Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2761/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz I. C. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. orzekł o odpowiedzialność I. C. (dalej jako Skarżący) - Prezesa Zarządu Z. Sp. z o. o. z siedzibą w W. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę, naliczonymi na dzień wydania decyzji, w łącznej kwocie 849 653,75 zł, w tym za: marzec 2006 r. 589 522,00 zł, odsetki za zwłokę 260 116,00 zł, sierpień 2006r.15,75 zł,. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Z. Sp. z o. o. wykazała w deklaracjach podatkowych VAT-7 za marzec i sierpień 2006 r. zobowiązanie podatkowe, które podlegało wpłacie do urzędu skarbowego. W związku z jego nieuregulowaniem, powstała zaległość podatkowa w kwocie 589 537,75 zł.

Organ ustalił, iż w/w zaległości podatkowe powstały w okresie, gdy Skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu w/w Spółki, a fakt ten potwierdzają:

- sprawozdanie finansowe Spółki za 2006 r., w tym bilans oraz rachunek zysków i strat, opatrzony podpisem Skarżacego jako Prezesa Spółki,

- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2006 r. opatrzone podpisem Skarżącego.

- odpis pełny Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 19 marca 2009 r. Nr [...].

Ponadto organ ustalił, że Z. Sp. z o. o. nie zatrudnia pracowników i wyrejestrował działalność na od dnia 1 czerwca 2005 r. Spółka złożyła deklarację VAT-7 za miesiąc sierpień 2009 r., zeznanie CIT-8 za 2008 r., z wykazaną stratą (przychód - "O", koszty uzyskania przychodu - 5.627,13 zł). Na bazie złożonego przez Spółkę bilansu za 2006 r. stwierdził, że na dzień 31 grudnia 2006 r. wartość aktywów w wysokości 6.559.023,90 zł, nie wystarczała na uregulowanie zobowiązań kształtujących się na ten dzień na poziomie 11.713.049,83 zł. Zaznaczył, iż podjęte w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym działania egzekucyjne oraz czynności pozaegzekucyjne nie pozostawiają wątpliwości, co do braku możliwości zaspokojenia egzekwowanej zaległości z majątku spółki.

Naczelnik Urzędu Skarbowego podniósł, iż Skarżący nie uwolnił się od odpowiedzialności za zaległości powstałe w okresie, gdy pełnił funkcję Prezesa Z. Sp. z o. o. ponieważ nie wykazał, że:

- we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości,

- niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy,

- nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Pismem z dnia 18 stycznia 2010 r. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika, w którym wniósł o:

- uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

2) zwrócenie się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o nadesłanie akt postępowania o nr [...] oraz do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. prowadzącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] na okoliczność wydania w dniu [...] grudniu 2008 r. już przez ten organ podatkowy decyzji m.in. w przedmiotowej sprawie,

3) dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu w Z. Sp. z o.o. w W. z dnia 3 kwietnia 2006 r. na okoliczność nie pełnienia funkcji członka zarządu w Spółce w momencie upływu płatności podatku VAT za marzec 2006 r.,

4) dopuszczenia dowodu z dokumentu w postaci dowodu przelewu kwoty 15,75 PLN za podatek VAT sierpień 2006 r. na okoliczności nieistnienia przedmiotowego zobowiązania.

W uzasadnieniu odowłania wskazał, iż w sprawie występują dwie decyzje. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] grudnia 2008 r. wydał decyzję o nr [...] stwierdzającą m.in. moją odpowiedzialność za zobowiązania Z. Sp. z o.o. w W. z tytułu podatku VAT za marzec i sierpień 2006 r. W ocenie Skarżącego prowadzone na podstawie tej decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. postępowanie egzekucyjne jest bezprawne na podstawie bezprawnie wystawionych tytułów egzekucyjnych o nr [...] i SM [...]. W efekcie w niniejszej sprawie toczy się postępowania, w której inny organ podatkowy wydał już decyzję.

Skarżący podniósł, iż w dniu 3 kwietnia 2006 r. złożył w Spółce i jednocześnie jednemu ze wspólników Spółki oświadczenie o rezygnacji z pełnienia prezesa funkcji członka zarządu, a w związku z tym przestał być członkiem zarządu. W terminie płatności zobowiązania podatkowego VAT za marzec 2006 r. nie pełnił ani prawnie ani faktycznie obowiązków członka zarządu Z. Sp. z o.o.

Ponadto zaznaczył, iż nie istnieje zobowiązanie Spółki z o. o. Z. do zapłaty podatku VAT za sierpień 2006 r. w kwocie 15,75 PLN, gdyż zaległość ta została zapłacona.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. w całości i orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego wraz z "Z." Sp. z o.o. z siedzibą w W., za zaległość podatkową Spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. w kwocie 589.522,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 260.116,00 zł oraz umorzył postępowanie w sprawie odpowiedzialności Skarżącego za zaległość podatkową "Z." Sp. z o.o. z siedzibą w W., w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. w kwocie 15,75 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż uwzględnił wpłatę z dnia 18 stycznia 2010 r. w kwocie 21,80 zł dokonaną przez "Z." Sp. z o. o. po dniu wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. tytułem zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. wraz z odsetkami za zwłokę, udokumentowaną kopią dowodu wpłaty z dnia 18 stycznia 2010 r. załączonego do odwołania. Wpłata ta, spowodowała wygaśnięcie w całości zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a w konsekwencji zwolnienie z odpowiedzialności za ten dług osoby trzeciej – Skarżącego. W związku z powyższym za konieczne uznał uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] w części dotyczącej odpowiedzialności podatkowej I. C. za zaległość podatkową "Z." Sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. w kwocie 15,75 zł i umorzenie postępowania w sprawie w tej części jako bezprzedmiotowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaznaczył, iż "Z." Sp. z o. o. nie uiściła zadeklarowanej kwoty podatku od towarów i usług za marzec 2006 r., którego termin płatności upływał 25 kwietnia 2006 r. Z odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...], wynika, że Skarzacy został wpisany w KRS do składu zarządu Spółki w dniu 22 maja 2003 r. i odtąd figuruje jako jedyny jego członek, a zarazem prezes zarządu. Organ stwierdził, iż Skarżący pełnił funkcję członka zarządu "Z." Sp. z o. o. w dniu upływu terminu płatności podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. treść uchwały [...] podjętej przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Z. Sp. z o. o. wskazuje, że Skarzący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki nieprzerwanie w 2006 r. - za taki właśnie bowiem okres udzielone zostało zarządowi (w osobie Skarżącego) absolutorium. Kolejną okolicznością uzasadniającą twierdzenie, że Skarżący pełnił przez cały 2006 r. i kolejny rok funkcję członka zarządu jest to, że do Krajowego Rejestru Sądowego nie zgłoszono rzekomego faktu jego rezygnacji ani odwołania z funkcji prezesa zarządu. Analiza odpisu pełnego Krajowego Rejestru Sądowego dla "Z." Sp. z o. o. wskazuje, że podmiot ten zgłaszał wszelkie zmiany do tego rejestru, nawet jeżeli następowały w dosyć krótkich odstępach czasu. W ocenie organu w tej sytuacji niezrozumiałym byłoby, gdyby w sprawie rezygnacji (odwołania/ powołania) Skarżącego Spółka przyjęła inny sposób postępowania. Zaznaczył, iż Skarżący nie wskazał kto w związku z jego rezygnacją (odwołaniem) w okresie od 3 kwietnia do 12 czerwca 2006 r. pełnił w Spółce "Z." Sp. z o. o. (do 18 stycznia 2005 r. "K." Sp. z o. o.) funkcje zarządcze. Z odpisu KRS nr [...], wynika, że Spółka nie ma organu nadzoru w postaci rady nadzorczej, zarząd był od 22 maja 2003 r. (data wpisu) jednoosobowy, pełniony przez Skarzacego, a wspólnikami w 2006 r. były: K. Sp. z o.o. oraz "K." Sp. z o.o. (zmieniała nazwy wg KRS nr [...] na K. Sp. z o.o. i N. Sp. z o.o.). Zdaniem organu wiarygodność twierdzeń Skarżącego, że w okresie od 3 kwietnia 2006 r. do 12 czerwca 2006 r. nie pełniła funkcji członka zarządu podważa również powoływanie się raz na okoliczność jaką jest rezygnacja z dniem 3 kwietnia 2006 r. z pełnienia funkcji członka zarządu, a następnie na okoliczność jaką jest odwołanie z tej funkcji, co z kolei wynika z wyjaśnienia z dnia 7 marca 2011 r. W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że pismo w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania obowiązków członkowi zarządu Prezesowi Zarządu Skarżącemu za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. wraz z wynikającym z Krajowego Rejestru Sądowego stanem wpisów, pozwala na ustalenie, że Skarzacy w momencie, kiedy przypadał termin płatności podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. był członkiem zarządu "Z." Sp. z o. o. Stanowisko to potwierdza również fakt, że w deklaracji VAT - 7 za marzec 2006 r. (złożonej w Urzędzie Skarbowym W. 19 maja 2006 r.), z której wynika przedmiotowa zaległość jako osobę reprezentującą podatnika wskazano Skarżącego.

Organ dokonując oceny wystąpienia przesłanki odpowiedzialności członka zarządu, jaką jest bezskuteczność egzekucji z majątku zarządzanej przez niego spółki, stwierdził, że organ egzekucyjny poszukiwał możliwości zaspokojenia swoich wierzytelności z majątku "Z." Sp. z o. o., w związku z czym podejmował działania mające na celu ustalenie jej majątku, jednak działania te nie przyniosły rezultatu. Najwcześniejsze postępowania egzekucyjne dotyczyły zaległości podatkowych za 2002 r. i 2003 r. Ponadto wskazał na postępowania egzekucyjne dotyczące zaległości podatkowych za 2003 r. i 2004 r. w podatku VAT i podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaznaczył, iż pismem z 24 listopada 2003 r. P. S.A. poinformował, że występuje zbieg egzekucji z Komornikiem Sądowym Rewiru [...] w W. - oraz z Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym z N.

Zaznaczył, iż z protokołu o stanie majątkowym "K." Sp. z o. o. tym, podpisanym przez Skarżącego wynika że:

1. firma zajmuje się produkcją zabezpieczeń (sejfów, kas),

2. obecnie ponosi straty, nie ma dochodów,

3. adres ul. [...] jest siedzibą i adresem korespondencyjnym,

4. zakład firmy znajduje się w N. ul. [...],

5. firma na ulicy [...] nie posiada żadnych urządzeń,

6. firma do produkcji swoich wyrobów używa urządzeń dzierżawionych od firmy "K." S.A.,

7. wszystkie środki transportowe Spółka leasinguje.

Ponadto Spółka posiada też zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za marzec 2006 r. Wskazał, iż z protokołu o stanie majątkowym "Z." Sp. z o. o. Skarżący jako prezes zarządu "Z." Sp. z o. o. oświadczył, że:

• Spółka od 29 października 2003 r. nie prowadzi działalności, zajmuje się odzyskiwaniem należności wynikających z wyrobów sprzedanych przed 29 października 2003 r., Spółka nie posiada majątku ruchomego,

• dokumentacja Spółki znajduje się w W. przy ul. [...] w siedzibie firmy "N.",

• w Spółce obecnie jest zatrudniony Skarżący,

• Spółka nie posiada majątku nieruchomego lub prawa do takiego majątku,

• Spółka nie posiada środków transportu stanowiącego jej własność,

• Spółka posiada wierzytelności na kwotę 1.712.692,41 zł z w "N." Sp. z o. o. (wcześniej K." Sp. z o. o.),

• produkcja kas i sejfów odbywała się w N., przy czym hala produkcyjna i maszyny dzierżawione były od firmy "K." S.A.,

• jest również prezesem zarządu "N." Sp. z o. o.

Organ podniósł, iż "N." Sp. z o. o. w okresie od 10 listopada 2006 r. do 24 września 2007 r. przekazała niezgodnie z przepisami na konto "Z." Sp. z o. o. kwotę 60.610,00 zł, a prezes zarządu "N." Sp. z o. o. K. S. w dniu przeprowadzenia kontroli wyjaśnił, że wpłaty dokonywane były bezpośrednio z kasy na rzecz "Z." Sp. z o. o. na prośbę prezesa tej Spółki, z zapewnieniem, że wpłata zostanie dokonana na dobro urzędu skarbowego. Ponadto dokonano cesji zobowiązań na dobro "Z." na kwotę 112.205,91 plus odsetki. Organ zaznaczył, iż należności te uległy przedawnieniu. W związku z powyższym stwierdził, iż egzekucja z majątku "N." Sp. z o. o. nie była możliwa.

Organ zakwestionował twierdzenia Skarżącego co do istnienia wierzytelności Z. Sp. z o.o wskazując na wyjaśnienia złożone przez Skarżącego do protokołu z dnia 24 marca 2004 r. w sprawie karnej dotyczącej niezapłacenia przez Z. Sp. z o.o. w terminie podatku od towarów i usług za okres od marca 2003 r. do listopada 2003 r.

Ponadto w dniu 20 lutego 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wysłał zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank do L. K., a osoba ta w piśmie z dnia 3 marca 2008 r. nie uznała zajęcia. Podkreślił, że umowa cesji pomiędzy "Z." Sp. z o. o., a "N." Sp. z o. o. zawarta została już po wystawieniu przez organ egzekucyjny, którym był Naczelnik Urzędu Skarbowego W., w dniu 15 września 2006 r. zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, co raz uzasadnia twierdzenie, iż działania stron tej umowy miały na celu pokrzywdzenie wierzyciela, którym był między innymi Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Organ wskazał ponadto na treść § 3 ust. 1 pkt b w/w umowy, że "Cesjonariusz" przyjmuje "Wierzytelność cedowaną" i odbiera tytuł wykonawczy oraz zobowiązuje się zwolnić "Cedenta" z długu opisanego w § 2 ust. 1. Oznacza to, że ewentualne zaspokojenie się "Z." Sp. z o. o. nawet w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego z majątku L. K. w oparciu o nakaz zapłaty opiewający na kwotę 112.205,91 zł wraz z odsetkami za zwłokę, oznaczałoby zwolnienie "N." Sp. z o. o. z kwoty 1.450.815,15 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. ustalił, iż L. K. nie figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym w roli właściciela, udziałowca, członka władz, prokurenta, jak również w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych oraz centralnej ewidencji pojazdów. Organ właściwy dla miejsca zamieszkania L. K. wielokrotnie wcześniej ustalał dane wskazane wyżej. W stosunku do L. K. wszczętych zostało szereg postępowań egzekucyjnych od 2000 r. przez różne organy administracji publicznej, jednak egzekucja jest niemożliwa z uwagi na brak majątku zobowiązanego.

Ponadto z akt sprawy sądowej o sygn. akt [...] prowadzonej z wniosku "K." Sp. z o. o. Przeciwko L. K., w której wydano nakaz zapłaty [...], który został dnia 26 września 2006 r. utrzymany w mocy wynika, że pozwany został zwolniony z kosztów sądowych z uwagi na brak środków na ich pokrycie". W oparciu o powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż egzekucja z majątku "Z." Sp. z o. o. była całkowicie bezskuteczna, co zostało potwierdzone w wydanym w dniu [...] września 2008 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. postanowieniu o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż sytuacja finansowa "Z." Sp. z o. o. w okresie, kiedy Skarzący pełnił funkcję członka zarządu tej Spółki, uzasadniała zgłoszenie wniosku o upadłość. Wniosek taki nie został nigdy złożony

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniosek o upadłość winien być złożony na koniec w 2003 r. Do tego bowiem czasu Skarżacy (pełniąc funkcję w zarządzie Spółki od 22 maja 2003 r.) mógł zapoznać się z sytuacją finansową Spółki.

Organ powołał się na okoliczności podnoszone przy badaniu i bezskuteczności egzekucji z majątku zarządzanej przez Skarżącego spółki. W tym stanie rzeczy stwierdził, że zaprzestanie płacenia długów przez "Z." Sp. z o.o. wystąpiło już w 2002 r. i utrzymywało się przez cały 2003 r. (a także w latach następnych, praktycznie do chwili obecnej), Spółka miała już w 2003 r. innych - poza organem podatkowym - wierzycieli, których należności nie regulowała, zatem już wówczas Strona pełniąca obowiązki prezesa zarządu Spółki winna była podjąć stosowne kroki celem postawienia jej w stan upadłości, czego nie uczyniła. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący nie wskazał istnienia majątku spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Organ odniósł się do wskazanej przez Skarżącego umowy z dnia 16 października 2006 r. zawartej pomiędzy "Z." Sp. z o. o., a "N." Sp. z o. o. jako okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności Podniósł, iż umowa cesji zawarta została z naruszeniem art. 89 § 3 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż została zawarta po wystawieniu w odniesieniu do "N." zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż bank z dnia 15 września 2006 r.

Organ zgodził się z zarzutem, że w momencie składania odwołania od decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, w obrocie prawnym istniały dwie decyzje o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe "Z." Sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za marzec i sierpień 2006 r.

Zdaniem organu nieprawidłowość ta nie może jednak stanowić podstawy do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. i umorzenia postępowania w sprawie, ponieważ decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2008 r., którą orzeczono o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe "Z." Sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za okres od maja do listopada 2003 r. oraz marzec 2006 r. i sierpień 2006 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., którą stwierdził jej nieważności jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie dopuszczenie dowodu z dokumentów oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 180 §1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 187 §1 i art. 188 oraz art. 199 tejże ustawy poprzez:

a) odmowę w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r., przeprowadzenia następujących dowodów

- z przesłuchania świadka J. K.,

- z przesłuchania strony - skarżącego

w celu wykazania że w okresie od dnia 3 kwietnia 2006 r. do 12 czerwca 2006 r. skarżący nie pełnił funkcji członka zarządu w Z. 2006 r.,

b) nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania P. M. w związku z treścią uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Z. Sp. z o.o. nr [...] w przedmiocie absolutorium udzielonemu skarżącemu za 2006 r. w celu wyjaśnienia, dlaczego absolutorium zostało udzielone za rok 2006, skoro skarżący nie pełnił funkcji w zarządzie w całym 2006 roku,

2) art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na:

- bezzasadnym nieuwzględnieniu w sprawie dowodów z dokumentów, konsekwencji prawnych dokonanych w nich czynności oraz wadliwą ocenę ich wiarygodności dowodowej: oświadczenia skarżącego - rezygnacja z pełnienia funkcji członka zarządu z dnia 3 kwietnia .2006 r., dwóch protokołów z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Z. Sp. z o.o. z dnia 3 kwietnia 2006 r. i 12 czerwca 2004 r. w przedmiocie rezygnacji i odwołania Skarżącego z zarządu tejże spółki i jego ponownego powołania,

- naruszeniu przy ustalaniu przez organ II instancji przy wykorzystaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, że Skarżący w w/w okresie pełnił funkcję członka zarządu, zasad logicznego wnioskowania, jednocześnie pomijając wnioskowane przez Skarżącego: dowody z dokumentów wskazanych powyżej i dowody osobowe,

3) art. 192 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 200 § 1 poprzez nie wyznaczenie skarżącemu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, po zakończeniu jego prowadzenia i oddalenia postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. wniosków dowodowych osobowych, oraz uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów z dokumentów opisanych przez organ II instancji w postanowieniu z dnia [...] lipca 2011r., przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż w okresie od 3 kwietnia 2006 r. do 12 czerwca 2004 r. nie pełnił w Z. Sp. z o.o. funkcji członka zarządu. W dniu 3 kwietnia 2006 r. złożył Spółce oświadczenie o rezygnacji w tym dniu z pełnienia funkcji członka zarządu. W konsekwencji, zgodnie z art. 202 §4 KSH Skarżący przestał nim wówczas być. Jednocześnie Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Z. Sp. o.o. w uchwale nr [...] z dnia 3 kwietnia 2006 r. odwołało Skarżącego z zarządu Spółki. W efekcie wobec Skarżącego nie można było orzec odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Organ II instancji nie wyjaśnił całokształtu sprawy, w tym bezzasadnie nie dopuścił zgłoszonych dowodów osobowych. Wadliwie również ocenił wiarygodność oryginału poświadczonego notarialnie odpisu oświadczenia Skarżącego z dnia 3 kwietnia 2006 r. wraz z dowodem doręczenia go spółce, Protokłu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 3 kwietnia 2006 r. oraz Protokłu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 12 czerwca 2006 r. Ponadto dokonał nielogicznych wywodów, które tą wiarygodność miałyby zdaniem organu podważać.

Skarżący podkreślił, iż organ nie dopuścił z urzędu dowodu z przesłuchania świadka P. M., na którego dokumenty powołuje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dowód ten powinien zostać dopuszczony z urzędu także dlatego, że organ uniemożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się co do tego dowodu, po oddaleniu wniosków dowodowych osobowych, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Skarżącego organ przy ocenie materiału dowodowego pominął okoliczność, iż:

- Skarżący na dzień odwołania/rezygnacji był jedynym członkiem zarządu spółki; jak wynika z treści protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 3 kwietnia 2011 r. oraz z pełnego odpisu z KRS Z. Sp. z o.o. nikt nie został powołany w jego miejsce; kto zatem zdaniem organu II instancji miałby złożyć wniosek o wpis zmiany do KRS, jak nastąpił brak w organie - zarządzie?; stosownie do przepisów prawa osobą władną do złożenia wniosku do KRS jest zarząd, zgodnie z reprezentacją; organ podatkowy pominął pełny odpis z KRS tejże spółki (w załączeniu), który potwierdza jednoosobowość zarządu,

- mimo wątpliwości organu podatkowego oddalił on wnioski dowodowe osobowe ze świadka J. K. i z zeznań Skarżącego, osób, które uczestniczyły we wszystkich czynnościach związanych z zaprzestaniem pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu,

-ze względu na niezgłoszenie zmiany w składzie zarządu po ponownym powołaniu Skarżącego na członka zarządu, zrezygnowano z ujawnienia tego faktu w KRS, gdyż po ponownym jego wyborze na członka zarządu, wniosek do KRS siłą rzeczy miałby charakter czysto historyczny, a wpis dokonany na jego podstawie musiałby być nieaktualny; nadto wiązałoby się to z koniecznością poniesienia przez spółkę opłat w kwocie 650,00 PLN; złożenie wniosku, jak chciałby tego organ podatkowy, nie byłoby więc w omawianej sytuacji racjonalne.

- w okresie, kiedy Skarżący przestał pełnić funkcję członka zarządu, nikt ze względu na brak zarządu, nie mógł złożyć żadnych wniosków dowodowych; Skarżący nie będąc członkiem zarządu - nie tylko nie był do tego uprawniony. Częstotliwość składanych dotychczas i później wniosków do KRS mija się z logicznym rozumowaniem, a wniosek organu jest całkowicie nieuzasadniony.

Skarżący podniósł, iż nie wiedział, że złożenie rezygnacji i odwołanie z zarządu uchwałą zgromadzenia wspólników są samoistnymi przesłankami wygasniecia mandatu. Zaznaczył, iż praktyka również była różna. Stwierdził, iż nie może ponosić odpowiedzialność za działania innych osób, w tym wspólników spółki działających jako jej organ; fakt ten również nie podważa skuteczności złożonej rezygnacji. Podkreślił, iż w sprawie nie ma żadnych dowodów wskazujących, że w okresie od 3 kwietnia 2006 r. do 12 czerwca 2006 r. działał jako członek zarządu Z. Sp. z o.o., w tym podpisywał w tym charakterze dokumenty.

Zdaniem Skarżącego organ przy próbie analizy materiału dowodowego nie tylko naruszył zasadę swobodnej oceny dowodu, ale dopuścił się wyjątkowo selektywnego rozumowania zdarzeń, faktów i oceny materiału dowodowemu, bez rzeczywistej woli wyjaśnienia całokształtu sprawy. Jednocześnie dowody osobowe, zarówno zawnioskowane, jak i z urzędu, które pomogłyby wyjaśnić zasadność odwołania, nie zostały dopuszczone.

Skarżący podkreślił, iż nie mógł manipulować dokumentami w dniu wszczęcia przedmiotowego postępowania podatkowego lub później, przy udziale nieżyjącej osoby – Z. T., który wcześniej przestał być członkiem zarządu. Dokonana przez organ podatkowy ocena materiału dowodowego jest co najmniej niewłaściwa i godząca w zdrowy rozsądek.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 j.t., cyt. dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Stosownie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym, że do pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych nie może dojść jeśli decyzja wydana została z istotnymi naruszeniami przepisów postępowania, w szczególności przepisów o postępowaniu dowodowym. A tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego.

Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia, w pierwszej kolejności oceny wymaga zgodność zaskarżonej decyzji w aspekcie naruszenia przepisów postępowania. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art. 122 O.p.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p.

Rozpoznawana skarga podnosi w istocie zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążąc je z błędnym ustaleniem faktycznym, że w okresie kiedy upływał termin płatności zobowiązania w podatku VAT za marzec 2006 r., Skarżący sprawował funkcję członka zarządu..

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., a to w wyniku zaniechania pełnego wyjaśnienia i rozważenia istotnych okoliczności dotyczących okresu pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu. Ustalenia faktyczne w tym zakresie mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy na Skarżącego można przenieść subsydiarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 O.p. W części dotyczącej tych kwestii zarzuty skargi są więc trafne.

Podstawę materialnoprawną odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki stanowi art. 116 O.p. Przepisy tego artykułu przewidują następujące przesłanki takiej odpowiedzialności:

1) pełnienie obowiązków członka zarządu w czasie, gdy upływał termin płatności zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań podatkowych bądź, gdy powstały zaległości wymienione w art. 52 O.p. (art. 116 § 2 O.p.);

2) bezskuteczność w całości lub w części egzekucji z majątku spółki (art. 116 § 1 in fine O.p.);

3) niewykazanie, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie takiego wniosku lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez winy członka zarządu (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) O.p.);

4) członek zarządu nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.).

W sprawie nie są kwestionowane ustalenia i oceny dokonane co do bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. W tym zakresie zaskarżona decyzja wydana została po zebraniu obszernego i pełnego materiału dowodowego, który poddany został wszechstronnemu rozważeniu w uzasadnieniu decyzji. Poczynione oceny pozwalały na niewątpliwe ustalenie, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości bezskuteczna. Podstaw do kwestionowania ustaleń w tym zakresie nie dopatrzył się także Sąd.

Nie jest sporna także kwestia, że nie zostało wskazane mienie spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy natomiast kwestii w jakim okresie Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu i czy w związku z tym można mu przypisać odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2006 r., którego termin płatności upływał 25 kwietnia 2006 r. W tej mierze zaskarżona decyzja przyjęła, że wprawdzie Skarżący złożył w dniu 3 kwietnia 2006 r. rezygnację z funkcji członka zarządu, lecz nadal faktycznie działał jako członek zarządu i decydował o sprawach spółki, odwołanie z członka zarządu spółki nie zostało zgłoszone do Krajowego Rejestru Sądowego. Według ustaleń organów podatkowych odpowiadał zatem za zobowiązanie w podatku VAT za marzec 2006 r.

Powyższe ustalenia poczynione jednak zostały z naruszeniem przepisów postępowania dowodowego, a dokonane oceny i wnioski nie uwzględniają unormowań ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94,poz. 1037 ze zm.; dalej jako k.s.h.). Organ podatkowy, mimo zebrania bardzo obszernego materiału dowodowego i obszernych rozważań co do jego treści, nie wyjaśnił bowiem w pełny i wszechstronny sposób, czy i z jaką datą rezygnacja Skarżącego z członkostwa w zarządzie spółki była skuteczna w świetle przepisów k.s.h. Nastąpiło to z naruszeniem obowiązków organu, przewidzianych w art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ kwestionuje rezygnację z członkostwa i przyjmuje, że Skarżący nadal zarządzał spółką. Jak już wspomniano, z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Jedną z wymienionych wyżej przesłanek odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest pełnienie obowiązków członka zarządu w czasie powstania zaległości podatkowych lub zaległości z art. 52 Ord. pod. "Pełnienie obowiązków członka zarządu" jest kategorią prawną. Powstanie, jak i ustanie członkostwa w zarządzie następuje w sposób określony w przepisach kodeksu spółek handlowych. Z członkostwem w zarządzie spółki wiążą się określone prawa i obowiązki. Prawny status członka zarządu spółki określają umowa spółki i przepisy art. 201-211 k.s.h. W świetle tych unormowań za członka zarządu można uznawać tylko osobę, która w przewidzianym prawem trybie powołana została na tę funkcję i której mandat nie wygasł. Zakwalifikowanie danej osoby jako członka zarządu nie jest natomiast zależne od tego, czy i w jakim zakresie faktycznie spełnia ona swoje obowiązki w spółce. Za członka zarządu nie można też uznawać osoby, której mandat wygasł, a która nadal faktycznie wykonuje obowiązki przynależne członkowi zarządu. W ocenie Sądu tak też należy rozumieć pojęcie członka zarządu spółki na gruncie art. 116 O.p.

Mając na względzie powyższe, należy więc ustalić w jakim okresie Skarżący był członkiem zarządu w sensie prawnym.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący został formalnie powołany na członka zarządu przez uprawniony do tego organ, tj. zgromadzenie wspólników. Fakt powołania zgłoszony został i odnotowany w Krajowym Rejestrze Sądowym. Nie nastąpiło też wykreślenie (zmiana) tego wpisu. Okoliczności te zostały prawidłowo ustalone przez organy podatkowe i nie są sporne. Nie można z nich jednak jednoznacznie, bez wyjaśnienia i rozważenia okoliczności dotyczących rezygnacji z członkostwa, dokonać rozstrzygnięcia o odpowiedzialności Skarżącego na podstawie art. 116 O.p.

Czas trwania kadencji, sposób i okoliczności skutkujące ustaniem (wygaśnięciem) mandatu członka zarządu reguluje art. 202 k.s.h. Zgodnie z § 4 tego artykułu wygaśnięcie mandatu następuje m.in. wskutek rezygnacji, a § 5 stanowi, że "do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie". Kodeks spółek handlowych odsyła więc do art. 746 § 2 i § 3 kodeksu cywilnego. Oznacza to, że członek zarządu spółki, jako przyjmujący zlecenie, może je w każdym czasie wypowiedzieć przez złożenie oświadczenia woli drugiej stronie. Oświadczenie takie jest złożone z chwilą, gdy doszło do drugiej strony w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Jeżeli umowa spółki inaczej nie stanowi, od tej chwili wywołuje ono natychmiastowe skutki prawne w postaci wygaśnięcia zlecenia.

Kodeks spółek handlowych nie reguluje, komu członek zarządu powinien złożyć rezygnację, aby można było uznać ją za skuteczną. Wskazane wyżej odesłanie do kodeksu cywilnego oznacza, że oświadczenie powinno być skierowane do właściwego organu spółki, gdyż spółka jako osoba prawna działa poprzez swe organy (art. 38 k.c.). Rezygnacja jako jednostronna czynność prawna członka zarządu może nastąpić z dniem albo w terminie określonym w oświadczeniu o rezygnacji. Rezygnacja nie wymaga przyjmowania przez organ spółki i podejmowania z jej strony jakichkolwiek czynności, od których zależałaby skuteczność rezygnacji, nie można też zrzec się prawa do rezygnacji (art. 746 § 3 k.c.). Rezygnacja jest całkowicie odrębnym sposobem wygaśnięcia mandatu członka zarządu, innym niż pozostałe przewidziane w art. 202 § 4 k.s.h., w tym odwołanie.

W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się dla skuteczności rezygnacji konieczne jest jej zakomunikowanie właściwemu adresatowi. Zastosowanie ma bowiem art. 61 k.c., zgodnie z którym oświadczenie które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Tym właściwym adresatem oświadczenia o rezygnacji z członkostwa w zarządzie jest z reguły rada nadzorcza, jeśli została w spółce powołana, co znajduje oparcie w art. 210 k.s.h. Za wystarczające uznaje się przy tym dojście oświadczenia o rezygnacji do jednego z członków rady nadzorczej w sposób określony w art. 61 k.c. (vide: wyrok WSA w Łodzi z 24 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1452/08, Baza LEX nr 550368; postanowienia Sądu Najwyższego: dnia 19 sierpnia 2004 r. sygn. akt V CK 600/03, LEX nr 359340 i z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt III CSK 176/09, LEX nr 677761 oraz z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt V CSK 129/10, LEX nr 863643; nadto: "Kodeks spółek handlowych. Komentarz." pod red. Z. Koźmy i M. Ożoga, Gdańsk 2005, s, 326-328).

Podkreślenia wymaga nadto, że w umowie spółki lub w regulaminie rady nadzorczej (jeżeli taki został uchwalony) możliwe jest wprowadzenie dodatkowych postanowień dotyczących warunków uznania skuteczności złożonego oświadczenia o rezygnacji, w tym sposobu składania oświadczeń radzie i dokonywania jej doręczeń.

Skuteczność oświadczenia woli o rezygnacji z członkostwa w zarządzie nie jest zależna od dokonania wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym. W orzecznictwie i piśmiennictwie nie ma wątpliwości co do deklaratywnego charakteru wpisu w rejestrze zmian składu zarządu spółki. Materiał dowodowy zgromadzony w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie wskazuje, że odwołanie członka zarządu spółki nie było zgłoszone do rejestru w terminie i trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 168 z 2007 r., poz. 1186 ze zm.). Dzięki temu Skarżący mógł faktycznie uczestniczyć w obrocie prawnym w imieniu spółki i mimo rezygnacji być nadal postrzegany jako członek zarządu. Z faktu tego nie można jednak czynić podstawy do ustalenia, że Skarżący pozostawał nieprzerwanie członkiem zarządu spółki w sensie prawnym i w rozumieniu art. 116 O.p. Na tle tego przepisu istotne znaczenie ma zgodne z prawem powołanie członka zarządu bądź ustanie jego mandatu, niezależnie od tego czy zostało to ujawnione w rejestrze (vide: Z.Kożma i M.Ożóg, op.cit., teza 27, s. 322; nadto: wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1013/09 i wyrok NSA OZ w Katowicach z dnia 9 września 2002 r., sygn. akt I SA/Ka 1259/01, dostępne w bazie internetowej orzecznictwa NSA; ponadto publikacje cytowane w skardze).

W aktach sprawy zgromadzono materiały dowodowe dotyczące złożenia przez Skarżącego oświadczenia o rezygnacji z członkostwa w zarządzie spółki. Obok oświadczenia Skarżącego jest uchwała zgromadzenia wspólników o przyjęciu jego rezygnacji i jego odwołaniu. Zwrócić przy tym należy uwagę na fakt, że omawiane oświadczenie o rezygnacji w dniu jego złożenia było przedmiotem obrad nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki. Organ odmówił wiary tym dowodom, wskazując na inne dowody, które w jego ocenie świadczą o tym, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki w sposób nieprzerwany. Organ swe ustalenia oparł na rachunku zysków i strat za 2006 r., bilansie za 2006 r., na uchwale Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników w sprawie absolutorium za 2006 r. oraz na odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego.

W ocenie Sądu pomiędzy zgromadzonymi w sprawie dowodami zachodzi ewidentna sprzeczność, z jednych wynika, iż Skarżący nie pełnił funkcji członka zarządu spółki w okresie kiedy upływał termin płatności podatku VAT za marzec 2006 r. (oświadczenie o rezygnacji I. C., uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia [...] kwietnia 2006 r. o jego odwołaniu), z drugich natomiast, że funkcję tę pełnił nieprzerwanie (rachunek zysków i strat za 2006 r., bilans za 2006 r., uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników w sprawie absolutorium za 2006 r., odpis z KRS). W takiej sytuacji, dla oceny czy nastąpiła faktyczna rezygnacja Skarżącego ze sprawowanej funkcji czy też nie, wagi nabierają zeznania wymienionego przez stronę świadka i zeznania samej strony.

Nadto, zdaniem Sądu, dowodem potwierdzającym, iż rezygnacja Skarżącego złożona została do właściwego organu spółki jest treść sporządzonego protokołu nadzwyczajnego walnego zgromadzenia wspólników Spółki Z. z dnia 3 kwietnia 2006 r. Organy, mając wątpliwości, co do faktu złożenia rezygnacji w dniu 3 kwietnia 2006 r., winny zbadać, czy uchwała o odwołaniu została wpisana do księgi protokołów i podpisana przez obecnych wspólników. W razie wątpliwości co do prawdziwości podpisu wspólnika organ może, w myśl art. 197 O.p., powołać biegłego grafologa. Potwierdzenie prawdziwości podpisów uwiarygodni tezę Skarżącego o odwołaniu go z funkcji członka zarządu. Natomiast, gdy biegły stwierdzi, że podpisy nie zostały złożone przez osoby reprezentujące wspólników Spółki Z., to potwierdzi to tezę organów podatkowych o nieodwołaniu Skarżącego. Badanie biegłego grafologa można ograniczyć w zasadzie do podpisu zmarłego przedstawiciela wspólnika Z. T.

Powyższe stwierdzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego zmian w składzie zarządu spółki i wynikających z nich okoliczności, wskazują na konieczność dokonania przez organ podatkowy wszechstronnej, zgodnej z art. 187 § 1 i art. 191 O.p., oceny i analizy, której zabrakło w zaskarżonej decyzji. Jej celem powinno być ustalenie w jakich okresach skarżący był członkiem zarządu spółki i w takim charakterze nią zarządzał, czy rzeczywiście złożył rezygnację z członkostwa w zarządzie, czy dotarła ona do wiadomości właściwego organu, czy i z jaką datą stała się prawnie skuteczna. Rozważenie tych okoliczności i stosowne ustalenia powinny przy tym opierać się i uwzględniać wymienione wyżej prawne uregulowania, wynikające z kodeksu spółek handlowych.

Dopiero po poczynieniu prawidłowych ustaleń w wymienionych kwestiach możliwe będzie zgodne z art. 116 O.p. ustalenie, czy Skarżący odpowiada za zobowiązanie w podatku VAT za marzec 2006 r.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powinien przeprowadzić wszystkie niezbędne dowody, w tym w razie zaistnienia takiej potrzeby także z dodatkowego przesłuchania strony i świadków, celem wyjaśnienia okoliczności złożenia rezygnacji z członkostwa w zarządzie i skuteczności tej rezygnacji, zgodnie ze wskazaniami wyżej przedstawionymi i z uwzględnieniem przepisów kodeksu spółek handlowych. Po dokonaniu ustaleń w tym zakresie możliwa będzie prawidłowa ocena, czy spełnione są wszystkie pozostałe, przewidziane w art. 116 O.d., przesłanki przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

Z przedstawionych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku. Na mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.