Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 49/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 230 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. sp. z o.o. z siedzibą w K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 322/22 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w B. z dnia 14 kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2019r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z 30 grudnia 2022 r. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (sygn. akt I SA/Lu 322/22) na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej; P.p.s.a.) wezwała Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję z dnia 14 kwietnia 2022 r. w kwocie 5.678 zł stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535; dalej: rozporządzenie z 16 grudnia 2003 r.), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi.

Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła Skarżąca, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie.

W zażaleniu podniosła naruszenie przepisów:

- art. 218 P.p.s.a. poprzez braku ustalenia prawidłowej wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia w wyniku czego doszło do wadliwego ustalenia wysokości wpisu,

- § 1 i § 2 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. polegające na błędnym wyliczeniu kwoty wpisu od skargi poprzez zastosowanie tego przepisu do błędnie ustalonej kwoty WPZ,

- art. 216 w zw. z art. 231 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów polegające na tym, że w wyniku ustalenia WPZ w trybie art. 218 P.p.s.a. doszło do ustalenia WPZ w kwocie wyższej niż sporna należność pieniężna wynikająca z treści decyzji – co prowadzi do naruszenia dyspozycji art. 216 i art. 231 P.p.s.a.,

- art. 141 § 4 w zw. z art. 166 i art. 167 P.p.s.a. wobec braku sporządzenia uzasadnienia w jaki sposób określono w zarządzeniu WPZ oraz w jaki sposób wyliczono kwotę wysokości wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do regulacji zawartej w art. 231 powołanej ustawy, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decydujące znaczenie dla ustalenia rodzaju należnej opłaty sądowej (stałej bądź stosunkowej) ma kwestionowany przed sądem akt. Jeśli bowiem konkretyzuje on należność pieniężną, której dotyczy spór, strona powinna uiścić wpis stosunkowy obliczony według zasad przewidzianych w ww. rozporządzeniu.

W rozpatrywanej sprawie kluczowa dla rozstrzygnięcia pozostawała okoliczność, że Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. z 14 kwietnia 2022 r. utrzymującą w mocy swoją własną decyzję z 2 grudnia 2021 r. określającą Skarżącej w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2019 r. w kwocie 290.778 zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za sierpień-grudzień 2019 r. w kwocie 276.960 zł.

Wskazać należy, że w sprawie Sąd pierwszej instancji nie zastosował trybu wynikającego z art. 218 P.p.s.a. który stanowi, że w przypadku wątpliwości, co do poprawności określonej w piśmie wartości przedmiotu zaskarżenia przewodniczący może dokonać jej weryfikacji w trybie wskazanego przepisu, ponieważ wbrew twierdzeniom Skarżącej w skardze (str. 1) została wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia przez samą Stronę, na kwotę 567.738 zł, a sama Skarżąca podniosła, że "zaskarża w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia 14 kwietnia 2022 r.(...)". Również organ w odpowiedzi na skargę wskazał taką samą kwotę wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. 567.738,00 zł.

Nie mogło tym samym ulegać wątpliwości, że kwestionowany przed sądem akt dotyczył konkretnej należności pieniężnej, co wykluczało możliwość pobrania wpisu stałego od skargi. Zasadnie zatem w zaskarżonym zarządzeniu ustalono wysokość wpisu w oparciu o wskazaną w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia (tj. sporną sumę 567.738,00 zł i określono go na kwotę 5.678 zł w myśl § 1 pkt 4 rozporządzenia, zaokrąglając końcówkę rzeczonej opłaty wzwyż do pełnych złotych, o czym stanowi art. 219 § 2 zd. 2 P.p.s.a.

W świetle przedstawionych uwag zaskarżone zarządzenie należało uznać za odpowiadające prawu. Określało ono prawidłowo kwotę należnego wpisu od skargi, precyzowało podstawę prawną żądania, zakreślało termin do uiszczenia opłaty sądowej i wskazywało rygor niezastosowania się przez Stronę do wezwania. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uchylenia kwestionowanego w zażaleniu zarządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając wobec powyższego brak podstaw do uwzględnienia zażalenia w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji