Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 4/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Oddalono wniosek o zasądzenie kosztów
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3, art.  art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: par. 12 ust. 3, par. 13, par. 57, par. 60
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 17 października 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: Starszy asystent sędziego Huber Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ż. i F. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 995/19 w sprawie ze skargi B. Ż. i F. H. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 1 października 2019 r., nr IR-IV.7721.33.2019.6 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę kasacyjną; II. oddala wniosek uczestnika postępowania – M. O. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 995/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. Ż. i F. H. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 1 października 2019 r., nr IR-IV.7721.33.2019.6, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania nr 1399/2018 z dnia 9 lipca 2019 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment lewy, przy granicy z dz. nr ew. [...] – ul. [...]) wraz z wewnętrzną instalacją gazową na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Poznaniu (dz. ew. nr [...]).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione przez inwestora wymagania niezbędne do wydania pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i 4 P.b.), w tym przedłożono projekt budowlany spełniający wymagania prawne. Sąd wskazał na charakter zabudowy bliźniaczej (por. wyroki NSA: z 21 października 2016 r., II OSK 64/15; z 29 czerwca 2012 r., II OSK 612/11), który nie oznacza zakazu lokalizacji zabudowy zróżnicowanej i nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy tylko do zabudowy tożsamej, identycznej z już istniejącą. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić, zatem nie jest sprzeczna, z funkcją już istniejącą. Ponadto w tym zakresie nie sposób przyjąć niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej.

Sąd wskazał, że skarżący upatrują sprzeczność projektu budowlanego z przepisami określającymi warunki techniczne zwłaszcza w kwestii dopuszczenia zabudowy bezpośrednio w granicy z działką nr [...] w głąb działki inwestycyjnej na odcinku wykraczającym poza istniejącą zabudowę na działce Skarżących. Zdaniem skarżących jest to 17 m. W tym miejscu sprecyzować należy, że projektowana zabudowa w granicy usytuowana jest na długości około 8,40 m w głąb działki [...], wykraczającej poza długość budynku skarżących na działce [...]. Dalsza część projektowanego budynku na długości 8,70 m odsunięta jest od granicy działek na odległości 1,5 m, nie jest zatem w granicy z działką [...] (k. 82 projektu).

Zasadniczy zarzut skargi dotyczy, zatem w swej istocie, kwestii usytuowania przedmiotowego budynku w granicy działki należącej do Inwestora nr [...] i działki nr [...] stanowiącej własność Skarżących, z czym wiążą oni naruszenie ich interesów, podlegających ochronie na podstawie art. 5 ust 1 pkt 9 P.b.

Jak wynika z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania, szerokość działki Inwestora, znajdującej się w rejonie zabudowy jednorodzinnej, wynosi 13,15 m. Projektowany budynek usytuowany jest przy południowo-zachodniej granicy działki budowlanej (k. 82 projektu). Zdaniem Sądu, w tej sytuacji organy zasadnie zastosowały przepis § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), stanowiący wyjątek od standardu wyznaczającego odległość budynku od granicy z działką sąsiednią (§ 12 ust. 1 ww. rozporządzenia).

Prawidłowo także oceniły organy spełnienie wymogów wynikających z § 13 i § 60 ww. rozporządzenia odnoszących się do kwestii przesłaniania i zacieniania. Projektant projektując przedmiotowe zamierzenie budowlane uwzględnił § 13 ust. 1 w zw. z § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. Z projektu budowlanego wynika, że kwestii zacieniania okien budynku sąsiedniego projektowane zamierzenie nie ograniczy dotychczasowego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynku sąsiednim (k. 20, 84 projektu). Wszystkie pomieszczenia budynku skarżących od strony ul. [...] są nasłonecznione w dniach równonocy w godzinach od wschodu do zachodu słońca (projektant dla tej części budynku przyjął godziny od 6:00 do 13:00 dla 22 września), a więc łącznie przez 7 godzin, co wykracza poza wymagane 3 godziny nasłonecznienia tych pomieszczeń zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, zatem projektowana zabudowa nie ma wpływu na nasłonecznienie budynku skarżących. W świetle § 60 ust. 2 rozporządzenia przyjąć można, że od strony ul. Gerberowej w budynku skarżących znajdują się także pokoje co jest wystarczające dla stwierdzenia, że spełniony jest wymóg § 60 ust. 1 rozporządzenia dla budynku skarżących, w związku z projektowaną zabudową. W świetle § 60 ust. 2 rozporządzenia nie ma obowiązku analizowania innych pomieszczeń, ze względu na fakt, że elewacja frontowa budynku projektowanego jest przedłużeniem elewacji frontowej istniejącego budynku skarżących, będącej jednocześnie ścianą analizowanych pomieszczeń w budynku skarżących.

Ponadto Sąd wyjaśnił, że przepisy techniczne § 13 i § 60 rozporządzenia nie posługują się pojęciem "dotychczasowego czasu nasłonecznienia", zatem w tym zakresie projektant, a następnie organy administracji nie dokonują analizy przesłaniania i zacieniania, a tylko zgodnie z przesłankami wynikającymi z przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia.

Dodatkowo Sąd wskazał, że stosownie do § 60 ust. 1 rozporządzenia analiza zacieniania powinna być sporządzona dla dwóch dni równonocy, co oznacza że dla jesiennej i wiosennej, tymczasem projekt zawiera tylko jedną – dla 22 września. Jednak to uchybienie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż od strony ul. [...] projektowana inwestycja w żaden sposób nie wpływa na zacienianie budynku skarżących, już tylko taka analiza zacieniania przeprowadzona od ul. [...] jest wystarczająca dla stwierdzenia, że spełniony jest warunek z § 60 rozporządzania.

Spełniono więc dyspozycję § 57 i § 60 rozporządzenia. Odnosząc się do kwestii, że skarżący nie podnosili takiego zarzutu w odwołaniu i Wojewoda niejako z urzędu analizował powyższe zagadnienia, Sąd wskazał, że organy administracji, jak i Sąd I instancji badają sprawę w jej całokształcie. Jak wskazano powyżej Sąd nie jest związany zarzutami skargi. Spełniono również pozostałe warunki określone w § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, tj. § 19, § 23, § 36, § 40, i § 271-273.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, w obu powyższych kwestiach prawidłowe jest stanowisko zajęte przez organy administracji. W tej sytuacji organy słusznie uznały, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi.

Spełnione zostały, zatem warunki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle art. 35 ust. 1 P.b. W takiej sytuacji – w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).

Chybione okazały się także zarzuty skargi dotyczące pogorszenia warunków użytkowania i spadku wartości nieruchomości Skarżących. Naruszenia te nie mieszczą się bowiem w zakresie ochrony wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Przez uzasadnione interesy osób trzecich rozumie się bowiem interes prawny, a nie faktyczny, a do takiego zaliczyć należy podnoszone pogorszenie warunków nasłonecznienia w rekreacyjnej części działki (bezpośrednio za budynkiem mieszkalnym), warunków wegetacji i dojrzewania roślin w sadzie i warzywniku, czy warunków przewietrzania rekreacyjnej części sąsiedniej działki. Bezzasadny jest także zarzut "ograniczenia możliwości zabudowy sąsiedniej działki", jak Sąd odczytał treść skargi chodzi o ograniczenie zabudowy działki skarżących. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie nie wynika, że projektowana inwestycja uniemożliwia, czy chociażby ogranicza zagospodarowanie działki skarżących, w tym jej zabudowę.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż w kontrolowanej sprawie skarżący na wszystkich etapach postępowania administracyjnego byli zawiadamiani o podejmowanych czynnościach i aktywnie w nim uczestniczyli. W ocenie Sądu, z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy architektoniczno-budowlane I i II instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego – art.7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Sąd z urzędu nie dopatrzył się także innych naruszeń postępowania skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 32 ust. 4 pkt 1 P.b. stwierdzając, że ww. decyzja Prezydenta o pozwoleniu na budowę wydana została inwestorowi, który złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji zgodnej z zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym;

- art. 33 ust. 2 pkt 3 P.b. stwierdzając, że ww. decyzja Prezydenta o pozwoleniu na budowę wydana została inwestorowi, który do wniosku o pozwolenie na budowę załączył decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji zgodnej z zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym;

- art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. stwierdzając, że projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 2 maja 2018 r. nr 271/2018 ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej i jest z tą decyzją zgodny;

- art. 5 ust. 1 pkt 1 P.b. stwierdzając, że budynek na działce nr [...] (ul. [...]) zaprojektowany został w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, z zapewnieniem poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. właścicieli działki nr [...] (ul. [...]);

- § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia stwierdzając, że dopuszczalne jest sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej mimo, że nie przylega on całą swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce;

- § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia stwierdzając, że planowana inwestycja nie uniemożliwi naturalnego oświetlenia i wymaganego nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynku posadowionym na nieruchomości stanowiącej własność skarżących, od strony ogrodu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – M. O. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżących wniósł i wywodził jak w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ale już nie w zabudowie bliźniaczej. W skardze kasacyjnej trafnie wskazano, że brak jest definicji legalnej "zabudowy bliźniaczej" i w tym zakresie powołano się na poglądy judykatury i doktryny, zgodnie z którymi budynki w zabudowie bliźniaczej nie muszą być identyczne, jednak powinny być do siebie podobne. Należy wskazać, że tego rodzaju ogólne wywody, jako niepozbawione słuszności, nie mogą jednak mieć decydującego znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy.

Taka ocena wynika z tego, że w tej konkretnej sprawie to organ planistyczny ustalił przysługujący inwestorowi zakres prawa do zabudowy. Temu bowiem służą normy planistyczne. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (patrz: art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.).

Po pierwsze, inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy z dnia 2 maja 2018 r., która stała się ostateczna z dniem 13 sierpnia 2018 r. (decyzją z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr SKO.GP.4000.717.2018, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia 2 maja 2018 r., nr 271/2018, o warunkach zabudowy), zaś inwestor w dniu 16 października 2018 r. złożył do organu architektoniczno-budowlanego wniosek o pozwolenie na budowę, a więc w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy, tj. w momencie kiedy weszła do obrotu prawnego jako decyzja ostateczna.

Po drugie, dla tej oceny nie ma znaczenia fakt zaskarżenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy do Sądu Administracyjnego. Ze swej istoty wniesienie skargi do Sądu Administracyjnego nie wstrzymuje wykonania decyzji administracyjnej, a poza tym z samego charakteru decyzji o warunkach zabudowy wynika, że tego rodzaju akt administracyjny nie nadaje się do wstrzymania, na co wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie. Ponadto w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 958/18, którym oddalono skargę B. Ż. i F. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr SKO.GP.4000.717.2018, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nie zaistniała przesłanka wznowieniowa w odniesieniu do oceny legalności zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Po trzecie, w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy kwestia wielkości zabudowy i jej usytuowania w granicy z działką skarżących była przedmiotem postępowania wyjaśniającego organu planistycznego, który stwierdził, że pomimo iż planowany budynek będzie faktycznie odbiegał od scalonego budynku, tj. budynku skarżących, jednak w części frontowej, widocznej z poziomu drogi publicznej, projektowany budynek utrzyma cechy zabudowy bliźniaczej i stycznego z nim segmentu pod numerem [...]. Ponadto na podstawie przeprowadzonej analizy planistycznej ustalono prawo do realizacji inwestycji do określonej wielkości powierzchni zabudowy, tj. w przedziale 14-16,3% wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, co uprawniało inwestora do realizacji budynku o powierzchni zabudowy 200 m2, a wynikająca z projektu budowlanego zaplanowana powierzchnia zabudowy wynosi 191,96 m2. Wynika z tego, że w omawianym zakresie decyzja o pozwoleniu i zatwierdzony nią projekt budowlany są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, którą ustalono dla tej konkretnej inwestycji, jako w zabudowie bliźniaczej, określone parametry zabudowy.

Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 P.b., art. 33 ust. 2 pkt 3 P.b. oraz art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy.

W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Treść § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia nie wyłącza możliwości zastosowania § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. Ten drugi przepis dotyczy bowiem działek do szerokości 16 m lub mniejszej. Przedmiotowa działka inwestycyjna ma szerokość 13 m. Poza tym zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia także umożliwia realizację zabudowy bliźniaczej, ponieważ przepis ten nie wyłącza z jego postanowień tego rodzaju zabudowy, ogólnie stanowiąc o zabudowie jednorodzinnej. Nie oznacza to, że w każdej sprawie administracyjnej jednocześnie będą mogły być zastosowane i § 12 ust. 3, i § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. Ocena w tym zakresie zależy bowiem od okoliczności konkretnej sprawy administracyjnej, tak jak w niniejszej sprawie, w której organ planistyczny wydał warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, mając na względzie wyjątki od cech "bliźniaczości", występujące na całym badanym terenie, oraz to, że planowana inwestycja będzie powierzchnią zabudowy i długością ściany we wspólnej granicy działki faktycznie odbiegać od scalonego budynku skarżących. Pomimo tego organ planistyczny tego rodzaju zabudowę o określonej lokalizacji i gabarytach zakwalifikował jako "budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej", której to kwalifikacji odpowiada projekt budowlany. W tych warunkach brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 1 P.b. Przedmiotowa inwestycja odpowiada zakresowi prawa do zabudowy wynikającemu z decyzji o warunkach zabudowy, co nie pozwala na stwierdzenie, że projekt budowlany nie dotyczy zabudowy bliźniaczej, a więc aby w tym zakresie został zaprojektowany z naruszeniem uzasadnionych interesów osób trzecich. Poza tym tego rodzaju stwierdzenie nie pozwala na przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja narusza § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia, ponieważ w istocie brak jest podstaw do przyjęcia, że projekt budowlany nie dotyczy zabudowy bliźniaczej, o jakiej mowa w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Przy ocenie zagadnienia dotyczącego "uzasadnionych interesów osób trzecich" nie mają znaczenia subiektywne odczucia strony postępowania. Zakres ochrony uprawnień osób trzecich, do której zobowiązany jest organ, wyznaczają przepisy prawa materialnego. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Odnośnie podnoszonej przez skarżących kwestii zacieniania, w sprawie wyjaśniono, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania z § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. W szczególności w sprawie wyjaśniono, że dla równonocy z 22 września wszystkie pomieszczenia budynku skarżących od strony ul. [...] są nasłonecznione w godzinach od wschodu do zachodu słońca łącznie przez 7 godzin, co wykracza poza wymagane 3 godziny nasłonecznienia tych pomieszczeń zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia. Istniały tym samym podstawy do stwierdzenia, że projektant projektując przedmiotowe zamierzenie budowlane uwzględnił § 13 ust. 1 w zw. z § 57 i § 60 ww. rozporządzenia, ponieważ projektowana zabudowa nie ma wpływu na nasłonecznienie budynku skarżących, na co niewadliwie wskazał Sąd I instancji. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie więc oceniono, że nie stanowiło istotnego uchybienia przedstawienie analizy nasłonecznienia tylko do jednej równonocy. Taka ocena zawiera usprawiedliwione podstawy, ponieważ przy wykazanej dla jednej równonocy ekspozycji na światło dzienne, gwarantujące nasłonecznienie pomieszczeń przez 7 godzin, i mając na względzie, że różnice czasu nasłonecznienia pomiędzy dwoma równonocami mogą wynieść kilka procent, i nawet gdyby przyjąć, że dla drugiej równonocy okres nasłonecznienia byłyby krótszy, to i tak nadal będzie wynosił przynajmniej nieco ponad 3 godziny, a więc będzie spełniony wymóg z § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia (por. wyrok NSA z 12 października 2022 r., II OSK 2035/21). Oznacza to, że projekt budowlany uwzględnił uzasadnione interesy skarżących. Skarżący zaś najpóźniej w skardze kasacyjnej nie wykazali aby w tym zakresie zostały naruszone normy prawa materialnego. Nie wiadomo z jakich względów strona skarżąca twierdzi, że również usytuowany pod kątem 90° do budynku skarżących projektowany budynek będzie uniemożliwiał naturalne oświetlenie i nasłonecznienie pomieszczeń od strony ogrodu i jakoby decydujące znaczenie miałoby usytuowanie budynków względem stron świata. Jeszcze raz powtórzenia wymaga, że nie chodzi o jakiekolwiek zacienianie, lecz tylko takie, które jest niezgodne z przepisami prawa. Takiego zaś naruszenia skarżący nie wykazali w niniejszej sprawie, co oznacza, że nie podważyli skutecznie oceny Sądu I instancji, który w tym zakresie nie doszukał się naruszeń prawa.

Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 P.b., § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia oraz § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

W pkt II wyroku oddalono wniosek uczestnika postępowania – M. O., do którego nie znajdują zastosowania art. 203 i art. 204 p.p.s.a. W tym zakresie ma miejsce zastosowanie ogólna reguła postępowania sądowoadministracyjnego wynikająca z art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, a przepis szczególny nie stanowi inaczej.