Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 275/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi M. S. M. sp. z o.o. z siedzibą w N. na postanowienie Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] 2023 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od stanowiska w zakresie ochrony przeciwpożarowej w sprawie zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez M. S. M. Sp. z o.o. z siedzibą w N. R., (dalej – strona, skarżąca, spółka) jest postanowienie Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, (dalej - DKWPSP), z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W świetle przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych stan sprawy, w której zapadło kwestionowane rozstrzygnięcie, kształtował się następująco.

Pełnomocnik spółki zawiadomił Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Kłodzku, (dalej KPPSP, organ I instancji), o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania inwestycji pod nazwą ,,Rozbudowa z przebudową budynku produkcyjno-magazynowego wraz z częścią techniczną, biurowo socjalną, wiatą magazynową wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą" w N. R. przy ul. S. [...]. W dniach 23 i 27 stycznia 2023 r. przeprowadzono czynności kontrolno-rozpoznawcze na przedmiotowej nieruchomości, zaś poczynione ustalenia odnotowano w protokole ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia [...] 2023 r., nr [...].

Wobec podjętych działań KPPSP w dniu 27 stycznia 2023 r., zajął stanowisko nr [...], którym wniósł uwagi w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Jak wynika z uzasadnienia stanowiska organu I instancji stwierdzono niezgodność dokonanej rozbudowy i przebudowy z projektem architektoniczno-budowlanym zatwierdzonym przez Starostwo Powiatowe w Kłodzku i uzgodnionym bez uwag z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowym. Wedle organu I instancji niezgodność polegała na montaż wyłącznika prądu w oparciu o elementy instalacyjne nieposiadające Krajowej Deklaracji Stałości Właściwości Użytkowych wydanej dla całego zastosowanego zestawu jako certyfikowanego przeciwpożarowego wyłącznika prądu. Jednocześnie w stanowisku zamieszczono zapis, że w ocenie PSP wyszczególniona niezgodność nie ma istotnego wpływu na poziom bezpieczeństwa pożarowego budynku i pozwala na rozpoczęcie jego użytkowania. Zauważono przy tym, że usunięcie niezgodności jest niezbędne w celu spełnienia wszystkich wymagań przeciwpożarowych określonych w projekcie budowlanym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie sposobu deklarowania właściwości użytkowych wyrobów budowlanych oraz sposobu znakowania ich znakiem bezpieczeństwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1966 ze zm.).

Nie godząc się z zajętym stanowiskiem spółka za pośrednictwem organu I instancji skierowała do DKWPSP odwołanie, w którym wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy i uchylenie wniesionej uwagi. Argumentacja odwołania sprowadzała się do wykazywania braku dostatecznej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz błędnego przyjęcia, że wyłącznik jest wyrobem budowlanym podlegającym przepisom.

W dniu 22 marca 2023 r. DKWPSP wydał opisane na wstępie postanowienie, którym przyjmując w podstawie prawnej art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 200 ze zm., dalej – k.p.a.) oraz art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1969 ze zm., dalej – ustawa o PSP), stwierdził niedopuszczalność odwołania. W motywach zapadłego aktu przedstawiono stan faktyczny sprawy, po czym uzasadniono zajęte stanowisko. Organ II instancji wskazał w szczególności na to, że art. 57 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) określa jakie dokumenty inwestor musi złożyć aby uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, w tym oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy inwestor, w stosunku do którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, jest obowiązany zawiadomić zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów szczególnych organy: Państwowej Inspekcji Sanitarnej i Państwowej Straży Pożarnej o zakończeniu budowy obiektu budowlanego i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. Niezajęcie stanowiska przez organy w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia traktuje się jak niezgłoszenie sprzeciwu lub uwag.

Wedle DKWPSP w oparciu o art. 56 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 56 ustawy Prawo budowlane brak jest podstaw prawnych do uznania, że stanowisko wydane przez właściwy do tego organ, wydawane jest w formie decyzji administracyjnej. W Prawie budowlanym nie istnieje żadna podstawa prawna kwalifikująca sprzeciw lub uwagi organu jako formę decyzji administracyjnej. Czym innym jest fakt przyznania takich kompetencji organowi nadzoru budowlanego wobec zawiadomienia tego organu o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę i konsekwencji wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w postaci decyzji administracyjnej. Ustawodawca wprost przyznaje kompetencje organom nadzoru budowlanego do rozstrzygania o stanie prawnym budynku, (art. 54 Prawa budowlanego), co nie odnosi skutku prawnego wobec organów działających opiniodawczo w postępowaniu zezwoleniowym.

Komendant Wojewódzki uznał, że do rozstrzygania sprawy co do meritum właściwy jest organ nadzoru budowlanego. Wobec trybu wskazanego w art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego tj. stanowiska organu w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym nie został przewidziany żaden środek zaskarżenia, zatem orzeczono o niedopuszczalności odwołania.

W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie. Zdaniem strony skarżącej wykładnia przepisów dokonana przez organ zawiera istotne błędy rzeczowe, organ nie posiada podstawowej wiedzy na temat obowiązującego porządku prawnego, hierarchii przepisów oraz pojęć używanych przy wykładni przepisów prawa. Postanowienie jest wewnętrznie niespójne, a rozstrzygnięcie narusza prawa strony wynikające z art. 127 § 1 k.p.a.

Uzasadniając zarzuty skarżąca podniosła, że Państwowa Straż Pożarna występująca w postępowaniu jako organ odpowiedzialny za prewencyjne działania przeciwpożarowe podlega przepisom k.p.a. stanowiącym akt nadrzędny w stosunku do ustawy Prawo budowlane i ustawy o ochronie przeciwpożarowej, a ogólne przepisy prawa procesowego nie wymagają powtórzenia w aktach niższego rzędu. Podstawową formą załatwienia sprawy jest decyzja. Komendant nie powinien więc oczekiwać każdorazowego istnienia w systemie prawa przepisów nakazujących wydanie rozstrzygnięcia określonej sprawy w formie decyzji lecz w przypadku braku takiego obowiązku przywołać przepisy implikujące inną formę prawną rozstrzygnięcia.

Spółka zarzucając organowi brak zrozumienia pojęć szczególna forma i przepisy szczególne zarzuciła, że traktuje on pojęcie szczególne jako równoznaczne pojęciu określone lub zdefiniowane. Tymczasem w wykładni przepisów pojęcie szczególne odnosi się do sytuacji, gdy przepisy szczególne lub przepisy aktów niższego rzędu wyłączają w określonych przypadkach stosowanie przepisów ogólnych. DKWPSP sprowadził swoją rolę do organu opiniującego, w sytuacji gdy zdaniem spółki, rozstrzygnięcie dokonywane jest samodzielnie przez KPPSP, który otrzymuje podanie od strony i stronie doręcza rozstrzygnięcie. Świadczy o tym art. 57 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a oświadczenie o braku sprzeciwu jest załącznikiem do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Konieczność złożenia organowi nadzoru budowlanego odrębnego podania, jednoznacznie świadczy o intencji ustawodawcy przeprowadzenia odrębnych postępowań administracyjnych przez oba organy. Brak oświadczenia inwestora o niewniesieniu uwag przez KPPSP byłby brakiem formalnym wniosku o pozwolenie na użytkowanie, który zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. powoduje pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia, a więc uchybia prawu strony do odwołania od rozstrzygnięcia KPPSP w jakiejkolwiek formie. W takim stanie prawnym Komendant PSP nie może dokonywać interpretacji przepisów, której konkluzją jest twierdzenie, że pozwolenie na użytkowanie procedowane jest w jednym, wspólnym postępowaniu administracyjnym z kontrolą obiektu przez PSP.

W dalszej kolejności strona skarżąca zanegowała prawidłowość poparcia stanowiska organu poglądami judykatury. Strona zgodziła się z wykładnią zawartą w wyrokach sądów administracyjnych lecz zarzuciła organowi przytoczenie tylko wybranych zasad trybu procesowego zdefiniowanych w art. 106 k.p.a.

W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację zbieżną z zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 p.u.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Orzekanie na podstawie art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania.

Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości czy też słuszności zaskarżonej decyzji czy postanowienia. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją czy postanowienia wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego.

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów, w tym wskazanych w skardze.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej jako k.p.a.), w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny niedopuszczalność odwołania, o której mowa w art. 134 k.p.a., może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Przy czym przesłanki przedmiotowe obejmują brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych czy zrzeczenie się przez stronę prawa do wniesienia odwołania; podmiotowe zaś odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie (zob. szerzej P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, WKP 2021, dostęp przez SIP LEX).

Przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła Sąd orzekający w niniejszej sprawie do wniosku, że DKWPSP prawidłowo ocenił odwołanie skarżącej z dnia 5 lutego 2023 r. uznając, że w sprawie nie było prawnej możliwości wniesienia odwołania od stanowiska KPPSP w Kłodzku z dnia 27 stycznia 2023 r., nie mającego charakteru decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy pismo KPPSP z dnia 27 stycznia 2023 r. stanowiło reakcję organu na zawiadomienie skarżącej spółki z dnia 13 stycznia 2013 r. o zakończeniu budowy. KPPSP wobec przedmiotowego zgłoszenia dokonał działań wynikających z art. 56 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji nie ograniczył się jednak do najczęstszego sposobu odniesienia się do zawiadomienia czyli niezajęcia stanowiska w trybie art. 56 ust. 4 ustawy lecz wniósł uwagi.

Istotą sporu pomiędzy skarżącą i organem w niniejszej sprawie jest to, czy prawidłowo organ odwoławczy uznał, że pismo KPPSP nie ma charakteru decyzji, a w konsekwencji nie przysługuje od niego odwołanie.

Sądowi w składzie orzekający znana jest polemika w tym zakresie jaka istnieje w doktrynie, a nawet przyjmowanie przez niektórych komentatorów, że stanowisko straży pożarnej odnośnie zawiadomienia o zakończeniu robót należy utożsamiać z decyzją administracyjną. Jednakże kluczowa będzie dominująca linia orzecznicza, zgodnie z którą stanowisko PSP nie jest decyzją administracyjną, a organy nadzoru budowlanego powinny je ocenić jako jeden z dowodów w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Stanowisko to wynika choćby z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2021 r. (sygn. akt II OSK 2055/20), dostępne -CBOSA.

Aby ocenić charakter stanowiska straży pożarnej należy brać pod uwagę obowiązujące regulacje prawnomaterialne, i tak - stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego inwestor, w stosunku do którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, jest obowiązany zawiadomić, zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów szczególnych, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz Państwowej Straży Pożarnej o zakończeniu budowy obiektu budowlanego i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. Wskazane organy zajmują stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym. Zgodnie z art. 57 ust. 3 Prawa budowlanego do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest zobowiązany dołączyć oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego. W myśl art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego w razie niedołączenia wskazanych oświadczeń organ nadzoru budowlanego odmawia udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Z powołanych przepisów wynika, że Państwowa Straż Pożarna na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego zajmuje stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym. Oznacza to, że ewentualny sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania nie może być motywowany innymi względami niż związanymi ze zgodnością wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym, oraz konieczna jest kontrola, czy stanowisko zajęte przez Państwową Straż Pożarną nie wykracza poza wskazany zakres.

Z powołanych przepisów nie wynika, aby stanowisko Państwowej Straży Pożarnej zajęte na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego podlegało kontroli instancyjnej przed organami Państwowej Straży Pożarnej lub przed sądem administracyjnym. Sposób sformułowania przez ustawodawcę odnośnych przepisów nie daje wystarczających podstaw, aby przyjąć, że zajęcie stanowiska następuje w formie decyzji administracyjnej albo że jest jednym z przypadków współdziałania organów administracji uregulowanego w art. 105 k.p.a. Brak też podstaw do przyjęcia, aby zachodził przypadek, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czyli, że zajęcie stanowiska przez Państwową Straż Pożarną na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Uwzględniając powyższe trzeba przyjąć, że stanowisko Państwowej Straży Pożarnej zajęte na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego podlega ocenie organu nadzoru budowlanego właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, jako element materiału dowodowego służący poczynieniu ustaleń w zakresie istotnej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego okoliczności w postaci zgodności obiektu budowlanego z zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projektem budowlanym. W ramach tej oceny organ nadzoru budowlanego jest przede wszystkim uprawniony do pominięcia sprzeciwu lub uwag motywowanych innymi względami niż zgodność wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym. Jest też uprawniony do oceny, czy sprzeciw lub uwagi motywowane niezgodnością wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym mają znaczenie w sprawie, w której chodzi o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Taka wykładnia jest uzasadniona koniecznością uniknięcia sytuacji, polegającej na tym, że organ nadzoru budowlanego na uzasadnienie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowania powoła się na sprzeciw Państwowej Straży Pożarnej, który w ocenie inwestora jest niezgodny z prawem, i nie będzie dopuszczalnej żadnej drogi weryfikacji takiego stanowiska inwestora.

W realiach niniejszej sprawy fakt, że skarżąca złożyła odwołanie od sprzeciwu wyrażonego przez KPPSP w Kłodzku nie mógł spowodować uznania efektu działań organu I instancji za merytoryczne rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie. W istocie bowiem KPPSP w Kłodzku nie wydał decyzji w stosunku do której możliwe było wywiedzenie instancyjnego środka zaskarżenia.

W takim stanie rzeczy należy przyjąć, że DKWPSO zasadnie rozpoznał złożone odwołanie w sposób niemerytoryczny stosując art. 134 k.p.a. i stwierdzając niedopuszczalność odwołania. Trafne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 20 kwietnia 2023 r., (sygn. akt II SA/Rz 1644/22) podając, że "Niedopuszczalne jest odwołanie od czynności organu administracji publicznej, która nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z niedopuszczalnością odwołania mamy do czynienia w szczególności wtedy, gdy decyzji w ogóle nie wydano albo gdy na mocy przepisów odrębnych nie podlega ona zaskarżeniu w drodze odwołania bądź gdy organ dokonał jedynie czynności materialno-technicznej." - patrz LEX nr 3571353. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni aprobuje i przyjmuje jako własny. Trzeba przecież mieć na uwadze to, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli decyzji nie wydano albo gdy organ podjął czynności innego rodzaju niż wydanie decyzji.

Konkludując, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie DKWPSP z dnia [...] r., nr [...] zostało wydane zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, a zatem zarzuty skargi okazały się niezasadne. Co za tym idzie skarga - jako niezasadna - podlegała oddaleniu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Do tej właśnie kategorii należy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.