Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 271/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2023-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 6, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Protokolant: Referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 lipca 2023 r., nr SKO.40.1631.2023.po w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. K. (dalej jako: Skarżąca, Strona, Podatniczka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej również w skrócie: Kolegium) dnia 21 lipca 2023 r. nr SK0.40.1631.2023.po, którą organ ten działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.) [dalej: "op" ] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy Baborów z dnia 12 stycznia 2023 r. nr PN003993/F/FB001108/2023-0 ustalającą wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. w kwocie 11.851,00 zł.

Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz Gminy Baborów decyzją z dnia 12 stycznia 2023 r. nr PN003993/F/FB001108/2023-0, ustalił Skarżącej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. w kwocie 11.851,00 zł, na które składa się podatek od nieruchomości w kwocie łącznie 11.760,00 zł, w tym : od budynków mieszkalnych o pow. 229 m2 w kwocie 217,55 zł (wg wyliczenia: 229 m2 x stawka 0,95 zł/m2 ), od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczych w kwocie 7.954,70 zł (wg wyliczenia: 290 m2 x stawka 27,43 zł), od budynków pozostałych o pow. 358 m2 w kwocie 3.272,12 zł (wg wyliczenia. 358 m2 x stawka 9,14 zł/m2) i od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 290 m2 w kwocie 316,10 zł oraz podatek rolny w kwocie 91.04 zł ustalony dla użytków rolnych o powierzchni do opodatkowania 0,2459 ha (0,2459 ha x stawka 370,25 zł). Zastosowane przez organ I instancji stawki podatku wynikały odpowiednio z Uchwały nr XXXVO/359/221 Rady Miejskiej w Baborowie z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie określenia stawek od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z dnia 15 grudnia 2022 r. poz. 3532), Uchwały nr X-100/15 Rady Miejskiej w Baborowie z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z dnia 11 grudnia 2015 r. poz. 2975) oraz Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2022 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2023 (M.P. z dnia 19 października 2022 r. poz. 995). Decyzję doręczono Stronie w dniu 15 lutego 2023 r.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji Podatniczka wniosła odwołanie od ww. decyzji. W uzasadnieniu nie formułując zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego albo postępowania, podniosła, że ponieważ ona sama nie figuruje w CEIDG lub KRS jako osoba prowadząca jakąkolwiek działalność gospodarczą, stąd bezprawnym - w jej ocenie - było naliczenie w niniejszej sprawie podatku za prowadzenie działalności gospodarczych od przedmiotowych nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazaną na wstępie decyzją z dnia 21 lipca 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium po przytoczeniu podstaw prawnych i faktycznych decyzji wskazało, że z bezspornych w sprawie ustaleń stanu faktycznego oraz zgromadzonych dowodów (akt notarialny Repertorium A nr [...] z dnia 19 sierpnia 2019 r.) wynika, że Podatniczka jest właścicielem nieruchomości zabudowanej murowanym, piętrowym, jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym w części podpiwniczonym, o powierzchni użytkowej 229 m2, murowanym garażem o powierzchni użytkowej 32 m2, murowanym budynkiem magazynowym z garażem o łącznej powierzchni użytkowej 230 m2, stodoły o powierzchni użytkowej 290 m2 oraz murowanym garażem wielostanowiskowym o powierzchni użytkowej 96 m2. Według stanu na dzień 14 marca 2023 r. dla wypisu dla jednostki rejestrowej obejmującej przedmiotowy grunt nr a działki ewidencyjnej a stanowiący użytek rolny Br-R II o powierzchni 0,2749 ha, nadal figurują wyżej wskazane nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne jak i przytoczone w uzasadnieniu decyzji podstawy prawne, Kolegium wywiodło, iż - wbrew stanowisku zawartym w odwołaniu - spełnione zostały przesłanki ustalenia wymiaru w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2022 r. na który składa się podatek od nieruchomości oraz podatek rolny obejmujący wskazane powyżej nieruchomości i grunt rolny.

Jak dalej wskazano, w dniu 28 stycznia 2022 r. Podatniczka złożyła informację 1N-1, w której dokonała zmiany dotychczasowego sposobu opodatkowania budynków, albowiem na podstawie zawartej w dniu 14 stycznia 2022 r. umowy najmu doszło do wynajęcia pod działalność gospodarczą firmie J. Sp. z o.o. budynku stodoły o powierzchni użytkowej 290 m2. Okoliczność ta, a mianowicie prowadzenie także w omawianym roku podatkowym działalności na przedmiotowej nieruchomości przez jej najemcę nie jest kwestionowana przez samą Podatniczkę.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne jak i prawne, Kolegium stwierdziło, iż - wbrew stanowisku odwołania - spełnione zostały przesłanki do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości o pow. 290 m2, stawką podwyższoną przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z obowiązujących przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a to art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 70 ) [dalej: "u.p.o.l." ) wprost bowiem wynika, iż podmiotami zobowiązanymi do zapłaty podatku od nieruchomości są m.in. właściciele nieruchomości i to niezależnie od tego kto korzysta z nieruchomości. Stanowisko to znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wprost wskazuje się, iż z treści art. 3 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że dla określenia kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości nie mają znaczenia umowy najmu zawierane między najemcą a osobami wynajmującymi. Jeżeli nieruchomość jest własnością osoby fizycznej, na tej osobie ciąży obowiązek podatkowy, niezależnie od zawartej umowy najmu części lub całości nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Zajęto przy tym stanowisko - które w pełni podzieliło Kolegium- nie ma przy tym znaczenia kto prowadzi działalność gospodarczą na danej nieruchomości. Bez wpływu na obowiązek podatkowy właściciela jest okoliczność czy to właściciel nieruchomości we własnym imieniu i na własny rachunek, czy też najemca zajmują dany lokal (część budynku) na prowadzenie działalności gospodarczej. Obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości powstaje także niezależnie od tego, czy podatnik osiąga dochody z danej nieruchomości czy też nie (por. wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 850/22, WSA w Gliwicach z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt I SA/G1 1216/16, WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1673/11).

Z uwagi na powyższe, w świetle ww. przepisów okoliczność wynajmu spornej nieruchomości o pow. 290 m2 podmiotowi prowadzącemu na niej własną działalność gospodarczą pozostaje bez wpływu na zasadność przypisania obowiązku podatkowego od tej nieruchomości jej właścicielowi, tj. M. K.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Podatniczka zakwestionowała ww. decyzję Kolegium z dnia 21 lipca 2023 r. w części dotyczącej opodatkowania nieruchomości stawką przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej kwestionując wysokość podatku naliczonego od nieruchomości o pow. 290 m2 ( wynajętej stodoły) w kwocie 7.954,70 zł, ponownie jak we wcześniejszym odwołaniu wskazując, że została ustalona za prowadzenie działalności gospodarczej, której nie prowadzi. Według Skarżącej, skoro nie figuruje ona w CEIDG lub KRS jako osoba prowadząca jakąkolwiek działalność gospodarczą stąd bezprawnym - w jej ocenie - jest naliczenie podatku za prowadzenie działalności gospodarczych od przedmiotowych nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości, w zakresie dotyczącym podatku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie Skarżąca podtrzymała swoją dotychczasową argumentację, że skoro ona sama nie prowadzi działalności gospodarczej, a prowadzi ją firma jej syna, to brak było podstaw do opodatkowania jej nieruchomości podwyższaną stawką podatkową przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634. - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z kolei w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2).

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy Baborów ustalająca wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. w kwocie 11.851,00 zł.

Z bezspornych w przedmiotowej sprawie ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonych w sprawie dowodów (akt notarialny Repertorium A nr [...] z dnia 19 sierpnia 2019r.) wynika, że Podatniczka jest właścicielem nieruchomości zabudowanej murowanym, piętrowym, jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym w części podpiwniczonym o powierzchni użytkowej 229 m2, murowanym garażem o powierzchni użytkowej 32 m2, murowanym budynkiem magazynowym z garażem o łącznej powierzchni użytkowej 230 m2, stodoły o powierzchni użytkowej 290 m2, murowanym garażem wielostanowiskowym o powierzchni użytkowej 96 m2, wiaty o powierzchni użytkowej 40 m2. Według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji dla wypisu dla jednostki rejestrowej obejmującej przedmiotowy grunt nr a stanowiący użytek rolny Br-R II o powierzchni 0,2749 ha, nadal figurowały wyżej wskazane nieruchomości. Z akt sprawy wynika również, że Podatniczka wydzierżawiła na rzecz podmiotu trzeciego umową z dnia 28 grudnia 2019 r. nieruchomość rolną składającą się ze stodoły o powierzchni 290 m2 i budynku magazynowego o powierzchni 230 m2. W tak ustalonym stanie faktycznym spór dotyczył w istocie prawidłowości przyjętego przez organy podatkowe opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynajętego przez nią w ramach umowy z dnia 14 stycznia 2022 r. budynku stodoły o powierzchni użytkowej 290 m2. pod działalność gospodarczą firmie J. Sp. z o.o. Zdaniem Skarżącej , skoro to nie ona sama prowadzi tą działalność gospodarczą, ale inny podmiot, to brak było podstaw do objęcia jej własnej nieruchomości podwyższoną stawką podatkową.

Zgodnie z art. 2 ust.1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Każda z powyżej wymienionych kategorii stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, co oznacza, że właściciel zabudowanej nieruchomości objęty jest obowiązkiem podatkowym obejmującym zarówno grunt, jak i posadowione na nim budynki oraz budowle.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 - 4 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości lub jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2 (niemającego zastosowania w sprawie).

Można wskazać, że ogólną regułą jest ta, że podatkowi od nieruchomości podlegają wszystkie grunty, chyba że są one opodatkowane podatkiem rolnym lub leśnym. I tak, art. 2 ust 2 ustawy wyłącza z opodatkowania tym podatkiem użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatku rolnym podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2;

2) posiadaczami samoistnymi gruntów;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, a także jeżeli dotyczy nieruchomości znajdujących się w Zasobie, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. z 2018 r. poz. 2363 oraz z 2019 r. poz. 1309), albo

b) jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i Lasów Państwowych.

Analogiczna regulacja zawarta jest w art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Nadto z przepisów ustawy o podatku rolnym wynika, że nawet jeśli grunty rolne nie stanowią gospodarstwa rolnego, to są opodatkowane podatkiem rolnym. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy o podatku rolnym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Znajdujące się na nich budynki obciąża natomiast podatek od nieruchomości. Podatnik zapłaci podatek od nieruchomości od powierzchni budynku wedle stawki obowiązującej w danej gminie w odniesieniu do budynków określonego rodzaju. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalny zwolnione z podatku od nieruchomości są tylko budynki gospodarcze położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Zwolnienie dotyczy tylko tych budynków bądź ich części, które są wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu działalności rolniczej (w tym przypadku przy spełnieniu dodatkowego warunku, jakim jest wchodzenie w skład gospodarstwa rolnego podatnika), a nie tylko przystosowane do prowadzenia takiej działalności. Warunkiem zastosowania zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest bowiem posadowienie budynków gospodarczych na gruntach gospodarstw rolnych, przez które rozumie się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Budynki te służyć muszą wyłącznie działalności rolniczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Jak wynika natomiast z ustaleń organu I instancji, budynki opodatkowane podatkiem od nieruchomości nie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego. Skarżąca nie posiada gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawowych. Nadto na żadnym etapie postępowania Skarżąca nie kwestionowała tych ustaleń, zaś zarzuty co do ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego opierała na wadliwym jej zdaniem uwzględnieniu przez organy podatkowe faktu zawarcia przez nią umowy najmu budynku stodoły o powierzchni użytkowej 290 m2. pod działalność gospodarczą firmie J. Sp. z o.o. i dokonaniu w oparciu jedynie o tą okoliczność opodatkowania tej części jej nieruchomości stawką przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W tym niespornym w sprawie stanie faktycznym, w ocenie Sądu w świetle art. art. 3 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że dla określenia kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości nie mają znaczenia umowy najmu zawierane między Skarżącą a osobami wynajmującymi cześć jej nieruchomości. Jeżeli nieruchomość jest własnością osoby fizycznej, to na niej ciąży obowiązek podatkowy, niezależnie od zawartej umowy najmu części lub całości nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Podatnikiem w niniejszej sprawie jest Skarżąca, która jest właścicielem nieruchomości. W ocenie Sądu, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma też znaczenia, kto prowadzi działalność gospodarczą na danej nieruchomości. Bez wpływu na obowiązek podatkowy właściciela jest okoliczność czy to właściciel nieruchomości we własnym imieniu i na własny rachunek, czy też najemca zajmują daną część budynku na prowadzenie działalności gospodarczej.

W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione m.in. w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4061/21 (opub. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), który wskazał, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych, można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika, które są na podstawie umowy najmu w posiadaniu innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Konstrukcja przepisów ustawy wskazuje, że stanowiący nieruchomość składnik majątku, który związany jest z działalnością gospodarczą, powinien być opodatkowany inaczej - według wyższych stawek- niż majątek, który związku z taką działalnością nie wykazuje. Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości pozostaje w związku z celami, którym służy majątek nieruchomy znajdujący się we władaniu podatnika. Ustawodawca stosuje wyższą stawkę podatku w sytuacji, gdy uznaje, że jest to majątek służący celom gospodarczym samego podatnika lub innemu podmiotowi gospodarczemu, któremu to majątek ten udostępniono do użytkowania o charakterze gospodarczym. Istota opodatkowania wyższą stawką podatku tych nieruchomości, które znajdują się – za zgodą ich właściciela- we władaniu podmiotu będącego przedsiębiorcą ( a takim jest niewątpliwie w niniejszej sprawie J. Sp. z o.o. , jako osoba prawna) , sprowadza się zatem do tego, że stawkę tę stosuje się w odniesieniu do nieruchomości, które przeznaczone są na cele prowadzonej działalności gospodarczej, a więc do nieruchomości służących uzyskiwaniu zarobku. Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. stanowi o ustanawianiu stawek podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Reasumując powyższe, w ocenie Sądu organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego ustalenia zasadności zastosowania stawki podatku właściwej dla wynajmowanych nieruchomości. Stan faktyczny sprawy został należycie ustalony w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, zaś jego ocena była prawidłowa i mieści się w granicach wyznaczonych przepisami obowiązującego prawa. Tym samym w odniesieniu do spornego budynku zastosowanie znajdzie najwyższa stawka, określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.