Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 466/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art. 195 par.2, art. 299 par.3, art. 58 par.1 pkt 3, art. 250 par.1, art. 258 par.2 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia I. uchylić na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 466/18 z dnia 25 czerwca 2018 r. II. przyznać [...] Ł. S. od Skarbu Państwa -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - wynagrodzenie w kwocie 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych należnego podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 25 czerwca 2018 r. odrzucił skargę W. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Powodem odrzucenia skargi było niewykonanie wezwania przez skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie.

Na powyższe postanowienie, pełnomocnik skarżącego w dniu 5 września 2018 r., złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie, wskazując, że wezwanie skierowane do skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi, zawierało pouczenie o przysługującym terminie 2 miesięcy na jego wykonanie. Sąd natomiast, odrzucił skargę, przed upływem wyznaczonego w piśmie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

Po dokonaniu analizy akt sprawy i wniesionego zażalenia Sąd uznał, że jest ono oczywiście uzasadnione.

Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie zawierała w treści termin wskazujący siedem dni na jego wykonanie, jednak, w tym samym wezwaniu wskazano dwumiesięczny termin na wykonanie nałożonego obowiązku, wynikający z art. 299 § 3 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi.

Według powołanego powyżej przepisu, gdy strona nie ma miejsca zamieszkania lub stałego pobytu albo siedziby w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana w terminie dwóch miesięcy, do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

W niniejszej sprawie jasne jest, że przepis ten nie ma zastosowania. Mimo to skarżący mógł mieć przekonanie, że wskazany termin jest on dla niego wiążący. Sąd przyjmując natomiast, że skarżący prawidłowo pouczony o terminie siedmiu dni na wykonane wezwania, nie wykonał go w wyznaczonym terminie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu zasadne jest więc uwzględnienie zażalenia pełnomocnika skarżącego i w trybie autokontroli na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 25 czerwca 2018 r. o odrzuceniu skargi.

Ponadto, w złożonym zażaleniu pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie zażalenia. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Stosownie do unormowania art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem".

Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia stawka minimalna opłaty wynosi w postępowaniu zażaleniowym przed sądem administracyjnym drugiej instancji 120 zł. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie zażalenia wynosić będzie 120 złotych powiększone stosownie do unormowania § 4 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 147,60 złotych.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.