Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 53/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 5 ;it. c
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 stycznia 2023 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 stycznia 2023 r.; II. stwierdza, że Dyrektor Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we Wrocławiu na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J. M. zwrócił się do Dyrektora Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we Wrocławiu wnioskiem z dnia 19 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci przesłania drogą elektroniczną wersji projektu organizacji ruchu dla drogi [...] na terenie miejscowości J.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2023 r. na bezczynność Dyrektora Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei we Wrocławiu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 19 stycznia 2023 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący podał, że termin do udostępnienia wnioskowanej informacji minął 2 lutego 2023 r., jednakże do chwili obecnej nie otrzymał odpowiedzi od organu.

W załączeniu do pisma z dnia 13 lutego 2023 r., przesłanego drogą elektroniczną, organ przekazał wnioskodawcy skan bazowych planów sytuacyjnych z oznakowaniem stałej organizacji ruchu dla drogi wojewódzkiej nr [...] na terenie miejscowości J. w formacie pdf.

W odpowiedziach na skargę z dnia 16 lutego 2023 r. Dyrektor DSDiK wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, bowiem skarga wpłynęła do organu w dniu 13 lutego 2023 r., a informacja została udzielona wnioskodawcy w tym samym dniu.

W piśmie z dnia 3 marca 2023 r. skarżący wskazał, że odpowiedź na skargę została podpisana przez Dyrektora ds. utrzymania ruchu, a nie przez Dyrektora DSDiK, a w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez kierownika jednostki podległemu mu pracownikowi do reprezentowania DSDiK przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie skarżący potwierdził otrzymanie w dniu 13 lutego 2023 r. wnioskowanej informacji i wniósł o stwierdzenie bezczynności na moment złożenia skargi. Skarga wpłynęła do DSDiK o godzinie 01.11, a odpowiedź została wysłana o godzinie 09.52.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w dacie wniesienia skargi, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności po myśli art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej p.p.s.a. przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W odmiennej sytuacji, tj. gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, wówczas skargę należy oddalić.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie udzielił żądanej informacji publicznej albo prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że Dyrektor Dolnośląskiej Służby Dróg i Kolei zobowiązany jest do udzielania informacji publicznej jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), a żądana informacja stanowi informację publiczną. Żądana przez skarżącego informacja dotyczy podstawowych danych dotyczących drogi publicznej, w tym danych publicznych oraz informacji o majątku publicznym (art. 4 ust.1 pkt 4 lit. a i pkt 5) u.d.i.p.).

W rozpatrywanej sprawie Sąd zobowiązany jest do oceny, czy w dniu wydania wyroku podmiot zobowiązany nadal pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na postawione we wniosku żądanie i przy piśmie z dnia 13 lutego 2023 r. przekazał skan bazowych planów sytuacyjnych z oznakowaniem stałej organizacji ruchu dla drogi wojewódzkiej nr 346 na terenie miejscowości J. w formacie pdf. Odpowiedź ta została wysłana skarżącemu drogą elektroniczną w tym samym dniu, tj. 13 lutego 2023 r. o godzinie 09.52, a więc już po wniesieniu skargi do WSA pismem z dnia 13 lutego 2023 r. (wpływ do organu 13 lutego 2023 r. o godzinie 01.11). Skarżący w piśmie z dnia 3 marca 2023 r. potwierdził otrzymanie wnioskowanej informacji i wniósł o stwierdzenie bezczynności na moment złożenia skargi.

Wobec udzielenia skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na wniosek zawarty w piśmie z dnia 19 stycznia 2023 r. zarzucany stan bezczynności ustał po wniesieniu skargi przez skarżącego w dniu 13 lutego 2023 r., jednakże przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd.

W związku z powyższym, postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).

Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej, o którą zawnioskowała, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności przez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a.

Należy wziąć pod uwagę, że na wniosek z dnia 19 stycznia 2023 r. (wpływ do organu – 19 stycznia 2023 r.) podmiot zobowiązany odpowiedział skarżącemu pismem z dnia 13 lutego 2023 r., a odpowiedź ta była wyczerpująca. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego upływał więc w dniu 2 lutego 2023 r. (najbliższy dzień roboczy). Odpowiedź została udzielona w dniu 13 lutego 2023 r., tj. niezwłocznie po otrzymaniu skargi do WSA w tym samym dniu. Kompletności tej odpowiedzi skarżący nie kwestionował przed WSA.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organ dopuścił się bezczynności w udzieleniu informacji, która nie miała charakter rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Opóźnienie w udzieleniu skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na wniosek złożony na podstawie przepisów u.d.i.p. nie było znaczne (zaledwie 10 dni) i nie wynikało ze złej woli organu, skoro odpowiedź została wysłana natychmiast po otrzymaniu skargi do WSA.

Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku.

O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).