Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1612/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 91, art. 101 ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1372
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
article: art.  4 ust. 1, art. 14 ust. 1, ust. 2, ust. 4, art. 15 ust. 2, art. 17 ust. 2, ust. 4, art. 20 ust. 2, art. 28,
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi D. M. na uchwałę Rady Gminy Leżajsk z dnia 29 lipca 2021 r. nr 65/21 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Gminy Leżajsk (dalej: "Rada", "organ") z dnia 29 lipca 2021 r. Nr 65/2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla założenia cmentarza parafialnego w Starym Mieście, Etap I.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1372; dalej: "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz po stwierdzeniu, że projekt planu nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Leżajsk (uchwała Rady Gminy Leżajsk nr XV/146/2000 z dnia 28 kwietnia 2000 r. z późn. zm.).

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła D.M., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w całości, przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie:

1. § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. 1959 Nr 52, poz. 315; dalej: "rozporządzenie"), poprzez naruszenie zasady, zgodnie z którą odległość cmentarza od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m;

2. § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, poprzez naruszenie zasady, że teren cmentarza powinien znajdować się w miarę możliwości na wzniesieniu i nie podlegać zalewom oraz naruszenia zasady, że na terenie cmentarza zwierciadło wody gruntowej powinno znajdować się na głębokości nie wyższej niż 2,5 m poniżej powierzchni terenu, przy czym nie może być ono nachylone ku zabudowaniom;

3. § 6 rozporządzenia, poprzez naruszanie zasady, że miejsce na cmentarz powinno być w miarę możności tak wybrane, aby najczęściej spotykane w tym miejscu wiatry wiały od terenów mieszkaniowych w kierunku cmentarza;

4. art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez brak prawidłowego rozpatrzenia uwag do projektu planu;

5. art. 17 pkt 4 u.p.z.p., poprzez sporządzenie planu wraz z zawierającą błędy oraz wewnętrznie sprzeczną prognozą oddziaływania na środowisko;

6. art. 14 ust. 2 i innych u.p.z.p., poprzez ujęcie w uchwale zapisów z dotyczących obszarów położonych poza granicami obszaru objętego projektem planu, w tym w szczególności w zakresie ograniczeń dla obszarów położonych w odległości od 50 m do 150 m od granic planowanego cmentarza.

W uzasadnieniu skarżąca na wstępie podała, że posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ jest właścicielką nieruchomości położonej w strefie oddziaływania obszaru cmentarza ujętego w zaskarżonej uchwale, tj. działek nr [...], zaś zgodnie z załącznikiem do zaskarżonej uchwały wszystkie te nieruchomości znajdują się w odległości do 150 m od granic potencjalnego cmentarza, a więc w granicach odległości sanitarnej.

W odniesieniu do przedstawionych zarzutów skarżąca wskazała w pierwszej kolejności, że teren ujęty w projekcie jako ZC1 częściowo znajduje się w obszarze zagrożonym powodzią Q1%, co zostało stwierdzone w uprzedniej uchwale Rady z dnia 30 grudnia 2019 r. nr 135/2019 dla tego obszaru, której nieważność stwierdził następnie Wojewoda Podkarpacki, a czego nie ujawnia się w aktualnie podjętej uchwale. W ocenie skarżącej nie zostały również zachowane wymagane odległości od zabudowań mieszkalnych itp., ponieważ w rzeczywistości w odległości od 50 do 150 m od granic obszaru ZC1 znajdują się studnie, z których korzysta się do czerpania wody celem pojenia zwierząt gospodarczych oraz podlewania upraw. Dodatkowo w gospodarstwach znajdujących się w tym obszarze przechowywana jest żywność. Skarżąca zaznaczyła również, że na terenie miejscowości Stare Miasto najczęściej spotykane wiatry wieją z kierunku zachodniego i południowo-zachodniego, a więc w kierunku terenów mieszkaniowych. Zarzuciła ponadto, że sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko nie zawiera określenia rzeczywistego wpływu planowanego cmentarza na tereny zabudowane, znajdujące się w kierunku, w którym występuje nachylenie poziomu wód gruntowych. Stwierdzono w niej, że "nachylenie poziomu wód podziemnych jest w kierunku północno-wschodnim w stronę terenów otwartych - niezabudowanych", co jest całkowicie sprzeczne ze stanem faktycznym, gdyż w bezpośredniej bliskości (ok 50 - 150m) terenu określonego w projekcie uchwały jako ZC1, w kierunku północno-wschodnim, znajdują się budynki mieszkalne - co wprost wynika z załącznika graficznego do uchwały. Skarżąca podniosła także, że wadliwe jest ujęcie terenów KDD1 oraz KDD2 jako drogi publiczne o szerokości min. 10 m, przy jednoczesnym pominięciu odpowiedniego ujęcia w planie całości dróg łączących ww. tereny cmentarza z drogą wojewódzką nr 877. Spowoduje to w praktyce znaczące zwiększenie ruchu kołowego na wąskiej i nieprzystosowanej do tego drodze, stanowiącej obecnie drogę dojazdową do pól i budynków mieszkalnych, a która to droga znajduje się poza granicami obszaru objętego opracowaniem. Skarżąca zakwestionowała również sposób rozpatrzenia przez Radę uwag zgłoszonych do projektu uchwały, wskazując, że zostały rozpatrzone wspólnie, w sposób jednorazowy, a nie indywidualnie w stosunku do każdej z uwag. Końcowo podniosła, że granica obszaru objętego planem nie obejmuje terenów położonych od 50 m do 150 m od granic obszaru ZC1, co stanowi istotne naruszenie przepisów, bowiem ustalenia zawarte w § 7 pkt 2 zaskarżonej uchwały dla obszaru od 50 m do 150 m wykraczają poza zakres planu objęty niniejszym etapem.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów organ wskazał, że w 2020 r. zmieniły się mapy zagrożenia powodziowego i obszar objęty planem obecnie nie jest zagrożony wodami powodziowymi. Podał, że analiza lokalizacji studni w sąsiedztwie obszaru objętego planem wykazała, że najbliższe studnie znajdują się w odległościach ponad 200 m, od oznaczonego na rysunku planu terenu cmentarza ZC1. W kwestii najczęściej występującego kierunku wiatru, organ wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem sposób lokalizacji cmentarza jest zalecanym wskazaniem, lecz nie jest warunkiem jego lokalizacji. Rada wyjaśniła również, że podstawą do opracowania wspomnianej prognozy oddziaływania na środowisko w zakresie możliwości przeznaczenia terenu pod projektowany cmentarz, była publikacja "Opracowanie ekofizjograficzne dla potrzeb budowy cmentarza w Starym Mieście gm. Leżajsk, E. Nowak, Rzeszów 2012", gdzie wskazano, że "nachylenie poziomu wód podziemnych jest w kierunku północno-wschodnim, w stronę terenów otwartych niezabudowanych". Organ wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem graficznym do opracowania ekofizjograficznego pn. "Mapa oceny warunków ekofizjograficznych", "kierunki spływu wód podziemnych" zostały oznaczone strzałkami w kierunku północno-zachodnim, w stronę terenów otwartych, niezabudowanych a nie północno-wschodnim, natomiast "kierunki spływu wód powierzchniowych" w kierunku południowym. Zdaniem organu lokalizacja cmentarza jest zgodna z przepisami rozporządzenia w tym zakresie. Rada wskazała również, że tereny dróg publicznych dojazdowych KDD1 i KDD2 zostały wyznaczone w obrębie obszaru objętego planem, zgodnie z przepisami w tym zakresie. Odnośnie zarzutu nieprawidłowego rozpatrzenia uwag do projektu planu zauważyła, że z najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wynika obowiązek rozpatrzenia przez Radę każdej uwagi oddzielnie. Końcowo organ podał, że w obrębie obszaru opracowania - I Etap, w strefie 150 m znajdują się tereny KDD1, KDD2 i KDP2, które zawierają ustalenia planu. Zawartość planu miejscowego szczegółowo określa art. 15 u.p.z.p. i nie zawiera on wymogu rozszerzenia zakresu opracowania planu miejscowego ponad zakres niezbędny wynikający z potrzeb odnoszących się do obszaru objętego planem. Natomiast w § 3 rozporządzenia określono minimalną odległość cmentarza od różnego rodzaju obiektów i zdaniem Rady nie ma potrzeby określenia dodatkowych ustaleń, ograniczeń ani zakazów dla tego obszaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w punkcie 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem, czyli z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., sygn. akt P 9/02, wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Gminy Leżajsk z 29 lipca 2021 r., nr 65/2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla założenia cmentarza parafialnego w Starym Mieście Etap I.

Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2021 r., poz. 1372; dalej: "u.s.g."). Stosownie do powołanego przepisu każdy, czyjego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g musi zatem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego).

W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu miejscowego, sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego. Jeżeli więc skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności aktu powinno zasadniczo nastąpić tylko w odniesieniu do części planu miejscowego dotyczącej tej nieruchomości, a w szerszym zakresie tylko wówczas, gdy jest to niezbędne dla zachowania spójności ustaleń planistycznych. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2020 r. II OSK 334/20 ).

W sprawie skarżąca swój interes prawny wywodzi z prawa własności między innymi do działki [...]. Działka [...] znajduje się w wyznaczonym wokół planowanego cmentarza obszarze sanitarnym 150 m, dla którego w planie wprowadzono zakaz lokalizowania studni konsumpcyjnych bądź gospodarczych oraz lokalizacji nowych budynków mieszkalnych, zakładów produkujących artykułów żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności, zakaz ten nie ma zastosowania w przypadku gdy wszystkie budynki korzystające z wody będą podłączone do sieci wodociągowej.

Stwierdzić należy, że zapisy planu bezpośrednio dotyczą również działki skarżącej, a w związku z tym naruszają jej interes prawny (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1192/09; z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 186/10; z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2316/11; postanowienie NSA z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 324/16).

W świetle powyższego Sąd przyjął, że skarżąca ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały.

Wniesienie skargi w tym przedmiocie nie wymaga uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji. Zgodnie z art. 52 § 2a p.p.s.a.: w przypadku innych aktów ( aniżeli wymienionych w §2), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.

Przechodząc zatem do oceny merytorycznej Sąd poddał ocenie zarówno zgodność procedury, jak i zapisów planu z przepisami.

Przesłanki nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy ustala art. 91 u.s.g. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zatem podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g. Pomimo, iż przepisy prawa nie zawierają taksatywnego wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały.

Konsekwencją tych zapisów jest również art. 28 u.p.z.p., zgodnie z którym nieważność planu miejscowego powodują jedynie istotne naruszenie trybu jego sporządzenia oraz naruszenie właściwości organów.

Akceptując prezentowane dotychczas w tym przedmiocie poglądy (np. wyrok NSA z dnia 24 marca 1992 r. sygn. akt II SA/Wr 96/92, OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148), Sąd rozpoznając niniejszą sprawę przeprowadził swoją ocenę w ramach tak określonych przesłanek istotnego naruszenia prawa.

Kontrola ta wykazała, że przy jego uchwalaniu nie naruszono procedury a przy formułowaniu zapisów, przepisów prawa materialnego.

Sprawa prawidłowo została zainicjowana wnioskiem Arcybiskupa Archidiecezji Przemyskiej Obrządku Łacińskiego na podstawie art. 14 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 42 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego ( Dz.U. z 1019 r., poz. 1347).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla założenia cmentarza parafialnego w miejscowości Stare Miasto z 18 maja 2017 r., nr XLVII/289/2017.

O powyższym poinformowano poprzez ogłoszenie w prasie miejscowej - Super Nowości, obwieszczenie na tablicach ogłoszeń oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, wskazując, że każdy może składać wnioski na piśmie lub drogą elektroniczną z podaniem imienia, nazwiska bądź nazwy i adresu wnioskodawcy, przedmiotu wniosku oraz nieruchomości, której dotyczy.

Tym samym naprawiono uchybienie, które wytknął Wojewoda Podkarpacki w rozstrzygnięciu nadzorczym z 27 stycznia 2020 r., nr P-II.4131.2.40.2020 stwierdzającym nieważność poprzedniej uchwały z dnia 30 grudnia 2019 r., nr 135/2019 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla założenia cmentarza parafialnego w Starym Mieście Etap I.

Dokonano również zawiadomienia właściwych organów – art. 17 ust. 2 u.p.z.p.

Zapisy planu są zgodne z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego – art. 20 ust. 2 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania planu). W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Leżajsk zatwierdzonym uchwałą nr XXI/146/2000, Rady Gminy Leżajsk z dnia 28 kwietnia 2000 r. zmienionego uchwałą nr XL/273/2013 Rady Gminy Leżajsk z 25 czerwca 2013 r., uchwałą nr XLII/242/2016 Rady Gminy Leżajsk z dnia 29 grudnia 2016 r., uchwałą nr 32/2019 Rady Gminy Leżajsk z 17 maja 2019 r. oraz uchwałą 11/2021 Rady Gminy Leżajsk z 10 marca 2021 r. teren objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się w obszarze cmentarza ze strefą ochronną ZC3, obszarze rolniczym RP3, obszarze działalności produkcyjnej P3. Zatem zapisy planu nie naruszają zapisów Studium, w których teren ten także został przewidziany pod realizację cmentarza. Sąd podkreśla przy tym, że zapisy planu nie mogą naruszać zapisów studium co nie oznacza wymogu zachowania tożsamości zapisów. Plan jest uszczegółowieniem studium.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określa kierunki, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa ich ostateczny kształt, i w tym zakresie nie powinny one być ze sobą sprzeczne.

Integralną część uchwały stanowi dołączony do niej zgodnie z art. 14 ust. 2 u.p.z.p. załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. W złączniku tym jako teren objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazano obszar sięgający pasa sanitarnego 150 m wokół planowanego cmentarza. Końcowo planem objęto mieszczący się w nim teren ZC1 poszerzając go w granicach określonych uchwałą o przystąpieniu, w kierunku zachodnim. Uznać to należy za dopuszczalne. Zmniejszenie granic planu przyjętych w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zmiany w planie skutkującej koniecznością ponawiania całej procedury planistycznej dla terenu pomniejszonego, chyba, że ustalenia planu co do części terenu wyłączonej z procedury były w sposób istotny i nierozerwalny powiązane z ustaleniami planu co do pozostałego terenu.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje ograniczeń w zakresie uchwalania częściowego planu miejscowego. Wobec tego brak jest ustawowych przesłanek uniemożliwiających radzie gminy podjęcie uchwały przewidującej możliwość uchwalenia częściowego planu miejscowego dla mniejszych terenów, mieszczących się jednak w granicach określonych w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2019 r., II SA/Kr 18/19 ).

Dokumentacja zawiera również prognozę skutków finansowych uchwalenia planu sporządzoną w oparciu o art. 17 pkt 4 u.p.z.p. Z uwagi na to, że na podstawie art 2 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych ( Dz.U. 1959, Nr 11, poz. 62) utrzymanie cmentarzy związków wyznaniowych i zarządzanie nimi należy do tych związków, a realizacja nowego cmentarza nie jest zadaniem własnym gminy, prognozą objęto koszty związane z budową dróg publicznych oraz sieci infrastruktury technicznej: wodociągowej i kanalizacyjnej. Przewidywane koszty w tym zakresie to 18 000 zł sieci wodociągowej, 26.000 zł sieci kanalizacyjnej, 20.000 zł deszczowej, 330.000 zł koszty modernizacji istniejących dróg publicznych KDD.

Opracowany projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiada warunkom określonym w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz.1587 obowiązujący w dacie sporządzania planu). Projekt rysunku planu zgodnie z § 7 powołanego rozporządzenia zawiera wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z oznaczeniem granic obszaru objętego planem, określeniem skali projektu rysunku planu oraz granic obszaru objętego planem.

Ze sporządzonej prognozy oddziaływania na środowisko opartej między innymi na opracowaniu ekofizjograficznym wynika, że w rejonie badanego terenu nie ma wód powierzchniowych w postaci stałych cieków powierzchniowych i zbiorników wód powierzchniowych. Nie występują siedliska i gatunki roślin chronionych, nie napotkano śladów miejsc lęgowych ptaków i miejsc rozrodu zwierząt chronionych, teren objęty planem znajduje się poza obszarem zagrożonym hałasem komunikacyjnym od drogi wojewódzkiej. Analiza zaktualizowanych map zagrożenia i ryzyka powodziowego udostępniona przez Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej wykazała, że teren objęty opracowaniem znajduje się poza obszarami zagrożenia powodziowego w tym szczególnego zagrożenia Q 1 %. Stwierdzono jednocześnie, że realizacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie będzie źródłem oddziaływań o charakterze transgranicznym.

Poddany badaniu teren przeznaczony pod realizację cmentarza oceniony został, jako charakteryzujący się korzystnymi warunkami morfologicznymi umożliwiającymi swobodny spływ powierzchniowy nadmiaru wód opadowych, korzystnych warunków gruntowych, z uwagi na to, że podłoże budują grunty łatwourabialne, przepuszczalne, w których zawartość CaCO3 nie przekracza 1 %, a pH zbliżone jest do lekko kwaśnego, wody podziemne poziomu czwartorzędowego występują poniżej 2,5 m, nachylenie wód podziemnych jest w kierunku północno - zachodnim w stronę terenów otwartych- niezabudowanych, położonych poza strefami ochronnymi ujęć wód podziemnych, brak w odległości 50 m zabudowy mieszkaniowej korzystającej w celu zaopatrzenia w wodę z wodociągu. Z opracowania ekofizjograficznego wynika, że leży poza zasięgiem obszarów prawnie chronionych oraz poza zasięgiem zatwierdzonej i proponowanej sieci ekologicznej "Natura 2000".

Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez: Gminną Komisję Urbanistyczno -Architektoniczną, która w dniu 9 kwietnia 2021 r. zaopiniowała projekt pozytywnie, unikając uchybień z poprzedniego postępowania uchwałodawczego wytkniętych przez Wojewodę; przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.

Podkarpacki Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z 28 sierpnia 2020 r., nr Rz-IRN.5150.105.2020.ZJ nakazał uwzględnić w części graficznej zakres stanowiska archeologicznego nr 48 w miejscowości Stare Miasto ( AZP 98-80/111) a w części tekstowej zapis dotyczący objęcia ochroną konserwatorską w/w stanowiska archeologicznego, które figuruje w wojewódzkiej ewidencji zabytków jako osada z epoki brązu, wczesnej epoki żelaza okresu rzymskiego, późnego średniowiecza oraz okresu nowożytnego, zgodnie z załączoną kopią karty ewidencyjnej zabytku archeologicznego.

Z kolei Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Rzeszowie decyzją z 16 lutego 2021 r. RZ.RPP.610.13.2021.DS umorzyło postępowanie administracyjne w sprawie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla założenia cmentarza parafialnego w Starym Mieście Etap I wyjaśniając, że na podstawie art. 16 pkt 34 P.w. za obszary szczególnego zagrożenia powodzią rozumie się:

a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%,

b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%,

c) obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 224, stanowiące działki ewidencyjne,

d) pas techniczny;

Obszary te przedstawione zostały na mapach zagrożenia powodziowego, zgodnie z art. 169 ust. 2 pkt 2 P.w. Na podstawie art. 550 ust. 1 P.w. obowiązek uzgodnienia dotyczy obszarów szczególnego zagrożenia powodzią wynikającego ze studiów ochrony przeciwpowodziowej, dla których nie opracowano map zagrożenia powodziowego.

Zgodnie z opublikowanymi w dniu 22 października 2020 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Klimatu i Środowiska mapami zagrożenia i ryzyka powodziowego, dla terenu objętego m.p.z.p. nie zostały wyznaczone obszary szczególnego zagrożenia powodzią w ramach map zagrożenia powodziowego.

Postanowieniem z 23 lutego 2021 r., nr RR-IV.7634.18.2021.AP Zarząd Województwa Podkarpackiego uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zadań samorządu województwa, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. ujętych w obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Podkarpackiego – Perspektywa 2030.

Operatorzy sytemu przesyłowego elektroenergetycznego i gazowego ( PGNiG, PSG sp. z o.o., Polskie Sieci Elektroenergetyczne) nie zgłosili uwag ani zastrzeżeń.

Dochowano wymogu ogłoszenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla założenia cmentarza parafialnego w Starym Mieście, Etap I, dokonując tego w dniu 30 kwietnia 2021 r. wyznaczając termin wyłożenia od 10 maja 2021 r. do 8 czerwca 2021 r. , z prawem do składania wniosków do dnia 22 czerwca 2021 r. Wskazano również termin dyskusji publicznej na dzień 28 maja 2021 r.

Na wyznaczony termin dyskusji nikt się nie stawił ( protokół z przeprowadzenia dyskusji publicznej).

Uwagi do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego złożyli: M.Ć., B.K., W.P., E.Ć., D.M., D.Z., K.Z., E. i A.O., M. i D.S., B. i G.Ł., G.D., M.L., W.W., G.B., E.Ć., M.W.

W swoich uwagach wskazali, że nie zgadzają się na lokalizację cmentarza w planowanym miejscu z uwagi na zagrożenie powodziowe, nieodpowiednie warunki wietrzne, proponując poszerzenie obecnego cmentarza.

Powyższe uwagi zostały rozpatrzone przez Wójta Gminy Leżajsk w dniu 9 lipca 2021 r., a ich wynik został przedstawiony w załączniku nr 2 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Plan zawiera wszystkie niezbędne zapisy, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p.:

1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania- ZC1- teren cmentarza, Z11, Z12 – tereny zieleni izolacyjnej, R1, R2- tereny rolnicze, ZR1- teren zieleni nieurządzonej, KDP1, KDP2- tereny parkingów, KDD1, KDD2- tereny dróg publicznych dojazdowych KDW1, KDW2- tereny dróg wewnętrznych, WS1- teren wód powierzchniowych ( § 3 uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego);

2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ( § 4 ) ;

3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ( §5 uchwały );

3a) zasady kształtowania krajobrazu;

4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej ( §5 uchwały uwzględniono przy tym warunek Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków odnośnie objęcia ochroną stanowiska archeologicznego nr 48);

5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych;

6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów ( § 15 ust. 3 uchwały);

7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa – pasy sanitarne w odległości 50 i 150 m od cmentarza ( §7 uchwały) ;

8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym (§6);

9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy ( §4 uchwały );

10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej ( § 8 uchwały);

11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów;

12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ( §21, zgodnie z § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz.U. 2003 r., Nr 164, poz. 1587 obowiązujący w dacie sporządzania planu).

Jednocześnie wskazać należy, że w zaskarżonej uchwale wyeliminowano wszystkie nieprawidłowości, które zarzucił Wojewoda Podkarpacki poprzednio wydanej uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego cmentarza z 30 grudnia 2019 r- rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z 27 stycznia 2020 r., nr P-II.4131.2.40.2020.

I tak: w aktualnej uchwale w ogóle nie znalazł się zapis o przeznaczeniu terenu oznaczony symbolem UK1, przeznaczony w poprzedniej uchwale pod teren usług kultu religijnego, dla którego dopuszczono realizację domu pogrzebowego, w stosunku do którego Wojewoda nakazał dokonanie ustaleń w zakresie odpowiedniości terenu na realizację cmentarza przy zachowaniu stosownych odległości 50 i 150 m. Nieaktualne w związku z tym stały się poprzednie wytyczne Wojewody odnośnie nieprawidłowości ustalenia dla tak wyznaczanego terenu wskaźników i parametrów. Wyeliminowano zakwestionowany przez Wojewodę zapis w § 19 ust 3 poprzedniej uchwały uzależniający realizację ciągów pieszych, ścieżek parkingów "od zgody zarządcy drogi", jako wykraczający poza dopuszczalny zakres ustaleń planu. Z uwagi na to, że teren przeznaczony do realizacji cmentarza aktualnie został uznany za nieobjęty zagrożeniem powodziowym, nieaktualne stały się wskazówki Wojewody odnośnie niejasności zapisów dotyczących terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KDW2/ZZ i KDW3/ZZ ( ZZ – zagrożone zalewaniem, zapisy te zostały w ogóle wyeliminowane). Podobnie kwestia dotycząca charakteru zapisu w przedmiocie granicy obszarów szczególnego zagrożenia powodzią Q1 %. Aktualnie nie ma również rozbieżności pomiędzy zapisami planu i rysunku w zakresie §20 ust. 2 uchwały. W poprzednim analogicznym przepisie §19 ust. 2 uchwały z 30 grudnia 2019 r. posługiwano się pojęciem dróg publicznych, do których zaliczono również oznaczone odrębnie na rysunku drogi publiczne zagrożone powodzią, co powodowało brak spójności pomiędzy zapisami tekstowymi i graficznymi. Aktualnie, z uwagi na brak terenów zagrożonych powodzią, problem ten przestał istnieć.

Ponownie znalazł się zapis odpowiadający wcześniej §15 ust. 4 pkt 2 poprzedniej uchwały, aktualnie § 7 pkt 2 dotyczący zakazu lokalizowania w odległości od 50 m do 150 m od cmentarza studni dla celów konsumpcyjnych i gospodarczych, nowych budynków mieszkalnych, zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykułu żywności, z wyjątkiem sytuacji gdy wszystkie budynki korzystające z wody będą podłączone do sieci wodociągowej. Skarżąca uważa, że zapis ten wykracza poza granice ustawowego upoważnienia. Zapis ten stanowi de facto powtórzenie treści § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. Sąd uznał, że powtórzenie w uchwale treści przepisu ustawy nie stanowi jednak naruszenia powodującego konieczność stwierdzenia jej nieważności. Nie określa ładu przestrzennego dla tego terenu, a jedynie powtarza zakaz wynikający z ustawy i jest zgodny z treścią powołanego przepisu. V

Dokumentacja sprawy zawiera również informacje dotyczące zespołu autorskiego w tym głównego projektanta A.M. wraz z informacją dotyczącą uprawnień urbanistycznych i numerem uprawnień.

Przeprowadzona wyżej analiza wskazuje na to, że dopełniono wszelkich wymogów formalnych związanych z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd stwierdza również, że uchwalony plan nie narusza zasad władztwa planistycznego wynikającego z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Jest wynikiem kompromisu pomiędzy interesem publicznym, a interesem prywatnym.

Obowiązująca w planowaniu przestrzennym zasada proporcjonalności polega na wyważeniu interesów prywatnego i publicznego, a w efekcie przyznaniu jednemu z tych interesów pierwszeństwa. Samo przyznanie takiego pierwszeństwa nie jest sprzeczne z prawem. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, w której przyznanie prymatu interesowi publicznemu znajduje merytoryczne uzasadnienie, ograniczenie prawa własności w celu realizacji interesu publicznego jest dopuszczalne.

Z wniosku, jak również uzasadnienia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że celem było zapewnienia nowych miejsc pochówku na terenie parafii Stare Miasto wobec niemożliwości poszerzenia istniejącego cmentarza. Wyboru lokalizacji cmentarza dokonano po przeprowadzeniu konsultacji i badań.

Działki na których planowana jest realizacja cmentarza: [...] ( ZC1, UK1, KDP1) i [...] ( KDP2) są własnością [....] w Starym Mieście, działki drogowe ( KDD1-KDD3) o nr ewid. [...] należą do [...].

Teren projektowanego cmentarza był dotychczas wykorzystywany rolniczo jako pola uprawne i łąki porolne.

Niewątpliwie lokalizacja cmentarza rodzi opór społeczny. Przepisy prawa wprowadzają jednak ograniczenia, których zachowanie pozwala na zapewnienie standardów bezpieczeństwa, określając tereny przeznaczone pod realizację cmentarzy, jak również tereny wokół tych cmentarzy - pasy sanitarne, których zachowanie jest gwarancją bezpieczeństwa. Zachowanie przewidzianych norm pozwala na realizację cmentarza, która co należy podkreślić leży w interesie całej społeczności. Z zebranych w sprawie dokumentów wynika, że dotychczasowy cmentarz nie jest wystraczający dla rosnącej liczby pochówków, a znajdująca się w jego pobliżu gęsta zabudowa uniemożliwia jego poszerzenie. Rodzi to konieczność ustalenia nowego miejsca.

Odnosząc się kolejno do postawionych w skardze zarzutów za bezpodstawny uznać należy zarzut nieprawidłowego przyjęcia, że teren objęty opracowaniem nie znajduje się w obszarze zagrożonym powodzią Q1%. Organ opiniujący- Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Rzeszowie na podstawie opublikowanego w dniu 22 października 2020 r., w Biuletynie Informacji Publicznej Ministra Klimatu i Środowiska Raportu zagrożenia i ryzyka powodziowego stwierdził, że teren przeznaczony pod cmentarz nie jest objęty obszarem szczególnego zagrożenia powodzią. Ustalenie to należy uznać za wiążące w sprawie.

Podobnie bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia § 3 – 6 rozporządzenia w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Zgodnie z tym rozporządzeniem przed zatwierdzeniem lokalizacji cmentarza należy zbadać na obszarze projektowanym na jego założenie, opierając się na planie sytuacyjnym w skali 1 : 500, następujące zagadnienia charakteryzujące środowisko przyrodnicze:

1) grunty do głębokości pierwszego poziomu wody gruntowej - lecz nie płyciej niż do 2,5 m od powierzchni terenu, określając ich rodzaj, strukturę, zawilgocenie, zawartość węglanu wapnia oraz stopień kwasowości ( § 2).

Odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone (§ 3). Odległość od granicy cmentarza ujęć wody o charakterze zbiorników wodnych, służących jako źródło zaopatrzenia sieci wodociągowej w wodę do picia i potrzeb gospodarczych, nie może być mniejsza niż 500 m ( §3 ust. 2).

§ 4.

1. Teren cmentarza powinien znajdować się w miarę możności na wzniesieniu i nie podlegać zalewom oraz posiadać ukształtowanie umożliwiające łatwy spływ wód deszczowych.

2. Na terenie cmentarza zwierciadło wody gruntowej powinno znajdować się na głębokości nie wyższej niż 2,5 m poniżej powierzchni terenu, przy czym nie może być ono nachylone ku zabudowaniom lub ku zbiornikom albo innym ujęciom wody służącym za źródło zaopatrzenia w wodę do picia i potrzeb gospodarczych (sieć wodociągowa lub studnie).

§ 5.Grunt cmentarza powinien być możliwie przepuszczalny i bez zawartości węglanu wapnia.

§ 6.Miejsce na cmentarz powinno być w miarę możności tak wybrane, aby najczęściej spotykane w tym miejscu wiatry wiały od terenów mieszkaniowych w kierunku cmentarza.

W prognozie oddziaływania na środowisko ustalono, że budynki mieszkalne podłączone są do sieci wodociągowej i położone są poza obszarem objętym planem w odległości około 70 i 80 m w kierunku północno- wschodnim od granicy projektowanego cmentarza i około 100 m i 120 m w kierunku południowo wschodnim. Z opracowania ekofizjograficznego wynika, że w odległości 150 m od projektowanego cmentarza nie ma zabudowań korzystających z indywidualnych źródeł zaopatrzenia w wodę. Z kolei z prognozy oddziaływania na środowisko wynika, że najbliższe studnie znajdują się w odległości 204 m, 221, 240, 250 i 253 od terenu wyznaczonego pod lokalizację cmentarza oznaczonego na rysunku ZC1.

Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia § 4 ust 2 rozporządzenia w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze poprzez przyjęcie wbrew temu zapisowi lokalizacji cmentarza z nachyleniem do zabudowań. Skarżąca podnosi, że według zapisów prognozy nachylenie poziomu wód następuje w kierunku północno wschodnim, gdzie znajdują się budynki mieszkalne. Podzielić należy stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że podstawą ustaleń, także zwartych w prognozie, było opracowanie ekofizjogrfaiczne, w którym to wyraźnie zostało wskazane, że nachylenie poziomu wód następuje w kierunku północno – zachodnim co potwierdza dołączona mapa z naniesionym kierunkiem spływu wód, z której wynika, że nachylenie następuje zgodnie z przepisami w kierunku terenów otwartych.

Sąd nie przychylił się również do zarzutu naruszenia § 6 rozporządzenia w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, poprzez zaplanowanie usytuowania cmentarza w miejscu, w którym najczęściej spotykane wiatry wieją od cmentarza w kierunku zabudowań. Spełnienie wszystkich pozostałych wymagań potwierdzone przez specjalistyczne organy pozwala przyjąć realizację cmentarza w zaprojektowanym miejscu. Powołany zaś zapis przepisu nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego o czym świadczy użyte sformułowanie: "w miarę możliwości".

Należy przy tym zaznaczyć, że w tym samym miejscu w prognozie stwierdzono jednocześnie, że badany teren cechuje się korzystnymi warunkami klimatycznymi. Wpływ na to ma położenie w obrębie terasy nad zalewowej rzeki San, wyniesionej nad poziom terasy zalewowej Sanu o niewielkim nachyleniu, co wpływa korzystnie na warunki sanitarne i wilgotnościowe na badanym terenie.

Nie znalazł również uzasadnienia zarzut nierozpoznania zgłoszonych do wyłożonego do publicznej wiadomości projektu planu uwag. Przepisy u.p.z.p. nie zobowiązują, aby organ sporządzający projekt planu, wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonych uwag sporządził uzasadnienie rozstrzygnięcia w tym zakresie. Przepis art. 17 pkt 14 u.p.z.p. zobowiązuje wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) do przedstawienia radzie gminy projektu planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2019 r. II OSK 3302/17).

Zauważyć należy, że w toku procedury planistycznej zostały zgłoszone uwagi. Uwagi te zostały rozpatrzone przez wójta, co wynika z załącznika nr 2 do Uchwały. Przy czym podkreślić należy, że treść tych uwag została zawarta w formie skróconej w powyższym załączniku i rozpatrzona w całości, a także zostało sporządzone uzasadnienie do powyższego rozstrzygnięcia. Wszystkie opisane tam uwagi nie zostały uwzględnione. Ponadto zauważyć należy, że nieuwzględnienie uwag nie świadczy o ich nierozpatrzeniu. Uwagi każdego podmiotu zostały opisane, a pod powyższym opisem zamieszczono informację o ich nieuwzględnieniu, a następnie podano uzasadnienie dla takiego rozstrzygnięcia. Zgodzić należy się, że taki syntetyczny opis uwag nie stanowi o istotnym naruszeniu trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Stanowi to wystarczającą podstawę do przyjęcia, że uwagi zostały rozpoznane.

Sąd zgadza się z ich oceną. Jest ona konsekwencją wyników przeprowadzonego postępowania i dokonanych w nim ustaleń, z których wynika, że cmentarz może zostać zrealizowany na wskazanym terenie.

W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd, zgodnie z którym nie negując celowości indywidualnego głosowania nad każdą nieuwzględnioną uwagą, mając na uwadze brak precyzji w formułowaniu przez ustawodawcę podejmowanych przez organ uchwałodawczy czynności, przyjąć należy, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14; z 6 listopada 2013 r., II OSK 437/13; z 31 maja 2012 r., II OSK 1405/12, z 22 września 2011 r., II OSK 1317/11 i inne). Taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały (zob. wyroki NSA: z 28 marca 2017 r., II OSK 1922/15; z 24 lutego 2017 r., II OSK 1556/15).

Nie mógł odnieść oczekiwanego rezultatu zarzut pominięcia w planie całości dróg łączących teren cmentarza z drogą wojewódzką nr 877. Prawidłowo argumentuje organ, że ustaleniami objęto drogi znajdujące się w obrębie terenu objętego planem. Sąd zwraca uwagę na brak konsekwencji skarżącej, która w przypadku pasów sanitarnych zarzuca dokonanie ustaleń planu poza obszarem nim objętym, zaś w przypadku dróg wskazuje na konieczność objęcia nim także dróg znajdujących się poza terenem objętym planem.

Podsumowując stwierdzić należy, że opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zgodzie z prognozą oddziaływania na środowisko, programem ochrony środowiska, planem gospodarki odpadami, opracowaniem ekofizjograficznym, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Leżajsk, z uwzględnieniem realizacji zadań rządowych i samorządowych, we współdziałaniu z wyspecjalizowanymi organami opiniującymi i przy zapewnieniu udziału społeczności lokalnej w jego uchwalaniu, daje gwarancję prawidłowości realizacji planistyki z wyważeniem, tak interesu publicznego, jak i interesu indywidualnych podmiotów.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.