Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 254/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 37, art. 40 i art. 42
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi "P," w R. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 29 grudnia 2022 r. nr OA.7721.19.13.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie kiosku gastronomicznego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PWINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 29 grudnia 2022 r. nr OA.7721.19.13.2020, wydana w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie kiosku gastronomicznego.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Zawiadomieniem z dnia 28 lipca 2003 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanego kiosku gastronomicznego na działkach nr [...]. W toku postępowania ustalono, że obiekt składa się z dwóch części – konstrukcji stalowo – drewnianej o wymiarach 3,69m x 4,25m oraz dobudówki stalowej o wymiarach 2,40m x 7,17m. Dobudówka w części południowej stanowi zaplecze kiosku [...]. Obiekt od strony północnej został usytuowany w odległości 2,76m – 1,41m od ściany budynku z otworami okiennymi oraz 2,55m od blaszanego pawilonu handlowego od strony południowej. Ustalono ponadto, że sporny kiosk gastronomiczny wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę. Inwestorem obiektu jest TK. Część kiosku wybudowana została w roku 1991, a następnie w roku 1993 inwestor dokonał jego rozbudowy. W związku z powyższym organ ten przyjął, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.) w sprawie mają zastosowanie przepisy obowiązujące w okresie realizacji przedmiotowego obiektu, tj. ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) – dalej: "u.p.b.".

W toku postępowania zapadły dwa prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie:

Wyrokiem z 28 lutego 2008 r. II SA/Rz 790/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił kasacyjną decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 sierpnia 2007 r. nr OA-7144/8/19/07.

Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów nadzoru budowlanego odnośnie konieczności oceny dokonanej samowoli pod kątem możliwości doprowadzenia jej do stanu zgodnego z przepisami. WSA podniósł, że nakaz rozbiórki wykonanego bez pozwolenia obiektu budowlanego z przyczyn wskazanych w art. 37 ust 1 pkt 2 u.p.b. (spowodowanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, niedopuszczalnego pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia) może być wydany dopiero wówczas, gdy nie istnieje przewidziana art. 40 tej ustawy możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z przepisami prawa. Zastosowanie jednak art. 40 - w takiej jak w sprawie - sytuacji wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii, z jakiej daty pochodzące warunki techniczne i normy muszą być spełnione, by obiekt mógł być uznany za doprowadzony do zgodności z przepisami. Niezależnie od powyższego Sąd wskazał na pominięcie jednej ze stron w prowadzonym postępowaniu, a zatem zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania, obligującej do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 8 grudnia 2020 r. II SA/Rz 1139/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił kasacyjną decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 września 2020 r. nr OA.7721.19.13.2020.

WSA podniósł, że w sprawie zgromadzono już wiele ekspertyz technicznych dotyczących przede wszystkim bezpieczeństwa przeciwpożarowego (ekspertyzy [...]), a ponadto wiele pism Komendy Wojewódzkiej i Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] w sprawie oceny zachowania warunków techniczno-pożarowych przez sporny obiekt (w tym pisma z dnia 3 stycznia 2006 r., z dnia 24 maja 2006 r., 26 września 2008 r.). Zdaniem Sądu, jeżeli ocena wiarygodności i mocy dowodowej powyższych dokumentów wymaga specjalistycznej wiedzy, której organ odwoławczy nie posiada, albo zachodzi konieczność aktualizacji ocen stanu faktycznego, który mógł ulec (i częściowo uległ) zmianie w toku prawie 15 lat prowadzenia postępowania, organ odwoławczy ma możliwość zażądania w trybie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane przedłożenia odpowiednich, nowych ocen technicznych lub ekspertyz, a – w razie stwierdzenia takiej potrzeby – także powołania z urzędu biegłego właściwej specjalności.

Sąd podkreślił, że w opisywanej sprawie organ odwoławczy musi ostatecznie stwierdzić, czy w świetle aktualnego stanu rzeczy dalsze istnienie i funkcjonowanie powyższego obiektu powoduje realne niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W razie stwierdzenia powyższych przesłanek sporny obiekt będzie podlegał nakazowi rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jeżeli natomiast organ odwoławczy ostatecznie stwierdzi, że sporny obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie budowy oraz w momencie orzekania, a nie zachodzą przesłanki z art. 37 u.p.b., zaistnieje podstawa do wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 u.p.b.).

Decyzją z 29 grudnia 2022 r. nr OA.7722.19.13.2020 Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru budowlanego dla [...] z [...] czerwca 2020 r. o rozbiórce spornego kiosku gastronomicznego i jednocześnie umorzył w całości postępowanie administracyjne prowadzone w opisywanej sprawie.

Organ odwoławczy podał, że uwzględniając wskazania wynikające z wyroku WSA w Rzeszowie, wezwał inwestora do przedstawienia ekspertyzy technicznej opracowanej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych lub jednostkę badawczo – rozwojową, uzgodnioną z Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w [...]. W dniu 24 maja 2022 r. TK przedłożył "Ekspertyzę techniczną warunków bezpieczeństwa pożarowego" z marca 2022 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, a także postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...], zatwierdzające ww. ekspertyzę pod wskazanymi warunkami.

W wyniku oględzin przeprowadzonych 10 sierpnia 2022 r. przez organ I instancji ustalono, że przy obiekcie wykonano roboty budowlane, obejmujące m.in. wykonanie w lipcu – sierpniu 2022 r. nowej ściany północnej. W dniu 31 października 2022 r. TK przedłożył świadczenia inspektora nadzoru legitymującego się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi o zgodności wykonanych robót z ekspertyza techniczną warunków bezpieczeństwa pożarowego z marca 2022 r.

Organ odwoławczy podniósł, że w opisywanej sprawie nie zachodzi niezgodność inwestycji z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem działki nr [...] nie są aktualnie objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obiekt nie naruszał również ustaleń obowiązującego w dacie budowy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...]. Nie zachodzi zatem okoliczność wskazana w art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.b. do wydania nakazu rozbiórki.

Zdaniem PWINB, w sprawie nie zachodzi również druga z przesłanek – określona art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. – do wydania decyzji o rozbiórce spornego kiosku gastronomicznego. Z ustaleń organu I instancji dokonanych w trakcie oględzin 10 sierpnia 2022 r. wynika, że ściana północna obiektu została wyprowadzona na wysokość co najmniej 30 cm ponad dach budynku. Z oświadczenia inspektora nadzoru z 28 października 2022 r. wynika, że w kiosku gastronomicznym wykonano nową ścianę od strony północnej jako ścianę oddzielania przeciwpożarowego klasy REI 120 odporności ogniowej oraz zabezpieczenie całości dachu od wnętrza budynku przegrodą wykonana jako rozwiązanie systemowe spełniające wymagania klasy EI 30 odporności ogniowej. Ponadto inwestor przedłożył informację z 31 października 2022 r. o wykonaniu dachu zgodnie z wytycznymi ekspertyzy, w tym o demontażu papy, protokół z 21 października 2022 r. badania sprawności wyłącznika głównego p.poż, protokół z 20 października 2022 r. z pomiaru skuteczności uziemienia urządzeń elektrycznych oraz oporności izolacji i instalacji elektrycznej oraz protokół z marca 2022 r. przeglądu wentylacji mechanicznej. Wskazana wyżej dokumentacja potwierdza, że obiekt znajduje się odpowiednim stanie technicznym i spełnia wymagania przeciwpożarowe. W opisywanej sprawie brak jest tym samym podstaw do wydania decyzji w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych na podstawie art. 40 u.p.b., ponieważ obiekt nie wymaga już władczej ingerencji ze strony organów nadzoru budowlanego. To zaś obligowało do umorzenia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, R sp. z o.o. z/s w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:

1) art. 138 § 1 pkt 2 w. zw. z art. 105 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1, art. 40 i art. 42 u.p.b. poprzez zalegalizowanie z urzędu dokonanej samowoli budowlanej, w sytuacji, w której obowiązkiem inwestora było wystąpienie z wnioskiem o legalizację;

2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez dokonanie wadliwej kwalifikacji spornego obiektu;

3) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z korzyścią dla inwestora, a zatem z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej;

4) art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471 z późn. zm.), poprzez ich niezastosowanie i brak ustalenia, że sporny kiosk stanowi tymczasowy obiekt budowlany użytkowany od 1991 r.;

5) art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o rozbiórce obiektu.

W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

W piśmie procesowym z 24 maja 2023 r. uczestnik postępowania PM wniosła o uwzględnienie skargi. Natomiast w piśmie z 1 czerwca 2023 r. TK wniósł o oddalenie skargi, podzielając stanowisko PWINB.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje również art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Pojęcie oceny prawnej dotyczy szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi, reguły wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumpcji oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony, a nie tylko rezultaty zastosowania tzw. dyrektyw wykładni prawa, których użycie ograniczone zostaje jedynie do ustalenia znaczenia (sposobu pojmowania) normy prawnej uznanej wcześniej za obowiązującą (mającą zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego). Ponieważ tak szeroko pojmowana wykładnia prawa wiąże sąd (organ), któremu sprawa została przekazana, to jest naturalne, że wymaga ona uzasadnienia, które stanowi integralną część orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r. II GSK 1762/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2015 r. III SA/Gl 4/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Poddawszy ocenie legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wymaga wskazania, że na mocy art. 153 P.p.s.a. oraz opisanych wyżej dwóch prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, organy nadzoru budowlanego były zobligowane do prowadzenia postępowania naprawczego na podstawie przepisów art. 37, art. 40 i art. 42 u.p.b. W obydwu wyrokach Sąd za zasadne uznał prowadzenie postępowania w oparciu o przepisy prawa budowlanego z 1974.r a nie ustawy z 1994 r. W wyroku z 8 grudnia 2020 r. II SA/Rz 1139/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że organy winny stwierdzić, czy w świetle aktualnego stanu rzeczy dalsze istnienie i funkcjonowanie powyższego obiektu powoduje realne niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W razie stwierdzenia powyższych przesłanek sporny obiekt będzie podlegał nakazowi rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jeżeli natomiast organ odwoławczy ostatecznie stwierdzi, że sporny obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie budowy oraz w momencie orzekania, a nie zachodzą przesłanki z art. 37 u.p.b., zaistnieje podstawa do wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 u.p.b.).

Mając na uwadze powyższe za oczywiście bezzasadne uznać należało zarzuty skargi związane z niezastosowaniem art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Tryb naprawczy określony ww. regulacją ma zastosowanie do samowoli budowlanych powstałych po dni wejścia w życia ustawy, a zatem nie mógł zostać wdrożony w realiach opisywanej sprawy. Ponadto od wydania wyroków przez WSA w Rzeszowie przepisy prawa budowlanego normujące reguły intertemporalne odnośnie samowoli budowlanych nie uległy zmianie. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego nie były uprawnione do oceny stanu faktycznego pod kątem zaistnienia przesłanek do wydania decyzji o rozbiórce obiektu na podstawie art. 48 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Stanowiłoby to bowiem wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa – przepisu art. 153 P.p.s.a.

Odnośnie zastosowania się przez organy do wskazań Sądu wynikających z ww. wyroków, Sąd stwierdza, że PWINB zaskarżoną decyzją zasadnie wskazał na brak zaistnienia przesłanek do wydania decyzji o rozbiórce obiektu na podstawie art. 37 lub decyzji w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych na podstawie art. 40 u.p.b.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.p.b., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Wykładnia językowa art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. wskazuje, że samo naruszenie przepisów budowlanych nie pociąga za sobą możliwości orzekania o rozbiórce dopóty, dopóki nie zostanie wykazane, że naruszenie tych przepisów powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnie pogarsza warunki zdrowotne lub użytkowe dla otoczenia. Konieczne jest wykazanie, że dalsze akceptowanie funkcjonowania samowolnie zrealizowanego obiektu mogłoby spowodować groźbę dla życia i zdrowia przebywających w pobliżu osób lub realne niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu, przy czym ocena zagrożenia spowodowanego przez samowolnie wzniesiony obiekt budowlany powinna być aktualna w momencie wydawania rozstrzygnięcia. W celu ustalenia, czy obiekt budowlany wzniesiony bez wymaganego pozwolenia nie podlega nakazowi rozbiórki, niezbędne jest nie tylko zbadanie, czy teren, na którym obiekt ten został posadowiony, podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również rozważenie, czy jest on zgodny z warunkami zabudowy określonymi w decyzji (wyroki NSA z 4 kwietnia 2023 r. II OSK 388/23 i z 30 sierpnia 2019 r. II OSK 2087/19, wyrok WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2021 r. VII SA/Wa 2097/20).

W zaskarżonej decyzji słusznie wskazał organ odwoławczy, że działki nr [...] nie są aktualnie objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo również przyjął PWINB, że obiekt nie narusza ustaleń obowiązującego w dacie budowy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...]. Obiekt zlokalizowany był bowiem w strefie oznaczonej symbolem C-1, w której przewidziano realizację obiektów użyteczności publicznej i w obrębie której postulowano ograniczenie funkcji mieszkaniowej na rzecz powiększania obiektów użyteczności publicznej, głównie handlu. Względem spornego kiosku gastronomicznego nie zachodzi zatem przesłanka do wydania decyzji o rozbiórce, określona art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.b.

Sąd podziela również konkluzję organu odwoławczego odnośnie braku zaistnienia w realiach sprawy przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Wymaga wskazania, że postanowieniem z [...] maja 2022 r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w "Ekspertyzie technicznej w sprawie warunków bezpieczeństwa pożarowego dla istniejącego obiektu pawilonu gastronomicznego usytuowanego na działkach nr [...]", w sposób inny niż podano w § 218 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), pod warunkiem wykonania od strony zbliżenia do granicy działki nr [...] ściany oddzielenia przeciwpożarowego klasy REI 120 odporności ogniowej oraz wyprowadzenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 30 cm. Na podstawie oględzin z 10 sierpnia 2022 r. ustalono, że ściana północna obiektu została wyprowadzona na wysokość co najmniej 30 cm ponad dach budynku. Za pismem z 31 października 2022 r. TK przedłożył oświadczenie osoby posiadającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, z którego wynika, że w kiosku gastronomicznym wykonano nową ścianę od strony północnej jako ścianę oddzielania przeciwpożarowego klasy REI 120 odporności ogniowej oraz zabezpieczenie całości dachu od wnętrza budynku przegrodą wykonana jako rozwiązanie systemowe spełniające wymagania klasy EI 30 odporności ogniowej. Do pisma dołączono również protokół badania działania i sprawności wyłącznika głównego PPOŻ z 21 października 2022 r., protokół z pomiaru skuteczności uziemienia urządzeń elektrycznych oraz oporności izolacji i instalacji elektrycznej z 20 października 2022 r. oraz protokół prawidłowości podłączenia wentylacji mechanicznej z 19 października 2022 r. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że wskazana wyżej dokumentacja potwierdza, że obiekt znajduje się odpowiednim stanie technicznym i spełnia wymagania przeciwpożarowe. Jednocześnie wobec doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w toku postępowania, brak było podstaw faktycznych i prawnych do wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami w oparciu o art. 40 u.p.b.

W konsekwencji – odnośnie do zarzutów Skarżącej – brak było podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Stosownie bowiem do art. 42 ust. 1 u.p.b., inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Wykładnia przytoczonej regulacji nie budzi żadnych wątpliwości odnośnie sytuacji, w której inwestor winien zwrócić się o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skoro w opisywanej spawie nie wydano decyzji na podstawie art. 40 u.p.b., to brak jest podstaw prawnych do uznania, że inwestor winien uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie w trybie art. 42 u.p.b. Mając na uwadze powyższe prawidłowo przyjął PWINB, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe i zaskarżoną decyzją uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne w całości.

W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.