Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 721/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 48 ust. 2 i 3, art. 29, art. 28
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 8, 7, 77, 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia nakładającego obowiązki oddala skargę


UZASADNIENIE

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...], zwanej dalej również "skarżącą", częściowo uchylił, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy postanowienie nr [...] z [...] października 2017 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") w sprawie nałożenia na skarżącą obowiązku przedłożenia określonych dokumentów.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniu 30 sierpnia 2017 r. PINB dokonał czynności kontrolnych dwóch obiektów budowlanych przygotowanych pod ekspozycję reklamową, usytuowanych na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] [...] w [...]. Podczas kontroli organ stwierdził, że na wskazanej nieruchomości wybudowano dwa obiekty w postaci rusztowań, pokryte siatką winylową, oświetlone lampami halogenowymi na wysięgnikach (obiekt nr 1: 4 szt. lamp, obiekt nr 2: 6 szt. lamp). Do protokołu załączono materiał zdjęciowy i wydruk mapy z naniesieniem usytuowania nośników.

Zawiadomieniem z 31 sierpnia 2017 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie dwóch ww. wolnostojących obiektów budowlanych.

Podczas kolejnych oględzin z 3 października 2017 r. PINB stwierdził, że na terenie wskazanej działki znajdują się dwa obiekty osłonięte siatką winylową od strony Al. [...] i od strony wschodniej i zachodniej, oświetlone lampami ledowymi 4 szt. i 6 szt. Są to rusztowania modułowe dociążone balastami betonowymi, przy czym na jednym z rusztowań wykonano instalację odgromową. Obiekty zlokalizowane są na terenie zielonym, a między modułami rosną drzewa. Lampy ledowe na wysięgnikach umieszczone są nad ciągiem pieszym Al. [...], odległość obiektów od ogrodzenia nieruchomości 15 cm oraz 10,54 m do krawędzi jezdni Al. [...]. Wg oświadczenia pełnomocnika inwestora inwestycja została zrealizowana zgodnie ze zgłoszeniem z [...] lipca 2017 r., do którego nie wniesiono sprzeciwu. Realizację spornych obiektów zakończono w dniu 24 sierpnia 2017 r. Organ ustalił ponadto, że obiekt nr 1 posiada wymiary ok. 20,5 x 4,0 m szerokości i wysokość ok. 10,0 m, a obiekt nr 2 posiada wymiary ok. 30,8 x 5,0 m szerokości i wysokość ok. 10,0 m.

3. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem nr [...] z [...] października 2017 r. nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia – w terminie 30 dni od daty kiedy postanowienie stanie się ostateczne – następujących dokumentów: (1) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego obiektu budowlanego w postaci rusztowania pełniącego funkcję wielkopowierzchniowego nośnika reklamowego, o wymiarach w rzucie poziomym ok. 30,8 x 5,0 m i wysokości ok. 10 m, wybudowanego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...] (obiekt nr [...]), zwanej dalej "inwestycją"; (2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi i uzgodnieniami, z jednoczesnym wskazaniem, że projekt i opinia powinny być sporządzone przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w odpowiedniej specjalności, zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) i zgodnie z wymogami art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1332 ze zm.; zwanej dalej "pr.bud."), wraz z załączeniem kopii uprawnień sporządzającego oraz zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień sporządzenia tej dokumentacji oraz (3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organ pierwszej instancji wydał powyższe postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3, art. 83 ust. 1 pr.bud. oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a.".

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowe nośniki reklamowe stanowią budowlę, zdefiniowaną w art. 3 pkt 3 pr.bud., której wykonanie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca nie wystąpiła o pozwolenie na budowę. Skarżąca złożyła natomiast w organie administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenie, jednak organ zgłosił sprzeciw, w którym podniesiono, że tego rodzaju inwestycja wymaga wystąpienia o pozwolenie na budowę. Decyzja o sprzeciwie została przekazana pełnomocnikowi inwestora i w związku z brakiem wniesienia odwołania, jest ostateczna. Pomimo sprzeciwu obiekt został zrealizowany przez skarżącą.

W związku z powyższym, powiatowy organ nadzoru budowlanego podjął czynności przewidziane w art. 48 ust. 2 i ust. 3 pr.bud., mające na celu umożliwienie skarżącej zalegalizowanie stwierdzonej samowoli budowlanej. W przypadku budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do przeprowadzenia procedury legalizacji w trybie ww. przepisu i nałożenia obowiązku przedłożenia stosownych dokumentów, niezbędnych do sprawdzenia spełnienia wymogów określonych w przepisach, w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

4. Powyższe postanowienie z [...] października 2017 r. skarżąca zaskarżyła w ustawowym terminie pismem z 22 listopada 2017 r., wnosząc o uchylenie wskazanego rozstrzygnięcia w całości.

Skarżąca zarzuciła postanowieniu PINB:

naruszenie art. 48 ust. 2 i ust. 3 pr.bud. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji w której inwestycja została zrealizowana na podstawie skutecznie dokonanego zgłoszenia z [...] lipca 2017 r.,

naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 w zw. z art. 126 oraz art. 124 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności w zakresie podstawy realizacji inwestycji oraz rozmiarów zrealizowanej inwestycji, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu na skutek wykonania czynności pomiarowych wyłącznie podczas kontroli bez obecności skarżącej, których dokonano w dniu 19 października 2017 r., co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem postanowienia i w konsekwencji doprowadziło do błędnego wydania postanowienia nakładającego na skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentów.

5. Po rozpatrzeniu ww. zażalenia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin jego wykonania, tj. 3 miesiące od dnia otrzymania postanowienia, a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ drugiej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zasadą jest, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 pr.bud.). Wyjątki od tej zasady, wymienione w art. 29-31 ustawy Prawo budowlane, powinny być w związku z tym interpretowane ściśle. Jednym z tych wyjątków jest wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i o opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (art. 29 ust. 2 pkt 6pr.bud.), które wymaga jedynie zgłoszenia. Natomiast pozwolenia na budowę na zasadach ogólnych wymaga budowa wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl art. 3 pkt 3 pr.bud. jest budowlą.

Zdaniem [...] WINB o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dokonując kwalifikacji prawnej tego, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia powinno się więc brać pod uwagę także art. 5 pr.bud., w świetle którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne.

Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, zrealizowany przez inwestora obiekt stanowi urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem z uwagi na wypełniający je balast, który uniemożliwia jego przewrócenie się lub przesunięcie. Pełni on rolę fundamentu.

Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia i sposób związania z gruntem za pomocą balastu obciążającego, nie pozwalają na jego odmienną kwalifikację i uznanie, że posadowienie tego nośnika reklamowego w określonym miejscu stanowić będzie roboty budowlane polegające na instalacji w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud. Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce.

Przedmiotowego obiektu nie można też zaliczyć do obiektów małej architektury, o których jest mowa w art. 3 pkt 4 i art. 29 ust. 1 pkt 22 pr.bud.

W ocenie [...] WINB realizacja przedmiotowego nośnika reklamowego wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor natomiast nie wystąpił o decyzję o pozwoleniu na budowę, a jedynie zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę.

Do ww. zgłoszenia Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. wniósł sprzeciw. Decyzja ta nie została zaskarżona i jest rozstrzygnięciem prawomocnym pozostającym w obrocie prawnym. Do pisma z 4 stycznia 2018 r. dołączono dokumenty potwierdzające doręczenie ww. rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym organ stwierdził, że skarżąca zrealizowała inwestycję w warunkach samowoli budowlanej, tj. pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Roboty budowlane związane z posadowieniem w określonym miejscu wolnostojącego trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego wielkopowierzchniowego, stanowiącego budowlę wymagały uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. PINB prawidłowo określił tryb postępowania oparty na art. 48 pr.bud.

Jednocześnie [...] WINB uznał, że wskazany przez organ pierwszej instancji termin 30 dni na sporządzenie dokumentów jest zbyt krótki. Dlatego też zasadnym było uchylenie skarżonego postanowienia w części dotyczącej terminu i wyznaczenie nowego terminu, tj. 3 miesiące od daty otrzymania postanowienia organu odwoławczego, w pozostałej zaś części utrzymanie go w mocy.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z [...]lutego 2018 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia PINB z [...] października 2017 r.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie przez organ drugiej instancji i uchylenie zaskarżonego postanowienia jedynie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczenia nowego terminu, w sytuacji w której w ocenie skarżącej organ odwoławczy zobligowany był do uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia z uwagi na jego wadliwość;

2) art. 48 ust. 2 i ust. 3 pr.bud. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji której mamy do czynienia z realizacją inwestycji w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie z [...] lipca 2017 r.;

3) art. 7, 8, 77 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności w zakresie podstawy zrealizowanej inwestycji, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem postanowienia, a w rezultacie prowadziło do nieprawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.

7. Odpowiadając w dniu 20 marca 2017 r. organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Organ drugiej instancji wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się podczas załatwiania sprawy zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna, ponieważ zarówno zaskarżone postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] są w pełni zgodne z prawem.

9. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału nie może być wątpliwości, że przedmiotowy nośnik reklamowy o wymiarach ok. 30,8 x 5,0 m i wysokości ok. 10,0 m, wybudowany na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w [...], zwany też obiektem nr [...], stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 pr.bud. Przepis ten wymieniając przykłady budowli explicite wymienia wolnostojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Przedmiotowa inwestycja (obiekt nr [...]) posiada wszystkie istotne cechy wskazane w powołanym art. 3 pkt 3 pr.bud.: mamy do czynienia z tablicą reklamową, dodajmy o znaczących wymiarach (ponad 150 m2), umieszczoną na konstrukcji modułowej, a więc wolnostojącą, a także wreszcie trwale związaną z gruntem. Orzecznictwo sądów administracyjnych co najmniej z ostatnich dziesięciu lat jednoznacznie podkreśla, że wykładnia art. 3 pkt 3 pr.bud. dokonana przez organ pierwszej instancji i potwierdzona przez organ odwoławczy była prawidłowa. Skarżąca, jako podmiot profesjonalnie zajmujący się instalowaniem tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, dobrze zna orzeczenia sądów administracyjnych w tym zakresie i nie mogła mieć wątpliwości co do charakteru zaprojektowanego i zrealizowanego obiektu.

10. W opinii Sądu skarżąca nie miała również podstaw do przyjęcia, że projektowana i zrealizowana później inwestycja jest objęta treścią przepisów powołanych przez skarżącą.

Skarżąca w zgłoszeniu wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę z [...] lipca 2017 r. wskazała, że przepisami, które upoważniają do takiej czynności są art. 29 ust. 2 pkt 6, 9 oraz 11-12a pr.bud. (k. 84 akt PINB). W rozpatrywanej sprawie przepisem, który zdaniem skarżącej znajduje zastosowanie jest art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud.

Zdaniem Sądu, nie można jednak uznać, że budowa konstrukcji wsporczej służącej za podporę tablicy reklamowej o powierzchni ok. 150 m2 odpowiada ustawowemu określeniu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych". Orzecznictwo sądów administracyjnych, a także uznani komentatorzy przepisów Prawa budowlanego wskazują, że art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud. stanowi wyjątek od ogólnej reguły wymagającej pozwolenia na budowę w przypadku podjęcia robót budowlanych. W związku z tym przepisy takie należy uznać za mające charakter uregulowań szczególnych (leges speciales), wobec których należy przyjmować wykładnię ścisłą lub zwężającą, ale nigdy wykładnię rozszerzającą. Wynika to z przyjętej w polskiej kulturze prawnej zasady, że wyjątków nie należy interpretować w sposób nadający im szerszy zakres znaczeniowy niż wynikający z dosłownego brzmienia, choćby użytego w języku naturalnym, tj. powszechnym, nazywanym niekiedy potocznym (exceptiones non sunt extendendae). Patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 811/08 oraz z 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 954/14, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 37/16.

W związku z tym w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy należało stwierdzić, że czynności inwestora nie ograniczały się wyłącznie do "instalowania tablicy reklamowej", ale obejmowały również budowę, tj. skonstruowanie całej tzw. konstrukcji modułowej, czyli szkieletu, do którego została później zamontowana tablica reklamowa. W takim stanie rzeczy organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w podstawowym zakresie czynności inwestora obejmowały budowę budowli jaką jest szkielet modułowy służący zamontowaniu tablicy. Konstrukcja szkieletu stanowi zatem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 pr.bud.

Analiza techniczna inwestycji uzasadnia z kolei zastosowanie wykładni systemowej, tzn. takiej, która treść normy prawnej będącej podstawą postanowienia PINB (normatywnej podstawy rozstrzygnięcia) nakazuje kształtować nie tylko z uwzględnieniem art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud., ale również z uwzględnieniem art. 28 ust. 1 oraz art. 3 pkt 3 pr.bud. Jak wskazano wyżej użycie w definicji legalnej budowli wyrażenia "wolnostojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe" wyłącza możliwość uznania, że prace budowlane przeprowadzone przez inwestora dają się ograniczyć do "instalowania tablic i urządzeń reklamowych" (tak samo: A. Gliniecki, [w:] Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją Andrzeja Glinieckiego, wyd. 1., Warszawa 2012, str. 227, pkt 31).

W świetle przedstawionych przepisów zgłoszenie dokonane przez skarżącą należało uznać za nieprawidłowe, a sprzeciw wobec tego zgłoszenia wyrażony decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. za skuteczny. Z nieznanych Sądowi przyczyn skarżąca ignoruje fakt zgłoszenia i doręczenia skarżącej decyzji o sprzeciwie. Stanowisko takie nie może jednak zostać zaakceptowane. W związku z tym sugerowana w skardze okoliczność skutecznego dokonania zgłoszenia musi być uznana za niebyłą, a w rezultacie za nie wywołującą skutków prawnych, na które powołuje się skarżąca.

W przedstawionym stanie rzeczy organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w przypadku przedmiotowej inwestycji doszło do samowoli budowlanej polegającej na zrealizowaniu budowli bez uzyskania pozwolenia na budowę. Prawidłowo również PINB podjął czynności mające na celu legalizację wskazanej budowli, tzn. doprowadzenie jej do stanu zgodności z obowiązującym prawem. Konsekwentnie za właściwe należy uznać zobowiązanie skarżącej jako inwestora do dostarczenia organowi nadzoru budowlanego odpowiednich dokumentów wymienionych szczegółowo w postanowieniu organu pierwszej instancji. Podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia był art. 48 ust. 2 i 3 pr.bud. Zdaniem Sądu wskazany przepis został zasadnie zastosowany przez PINB, a także został uznany za prawidłowo wybrany przez organ odwoławczy – [...] WINB. W związku z taką kwalifikacją zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należy uznać za prawidłowy. Organ drugiej instancji utrzymał bowiem w mocy postanowienie PINB w zakresie nałożenia na skarżącą obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, a jednocześnie – aby nie czynić tego obowiązku niemożliwym do wykonania w wyznaczonym czasie – uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy, 3-miesięczny termin na złożenie dokumentów.

W świetle materiałów zgromadzonych w sprawie Sąd uznaje powyższe rozstrzygnięcia, a także poprzedzającą je wykładnię przepisów prawa za w pełni zgodną z prawem i nie znajduje podstaw do uchylenia obu postanowień w myśl wniosku skarżącej.

11. Odnosząc się ponadto do zarzutów przedstawionych przez skarżącą w złożonej skardze, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela poglądu, jakoby w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji, a także organ odwoławczy doszło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie podjęły wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a jednocześnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i zgodny ze standardami prawa strony do dobrej administracji.

Zdaniem Sądu bezpodstawne są również zarzuty skarżącej, według której postępowanie prowadzone przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jak i [...] WINB, nie spełniało wymogów działania w sposób budzący zaufanie uczestników tego postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie nie ma najmniejszych podstaw, aby stwierdzić uchybienie zasadom proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), bezstronności i równego traktowania (również art. 32 Konstytucji RP).

12. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga niezasadna.

Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji.