Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 2/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K.S. (skarżący, podatnik) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO, organ) z dnia [...] listopada 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2021 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy z [...] lipca 2018 r. w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Z akt wynika następujący stan sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., Wójt Gminy zwolnił K.S. z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...].

Pismem z dnia [...] października 2020 r. Wójt Gminy wystąpił do SKO o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Jego zdaniem decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jako takie dotknięte jest nieważnością. Podstawią prawną postanowienia z [...] lipca 2018 r. nie mogła być uchwała Rady Gminy z 2010 roku nr XXXIX/216/10 w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis, ponieważ utraciła ona moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2016 r., a zatem na długo przed złożeniem przez podatnika wniosku o zwolnienie z podatku. Przyjęcie za podstawę prawną postanowienia (decyzji) z dnia [...] lipca 2018 r. przepisów nieobowiązującej uchwały oznacza, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, co z kolei powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – zwanej dalej "O.p". Z kolei, gdyby przyjąć za podstawę prawną decyzji o zwolnieniu uchwałę nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r., to analiza jej treści prowadzi do wniosku, że nie dawała ona podstaw do uwzględnienia wniosku podatnika. Wynika to z faktu, że zgodnie z jej § 4 ust. 1 zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki, budowle lub ich części powstałe w wyniku nowej inwestycji. Pod pojęciem nowej inwestycji rozumie się budowę lub rozbudowę obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub zakup nieruchomości z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej, położone na terenie Gminy powstałe po wejściu w życie niniejszej uchwały. Z dokumentów dołączonych do podania wynika, że pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego podatnik otrzymał [...] września 2015 r., na podstawie decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (decyzja stała się ostateczna [...] października 2015 r.). Tak więc podatnik w dniu złożenia wniosku o zwolnienie, tj. r. nie spełniał warunków przyznania ulgi, gdyż inwestycja powstała przed wejściem w życie uchwały nr XIV/84/2016 z dnia 18 kwietnia 2016 r. Zatem w tym przypadku mamy do czynienia nie tyle z brakiem podstawy prawnej do orzekania, skutkującym nieważnością decyzji (postanowienia z [...] lipca 2018 r.), lecz z wadliwym zastosowaniem postanowień uchwały z 2016 roku do stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy, istniały (obowiązywały) przepisy prawa, które mogły stanowić podstawę konkretyzacji praw i obowiązków wnioskodawcy w drodze decyzji, jednak zostały w sprawie wadliwie zastosowane.

Decyzją z [...] stycznia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. nieważność wydanej przez Wójta Gminy decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. Od powyższej decyzji pełnomocnik Podatnika wniósł odwołanie, w wyniku którego została wydana przez SKO decyzja z dnia [...] sierpnia 2021 r., którą Kolegium uchyliło wcześniejszą decyzję SKO i stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 O.p.

Od powyższej decyzji pełnomocnik podatnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zarzucił naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz błędne przyjęcie, że decyzja została na podstawie aktu nieobowiązującego, tj. uchwały w 2010 roku, a przede wszystkim, że Podatnik nie spełniał warunków do uzyskania ulgi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 03 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Go 396/21 uchylił decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu podniósł, że Wójt Gminy miał podstawę prawną do wydania decyzji rozstrzygającej co do zasadności zwolnienia z podatku od nieruchomości. Na mocy uchwały z 2016 r., zobowiązany był zbadać czy złożony przez Stronę wniosek spełnia wymogi (przesłanki) zawarte w obowiązującej uchwale, a po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, orzec czy Strona spełnia czy też nie przesłanki określone w uchwale i odpowiednio orzec o zwolnieniu bądź odmówić zwolnienia w podatku od nieruchomości. Kwestia ewentualnej błędnej oceny co do spełnienia przesłanek umożliwiających przyznanie zwolnienia nie może być oceniana pod kątem istnienia przepisów / nie istnienia przepisów. Sąd wskazał, że w sprawie należało ocenić na podstawie złożonego wniosku i przedłożonych przez Stronę dokumentów czy uznanie, że Strona spełnia przesłanki do przyznania zwolnienia stanowiło rażące naruszenie prawa. W sprawie pomimo, że organ orzekając w przedmiocie nieważności w I instancji oceniał właśnie kwestię czy wydana decyzja przez Wójta Gminy jest nieważna z uwagi na rażące naruszenie przepisów (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.), organ orzekając w II instancji uznał, że powołana podstawa stwierdzenia nieważności jest nieprawidłowa i z tego względu uchylił decyzję stwierdzającą nieważność i orzekł o stwierdzeniu nieważności na innej podstawie – na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 O.p. (brak podstawy prawnej). Tymczasem podstawa prawna do przyznania ulgi w dacie składania wniosku istniała. Istnienie podstawy prawnej przyznania zwolnienia od podatku od nieruchomości nie oznacza jednak, że każdemu pomiotowi składającemu wniosek takie zwolnienie przysługuje. Zwolnienie przysługuje podmiotowi który spełnia przesłanki do przyznania tego zwolnienia.

Ponownie rozpoznając sprawę SKO utrzymało w mocy swoją decyzję [...] stycznia 2021 r. W jego ocenie decyzja z dnia [...] lipca 2018 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wynika z niej bowiem, że mimo, iż Wójt Gminy w podstawie prawnej tego aktu przywołał przepisy uchwały z 2010 r. to jednak w jego uzasadnieniu organ wymienił treść § 8 i 9 uchwały z 2016, mimo że nie przywołał tego aktu. Uchwała z 2010 jako akt prawa miejscowego obowiązujący na terenie Gminy obowiązywała do 31 grudnia 2015 r. Uchwała z 2010 roku utraciła moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2016 r., a zatem w momencie złożenia wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. przepisy jej nie miały zastosowania.

Zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały z 2016 r. zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki, budowle lub ich części powstałe w wyniku nowej inwestycji. Pod pojęciem nowej inwestycji rozumie się budowę lub rozbudowę obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub zakup nieruchomości z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej, położone na terenie Gminy powstałe po wejściu w życie niniejszej uchwały w celu uruchomienia działalności usługowej lub produkcyjnej pod warunkiem utworzenia nowych miejsc pracy. Na podstawie § 4 ust. 2 uchwały z 2016 r. zwolnienie przysługuje na okres: a) 2 lat - jeżeli w wyniku inwestycji utworzono co najmniej 10 miejsc pracy (pełnych etatów); b) 3 lat - jeżeli w wyniku inwestycji utworzono co najmniej 15 miejsc pracy (pełnych etatów);c) 5 lat - jeżeli w wyniku inwestycji utworzono co najmniej 20 miejsc pracy (pełnych etatów); d) 10 lat - jeżeli w wyniku inwestycji utworzonoco najmniej 30 miejsc pracy (pełnych etatów). W myśl § 4 ust. 3 uchwały z 2016 zwolnienie przysługuje, jeżeli zwiększony poziom zatrudnienia zostanie utrzymany przez cały okres zwolnienia oraz przez 1 rok po upływie okresu zwolnienia. Natomiast w świetle § 4 ust. 4 uchwały z 2016 zwolnienie przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym utworzone zostały nowe miejsca pracy, jednakże nie wcześniej, niż od pierwszego dnia miesiąca/następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wniosek o zwolnienie.

W ocenie Kolegium z przepisu § 4 ust. 1 uchwały z 2016 r. wynika, że przepis ten dotyczy jedynie nowych inwestycji, które zostały zakończone po dniu wejścia w życie uchwały z 2016 r. A contrario przepis ten nie dotyczy natomiast inwestycji, które zostały zakończone przed wejściem w życie uchwały z 2016 r. Z dokumentów dołączonych do wniosku z dnia [...] czerwca 2018r. wynika, że pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego podatnik otrzymał w dniu [...] września 2015 r. na podstawie decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z decyzji tej wynika, że stała się ona ostateczna w dniu [...] października 2015 r. W związku z powyższym złożenie przez K.S. wniosku o zwolnienie spowodowało, że nie zostały spełnione warunki przyznania ulgi, gdyż inwestycja powstała przed wejściem w życie uchwały nr XIV/84/2016 Rady Gminy z dnia 18 kwietnia 2016 r. A zatem wniosek strony o zwolnienie K.S. z podatku od nieruchomości za 2018 i następne lata nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie dla strony przez organ I instancji.

W skardze na powyższą decyzję K.S. zarzucił naruszenie:

1. Art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez błędna jego wykładnięoznaczającą nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej zkonkretnego przepisu, skutkujące przyjęciem, iż zachodzą przesłanki rażącego naruszeniaprawa w sytuacji, gdy faktycznie nie miało ono miejsca, a nadto brak jest w decyzji ocenyskutków takiego rozstrzygnięcia dla podatnika.

2. Błędne przyjęcie, że decyzja została wydana na podstawie aktu nieobowiązującego tj. uchwały z 2010 roku, a przede wszystkim, że podatnik nie spełniał warunków do uzyskaniaulgi, co stoi w oczywistej sprzeczności z faktycznym stanem sprawy.

SKO w udzielonej odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259,) - zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Należy wskazać, iż niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie Sąd, stosownie do art. 153 P.p.s.a., związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 3 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Go 396/21. W wyroku tym wskazano m.in., że Wójt Gminy miał podstawę prawną do wydania decyzji rozstrzygającej co do zasadności zwolnienia z podatku od nieruchomości. Na mocy uchwały z 2016 r., zobowiązany był zbadać czy złożony przez stronę wniosek spełnia wymogi (przesłanki) zawarte w obowiązującej uchwale, a po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, orzec czy strona spełnia czy też nie przesłanki określone w uchwale i odpowiednio orzec o zwolnieniu bądź odmówić zwolnienia w podatku od nieruchomości.

Z uwagi na powyższe, rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy przyznanie skarżącemu zwolnienia z podatku od nieruchomości dotyczącego Zakładu [...] na podstawie uchwały Rady Gminy z 18 kwietnia 2016 r. nr XIV/84/2016 w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis (dalej uchwała z 2016 r.), stanowiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzinegatywnej.

Zauważyć należy, że zarówno w uchwale Rady Gminy z 2010 roku nr XXXIX/216/10 w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w ramach pomocy de minimis (dalej uchwała z 2010 r.) jak i w uchwale z 2016 r. przewidziano zwolnienie z podatku od nieruchomości budynków, budowli lub ich części powstałych w wyniku nowej inwestycji. W obydwu uchwałach tak samo zdefiniowane pojęcie "nowej inwestycji", tj. jako budowę lub rozbudowę obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub zakup nieruchomości z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej, położone na terenie Gminy powstałe po wejściu w życie niniejszej uchwały w celu uruchomienia działalności usługowej lub produkcyjnej pod warunkiem utworzenia nowych miejsc pracy (§ 4 ust. 1). Obydwa akty przewidywały ten sam okres zwolnienia: 2, 3, 5 i 10 lat, uzależniony od utworzenia określonej liczby miejsc pracy: 10, 15, 20 i 30 (§ 4 ust. 2).

Powyższe wskazuje, że w okresie obowiązywania obu uchwał możliwe było przyznanie zwolnienia z podatku od nieruchomości budynków, budowli lub ich części powstałych, rozbudowanych lub kupionych po wejściu w życie uchwały z 2010 r. i 2016 r., pod warunkiem utworzenia nowych miejsc pracy. Zwolnienie mogło zostać przyznanie nawet na okres 10 lat, a zatem dłużej niż okres obowiązywania, którejkolwiek z uchwał.

Podkreślenia wymaga, że żadna z uchwał w wyraźny sposób nie zakreślała terminu na złożenie wniosków o przyznanie zwolnienia ani też nie zawierała żadnych przepisów przejściowych. Równocześnie obie uchwały przewidywały, że zwolnienie przysługiwać miało od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym utworzone zostały nowe miejsca pracy, jednak nie wcześniej, niż od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złożył wniosek o zwolnienie (§ 4 ust. 4).

Przyjęta przez SKO wykładnia ww. przepisów zakłada, że złożenie wniosku o przyznanie zwolnienia, o którym mowa w § 6 ust. 1 obu uchwał, po końcowej dacie obowiązywania tych aktów (wskazanej w § 13), uniemożliwia przyznanie zwolnienia. Tym samym, nieruchomość spełniająca warunek "nowej inwestycji", powstała np. 31 grudnia 2015 r. (końcowa data obowiązywania uchwały z 2010 r.) mogłaby korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, o ile w tym samym dniu podatnik złoży wniosek o jego przyznanie. Złożenie wniosku po tym terminie, zdaniem SKO, uniemożliwia przyznania zwolnienia ani na podstawie uchwały z 2010 r. ani z 2016 r.)

Zdaniem Sądu nawet jeżeli uznać, że taka wykładnia jest prawidłowa, to jednak udzielenie podatnikowi zwolnienia z podatku dla nieruchomości spełniającej warunek "nowej inwestycji" w rozumieniu uchwały z 2010 r. mimo, że wniosek został złożony po dacie obowiązywania tej uchwały, nie jest rażącym naruszeniem prawa.

Jak już wspomniano, zarówno uchwała z 2010 r. jak i z 2016 r. wprowadzały to samo zwolnienie i tak samo warunkowały jego przyznanie. Uznać zatem należy, że intencją uchwałodawcy było to aby przez cały okres obowiązywania obu uchwał możliwe było przyznanie zwolnienia z podatku od nieruchomości dla tworzących miejsca pracy tzw. "nowych inwestycji". Zatem przyznanie, na podstawie przepisów uchwały z 2016 r., zwolnienia z podatku dla nieruchomości spełniającej definicję nowej inwestycji w rozumieniu uchwały z 2010 r., jawi się jako zgodne z celem obu uchwał.

Taka wykładnia pozostawałby w zgodzie z art. 2 Konstytucji RP, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Artykuł ten wyraża trzy zasady konstytucyjne, tj. zasadę państwa demokratycznego, zasadę państwa prawnego i zasadę sprawiedliwości społecznej. Zasada demokratycznego państwa prawnego od początku jej obowiązywania w polskim porządku prawnym była traktowana jako źródło kolejnych zasad o bardziej szczegółowym charakterze. Jedną z nich jest zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, zwana również zasadą lojalności państwa względem obywateli. Zasada ochrony zaufania do państwa i prawa opiera się na założeniu, że organy władzy publicznej powinny działać w sposób lojalny i uczciwy względem jednostki, budzący w niej poczucie stabilności i bezpieczeństwa prawnego (Piotr Tuleja "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz.", wyd. II LEX, komentarz do art. 2). Z zasady ochrony zaufania do państwa wyprowadza się również zasadę pewności prawa (bezpieczeństwa prawnego) gwarantującą ochronę praw słusznie nabytych, interesów w toku oraz ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych (Leszek Garlicki (red.), Marek Zubik (red.) "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz", Tom I, wyd. II, Wyd. Sejmowe 2016, komentarz do art. 2). Interesami w toku są te przedsięwzięcia gospodarcze i finansowe, które rozpoczęto na gruncie dotychczas obowiązujących przepisów, lecz są niezakończone w sytuacji, gdy te przepisy uległy zmianie (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 listopada 1997 r.K 26/97, trybunał.gov.pl, wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., II FSK 3021/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Trybunał Konstytucyjny wskazywał również, że obowiązkiem ustawodawcy jest takie unormowanie kwestii intertemporalnych aby spełniały rolę minimalnego "zabezpieczenia interesów w toku". Sytuacja prawna podmiotów dotkniętych nową regulacją powinna być poddana takim przepisom przejściowym, by podmioty te mogły dokończyć swoje przedsięwzięcia podjęte na podstawie wcześniejszej regulacji w uzasadnionym przeświadczeniu, że regulacje te są i pozostaną stabilne (wyroki TK z 28 stycznia 2003 r. sygn. akt SK 37/01, z 10 lutego 2015 r., sygn. akt P 10/11).

Zdaniem Sądu, przepisy uchwał z 2010 r. i 2016 r. nie zabezpieczały wystarczająco interesów podatników, którzy motywowani możliwością uzyskania zwolnienia z podatku od nieruchomości, rozpoczęli inwestycję zmierzającą do utworzenia nowych miejsc pracy, zakończyli ją w wymaganym przez uchwałę terminie, jednak z różnych przyczyn nie złożyli wniosku o udzielenia zwolnienia przed końcem obowiązywania uchwały z 2010 r.

Skarżący rozpoczynając inwestycję nie mógł być pewny ani daty otrzymania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zakładu ani tym bardziej daty utworzenia miejsc pracy, której znajomość, stosownie do § 6 ust. 1 lit. c oraz § 4 ust. 4 uchwał, jest niezbędna do prawidłowego złożenia wniosku i ustalenia terminu, od którego zwolnienie przysługuje. W tej sytuacji uznanie za niedopuszczalne złożenie wniosku o udzielenia zwolnienia po okresie obowiązywania uchwały z 2010 r. może zostać uznane za zbyt rygorystyczne, zwłaszcza z uwagi na wprowadzenie w 2016 r. takiego samego zwolnienia i nieuregulowanie w żaden sposób sytuacji podatników, którzy ukończyli inwestycję w okresie obowiązywania uchwały z 2010 r., jednak nie zdążyli do końca 2015 r. złożyć wniosków o zwolnienie.

Zatem przyznanie Skarżącemu zwolnienia na podstawie uchwały z 2016 r. nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa z uwagi na to, że zrealizowało cel obu uchwał oraz konstytucyjnie chronioną zasadę ochrony interesów w toku.

Możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od reguły poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, która rozstrzyga o prawach strony. Regułę trwałości decyzji uzasadniają,wspomniane wyżej, konstytucyjne zasady pewności prawa i zaufania obywatela do państwa. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić w konkretnych sytuacjach przewidzianych w ustawach, w tym m.in. w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., tj. w sytuacji jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadnieniem konstrukcji prawnych, których celem jest wyeliminowanie z obrotu wadliwej decyzji, jest wyrażona w art. 7 Konstytucji zasada praworządności (legalizmu). Rezultatem zastosowania takich konstrukcji jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a co najmniej eliminacja stanu niezgodnego z prawem.Odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej (do których trzeba zaliczyć możliwość stwierdzenia nieważności decyzji) nie powinny naruszać wynikających z art. 2 Konstytucji zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Zdaniem Sądu, występujący w niniejszej sprawie konflikt pomiędzy zasadą praworządności, a zasadą pewności prawa, zwłaszcza w postaci wspomnianej zasady ochrony interesów w toku, należało rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego.

Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę poczynione przez Sąd rozważania prawne.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.