Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1535/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Izabella Kulig - Maciszewska, Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Anny M. i Józefa M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 czerwca 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Łd 1139/01 w sprawie ze skargi Anny M., Józef M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia 8 maja 2001 r. (...) w przedmiocie ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 7 czerwca 2004 r. II/SA/Łd 1139/01, oddalił skargę Anny M. i Józefa M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia 8 maja 2001 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia 7 marca 2001 r. (...). Powyższą decyzją, wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./, Starosta Ł. orzekł o:

1. wykreśleniu w jednostce rejestrowej nr 118 m. Ł. obrębu K. Józefa M. s. Józefa i Marianny oraz Anny M. c. Bronisława i Aleksandry jako właścicieli zabudowanych działek nr 7791 i 7792,

2. wpisaniu w tej jednostce rejestrowej Józefa M. s. Józefa i Marianny oraz Kazimierza M. s. Józefa i Marianny jako współwłaścicieli po 1/2 części zabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji obrębu K. nr 7791 i 7792 o pow. 2.267 m2.

Powyższych zmian dokonano na wniosek Kazimierza M., który do wniosku załączył odpis wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 28 września 1998 r. (...), którym unieważniono umowę darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu 10 stycznia 1986 r., na mocy której Józef i Anna małż. M. stali się właścicielami ww. nieruchomości.

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 1999 r. (...) Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację Józefa i Anny małż. M. od ww. wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28 września 1998 r.

Powyższe okoliczności spowodowały konieczność dokonania zmian w ewidencji gruntów.

W odwołaniu wniesionym od decyzji Starosty Ł. z dnia 7 marca 2001 r. Anna i Józef M. twierdzili, że zaskarżona decyzja jest nieuzasadniona i przedwczesna, bowiem złożyli wniosek o wznowienie postępowania przed sądem cywilnym w sprawie stwierdzenia nieważności umowy darowizny.

Organ drugiej instancji, rozpatrując odwołanie skarżących, nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z dnia 8 maja 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na decyzję z dnia 8 maja 2001 r. w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 czerwca 2004 r. uznał skargę za nieuzasadnioną, bowiem ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego, jest tylko zbiorem informacji, będących wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Zmian w stanie prawnym, zapisanym w ewidencji gruntów, dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych. W przedmiotowej sprawie, zmiany w ewidencji gruntów zostały wprowadzone na podstawie przedstawionych przez Kazimierza M. prawomocnych orzeczeń sądowych. Toczące się postępowanie przed sądem powszechnym, na co powołują się skarżący, nie wstrzymało wykonalności wyroku, który był podstawą wprowadzonych zmian. W tej sytuacji nieuprawniony jest zarzut skarżących, że organy administracji dokonały przedwcześnie zmian w ewidencji gruntów.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 czerwca 2004 r. Anna M. i Józef M., reprezentowani przez adwokata Bożenę K., wnieśli skargę kasacyjną, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów art. 7, 10 par. 1, 77 par. 1 i art. 97 Kpa.

Wskazując na powyższe podstawy, wnoszą

- o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podobnie jak wcześniej w odwołaniu przyjęto, że przedstawione przez Kazimierza M. wyroki sądowe, nie są "bezsporne i ostateczne", bowiem toczą się jeszcze inne postępowania sądowe zmierzające do ich wzruszenia. W związku z czym, organ wydający decyzję o dokonaniu zmian w ewidencji gruntów, powinien zawiesić postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia kwestii wstępnej, tak by wpis w ewidencji był dla każdej ze stron bezsporny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, powołanej dalej jako p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na zarzutach:

- naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższych wymogów nie spełnia skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie, bowiem zarzuty w niej zawarte, odwołują się wyłącznie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, których nie stosuje wojewódzki sąd administracyjny orzekając w sprawie.

W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej, która jest środkiem odwoławczym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, zarzut naruszenia przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 p.p.s.a./, powinien odnosić się do przepisów ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Niezależnie od powyższego, argumentacja przyjęta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jest całkowicie błędna. Prawomocny wyrok sądu powszechnego stanowi podstawę do dokonania zmian w ewidencji gruntów, na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Brak było też podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w tej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.