Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 533/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi E.M. G. na bezczynność Rektora Politechniki W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 grudnia 2020 r. skarżąca – E. M. G. wniosła skargę na bezczynność Rektora Politechniki W. w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 7 września 2020 r. złożonego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.).

Z treści skargi wynika, że we wspomnianym wniosku strona zwróciła się do tego organu o udostępnienie jej informacji publicznej w postaci kopii kompletu "Rewersów na wypożyczony sprzęt pracowników Zespołu Dydaktycznego Rysunku Malarstwa i Rzeźby (dawniej Zakładu) wraz z kopiami rewersów dr I. M.".

Zdaniem strony, datowana na dzień 14 września 2020 r. odpowiedź organu, że objęte wnioskiem informacje nie stanowią informacji publicznej skutkuje bezczynnością tego organu. W rozwinięciu tej argumentacji strona odwołała się do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., kwestionując stanowisko organu co do tego, że wnioskowane przez nią dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Zdaniem strony, dokumenty o które wystąpiła stanowią informację publiczną, bowiem stanowią informację o działalności osób pełniących funkcje publiczne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W uzupełnieniu tej argumentacji strona odwołała się do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP akcentując, że informacje, o których udostępnienie wystąpiła, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia.

Wskazując na powyższe strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w "zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek";

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. "w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku.

W świetle tych zarzutów skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 7 września 2020 r.;

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz o przeprowadzenie dowodu z zarządzenia wewnętrznego nr [...] Rektora Politechniki W. "Instrukcji w sprawie ochrony mienia i zabezpieczenia mienia Politechniki W. oraz odpowiedzialności za mienie Uczelni" na okoliczność zasad odpowiedzialności pracowników za mienie uczelni i charakteru rewersu na wypożyczony sprzęt.

W ramach udzielonej odpowiedzi na skargę organ przybliżył pojęcie "informacji publicznej" oraz "sprawy publicznej" oraz wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że zasadniczo, dokumentacja o charakterze wewnętrznym, bądź też aktywność o charakterze technicznym, stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej.

W ocenie organu, waloru informacji publicznej nie mają rewersy na wypożyczony sprzęt. Rewersy na wypożyczony sprzęt są dokumentami wewnętrznymi Politechniki W., podpisywanymi przez pracowników przejmujących odpowiedzialność za określone składniki majątku, zgodnie z zarządzeniem wewnętrznym Rektora Politechniki W. nr [...] "Instrukcji w sprawie ochrony mienia i zabezpieczenia mienia Politechniki W. oraz odpowiedzialności za mienie Uczelni". Rewersy na sprzęt są dokumentami związanymi z wewnętrzną organizacją funkcjonowania Politechniki W. Służą one celom ochrony mienia uczelni i nie odnoszą się do sfery publicznej jej działania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.

Przedmiotem skargi w sprawie jest bezczynność Rektora Politechniki W. w udostępnieniu dokumentacji, o jaką wystąpiła strona w ramach wniosku z dnia 7 września 2020 r., złożonego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej cechuje pewna specyfika, gdyż do skutecznego wniesienia skargi nie jest wymagane uprzednie wniesie ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Go 279/20, dostępny na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Nie stwierdzając formalnych przeszkód do rozpoznania sprawy, Sąd po przeprowadzeniu merytorycznej kontroli zasadności zarzutów skargi, wywiedzioną w sprawie skargę uznał za pozbawioną podstaw prawnych.

Porządkująco należy wskazać, że inicjując postępowanie wnioskowe w ramach trybu dostępu do informacji publicznej skarżąca domagała się udostępnienie jej kopii kompletu "Rewersów na wypożyczony sprzęt pracowników Zespołu Dydaktycznego Rysunku Malarstwa i Rzeźby (dawniej Zakładu) wraz z kopiami rewersów dr I. M.".

Jak wynika z akt sprawy, organ w terminie ustawowym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił stronie odpowiedzi na jej wniosek wyjaśniając, że żądane przez nią dokumenty nie mają waloru informacji publicznej.

Z treści skargi wynika, że skarżąca bezczynności organu w sprawie upatruje w fakcie nieotrzymania żądanej we wniosku dokumentacji, która w ocenie skarżącej stanowi informację publiczną i powinna zostać udostępniona w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Ocena zasadności stanowiska skarżącej wymaga przeprowadzenia pogłębionej analizy ustawy o dostępie do informacji publicznej w kontekście samego pojęcia prawa do informacji publicznej, procedury dostępu do tego rodzaju informacji, jak i też i ciążących na organie obowiązków w zakresie realizacji wniosku składanych w trybie wspomnianej ustawy. W rozwinięciu tego wątku należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji).

Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej przysługuje "każdemu" na zasadach określonych w tej ustawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności wymienione w pkt 1 - 5, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3). Pojęcie informacji publicznej wyznacza treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tą regulacją, informacją publiczną jest "każda informacja o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia natomiast przykładowe kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Katalog ten nie jest wyczerpujący. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa jakie zostały wypracowane na tle analizy art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreśla się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust.1 u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Przechodząc do kwestii związanych z pojęciem bezczynności na gruncie u.d.i.p. należy wskazać, stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udziela informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia, przy czym dokonuje tego w formie czynności materialno – technicznej; nie informuje wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też nie wskazuje, że nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też nie informuje, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy); nie odmawia udostępnienia informacji lub nie umarza postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p. w formie decyzji administracyjnej lub nie odmawia udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się ponadto pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą, a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz co do zasad i trybu jej udostępnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, CBOSA). Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 25/13, LEX nr 1317375).

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym sprawy należało podzielić stanowisko organu co do tego, że dokumentacja której udostępnienia domagała strona skarżąca we wniosku z dnia 7 września 2020 r. nie nosi charakteru informacji publicznej, a zatem organ nie miał obowiązku jej udostępnienia stronie w trybie analizowanej ustawy.

Sąd w pełni podziela argumentację organu, jaka została przedstawiona w piśmie z dnia 14 września 2020 r. oraz w odpowiedzi na skargę, a z której wynika konkluzja, że rewersy na wypożyczany przez pracowników Uczelni sprzęt nie mają waloru informacji publicznej, lecz stanowią dokumenty wewnętrzne tej Uczelni, a jako takie są wyłączone z zakresu obowiązku ich udostępniania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W rozwinięciu tego wątku należy wyjaśnić, że definicja "dokumentu wewnętrznego" nie jest pojęciem normatywnym, lecz została wypracowana przez orzecznictwo sądowe. Pojęcie to stosuje się dla określenia dokumentu, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może, przykładowo, służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym, bądź też aktywność o charakterze technicznym, stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2678/16, CBOSA). Jednocześnie w orzecznictwie sądowym akcentuje się, że z samego faktu, że dany akt ma charakter wewnętrzny nie należy wyciągnąć jeszcze generalnego wniosku, że akt ten jest wyłączony z zakresu obowiązku jego udostępnienia, albowiem wnioski końcowe w tym zakresie należy wyprowadzić dopiero po analizie tego, czy dotyczy on sprawy publicznej. W tym kontekście należy podnieść, iż kluczowe dla kwalifikacji określonej informacji jako informacji publicznej jest to, aby zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. dotyczyła ona "sprawy publicznej". Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się bowiem do kategorii sprawy publicznej.

W przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Zakresu tak rozumianego pojęcia sprawy publicznej nie sposób wykładać w oderwaniu od treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, normującego przedmiot informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji publicznej" to prawo obywatela do uzyskania do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Ponadto prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji "o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa".

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3255/15 (CBOSA) zwrócił uwagę, że ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa. Wskazał, że wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc informacją o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, ale jedynie w zakresie dotyczącym ich działalności tj. takiej aktywności, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowania określonych interesów i celów publicznych. Innymi słowy, zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także, sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. także wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, LEX nr 737513)

W tym zakresie nie mieści się działalność podmiotu związana z jego wewnętrzną organizacją (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2017 r. I OSK 1163/15, CBOSA).

Poczynione dotąd rozważania niewątpliwie korespondują z kierunkiem argumentacji, jaka została przedstawiona stronie w piśmie organu z dnia 14 września 2020 r., stanowiącym odpowiedź na jej wniosek z dnia 7 września 2020 r. i która została następnie rozwinięta w odpowiedzi na skargę.

Sąd w pełni zgadza się z organem, że rewersy na wypożyczony sprzęt pracowników Uczelni, o jakich traktuje wniosek strony, nie stanowią informacji publicznej, albowiem nie odnoszą się do publicznej sfery działania Uczelni, ani jej organu jakim jest Rektor, lecz mają walor dokumentu wewnętrznego o charakterze organizacyjnym i porządkowym. Ich zadaniem jest przypisanie odpowiedzialności za określony rodzaj sprzętu będącego w posiadaniu Politechniki W. konkretnemu pracownikowi tej Uczelni. Poprzez podpisanie rewersu na wypożyczony sprzęt, pracownik tej Uczelni przejmuje odpowiedzialność za określone składniki jej majątku, zgodnie z zarządzeniem wewnętrznym Rektora Politechniki W. nr [...] - "Instrukcja w sprawie ochrony mienia i zabezpieczenia mienia Politechniki W. oraz odpowiedzialności za mienie Uczelni". Jak wynika z tego zarządzenia, pracownicy Politechniki W. mogą korzystać ze składników majątkowych Uczelni poza jej terenem jedynie w uzasadnionych przypadkach (konieczność przeprowadzenia badań w terenie, analiz, ekspertyz itp.), a wyniesienie mienia poza teren Uczelni może nastąpić wyłącznie po uzyskaniu pisemnej zgody (upoważnienia) kierownika jednostki organizacyjnej, która posiada w ewidencji księgowej to mienie. Kierownik jednostki organizacyjnej zobowiązany jest do wydania upoważnienia w trzech egzemplarzach, po jednym dla – jednostki organizacyjnej, wypożyczającego i portiera oraz podpisania rewersu potwierdzającego wypożyczenie składnika majątku. Pracownik wynoszący składniki majątku poza teren Uczelni za zgodą uprawnionego przełożonego ponosi za nie odpowiedzialność materialną wynikającą z kodeksu pracy oraz zarządzeń wewnętrznych (§ 2, II. 1-3 w/w zarządzenia).

Odpowiedzialność materialna pracownika przyjmującego mienie Uczelni m.in. na podstawie rewersu została w sposób szczegółowy uregulowana w § 3 wspomnianego zarządzenia wewnętrznego nr [...].

Sam wzór rewersu stanowi załącznik nr 5 do tego zarządzenia. Z formularza wzoru tego rewersu wynika, że rewers zawiera takie dane jak:

1) imię i nazwisko wypożyczającego, zajmowane stanowisko, miejsce pracy;

2) nazwę aparatu-urządzenia, jego numer fabryczny i inwentarzowy, wartość ewidencyjną;

3) termin zwrotu;

4) dane osoby decydującej o czasowym przekazaniu do użytkowania (imię i nazwisko, stanowisko, datę, podpis);

5) oświadczenie pracownika o przyjęciu odpowiedzialności materialnej za powierzone mu mienie;

6) datę i podpis wypożyczającego;

7) w przypadku uaktualnienia rewersu – datę uaktualnienia i podpis wypożyczającego;

8) pokwitowanie zwrotu składnika majątku do jednostki organizacyjnej (Politechniki W.).

Bez wątpienia, jak trafnie podnosi organ w odpowiedzi na skargę, rewersy na wypożyczony sprzęt Politechniki W. nie są tworzone w związku z ustawową działalnością tej Uczelni, ani jej Rektora, a tylko, wspomagają pracę działu administracyjnego poprzez określoną dokumentację ewidencjonującą procedurę wypożyczania składników majątków Uczelni jej pracownikom. Dzięki rewersom, dział administracyjny Uczelni ma możliwość ustalenia osoby odpowiedzialnej za dany sprzęt na podstawie wewnętrznych regulacji pracodawcy.

Wprowadzenie tego rodzaju regulacji, skutkującej obowiązkiem wystawienia rewersu w przypadku wypożyczenia sprzętu Uczelni, niewątpliwie w szerszym aspekcie służy właściwemu gospodarowaniu mieniem Uczelni, a pośrednio, tego rodzaju aktywność niewątpliwie pozostaje w związku z działalnością badawczą i naukową prowadzoną przez tego rodzaju jednostkę. Brak jednak podstaw do przyjęcia, że aktywność tego rodzaju stanowi istotę ustawowych działań Uczelni, czy jej Rektora w zakresie wypełniania zadań i realizacji celów publicznych. Wymaga podkreślenia, że podstawowe zadania uczelni reguluje art. 11 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478). Należą do nich w szczególności: 1)prowadzenie kształcenia na studiach; 2) prowadzenie kształcenia na studiach podyplomowych lub innych form kształcenia; 3) prowadzenie działalności naukowej, świadczenie usług badawczych oraz transfer wiedzy i technologii do gospodarki; 4) prowadzenie kształcenia doktorantów; 5) kształcenie i promowanie kadr uczelni; 6) stwarzanie osobom niepełnosprawnym warunków do pełnego udziału w: a) procesie przyjmowania na uczelnię w celu odbywania kształcenia, b) kształceniu, c) prowadzeniu działalności naukowej;

7) wychowywanie studentów w poczuciu odpowiedzialności za państwo polskie, tradycję narodową, umacnianie zasad demokracji i poszanowanie praw człowieka;

8) stwarzanie warunków do rozwoju kultury fizycznej studentów;

9) upowszechnianie i pomnażanie osiągnięć nauki i kultury, w tym przez gromadzenie i udostępnianie zbiorów bibliotecznych, informacyjnych i archiwalnych;

10) działanie na rzecz społeczności lokalnych i regionalnych.

Należy dostrzec, że o ile zagadnienia związane z gospodarowaniem mieniem Uczelni mogą w wielu przypadkach wiązać się z czynnościami, które podlegają ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o tyle samo ewidencjonowanie obrotu wewnętrznego (wypożyczenia) pomocy naukowych na potrzeby realizacji dydaktycznych i badawczych celów szkoły wyższej niewątpliwie nie mieści się w pojęciu informacji publicznej.

Sąd podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3255/15 (CBOSA), że gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności podmiotów z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., tj. także takiej, która w jakikolwiek to sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy organizacyjnym (porządkowym), to dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej.

Konstatując, odmawiając stronie udzielenia żądanych informacji w trybie dostępu do informacji publicznej organ nie naruszył przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy zaznaczyć, że zgodnie ugruntowanym poglądem orzecznictwa sądowego, organowi, który informuje stronę zwykłym pismem (w terminie ustawowym) o tym, że żądane przez nią informacje nie zostaną udostępnione, bo nie stanowią informacji publicznej nie można zarzucić bezczynności. W sprawie, organ zareagował na wniosek strony i zasadnie przyjął, że żądane przez nią informacje nie mają waloru informacji publicznej. Pismo organu zostało skierowane do strony z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W tych okolicznościach, zarzucanie organowi bezczynności nie znajduje uzasadnienia. Przedstawiona dotychczas argumentacja przesądza o bezzasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisu art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. wywiedzioną w sprawie skargę w całości oddalił.