Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 281/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 174 pkt. 1, art. 185 par. 1, art. 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 5c, art. 53 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant [...] po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 543/14 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od A.K. na rzecz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 24 października 2014 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] 2013 r., nr [...]; w pkt 2. stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; w pkt 3. orzekł o kosztach postępowania sądowego. Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

Wnioskiem z dnia [...] 2009 r. Burmistrz [...] wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie budynku toalet publicznych ogólnodostępnych.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] 2009 r. uzgodnił powyższe przedsięwzięcie. Następnie, Dyrektor [...] Parku Krajobrazowego złożył do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia. W wyniku powyższego Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] 2010 r. stwierdził nieważność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] 2009 r.

W dniu [...] 2010 r. Burmistrz [...] wznowił postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku toalet publicznych ogólnodostępnych i wystąpił o ponowne uzgodnienie projektu decyzji przesłanego pismem z dnia [...] 2009 r.

Po raz drugi rozpoznając sprawę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] powziął wątpliwość co do wpływu planowego przedsięwzięcia na bezpośrednio sąsiadujący obszar Natura 2000 [...] i postanowieniem z dnia [...] 2011 r. zawiesił postępowanie uzgodnieniowe ze względu na konieczność rozstrzygnięcia kwestii ewentualnego wpływu inwestycji na ww. obszar Natura 2000 w trybie przewidzianym ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wszczęte postępowanie w trybie ww. ustawy zostało zakończone przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w dniu [...] 2013 r. postanowieniem o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...], po otrzymaniu postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2013 r., postanowieniem z dnia [...] 2013 r., podjął zawieszone postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie, postanowieniem z dnia [...] 2013 r., nr [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji.

Na ww. postanowienie A. K. wniósł zażalenie. W wyniku jego rozpoznania postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie toalet nie stanowi przedsięwzięcia wskazanego w art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym nie jest celem publicznym.

W skardze na powyższe postanowienie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie art. 6 w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. polegające na negowaniu przez organ ostatecznej decyzji administracyjnej o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz art. 80 ust. 2 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego polegające na wejściu w kompetencje nadzoru budowlanego i dokonaniu oceny zgodności zabudowy z treścią ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając wyrok z dnia 24 października 2014 r. uchylający zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu I instancji, przepis art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa 21-dniowy termin do wyrażenia stanowiska w sprawie przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska i jest to termin materialny. Uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. W takim przypadku stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany, nie ma zatem przedmiotu postępowania administracyjnego, postępowanie nie może być wszczęte, a wszczęte jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (Adamiak (w:) Adamiak/Borkowski, K.p.a. Komentarz, 6 wyd. Warszawa 2004, str. 320).

Termin wskazany w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. jest terminem zawitym (nieprzywracalnym). Postanowienie organu uzgadniającego powinno zatem zapaść w trakcie trwania tego terminu, bez możliwości jego wydłużenia czy przywrócenia ze względu na konieczność dokonania niezbędnych czynności wyjaśniających. Po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 5c u.p.z.p., regionalny dyrektor ochrony środowiska nie ma podstaw prawnych do wyrażenia stanowiska w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.

Na podstawie akt spraw Sąd I instancji ustalił, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] uchybił terminowi, o którym mowa w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. W wyniku wznowienia postępowania, pismem z dnia [...] 2010 r. Burmistrz [...] ponownie zwrócił się o uzgodnienie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowe pismo Burmistrza [...] wpłynęło do organu uzgadniającego w dniu [...] 2010 r., natomiast postanowienie o odmowie uzgodnienia ww. projektu decyzji wydane zostało w dniu [...] 2010 r. (doręczone inwestorowi w dniu [...] 2010 r.). Zgodnie z art. 53 ust. 5c u.p.z.p., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] winien wydać postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego najpóźniej w dniu [...] 2010 r. Z uwagi na upływ 21-dniowego terminu od dnia otrzymania projektu decyzji organ nie miał podstaw prawnych do wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, bowiem niewyrażenie stanowiska w ww. terminie uznaje się za uzgodnienie decyzji.

W ocenie Sądu, bez znaczenia dla dokonanej oceny pozostaje okoliczność wezwania przez organ uzgadniający Burmistrza [...] do udzielenia informacji, czy pomiędzy Gminą a A. K. zawarte było porozumienie o realizacji inwestycji celu publicznego, a następnie zawieszenia postępowania uzgodnieniowego do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Termin określony w art. 53 ust. 5c u.p.z.p., jako regulacja o charakterze szczególnym, wyłącza przepisy K.p.a. (w sprawie niniejszej art. 106 § 3 K.p.a.). Ponadto, termin z art. 53 ust. 5c u.p.z.p., jako termin zawity, nie podlega wydłużeniu ani przywróceniu. Postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania uzgodnieniowego celem przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, choć determinuje terminowość załatwienia spraw administracyjnych, bowiem stanowi zagadnienie wstępne, to jednak wydane po upływie 21 dni, o których mowa w art. 53 ust. 5c u.p.z.p., pozostaje bez wpływu na dochowanie terminu.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku wniósł Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 173 § 1, art. 175 § 1 i art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej określanej jako "p.p.s.a.", zaskarżając wyrok w całości. Sądowi I instancji organ zarzucił naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez:

1) dokonanie błędnej wykładni art. 53 ust. 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej określanej skrótem "u.p.z.p.", poprzez błędne przyjęcie, że materialny termin określony ww. przepisem biegnie także w przypadku, gdy na skutek stwierdzenia nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", organ ten zobligowany był do ponownego orzekania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji otrzymanej pierwotnie, podczas gdy z literalnego brzmienia tych przepisów jasno wynika (na co wskazuje normatywny zwrot "od dnia otrzymania projektu decyzji"), że termin w nim określony biegnie od dnia otrzymania projektu decyzji, a zatem nie może biec w przypadku, gdy organ uzgadniający ponownie rozpatrując sprawę takiego projektu już nie otrzymuje;

2) dokonanie niewłaściwej oceny, że w sprawie miał zastosowanie art. 53 ust. 5c u.p.z.p., tym samym naruszenie tego przepisu poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie (w szerokim znaczeniu jako wzorca kontroli), poprzez błędne przyjęcie, że organ I instancji, który orzekał ponownie na skutek stwierdzenia nieważności jego wcześniejszego postanowienia z dnia [...] 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a., w sprawie uzgodnienia projektu decyzji przesłanego przez organ główny przy piśmie z dnia [...] 2009 r., związany był terminem 21 dni, który biegł ponownie od dnia otrzymania pisma organu głównego z dnia [...] 2010 r., informującego o wznowieniu postępowania w związku ze stwierdzeniem nieważności ww. postanowienia, podczas gdy termin ten biegł jedynie w pierwszym przypadku, gdy RDOŚ [...] otrzymał projekt decyzji.

Tym samym Sąd I instancji naruszył ww. przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby dokonał właściwej oceny, że nie miały one zastosowania w niniejszej sprawie, musiałby dokonać pełnej merytorycznej kontroli postanowień organów administracji i dojść do wniosku, że odpowiadają one prawu, skargę oddalając na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) rozpoznanie skargi,

2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenie skargi;

ewentualnie:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, w trybie art. 185 § 1 ustawy - p.p.s.a.,

2) zasądzenie kosztów postępowania, na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jako organ uzgadniający projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., nie zajął stanowiska po upływie ustawowego terminu określonego dla tego organu na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przepisem art. 53 ust. 5c u.p.z.p. (zgodnie z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. ma on zastosowanie także w przypadku warunków zabudowy).

Sąd I instancji nie wziął bowiem pod uwagę, że termin z art. 53 ust. 5c u.p.z.p. ma zastosowanie tylko i wyłącznie w przypadku, gdy organ uzgadniający orzeka pierwszy raz w przedmiocie danego projektu decyzji, który dodatkowo powinien być pełny - zawierać wszystkie wymagane u.p.z.p. elementy. Nie jest on już nim związany, gdy rozpatruje taką sprawę po raz kolejny. Tak też wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1043/12. Przemawia za tym zasada ścisłej interpretacji wyjątków od reguły, jaką w niniejszym przypadku stanowią przepisy K.p.a., będące gwarancją rzetelnego procesu dla stron postępowania i tym samym przepisy wyłączające (taki właśnie przepis stanowi art. 53 ust. 5c u.p.z.p.) zastosowanie K.p.a. w sprawach administracyjnych nie mogą podlegać rozszerzającej wykładni. Podobnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1311/12.

Taki przypadek zachodzi także, gdy organ nadzoru – Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdzi nieważność postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Jak bowiem wskazuje się w doktrynie, stwierdzenie nieważności ma charakter kasacyjny (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System Prawa Administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2010, s. 264) i deklaratoryjny, co powoduje, że sprawa po stwierdzeniu nieważności decyzji wraca do stanu, w jakim się znajdowała przed jej wydaniem (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 649). Organ administracji musi zatem wydać nowe rozstrzygnięcie kończące tą sprawę na nowo. W sprawach uzgodnień warunków zabudowy jest to regionalny dyrektor ochrony środowiska, który orzeka ponownie o zgodności tego samego projektu decyzji, z przepisami dotyczącymi obszarów podlegających ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody i także w takim przypadku nie biegnie już termin określony w art. 53 ust. 5c u.p.z.p.

Skoro postanowieniem z dnia [...] 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził nieważność postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] 2009 r. uzgadniającego projekt decyzji przesłanej przy wniosku Burmistrza [...] z dnia [...] 2009 r. to przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska [...] zostało na nowo otwarte postępowanie uzgodnieniowe w tej sprawie.

Skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że organ I instancji nie otrzymał ponownie projektu decyzji i tym samym nie mógł już biec materialny termin 21 dni na jego uzgodnienie, gdyż biegnie on tylko w przypadku "otrzymania projektu decyzji" a przepis art. 53 ust. 5c u.p.z.p. ma zastosowanie tylko i wyłącznie w przypadku, gdy organ uzgadniający otrzyma projekt decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego nastąpić może przez błędną jego wykładnię lub wskutek jego niewłaściwego zastosowania. W skardze kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji obie postacie naruszenia przepisu prawa materialnego.

Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia wydanego w trybie art. 53 ust. 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i konieczności ponownego ustosunkowania się przez organ uzgadniający do projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązuje ten organ termin określony w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. do zajęcia stanowiska w sprawie.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania postanowień poddanych kontroli Sądu I instancji, decyzje dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami. Organem tym jest, w określonych przypadkach, również regionalny dyrektor ochrony środowiska (pkt 8). W myśl art. 53 ust. 5c ww. ustawy, niewyrażenie stanowiska przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji o której mowa w art. 51 ust. 1, uznaje się za uzgodnienie decyzji.

Słusznie zauważy Sąd I instancji, że termin określony w art. 53. ust. 5c u.p.z.p. jest terminem prawa materialnego, terminem zawitym. Nie budzi również wątpliwości, że ewentualne zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający, a więc właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska, po upływie 21 dni nie rodzi żadnych skutków prawnych.

Istotne jest zwrócenie uwagi, że upływ terminu do ewentualnego wydania postanowienia w ramach procedury uzgodnieniowej prawodawca nakazał liczyć "od dnia otrzymania projektu decyzji" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ramach postępowania uzgodnieniowego mogą zatem wystąpić dwie sytuacje: albo organ wyda postanowienie przedstawiając swoje stanowisko w sprawie albo, w przypadku jego niewyartykułowania w terminie 21 dni należy uznać, że nastąpiło uzgodnienie decyzji (bez uwag). Nie jest przy tym sporne w orzecznictwie i doktrynie, że ewentualne wniesienie zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego I instancji i jego merytoryczne rozpatrzenie przez organ II instancji w żaden sposób nie jest determinowane 21. dniowym terminem wynikającym z art. 53 ust. 5c u.p.z.p. Termin wynikający z analizowanego przepisu jest istotny tylko przy pierwszym rozpoznawaniu przez organ uzgadniający projekt decyzji. Ewentualne uchylenie decyzji przez organ odwoławczy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji praktycznie zawsze spowoduje wydanie ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji po upływie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji. Okoliczność ta nie będzie już miała znaczenia dla oceny dopuszczalności powtórnego odniesienia się do ponownie uzgadnianego projektu decyzji.

Takie stanowisko w sprawie prezentował już Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że "domniemanie milczącego uzgodnienia (...) dotyczy tylko niezajęcia w określonym terminie stanowiska przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie chodzi tutaj o stanowisko wyrażone po raz pierwszy, a nie po uchyleniu postanowienia odmawiającego uzgodnienia przez organ odwoławczy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia" (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 441/13). Również w wyroku NSA z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II OSK1043/12 stwierdzono, że "21-dniowy termin na uzgodnienie wskazany w art. 53 ust. 5c u.p.z.p., dotyczy tylko sytuacji, w których regionalny dyrektor ochrony środowiska po raz pierwszy orzeka w sprawie, na co wyraźnie wskazuje użyty przez ustawodawcę zwrot normatywny "od dnia otrzymania projektu decyzji". Oznacza to, że organ ten w sytuacji ponownego rozpatrywania sprawy, w wyniku uchylanie decyzji przez organ odwoławczy w trybie art. 138 § 2 k.p.a., nie jest związany terminem 21-dniowym, gdyż już nie jest to "projekt decyzji". Zastosowanie mają wówczas przepisy ogólne k.p.a. dotyczące terminów w postępowaniu administracyjny". Taki sposób wykładni i zastosowania przepisu art. 53 ust. 5c u.p.z.p. aprobuje również doktryna (por. R. Robaszewska, M. Płoszka, D. Kałuża "Decyzja o warunkach zabudowy", wyd. z 2014 r., s. 353 i nast.).

Zdaniem składu orzekającego, tożsamo należy ocenić sytuację w której wyeliminowanie postanowienia wydanego w trybie uzgodnienia nastąpiło w skutek stwierdzenia jego nieważności. W takim przypadku, wobec stwierdzenia nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i wznowienia z tej przyczyny postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, niezbędne jest ponowne ustosunkowanie się przez organ uzgadniający do projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sprawa nie powraca przy tym do etapu w którym możliwe byłoby uznanie, że chodzi o okres "21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji", jak przyjął to Sąd I instancji. Gdyby organ prowadzący postępowanie główne zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o uzgodnienie nowego (zmodyfikowanego) projektu decyzji wówczas uzasadnione byłoby stwierdzenie, że jest to "nowa" procedura uzgodnieniowa (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 877/11). Taka sytuacja jednak nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że Burmistrz [...] w piśmie z dnia [...] 2010 r. informując o wznowieniu postępowania wniósł o ponowne uzgodnienie projektu decyzji będącego już w posiadaniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...].

Reasumując, zarzut skarżącego kasacyjnie naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 53 ust. 5c u.p.z.p. okazał się zasadny.

W tej sytuacji, ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny dokona analizy sprawy w zakresie postawionych w skardze jej merytorycznych zarzutów, co do których nie zajął stanowiska wobec uznania, że upłynął termin do merytorycznego ustosunkowania się przez organ uzgadniający do projektu decyzji lokalizacyjnej.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł zgodnie z art. 203 pkt 2 ww. ustawy.