Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1214/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Protokolant referent stażysta Marta Stec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...]

w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia z dniem [...] marca 2020 r. stawki uposażenia zasadniczego

w wysokości 3.490 zł wyrażonej w postaci mnożnika 2,291 kwoty bazowej.

Jak wynika z ustaleń w sprawie, Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.), z dniem 29 lutego 2020 r. cofnął powierzenie obowiązków służbowych Z. P. oraz zwolnił wymienionego z zajmowanego stanowiska służbowego zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i z dniem [...] marca 2020 r. mianował na stanowisko służbowe dyżurnego tego Zespołu z uposażeniem w kwocie 3.490 (trzy tysiące czterysta dziewięćdziesiąt) złotych wynikającym z zaszeregowania w 8 (ósmej) grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 2,291 (dwa, dwieście dziewięćdziesiąt jeden setnych) kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy oraz dodatkiem służbowym w kwocie 600 (sześćset) złotych miesięcznie. Decyzja ta została Z. P. doręczona w dniu [...] lutego 2020 r., zaś wymieniony nie złożył od niej odwołania.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2023 r. [...] Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności części rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...]

z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku analizy akt osobowych Z. P. stwierdzono błąd w ww. rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji

w [...], polegający na błędnym wpisaniu mnożnika kwoty bazowej, a co za tym idzie, błędnym naliczeniu kwoty uposażenia zasadniczego. Omyłkowo została wpisana jedna cyfra mnożnika kwoty bazowej. Zastosowano mnożnik 2,291, co dało uposażenie w wysokości 3.490 zł, a winien być mnożnik 2.191, co dałoby kwotę uposażenia w wysokości 3.340 zł. Wnioskodawca podkreślił jednocześnie, że zaistniały błąd był niezamierzoną, nieumyślną pomyłką pisarską pracownika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...].

W dniu [...] stycznia 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego

2020 r. nr [...], w części dotyczącej ustalenia stawki uposażenia zasadniczego

w wysokości 3.490 zł wyrażonej w postaci mnożnika 2,291 kwoty bazowej, uznając, iż powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazanej decyzji, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie w dniu [...] lutego 2023 r.

Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, zwolnił Z. P. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. Decyzja ta została doręczenia stronie w dniu [...] lutego 2023 r.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], utrzymując w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...], wskazał, że w myśl art. 32 ust. 1 ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...], tj. w dniu

[...] lutego 2020 r.), do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 34 ust. 1 ustawy o Policji, mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Dodatkowo, zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych zobowiązany został do określenia w drodze rozporządzenia wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych, oraz warunki mianowania na wyższe stanowiska służbowe, uwzględniając zakres wykonywanych przez nich zadań.

Powyższa dyspozycja zrealizowana została w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań

w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123 poz. 857, z póżn. zm.).

Zgodnie z § 5 wskazanego rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym

w dniu wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...], tj. w dniu [...] lutego 2020 r.), policjant może być mianowany na wyższe stanowisko służbowe, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: posiada wykształcenie, kwalifikacje zawodowe i staż służby wymagane na tym stanowisku oraz posiada pozytywną opinię służbową.

Stosownie do Tabeli 2 wskazanego rozporządzenia, określającej wymagania na stanowisku dyżurnego komendy powiatowej Policji, komendy miejskiej Policji

i komendy rejonowej Policji oraz dyżurnego komisariatu Policji o stanie etatowym powyżej 60, funkcjonariusz na wskazanym stanowisku posiadający, jak w niniejszej sprawie Z. P., wykształcenie średnie, powinien uzyskać kwalifikacje zawodowe podstawowe oraz posiadać staż służby 8 lat (Ip. 61).

Bezspornym jest również, iż na mocy przepisu art. 99 ustawy o Policji, organ dokonujący mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe zobligowany jest do ustalenia składników uposażenia przysługujących na nowym stanowisku służbowym.

Ustawa o Policji w rozdziale 9 "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów" wyróżnia trzy rodzaje stanowisk policyjnych, tj. stanowiska kierownicze, stanowiska samodzielne (art. 104 ust. 2) oraz inne stanowiska (art. 104 ust. 3), niezaliczone do dwóch poprzednich grup. Jako kryterium decydujące o tym, czy dane stanowisko jest kierowniczym lub samodzielnym albo nim nie jest, ustawodawca przyjął przysługujące na danym stanowisku prawo do dodatku: funkcyjnego albo służbowego.

Zgodnie bowiem z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, natomiast na stanowiskach innych niż wymienione w powołanym przepisie, policjantowi może być przyznany dodatek służbowy (art. 104 ust. 3 ).

W świetle powyższych regulacji, nie może istnieć stanowisko kierownicze lub samodzielne, z którym nie jest związane prawo do otrzymywania dodatku funkcyjnego. Jednocześnie, zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych zobowiązany został do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 104 ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Powyższa dyspozycja zrealizowana została w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 poz. 1236, z późn. zm.).

Organ wskazał, że w załączniku nr 4 do powołanego rozporządzenia prawodawca wprowadził enumeratywne wyliczenie stanowisk służbowych policjantów uprawniających do dodatku funkcyjnego, co jest równoznaczne

z zaliczeniem wyłącznie tychże stanowisk do katalogu stanowisk kierowniczych bądź samodzielnych. Kryterium podziału na stanowiska kierownicze i samodzielne stanowi kategoria należnego dodatku funkcyjnego - I i II dla stanowisk kierowniczych oraz III dla stanowisk samodzielnych (§ 8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia). Podkreślił, że we wskazanym załączniku nr 4 do rozporządzenia nie wymieniono stanowiska dyżurnego. Jako stanowiska samodzielne, uprawniające do dodatku funkcyjnego III kategorii, wymienione zostały jedynie stanowiska: profesora, profesora uczelni, profesora instytutu, rzecznika prasowego, radcy oraz radcy prawnego (według stanu prawnego na dzień wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...], tj. na dzień [...] lutego 2020 r.).

W ocenie organu, z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, że stanowisko dyżurnego, niezależnie od wielkości jednostki organizacyjnej Policji, w strukturze której jest umiejscowione, nie może zostać uznane za stanowisko samodzielne.

Gdyby bowiem przyjąć, że organ ma dokonywać w każdym indywidualnym przypadku, bez względu na treść art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, oceny czy dane stanowisko jest stanowiskiem samodzielnym, należałoby uznać, że mamy tu do czynienia z bardzo szerokim zakresem uznania administracyjnego przy braku jakichkolwiek kryteriów stanowiących granice tego uznania. Różnorodna zatem byłaby sytuacja funkcjonariuszy Policji w zależności od interpretacji pojęcia "stanowisko samodzielne" przez organy Policji. Powyższe oznacza, iż mogłaby istnieć kategoria stanowisk służbowych samodzielnych, na których nie przysługuje dodatek funkcyjny, co byłoby sprzeczne z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 963/10).

Organ wskazał, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. W myśl zaś art. 101 ust. 1 ustawy, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Ponadto, zgodnie z brzmieniem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia.

W oparciu o § 1 ust. 1a pkt 4 powołanego rozporządzenia, policjantom pełniącym służbę na stanowiskach innych niż określone w § 1 ust. 1a pkt 1-3 tego rozporządzenia, przysługiwały stawki uposażenia zasadniczego, wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, wymienione w kolumnie oznaczonej literą "D". Powyższa regulacja odnosiła się do wszystkich policjantów zajmujących stanowiska niebędące stanowiskami kierowniczymi lub samodzielnymi, a więc również do policjantów zajmujących stanowisko dyżurnego. Zgodnie natomiast z załącznikiem nr 2 do powołanego rozporządzenia, stanowisko służbowe dyżurnego (Ip. 81) zaszeregowano w 8 grupie. Stanowisku temu (w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...], tj. w dniu [...] lutego 2020 r., czyli przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 marca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2020 r. poz. 599), wprowadzającego nowe brzmienie załącznika nr 1 z zastosowaniem od dnia 1 stycznia 2020 r., odpowiadał zatem mnożnik kwoty bazowej w wysokości 2,191 (załącznik nr 1 do rozporządzenia

w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego - przed zmianą dokonaną powołanym rozporządzeniem z dnia 30 marca 2020 r.). Tym samym przyznanie policjantowi mianowanemu z dniem [...] marca 2020 r. na stanowisko dyżurnego mnożnika w innej wysokości (w tym przypadku z kolumny oznaczonej literą "B"), stanowiło rażące naruszenie prawa.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 3.490 zł wyrażonej w postaci mnożnika 2,291 kwoty bazowej, został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na skutek powyższego rozstrzygnięcia w sposób oczywisty naruszony został przepis art. 101 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Organ wskazał, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest uznanie, że decyzja zawiera wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Rażące naruszenie prawa ma bowiem miejsce, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz wyrażona w niej treść załatwienia sprawy stanowią zaprzeczenie obowiązującego stanu prawnego w całości lub w części.

W ocenie organu, rozpatrywanym przypadku sytuacja taka ma miejsce, bowiem Zbigniew Polak nie spełniał zawartej w rozporządzeniu przesłanki uprawniającej go do pobierania uposażenia wynikającego z mnożnika kwoty bazowej przewidzianego dla stanowisk kierowniczych i samodzielnych, gdyż nie pełnił służby na takim stanowisku. Niewątpliwym jest, że w wyniku mającego miejsce w tej sprawie naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

Skoro zatem nie było wadliwe mianowanie Z. P. na wyższe stanowisko służbowe ani przyznanie mu dodatku służbowego w określonej kwocie,

a jedynie ustalenie na tym stanowisku należnego policjantowi uposażenia zasadniczego, w wysokości niewynikającej z obowiązujących wówczas przepisów prawa, to koniecznym stało się stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] tylko w niezbędnej części.

Odnosząc się do wniosku odwołującego się o umorzenie postępowania administracyjnego, organ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniały tego rodzaju okoliczności, które skutkowałyby koniecznością jego umorzenia ze względu na bezprzedmiotowość.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji

w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia podkreślił, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny, tożsamy

w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez policjanta kwoty uposażenia zasadniczego do wymogów obligowanych przepisami prawa.

W kontekście powyższego wskazał, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki do przedłożenia interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

Z. P. pismem z dnia [...] maja 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia

2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego w Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia z dniem [...] marca 2020 r. stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 3.490 zł wyrażonej w postaci mnożnika 2.291 kwoty bazowej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść decyzji, tj.:

1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne jego zastosowanie

i uznanie, iż w realiach przedmiotowej sprawy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. w części dotyczącej ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 3.490 zł wyrażonej w postaci mnożnika 2,291 kwoty bazowej, pomimo iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż przy wydawaniu rzeczonej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, mogącego uzasadniać stwierdzenie nieważności tej decyzji,

2. art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji polegające na błędnej jego wykładni, a w konsekwencji także niezasadnym powiązaniu stanowiska kierowniczego lub samodzielnego wyłącznie z kwestią otrzymywanego dodatku służbowego, w sytuacji, gdy przyjęta przez organ wykładnia pomija charakter wykonywanej przez skarżącego pracy na stanowisku dyżurnego,

3. art 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, polegające na stwierdzeniu nieważności decyzji (rozkazu personalnego), co narusza zasadę ochrony praw nabytych i zasadę sprawiedliwości społecznej, a także zasadę zaufania obywatela do państwa

i tworzonego przez nie prawa, wynikające z zasady demokratycznego państwa prawnego,

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, tj.:

1. art. 108 k.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, gdy nie znajduje to uzasadnienia, w szczególności nie jest to niezbędne ze względu na interes społeczny,

2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Skarżący, mając na względzie powyższe zarzuty, wniósł o:

1. uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia z dniem [...] marca 2020 r. stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 3.490 zł wyrażonej w postaci mnożnika 2.291 kwoty bazowej i umorzenie postępowania w całości,

2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

Według skarżącego, Komendant Powiatowy Policji w [...] wydając rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], nie dopuścił się uchybień, którym można przypisać walor rażącego naruszenia prawa. Tryb nadzwyczajny wzruszania decyzji administracyjnych nie powinien służyć do przeprowadzania w dowolnym czasie korekty przyznanego uposażenia w sytuacji, kiedy organ po uprawomocnieniu się decyzji (w niniejszym stanie faktycznym po upływie prawie

3 lat) dostrzeże jakiekolwiek nieścisłości spowodowane własnymi omyłkami.

Skarżący stwierdził, że przyznanie mu mnożnika kwoty bazowej z kolumny oznaczonej literą B, będącego konsekwencją zakwalifikowania stanowiska dyżurnego jako stanowiska kierowniczego samodzielnego, nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie uzasadniało stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego. Organ bowiem mógł uznać, iż zajmowane stanowisko jest stanowiskiem kierowniczym samodzielnym.

W ocenie skarżącego, stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nie da się pogodzić z elementarnym poczuciem sprawiedliwości. Wskazał, że aktualnie ponosi negatywne konsekwencje działań organów administracji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.).

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia

[...] kwietnia 2023 r. nr [...], utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...]

w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia z dniem [...] marca 2020 r. stawki uposażenia zasadniczego

w wysokości 3.490 zł wyrażonej w postaci mnożnika 2,291 kwoty bazowej.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce

w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

W kontekście wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczanym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek określonych w ww. przepisie.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisem prawa

i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyroki NSA: z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 363/11, publ.: LEX nr 1145109; z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt 4110/18; publ. CBOSA).

O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na istnieniu sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, jakie wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki nie do pogodzenia

z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji.

W orzecznictwie i piśmiennictwie uznaje się, że oczywisty charakter naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa; o tym bowiem, czy naruszenie prawa jest rażące, decyduje również ocena skutków społeczno-gospodarczych, wywołanych kontrolowaną decyzją (por. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Komentarz Kpa, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 s. 895 - 900 i powołane tam orzecznictwo).

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna

z prawem, ponieważ Komendant Powiatowy Policji w [...], wydając rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]w części dotyczącej ustalenia z dniem [...] marca 2020 r. stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 3.490 zł wyrażonej

w postaci mnożnika 2,291 kwoty bazowej, dopuścił się rażącego naruszenia art. 101 ust. 1 i art. 104 ust. 2 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1a pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ww. rozkazu personalnego.

Jak stanowi art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się

z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

W myśl art. 101 ust. 1 tej ustawy, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.

Zgodnie natomiast z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia.

Przepis § 1 ust. 1a ww. rozporządzenia stanowi, że stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia w grupach zaszeregowania od 8 do 14a przysługują odpowiednio:

1) policjantom pełniącym służbę na stanowiskach kierowniczych oraz samodzielnych w: a) Komendzie Głównej Policji, aa) Centralnym Biurze Śledczym Policji, ab) Biurze Spraw Wewnętrznych Policji, ac) Centralnym Pododdziale Kontrrerrorystycznym Policji "BOA", b) komendach wojewódzkich (Stołecznej) Policji, na obszarze działania których ogólna liczba etatów Policji jest większa od 9500, c) komendach powiatowych, miejskich i rejonowych Policji, na obszarze działania których ogólna liczba etatów Policji jest większa od 500, d) komisariatach i komisariatach specjalistycznych Policji, w których liczba etatów Policji jest większa od 120,

e) oddziałach prewencji, samodzielnych pododdziałach prewencji oraz samodzielnych pododdziałach kontrterrorystycznych Policji, f) instytutach badawczych - stawki wymienione w kolumnie oznaczonej lit. "A";

2) policjantom pełniącym służbę na stanowiskach kierowniczych oraz samodzielnych w: a) komendach wojewódzkich Policji, na obszarze działania których ogólna liczba etatów Policji wynosi od 5501 do 9500, b) komendach powiatowych, miejskich

i rejonowych Policji, na obszarze działania których ogólna liczba etatów Policji wynosi od 201 do 500, c) komisariatach i komisariatach specjalistycznych Policji, w których liczba etatów Policji wynosi od 61 do 120, d) (uchylona), e) Wyższej Szkole Policji

w [...] oraz szkołach policyjnych, f) (uchylona) - stawki wymienione w kolumnie oznaczonej lit. "B";

3) policjantom pełniącym służbę na stanowiskach kierowniczych oraz samodzielnych w: a) komendach wojewódzkich Policji, na obszarze działania których ogólna liczba etatów Policji jest mniejsza od 5501, b) komendach powiatowych, miejskich

i rejonowych Policji, na obszarze działania których ogólna liczba etatów Policji jest mniejsza od 201, c) komisariatach i komisariatach specjalistycznych Policji, w których liczba etatów Policji jest większa od 61, d) (uchylona), e) ośrodkach szkolenia Policji - stawki wymienione w kolumnie oznaczonej lit. "C";

4) policjantom pełniącym służbę na stanowiskach innych niż określone w pkt 1 - 3, stawki wymienione w kolumnie oznaczonej lit. "D".

Kryterium różnicującym stanowiska kierownicze i samodzielne od innych stanowisk w rozumieniu ww. przepisu jest należny dodatek funkcyjny.

Jak stanowi bowiem art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny.

Natomiast na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy (ust. 3).

W § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia 6 grudnia 2001 r., prawodawca przewidział 3 kategorie dodatku funkcyjnego

w zależności od rodzaju stanowiska (kategoria I i II dla stanowisk kierowniczych oraz kategoria III dla stanowisk samodzielnych). Z kolei załącznik nr 4 do rozporządzenia wymienia w sposób enumeratywny stanowiska służbowe policjantów uprawniające do dodatku funkcyjnego, co jest równoznaczne z zaliczeniem wyłącznie tychże stanowisk do katalogu stanowisk kierowniczych bądź samodzielnych (§ 8 ust. 3). Wśród stanowisk tych nie wymieniono stanowiska dyżurnego.

Oznacza to, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu personalnego z dnia

[...] lutego 2020 r. nr [...], wysokość uposażenia przysługującego skarżącemu powinna być ustalona na podstawie § 1 ust. 1a pkt 4 rozporządzenia MSWiA z dnia

6 grudnia 2001 r. w oparciu o mnożnik oznaczony w załączniku nr 1 pod literą "D"

w związku z załącznikiem nr 2 - Lp. 81, tj. 2,191 kwoty bazowej. Ustalenie skarżącemu, mianowanemu z dniem [...] marca 2020 r. na stanowisko dyżurnego, stawki uposażenia zasadniczego przy uwzględnieniu mnożnika 2,291 kwoty bazowej stanowiło rażące naruszenie ww. przepisów prawa.

W ocenie Sądu, powołane wyżej przepisy ustawy o Policji oraz rozporządzenia wykonawczego są jednoznaczne w swej treści i nie budzą wątpliwości interpretacyjnych.

Podkreślić należy, że rozkaz personalny w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oraz ustalenia wysokości uposażenia funkcjonariusza ma charakter związany. Oznacza to, że w warunkach ściśle określonych przepisami prawa wadliwe ustalenie wysokości uposażenia wskazuje na oczywisty charakter naruszenia tychże przepisów, a nadto jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia skutków ekonomicznych. Z tych względów organ nadzoru zasadnie uznał, że wada, jaką dotknięty jest rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji

w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], ma postać kwalifikowaną

w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co obligowało go do stwierdzenia nieważności tego rozkazu w zaskarżonej części.

Powyższej oceny nie podważają zarzuty skargi.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie doszło do naruszenia art. 104 ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię, w tym niezasadne powiązanie stanowiska kierowniczego lub samodzielnego wyłącznie z kwestią otrzymywanego dodatku służbowego oraz pominięcie charakteru wykonywanej przez skarżącego pracy na stanowisku dyżurnego.

Ustawodawca w art. 104 ust. 2 ustawy o Policji w sposób literalny wskazał, iż osobom pełniącym służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Rozróżnienie tej kategorii stanowisk, oddzielenie ich od stanowisk pozostałych (stosownie do brzmienia art. 104 ust. 3 ustawy o Policji "innych niż wymienione w ust. 2"), nie zaliczanych do stanowisk kierowniczych czy samodzielnych, zostało dokonane przy zastosowaniu kryterium prawa do dodatku funkcyjnego.

Oznacza to, iż nie może istnieć stanowisko kierownicze lub samodzielne,

z którym nie jest związane prawo do otrzymywania dodatku funkcyjnego. Dodatek funkcyjny nie przysługuje zatem na żadnym innym stanowisku służbowym, które nie jest stanowiskiem kierowniczym ani samodzielnym. Tym samym stanowisko, dla którego nie ustalono dodatku funkcyjnego, nie jest ani stanowiskiem samodzielnym, ani kierowniczym.

W niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której Komendant Powiatowy Policji w [...] dokonał wyboru jednej z rozbieżnych wykładni przepisów art. 101 ust. 1 i art. 104 ust. 2 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1a pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., lecz błędnie zastosował powyższe przepisy wbrew jednoznacznym i zgodnym rezultatom ich wykładni.

Brak możliwości zakwalifikowania stanowiska skarżącego do stanowisk kierowniczych lub samodzielnych, w sytuacji przyznania mu 8 grupy uposażenia

z mnożnikiem 2,291 (stawka "B"), wyczerpuje przesłankę rażącego naruszenia prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 5742/21, z dnia 22 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 373/22, publ. CBOSA).

Wydanie przez organ Policji decyzji (rozkazu personalnego), która rażąco

(w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) naruszała art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 2 ustawy o Policji i powołane wyżej przepisy rozporządzenia, uprawniało organ nadzoru do wydania decyzji (rozkazu personalnego) stwierdzającej nieważność tego rodzaju decyzji.

W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji trafnie uznał, że istniały podstawy do nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. z uwagi na ważny interes służby i wynikającą stąd potrzebę niezwłocznego dostosowania kwoty uposażenia zasadniczego do obowiązujących przepisów prawa.

Konkludując stwierdzić należy, że organ nadzoru prawidłowo zastosował tryb nadzwyczajny z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zaś zarzuty i argumenty skargi tej oceny nie podważają.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.