Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1131/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skarg Z. Spółka z o.o. z siedzibą w Z. na decyzje Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] , nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu do czasu prawidłowego oznakowania mąki pszennej typ [...] i typ [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonych decyzji oraz utrzymanych nimi w mocy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno –Spożywczych w L. z dnia [...] lutego 2006 roku; 2. stwierdza, że decyzje o których mowa w punkcie pierwszym nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na rzecz Z. Spółka z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 910 ( dziewięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z. Spółka z o. o. w Z., zwane dalej skarżącym, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzje Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (Główny Inspektor) z dnia [...] kwietnia 2006r., nr [...] i nr [...].

Wskazanymi wyżej decyzjami o podanych numerach Główny Inspektor, na podstawie art. 21 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577), utrzymał w mocy decyzje odpowiednio - nr [...] i nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w L. (Wojewódzki Inspektor w L.) zakazujące wprowadzenia do obrotu do czasu prawidłowego oznakowania: [...] kg maki pszennej typ [...] (decyzja nr [...]) oraz [...] kg mąki pszennej [...] (decyzja nr [...]).

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] stycznia 2006r. Inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych pani M. W., na mocy posiadanego upoważnienia udzielonego przez Wojewódzkiego Inspektora JHAR-S

w L., rozpoczęła kontrolę jakości przetworów zbożowych w Z. Sp. z o.o. w Z. Z kontroli sporządzony został protokół kontroli nr [...], który w pkt 1 wskazał dni przeprowadzonej kontroli - [...] stycznia i [...] lutego 2006r. Jak wynikało z treści protokołu skarżący wytwarzał [...] rodzajów mąk piekarniczych i [...] mąk rynkowych - w tym mąkę pszenną [...] typ [...] i mąkę pszenną [...] typ [...]. W ramach kontroli jakości handlowej pobrane zostały próbki wskazanych wyżej dwóch mąk rynkowych [...] i [...] oraz trzeciej mąki pszennej – [...] typ [...]. Ponadto, dokonano kontroli jakości zboża przeznaczonego do produkcji mąki prowadzonej przez skarżącego, kontroli znakowania mąki, kontroli prawidłowości paczkowania wyrobów gotowych, kontroli rzeczoznawców do pobierania próbek, kontroli prawidłowości przechowywania oraz transportu surowców i produktów gotowych a także kontroli przestrzegania przez skarżącego wymagań formalno-prawnych.

W ramach kontroli prawidłowości znakowania mąki stwierdzono, że na opakowaniach mąk [...] typ [...],[...] typ [...] i [...] typ [...] zapakowanych w torebki papierowe a`1kg zamieszczono napis "[...]", co sugerowało, zdaniem organu, że artykuły te posiadają szczególne właściwości. W ocenie organu działanie powyższe stanowiło naruszenie art.6 ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 2001r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr z 2005 r. Nr 31, poz. 265 ze zm.).

Wojewódzki Inspektor w L., działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1

w związku z art. 21 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wydał dnia [...] lutego 2006r. decyzje zakazujące wprowadzenia do obrotu do czasu prawidłowego oznakowania – mąki pszennej typ [...][...] (decyzja nr [...]) i mąki pszennej typ [...][...]j (decyzja nr [...]). W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2006r. przeprowadził kontrolę w Zakładach prowadzonych przez skarżącego, a w protokole oględzin z tego dnia zapisano, że na opakowaniach jednostkowych z mąką [...] i [...] zamieszczono napis "[...]". Napis taki, jak ocenił organ, sugeruje, że towar tak oznakowany posiada specjalne właściwości, co jest niezgodne z art. 6 ust. 5 ustawy o jakości handlowej i z art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności

i żywienia. Decyzjom, na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji nr [...] i nr [...] Wojewódzkiego Inspektora w L. skarżący wniósł odwołanie, domagając się ich uchylenia i wstrzymania natychmiastowej wykonalności. Skarżący podkreślił, iż zarówno decyzja nr [...] jak też decyzja nr [...] wydane zostały jedynie na podstawie protokołu oględzin z dnia [...] stycznia 2006r. Organ uchybił przepisom art. 7 i art. 77 Kpa., które nakazują dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W decyzjach nie odniesiono się do złożonych przez skarżącego w toku kontroli wyjaśnień i dokumentów. Ponadto, organ nie wziął pod uwagę, że kwestionowany zapis "[...]" jest elementem zarejestrowanego znaku towarowego nr [...]. Prawo ochronne na ten znak trwa od [...] stycznia 2001r. Zgodnie z art. 80 Kpa. organ winien oceniać na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, tymczasem organ podał w obu decyzjach tylko podstawę prawną, nie wyjaśniając stronie postępowania motywów rozstrzygnięcia. Skarżący podniósł ponadto, że organ nie wyjaśnił dlaczego napis na opakowaniu mąki "[...]" sugerować miałby specjalne właściwości tej mąki i na czym te właściwości specjalne polegają.

W ocenie skarżącego, zapis "[...]" nie świadczy o specjalnych właściwościach produktu w rozumieniu przepisów powołanych przez organ

w decyzjach, a jedynie "zawiera określenie produktu w kategoriach dobry, lepszy, najlepszy". Kwestionowany przez organ zapis jest częścią znaku towarowego, którego używanie jest zgodne z art. 154 w związku z art. 153 ust. 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej, a ponadto wskazuje, że towar pochodzi z [...], co jest zgodne z prawdą. Dodatkowo w obrocie znajdują się towary opatrzone oznaczeniami "Dobre bo Polskie" czy też "Polska Dobra Żywność" i nie stanowi to o łamaniu prawa. Ocena organu jest całkowicie dowolna, nie mieszcząca się w granicach swobody działania organu administracji publicznej.

Decyzją nr [...] Główny Inspektor utrzymał w mocy decyzję

nr [...] a decyzją nr [...] decyzję nr [...] Inspektora Wojewódzkiego w L.. Jak podał w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji brak jest odrębnych przesłanek lub informacji wskazujących na wyjątkowość produktów – mąki pszennej typ [...][...] j i typ [...][...]. Zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy

o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych "oznakowanie artykułu nie może wprowadzać w błąd konsumenta co do tożsamości tego artykułu, w tym jego rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, pochodzenia oraz sposobu produkcji lub sugerować, ze artykuł ten posiada specjalne właściwości, jeżeli ich nie posiada lub jeżeli inne podobne artykuły rolno-spożywcze posiadają takie właściwości". Napis "[...]" może, zdaniem organu, wywołać u konsumenta przeświadczenie, iż mąka ta charakteryzuje się specyficznymi właściwościami związanymi z miejscem pochodzenia tj. z [...] i tym samym wprowadzać go

w błąd. Tymczasem zebrane w trakcie kontroli dokumenty oraz wyniki analiz pobranych próbek mąki [...] i [...] nie dostarczyły dowodów na wyjątkowość tych produktów. Nie udowodniono zatem, że mąki [...]

i [...] produkowane przez skarżącego posiadają specjalne właściwości odróżniające je od innych mąk pszennych produkowanych przez inne zakłady. Tak więc napis "[...]" jako wprowadzający w błąd konsumentów stanowi o naruszeniu przez skarżącego przepisu art. 6 ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Na wskazane wyżej decyzje Głównego Inspektora skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się ich uchylenia oraz uchylenia decyzji utrzymanych nimi w mocy. Zarzucił, że organ wydał decyzje jedynie na podstawie protokołu oględzin, bez zebrania na tym etapie materiału dowodowego i rozpatrzenia go. Co wiąże się z tym zarzutem, organ nie wziął pod uwagę, że zapis "[...]" jest częścią znaku towarowego należącego do skarżącego. Posiadane przez skarżącego świadectwa ochronne na znaki towarowe dla różnego typu mąk – [...],[...],[...]

i [...] dają skarżącemu prawo używania znaku poprzez oznaczanie nim produktów dla których znaki zostały zgłoszone i zarejestrowane. Zamieszczenie napisu "[...]" nie oznacza wcale, że towar, na którym taki napis widnieje posiada specjalne, szczególne właściwości, oznacza tylko, że skarżący ma prawo do zamieszczania na opakowaniach jednostkowych produkowanego przez siebie towaru znaków towarowych z takim napisem i to niezależnie od faktu, czy znak towarowy jest zarejestrowany czy też nie.

Skarżący zarzucił organowi niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej zaskarżonych decyzji, co narusza art. 107 i art. 11 Kpa. Niezrozumiałe jest dla skarżącego, uchylenie przez organ II instancji i umorzenie postępowania w sprawie

z decyzji Wojewódzkiego Inspektora w L. o zakazie wprowadzenia do obrotu mąki [...] z powodu wadliwości oznakowania tego produktu przez umieszczenie na nim napisu "[...]". Takie działanie organu wskazuje bowiem, że w jednej sprawie organ legalizuje posługiwanie się przez skarżącego kwestionowanym zapisem tylko dlatego że skarżący posiada prawo ochronne do znaku dla mąki [...], w innej zaś z uwagi na to, że znak towarowy nie jest zarejestrowany, organ odmawia prawa jego używania. Skarżący zauważa więc, że zgodnie ze stanowiskiem organu napis "[...]" przestaje wprowadzać w błąd konsumenta co do specjalnych właściwości tego towaru tylko dlatego, że stanowi część znaku towarowego zarejestrowanego,

a w przypadku towaru oznakowanego znakiem z napisem kwestionowanym, dla którego skarżący nie posiada prawa ochronnego, stanowisko organu co do wprowadzania klienta w błąd ulega zmianie.

Jak podniósł skarżący, organ nie wyjaśnił na czym miałyby polegać specjalne właściwości mąk [...] i [...] ze względu na umieszczenie na opakowaniach jednostkowych tych produktów napisów "[...]". Komunikat o klasie produktu nie stanowi o jego specjalnych właściwościach. Organ dokonał poza tym błędnej interpretacji przepisu art. 6 ust. 5 ustawy o jakości handlowej.(...) oraz art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności

i żywienia, przyjmując że napis "[...]" może świadczyć

o specjalnych, szczególnych czy niezwykle wyjątkowych właściwościach produktu. Napis świadczy z pewnością o tym, że produkt pochodzi z [...], co jest zgodne z prawdą.

Nadto, skarżący zauważył, że podobne oznaczenia czy określenia

w kategoriach dobry, lepszy, najlepszy jak np. "Dobre bo Polskie" czy "Polska Dobra Żywność" funkcjonują w obrocie od lat i nie są utożsamiane z łamaniem prawa. Zakłady skarżącego zostały laureatem [...] Konsumenckiego Konkursu Jakości Produktów "Najlepsze w Polsce" i uzyskały certyfikat upoważniający do umieszczania na wyróżnionym produkcie [...] i materiałach reklamowych prestiżowego godła "Najlepsze w Polsce" Skoro więc skarżący ma prawo umieszczać taki napis na swoich produktach, to tym bardziej może używać zapisu "[...]".

Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącego podniósł, iż decyzje

I instancyjne zostały wydane, gdy nie zostało zakończone postępowanie kontrolne. Skarżący nie składał zastrzeżeń do protokołu, bowiem w dacie podpisywania tego protokołu był już w posiadaniu decyzji o zakazie wprowadzenia do obrotu, zatem zgłaszanie zastrzeżeń do protokołu uznał za niecelowe. Takie działanie organu spowodowało, że postępowanie administracyjne było praktycznie jednoinstancyjne. Dodatkowo, pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w żadnej ze spraw zakończonych zaskarżonymi decyzjami nie zostały wydane zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Zwrócił też uwagę, iż nierozpatrzony został też przez organ wniosek skarżącego o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Stwierdził, że na podstawie przeprowadzonej kontroli poprawności oznakowania zamieszczenie napisu "[...]" narusza przepisy art. 6 ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia i wydał decyzje o zakazie wprowadzania do obrotu mąk [...] i [...] do czasu oznakowania prawidłowego tych produktów. Organ ocenił, iż wnikliwie przeanalizował cały materiał dowodowy i stwierdził brak przesłanek lub informacji wskazujących na wyjątkowość wskazanych w decyzjach mąk [...] i [...] w stosunku do pozostałych tego typu wyrobów. Skarżący posiada świadectwa ochronne na znaki towarowe z kwestionowanym zapisem, lecz nie są one zastrzeżone dla produktów, których dotyczą decyzje, zaś wyróżnienie "Najlepsze w Polsce" przyznano tylko mące [...] produkowanej przez skarżącego i nie jest ono tożsame z oznaczeniem "[...]". W ocenie organu decyzje zaskarżone wydane zostały prawidłowo z uwzględnieniem przepisów i zasad postępowania administracyjnego. Organ stwierdził, że brak jest przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem w omawianym przypadku nie zachodzi żadna ze wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Co do nierozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji, organ wyjaśnił, że decyzjom nadany został rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i nie ma wobec tego możliwości wstrzymania wykonalności takich decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Analizując skargę pod tym właśnie kątem, skargę należało uwzględnić, ponieważ zaskarżone decyzje rażąco naruszają prawo.

Jak wynika z brzmienia przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r.

o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) po przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit a wojewódzki inspektor, w drodze decyzji może zakazać wprowadzania do obrotu artykułu niespełniającego wymagań jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania. Cytowany przepis powiązany jest z art. 17 ust. 1 pkt 1 lit a powierzającym Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, zwanej dalej Inspekcją, sprawowanie nadzoru nad jakością handlową artykułów rolno-spożywczych, a w szczególności kontrolę jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w produkcji i w obrocie, w tym wywożonych za granicę. Lektura powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że dopiero po przeprowadzeniu przez służby Inspekcji kontroli w zakresie jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, czyli po zakończeniu postępowania kontrolnego, wojewódzki inspektor może wydać decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 cyt. ustawy. Zgodnie z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy z przebiegu kontroli sporządza się protokół, który zawiera zgodnie z ust. 2 pkt 4) m.in. opis stanu faktycznego, stwierdzonego w wyniku kontroli, ze szczególnym uwzględnieniem ujawnionych nieprawidłowości oraz jeżeli jest to możliwe

z podaniem przyczyn ich powstania, a także osób odpowiedzialnych za ich zaistnienie. Protokół, stosownie do przepisu art. 28 ust. 2 pkt 3 ustawy o jakości handlowej (...) powinien zostać podpisany przez kierownika jednostki kontrolowanej lub osobę przez niego upoważnioną czy, w razie ich nieobecności przez osobę uczestniczącą w przeprowadzanej kontroli. Jednak przed podpisaniem protokołu wskazane wyżej osoby mają prawo wnieść swoje uwagi – ust. 2 pkt 4 powołanego już artykułu.

Sporządzenie protokołu kontrolnego i wyczerpanie procedury związanej z jego podpisaniem (dotyczy to także odmowy podpisania protokołu), o czym stanowi art. 28 ust. 1 – 5 cyt. ustawy, wyczerpuje postępowanie kontrolne, które stanowi w stosunku do postępowania administracyjnego odrębną procedurę, aczkolwiek jest z nią powiązane (patrz: Kontrola administracji publicznej Jacek Jagielski, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2006r. str. 58-59). A zatem podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zakazów, o których stanowi art. 29 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych mogą stać się wyłącznie ustalone wyniki kontroli znajdujące swoje udokumentowanie w protokole kontroli.

W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Inspektor w L. wydał decyzje

o zakazie wprowadzania do obrotu do czasu prawidłowego oznakowania mąk pszennych [...] (decyzja nr [...]) i [...] (decyzja nr [...]) dnia

[...] lutego 2006r. tj. przed zakończeniem kontroli w zakładach skarżącego. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy, z protokołu kontroli (k. 51 akt adm.) dzień [...] lutego 2006r. był ostatnim dniem kontroli i dniem podpisania protokołu. Oznacza to, że zanim stwierdzony został w sposób przewidziany art. 28 ust. 2 ustawy wynik kontroli tj. zanim stwierdzone zostały naruszenia ustawy w zakresie jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, z którym to zarzutem kontrolowany mógł się zapoznać i do którego to zarzutu mógł się odnieść w formie uwag do protokołu, inspektor orzekł o zakazie wprowadzenia do obrotu artykułu niespełniającego wymagań jakości handlowej – określonych decyzjami ilości mąki pszennej [...] i mąki pszennej [...]. Dodatkowym elementem wadliwego działania organu w rozpatrywanej sprawie jest brak zawiadomienia

o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wprowadzenia zakazów i uniemożliwienie skarżącemu złożenia wyjaśnień i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów przed wydaniem decyzji. W ten sposób skarżący pozbawiony został dwukrotnie swoich praw – raz na etapie postępowania kontrolnego poprzez uniemożliwienie mu skutecznego (tzn. takiego które organ mógłby rozważyć i ewentualnie uwzględnić) złożenia uwag do protokołu, a drugi raz na etapie postępowania administracyjnego poprzez jak już to zostało powiedziane poprzez uniemożliwienie skarżącemu złożenia wyjaśnień i wypowiedzenia się

w sprawie przed wydaniem decyzji. Lektura akt administracyjnych spraw, których dotyczą skargi w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że organ nie rozpatrzył spraw dwukrotnie, jak tego wymaga dwuinstancyjne postępowanie określone w art. 15 Kpa. Argumenty skarżącego winny znaleźć szczegółowe odniesienie organu na każdym etapie postępowania administracyjnego, a tak się nie stało.

W ocenie Sądu przedstawione wyżej działanie organu rażąco narusza prawo. Zarówno orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego, jak też przedstawiciele doktryny zgodni są co do tego, że za rażące naruszenie prawa uważać należy naruszenie, które nie budzi wątpliwości i które daje się łatwo stwierdzić, jest oczywiste, niewątpliwe, bezsporne (patrz: J. Jendrośka, B Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986, z.1 str. 69 - 71). Janusz Borkowski wyraził pogląd, że koniecznością jest eliminowanie z obrotu prawnego decyzji z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym (B.Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 6 wyd. wyd. C.H. Beck str. 730). Z kolei, jak to stwierdził w wyroku z dnia 26 września 2000r. NSA (sygn. akt V SA 2998/99) rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, a w wyroku

z dnia 11 sierpnia 2000r. (sygn. akt III SA 1935/99) NSA wypowiedział się, iż

o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Rażące naruszenie prawa

w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej – wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995r. (sygn. akt II SA 1642/94).

W rozpatrywanej sprawie decyzje o zakazie wprowadzania towaru do obrotu wydane zostały poza ustaloną przepisami procedurą, bez wcześniejszego stwierdzenia w przepisanej prawem formie faktu skutkującego możliwością wprowadzenia takiego zakazu. Stwierdzenia, o którym mowa wymagał w sposób jednoznaczny przepis art. 29 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Organ II instancji, któremu skarżący w odwołaniach od decyzji zwrócił uwagę na fakt wydania ich z naruszeniem prawa, zaakceptował wadliwe rozstrzygnięcia, twierdząc dodatkowo wbrew znajdującym się w aktach sprawy dokumentom i wbrew twierdzeniem skarżącego, że decyzje zostały wydane "na podstawie przeprowadzonej kontroli znakowania opakowań jednostkowych wyrobów gotowych" (str. 3 decyzji zaskarżonych wers 9 i 10 od góry).

Należy stwierdzić, że decyzja utrzymująca w mocy decyzję rażąco naruszającą prawo ma również taki charakter. Mając na uwadze jakość stwierdzonych zaskarżonymi decyzjami naruszeń, Sąd uznał iż kontrola wydanych decyzji, w świetle zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, stała się niecelowa.

Zważywszy, iż w sprawie ze złożonych skarg zachodzą przesłanki określone

w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O niewykonalności decyzji, których nieważność stwierdzono, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. zaś

o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 p.p.s.a