Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 208/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 233 § 1, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: § 68 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 119 pkt 2, art. 120, art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi J.N., S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej i ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 rok oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

J. N. i S. N. (Skarżący, Strona, Podatnicy), reprezentowani przez adwokata W. A., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO, organ odwoławczy) z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy (organ I instancji) z dnia [...] r. w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej z dnia [...] r. nr [...] i ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2019 w kwocie 103.177,00 zł.

W sprawie wystąpił następujący stan faktyczny.

W trakcie kontroli wykonywanej w Urzędzie Gminy przez Regionalną Izbę Obrachunkową wyszły na jaw rozbieżności pomiędzy zgłoszonymi przez podatników do opodatkowania w dniu 27 stycznia 2014 r. powierzchniami budynków, a powierzchniami budynków faktycznie znajdującymi się na posiadanych przez nich działkach. Ww. nieprawidłowości spowodowały konieczność wezwania Strony do złożenia wyjaśnień dotyczących powyższych rozbieżności. Wyjaśnienia pozyskane od Podatników przyczyniły się do powstania nowych okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z [...] r. organ I instancji wznowił postępowanie podatkowe.

Organ I instancji wskazał, że Skarżący w dniu 27 stycznia 2014 r. złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości obowiązującą od 2014 roku, w której zadeklarowali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Z uwagi na fakt, że na dzień 27 stycznia 2014 r. Starosta nie miał założonej kartoteki budynków, tym samym organ I instancji nie miał możliwości porównania informacji złożonej przez Skarżących z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Organ I instancji nie został poinformowany przez Starostę o założeniu kartotek budynków dla nieruchomości będących własnością Skarżących, ani nie otrzymał żadnych informacji, aby na powyższych nieruchomościach wystąpiły jakiekolwiek zmiany. W związku z tym nie miał podstaw do zakwestionowania danych wykazanych przez Skarżących, podjęcia czynności wyjaśniających o których mowa w art. 274a § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.) oraz poszukiwania informacji mogących podważać rzetelność danych wskazanych przez samego Podatnika.

Organ I instancji podkreślił, że informację w sprawie podatku od nieruchomości skarżący, jako osoby fizyczne, składają jednorazowo, a nie corocznie. Na podstawie złożonej informacji organ podatkowy wydaje decyzję ustalająca wymiar podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy. Tymczasem w złożonej w dniu 27 stycznia 2014 r. informacji Skarżący nie wskazali posiadania innych budynków, niż zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast miejsce przewidziane na powierzchnię budynków gospodarczych zwolnionych z opodatkowania (poz. 77) zostało przez nich "wykreskowane".

W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji Skarżący wyjaśnili, że jako właściciele nieruchomości wynajęli jej część J. Sp. z o. o. Sp. k. Przedmiotem umowy jest cała nieruchomość gruntowa o powierzchni [...] m2 z uwagi na to, iż pracownicy oraz maszyny spółki, która wynajęła teren poruszają się po całym obszarze. Dodatkowo wydzierżawiono na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej przez dzierżawcę część nieruchomości w postaci budynków biurowych, magazynowych o łącznej powierzchni [...] m2. Dokładnie umowa obejmuje dzierżawę: części budynku biurowo-usługowego o powierzchni dzierżawy [...] m2, położonego na działce nr [...] oraz części budynku magazynowo-socjalnego o powierzchni dzierżawy [...] m2, położonego na działce nr [...]. Ponadto Skarżący oświadczyli, że pozostała część hal i magazynów nie jest przedmiotem dzierżawy i nie jest wykorzystywana w działalności, a w złożonej deklaracji do podatku od nieruchomości ujęto powierzchnie objęte powyższą umową zawartą z J. Sp. z o. o. Sp. k.

Również w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji Skarżący złożyli w dniu 9 sierpnia 2022 r. korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości obowiązującą od 2017 r. wraz z umową dotyczącą dzierżawy nieruchomości. W informacji tej wykazali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej o powierzchni [...] m2. Nie uwzględnili natomiast dotychczas wykazywanych budowli o wartości [...] zł. Ponadto Skarżący poinformowali, że nie posiadają ewidencji środków trwałych, gdyż nie mają obowiązku jej prowadzenia.

Ponadto pismem z [...] września 2022 r. Skarżący poinformowali, że budowle nadal znajdują się w ich posiadaniu i omyłkowo nie zostały wskazane w ww. korektach informacji. Wobec tego ponownie złożyli korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2, budowle o wartości [...] zł oraz budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej o powierzchni [...] m2 (jako zwolnione z opodatkowania).

Organ I instancji ustalił, że z ewidencji gruntów oraz kartoteki budynków dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] z wypisu sporządzonego w dniu [...] września 2022 r. wynika, że:

1. Na działce nr [...] o powierzchni [...] ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy [...] m2.

2. Na działce nr [...] o powierzchni [...] ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy [...] m2.

3. Na działce nr [...] o powierzchni [...] ha położone są następujące budynki:

- budynek biurowy o powierzchni zabudowy [...] m2,

- budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy [...] m2,

- pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy [...] m2,

- pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy [...] m2,

- budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy [...] m2,

- budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy [...] m2,

- budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy [...] m2.

Dalej organ I instancji stwierdził, że grunty znajdujące się na powyższych działkach sklasyfikowane są jako Ba (tereny przemysłowe), tym samym nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. Organ I instancji stwierdził, że posiadane przez Skarżących grunty wchodzą w skład gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (opodatkowanych podatkiem od nieruchomości), a zatem nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. W związku z tym budynki o powierzchni [...] m2 nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Z oświadczenia Skarżących i załączonej umowy dzierżawy wynika, że nie są one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, tym samym winny zostać opodatkowane stawką dla budynków pozostałych.

Na skutek wniesionego przez Stronę odwołania, decyzją z dnia [...] r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że okoliczność istnienia spornych budynków - przedmiotu opodatkowania - których Skarżący nie zgłosili do opodatkowania w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, jest nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję i wypełnia przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Rozbieżności, na jakie napotkał organ dokonujący kontroli, nie dotyczyły okoliczności powierzchni budynków. Nową okolicznością faktyczną było istnienie budynków, o których Skarżący nie powiadomili organu podatkowego. Zatem istniał przedmiot opodatkowania, którego Skarżący nie ujawnili. W pierwotnej informacji w sprawie podatku od nieruchomości Podatnicy "wykreskowali" miejsce przeznaczone na wpisanie tychże budynków gospodarczych. Tym samym organ nie miał wiedzy nie tyle o ich powierzchni, co w ogóle o ich istnieniu. W ocenie SKO nie wywiązanie się przez Skarżących z obowiązku złożenia rzetelnych informacji w sprawie podatku od nieruchomości nie może być premiowane brakiem opodatkowania istniejących budynków.

Wobec ziszczenia się przesłanki istnienia nowej okoliczności faktycznej, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, a która nie była znana organowi, w ocenie organu odwoławczego Wójt Gminy był uprawniony wznowić i przeprowadzić postępowanie podatkowe. Dodatkowo SKO wskazało, iż pierwotna decyzja z [...] r. nr [...] ustalająca zobowiązanie podatkowe na 2019 r. w podatku do nieruchomości posiada przymiot ostateczności.

SKO podkreśliło, że aby skorzystać z możliwości zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej u.p.o.l., budynki winny być położone na gruntach gospodarstw rolnych, a ponadto odnosi się wyłącznie do budynków gospodarczych lub ich części, służących wyłącznie działalności rolniczej. Tymczasem z ewidencji gruntów oraz kartoteki budynków dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] wynika, że sporne budynki są usadowione na działkach sklasyfikowanych jako Ba – tereny przemysłowe. Nie stanowią zatem gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. W analizowanej sprawie przesłanka posadowienia budynków na gruncie rolnym nie została spełniona. Grunty skarżących, o których mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zostały bowiem sklasyfikowane w ewidencji gruntów, jako tereny przemysłowe, brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że mogłyby one zostać uznane jako grunty rolne. Już tylko ten fakt wyklucza skorzystanie z tego zwolnienia. W tym miejscu dodać też należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że części budynków, których wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości skarżący się domagają, były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności rolniczej. Nawet bowiem jeżeli częściowo służyły one tego rodzaju celom, to nie miało to charakteru wyłączności. Nie pozwala na to charakter samych gruntów i budynków.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Skarżący, reprezentowani przez adwokata, zarzucili naruszenie:

1. art. 240 § 1 pkt 5, art. 241, art. 243, art. 245 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie, ponieważ w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję w I instancji,

2. art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 191, art. 187 i art. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie skutkujące naruszeniem elementarnych dla całego postępowania podatkowego zasady wszechstronnej i swobodnej oceny zebranych dowodów oraz budowania zaufania do obywatela do organów skarbowych,

3. art. 2, 3, 4, 5 i 6: u.p.o.l., poprzez ich błędne zastosowanie, pomimo że stan faktyczny w sprawie nie pozwala na ich wykorzystanie ww. przepisów prawa materialnego w ramach ustalania stanu prawnego niniejszej sprawy.

W ocenie Skarżących nie było podstaw, zarówno faktycznych jak i prawnych, by organ I instancji wznawiał postępowanie podatkowe zakończone ostateczną decyzją ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2019 r. Tym samym, przyjmując odmienne stanowisko organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów ordynacji podatkowej, które szczegółowo i wyczerpująco wskazują na okoliczności uzasadniające dokonanie takiego wznowienia. Skarżący zwrócili uwagę, że wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję musi być odpowiednio interpretowane, tak by nie doszło do nadużyć ze strony organu, a tym samym - negatywnych i nieodwracalnych skutków dla podatników. Tymczasem ewidencja gruntów i budynków mająca stanowić dowód w niniejszej sprawie nie istniała w momencie wszczęcia pierwotnego postępowania podatkowego, co w ocenie skarżących przemawia za niemożliwością powołania się na tą okoliczność jako uzasadniającą wzruszenie ostatecznej decyzji podatkowej.

Ponadto podkreślili, że dla celów podatku od nieruchomości decydujące znaczenie ma przeznaczenie budynków nie zaś ich faktyczne wykorzystywanie w działalności rolniczej. Dlatego też, jeżeli budynek jest wykorzystywany w sposób trwały do działalności rolniczej, to wówczas nie podlega podatkowi od nieruchomości. Tymczasem organy zbagatelizowały wnioski dowodowe składane w zakresie naruszenie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Gdyby organy wydające kwestionowane decyzje wzięły pod uwagę całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz uwzględniły wnioski dowodowe składane przez skarżących doszłyby do przekonania, że nie było podstaw do wznowienia postępowania podatkowego, a nadto że w spornym zakresie skarżącym przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości.

Skarżący wnieśli uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO podzieliło stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, znajdowało podstawę prawną w art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: P.p.s.a.), a uzasadnione było brakiem sprzeciwu Skarżących wobec wniosku organu o rozpoznanie sprawy w tym trybie.

Przypomnieć również należy, że podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Mając zaś na uwadze treść art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Po rozpoznaniu sprawy w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja SKO, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia [...] r. nie naruszały prawa.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej są decyzje wydane w trybie art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 O.p., a decyzja SKO również w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Pierwszy z przytoczonych przepisów stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z kolei drugi z przytoczonych przepisów wskazuje na możliwe rozstrzygnięcia kończące wznowione postępowanie podatkowe. I tak zgodnie z art. 245 § 1 O.p. organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie;

Ponadto art. 233 § 1 pkt 1 O.p., w oparciu o który działał organ odwoławczy stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji

Mając na względzie powyższe, zdaniem Sądu organy podatkowe uczyniły zadość ww. przepisom i prawidłowo je zastosowały w niniejszej sprawie. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, którą to organ ten uchylił swoją decyzję z dnia [...] r. i ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2019 r. w kwocie [...] zł.

Organ I instancji postanowieniami z dnia [...] r. (wobec J. N.) oraz z dnia [...] r. (wobec S. N.) wznowił postępowanie podatkowe, których podstawą był przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania było ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Tą nową okolicznością było istnienie przedmiotów opodatkowania – budynków na działkach - które to budynki Skarżący nie wykazali w złożonej informacji dotyczącej podatku od nieruchomości. Wyrażenie ustawowe "wyjdą na jaw" użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Tym samym nowe okoliczności faktyczne to takie okoliczności, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający o tych okolicznościach faktycznych nie wiedział. W niniejszej sprawie istniały budynki, a nie istniała kartoteka budynków (którą to kartotekę prowadzi starosta). Wypis z tej kartoteki stanowi z kolei dowód, że budynek o określonej funkcji istnieje. Należy przy tym wskazać, że nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania, jeżeli dowody te mogły być przeprowadzone, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jednak w niniejszej sprawie organ nie mógł przeprowadzić dowodu z ewidencji budynków, bo nie istniała kartoteka tych budynków. Tym samym organ nie miał możliwości porównania złożonej przez Podatników informacji z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uprawniające do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ I instancji słusznie wskazał jako nową okoliczność faktyczną fakt niezgłoszenia przez Skarżących istnienia spornych budynków – przedmiotu opodatkowania – które należało wskazać w informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Prawidłowo organy wskazały, że Podatnicy w złożonej w dniu 27 stycznia 2014 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości nie wskazali posiadania innych budynków, niż zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W kontekście podnoszonych zarzutów wskazać należy, że w miejscu przewidzianym na wykazanie powierzchni budynków gospodarczych zwolnionych z opodatkowania (poz. 77) wstawiono "kreski". Co istotne w odniesieniu do oceny zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania, na dzień składanej informacji przez Podatników Starosta nie miał założonej kartoteki budynków, tym samym Organ podatkowy nie miał możliwości porównania informacji złożonej przez podatników z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo wskazać należy, że Organ podatkowy nie został poinformowany przez Starostę o założeniu kartotek budynków dla nieruchomości będących własnością podatników. Po złożeniu ww. informacji do dnia wydania decyzji "wymiarowej" Organ podatkowy nie otrzymał również żadnych informacji, aby na spornych nieruchomościach wystąpiły jakiekolwiek zmiany.

Tym samym, z jednej strony Organ podatkowy nie miał podstaw do zakwestionowania danych wykazanych przez Podatników, a tym samym obowiązku podjęcia czynności wyjaśniających o których mowa w art. 274a § 1 i 2 O.p. oraz poszukiwania informacji mogących podważać rzetelność danych wskazanych przez samego Podatnika. Natomiast z drugiej strony, ze względu na wyrażoną w art. 6 ust. 6 i 10 w związku z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. regułę informowania organu podatkowego przez podatników o okolicznościach uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego lub mających wpływ na wysokość opodatkowania organ podatkowy zwolniony jest z obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego przed każdym wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres (art. 21 § 5 O.p.).

Mając powyższe na względzie Sąd uznał zarzuty skargi odnośnie naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 5, art. 241, art. 243, art. 245 o.p. za niezasadne. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, które istniały w chwili wydawania decyzji ostatecznej, ale nie były znane organowi. Wbrew twierdzeniu Skarżących podstawą wznowienia postępowania nie było "powstanie" kartoteki budynków. Kartoteka ta powstała po złożeniu przez Skarżących w dniu 27 stycznia 2014 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Nową okolicznością było ujawnienie, że budynki, które nie zostały uwzględnione w złożonej informacji istniały w 2019 r.

Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie do brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Możliwość skorzystania z tego zwolnienia wymaga uprzedniego, co istotne - kumulatywnego - spełnienia trzech warunków wynikających z treści ww. przepisu. Po pierwsze odnosi się ono do budynków gospodarczych lub ich części, po drugie muszą być one położone na gruntach gospodarstw rolnych, po trzecie muszą służyć wyłącznie działalności rolniczej.

Przechodząc do analizy poszczególnych przesłanek zauważyć należy, że w sprawie poddanej sądowej kontroli - sporne budynki znajdują się na działkach, które w ewidencji gruntów zostały oznaczone symbolem "Ba", co oznacza, że działki te zakwalifikowano do terenów przemysłowych – zatem nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich przedmiotowe budynki zostały sklasyfikowane jako budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. Powyższe ustalenia wynikają ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów i nie są sporne.

Na potrzebę dalszych rozważań koniecznym jest podkreślenie, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. wyroki: NSA z 27 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 1691/14; WSA w Poznaniu z 25 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Po 2142/15; WSA w Gliwicach z 8 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 753/17; NSA z 6 marca 2024 r, sygn. akt III FSK 4682/21 - orzeczenia te, jak i pozostałe, powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.) - dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości decydujące znaczenie mają dane zawarte w aktualnej ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (dalej: p.g.k.) - podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też w postępowaniu podatkowym nie prowadzi się postępowania dowodowego w celu wykazania, że uwidoczniona w ewidencji klasyfikacja powinna być inna. Dane te są wiążące dla organów podatkowych, a wypis z ewidencji ma moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w przepisach art. 194 O.p. Ewidencja gruntów i budynków jest więc urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym też podatkowych. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Organy nie mogą więc samodzielnie dokonywać ustaleń co do klasyfikacji gruntów.

Należy jednocześnie zaznaczyć, że NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 wywiódł, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W konsekwencji powyższego NSA stwierdził, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.).

Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem, czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12).

W świetle poczynionych uwag, organ - przy wymiarze podatku od nieruchomości - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 O.p.), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie.

Z akt sprawy nie wynika, by w badanej sprawie postępowanie takie, które skutkowałoby zmianą w ewidencji zostało dotychczas przeprowadzone i zakończone stosowną zmianą przed starostą.

Zatem, odnosząc powyższe uwagi do stanu sprawy należy stwierdzić, że w świetle w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. jednym z kluczowych warunków jest, by przedmiotowy budynek miał charakter budynku gospodarczego. Ustawa podatkowa nie wprowadza definicji budynku gospodarczego, tak więc źródła takiej kwalifikacji budynku należało w sprawie poszukiwać, zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. w danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadność wyrażonego stanowiska potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 w której Sąd ten stwierdził, że w związku z faktem, że w u.p.o.l. brak jest definicji legalnej pojęcia "budynku mieszkalnego" niezbędne jest uwzględnienie zapisów istniejących w ewidencji gruntów i budynków. Wprawdzie powołana uchwała nie odnosi się wprost do sposobu definiowania budynku gospodarczego, niemniej stanowi istotną wskazówkę interpretacyjną odnośnie do sposobu kwalifikowania (na potrzeby wymiaru podatku) różnych rodzajów budynków w ogólności (por. prawomocny wyrok WSA z 30 października 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 813/18).

Konfrontując więc powyższe uwagi ze stanem sprawy wynikającym z akt należy stwierdzić brak spełnienia pierwszej przesłanki wynikającej z treści ww. przepisu, albowiem jak dowiedziono, przedmiotowe budynki zostały sklasyfikowane jako budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne.

Drugą przesłanką warunkującą możliwość skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., jest kryterium położenia budynku na gruncie gospodarstwa rolnego.

W tym zakresie przypomnieć trzeba, że jak wskazano powyżej, według ewidencji gruntów - działki, na których znajdują się sporne budynki posiadają oznaczenie "Ba".

W świetle § 68 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.; dalej: rozporządzenie), symbol "Ba" oznacza tereny przemysłowe. Oznaczenie to nie odnosi się ani do użytków rolnych (§ 68 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), ani do gruntów leśnych (§ 68 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia).

Niewątpliwie przedmiotowe budynki położone są według niekwestionowanych ustaleń faktycznych na ww. działkach oznaczonych w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe (Ba). Grunty te nie mogą być zatem uznane za gospodarstwo rolne. Tym samym, kolejny warunek określony ww. przepisem również nie został spełniony.

Sąd uważa, że organy podatkowe prawidłowo wskazały jakie budynki podlegają zwolnieniu w podatku od nieruchomości. I tak, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części, położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Jeżeli grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako grunty przemysłowe, to sam ten fakt wyklucza skorzystanie ze zwolnienia określonego w tym przepisie.

Użycie ww. przepisie sformułowania "służące wyłącznie działalności rolniczej" nie powinno być utożsamiane z faktycznym jej wykonywaniem w danym momencie, nawet przy zastosowaniu definicji słownikowej traktującej słowo "służyć" jako określające bycie "przydatnym" dla takiej działalności. W komentowanym przepisie pojęcie "służące" zostało dookreślone przez zwrot "wyłącznie", co precyzuje, w odniesieniu do jakich budynków możliwe jest zastosowanie zwolnienia. Chodzi zatem o budynki położone na gruntach gospodarstw rolnych i służące działalności rolniczej, niesłużące żadnej innej działalności (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 300/23).

W przedmiotowej sprawie sporne budynki są posadowione na terenach przemysłowych. Grunty znajdujące się na powyższych działkach sklasyfikowane są jako Ba (tereny przemysłowe), tym samym nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. Zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. dotyczy wyłącznie budynków posadowionych na gruntach rolnych, służących wyłącznie prowadzeniu działalności rolnej. W niniejszym przypadku przesłanka posadowienia budynków na gruncie rolnym nie została spełniona (por. wyrok NSA z 25 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3388/17).

Słusznie organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. w zakresie klasyfikacji gruntów i budynków organ podatkowy jest związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W tym zakresie organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania.

Podsumowując należy stwierdzić, że prowadząc postępowanie, organy podatkowe nie naruszyły pozostałych przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, w tym art. 121 § 1 O.p. (zasady zaufania), art. 122 O.p. (zasady prawdy materialnej), art. 123 § 1 O.p. (zasady czynnego udziału strony w postępowaniu). Zebrały dowody dające podstawę do dokonania ustaleń stanu faktycznego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia (art. 187 § 1 O.p.). Materiał dowodowy – co do zasady – został poddany całościowej i należytej ocenie, z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 O.p.). Również co do art. 210 § 4 O.p. Sąd uważa, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i nie naruszyły powyższego przepisu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.