Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 41/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 30, art. 3, art. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 71
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 32 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 2 pkt 1, art. 3 pkt 2 i pkt 16 oraz pkt 23 lit. c i d, art. 5 ust. 1, ust. 3, ust. 4i ust. 4a, art. 20 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 w związku z art. 3 pkt 11 i art. 25 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 39, poz. 992 ze zm.) uchylił z dniem [...] r. decyzję ostateczną z dnia [...] r. nr [...] wydaną na rzecz P.M., mocą której ustalono dla niego prawo do świadczeń rodzinnych:

- na córkę P.M. w postaci zasiłku rodzinnego w kwocie 64 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 100 zł;

- na syna D.M. w postaci zasiłku rodzinnego w kwocie 64 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 100 zł;

- na syna K.M. w postaci zasiłku rodzinnego w kwocie 64 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 100 zł

i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej w kwocie 80 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r.;

- na córkę E.M. w postaci zasiłku rodzinnego w kwocie 64 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 100 zł

i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej w kwocie 80 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r.;

- na córkę M.M. w postaci zasiłku rodzinnego w kwocie 64 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 100 zł

i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej w kwocie 80 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r.;

- na córkę P.M. w postaci zasiłku rodzinnego w kwocie 64 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 100 zł

i w postaci dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej w kwocie 80 zł miesięcznie na okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r.

Jednocześnie organ ten umorzył postępowanie wszczęte w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji organ ten w pierwszej kolejności odwołał się do postanowień art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, dający podstawę do zmiany lub uchylenia decyzji bez zgody strony na podstawie której nabyła ona prawo do świadczenia rodzinnego oraz dodatków do niego, w przypadku pobrania nienależnego świadczenia. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja zaistniała, ponieważ stronie zostały wypłacone świadczenia rodzinne wraz

z przewidzianymi dla nich dodatkami w sytuacji, kiedy wyczerpane zostały przesłanki ustania lub zawieszenia prawa do świadczeń rodzinnych. Okolicznością powodującą utratę prawa do świadczeń rodzinnych było przekroczenie kryterium dochodowego uprawniającego do otrzymywania przedmiotowego świadczenia. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji odwołał się do postanowień art. 11 oraz

art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i wskazał, że mocą decyzji

z dnia [...] r. przyznane zostało stronie świadczenie rodzinne wraz dodatkami na dzieci z uwagi na złożenie w dniu 6 maja 2008 r. wniosku wraz

z wymaganymi dokumentami, określającymi wysokość dochodów rodziny w roku bazowym czyli w roku 2007. W tej części prowadzonych rozważań przybliżono źródła dochodów rodziny strony oraz ich wysokość. Następnie zaakcentowano, że w dniu 3 września 2009 r. strona złożyła wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych na nowy okres zasiłkowy i przedłożyła stosowne dokumenty pozwalające ustalić sytuację dochodową rodziny, z których wynikło, że od 9 lutego 2009 r. do 10 lutego 2010 r. zatrudniona była dodatkowo w firmie A, a pierwsze pełne wynagrodzenie

z tego czasu pracy otrzymała za miesiąc marzec 2009 r. w wysokości 865,74 zł.

W dalszej kolejności organ odwołał się do unormowań prawnych zamieszczonych

w art. 3 pkt 23 i pkt 24 dotyczących dochodu uzyskanego i dochodu utraconego,

i stwierdził, że renta inwalidzka jak i wynagrodzenie z firmy A są to dochody uzyskane, natomiast wynagrodzenie z Przedsiębiorstwa B jako dochód utracony. W konsekwencji organ ten uznał, że dochód strony przekracza kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania świadczenia rodzinnego, a tym samym i do dodatków do niego. Nowo ustalony dochód zdaniem organu wynosi 555,81 zł na osobę w rodzinie i przekracza kwotę najniższego zasiłku rodzinnego. W motywach rozstrzygnięcia organ zaakcentował, że za dochód utracony nie mogą być uznane świadczenia otrzymywane z tytułu ubezpieczenia, to jest zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne, ponieważ nie są one wymienione w katalogu dochodów uzyskanych i utraconych. W konkluzji organ doszedł do przekonania, że zaistniała przesłanka uchylenia decyzji z dniem [...] r. Jednocześnie organ ten zaznaczył, że postępowanie dotyczące decyzji z dnia [...] r. zostało umorzone z tego powodu, iż mocą orzeczenia zespołu do spraw niepełnosprawności syn K. został uznany za osobę niepełnosprawną, a tym samym od września 2009 r. kryterium dochodowe dla rodziny uległo podwyższeniu i wynosi 583 zł, zatem prowadzenie postępowania

w zakresie uchylenia tej decyzji było bezprzedmiotowe. W konkluzji organ pierwszej instancji poinformował stronę o niezbędności uruchomienia postępowania dotyczącego zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.

Z decyzją tą nie zgodził się P.M., który wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, jak również dezaprobatę dla działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji, który zamiast dbać o dobro dzieci, pozbawia je należnych im świadczeń. Wystąpił o uchylenie kwestionowanej decyzji i umorzenie prowadzonego postępowania, jak również podkreślił, że jest osobą chorą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył własne stanowisko w sprawie. W tej części uzasadnienia podkreślono, że mocą decyzji z dnia [...] r. przyznano P.M. zasiłek rodzinny na dzieci: P. M., D.M., K. M., E. M., M.M. i P.M., ponieważ udokumentowany dochód nie przekraczał kryterium uprawniającego do jego otrzymania. Następnie wskazany organ przywołał treść art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz zauważył, że w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że P.M. uzyskał dochód, co w konsekwencji doprowadziło do zmiany sytuacji dochodowej rodziny wywierającej wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych. W dalszej części prowadzonych rozważań powyższy organ przedstawił unormowania prawne dotyczące wymogów jakie należy spełnić aby uzyskać świadczenie rodzinne. Szczególna uwaga zwrócona została na kwestie związane z dochodem, odnoszące się do jego uzyskania, jak również utraty dochodu. Zdaniem organu odwoławczego P.M. utracił dochód w związku z utratą zatrudnienia w Przedsiębiorstwie B w wysokości 35240 zł oraz uzyskał dochód w związku z uzyskaniem renty z dniem 16 kwietnia 2008 r. w wysokości 743,26 zł i podjęciem zatrudnienia w firmie A z dniem 9 lutego 2009 r. w wysokości 865,74 zł. W następstwie przeprowadzonych czynności matematycznych ustalono, że dochód na jedną osobę w rodzinie wynosi 555,81 zł. Z tego też powodu rodzina utraciła prawo do świadczenia rodzinnego od miesiąca następującego po pierwszym pełnym miesiącu od uzyskania dochodu. Jednocześnie z uwagi na to, że od 1 września 2009 r. K. M. został zaliczony do osób niepełnosprawnych zmianie uległa kwota kryterium dochodowego do wysokości 583 zł, w konsekwencji w zakresie zmiany decyzji z dnia [...] r. należało postępowanie umorzyć, albowiem stało się ono bezprzedmiotowe.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach wniósł P. M. W skardze tej wyraził swoje niezadowolenie

z otrzymanej decyzji, jak również z poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcia te naruszają art. 3 Konwencji Praw Dziecka, jak również prawo do godnego życia. W skardze tej podkreślił, że organy administracji uznały za dochód utracony zbyt małą kwotę, przez co stwierdzono przekroczenie kryterium dochodowego. Ponownie zaznaczył, że po zakończeniu zatrudnienia od 1 marca 2007 r. przebywał na zasiłku chorobowym z ZUS, a od 20 sierpnia 2007 r. na świadczeniu rehabilitacyjnym, aby następnie od 15 kwietnia

2008 r. pobierać rentę inwalidzką. Ponadto podkreślił, że świadczenia chorobowe oraz rehabilitacyjne były znacznie wyższe niż otrzymana renta inwalidzka. Przyjęty przez organy administracji sposób ustalania dochodu jest nieprawidłowy i wypacza jego wysokość, co przełożyło się na przyjęte rozstrzygnięcia. W dalszej części skargi zaznaczył, że w marcu 2009 r. jego dochód wraz z żoną wynosił 3509 zł, a tym samym nie mógł on przekroczyć kryterium dochodowego uprawniającego do jego otrzymania. W końcowej części skargi wystąpił do sądu administracyjnego

o zweryfikowanie działań podejmowanych przez organy administracji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. P.M. podtrzymał wniesioną skargę, jak również zamieszczone w niej argumenty. Ponownie podkreślił, że skargę składał z uwagi na dobro dzieci, jak również podtrzymał dotychczas prezentowane zarzuty wobec rozstrzygnięć organów administracji. Kolejnym pismem z dnia 6 marca 2012 r. wyraził swoje niezadowolenie z pisma procesowego organu odwoławczego skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, jak również podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu

o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest jasny i nie wzbudza kontrowersji,

a spór między skarżącym i organami administracji sprowadza się do tego, że organy administracji w sposób literalny zastosowały obowiązujące unormowania prawne.

Z uwagi na brak rozbieżności w tym zakresie Sąd zwolni się z obowiązku bliższego przedstawiania tej problematyki, tym bardziej że została ona już przybliżona w części historycznej niniejszego uzasadnienia.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie stwierdzić w sposób jednoznaczny, że organy administracji w rozpatrywanej sprawie podejmowały rozstrzygnięcia na podstawie literalnej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 23 i pkt 24 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w okresie pobierania przez skarżącego przedmiotowych świadczeń za dochód utracony uznawano uzyskanie prawa do urlopu wychowawczego, utratą prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium w wysokości zasiłku dla bezrobotnych, utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z wyłączeniem pracy wykonywanej na podstawie umowy o dzieło, utratą zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej,

z wyjątkiem rent przyznanych rolnikom w związku z przekazaniem lub dzierżawą gospodarstwa rolnego, wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z kolei za uzyskanie dochodu uznawano zakończenie urlopu wychowawczego, uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium w wysokości zasiłku dla bezrobotnych, uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z wyłączeniem pracy wykonywanej na podstawie umowy o dzieło, uzyskanie zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej, z wyjątkiem rent przyznanych rolnikom w związku z przekazaniem lub dzierżawą gospodarstwa rolnego oraz rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy takim brzmieniu przywołanych przepisów organy administracji obowiązane do działania na podstawie przepisów prawa stanęły przed nierozwiązywalnym problemem, ponieważ nie dysponowały możliwością odliczenia od dochodu skarżącego otrzymywanych przez niego w 2007 i 2008 r. zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego. Okoliczność ta spowodowała, że

w przypadku doliczenia do dochodu rodziny wynagrodzenia z firmy A, uzyskana wysokość dochodu rodziny przekroczyła przewidziane dla niej kryterium. Zatem formułowane przez skarżącego zarzuty pod adresem organów administracji nie są sprawiedliwe i nie znajdują umocowania w obowiązującym stanie normatywnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę P.M. mając na uwadze postanowienia Konstytucji RP, które winny być brane pod uwagę w pierwszej kolejności. Stosownie do postanowień art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie sądów administracyjnych w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom, przepis ten jest zbieżny

z unormowaniem zamieszczonym w art. 4 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Oznacza to, że sędzia takiego sądu zobowiązany jest w pierwszej kolejności oceniając działalność organów administracji kierować się postanowieniami Konstytucji, a w drugiej kolejności ustaw zwykłych. W przypadku dostrzeżenia rozbieżności między postanowieniami Konstytucji a ustawy zwykłej, sędzia jest zobligowany w pierwszej kolejności podjąć wysiłek zinterpretowania przepisów ustawy w taki sposób, aby przepis ustawy był koherentny z unormowaniami Konstytucji, a w przypadku niemożności uzyskania rezultatu satysfakcjonującego winien wystąpić z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. W rozpatrywanej sprawie Sąd zetknął się z tego typu sytuacją, ponieważ jak zostało powyżej podkreślone literalna wykładnia unormowań ustawy o świadczeniach rodzinnych doprowadza do wyniku uzyskanego przez organy administracji, który jednakże, co należy podkreślić nie oddaje sytuacji faktycznej, w jakiej znajduje się rodzina skarżącego. W tej sytuacji należy podjąć działania zmierzające do próby interpretacji unormowań prawnych

w taki sposób, aby uwzględniały one unormowania wynikające z postanowień Konstytucji RP.

Na wstępie tej części rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż mocą

art. 71 ust. 1 Konstytucji RP państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny, a rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej

i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. z kolei po myśli art. 2 Konstytucji RP Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Mając na uwadze przywołane przepisy Konstytucji RP należy dokonać interpretacji stosownych unormowań ustawy o świadczeniach rodzinnych. Istota ustawy o świadczeniach rodzinnych jest przyjściem z formą wsparcia rodzinom wychowującym dzieci, a Konstytucja RP nakazuje mieć pod szczególnym nadzorem rodziny wielodzietne. Uzyskanie świadczenia przewidzianego mocą wskazanego aktu normatywnego uzależnione jest od spełnienia przewidzianego w niej kryterium dochodowego. Zauważyć należy, że w momencie składania wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych rodzina skarżącego takie kryterium spełniała i w następstwie czego uzyskała stosowne rozstrzygnięcie, czego dowodem była decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. Równocześnie przedmiotowa ustawa zawiera unormowania nakazujące reagować na zmiany zachodzące w sytuacji dochodowej rodziny korzystającej ze świadczeń i z tego powodu w art. 3 w pkt 23

i w pkt 24 unormowano problematykę dochodu uzyskanego i dochodu utraconego, co koresponduje z treścią art. 5 ust. 4 i ust. 4a tej ustawy, który określa co należy uczynić w przypadku uzyskania przez rodzinę dochodu, jak również utraty przez nią takiego dochodu. Dostrzec należy również, że z uwagi na zamieszczenie w art. 3

pkt 23 i 24 katalogu przypadków uzyskania dochodu i jego utraty został ograniczony do tych, który w nich został wymieniony. Oznacza to, że tylko te dochody, które we wskazanym przepisie zostały wymienione mogą być uznane za dochód uzyskany lub utracony. Analiza wskazanych przepisów w brzemieniu obowiązującym w okresie zasiłkowym 2008/2009 pozwala stwierdzić, że nie uwzględniały one jako dochód uzyskany i utracony zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego. Takie brzmienie przepisu wydaje się być jednoznaczne, jednakże w tym miejscu przyjdzie zauważyć, że z dniem 1 stycznia 2012 r. sytuacja w tym zakresie uległa zmianie, ponieważ do wskazanych unormowań ustawodawca wprowadził oba świadczenia jako dochód uzyskany i utracony. Zatem można uznać, że ustawodawca sam dostrzegł występującą w tym zakresie lukę sprowadzającą się do tego, że te dwa wymienione źródła dochodu nie są uznawane za dochód uzyskany i utracony,

a przecież pełnią one ściśle określoną funkcję i stanowią formę kontynuacji wynagrodzenia otrzymywanego przed skorzystaniem z tych dwóch form wsparcia.

W świetle przeprowadzonej analizy unormowań ustawy o świadczeniach rodzinnych przyjdzie uznać, że unormowanie zamieszczone w art. 3 pkt 23 i pkt 24 w brzmieniu obowiązującym w okresie zasiłkowym 2008/2009 doprowadzało do sytuacji, w której zafałszowaniu ulegała sytuacja faktyczna rodziny korzystającej ze świadczeń rodzinnych, ponieważ do kryterium dochodowego zaliczano dochody, którymi dana rodzina już nie dysponowała, a tym samym unormowanie takie doprowadzało do tego, że pozostawało w kolizji z zasadą sprawiedliwości społecznej sformułowaną

w art. 2 Konstytucji RP, a w konsekwencji doprowadzało do naruszenia również postanowień art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ rodzina wielodzietna utraciła wsparcie ze strony państwa. W tej sytuacji rozważyć należy, czy wskazane dochody (zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne) w okresie zasiłkowym 2008/2009 nie traktować jako świadczeń związanych ze stosunkiem pracy i będących następstwem jego rozwiązania. Przyjęcie na gruncie rozpatrywanej sprawy tak szerokiego ujęcia utraty zatrudnienia i jego uzyskania pozwoli na uzyskanie stanu normatywnego zbieżnego ze stanem faktycznym, czyli na odliczeniu od dochodu rodziny zasiłku chorobowego oraz tej części świadczenia rehabilitacyjnego, która przypadała na rok 2007. Nadto taka interpretacja będzie w zgodzie z przyjętym przez ustawodawcę rozwiązaniem, że wymienione dochody znalazły się w katalogu dochodów uzyskanych i utraconych. Dodatkowo należy podkreślić, iż interpretacja taka będzie uwzględniała preferencje wyznawane przez Konstytucję RP,

a sformułowane w jej art. 2 oraz art. 71 ust. 1. W konsekwencji przyjąć należy, że

w sprawie tej organy administracji dopuściły się naruszenia postanowień przepisów prawa materialnego w stopniu posiadającym wpływ na wynik sprawy, a tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi przewidziana treścią art. 145

§ 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Następstwem niniejszego wyroku jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji, który mając na uwadze zamieszczoną w nim wykładnię przepisów ustawy

o świadczeniach rodzinnych w zakresie dochodu uzyskanego i utraconego podejmie przewidziane prawem działania, a w szczególności rozważy, czy zachodzi przesłanka weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. W tym miejscu przyjdzie w sposób jednoznaczny podkreślić, że przyjęta w niniejszym wyroku interpretacja przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych ma zastosowanie na gruncie tej sprawy i nie może być w sposób bezpośredni przenoszona na inne postępowania.

Sąd po myśli art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określił, że uchylona decyzja nie może być wykonywana.

Wobec powyższego stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. a wyżej wymienionej ustawy, należało orzec jak w sentencji.

mw