Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 318/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1061
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia "dobry start" 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS na rzecz skarżącej kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej "Zakład" lub "ZUS") decyzją z [...] lipca 2023 r. odmówił A. K. (t.j. Skarżącej) przyznania prawa do świadczenia "dobry start" na dziecko – A. O..

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz.U. z 2021 r. poz. 1092, dalej powoływanego jako "rozporządzanie RM") oraz 187a ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1426, z późn. zm., zwanej w skrócie "ustawa o pieczy zastępczej").

2. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca podniosła, że miała już przyznane świadczenie "500+" w roku 2022. Dzieckiem (tj. wnuczką ) opiekuje się od 16 lat; wnuczka mieszka z nią pod tym samym adresem.

3. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS (w skrócie "Prezes ZUS") w wyniku rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym decyzją z [...] lutego 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Prezes ZUS stwierdził, że Skarżąca [...] lipca 2023 r. złożyła wniosek o świadczenie dobry start na rok 2023/24 wskazując, że jest opiekunem faktycznym dziecka, który wystąpił do sądu o przysposobienie dziecka. Rodzice dziecka nie wystąpili o świadczenie. Do akt sprawy załączono postanowienie Sądu Rejonowego we [...] z [...] listopada 2021 r. sygn. III Nsm 687/21 (uprawomocnione [...] listopada 2021 r.) ograniczające władzę rodzicielską ojca dziecka i powierzające Skarżącej, jako kuratorowi, zarząd majątkiem małoletniej A. O.. Do akt dołączono także zaświadczenie z [...] sierpnia 2023 r. wydane przez B. Ośrodek Pomocy Społecznej poświadczające ustanowienie Skarżącej kuratorem ds. zarządzania majątkiem małoletniej oraz prawo do pobieranie świadczenia wychowawczego oraz innych świadczeń z zakresu pomocy społecznej.

Prezes ZUS stwierdził, że powierzenie Skarżącej zarządu majątkiem nie oznacza ustanowienia jej opiekunem prawnym małoletniej. Nie może także stanowić podstawy do uznania, że Skarżąca sprawuje opiekę faktyczną nad dzieckiem albo że zostało umieszczone u Skarżącej w pieczy zastępczej. W konsekwencji organ stwierdził, że Skarżąca nie należy do kręgu osób uprawnionych do świadczenia "dobry start".

Dodatkowo jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał § 4 i § 30 rozporządzenia RM, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 187a ust. 2 ustawy o pieczy zastępczej.

4. W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Prezesa ZUS oraz poprzedzającej ją decyzji ZUS. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, zwanej w skrócie "k.p.a.") poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, oparcie rozstrzygnięcia na sprzecznych ze stanem faktycznym ustaleniach, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, w szczególności poprzez uznanie, że Skarżąca nie jest osobą uprawnioną do świadczenia "dobry start" – podczas gdy sprawuje ona faktyczną i bieżącą opiekę nad dzieckiem, ponosi wydatki na utrzymanie i wychowanie dziecka,

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 4 ust. 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia RM w związku z art. 72 ust. 1 zdanie 1 oraz ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 20 i 27 Konwencji o Prawach Dziecka, polegające na uznaniu, że osobie sprawującej faktyczną i bieżącą opiekę nad dzieckiem nie przysługuje świadczenie "dobry start" w sytuacji, gdy ustawa zasadnicza nie ogranicza się do zapewnienia dziecku ochrony, ale wprowadza też prawo do żądania od organów władzy publicznej opieki i pomocy,

- § 4 ust. 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia RM poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że prawo do świadczenia nie przysługuje opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie z nim zamieszkuje i pozostaje na jego utrzymaniu.

Skarżąca podniosła, że małoletnia A. O. pochodzi ze związku małżeńskiego A. O. i K. O. (aktualnie M. ). Małżeństwo zakończyło się rozwodem przed Sądem Okręgowym we [...] w sprawie o sygn. I C 302/18. Sąd Okręgowy rozwiązał małżeństwo rodziców małoletniej, powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad dziećmi (tj. nad A. O. i jej bratem) obojgu rodzicom oraz zobowiązał ojca dziecka do płacenia alimentów płatnych do rąk matki.

Następnie Sąd Rejonowy we [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. (sygn. III Nsm 931/18) zmienił punkt 2 wyroku Sądu Okręgowego we [...] z [...] sierpnia 2018 r. sygn. I C 302/18 i pozbawił K. O. władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi oraz ustalił miejsce pobytu dzieci w każdorazowym miejscu zamieszkania dziadków macierzystych – A. K. i Z. K..

Z kolei postanowieniem z [...] listopada 2021 r. sygn. III Nsm 687/21 Sąd Rejonowy we [...] powierzył babci macierzystej A. K. także zarząd nad majątkiem małoletniej A. O., w tym również w zakresie świadczeń alimentacyjnych, zasiłku rodzinnego, świadczenia wychowawczego, zasiłku rodzinnego i innych świadczeń z zakresu pomocy społecznej oraz ograniczył władzę rodzicielską ojca.

Natomiast wyrokiem z [...] marca 2022 r. sygn. III RC 294/21 Sąd Rejonowy we [...] zasądził alimenty od K. M. na rzecz córki A. O. płatne do rąk babci.

Skarżąca podniosła, że w momencie składania skargi sytuacja jest taka, że ojciec małoletniej nie żyje, matka została pozbawiona praw rodzicielskich zaś małoletnia, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego we [...] z [...] kwietnia 2019 r. zamieszkuje u dziadków w B. K. . Skarżąca sprawuje zatem faktyczną opiekę nad małoletnią, a dziecko nie ma innych opiekunów faktycznych ani prawnych.

Zdaniem Skarżącej, jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM prawodawca uzależnił przyznanie świadczenia "dobry start" od faktu utrzymywania dziecka i wspólnego z nim zamieszkiwania. Pomimo literalnego brzmienia przepisów rozporządzenia RM ograniczającego krąg opiekunów faktycznych do osób, które wystąpiły z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka, w świetle wykładni prokonstytucyjnej uwzględniającej art. 72 Konstytucji (w którym zapewniają się ochronę praw dziecka), należy uznać, że także Skarżąca jest faktycznym opiekunem dziecka. Skarżąca na mocy ww. postanowienia Sądu Rejonowego z [...] kwietnia 2019 r. uzyskała prawo do faktycznej opieki nad małoletnią. Sąd pozbawił władzy rodzicielskiej matkę dziecka i ustalił miejsce pobytu dziecka w każdorazowym miejscu zamieszkania dziadków macierzystych. Oznacza to, że Skarżąca - babka macierzysta, jest opiekunem faktycznym dziecka. Jest osobą przy której Sąd ustalił miejsce pobytu dziecka i powierzył jej pieczę bieżącą, co oznacza, że faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Co więcej organowi wiadomo, że Skarżąca jest kuratorem do spraw majątku małoletniej, a także świadczeń, które formalnie przysługują opiekunowi, ale których rzeczywistym beneficjentem jest dziecko.

5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", w szczególności § 4 ust. 1. Rozporządzenie wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 187a ustawy z dnia z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, delegującego w ust. 1 Radzie Ministrów wprowadzenie rządowego programu wsparcia rodzin z dziećmi, nazwanego zgodnie z rozporządzeniem programem "Dobry start" polegającym na wprowadzeniu raz w roku wypłacanego świadczenia pieniężnego w wysokości 300 zł, wypłacanego podmiotom wymienionym w § 4 ust. 1 rozporządzenia w związku z rozpoczęciem roku szkolnego.

7. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia świadczenie dobry start przysługuje:

1) rodzicom, opiekunom faktycznym, opiekunom prawnym, rodzinom zastępczym, osobom prowadzącym rodzinne domy dziecka, dyrektorom placówek opiekuńczo-wychowawczych, dyrektorom regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych - raz w roku na dziecko;

2) osobom uczącym się - raz w roku.

Zgodnie przy tym z legalną definicją wskazaną w § 3 pkt 3 ww. rozporządzenia, opiekun faktyczny to osoba rzeczywiście opiekująca się dzieckiem, jeżeli wystąpiła z wnioskiem do sądu opiekuńczego o przysposobienie dziecka.

8. Co do zasady bieżącą pieczę nad dzieckiem sprawują rodzice, co wynika z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809, dalej k.r.o.). W myśl tego przepisu, rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień. § 4 ust. 1 rozporządzenia RM łączy świadczenie "Dobry start" jednoznacznie z opieką nad dzieckiem i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Przysługuje ono przede wszystkim matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu opiekuna faktycznego. Sytuacja w tym zakresie musi być ustalana indywidualnie i może być również zmienna w czasie, w związku ze zmianą okoliczności faktycznych lub chociażby sytuacji prawnej w danej rodzinie.

9. Co do zasady rację mają organy rozstrzygające w sprawie, że wśród podmiotów uprawnionych do ubiegania się o świadczenie "Dobry start" przepisy rozporządzenia nie uwzględniają osoby, która sprawuje pieczę bieżącą nad dzieckiem na podstawie postanowienia sądu. Chociaż osoba sprawująca pieczę bieżącą nad dzieckiem sprawuje nad nim faktyczną opiekę to jednak w świetle przepisów rozporządzenia nie jest opiekunem faktycznym, o którym mowa w § 3 pkt 3 rozporządzenia, bowiem jest nim osoba faktycznie opiekująca się dzieckiem, jeżeli wystąpiła z wnioskiem do sądu opiekuńczego o przysposobienie dziecka. Tym samym rozporządzenie pozbawiło opiekuna faktycznego dziecka, nad którym jest sprawowana piecza bieżąca, możliwości uzyskania przedmiotowego świadczenia.

10. Literalna wykładnia § 4 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 3 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że tylko faktyczny opiekun dziecka, który wystąpił o jego przysposobienie, uprawniony jest do pobierania świadczenia "Dobry start". Organy obu instancji oparły uzasadnienie swoich rozstrzygnięć na takiej właśnie interpretacji ww. przepisów.

W ocenie Sądu w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie poprzestanie na literalnej wykładni § 4 ust. 1 i § 3 pkt 3 rozporządzenia prowadzi do wniosków niedających się pogodzić z zasadami demokratycznego państwa prawa w zakresie konstytucyjnej zasady równości, sprawiedliwości społecznej oraz zasady wspierającej roli państwa w dbaniu o interes i dobro dzieci. W tej sytuacji, poszukując lepszej ochrony interesów dzieci, a przy tym i ich opiekuna sprawującego pieczę bieżącą, należy odnieść się bezpośrednio do zasad konstytucyjnych i przepisów Konwencji o Prawach Dziecka, mając na względzie, że ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy (art. 91 ust. 1 Konstytucji RP)

11. Zgodnie z art. 8 Konstytucji RP ustawa zasadnicza jest najwyższym prawem w Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1). Przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej (ust. 2). Jak podkreślają przedstawiciele doktryny "powyższą normę konstytucyjną należy rozumieć w ten sposób, że [...] podstawą prawną wydania aktu stosowania prawa (w szczególności wyroku sądu) może być norma konstytucyjna bez potrzeby wydania ustawy, bez "pośredniczącej" roli ustawy w realizacji konstytucji [...]" (K. Działocha [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom I, wyd. II, red. L. Garlicki, M. Zubik, Warszawa 2016, art. 8, LEX).

Jak stanowi art. 72 ust. 1 zd. pierwsze Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Natomiast zgodnie z art. 72 ust. 2 Konstytucji RP dziecko pozbawione opieki rodzicielskiej ma prawo do opieki i pomocy władz publicznych. Celem uregulowań art. 72 ust. 2 Konstytucji RP jest to, aby żadne dziecko nie pozostało bez opieki. Domyślną przesłanką zawartych w tym artykule unormowań jest to, że dziecko podlega opiece rodziców, a dopiero gdy taka opieka nie jest możliwa, należy znaleźć optymalne dla dziecka rozwiązania zastępcze. Przy czym adresatem obowiązków związanych ze znalezieniem pieczy zastępczej są władze publiczne (por. M. Bartoszewicz [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, red. M. Haczkowska, Warszawa 2014, art. 72, LEX).

12. Zgodnie z art. 3 ust. 1 Konwencji o Prawach Dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 20 listopada 1989 r., a ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską dnia 30 kwietnia 1991 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526), we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka. Natomiast jak stanowi art. 20 Konwencji o Prawach Dziecka dziecko pozbawione czasowo lub na stałe swego środowiska rodzinnego lub gdy ze względu na swoje dobro nie może pozostawać w tym środowisku, będzie miało prawo do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa (ust. 1). Państwa-Strony zgodnie ze swym prawem wewnętrznym zapewnią takiemu dziecku opiekę zastępczą (ust. 2). Tego rodzaju opieka może obejmować, między innymi, umieszczenie w rodzinie zastępczej (ust. 3). Zgodnie z art. 26 Konwencji o Prawach Dziecka Państwa-Strony będą uznawać prawo każdego dziecka do korzystania z systemu zabezpieczenia społecznego, w tym ubezpieczeń socjalnych, oraz będą podejmowały niezbędne kroki do osiągnięcia pełnej realizacji tego prawa zgodnie z ich prawem wewnętrznym (ust. 1). Tam gdzie jest to możliwe, powyższe świadczenia powinny być zabezpieczone z uwzględnieniem zasobów i warunków życia dziecka oraz osób odpowiedzialnych za jego utrzymanie, jak również wszelkich innych okoliczności, odnoszących się do stosowania realizacji świadczeń wnioskowanych przez dziecko lub w jego imieniu (ust. 2). Natomiast zgodnie z art. 27 Konwencji o Prawach Dziecka Państwa-Strony uznają prawo każdego dziecka do poziomu życia odpowiadającego jego rozwojowi fizycznemu, psychicznemu, duchowemu, moralnemu i społecznemu (ust. 1). Rodzice (rodzic) lub inne osoby odpowiedzialne za dziecko ponoszą główną odpowiedzialność za zabezpieczenie, w ramach swych możliwości, także finansowych, warunków życia niezbędnych do rozwoju dziecka (ust. 2). Państwa-Strony, zgodnie z warunkami krajowymi oraz odpowiednio do swych środków, będą podejmowały właściwe kroki dla wspomagania rodziców lub innych osób odpowiedzialnych za dziecko w realizacji tego prawa oraz będą udzielały, w razie potrzeby, pomocy materialnej oraz innych programów pomocy, szczególnie w zakresie żywności, odzieży i mieszkań (ust. 3).

Podkreślenia wymaga, że przepisy te, jako pochodzące z ratyfikowanej i należycie ogłoszonej umowy międzynarodowej, stanowią część krajowego porządku prawnego i są bezpośrednio stosowane (art. 91 ust. 1 Konstytucji) (zob. wyrok NSA z 4 marca 2020 r., sygn. I OSK 2140/18, wyroki WSA w Poznaniu z 2 listopada 2021 r., II SA/Po 127/21, WSA w Krakowie z 25 stycznia 2023 r., sygn. III SA/Kr 1532/22, WSA w Bydgoszczy z 4 maja 2023 r., sygn. II SA/Bd 1/23, z 21 listopada 2023 r. sygn. II SA/Bd 984/23, WSA w Gorzowie Wlkp. z 7 września 2022 r., sygn. II SA/Go 269/22, CBOSA).

13. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, osoba odpowiedzialna za utrzymanie dziecka, której państwo powierzyło pieczę nad jego wychowaniem i rozwojem, ma prawo skutecznego domagania się od tegoż państwa pomocy w sprawowaniu tej opieki, w tym również pomocy materialnej, a więc przynajmniej częściowego pokrycia kosztów utrzymania dziecka, jeżeli dochód rodziny uprawnia do jej otrzymania (por. wyroki WSA w Łodzi z 17 marca 2023 r., II SA/Łd 1083/22, WSA w Krakowie z 8 lipca 2021 r., III SA/Kr 175/21, WSA w Warszawie z 3 września 2014 r., VIII SA/Wa 421/14 - CBOSA). Zdaniem Sądu niezgodne z konstytucyjną zasadą ochrony praw dziecka jak i wskazanymi wyżej przepisami Konwencji o Prawach Dziecka jest zawężenie grupy osób legitymowanych do otrzymania świadczenia "Dobry start" wyłącznie do osób, które faktycznie opiekują się dzieckiem, ale jedynie pod warunkiem, że wystąpiły do sądu opiekuńczego o przysposobienie dziecka, a pominięcie osób, które na mocy orzeczenia sądu opiekuńczego faktycznie wykonują bieżącą pieczę nad dzieckiem (por. wyrok WSA w Łodzi z 17 marca 2023 r., II SA/Łd 1083/22 – CBOSA)

14. Biorąc powyższe pod uwagę, uwzględniając skargę Sąd, przyjął jako materialnoprawny wzorzec kontroli legalności zaskarżonych decyzji przepisy art. 72 ust. 1 zd. pierwsze i ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1, art. 20 ust. 1 – 3 i art. 27 ust. 1-3 Konwencji o Prawach Dziecka i uznał za zasadne bezpośrednie zastosowanie powyższych przepisów. Ograniczenia w dostępności do świadczenia "Dobry start" dla osoby sprawującej pieczę bieżącą i faktyczną opiekę nad dzieckiem na mocy prawomocnego orzeczenia sądu rodzinnego godzą bowiem w interes osoby dziecka, chroniony ustawą zasadniczą i umową międzynarodową, co pozwala na wywiedzenie owego uprawnienia wprost z uregulowań Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i Konwencji o Prawach Dziecka.

15. Powyższe stanowisko Sądu, powtarzające stanowisku przedstawione w wyroku z 20 sierpnia 2024 r. sygn.. II SA/Bd 353/24, znajduje w pełni poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyroki WSA w Gliwicach z 23 marca 2023 r. sygn. II SA/Gl 1720/22, WSA w Łodzi z dnia 7 marca 2023 r. sygn. II SA/Łd 960/22, WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 736/21– CBOSA).

16. Powyższe rozważania należy łączyć z obowiązkami organu wynikającymi z art. 8 k.p.a. (pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej) i 9 k.p.a. (obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego). Z akt sprawy wynika, że organ wcześniej tj. w roku 2022 przyznał Skarżącej świadczenie "dobry start" dysponując wyłącznie postanowieniem Sądu Rejonowego dotyczącym zarządu majątkiem małoletniej. Kwestionując zatem obecnie jej prawo do świadczenia w nowym postępowaniu organ winien nie tylko wyjaśnić, dlaczego uznaje przedstawione postanowienie Sądu Rejonowego z [...] listopada 2021 r. za niewystarczające dla przyznania świadczenia, ale także wezwać Skarżącą do przedstawienia wszelkich dokumentów świadczących o sytuacji prawnej i faktycznej Skarżącej i małoletniej, nad którą sprawuje opiekę. Organ temu obowiązkowi uchybił, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie – w świetle przedstawionej wyżej wykładni przepisów prawa, że Skarżąca spełnia warunki przyznania wnioskowanego świadczenia.

17. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku.

18. W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę po uzupełnieniu akt sprawy w szczególności o dokumenty wskazane przez Skarżącą w skardze, uwzględniając wykładnię prawa przedstawioną wyżej przez Sąd.

19. O kosztach postępowania (pkt 2 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).