Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2528/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 art. 145
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant st.spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "N" w M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 września 2022 r. znak DOA.7110.159.2022.MWG w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ II instancji" lub "GINB") decyzją z 30 września 2022 r. znak DOA.7110.159.2022.MWG, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w M. (dalej jako "skarżąca") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Wojewody Śląskiego (dalej jako "Wojewoda") z 19 kwietnia 2022 r., znak IFXIV.7840.1.67.2020, odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. (dalej jako "Starosta") z [...] stycznia 2015 r., nr [...], znak [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta decyzją z [...] stycznia 2015 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę - dla B.z siedzibą w A. (dalej jako "inwestor") - budynku hali magazynowej wraz z przylegającym budynkiem biurowo- socjalnym w M. przy ul. [...], na działkach nr [...], [...], [...].

Skarżąca, wnioskiem z 18 września 2020 r. wystąpiła do Wojewody o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z [...] stycznia 2015 r.

Wojewoda decyzją z 19 kwietnia 2022 r., znak IFXIV.7840.1.67.2020, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 2 w związku z art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. dalej jako "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm. dalej jako "P.b."), w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] stycznia 2015 r., uzasadniając, że ww. decyzja nie spełnia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i stwierdził, że zaskarżona inwestycja jest zgodna z prawem a także miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2007 r. nr [...] poz. [...])

GINB decyzją z 30 września 2022 r. znak DOA.7110.159.2022.MWG, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Wojewody z 19 kwietnia 2022 r., znak IFXIV.7840.1.67.2020.

GINB wyjaśnił charakter postępowania wydawanej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym, stwierdzając, że postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z akt sprawy wynika, że inwestor złożył oświadczanie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. dz. nr [...], [...], [...]) na cele budowlane, a zatem nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b. Zgodnie ponadto z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z akt sprawy działki, na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z [...] marca 2007 r., nr [...] Rady Miejskiej w M. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. [Rejon Centrum] dla trzech terenów położonych przy ulicy [...] oraz przy ulicy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2007 r. nr [...] poz. [...]). Przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne przewidziano na działkach położonych na obszarze oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem "1 UR/P" - tereny działalności rzemieślniczej usługowej, rzemieślniczej, wytwórczej i produkcyjnej (§ 3 pkt 1 uchwały z [...] marca 2007 r., nr [...] Rady Miejskiej w M.).

Zdaniem organu, analiza akt sprawy nie wykazała także, by sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia m.p.z.p. w zakresie dopuszczalnego przeznaczenia terenu. Organ nie stwierdził rażącego naruszenia również innych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że w szczególności nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do wysokości zabudowy (dopuszczalna - wysokość lokalizowanych obiektów nie może przekraczać 14 m - § 7 ust. 1 uchwały z [...] marca 2007 r., nr [...] Rady Miejskiej w M., projektowana - budynek hali magazynowej o wysokości 10,15 m - zob. proj. bud. Przekrój A-A, rys. nr A_04, str. 97), co do powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - minimum 25%- § 7 ust. 2 uchwały z [...] marca 2007 r. nr [...] Rady Miejskiej w M., projektowana 50,02 % - zob. proj. bud. zagospodarowanie terenu, 1.6.5 bilans terenu, str. 20). W myśl § 11 ust. 4 pkt 2 uchwały z [...] marca 2007 r., nr [...] Rady Miejskiej w M., ustala się następujące zasady odprowadzania i oczyszczania ścieków: odprowadzenie ścieków komunalnych, będących ściekami bytowymi oraz ścieków komunalnych, innych niż ścieki bytowe (tj. mieszanki cieków bytowych ze ściekami przemysłowymi) oraz ścieków przemysłowych, po ich uprzednim podczyszczeniu, do miejskiej oczyszczalni - poprzez system przepompowni, kolektorów grawitacyjnych i rurociągów tłocznych. Jak natomiast wynika z § 11 ust. 4 pkt 4 uchwały z [...] marca 2007 r., nr [...] Rady Miejskiej w M., ustala się odprowadzenie ścieków z odwodnienia ulic publicznych oraz powierzchni zanieczyszczonych, w tym placów manewrowych, postojowych i magazynowo - składowych, do kanalizacji deszczowej, po ich uprzednim podczyszczeniu, tak aby spełniały wymagania dla ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, określone w aktualnie obowiązujących przepisach.

Organ podkreślił, że ustalenia szczegółowe planu dla obszaru UR/P nie przewidują, także zakazu odprowadzania ścieków komunalnych, będących ściekami bytowymi do szamba, a także odprowadzenia ścieków opadowych do dołu chłonnego.

Kolejno wyjaśnił powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia planu miejscowego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05). Nie jest natomiast dopuszczalna taka wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego, która z naruszeniem zasady proporcjonalności prowadziłaby do nieusprawiedliwionego ograniczenia możliwości zabudowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 19 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 454/09).

Dalej organ podkreślił, że jak wskazano w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty M. z [...] stycznia 2015 r., nr [...], "Z racji braku sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej w rejonie planowanej inwestycji zakłada się odprowadzenie ścieków do projektowanego zbiornika bezodpływowego zlokalizowanego na północnej części działki nr [...] (Z_01) (Projekt budowlany, Opis techniczny - Architektura, 1.6.1 Uzbrojenie terenu, str. 19)". Ponadto wyjaśnił, że w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja Starosty M. z [...] maja 2012 r., znak: [...], udzielająca Inwestorowi pozwolenia wodnoprawego na odprowadzenie wód opadowych z powierzchni dachów oraz terenów utwardzonych poprzez system kanalizacji deszczowej sieci do studni chłonnej na potrzeby nowoprojektowanej inwestycji - hali magazynowej wraz z zapleczem biurowo- socjalnym w M. przy ul. [...] (działki nr [...] i [...]). Powyższe doprowadziło organ do uznania, że kontrolowana decyzja Starosty z [...] stycznia 2015 r., nr [...], nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.

W myśl natomiast art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Kolejno stosownie do treści § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 z późn.zm.- wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 oraz w § 13, 60 i 271, nie wynikają inne wymagania, odległości zabudowy od granicy działki budowlanej powinny wynosić co najmniej przy równoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m, bez otworów okiennych lub drzwiowych - 3 m.

Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowany budynek hali magazynowej wraz z przylegającym budynkiem biurowo-socjalnym został zaprojektowany w odległości 20,5 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości 12,58m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości 13,5m od granic działek nr ewid. [...], [...], [...], w odległości 6,4m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości 10,6m od granicy działki drogowej nr ewid. [...] (zob. proj. bud. zagospodarowanie terenu, rys. Z_01 str. 90; zagospodarowanie terenu plansza wymiarowa, rys. Z_02 str. 91).

Powyższe skutkowało uznaniem, że decyzja Starosty z [...] stycznia 2015 r., nr [...], nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych.

Dalej organ przytoczył treść § 13 ust. 1, § 13 ust. 2 pkt 1, § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza ww. rozporządzenia. Ponadto wskazał na zgodność projektu zagospodarowania działki z wymogami ochrony przeciwpożarowej, która została stwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych mgr. inż. M. W. (zob. proj. bud. zagospodarowanie terenu, rys. Z_01 str. 90).

Odnosząc się do zarzutu skarżących poprzez naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że nieprzyznanie statusu strony w postępowaniu nie może stanowić przyczyny stwierdzenia nieważności, organ wskazał, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Wyjaśnił powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że ewentualny brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Dalej organ podniósł, że w niniejszym postępowaniu decyzja Starosty z [...] stycznia 2015 r., nr [...], podlega kontroli jedynie pod kątem zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a nie wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe i postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji to dwa odrębne postępowania nadzwyczajne i brak udziału strony w postępowaniu może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności.

Reasumując GINB wskazał, że decyzja Starosty M. z [...] stycznia 2015 r., nr [...], nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję, skarżąca wniosła o jej uchylenie, a także zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zarzuciła organowi naruszenie:

a) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że nieprzyznanie statusu strony w postępowaniu nie może stanowić przyczyny stwierdzenia nieważności, gdyż stanowi podstawę wznowieniową, podczas gdy art. 28 ust. 2 ustawy P.b. może być naruszony przez organ administracji budowlanej w takim stopniu, który spełnia przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i powoduje konieczność wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego;

b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. w sytuacji, gdy pozostaje ona dotknięta rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny sprawy i szeroko przedstawiono stanowisko na poparcie jej treści, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W ocenie skarżącej pominięcie jej w postępowaniu spełnia przesłankę rażącego naruszenia prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2023, poz. 259 – zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ocenie podlega prawidłowość samej decyzji, nie zaś prawidłowość postępowania, w którym decyzja ta zapadła. Zasadą jest, że organ - rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji - nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie co do prawnej wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego, tzn. nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Organ, orzekający w postępowaniu nadzwyczajnym, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej co do ważności decyzji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2073/11, z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2068/19, z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1687/19 - CBOSA), a nie stan, który zaistniał po tej dacie.

Niniejsze postępowanie jest postępowaniem prowadzonym w trybie art. 156 K.p.a. i stanowi formę nadzoru. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych i piśmiennictwie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu ustalenie, czy badana w tym trybie decyzja obarczona jest którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Przy czym wyeliminowanie w tym trybie ostatecznej decyzji stanowi istotne odstępstwo od ustanowionej w art. 16 K.p.a. generalnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Z tego też względu, aby mogło dojść do przełamania tej zasady, wady prawne decyzji muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wspomnianych wad prawnych decyzji wyklucza możliwość jej eliminacji z obrotu prawnego. Decyzja ostateczna korzysta bowiem z domniemania legalności, będącego konsekwencją ww. zasady.

"Rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a którego skarżąca dopatruje się w decyzji Starosty z [...] stycznia 2015 r., zachodzi jedynie wówczas, gdy naruszenie prawa ma charakter oczywistego naruszenia bezpośrednio godzącego w rozstrzygnięcie decyzji, co wyraża się w oczywistej sprzeczności treści tej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym. Decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym, podlegają bowiem domniemaniu legalności, chyba że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Oznacza to także, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy są niebudzące wątpliwości, stwierdzone przez organ nadzoru, a kwalifikowane naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 września 1998 r. sygn. akt II SA 1249/97, niepubl.). Pojęcie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być ponadto interpretowane w sposób rozszerzający.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że podstawę materialnoprawną kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z [...] stycznia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku hali magazynowej wraz z przylegającym budynkiem biurowo-socjalnym w M. przy ul. [...], na działkach nr [...], [...], [...] stanowiły przepisy ustawy – Prawo budowlane (w wersji obowiązującej na dzień jej wydania). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl z kolei art. 33 ust. 2 pkt 2 oświadczenie to powinno zostać dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z powyższymi przepisami, do wniosku o pozwolenie na budowę załączono powyższe oświadczenie.

Stosownie z kolei do art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...). Analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja nie naruszała w sposób rażący ustaleń m.p.z.p. co do co do wysokości zabudowy (dopuszczalna - wysokość lokalizowanych obiektów nie może przekraczać 14 m - § 7 ust. 1 uchwały z [...] marca 2007 r., nr [...] Rady Miejskiej w M., projektowana - budynek hali magazynowej o wysokości 10,15 m - zob. proj. bud. Przekrój A-A, rys. nr A_04, str. 97), czy co do powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - minimum 25%- § 7 ust. 2 uchwały z [...] marca 2007 r" nr [...] Rady Miejskiej w M., projektowana 50,02 % - zob. proj. bud. zagospodarowanie terenu, 1.6.5 bilans terenu, str. 20).

Z zapisów m.p.z.p. wynika ponadto, że § 11 ust. 4 pkt 2 i § 11 ust. 4 pkt 4 uchwały z [...] marca 2007 r., nr [...] Rady Miejskiej w M. regulują zasady odprowadzania i oczyszczania ścieków a także odprowadzenie ścieków z odwodnienia ulic publicznych oraz powierzchni zanieczyszczonych.

Za prawidłowe należy uznać także ustalenia organu odnośnie do zgodności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z przepisami techniczno-budowlanymi, (zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). Stosownie bowiem do § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia technicznego, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, ze sporny budynek hali magazynowej wraz z przylegającym budynkiem biurowo-socjalnym został zaprojektowany w odległości 20,5 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości 12,58 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości 13,5 m od granic działek nr ewid. [...], [...], [...], w odległości 6,4 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości 10,6 m od granicy działki drogowej nr ewid. [...] (zob. proj. bud. zagospodarowanie terenu, rys. Z 01 str. 90; zagospodarowanie terenu plansza wymiarowa, rys. Z_02 str. 91).

Jednocześnie rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. M. W., stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, zaś projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze poprzez naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, mającym odrębną podstawę prawną, a jego przedmiotem jest zbadanie, czy kontrolowana decyzja nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dlatego też postępowanie to nie może być traktowane jako ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy administracyjnej zakończonej kontrolowaną decyzją. Przesłanki enumeratywnie wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. powinny być interpretowane w sposób ścisły. Istotne przy tym jest, stwierdzenie nieważności uzasadniają wady decyzji tkwiące w samej decyzji.

Zupełnie inny jest przedmiot i charakter innego rodzaju postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe. Przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. związane są istotnymi wadami postępowania i mogą spowodować wzruszalność decyzji. Dlatego też wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu ustalenia, czy którakolwiek wada postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia.

Z powyższej analizy wynika, że postępowanie wznowieniowe i postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji to dwa odrębne postępowania nadzwyczajne (vide. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1063/18).

Ugruntowany pogląd w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie, że poszczególne tryby nadzwyczajne nie mogą być stosowane zamiennie, mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji. Oznacza to, że jest to system weryfikacji decyzji ostatecznych oparty na zasadzie niekonkurencyjności. W piśmiennictwie wskazuje się, że najistotniejszą różnicą omawianych instytucji jest materialnoprawny charakter w przypadku stwierdzenia nieważności i proceduralna istota wznowienia postępowania. W przypadku stwierdzenia nieważności wada decyzji ma swoje źródło w prawie materialnym, tj. tkwi w samej decyzji. Natomiast w odniesieniu do wznowienia postępowania wada dotyczy sposobu podejmowania tej decyzji, a zatem "wadą jest dotknięte samo postępowanie", czyli "warunki powstania decyzji".

Podsumowując wskazać należy, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. GINB orzekł w sprawie prawidłowo nie dając podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.