Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 848/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 68 § 2, art. 208
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Anna Rotter, Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant st. sekretarz sądowy Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr SKO.F/41.4/232/2023/5539 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 4.516 (cztery tysiące pięćset szesnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 kwietnia 2023 r. Nr SKO.F/41.4/232/2023/5539, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019. 900 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania pani J.M. (dalej strona lub podatniczka) od nakazu płatniczego Wójta Gminy N. (dalej organ podatkowy) z dnia 23 stycznia 2023 r. Nr [...], w sprawie określenia podatniczce wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w kwocie 29.958 zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej Kolegium lub SKO) utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego.

Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO wskazało, że postanowieniem z dnia

3 kwietnia 2017 r. organ podatkowy wszczął wobec podatniczki postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2017 r., włączył do akt sprawy operat szacunkowy z dnia 30 czerwca 2016 r. oraz opinię uzupełniającą do tego operatu z dnia 7 lipca 2016 r., zawiadomienie o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 10 maja 2017 r., przeprowadził w dniu 29 maja 2018 r. oględziny nieruchomości strony, dołączył operat szacunkowy, którego przedmiotem było ustalenie wartości szacunkowej konkretnych obiektów na działkach podatniczki, do którego strona złożyła uwagi, które pozostały bez odpowiedzi. Następnie postanowieniem z dnia 8 grudnia 2020 r. organ podatkowy poszerzył zakres wszczętego postępowania w celu ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego.

W toku postępowania podatniczka prezentowała stanowisko, że prowadzi gospodarstwo rolne położone na terenie gminy R. i N. oraz że prowadzi działalność polegającą na produkcji roślinnej i hodowli koni, nie prowadząc Ośrodka Jazdy Konnej, który prowadzi jej córka, na gruntach wydzierżawionych od strony. Grunty te zostały zadeklarowane do opodatkowania tak jak pozostałe grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej pozarolniczej w zakresie rekreacji.

Organ podatkowy przyjął do opodatkowania: grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 18.449 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 425,03 m2, budowle o wartości 218.000 zł oraz grunty pod stawami Wsr o pow. 1.9486 ha. Z operatu szacunkowego i opinii uzupełniającej wynikało, że plac maneżowy wraz z halą namiotową należy zakwalifikować do budowli sportowych, przy czym nawierzchnia placu maneżowego składa się z typowych warstw konstrukcyjnych, zaś hala namiotowa ma konstrukcję nośną szkieletową, której głównym elementem są słupy profilowane mocowane do podkładów betonowych. Do przedmiotowego obiektu zastosowano nazwę "plac maneżowy z halą namiotową" i odpowiada ona rzeczywistej funkcji użytkowej obiektu budowlanego. Kolegium ustaliło, że hala namiotowa została wzniesiona przy użyciu wyrobów budowlanych jako budowla stała. Standardy konstrukcyjne jak typ przegród i dach, trwałość posadowienia, konstrukcja nośna przesądzają, że przedmiotowa budowla nie jest budynkiem, mimo że jest budowlą kubaturową, ale jest budowlą. Natomiast plac maneżowy jest budowlą sportową jak np. kort tenisowy.

Następnie SKO przytoczyło treść art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (ustawa podatkowa), art. 1a ust. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy oraz art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym dowodząc, że przez grunty zajęte na działalność gospodarczą należy rozumieć grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc grunty, na których mają miejsce działania zmierzające do osiągnięcia zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu związanego z działalnością gospodarczą. Przy czym wystarczy, by na spornym gruncie faktycznie dokonano działań mieszczących się w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Kolegium podało, że część działki [...] oznaczona jako użytek Rr-ŁVI stanowi teren wybrukowany kostką granitową użytkowany jako droga (wjazd na teren ośrodka jeździeckiego) oraz parking dla samochodów osobowych przyległy do 1) "namiotu – hali namiotowej" zlokalizowanej na działkach od [...] do [...], 2) budynków stajni dla koni zlokalizowanych na przedmiotowej działce od strony drogi (ul. G.). Ponadto od strony działki [...] i częściowo także działki [...] na przedmiotowej działce znajduje się skarpa pokryta włókniną obsadzoną rzadką roślinnością ozdobną. Skarpa nie stanowi odrębnego użytku gruntowego.

Kolegium ustaliło ponadto, że podatniczka w dniu 20 sierpnia 2009 r. nabyła od Gminy N. zabudowaną działkę [...] o pow. 0,3105 ha, zaś jej częścią składową był pawilon po byłej stołówce oraz 5 drewnianych domków letniskowych. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka ta znajduje się na terenach usług turystycznych i została sprzedana podatniczce w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami jako zabudowana nieruchomość gruntowa, a nie w trybie ustawy z dnia 11 kwietnia 2003r. o kształtowaniu ustroju rolnego jako grunt rolny na powiększenie gospodarstwa rolnego. Działka ta w latach 2015-2018 była wybrukowana kostką brukową. Przeczy to twierdzeniom podatniczki, że działka nr [...] o pow. 0,3105 ha została nabyta na powiększenie istniejącego gospodarstwa i służyła celom związanym z prowadzeniem tego gospodarstwa, oraz że grunty te utwardzono w latach 2020-2021.

SKO jako bezsporne przyjęło, że grunt o pow. 01152 ha stanowiący część działki [...] był zajęty w 2017 r. na prowadzenie działalności gospodarczej, jak i pozostała część tej działki o pow. 0,1953 ha oraz cały kompleks działek od [...] do [...] o łącznej pow. 0,8499 ha. Sporna część [...] była i jest położona w tym samym miejscu, czyli obok hali namiotowej i placu maneżowego i od samego początku stanowiła parking i drogę, zaś droga ta stanowi dojście do domków letniskowych, położnych w części zachodniej kompleksu nieruchomości. Skoro plac maneżowy wraz z halą namiotową powstał w 2014 r., to świadczy to o tym, że już wtedy przylegała do placu maneżowego i hali namiotowej część działki [...] o pow. 1152 ha stanowiła parking dla samochodów osobowych i drogę dojazdową.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania podatkowego oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

1) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym, w którym wystąpiły podstawy do jego zastosowania w związku z art. 68 § 2 pkt 2 O.p. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. poprzez nieuchylenie nakazu płatniczego ustalającego łączne zobowiązanie pieniężne na 2017 r.

wydanego przez organ podatkowy w dniu 23 stycznia 2023 r. tj. po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy i umorzenia postępowania, a tym samym naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym, w którym nie wystąpiły podstawy do jego zastosowania poprzez utrzymanie w mocy decyzji (nakazu płatniczego) organu podatkowego,

2) art. 127 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i przyjęcie ustaleń organu podatkowego jako własnych.

3) art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 181 pkt 1 O.p., art. 187 § 1 i 2 O.p., art. 191 O.p., art. 194 § 1 O.p., a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez działania organu, które naruszały wskazane wyżej przepisy O.p., w tym działań polegających na nieprawidłowym prowadzeniu postępowania dowodowego, uznaniu istotnych okoliczności za udowodnione nie na podstawie całego zebranego materiału dowodowego lecz w sposób selektywny w tym m.in.:

- pominięcie faktu, że podatnik posiada gospodarstwo rolne, na którym prowadzi uprawy roślinne oraz hodowlę koni i uznanie, że grunty stanowiące jej własności są w całości związane tylko i wyłącznie z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- uznaniu, że użytki rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego stanowiące własność podatnika o powierzchni 0,1152 ha (1.152,00m2) oznaczone jako B-ŁVI wchodzące w skład działki nr [...] o łącznej powierzchni 0,3105 ha, która w części o powierzchni około 120m2 została utwardzona kostką brukową tj. dojście i dojazd do budynku stajni dla koni posadowionej na tej działce w obrębie: z jednej strony pomiędzy terenem oznaczonym Bz (działka nr [...]) do budynku stajni dla koni posadowionej na tej działce oznaczonej B-ŁVI, a z drugiej strony do granic przyległych działek o numerach [...] i nr [...] oznaczonych Bz są gruntami w całości tj. o powierzchni 0,1152 ha (1.152,00 m2) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek tego podatku przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie podatkiem rolnym,

- poprzez selektywne odwoływanie się do tych fragmentów materiału zgromadzonego w sprawie, odpowiadających tezie o niewykonaniu obowiązków podatkowych przez podatnika, poprzez niezgłoszenie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości użytków rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,1152 ha (1.152m2) oznaczonych B-Ł VI wchodzących w skład działki nr [...] o łącznej powierzchni 0,3105 ha według stawek tego podatku przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przy pomijaniu tych fragmentów, które takiej tezie przeczyły, co doprowadziło do sprzeczności w istotnych ustaleniach organu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności do tych fragmentów opinii geodety powołanego przez organ podatkowy zawartych w protokole oględzin dokonanych w dniu

16 sierpnia 2022 r., co w konsekwencji miało wpływ na błędną ocenę stanu faktycznego, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, w tym na naruszenie przepisów prawa materialnego.

4) art. 208 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i umorzenia postępowania w sprawie w związku z wystąpieniem okoliczności, o których mowa w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. tj. pominięcie faktu, że zobowiązanie podatkowe za 2017 rok nie powstało, gdyż nakaz płatniczy ustalający łączne zobowiązanie pieniężne na 2017 r. z dnia 23 stycznia 2023 .r został skarżącej doręczony w dniu 25 stycznia 2023 r. tj. po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy,

5) art. 2 ust. 2 ustawy podatkowej w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. 2015. 520 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że użytki rolne stanowiące własność podatnika o powierzchni 0,1152 ha (1.152,00m2) oznaczone jako B-ŁVI wchodzące w skład działki nr [...] o łącznej powierzchni 0,3105 ha, która wchodzi w skład gospodarstwa rolnego jest gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek tego podatku przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie podatkiem rolnym, a tym samym naruszenie art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. 2017. 1892 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię.

Uzasadniając skargę skarżąca podniosła, że Kolegium nie zauważyło, iż prawo do wydania spornego nakazu płatniczego wygasło z dniem 31 grudnia 2022 r. co wynika wprost z treści art.68 § 2 pkt 2 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., zaś nakaz ten został wydany w dniu 23 stycznia 2023 r. Tym samym SKO rozpoznając odwołanie winno zastosować przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. i umorzyć postępowanie w trybie art. 208 O.p., które stało się bezprzedmiotowe.

Skarżąca wskazała, że przedmiotem sporu było opodatkowanie podatkiem od nieruchomości całości gruntów – użytków rolnych o pow. 0,1152 ha oznaczonych jako B-ŁVI wchodzących w skład działki [...] o łącznej pow. 0,3105 ha, według stawek dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Grunty oznaczone jako B-ŁVI powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, a w pozostałej części oznaczonej jako Bz podatkiem od nieruchomości przewidzianym dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na działce Bz posadowionych jest 5 domków letniskowych, zaś na działce B-ŁVI posadowiony jest budynek stajni wraz z magazynem pasz dla koni. Na tej ostatniej działce nie stwierdzono by została zajęta na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca podała, że jej gospodarstwo rolne położone jest na terenie dwóch gmin, w tym na terenie gminy N. o łącznej pow. 2.0652 ha, które zostały wskazane do wymiaru podatku rolnego – teren budynku stajni i teren stawów rybnych. Budynek stajni służy działalności rolniczej tj. do przetrzymywania koni i przechowywania pasz. Skarżąca zauważyła, że budynek stajni dla koni wraz z magazynem nie został objęty podatkiem od nieruchomości, korzystając ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy podatkowej mimo, że z nakazu wynika, że podlegał takiemu opodatkowaniu. Ponadto grunt, na którym posadowiona została stajnia i magazyn, opodatkowano podatkiem od nieruchomości jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tymczasem grunt ten stanowi użytek rolny o pow. 1,152 cm2 jako całość działki [...] i podlega podatkowi rolnemu jako nie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżąca podniosła, że sporna część działki (B-ŁVI) o pow. 0,1152 ha jest częścią składową gospodarstwa rolnego i wchodzi w zakres prowadzonej działalności rolniczej, a przez to, budowla (utwardzony grunt kostką brukową) na części działki jako związana z działalnością rolniczą, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości skoro podatkowi takiemu podlegają tylko budowle związane z działalnością gospodarczą. Ponadto organy podatkowe pominęły dane wynikające z ewidencji gruntów uważając, że sporne użytki rolne w całości są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację, nie odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisu art. 68 § 2 pkt 2 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że dotyczyło ono łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w sytuacji, gdy decyzja podatkowa w tym przedmiocie wydana została w dniu 23 stycznia 2023 r., zaś decyzja odwoławcza w dniu 27 kwietnia 2023 r.

Poza sporem było, że postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017 r. wszczęto wobec strony postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r., a następnie postanowieniem z dnia 8 grudnia 2020 r. rozszerzono zakres tego postępowania obejmując nim łączne zobowiązanie pieniężne za badany rok podatkowy. Następnie decyzją z dnia 2 marca 2022 r. Kolegium uchyliło decyzję organu podatkowego z dnia 29 grudnia 2020 r. dotyczącą spornego opodatkowania.

Zgodnie z treścią art. 21 § 1 pkt 2 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. W myśl art. 68 § 1 i § 2 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 1), jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 2).

Stosownie do brzmienia art. 6c ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. 2020. 333 ze zm.) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) z zastrzeżeniem ustępu 2. Organem podatkowym właściwym w sprawie podatku rolnego jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Uwzględniając powyższe Sąd zauważa, że już samo brzmienie przepisów art. 68 § 1 i § 2 O.p. wskazuje, że decyzja ustalająca wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za dany rok podatkowy może zostać wydana już po upływie tegoż roku lecz musi zostać wtedy doręczona nie później niż odpowiednio w ciągu 3 lub 5 lat od końca tego roku podatkowego (kalendarzowego). Po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, doręczenie decyzji o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p. nie rodzi skutków prawnych tam opisanych, co oznacza, że zobowiązanie takie nie powstaje. Upływ terminu opisanego w art. 65 § 2 O.p. wyłącza prawo organu podatkowego do wydania decyzji ustalającej dane zobowiązanie podatkowe.

Zgodnie z treścią art. 208 § 1 O.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Natomiast przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części – i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję – umarza postępowanie w sprawie. Okoliczność wystąpienia przedawnienia winna być badana przez organ odwoławczy z urzędu. Upływ terminu przedawnienia powoduje, że organ odwoławczy utracił przedmiot sprawy (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Go 31/22).

Niniejsza sprawa dotyczyła łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. co oznacza, że zobowiązanie takie powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej to zobowiązanie (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.) przy czym nie powstanie ono w sytuacji, gdy decyzja taka została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Termin ten ulega wydłużeniu do 5 lat w przypadku braku złożenia stosownej deklaracji w odpowiednim terminie bądź nie ujawnienia w niej wszystkich niezbędnych danych. W sprawie obowiązek podatkowy powstał w 2017 r., a przez to termin wyznaczony do wydania decyzji przez organ podatkowy upłynął odpowiednio z końcem 2020 r. bądź z końcem 2022 r. Pierwszą decyzję ustalającą sporne zobowiązanie organ podatkowy wydał w dniu 29 grudnia 2020 r., przy czym decyzja ta została uchylona decyzją organu odwoławczego (SKO) z dnia 2 marca 2022 r. Uchylenie decyzji podatkowej ustalającej zobowiązanie podatkowe powoduje, że decyzja ta zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego, a przez to i powrót terminów przewidzianych do jej doręczenia, o których mowa w art. 68 § 1 czy § 2 O.p. Powyższe oznacza, że prawo do wydania i doręczenia takiej decyzji w niniejszej sprawie upływał ostatecznie z końcem 2022 r.

Wydając sporne rozstrzygnięcie jak i rozstrzygnięcie z dnia 2 marca 2022 r. Kolegium nie odniosło się do tej kwestii. Nie oceniło jej również w odpowiedzi na skargę mimo iż zarzut w tej materii został w skardze podniesiony. Tym samym SKO nie wyjaśniło dlaczego jego zdaniem istniała możliwość procedowania w niniejszej sprawie i z jakich przyczyn uznało, że organ podatkowy mógł wydać i doręczyć decyzję po upływie obu terminów opisanych w art. 68 § 1 i § 2 O.p. Należy przy tym zauważyć, że przepis ten jest przepisem prawa materialnego. Brak zbadania tych okoliczności oznacza naruszenie przepisów postępowania w tym art. 187 § 1 O.p.

Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium oceni kwestię przedawnienia prawa do wydania przez organ podatkowy decyzji ustalającej przedmiotowe zobowiązanie podatkowe z uwzględnieniem kwestii sposobu jego powstania oraz oceny prawnej dokonanej w niniejszym wyroku, a następnie wyda stosownej treści rozstrzygnięcie.

Sąd odstąpił od badania kwestii dotyczących ustalenia spornego zobowiązania, gdyż okazało się to przedwcześnie wobec konieczności stwierdzenia prawa organu podatkowego do wydania decyzji w badanej sprawie.

Z tych przyczyn Sąd, wobec stwierdzenia naruszenia przepisu prawa materialnego i postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2023. 1634) oraz art. 200 w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. (Dz. U. 2018. 1687) orzekł jak w wyroku.