Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1776/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: przyznano adwokata
Powołane przepisy: article: Art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 245 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym ustanawiając dla niej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka.


UZASADNIENIE

Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się ustanowienia adwokata.

Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.

Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że nie ma osób z którymi pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie domowym.

Określając swój majątek uwidoczniła, że w jego skład wchodzi zadłużone mieszkanie własnościowe o powierzchni 41 m2, które wymaga remontu.

Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych

Swoje dochody oszacowała na 491,11 zł wyjaśniając, iż składa się na to 240 zł dodatku mieszkaniowego i 251,11 zł zasiłku okresowego.

Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że znajduje się w tragicznej sytuacji finansowej i zdrowotnej. Powiada, że choruje na wiele przewlekłych chorób i na inne, które powodują częstą niezdolność do pracy. Podnosi, że niedożywienie nie sprzyja leczeniu. Twierdzi, że nie spełnia wymagań pracodawców i nie otrzymuje ofert z GUP. Powiada, że prosiła o zasiłki na najbardziej konieczne wydatki. Wyjaśnia, że nie utrzymuje telefonu stacjonarnego a komórkowy zepsuł się jej. Uważa, że żyje w nędzy a zasiłki które otrzymuje z MOPS nie wystarczają nawet na opłacenie czynszu. Z jej wyjaśnień wynika, że boryka się z zadłużeniem czynszowym.

W oparciu o przedstawione przez organ wraz ze skargą akta administracyjne okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, iż skarżąca jest osobą bezrobotną, z powodu licznych schorzeń pozostaje w stałym leczeniu, także w poradni zdrowia psychicznego. Ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności. (k. 8, 2 akt. admin.)

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez ustanowienie radcy prawnego lub adwokata (art. 245 §3 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.

W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny sytuacji bytowej strony a co za tym idzie i jej aktualnych możliwości płatniczych. Te nie rysują się szczególnie. Z zasad doświadczenia życiowego wynika bowiem, że przy obecnym poziomie cen oraz usług niewielkie środki jakie skarżącą ma do dyspozycji wystarczają z trudem na opędzenie podstawowych potrzeb. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest zresztą to, że skarżąca zmuszona jest korzystać ze wsparcia oferowanego w ramach systemu pomocy społecznej. Zarazem skarżąca, nie dysponuje żadnymi przedmiotami wartościowymi. Okoliczność, że do skarżącej należy wykazane mieszkanie nie zmienia przy tym tego punktu widzenia. Chociaż bowiem mieszkanie to potencjalnie posiada pewną wartość sprzedażną lub podkładową to jednak trudno byłoby wymagać od skarżącej rozporządzeń tego rodzaju celem pozyskania środków na opłacenie pełnomocnika z wyboru. Sprzedaż mieszkania godziłaby by bowiem w podstawę egzystencji skarżącej. Jego zaś obciążenie może być utrudnione choćby dla tej przyczyny, że przy niskich dochodach bieżących oraz akcentowanym zadłużeniu skarżąca nie posiada istotnej dla banków zdolności do terminowego regulowania przyjmowanych zobowiązań (tzw. zdolności kredytowej). Wreszcie nie można tracić z widzenia, że skarżąca ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności a z powodu licznych schorzeń pozostaje w stałym leczeniu, także w poradni zdrowia psychicznego.

Uwzględniając to wszystko, można więc stwierdzić, że skarżącej nie będzie stać na opłacenie adwokata. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie przekraczają obecne możliwości płatnicze strony. Skoro zaś skarżąca nie jest w stanie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny opłacić pełnomocnika z wyboru, to należało udzielić jej zgodnie z wnioskiem takiej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.