany z parkowaniem samochodu na miejscu wyznaczonym dla Biblioteki, w żaden sposób samo w sobie nie może świadczyć o nadużywaniu przez Skarżącego prawa do uzyskania informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku (art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej powoływana jako "ppsa").

Wbrew twierdzeniom Skarżącego, w ocenie Sądu, bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 1a ppsa sąd jest zobowiązany stwierdzić, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek z art. 149 § 1a ppsa, Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt 2 wyroku). Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a ppsa jest taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 675/12). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Organ bowiem wprawdzie nie zachował odnośnie żądania udostępnienia informacji wskazanej w pkt 4 wniosku terminów ustawowych do załatwienia wniosku wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz właściwej procedury, jednak argumentacja wskazana w odpowiedzi na skargę pozwala na uznanie, że nie było to działaniem celowym i zamierzonym, lecz wynikało z niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w pkt 2 wyroku.

Oddalając skargę w zakresie żądania zasądzenia na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej oraz wymierzenia organowi grzywny (art. 151 ppsa, pkt 3 wyroku), Sąd miał na uwadze to, że zachowanie organu nie nosiło znamion celowego uchylenia się od ustawowych obowiązków w zakresie udostępnienia informacji publicznej i nie można mówić o uzasadnionej obawie, że bez dodatkowej sankcji Muzeum nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.

Na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżącego wpisu w kwocie 100 zł.