Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1254/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skargi G.R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 10 lipca 2023 r. nr 2401-IEW3.4121.7.2023.13 UNP: 2401-23-149290 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor, organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia 10 lipca 2023 r. nr 2401-IEW3.4121.7.2023.13 UNP: 2401-23-149290 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej: Naczelnik) dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności G. R. (dalej: skarżący, strona) jako osoby trzeciej za zaległości E. sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wraz z odsetkami oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec 2015 r. i z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego.

2. Postępowanie przed organami podatkowymi.

2.1. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 29 grudnia 2020 r. Naczelnik orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego – jako członka zarządu E. sp. z o.o. - z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wraz z odsetkami oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za czerwiec 2015 r. i z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego.

Decyzja powyższa została stronie doręczona w dniu 19 stycznia 2021 r.

2.2. Pismem z dnia 23 marca 2023 r. skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania.

Uzasadniając wniosek pełnomocnik strony podnosił, że decyzja została w dniu 19 stycznia 2021 r. odebrana przez osobę inną aniżeli skarżący, nie została też stronie przekazana. Podniósł, iż skarżący, zamieszkujący we Włoszech, został zawiadomiony o treści decyzji i okolicznościach związanych z podjętą próbą jej doręczenia dopiero w dniu 16 marca 2023 r. Pełnomocnik powołał się na treść art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.) i akcentował, że w niniejszej sprawie przekazanie przesyłki osobie niebędącej stroną postępowania i niebędącej obywatelem polskim na terenie państwa obcego nie może być uznane za skuteczne. Zaznaczył, że według wiedzy skarżącego, we włoskim systemie prawnym w zakresie doręczeń brak jest odpowiednika art. 144 O.p. Pełnomocnik stwierdził też, że POSTE ITALIANE, za pośrednictwem którego podjęto próbę doręczenia przesyłki, nie jest operatorem pocztowym w rozumieniu art. 3 pkt 12 Prawa pocztowego. Pełnomocnik zwracał też uwagę, iż samo potwierdzenie doręczenia decyzji budzi wątpliwości, gdyż nie zawiera oświadczenia osoby doręczającej o prawidłowym doręczeniu, nie zawiera też wpisanego w sposób czytelny imienia i nazwiska osoby, która odebrała przesyłkę, co uniemożliwia jej identyfikację.

Końcowo pełnomocnik zaznaczył, iż decyzję doręczono pełnomocnikowi strony dopiero w dniu 16 marca 2023 r. i wówczas weszła ona do obrotu prawnego.

2.3. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2023 r. organ odwoławczy odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie Dyrektor zauważył, że decyzja Naczelnika została doręczona w dniu 19 stycznia 2021 r., co wynika ze zwrotnego "Potwierdzenia odbioru/doręczenia/wypłaty/wpisu -AVIS de reception/de livraison/de paie/d'inscription (A.R.)" – tj. stosowanego w obrocie międzynarodowym druku CN 07.

Dalej Dyrektor stwierdził, że datą, od której liczyć należy termin ustania przyczyny uchybienia terminowi, jest dzień uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu, powodującym rozpoczęcie tego terminu. W niniejszej sprawie uznano, iż przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem 16 marca 2023 r., w którym to pełnomocnikowi strony doręczono kopię decyzji. Skoro wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniesiony został w dniu 23 marca 2023 r., należało stwierdzić, że zgłoszono go w terminie 7-dniowym od ustania przyczyny uchybienia.

Odnosząc się do dalszych kwestii organ odwoławczy zwrócił uwagę na międzynarodowe procedury pocztowe - Regulamin poczty listowej Światowego Związku Pocztowego sporządzony w Bernie dnia 28 stycznia 2005 r. (Dz.U. z 2007 r., Nr 108, poz. 744) oraz Konwencję o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzoną w Strasburgu w dniu 25 stycznia 1988 r. (Dz.U. z 1998 r., Nr 141, poz. 913). W ocenie Dyrektora, stanowią one źródła prawa na zasadzie art. 87 ust. 1 Konstytucji RP.

Organ odwoławczy podnosił, że stosownie do art. RL 147 ww. Regulaminu:

- administracje pocztowe zapewniają zwrot przesyłek, które nie mogły zostać z jakiegokolwiek powodu doręczone adresatom;

- termin przechowywania przesyłek podany jest w poniższych ustępach (...).

Zgodnie zaś z art. RL 147 ust. 5 pkt 5.1 Regulaminu, z zastrzeżeniem przepisów kraju przeznaczenia, przesyłki niedoręczalne zwraca się do administracji pocztowej kraju nadania, której znaki opłaty znajdują się na przesyłce. Na podstawie ust. 8 pkt 8.1 Regulaminu, przed zwróceniem do administracji kraju nadania przesyłek niedoręczonych z jakiegokolwiek powodu, urząd przeznaczenia powinien podać, po francusku, przyczynę niedoręczenia. Wyraźną i zwięzłą informację o przyczynie umieszcza się, o ile to możliwe, na przedniej stronie przesyłki, w następującej formie: "inconnu" ("nieznany"), "refuse" ("odmówił przyjęcia"), "demenage" ("wyprowadził się"), "non reclame" ("nie podjął"), "adresse insuffisante" ("niewystarczający adres"), itp.

Na kartkach pocztowych i drukach w kształcie kartek przyczynę niedoręczenia podaje się w prawej części przedniej strony. Każda administracja ma prawo dodać w jej własnym języku tłumaczenie przyczyny niedoręczenia i inne przydatne informacje. Tak samo odręczne adnotacje o niedoręczeniu odnotowane przez pracowników poczty lub przez urzędy pocztowe można, w takim przypadku, uznać za wystarczające (ust. 8 pkt 8.2 ww. Regulaminu). Dyrektor wskazał nadto, ze zgodnie z art. RL 137 ust. 3 Regulaminu:

- potwierdzenie odbioru powinno zostać podpisane w pierwszej kolejności, gdy to nie jest możliwe, przez inną osobę do tego upoważnioną na mocy przepisów kraju przeznaczenia;

- urząd przeznaczenia zwraca najbliższą pocztą bezpośrednio do nadawcy należycie wypełniony formularz CN 07. Formularz ten jest przesyłany bez koperty najszybszą drogą (lotniczą lub lądowo-morską).

W przypadku zatem podpisania zwrotnego potwierdzenia odbioru, można zdaniem organu odwoławczego przyjąć, że pracownik urzędu pocztowego kraju przeznaczenia doręczył przesyłkę osobie upoważnionej.

W świetle powyższego, wbrew zarzutom strony, organy podatkowe zdaniem Dyrektora mogą doręczyć pismo za pośrednictwem polskiego operatora pocztowego podatnikowi, mającemu miejsce zamieszkania za granicą, w myśl art. 144 i art. 148 O.p.

W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika została wyekspediowana do miejsca zamieszkania skarżącego - do Włoch, za pośrednictwem krajowego operatora pocztowego. Skutek doręczenia pisma wysłanego za pośrednictwem Poczty Polskiej, a dokonanego poza granicami RP w innym niż Polska państwie UE, powinien być oceniany na podstawie przepisów prawa wewnętrznego państwa, w którym adresat ma miejsce zamieszkania, z uwzględnieniem ww. Regulaminu poczty listowej Światowego Związku Pocztowego, którego sygnatariuszami są Włochy oraz Rzeczpospolita Polska (zgodnie z Oświadczeniem Rządowym z dnia 20 marca 2007 r. - Dz.U. z 2007 r., nr 108, poz. 746) oraz Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, którą oba kraje ratyfikowały. Zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a ww. Konwencji, mającej pierwszeństwo przed przepisami O.p., państwo proszone dostarcza dokumenty w sposób określony przez jego prawo wewnętrzne w zakresie dostarczania dokumentów o zasadniczo podobnym charakterze.

Wobec powyższego w niniejszej sprawie określenie, kiedy i w jaki sposób następuje doręczenie przesyłki, należało ustalić na podstawie przepisów prawa włoskiego.

W tych ramach Dyrektor wskazywał, że przesyłka zawierająca decyzję wysłana została na adres skarżącego, tj.: T. (T.), [...], Włochy.

Adres ten został wskazany przez Sąd Rejonowy K. w K. przy piśmie z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt [...]. Co istotne, zarówno w odwołaniu jak i we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania strona podała ten sam adres. Zatem nie budzi wątpliwości, że wskazany wyżej adres jest prawidłowy. Ponadto organ pierwszej instancji poinformował, że strona odbiera korespondencję pod wskazanym adresem.

Dalej Dyrektor odwołał się do zasad doręczania przesyłek, obowiązujących we Włoszech i do załącznika A do Uchwały nr 358/13/CONS Warunki świadczenia powszechnych usług pocztowych POSTE ITALIANE. W ich świetle stwierdził, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika, skierowana na adres skarżącego, została prawidłowo doręczona w dniu 19 stycznia 2021 r. przez włoskiego operatora pocztowego. W części formularza, którą wypełnia urząd pocztowy przeznaczenia, widnieje bowiem data 19 stycznia 2021 r. i podpis odbierającego: "R." [imię nieczytelne]. Zgodnie zaś z art. 194 O.p., potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym.

Okoliczności związane z nieprzekazaniem skarżącemu przesyłki przez odbiorcę nie świadczą natomiast o jej nieprawidłowym doręczeniu. W opinii organu odwoławczego przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia odwołania był brak należytej staranności. Strona zaś w żaden sposób nie wykazała, że przeszkoda w zachowaniu terminu była nie do przezwyciężenia, tym bardziej, że będąc członkiem zarządu spółki kapitałowej skarżący powinien wykazywać się należytą starannością, która obejmuje znajomość obowiązującego prawa oraz następstw wynikających z pełnionej funkcji.

Reasumując, zdaniem Dyrektora skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania.

3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

3.1. Na powyższe postanowienie z dnia 10 lipca 2023 r. strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła skargę, zarzucając naruszenie przepisów postępowania które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 162 § 1 O.p. w zw. z art. 149 O.p. oraz art. RL 137 ust. 2.2 i ust. 3.2 Regulaminu poczty listowej (Dz.U. z 2007 r., Nr 108, poz. 744) poprzez uznanie, iż przesyłka adresowana do strony została doręczona w dniu 19 stycznia 2021 r. w sposób prawidłowy, podczas gdy w sprawie brak jest możliwości ustalenia prawidłowości doręczenia decyzji z uwagi na fakt braku faktycznego przekazania przesyłki skarżącemu oraz brak możliwości ustalenia osoby, która odebrała przesyłkę zobowiązując się do jej przekazania skarżącemu, a to ze względu na nieprawidłowo wypełniony formularz CN 07 (potwierdzenia odbioru), co winno skutkować uznaniem, iż decyzja Naczelnika nie została prawidłowo doręczona skarżącemu, natomiast prawidłowe doręczenie decyzji nastąpiło dopiero w dniu 16 marca 2023 r.;

- art. 191 O.p. poprzez błędne uznanie, że prawidłowe doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 19 stycznia 2021 r., podczas gdy z treści potwierdzenia odbioru nie można ustalić tożsamości osoby, która przesyłkę odebrała;

- art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia o akt normatywny w języku włoskim, który nie został przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę pełnomocnik akcentował, że nie można zgodzić się z organem, iż skuteczne doręczenie skarżącemu decyzji nastąpiło w dniu 19 stycznia 2021 r. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru nie można bowiem ustalić, z uwagi na jego nieczytelność, kim była osoba, która rzekomo podjęła się odbioru przesyłki, zgodnie z art.149 O.p. Nawiązując do statusu "domownika" pełnomocnik zaznaczył, iż skarżący konsekwentnie stoi na stanowisku, że w miejscu zamieszkania przesyłki zawierającej decyzję nie odebrał żaden z jego domowników.

W ocenie pełnomocnika, samo potwierdzenie doręczenia – formularz CN 07 - budzi wątpliwości, gdyż nie zawiera oświadczenia osoby doręczającej o prawidłowym doręczeniu, nie zawiera też wpisanego w sposób czytelny imienia i nazwiska osoby, która odebrała przesyłkę, co uniemożliwia jej identyfikację. Zagraniczny urząd pocztowy, dla potwierdzenia prawidłowości doręczenia, obowiązany był właściwie wypełnić ww. formularz, czego nie dokonano. Pełnomocnik powołał się na Regulamin poczty listowej w zakresie dotyczącym formularzy doręczenia przesyłek zagranicznych. Zaznaczył też, że Warunki świadczenia powszechnych usług pocztowych POSTE ITALIENNE nie są aktem prawnym powszechnie obowiązującym we Włoszech, gdzie skarżący zamieszkuje, lecz stanowią jedynie dokument wewnętrzny włoskiego operatora pocztowego.

Pełnomocnik skarżącego zaakcentował następnie, że wątpliwości budzi sama jakość merytoryczna wydanego postanowienia, w którym Dyrektor oparł się na tłumaczeniu aktu normatywnego poprzez algorytm dostępny w Internecie, a więc na tłumaczeniu dokonanym przez program komputerowy. Narusza to prawo strony do rzetelnej oceny jej sytuacji prawnej, gdyż nie jest to nawet tłumaczenie wykonane przez nieprofesjonalnego tłumacza.

Końcowo pełnomocnik zaznaczył, że skarżący został bez swojej winy pozbawiony możliwości obrony swoich praw w postępowaniu.

3.2. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się niezasadna.

4.2. Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności odmowy przez Dyrektora przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

4.3. Rozważając sporne zagadnienie wskazać należy, iż w świetle przepisów art. 162 Op. organ podatkowy ma obowiązek przywrócić termin procesowy, jakim niewątpliwie jest termin do wniesienia odwołania, gdy zostaną spełnione łącznie ustawowe przesłanki przewidziane w tym przepisie, tj. gdy zainteresowany:

- uchybi terminowi do wniesienia odwołania od decyzji, którą organ podatkowy jest związany wskutek jej doręczenia według zasad zawartych w Rozdziale 5, Działu IV Ordynacji podatkowej, zatytułowanym "Doręczenia",

- złoży podanie o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi (w okresie obowiązywania pandemii Covid -19 faktycznie termin został wydłużony do 30 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi),

- jednocześnie z wniesieniem podania dopełni czynności, dla której termin został określony (w rozpatrywanej sprawie złoży zażalenie),

- uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Sąd podziela dominującą linią orzecznictwa co do tego, że uprawdopodobnienie faktu, iż uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, które nastąpiło bez winy podatnika należy rozpatrywać w zakresie każdego rodzaju winy, tj. winy umyślnej (celowej) i winy nieumyślnej w postaci niedbalstwa i lekkomyślności. W wypadku, gdy wnoszącemu prośbę można przypisać chociażby lekkie niedbalstwo, przywrócenie terminu jest bowiem niemożliwe (np. wyrok WSA w Warszawie III SA/Wa 97/10, wyrok WSA w Opolu z dnia 10.03.2010r. I SA/Op 608/09). Brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności w toku postępowania podatkowego powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich czynności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy orzecznictwo wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej a także, że przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie.

Reasumując, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ponadto trzeba przy tym brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (do takich okoliczności zalicza się miedzy innymi przerwę w komunikacji, chorobę wymagającą hospitalizacji, czy inną nagłą i obłożną chorobę, która nie pozwoliła na osobiste dokonanie czynności procesowej bądź posłużenie się osobą trzecią w celu dokonania czynności w zakreślonym terminie). Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

4.4. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia wobec wymienionych ustawowych przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania kwestia sporną pomiędzy stroną skarżącą a organem podatkowym pozostaje brak uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony skarżącej - pozostałe warunki uznano za spełnione.

W ocenie strony doręczenie korespondenci nie nastąpiło w sposób prawidłowy i przewidziany przepisami.

Zdaniem Sądu prezentowane przez stronę skarżącą stanowisko jest błędne. Nie wykazała ona bowiem, aby przyczyną uchybienia terminowi była przeszkoda nie do przezwyciężenia przy zachowaniu należytej staranności. W tej sytuacji brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Odnosząc się zatem do zarzutów skargi dotyczących prawidłowości doręczenia decyzji Naczelnika z 29 grudnia 2020 r. wskazać należy, iż zasadnie twierdzi Dyrektor, że regulacje Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w rozpoznawanej sprawie), nie różnicują zasad doręczania pism podatnikom mieszkającym w kraju i za granicą. W przypadku osób mieszkających za granicą nie wyłączają dopuszczalności doręczania pism na ogólnych zasadach - osobom fizycznym w miejscu ich zamieszkania (art. 148 § 1 O.p.).

Krajowy operator pocztowy (Poczta Polska), który przyjął pismo, zobowiązany jest do jego doręczenia, a gdy doręczenie ma nastąpić poza granicami RP - w ramach DE - z uwzględnieniem międzynarodowych procedur pocztowych. Te międzynarodowe procedury pocztowe, to Regulamin poczty listowej Światowego Związku Pocztowego sporządzony w Bernie dnia 28 stycznia 2005 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 108, poz. 744) oraz Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzona w Strasburgu w dniu 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 141, poz. 913). Stanowią one źródła prawa na zasadzie art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. W przypadku podpisania zwrotnego potwierdzenia odbioru należy przyjąć - tak jak to miało w miejsce w rozpatrywanej spawie - że pracownik urzędu pocztowego kraju przeznaczenia doręczył przesyłkę osobie upoważnionej w myśl tych przepisów we wskazanej (w tym potwierdzeniu) dacie. Zgodnie z art. RL 147 ww. Regulaminu:

1. Administracje pocztowe zapewniają zwrot przesyłek, które nie mogły zostać z jakiegokolwiek powodu doręczone adresatom.

2. Termin przechowywania przesyłek podany jest w poniższych ustępach. (...) Natomiast zgodnie z art. RL 137 ust. 3 Regulaminu:

3.1 Potwierdzenie odbioru powinno zostać podpisane w pierwszej kolejność, gdy to nie jest możliwe przez inną osobę do tego upoważnioną na mocy przepisów kraju przeznaczenia.

3.2 Urząd przeznaczenia zwraca najbliższą pocztą bezpośrednio do nadawcy należycie wypełniony formularz CN 07. (...).

Zasadnie także twierdzi Dyrektor, że w przypadku podpisania zwrotnego potwierdzenia odbioru, należy przyjąć, że pracownik urzędu pocztowego kraju przeznaczenia doręczył przesyłkę osobie upoważnionej.

Przedstawione regulacje prawne, wprowadzają konieczność przekazania pisma przez operatora krajowego - operatorowi pocztowemu państwa, w którym adresat pisma mieszka, w celu doręczenia pisma według zasad w nim obowiązujących, z uwzględnieniem przepisów umów międzynarodowych.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a Konwencji, mającej pierwszeństwo przed Ordynacją podatkową, państwo proszone dostarcza dokumenty w sposób określony przez jego prawo wewnętrzne w zakresie dostarczania dokumentów o zasadniczo podobnym charakterze.

Wobec powyższego określenie kiedy i w jaki sposób następuje doręczenie przesyłki należało ustalić na podstawie przepisów prawa włoskiego.

W świetle przywołanej Konwencji, jak i Regulaminu, a do tego ogólnych warunków doręczania listów przez pocztę włoską - konieczne było ustalenie, a później ocena, jakie kryteria doręczenia obowiązują we Włoszech i czy zostały one wypełnione w tej sprawie.

W treści zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy powołał przepisy regulujące zasady doręczeń we Włoszech. Przytoczono wybrane artykuły {Artykuł 20 Realizacja dostawy i Artykuł 27 Rodziny - str. 11-12 uzasadnienia postanowienia) załącznika do uchwały nr 358/13/CONS Warunki świadczenia powszechnych usług pocztowych POSTE ITALIANE. Zgodnie z treścią zacytowanych w postanowieniu przepisów, doręczenie omawianej przesyłki odbyło się w sposób prawidłowy (opisano na stronach od 11-12 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia).

4.5. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów dotyczących sposobu tłumaczeniu aktu normatywnego Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia.

Z zaskarżonego postanowienia wynika, iż Dyrektor zapoznał się z ww. przepisami, tj. załącznikiem do uchwały nr 358/13/CONS Warunki świadczenia powszechnych usług pocztowych POSTE ITALIANE w języku włoskim. Wszakże na potrzeby wydanego postanowienia i sporządzenia jego uzasadnienia, organ posłużył się pomocniczo translate.google i przełożył treść wybranych przepisów na język polski w ten oto sposób. Użycie w treści postanowienia języka włoskiego skutkowałoby naruszeniem prawa, ponieważ zgodnie z art. 27 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Doprecyzowanie tej normy ustrojowej ma miejsce w przepisach ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t.j.; Dz.U. z 2021 r., poz. 672, ze zm.- dalej: u.j.p.).

W myśl art. 4 u.j.p., język polski jest językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa, terenowych organów administracji publicznej, instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych oraz organów, instytucji i urzędów podległych organom ww. wymienionym, powołanych w celu realizacji zadań tych organów.

Mając na uwadze powyższe strona nie wykazał, iż doszło do naruszenia art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia o akt normatywny w języku włoskim, który nie został przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego. Podkreślić także należy, iż strona skarżący nie kwestionuje przepisu prawa (tj. uchwały nr 358/13/CONS Warunki świadczenia powszechnych usług pocztowych POSTE ITALIANE), ani jego interpretacji - podważa jedynie sposób wyboru komunikacji.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że wymieniona decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności podatkowej, prawidłowo została więc wyekspediowana do miejsca zamieszkania strony - do Włoch za pośrednictwem krajowego operatora pocztowego.

Skutek doręczenia pisma wysłanego za pośrednictwem Poczty Polskiej, a dokonanego poza granicami RP w innym niż Polska państwie UE, powinien być oceniany na podstawie przepisów prawa wewnętrznego państwa, w którym adresat ma miejsce zamieszkania, z uwzględnieniem ww. Regulaminu poczty listowej Światowego Związku Pocztowego, którego sygnatariuszami są Włochy oraz Rzeczpospolita Polska (zob. Oświadczenie Rządowe z 20 marca 2007 r. - Dz. U. z 2007 r. nr 108, poz. 746) oraz Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, którą oba kraje ratyfikowały.

W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję wysłana została na adres Strony, tj.: T. (T.), [...], Włochy. Adres ten, został wskazany przez Sąd Rejonowy K. w K. przy piśmie z 26 lutego 2019 r. (sygn. akt [...] - k. nr 79 - akta organu I instancji). Zarówno w odwołaniu jak i we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania z 23 marca 2023 r. strona skarżąca wskazała tożsamy adres. Zatem nie budzi wątpliwości, że adres ten jest prawidłowy. Ponadto Naczelnik poinformował (Stanowisko w sprawie przywrócenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania), że strona odbiera korespondencję pod wskazanym adresem - organ posiada potwierdzenia odbioru, na którym widnieje podpis strony.

Nie budziło zatem wątpliwości, że adres zamieszkania skarżącego, był znany organowi pierwszej instancji, a ponadto w toku już wszczętego postępowania wobec Strony w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej, został podany także przez Sąd. Prawidłowo w świetle przywołanych przepisów, Naczelnik konsekwentnie kierował pisma - w tym przedmiotową decyzję - na adres zamieszkania strony we Włoszech.

W konsekwencji brak wątpliwości, że korespondencja zawierająca decyzję, skierowana i nadana listem poleconym bezpośrednio na adres zamieszkania skarżącego we Włoszech, została skutecznie i prawidłowo doręczona przez operatora pocztowego Włoch, co potwierdza formularz potwierdzenie odbioru dla przesyłek nadanych na zasadach ogólnych w obrocie międzynarodowym o numerze [...], gdzie w części dotyczącej wypełnia urząd przeznaczenia widnieje data 19 stycznia 2021 r. i podpis odbierającego: R.,(nieczytelnie). Zgodnie z art. 194 ustawy O.p. stanowi ono dokument urzędowy potwierdzający datę doręczenia przesyłki adresatowi.

Okoliczności podniesione przez stronę we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, związane z brakiem wiedzy o wydanej decyzji (a tym samym z brakiem możliwości złożenia odwołania w terminie) - świadczą być może o nieprzekazaniu stronie decyzji przez osobę (noszącą to samo nazwisko i przebywającą w miejscu zamieszkania skarżącego ), która tę decyzje odebrała - nie świadczą natomiast o nieprawidłowym doręczeniu tej decyzji.

Reasumując tę część rozważań, decyzja została odebrana skutecznie i weszła do obrotu prawnego z dniem 19 stycznia 2021 r. Osoba (pracownik urzędu pocztowego we Włoszech), dokonująca formalnego doręczenia drogą pocztową, która przekazywała przesyłkę poleconą adresatowi na wskazany adres lub innej właściwej osobie zgodnie z przepisami dotyczącymi doręczenia przesyłek poleconych, kierowała się przepisami (omówionymi w treści postanowienia ) państwa włoskiego.

Tym samym zasadnie Dyrektor przyjął w zaskarżonym postanowieniu, analizując podnoszone na etapie postępowania podatkowego argumenty, a następnie dokonał obiektywnej, a nie dowolnej, jak sugeruje strona skarżąca, oceny materiałów dowodowych. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisów art. 191 § 1 Op. tylko dlatego, że nie zaakceptował stanowiska jakie w tej kwestii przedstawiła strona.

Oznacza to, że Sąd nie podzielił zarzutów skargi w tym zakresie.

Reasumując, Skarżąca nie wykazała naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

4.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259) skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.