Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 865/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 pkt 5, art. 28 ust. 2 i 4
journal: Dz.U. 2022 poz 813
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t. j.)
article: art. 119 pkt 3 i art. 120,
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1a pkt 2, art. 27 § 1 pkt 9, art. 54 § 1, art. 59 § 2 , art. 67 § 1-2 i 6, art. 89 § 1-3, art. 164 § 1 pkt 1, art. 164 § 4, art. 166b, art. 168d,
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 19 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2024 roku sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 06 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność zabezpieczającą oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wszczął postępowanie zabezpieczające wobec R. P. (dalej jako: "spółka", "zobowiązana" lub "skarżąca") w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia o numerach od [...] do [...] wystawione przez ten sam organ. Podstawą wydania zarządzeń zabezpieczenia była decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] z dnia 30 czerwca 2022 r.

W toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zawiadomieniem z 27 stycznia 2023 r., dokonał zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty podatku VAT za 11/2020 i 12/2020.

Pismem z 22 lutego 2023 r. zobowiązana wniosła skargę na czynność zabezpieczającą zajęcia innej wierzytelności pieniężnej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z uwagi na trwający zimowy sezon turystyczny, co wiąże się z dodatkowym nakładem czasowym, merytoryczne uzasadnienie skargi zostanie sporządzone odrębnym pismem procesowym. Nastąpiło to 24 marca 2023 r. W uzupełnieniu skargi podniesiono, że powodem jej złożenia jest błędne określenie dłużnika zajętej wierzytelności jako Urzędu Skarbowego [...], zamiast Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia 2 marca 2023 r. oddalił powyższą skargę i odmówił uchylenia zaskarżonej czynności.

Postanowieniem z 28 kwietnia 2023 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z 4 sierpnia 2023 r. oddalił skargę na czynność zabezpieczającą, dokonaną zawiadomieniem z 27 stycznia 2023 r.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że w skardze nie wskazano konkretnych zarzutów odnośnie ww. zajęcia nadpłaty w podatku VAT za 11 i 12/2020r. w Urzędzie Skarbowym [...]. Zarzuty sprecyzowano dopiero w piśmie z 22 marca 2023 r. dotyczącej czynności nr [...], zatytułowanym "Uzupełnienie skargi na czynność zabezpieczającą", wskazując że nieprawidłowo w przedmiotowym zajęciu został wskazany jako dłużnik zajętej wierzytelności Urząd Skarbowy [...].

Wskazano, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o K. A. S. (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 813 ze zm.) urzędy skarbowe są jednostkami organizacyjnymi KAS, natomiast naczelnik Urzędu Skarbowego wykonuje swoje zadania przy pomocy urzędu skarbowego, między innymi dysponując środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych obsługującego go urzędu. W świetle powyższego bezpodstawne byłoby traktowanie Naczelnika jako podmiotu odrębnego od kierowanej przez niego jednostki jaką jest Urząd Skarbowy. Naczelnik Urzędu Skarbowego jest zarówno organem egzekucyjnym jak i podatkowym, w związku z powyższym jak już wcześniej wskazano dysponuje środkami pieniężnymi na rachunkach bankowych obsługującego go urzędu. Tak więc nie ma sprzeczności w tym, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności w Urzędzie Skarbowym, który go obsługuje.

Ponadto organ wyjaśnił, że zajęcie zabezpieczające zostało dokonane w sposób prawidłowy. Zawiadomienie o zajęciu umożliwiało identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego oraz dochodzonych należności, jak również podstawy dokonania zabezpieczenia. Analiza akt sprawy wskazuje ponadto, że wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 89 u.p.e.a., który w związku z art. 166b tejże ustawy ma zastosowanie w postępowaniu zabezpieczającym, zostały przez organ egzekucyjny spełnione.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2023 r., uzupełnionym 12 września 2023 r. zobowiązana wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie: art. 67 § 2 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 5 oraz art. 28 ust. 2 i ust. 4 ustawy o KAS.

Postanowieniem z dnia 6 października 2023 r. Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy powołał się na treść przepisów u.p.e.a.: art. 18, art. 54, art. 164 § 1 pkt 1 i § 4, art. 166b, art. 155a § 1, art. 155b § 1, art. 7 § 1, art. 89, art. 67 § 1, 2 i 6 oraz na rozporządzenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (tekst jedn. Dz. U. 2021 r., poz. 26 ze zm.), w tym na § 1 pkt 6 tego rozporządzenia.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podkreślił, że w postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, a sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (zabezpieczających).

Organ zauważył, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a jego obowiązkowe elementy są wymienione w art. 67 § 2 u.p.e.a.

Uznano, że czynność zabezpieczająca została dokonana prawidłowo. Zawiadomienie o zajęciu zawierało wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 i art. 89 § 1 i § 3 w zw. z art. 164 § 4 i art. 166b u.p.e.a. Druki zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej odpowiadały wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej i zawierają wszystkie wymagane wezwania oraz pouczenia, o których mowa w art. 89 § 1 i § 3 u.p.e.a. w związku z art. 164 § 4 i art. 166b u.p.e.a.

Wskazano, że przedmiotowe zawiadomienie zawierające wpis dłużnika zajętej wierzytelności "Urząd Skarbowy [...]" jest sporządzone prawidłowo, a analiza dokonana przez organ I instancji w tym zakresie była właściwa. Stwierdzono, że wskazanie przez organ egzekucyjny w pozycji dłużnika zajętej wierzytelności Urzędu Skarbowego obsługującego Naczelnika Urzędu Skarbowego jest zgodne z przepisami i orzecznictwem sądowoadministracyjnym.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że skarga okazała się bezzasadna i nie dopatrzono się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego.

W skardze z dnia 24 listopada 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu, wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu egzekucyjnego w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to obarczone jest naruszeniem art. 67 § 2 pkt 2 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 5 oraz art. 28 ust. 2 i 4 ustawy o KAS, co miało wpływ na wynik sprawy.

W argumentacji skarżąca wskazała, że podtrzymuje zarzut i argumentację podniesioną w zażaleniu.

W kwestii błędnego wskazania dłużnika w treści zawiadomienia o zajęciu wskazano, że urząd skarbowy sam w sobie nie ma uprawnień do dysponowania zgromadzonymi na jego rachunkach środkami pieniężnymi, a takie ustawowo zakreślone kompetencje ma jedynie naczelnik urzędu skarbowego, jednak nie został on wskazany jako dłużnik zajętej wierzytelności. Zauważono, że niniejsza sprawa zainicjowana wniesieniem skargi na czynność zabezpieczającą winna być ukierunkowana na weryfikację formalnych kwestii związanych z daną czynnością, a właśnie taki formalny element był przedmiotem skargi - podniesiono brak prawidłowego wskazania dłużnika w dokumencie stanowiącym zawiadomienie o zajęciu. Zdaniem skarżącej, ze względu na to, że zawiadomienie stanowi podstawę zastosowania środków przewidzianych w ustawie u.p.e.a., prawidłowość tego typu dokumentu musi być ściśle przestrzegana. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności musi zawierać prawidłowe (czyli zgodne z obowiązującymi przepisami) oznaczenie dłużnika. Zawiadomienie powinno więc zawierać wskazanie, że dłużnikiem zajętej wierzytelności jest Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], skoro dotyczy ono nadpłaty w podatku VAT, a podmiotem dysponującym tymi środkami pieniężnymi jest naczelnik urzędu skarbowego w myśl ustawy o KAS. Tylko naczelnik urzędu skarbowego jest organem podatkowym, organem egzekucyjnym czy też finansowym organem postępowania przygotowawczego, a urząd skarbowy w żadnej z tych ról nie jest uprawniony do zastępowania, czy występowania w imieniu naczelnika. Zdaniem skarżącej błędne wskazanie dłużnika zajętej wierzytelności czyni prawnie nieskutecznym przedmiotowe zawiadomienie, a więc ma istotne konsekwencje prawne. Podkreślono, że skoro to naczelnik urzędu skarbowego dysponuje środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych obsługującego go urzędu, to zajęcie zabezpieczające dokonane w stosunku do wierzytelności, której dłużnikiem ma być urząd skarbowy, jest prawnie nieskuteczne, bo niewykonalne. Urząd skarbowy nie jest władny dysponować wykazaną przez stronę nadpłatą podatku VAT za listopad i grudzień 2020 r. i przekazać ją organowi egzekucyjnemu.

W odpowiedzi na skargę z dnia 11 grudnia 2023 r. organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a").

W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organu egzekucyjnego w kwestii uznania za nieuzasadnioną skargę na czynność zabezpieczającą, tj. zajęcie innej wierzytelności - nadpłaty podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2020 r. w Urzędzie Skarbowym [...].

Na wstępie rozważań należy wskazać, że postępowanie zabezpieczające jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, którego celem jest ochrona interesów wierzyciela poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku. Ma ono, co do zasady, charakter pomocniczy wobec postępowania egzekucyjnego i toczy się jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d u.p.e.a.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4).

W realiach rozpoznawanej sprawy szczególnego podkreślenia wymaga, że skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3048/15, wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: baza CBOSA ). Zatem skarga unormowana w art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje zobowiązanemu na czynności organu egzekucyjnego o charakterze wykonawczym, faktycznym, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, czy - w szerszym ujęciu - ochrony prawnej.

Ponadto za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd prawny, zgodnie z którym, z uwagi na zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, skarga przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. może dotyczyć wyłącznie konkretnej czynności organu egzekucyjnego, natomiast nie może obejmować zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, prawidłowości jego prowadzenia, czy działań wierzyciela poprzedzających wystawienie tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z 10 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2555/10).

Z poczynionych powyżej uwag jednoznacznie zatem wynika, że skarga, o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., nie może być traktowana przez zobowiązanego jako jeden z wielu środków prawnych (środków zaskarżenia, wniosków), w których będzie przedstawiał te same argumenty i te same żądania, a organ każdorazowo będzie je rozpatrywał co do istoty. Innymi słowy, w sprawie zainicjowanej skargą na czynności egzekucyjne zobowiązany nie może skutecznie kwestionować zastosowania środka egzekucyjnego z powodu - w jego przekonaniu - niezgodnego z prawem prowadzenia egzekucji, nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Są to bowiem zagadnienia podlegające rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w innych trybach przewidzianych w u.p.e.a., jak zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jeżeli z uwagi na stadium postępowania egzekucyjnego nie przysługuje dłużnikowi środek zaskarżenia w postaci zarzutów (środkiem tym można się posłużyć w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego - zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego - art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) to skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., nie może stanowić takiego właśnie konkurencyjnego środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11).

Przedmiotem skargi wnoszonej na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, ewentualnie przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 290/13).

W kontekście zarzutów skargi wyjaśnić ponadto należy, że zgodnie z art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej przez zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości. Z kolei art. 164 § 4 tej ustawy stanowi, że do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych, praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, praw majątkowych zarejestrowanych w rejestrze akcjonariuszy, weksla, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, pozostałych praw majątkowych oraz ruchomości.

Według art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. W myśl art. 89 § 2 tej ustawy zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług.

Zgodnie z art. 89 § 3 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania,

c) i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;

2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;

3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1.

Według art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo podmiotu prowadzącego rejestr akcjonariuszy, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma art. 67 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:

1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju;

5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6) kwotę kosztów egzekucyjnych:

a) opłaty manipulacyjnej,

b) opłaty za czynności egzekucyjne,

c) wydatków egzekucyjnych,

d) opłaty egzekucyjnej,

e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2;

7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

Z kolei art. 67 § 6 stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory zawiadomień i protokołów, o których mowa w § 1, uwzględniając uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tych zawiadomieniach i protokołach.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zastosowanie znalazł wzór zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, stanowiący załącznik nr [...] do powołanego przez organ odwoławczy Rozporządzenia z 1 grudnia 2020 r. Trafnie zauważył organ odwoławczy, że zaskarżona czynność została dokonana zgodnie z obowiązującym przepisami, a kwestionowane zawiadomienie o zajęciu zawiera wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz odpowiada wzorowi określonemu w Rozporządzeniu z 1 grudnia 2020 r.

Zdaniem Sądu nie było w sprawie podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia z uwagi na zarzucane przez skarżącą błędne oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności. Nie budzi w sprawie wątpliwości fakt, że w treści kwestionowanego zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej z 27 stycznia 2023 r. w rubryce "oznaczenie organu egzekucyjnego" wpisano "Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]", a w rubryce – "nazwa i adres dłużnika zajętej wierzytelności" wpisano – "Urząd Skarbowy [...]". Słusznie organ odwoławczy podkreślił, że naczelnik urzędu skarbowego jest zarówno organem egzekucyjnym, jak i podatkowym, który dysponuje środkami pieniężnymi na rachunkach bankowych obsługującego go urzędu. Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w powołanym przez organ prawomocnym wyroku WSA w Bydgoszczy z 6 kwietnia 2020 r. (I SA/Bd 142/20). Orzekając w podobnych okolicznościach faktycznych WSA w Bydgoszczy stwierdził, że wskazanie w zawiadomieniu o zajęciu Izby Administracji Skarbowej [...] (zamiast Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) w miejscu przeznaczonym na wskazanie dłużnika zajętej wierzytelności, nie skutkuje koniecznością uchylenia czynności.

Sąd wskazuje też na wyrok N. S. A. z 13 grudnia 2023 r. sygn. akt III FSK 1067/23 w sprawie ze skargi R. P. w którym Sąd wypowiedział się w tej kwestii.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 67 § 2 pkt 2 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 5 oraz art. 28 ust. 2 i 4 ustawy o KAS, jest niezasadny.

Z kolei brak naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. wynikał z dokonania prawidłowej oceny rozstrzygnięcia organu I instancji i utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia.

W podsumowaniu sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że organ egzekucyjny prawidłowo uznał za niezasadną skargę na dokonaną czynność. Zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu, albowiem przy ich wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.