Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1373/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Bk 175/23 w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 2 marca 2023 r. nr 2001-IOC.4303.4.2023 w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 19 lipca 2023r., sygn. akt I SA/Bk 175/23 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 259, obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A (dalej też: "strona", "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej też: "DIAS", "Dyrektor", "organ") z 2 marca 2023r., nr 2001-IOC.4303.4.2023 w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej oraz odmowy zwolnienia towaru do wnioskowanej procedury dopuszczenia do obrotu.

W skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczyła również, iż zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie;

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, pomimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022r. poz. 2651, dalej: "O.p") w zw. z art. 73 ustawy z 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. z 2023r., poz. 1590, dalej: "Prawo celne") w zw. regułą 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr. 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego polegającej na oparciu rozstrzygnięcia o zmianie kwalifikacji celnej towarów wyłącznie na brzmieniu kodów HS a nie na zebranym w trakcie postępowania materiale dowodowym w postaci szczegółowej dokumentacji technicznej mebli oraz specjalistycznych badań przeprowadzonych przez Laboratorium Badań Materiałowych, Wydział nauk Technicznych, Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z którego wynika, że przedmiotem importu były formatki meblowe zakwalifikowane do kodu 9403 91 00 90 a nie płyty wiórowe zakwalifikowane przez organ do kodu 4410 1110 00 objęte zakazem importu;

b. art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 73 Prawo celne poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na zaniechaniu ustalenia faktycznego stanu towaru i oparciu się wyłącznie na ocenie organu, przy zaniechaniu uwzględnienia badania złożonego przez stronę.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono jedynie zarzuty naruszenia prawa procesowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej poddająca w wątpliwość zadeklarowaną klasyfikację taryfową towaru zgłoszonego jako części mebli - formatki meblowe do kodu CN 9403910090 z uwagi na wyniki przeprowadzonej rewizji celnej towaru, w trakcie której stwierdzono, że przedmiotem importu są nieobrobione płyty wiórowe o różnych wymiarach. W konsekwencji zadeklarowana w zgłoszeniu celnym klasyfikacja taryfowa importowanego towaru do kodu CN 9403910090 obejmująca pozostałe drewniane części mebli jest nieprawidłowa, bowiem objęte zgłoszeniem celnym towary w postaci nieobrobionych płyt wiórowych o różnych rozmiarach nie posiadają kształtu lub innych szczególnych cech, które wskazywałyby, że części te przeznaczone są wyłącznie lub głównie do artykułów objętych pozycjami od 9401 do 9403 i 9405. Importowany towar w postaci nieobrobionych płyt wiórowych o różnych wymiarach (czy też "elementy z płyty wiórowej w postaci formatek, tj. pociętych na małe formatki płyt" wynikających z oświadczenia strony z 1 grudnia 2022r.) nie posiadają cech części przeznaczonych wyłącznie lub głównie do artykułów objętych pozycjami od 9401 do 9403 i 9405. Ze specyfikacji technicznej wynika, że importowany towar jest przeznaczony do produkcji określonego typu mebla tapicerowanego określonego jako "Narożnik". Przedstawia jego poszczególne części, wymiary tych części, a także materiał z jakiego zostały one wyprodukowane. W specyfikacji określono również zestaw operacji, jakim dane elementy zostają poddane procesowi obróbki na etapie produkcji np. wiercenie CNC, czy też dodanie nakrętki młoteczkowej typu T-NUT. Ponadto zgodnie ze specyfikacją materiały użyte w produkcji są poddawane także innym operacjom, min. takim jak frezowanie i szlifowanie. Tym samym obrobienie płyty wiórowej pod konkretny zadany wymiar zgodnie z dokumentacją techniczną pozostaje pierwszym etapem procesu produkcji mebla tapicerowanego. Tak przygotowana (przycięta) płyta wiórowa nie ma charakteru części mebli, ponieważ w żadnym zakresie nie posiada parametrów oraz cech które by uniemożliwiłyby jej ewentualne wykorzystanie w innym celu, aniżeli tylko i wyłącznie do produkcji mebli. Towar w postaci płyty wiórowej jest dodatkowo bardziej szczegółowo ujęty pod pozycją HS 4410, która obejmuje płytę wiórową, płytę o wiórach zorientowanych ("oriented strand board" OSB) i podobną płytę (na przykład płyta płatkowa - płyta ze średnio dużych wiórów "waferboard") z drewna lub pozostałych zdrewniałych materiałów, nawet aglomerowanych żywicami lub innymi organicznymi substancjami wiążącymi.

Skarżąca zaklasyfikowała towar do kodu CN 9403 91 00 90, obejmującego pozostałe drewniane części mebli. Z Not wyjaśniających do HS do działu 94 wynika, że dział ten obejmuje tylko części wyrobów, nawet w stanie surowym, objętych pozycjami od 9401 do 9403 i 9405, jeśli są identyfikowalne poprzez ich kształt lub inne szczególne cechy jako części przeznaczone wyłącznie lub głównie do artykułów objętych wyżej wymienionymi pozycjami. Towary są klasyfikowane w dziale 94, jeśli nie są gdzie indziej bardziej szczegółowo ujęte.

Sporny towar winien zatem zostać zakwalifikowany do kodu CN 4410 11 10 00, odnoszącego się do płyt wiórowych nieobrobionych lub nieobrobionych więcej niż szlifowanie (płyty surowe).

W konsekwencji zmiany kodu Nomenklatury scalonej do przedmiotowego towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu i przywiezionego z Białorusi mają zastosowanie postanowienia rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z 18 maja 2006r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy (Dz.U.UE.L.2006.134.1 z 2006.05.20, dalej: "rozporządzenie nr 765/2006"). Zatem towar przywieziony z Białorusi i zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu według MRN nr 22PL311010I0394950 z 27 listopada 2022r. nie mógł zostać zwolniony do wnioskowanej procedury, w związku z art. 194 ust. 1 u.k.c.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola legalności decyzji organu, dokonującej powyższej zmiany klasyfikacji taryfowej nie budzi zastrzeżeń. Powołane przez skarżącą kasacyjnie przepisy Ordynacji podatkowej stanowią podstawę gromadzenia przez organ celny dowodów, ich oceny i dokonywania ustaleń faktycznych. Przepis art. 181 O.p. wymienia przykładowe źródła dowodów, z kolei art. 187 § 1 O.p. obliguje organ do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś art. 191 O.p. ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym (i celnym).

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy zgromadziły kompletny materiał dowodowy i dokonały jego rzetelnej oceny, czemu dały wyraz w treści rozstrzygnięć obu instancji. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że organ dokonał kompleksowej analizy sprawy, jednocześnie odnosząc się do wątpliwości podniesionych przez stronę. W odniesieniu do składanych wniosków dowodowych (szczegółowej dokumentacji technicznej mebli oraz specjalistycznych badań przeprowadzonych przez Laboratorium Badań Materiałowych, Wydział nauk Technicznych, Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z którego wynika, że przedmiotem importu były formatki meblowe zakwalifikowane do kodu 9403 91 00 90 a nie płyty wiórowe zakwalifikowane przez organ do kodu 4410 1110 00 objęte zakazem importu), za organem należy wskazać, że dowody te nie miałyby znaczenia dla sprawy - okoliczności te zostały już bowiem stwierdzone innymi dowodami. Raz jeszcze wypada podkreślić, że o klasyfikacji danego towaru świadczą jego obiektywne cechy i właściwości, a więc jego stan faktyczny z chwilą jego importu, nie zaś intencja zastosowania. Organem posiadającym specjalistyczną wiedzę co do klasyfikacji towaru są organy celne, a nie biegły, który dokonuje tylko badań cech fizycznych towaru, co do których w sprawie nie ma sporu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w takiej sytuacji uwzględnienie żądania przeprowadzenia wnioskowanego dowodu nie było konieczne, bowiem organy przeprowadziły postępowanie, przy użyciu niezbędnych i wystarczających środków dowodowych.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Oznacza to, że odmowa przeprowadzenia przez stronę dowodu jest dopuszczalna wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Ta druga z wymienionych sytuacji zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Okoliczności, do których odnosi się ten wniosek dowodowy zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami.

Natomiast realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.) przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Organ sprostał tym obowiązkom.

Tym samym nie są zasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu (360 zł), który nie brał udziału przed WSA, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 września 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r. poz. 1935 t.j).