Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 774/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 145 par1 pkt 1 lit a, c, art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 36a ust. 1 pkt 5, art. 52 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par 29, par. 218, par 271, par 273, par 13
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi B. K. i M. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2022 r., znak: ZOA-XXI.7721.35.2020 w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kraśniku z 24 czerwca 2022 r., znak: PINB.405.IV.3.2020; II. zasądza na rzecz skarżących B. K. i M. K. od Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 25 sierpnia 2022 r., znak: ZOA-XXI.7721.35.2020, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołań D. G. i M. G. oraz B. K. i M. K., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 24 czerwca 2022 r., znak: PINB.405.IV.3.2020 odmawiającą nałożenia na M. i K. K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych, polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w Kraśniku.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z 30 listopada 2020 r., znak: PINB.405.IV.3.2020, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił nałożenia na M. i K. K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr [...] położonej w Kraśniku.

Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z 26 lutego 2021 r., znak: ZOA-XXI.7721.35.2020, po rozpatrzeniu odwołań D. G., M. G. oraz M. K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożył M. K..

Wyrokiem z 20 października 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 338/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kraśniku z 30 listopada 2020 r.

Sąd uznał, że przy wydaniu obu decyzji organy nadzoru budowlanego dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przyjął, że inwestor na działkach nr [...] i [...] dokonał podwyższenia terenu. Zawyżono także wjazd na działkę [...]. Doprowadziło to do zmiany rzędnych i poziomu terenu działki oraz rzędnych i poziomu "zero" budynku będącego przedmiotem inwestycji. W ocenie Sądu niewątpliwie zmiany te stanowią odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie objętym projektem zagospodarowania działki. Odrębną kwestią pozostaje natomiast ocena, czy zmiany te mają charakter istotnego odstąpienia w rozumieniu art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego.

W ramach wytycznych dla organu nadzoru budowlanego sformułowanych w uzasadnieniu wyroku Sąd zobowiązał ten organ do oceny stanu faktycznego ustalonego w sprawie w kontekście naruszenia dyspozycji § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr LVI/345/2014 Rady Miasta Kraśnik z 4 sierpnia 2014 r., zmienioną uchwałą nr XX/129/2015 Rady Miasta Kraśnik z 30 grudnia 2015 r. w sprawę zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kraśnik, wprowadzającego zakaz prowadzenia prac niwelacyjnych i nadsypywania terenu w sposób utrudniający odpływ wód opadowych, a także znacznie zmieniających naturalnie uformowaną rzeźbę terenu.

Mając na uwadze, że organy zaniechały zbadania, czy dokonana na nieruchomości inwestorów zmiana ukształtowania terenu spowodowała zmianę naturalnego spływu wód opadowych i skierowanie ich na teren sąsiedniej nieruchomości, Sąd nakazał ponadto dokonanie oceny legalności robót budowlanych pod kątem naruszenia dyspozycji § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej: r.w.t.b.), zakazującego dokonywania zmian naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości.

Sąd zobowiązał również organ do ustalenia, jak fakt samowolnego wykonania otworu w dachu budynku od strony wschodniej wpływa na przyjętą w projekcie budowlanym odporność ogniową konstrukcji i przykrycia dachu oraz możność skorzystania z odstępstwa z § 271 ust. 9 r.w.t.b., które zastosowano w projekcie budowlanym spornego budynku.

W ocenie Sądu materiał dowodowy sprawy powinien zostać uzupełniony także o ustalenia dotyczące spełnienia wymogów co do zacienienia budynków usytuowanych na działce nr [...] oraz na działkach nr [...] i [...] i [...], z uwzględnieniem § 13 r.w.t.b.

Ponownie rozpatrując sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kraśniku stwierdził, że na działce o nr [...] położonej w Kraśniku przy ul. [...] usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny, wolnostojący, częściowo podpiwniczony, o jednej kondygnacji naziemnej z poddaszem użytkowym, wznoszony w technologii tradycyjnej, przykryty dachem dwuspadowym ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego w granicy działki nr [...]. Budynek jest realizowany na podstawie decyzji Starosty Kraśnickiego nr [...], znak: [...] z 2 października 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W dniu 7 kwietnia 2022 r. PINB w Kraśniku przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu budowlanego, w wyniku których stwierdził, że roboty budowlane nie naruszają § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Kraśnik, ponieważ zmiana naturalnego ukształtowania terenu biologicznie czynnego w północno-zachodniej części działki o nr [...] nie spowodowała zmiany naturalnego spływu wód opadowych oraz odprowadzenia ich na teren działki sąsiedniej o nr [...]. Teren nieutwardzony działki nr [...], na który odprowadzane są wody opadowe w związku z zagospodarowaniem ziemi z budowy budynku mieszkalnego, został nieznacznie podniesiony i posiada swobodne spadki w kierunku działki nr [...]. O nieznacznym podniesieniu świadczą, zdaniem organu, zawarte na mapie inwentaryzacji powykonawczej budowy budynku mieszkalnego na działce o nr [...] rzędne terenu oraz złożone w dniach 23 października 2020 r. i 5 listopada 2020 r. mapy zasadnicze. Według mapy inwentaryzacyjnej w południowo-zachodniej części działki o nr [...] przebiega warstwica o wartości rzędnej 200,0 m n.p.m., obecnie najbliżej położony punkt terenu nieutwardzonego oznaczony na mapach zasadniczych posiada rzędną 200,20 m n.p.m. (bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]), natomiast utwardzenie zlokalizowane w odległości 4,30 m - 5,20 m od granicy działki nr [...] posiada rzędną 200,62 m n.p.m., w związku z czym podniesienie terenu w tej części działki wynosi w granicach od 0,20 m - 0,60 m, z tym, że przy granicy z działką nr [...] jest ono najmniejsze.

Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, że teren i utwardzenie dojazdu na działce nr [...] posiadają rzędne zbliżone 200,57 - 200,63 m n.p.m., a miejscami wyższe od rzędnych działki nr [...] (w rejonie budynku garażowego na działce nr [...] poziom terenu znajduje się 0,21 m wyżej). Teren działki nr [...] posiada ogólny spadek w kierunku działki o nr [...].

Organ podkreślił, że z projektu zagospodarowania terenu będącego załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu wynika, że po terenie południowo zachodnim działki nr [...] i nr [...] biegnie poziomica o rzędnej 199,5 m n.p.m., a zatem teren obu działek, zarówno działki o nr [...] o rzędnej wynoszącej 200,20 - 200,62 m n.p.m., jak i działki o nr [...] o rzędnej wynoszącej 200,57 - 200,63 m n.p.m., został jednakowo podniesiony na zbliżoną wysokość, nie można więc uznać, że wody opadowe z działki o nr [...] kierowane są na działkę o nr [...], tym bardziej, że obie działki posiadały i nadal posiadają spadek podłużny w kierunku południowym. Organ powołał się przy tym na opinię opracowaną przez biegłego [...] w sprawie stwierdzenia, czy doszło do zmiany stany wody na gruncie na działce nr [...], z której wynika, że "na działkach nr [...] i [...] doszło do zmiany stanu wody na gruncie, jednak zmiana stosunków wodnych nie spowodowała szkody dla gruntów sąsiednich".

Organ pierwszej instancji dokonał także ustaleń w oparciu o wymogi dotyczące oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach na działkach sąsiednich zawarte w § 13 r.w.t.b. w odniesieniu do podwyższonych rzędnych posadowienia spornego budynku. Organ ustalił, że zgodnie z rysunkiem przekroju A-A przedmiotowego budynku (rys. A9 zawarty w projekcie budowlanym), wysokość od poziomu parteru do najwyżej położonego punktu konstrukcji przekrycia budynku (kalenicy), znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi wynosi 7,43 m, a łącznie z 0,7 m od posadowienia budynku do terenu wysokość ta wynosi 8,13 m (mniej niż 35 m), przy czym poziom najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego (kalenicy) na działce o nr [...] znajduje się na rzędnej 208,33 m n.p.m. (200,20 + 8,13). Natomiast wysokość przesłaniania dla budynku znajdującego się po stronie zachodniej, zlokalizowanego na działce nr [...], wobec posadowienia tego budynku i okien na rzędnej 201,70 m n.p.m., wynosi 6,63 m (208,33 -201,70).

Organ stwierdził, że warunek określony w § 13 rozporządzenia jest spełniony, ponieważ w płaszczyźnie poziomej, wyznaczonej na wysokości okna pomieszczenia przesłanianego w budynku na działkach nr [...], [...], [...] (w tym pomiędzy ramionami kąta 60° z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi), w odległości mniejszej niż 6,63 m (wysokość przesłaniania) nie znajduje się obiekt przesłaniający (lokalizacja 7,50 m). Analogicznie dla budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...], jeżeli jego rzędna poziomu parteru wynosi 201,20 m n.p.m., to poziom dolnej krawędzi najniżej położonych w nim okien (parapetu) znajduje się na poziomie 202.06 m n.p.m. (86 cm). W takiej sytuacji wysokość przesłaniania budynku wynosi 6,27 m (208,33 m n.p.m. - 202,06 m n.p.m.). W związku z powyższym warunek określony w § 13 rozporządzenia również został spełniony dla budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] (lokalizacja 11,90 m od obiektu przesłaniającego).

Organ pierwszej instancji dokonał także wyjaśnienia kwestii zastosowania przepisów przeciwpożarowych zawartych § 218 r.w.t.b., regulujących rozwiązania dotyczące zabezpieczenia przeciwpożarowego w odniesieniu do wykonanego samowolnie przez inwestorów wyłazu dachowego i uznał, że mając na uwadze zbliżone wysokości obu budynków, tj. rzędną posadowienia przedmiotowego budynku która wynosi 208,33 m n.p.m. i rzędną budynku na działkach nr [...],[...] i [...], która wynosi 209,61 m n.p.m., powołany przepis nie ma zastosowania. Organ wskazał ponadto, że przedmiotowy budynek mieszkalny na działce nr [...] posiada zabezpieczenie od strony budynku znajdującego się na działkach nr [...], [...] i [...] w postaci ściany oddzielenia przeciwpożarowego o grubości 0,47 m klasy odporności REI 60 wyprowadzonej co najmniej 0,30 m ponad pokrycie dachu. Wskutek tego ewentualne rozpatrywanie lokalizacji tych budynków pod względem § 218 ust. 1 r.w.t.b. powoduje, że w pasie 8 m od budynku wyższego nie znajduje się przekrycie dachu budynku niższego, bowiem odległość pomiędzy budynkami 7,50 m + grubość ściany oddzielenia przeciwpożarowego 0,47 m, wynosi około 8 m.

Mając na uwadze powyższe, PINB w Kraśniku wspomnianą na wstępie decyzją z 24 czerwca 2022 r. ponownie odmówił nałożenia na M. i K. K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego, uznając, że inwestorzy nie dopuścili się naruszenia prawa budowlanego, w tym nie dokonali żadnych istotnych odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę.

Po rozpoznaniu odwołań D. G. i M. G. oraz B. K. i M. K., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z 25 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy uznał, że PINB w Kraśniku słusznie stwierdził, że zmiana rzędnych terenu stanowi odstępstwo od projektu budowlanego w zakresie objętym projektem zagospodarowania działki, lecz nie powoduje zmiany spadku wód gruntowych. Zmiany te zatem nie mogą być zakwalifikowane jako zmiany istotne. W powyższej sytuacji nie można, zdaniem LWINB, uznać, że podniesienie terenu na działce nr [...] narusza § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kraśnik, tj. nie można uznać, że wskazane podniesienie terenu zwiększa obszar oddziaływania obiektu poza działkę, na której został zlokalizowany przedmiotowy budynek.

W ocenie organu drugiej instancji nie można też uznać, że wykonane podczas budowy prace ziemne zakłócają stosunki wodne w sposób określony w § 29 r.w.t.b. Wody opadowe nie są kierowane z działki nr [...] na działkę sąsiednią nr [...], bowiem teren obu tych działek jest na podobnej wysokości, a nawet w okolicy garażu znajdującego się na działce nr [...] teren tej działki posiada ogólny spadek w kierunku działki o nr [...]. Wody opadowe ze zjazdu znajdującego się na działce nr [...] nie są kierowane na działkę nr [...], bowiem utwardzenie przed wejściem głównym do budynku i bramą garażową, chociaż zawyżone o 0,21 m - 0,45 m w stosunku do poziomu działki o nr [...], posiada spadek poprzeczny w kierunku działki nr [...] i wody opadowe skierowane są na teren biologicznie czynny własnej działki nr [...] oraz częściowo spadek podłużny w kierunku pasa drogowego ul. [...]. Teren obu przedmiotowych działek, zarówno działki nr [...] o rzędnej wynoszącej 200,20 - 200,62 m n.p.m., jak i działki nr [...] o rzędnej wynoszącej 200,57 - 200,63 m n.p.m., został jednakowo podniesiony na zbliżoną wysokość, więc posiadał i nadal posiada spadek podłużny w kierunku południowo-zachodnim, co wskazuje, że nie doszło do zmiany naturalnego spływu wód opadowych.

LWINB podzielił ponadto ocenę organu pierwszej instancji co do spełnienia warunku określonego w § 13 r.w.t.b., wskazując, że w płaszczyźnie poziomej na wysokości okna pomieszczenia przesłanianego w odległości mniejszej niż 6,63 m (wysokość przesłaniania) nie znajduje się obiekt przesłaniający, bowiem jego lokalizacja znajduje się w odległości 7,5 m od budynku przesłanianego na działkach nr [...], [...] i [...].

Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że dokonane przy budowie przedmiotowego obiektu odstępstwa nie naruszają § 218 r.w.t.b. Ponadto, jak dodał LWINB, budynek mieszkalny jednorodzinny nie jest zaliczany do uciążliwych w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839).

W skardze na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie B. K. i M. K. zarzucili zarówno istotne naruszenie przepisów prawa procesowego, jak i naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań sądu co do dalszego postępowania;

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji mimo nierozpoznania naruszeń prawa budowlanego wskazanych w odwołaniu oraz tych, które organ ma obowiązek ustalić z urzędu, co spowodowało wybiórcze, dowolne ustalenia organów i w istocie niewyjaśnienie sprawy w całości;

3) art. 138 k.p.a. w zw. z art. art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego polegające na prowadzeniu postępowania jedynie w stosunku do działki [...], podczas gdy pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku dotyczy dwóch działek: nr [...] i nr [...], co spowodowało brak rozpoznania sprawy w pełnym zakresie;

4) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności na skutek nieprecyzyjnego prowadzenia pomiarów na gruncie przez pracowników organu pierwszego stopnia przy pomocy zwykłej taśmy mierniczej zamiast dalmierza, co spowodowało, że podane wartości są przybliżone, a jednak w ocenie organów, są wartościami upoważniającymi do orzeczenia, że nie nastąpiło przekroczenie wymaganych parametrów;

5) art. 79a k.p.a. poprzez "zaniechanie obowiązku wskazania stronie skarżącej przez organy obu instancji przesłanek, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione w sytuacji, gdy postępowanie toczyło się z wniosku strony skarżącej";

6) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego;

7) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 36a ust. 5 pkt 5 Prawa budowlanego w zw. z § 21 uchwały nr [...] Rady Miasta Kraśnik z 4 sierpnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Kraśnik poprzez ustalenie, że nie zaistniało istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki, a inwestorzy M. i K. K. nie złamali zakazu prowadzenia prac niwelacyjnych i nadsypywania terenu w sposób utrudniający odpływ wód odpadowych, a także znacznie zmieniających naturalnie uformowaną rzeźbę terenu, podczas gdy inwestorzy dokonali samowolnego nadsypania obszaru działek nr [...] i [...], co zmieniło sposób ukształtowania terenu i oddziałuje na stosunki wodne w obszarze działek sąsiednich, w tym w obszarze działki nr [...] na skutek odwrócenia biegu spływu wód opadowych;

8) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b/ i lit. c/ i art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z § 29 r.w.t.b. poprzez ustalenie, że na działkach nr [...] i [...] doszło do zmiany stanu wody na gruncie, lecz nie spowodowało to szkody dla gruntów sąsiednich (co nie ma znaczenia w sprawie), podczas gdy inwestorzy, dokonując samowolnej zmiany parametrów posadowienia i wykonania budynku, w tym podniesienia rzędnej posadowienia budynku, jak też zmiany/powiększenia obszaru wyłożonego kostką brukową (poprzez wykonanie tarasu, schodów), murku betonowego w granicy ogrodzenia z ul. [...] przy styku z działką nr [...], zmiany przebiegu instalacji deszczowej i lokalizacji zbiornika na deszczówkę, w sposób istotny odstąpili od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki i zwiększyli przez to samowolnie obszar oddziaływania obiektu poza działki, na których obiekt został zaprojektowany, w tym na działkę nr [...];

9) art. 36a ust. 5 pkt 1, pkt 2, pkt 5 i art. 36a ust. 5b pkt 2 lit. a w zw. z art. 81c ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że nie doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę;

10) § 13 r.w.t.b. poprzez błędne odniesienie się do danych wynikających z projektu budowlanego zamiast do danych wynikających z faktycznych pomiarów, których nie poczynił, co spowodowało, że wskazane wartości są hipotetyczne;

11) § 218 ust. 1 r.w.t.b. poprzez przyjęcie, że inwestorzy nie naruszyli tej normy, podczas gdy projekt architektoniczno-budowlany nie przewidywał włazu w połaci dachowej.

W związku z powyższym skarżący zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, a także uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zażądali również zasądzenia na ich rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna. Organy obu instancji ponownie dopuściły się szeregu istotnych uchybień zarówno o charakterze procesowym, jak i – w konsekwencji – materialnym, uzasadniających uchylenie wydanych przez nie decyzji.

Okolicznością o istotnym znaczeniu w rozpoznawanej sprawie jest istnienie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z 20 października 2021 r., (II SA/Lu 338/21, dalej: wyrok Sądu), w którego uzasadnieniu zawarto wytyczne dla organów nadzoru budowlanego dotyczące zakresu i kierunku postępowania wyjaśniającego w kwestii legalności wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] w Kraśniku.

Ocena prawna dokonana przez Sąd i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku są wiążące zarówno dla organów, które prowadziły ponownie postępowanie w sprawie, jak i dla Sądu kontrolującego wydane przez te organy rozstrzygnięcia, co wynika wprost z treści art. 153 p.p.s.a.

Bezspornie inwestorzy kontrolowanych robót budowlanych wykonali je z odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Kraśnickiego o pozwoleniu na budowę z dnia 2 października 2017 r., związanymi głównie z podniesieniem rzędnych terenu inwestycji oraz wykonaniem włazu we wschodniej części połaci dachowej budynku mieszkalnego.

Ponownie rozpoznając sprawę, organy nadzoru budowlanego miały obowiązek ocenić, czy stwierdzone odstępstwa stanowią odstępstwa istotne w rozumieniu art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, tj. czy inwestorzy dopuścili się odstąpienia w zakresie projektu zagospodarowania działki powodującego zwiększenie obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której budynek został zaprojektowany (pkt 1), czy dopuścili się odstąpienia w zakresie wysokości budynku (pkt 2b) oraz w zakresie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 5).

Postępowanie wyjaśniające w tym zakresie organy przeprowadziły pobieżnie, nie wykonując należycie wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu, w związku z czym uznanie braku istotnych odstępstw od projektu budowlanego spornego budynku i innych warunków pozwolenia na budowę jest nadal zdecydowanie przedwczesne.

Jedyną czynnością dowodową wykonaną przez organ pierwszej instancji były oględziny działki nr [...] przeprowadzone 7 kwietnia 2022 r., podczas których dokonano pomiarów powierzchni utwardzenia na gruncie przed wejściem głównym do budynku i bramą garażową oraz wykonano dokumentację fotograficzną obiektu i stwierdzono, że:

- utwardzenie terenu stanowiące dojście i dojazd do budynku jest zawyżone w stosunku do działki nr [...] o 0,21 m przy bramie wjazdowej na działkę nr [...] i 0,45 m przy budynku oraz posiada spadek poprzeczny skierowany na teren biologicznie czynny działki inwestora w kierunku działki nr [...]; utwardzenie posiada również spadek podłużny w kierunku działki stanowiącej pas drogowy ul. [...];

- przełamanie zmiany kierunku odprowadzenia wód opadowych z terenu utwardzonego znajduje się na działce inwestora w miejscu, gdzie szerokość terenu biologicznie czynnego wynosi 5,20 m. Szerokość terenu biologicznie czynnego, na który odprowadzane są wody opadowe z utwardzenia, wynosi od 2,60 m do 5,20 m (szerokość przy bramie wjazdowej);

- teren biologicznie czynny, na który odprowadzane są wody opadowe z terenu utwardzonego, posiada spadek w kierunku działki sąsiedniej nr [...], natomiast w południowej części działki w obrębie realizowanego budynku poziom działki inwestora jest o 0,21 m niżej od rabatki ogrodzenia znajdującej się na wysokości utwardzenia działki sąsiedniej nr [...];

- wymiary zewnętrzne budynku oraz jego usytuowanie są zgodne z projektem budowlanym;

- wysokość muru pożarowego budynku od poziomu terenu utwardzonego od strony północnej wynosi 4,95 m (wysokość od gruntu działki sąsiedniej nr ew. [...] wynosi 5,41 m).

W pierwszej kolejności należy podnieść, że zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany obejmuje działki nr [...] i [...], co zresztą podnosił konsekwentnie pełnomocnik skarżących. Również Sąd w uzasadnieniu wyroku z 20 października 2021 r. wskazał, że "inwestor na działkach nr [...] i [...] dokonał podwyższenia terenu". Tymczasem organy w ponownie prowadzonym postępowaniu zupełnie pominęły ocenę, czy podwyższenie terenu na działce nr [...] stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Ograniczyły postępowanie wyjaśniające do obszaru działki nr [...]. Co więcej, zarówno z akt administracyjnych sprawy, jak i z ustaleń poczynionych przez Sąd w sprawie II SA/Lu 338/21, wynika, że "zawyżono także wjazd na działkę nr [...]". Organy również w tym zakresie nie zbadały kwestii istotności odstępstwa od projektu, mierząc jedynie utwardzone dojście i dojazd do budynku mieszkalnego w obrębie działki nr [...] (od strony działki nr [...]), nie zaś na poziomie wjazdu na tę działkę. Tak istotne braki w wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy stanowią same w sobie podstawę do uchylenia decyzji organów obu instancji.

Po drugie, badając odstępstwa od projektu budowlanego w kontekście wyrażonego w § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazu prowadzenia prac niwelacyjnych i nadsypywania terenu w sposób utrudniający odpływ wód opadowych, a także znacznie zmieniających naturalnie uformowaną rzeźbę terenu, organy nie odniosły się do podnoszonej przez skarżących w toku postępowania okoliczności spowodowania zmiany kierunku wód opadowych, który był z zachodu na wschód, a obecnie po niwelacji i nadsypaniu działek nr [...] i [...], odbywa się ze wschodu na zachód. Z akt sprawy, w tym z dokonanych przez organy pomiarów oraz z dokumentacji zdjęciowej, wynika, że podwyższenie działki nr [...] od strony działki nr [...] obniża się stopniowo w stronę działki nr [...]. Tymczasem w projekcie zagospodarowania działek nr [...] i [...], stanowiącym część projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę przedmiotowego budynku widnieją następujące rzędne: na działce nr [...] na poziomie 199,5-200,7 m n.p.m., na działkach nr [...] i [...] na poziomie 198,5 m n.p.m. (jedynie tuż przy granicy z drogą publiczną odnotowano rzędną 200,3 m n.p.m.), zaś na działkach nr [...], [...] i [...] – na poziomie 198,5 m n.p.m. Analiza rzędnych terenu z okresu przed realizacją kontrolowanej inwestycji prowadzi do wniosku, że naturalny kierunek wód opadowych był z zachodu na wschód. Tymczasem z ustaleń organów obu instancji wynika, że "teren nieutwardzony działki nr [...], na który odprowadzane są wody opadowe w związku z zagospodarowaniem ziemi z budowy budynku mieszkalnego, został nieznacznie podniesiony i posiada swobodne spadki w kierunku działki nr [...]" (s. 4 uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej). W protokole oględzin z 7 kwietnia 2022 r. poniesiono, że utwardzenie terenu stanowiące dojście i dojazd do budynku jest zawyżone w stosunku do działki nr [...] o 0,21 m przy bramie wjazdowej na działkę nr [...] i 0,45 m przy budynku oraz posiada spadek poprzeczny skierowany na teren biologicznie czynny działki inwestora w kierunku działki nr [...]". Powyższe stwierdzenia mogłoby potwierdzać tezę strony skarżącej, że wskutek dokonanego przez inwestorów podwyższenia rzędnych na działce nr [...] i [...] nastąpiła jednak zmiana kierunku wód opadowych, która aktualnie ma miejsce ze wschodu na zachód, a co za tym idzie, że miało miejsce zakazane przez plan miejscowy utrudnienie odpływu wód opadowych. Organy jednak nie dokonały jednoznacznej, nie budzącej wątpliwości oceny w tym zakresie. Należy w tym miejscu podkreślić, że, wbrew stanowisku organu drugiej instancji (s. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), dla stwierdzenia istotnego odstępstwa od projektu budowlanego, o którym mowa w art. 36a ust. 5 pkt 5 Prawa budowlanego nie jest wymagane ustalenie, że odstąpienie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało jednocześnie zwiększenie obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany. W tym wypadku wystarczy stwierdzenie odstąpienia od ustaleń planu miejscowego.

Według organów, o "nieznacznym podniesieniu rzędnych działki nr [...]" świadczy to, że w południowo-zachodniej części działki nr [...] przebiega warstwica o rzędnej 200,0 m n.p.m., obecnie najbliżej położony punkt terenu nieutwardzonego posiada rzędną 200,20 m n.p.m. (bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]), natomiast utwardzenie zlokalizowane w odległości 4,30 m - 5,20 m od granicy działki nr [...] posiada rzędną 200,62 m n.p.m. Organy uznały, że podniesienie terenu w tej części działki wynosi w granicach od 0,20 m - 0,60 m, z tym, że przy granicy z działką nr [...] jest ono najmniejsze.

Podając w wątpliwość rzetelność powyższej oceny, należy podkreślić, że organy nie są konsekwentne, jeżeli chodzi o wskazywane przez nie parametry rzędnych terenu, co zasadnie dostrzegła strona skarżąca. Z protokołu oględzin dokonanych 7 kwietnia 2022 r. wynika jedynie, jakie są rzędne działki nr [...] w stosunku do działki nr [...], nie ma natomiast żadnej wzmianki odnośnie do wykonanych podczas oględzin pomiarów rzędnych od strony działki nr [...]. Danych w tym zakresie nie dostarczają również ani sporządzony podczas oględzin szkic, ani zupełnie nieczytelna dokumentacja zdjęciowa, na której widoczne jest jedynie urządzenie pomiarowe. Mimo że w protokole oględzin nie ma żadnej wzmianki o dokonanym pomiarze rzędnych działki nr [...] od strony działki nr [...], organy obu instancji przyjęły, że podniesienie terenu w tej części działki wynosi od 0,20 m - 0,60 m (w kontekście oceny naruszenia § 13 r.w.t.b. organy przyjęły nawet 0,70 m jako "wysokość od poziomu terenu do najniżej położonego wejścia do budynku"). Ocenę, że podniesienie rzędnych działki nr [...] było nieznaczne, organy oparły na porównaniu rzędnych tej działki (po podwyższeniu) do rzędnych na sąsiednich działkach ("teren i utwardzenie dojazdu na działce nr [...] posiadają rzędne zbliżone 200,57 - 200,63 m n.p.m., a miejscami wyższe od rzędnych działki nr [...]; w rejonie budynku garażowego na działce nr [...] poziom terenu znajduje się 0,21 m wyżej"). Ta okoliczność nie świadczy jednak ani o tym, że inwestorzy nie spowodowali utrudnienia odpływu wód opadowych, ani o tym, że nie zmienili w sposób znaczny naturalnie uformowanej rzeźby terenu. Oceny tej organy dokonały z pominięciem bardzo istotnych danych odnoszących się do parametrów zainwestowanej działki. Uznanie, że podniesienie rzędnych działki nr [...] do 60 cm jest nieznaczne, jest arbitralne i gołosłowne, o ile te wielkości nie zostaną przeanalizowane w kontekście parametrów działki, a zwłaszcza szerokości działki czy odległości posadowionych na tej działce obiektów budowlanych od granic nieruchomości sąsiednich. Podniesienie terenu o 60 cm na szerokiej działce, w sytuacji, gdy odległość obiektów budowlanych na tej działce od granic z działkami sąsiednimi jest relatywnie duża musi być ocenione odmiennie niż podniesienie terenu na tę samą wysokość na wąskiej działce, którą jest działka nr [...], na której budynek mieszkalny jest posadowiony przy granicy z działką sąsiednią, a ponadto teren działki jest w znacznej części utwardzony (od granicy z działką nr [...] istnieje jedynie pas nieutwardzonego terenu o szerokości od 2,60 m do 5,20 m).

Na podstawie tak szczątkowych danych nie sposób przyjąć, że podniesienie rzędnych działki nr [...] od strony działki nr [...] do 45 cm (ze szkicu wynika, że do 46 cm), a od strony działki nr [...] nawet do 60 cm jest nieznaczne, zważywszy na to, że działka nr [...] jest wąska i w znacznej części utwardzona, zaś budynek mieszkalny posadowiony na niej znajduje się w granicy z działką nr [...]. Tym samym przedwczesna jest ocena, że nie nastąpiła znaczna zmiana naturalnie uformowanej rzeźby terenu czy utrudnienie odpływu wód opadowych naruszające dyspozycję § 21 miejscowego planu.

Powyższe zastrzeżenia należy odnieść również do oceny organów dotyczącej braku zakłócenia stosunków wodnych w sposób określony w § 29 r.w.t.b. Organy także w tym aspekcie podkreśliły, że "teren obu działek, zarówno działki nr [...] o rzędnych wynoszących 200,20 - 200,62 m n.p.m., jak i działki nr [...] o rzędnych wynoszących 200,57 - 200,63 m n.p.m., został jednakowo podniesiony na zbliżoną wysokość, więc posiadał i nadal posiada spadek podłużny w kierunku południowo-zachodnim". Ten argument jednak nie może przemawiać za tym, że zmiana rzędnych na działce nr [...] nie spowodowała zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Rzędne działki nr [...] były wyższe od rzędnych działki nr [...] jeszcze przed budową budynku mieszkalnego na działce nr [...] (z projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika, że rzędne działki nr [...] wynoszą: 199,5-200.7 m n.p.m., zaś rzędne działki nr [...] przed budową wynosiły 198,5-200,3 m n.p.m.). Podniesienie rzędnych działki nr [...] do poziomu: 200,20 - 200,62 m n.p.m.) mogło zatem spowodować zmianę naturalnego spływu wód opadowych.

Sąd wprawdzie podziela przytoczoną przez organ odwoławczy tezę wyroku WSA w Gliwicach z 10 lipca 2008 r., (sygn. akt II SA/Gl 1013/07), z której wynika, że "skoro wody opadowe spływają w naturalny sposób zgodnie z naturalnym ukształtowaniem terenu, to brak jest podstaw do ingerencji w tej materii przez organy nadzoru budowlanego, zaś przez zamianę naturalnego spływu wód opadowych należy rozumieć każdą zmianę spływu wód w porównaniu do spływu wód opadowych, jaki istniałby na działce budowlanej, gdyby nie została ona zabudowana", jednak wbrew intencji organu teza ta zaprzecza poczynionym przezeń ustaleniom. Przede wszystkim w sprawie nie sposób przyjąć, że wody z działki nr [...] spływają w naturalny sposób zgodnie z naturalnym ukształtowaniem terenu, ponieważ teren tej działki został podwyższony nawet o 60 cm. Zważywszy na wartości rzędnych sąsiednich działek oraz parametry działki nr [...], które nie zostały wzięte pod uwagę przez organy obu instancji przy ocenie tego aspektu sprawy, nie da się wykluczyć, że nastąpiła zmiana naturalnego spływu wód opadowych w porównaniu do spływu wód opadowych, jaki istniałby na działce nr [...], gdyby nie została ona zabudowana. Ustalenia poczynione przez organy nie są w tym zakresie wystarczające i przekonujące, tym bardziej, że ponownie nawiązały do opinii biegłego, z której wynika, że "na działkach nr [...] i [...] doszło do zmiany stanu wody na gruncie, jednak zmiana stosunków wodnych nie spowodowała szkody dla gruntów sąsiednich". Należy raz jeszcze podkreślić, że dla stwierdzenia naruszenia dyspozycji § 29 r.w.t.b. nie musi zaistnieć szkoda na gruncie sąsiednim, wystarczy stwierdzenie dokonania zamiany naturalnego spływu wód opadowych powodującej kierowanie ich na teren sąsiedniej nieruchomości.

Organy nie wykonały wytycznych Sądu również w zakresie oceny dokonanych przez inwestorów odstępstw od projektu budowlanego w kontekście przepisów przeciwpożarowych zawartych § 218 r.w.t.b. w odniesieniu do wykonanego samowolnie przez inwestorów wyłazu dachowego. Wbrew ocenie Sądu zawartej w uzasadnieniu wyroku z 20 października 2021 r., organy przyjęły, że przepis ten nie ma w sprawie zastosowania, argumentując to zbliżoną wysokością budynków na działce nr [...] oraz na działkach nr [...], [...] i [...] (rzędna posadowienia budynku na działce nr [...] wynosi 208,33 m n.p.m., zaś rzędna budynku na działkach nr [...], [...] i [...] wynosi 209,61 m n.p.m.), posiadaniem przez budynek mieszkalny na działce o nr [...] zabezpieczenia od strony budynku znajdującego się na działkach nr [...], [...] i [...] w postaci ściany oddzielenia przeciwpożarowego o grubości 0,47 m klasy odporności REI 60 wyprowadzonej co najmniej 0,30 m ponad pokrycie dachu oraz tym, że w pasie 8 m od budynku wyższego nie znajduje się przekrycie dachu budynku niższego (odległość pomiędzy budynkami wynosi 7,50 m + grubość ściany oddzielenia przeciwpożarowego 0,47 m, co daje około 8 m).

Wprawdzie, jak dostrzegł Sąd w wyroku z 20 października 2021 r., sporna inwestycja, jako budynek o dwóch kondygnacjach nadziemnych z poddaszem użytkowym, jest zaliczana do strefy pożarowej ZL IV (mieszkalne) jako budynek niski, to jednak nie można pominąć faktu, że z uwagi na odległość mniejszą niż 8 m pomiędzy tym budynkiem a budynkiem na działkach nr [...], [...] i [...] zastosowanie ma § 218 r.w.t.b.

W myśl ust. 1 tego przepisu, przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworami budynku wyższego, z wyjątkiem przypadków wymienionych w § 273 ust. 1, w pasie o szerokości 8 m od tej ściany powinno być nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym: 1) konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30; 2) przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej RE 30.

Na postanowienie § 218 ust. 1 r.w.t.b. powołano się wprost w projekcie budowlanym, wskazując, że konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30, a przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej RE 30 (s. 17 projektu architektoniczno-budowlanego). Z projektu budowlanego wynika też, że przy wykonaniu przedmiotowego budynku skorzystano z odstępstwa przewidzianego w § 271 ust. 9 r.w.t.b., zgodnie z którym odległości dla budynków wymienionych w § 213, bez pomieszczeń zagrożonych wybuchem, można zmniejszyć o 25 %, jeżeli są zwrócone do siebie ścianami i dachami z przekryć nierozprzestrzeniających ognia, niemającymi otworów.

Organy stwierdziły jednak, że powyższe normy nie mają w sprawie zastosowania, mimo bezspornego umiejscowienia w połaci dachowej budynku od strony wschodniej, pomiędzy kominem a kalenicą wyłazu dachowego zlokalizowanego w odległości 2,90 m od granicy działki nr [...], mimo że budynek na działce nr [...] jest budynkiem wyższym oraz mimo odległości pomiędzy budynkiem na działce nr [...] oraz budynkiem na działkach nr [...], [...] i [...] wynoszącej mniej niż 8 m (7,5 m + 0,47 m). Z żadnego przepisu rozporządzenia nie wynika, by istnienie ściany oddzielenia przeciwpożarowego eliminowało wymóg z § 218 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 9 r.w.t.b. Skoro w projekcie budowlanym zastrzeżono spełnienie tych wymogów, odstąpienie od nich stanowi odstąpienie od projektu budowlanego, co jest niewątpliwe. Rzeczą organów jest ocenić, czy stanowi ono odstąpienie istotne w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Należy przy tym uwzględnić stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 20 października 2021 r., że "skoro w dachu budynku inwestorów wykonano otwór, to tym samym warunek z § 271 ust. 9 r.w.t.b. nie jest spełniony".

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji dokonał również analizy spełnienia wymogów dotyczących przesłaniania, wynikających z § 13 r.w.t.b. w odniesieniu do podwyższonych rzędnych terenu i obiektu budowlanego. Sposób obliczenia parametrów przesłaniania oraz wnioski organu co do spełnienia wymagań określonych w powołanym przepisie można by uznać za prawidłowe, gdyby przyjąć, że zastosowana przez organ wysokość spornego budynku (8,13 m) jest zgodna z rzeczywistością. Tymczasem z protokołu oględzin nie wynika, że organ dokonał pomiaru wysokości budynku, ale przyjął tę wielkość z projektu budowlanego (7,43 m), dodając wysokość od poziomu terenu do najniżej położonego wejścia do budynku – 0,7 m). Ponadto nie uszło uwadze Sądu, że organ odwoławczy odniósł się w zakresie omawianego warunku jedynie do kwestii przesłaniania pomieszczeń w budynku na działkach nr [...], [...] i [...], pomijając ocenę dotyczącą przesłaniania pomieszczeń w budynku na działce nr [...].

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że uchybienia w zakresie zbadania zgodności spornej inwestycji z przepisami prawa, w szczególności w zakresie podwyższenia rzędnych terenu oraz wykonania nieprzewidzianego w projekcie wyłazu dachowego, miały wpływ na wynik sprawy i ponownie doprowadziły organy do przedwczesnego wniosku, że odstępstwa od projektu budowlanego nie miały charakteru istotnego i w konsekwencji nie skutkowały obowiązkiem ingerencji organów w zakresie doprowadzenia tej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Wobec uznania, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 52 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 29, 30 i 271 ust. 9 r.w.t.b. oraz w związku z § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kraśnik, Sąd był obowiązany do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w związku z art. 135 p.p.s.a. (pkt I wyroku).

Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji ponownie rozpoznającego sprawę jest uwzględnienie przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.). W ponowionym postępowaniu organ ustali, czy odstąpienia od projektu budowlanego, których dopuścili się inwestorzy, miały charakter odstąpień istotnych, o których mowa w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego.

W tym celu w pierwszej kolejności organ rozważy, czy podwyższając teren, inwestorzy nie naruszyli postanowienia § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kraśnik. Nadto oceni, czy wykonane roboty budowlane zakłóciły stosunki wodne w sposób określony w § 29 r.w.t.b. Jeżeli do naruszenia takiego doszło, organ oceni, czy wpływa to na zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza teren inwestycji, a tym samym, czy naruszenie to kwalifikować należy jako odstąpienie istotne z art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. W przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia stosunków wodnych w rozumieniu § 29 r.w.t.b., lecz odstępstwo to nie ma charakteru istotnego, organy powinny rozważyć nałożenie na inwestorów obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. Organ weźmie przy tym pod uwagę szerokość działek nr [...] oraz [...], procent powierzchni biologicznie czynnej na działce nr [...], fakt posadowienia spornego budynku w granicy z działką nr [...], a także fakt istnienia murku na fundamencie ogrodzenia na granicy działki nr [...] z pasem działki od ul. [...]. Ponadto organ pierwszej instancji ponownie oceni spełnienie wymogów dotyczących przesłaniania pomieszczeń w budynku na działce nr [...] oraz w budynku na działkach nr [...], [...] i [...] w oparciu o dyspozycję § 13 r.w.t.b. w odniesieniu do podwyższonych rzędnych działki nr [...] i posadowionego na niej budynku. Organ oceni również, jak wykonanie włazu w części wschodniej dachu tego budynku wpływa na przyjętą w projekcie budowlanym odporność ogniową konstrukcji i przykrycia dachu oraz możność zastosowania odstępstwa z § 271 ust. 9 r.w.t.b.

Dla wykonania powyższych wytycznych konieczne będzie dokonanie dokładnych pomiarów aktualnych rzędnych działek nr [...] oraz [...], porównanie tych rzędnych z rzędnymi obowiązującymi przed realizacją spornej inwestycji, a także dokonanie pomiaru wysokości spornego budynku. Organ porówna także uprzednie i aktualne rzędne działek nr [...] i [...] z rzędnymi działek sąsiednich, tj. działki nr [...] oraz działek nr [...], [...] oraz [...].

Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł i kwota 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, zostało wydane na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.