Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1519/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1984
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece
article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1, art. 7 pkt 10
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 888
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Protokolant referent Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. Wójt Gminy C.

(zwany dalej: "Wójtem" lub "organem pierwszej instancji") ustalił K.G. (dalej jako: "Skarżący lub "Strona") łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2023 w kwocie 348,00 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto:

- w podatku rolnym- użytki rolne o pow. 1,2380 ha, opodatkowane stawką 175,00 zł;

- w podatku od nieruchomości- budynki mieszkalne o powierzchni 69,00 m2, opodatkowane stawką 0,75 zł, pozostałe budynki o powierzchni 37,00 m2 opodatkowane stawką 7,60 zł i nieużytki o pow. 2.300,00 m2 zwolniono z opodatkowania;

- w podatku leśnym- powierzchnię 1,84 ha lasu przy stawce 71,10 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji decyzji wskazał, że podatek rolny wynosi 217,00 zł, podatek leśny - 131,00 zł, podatek od nieruchomości - zwolniony z opodatkowania. Zatem zobowiązanie pieniężne łącznie wyniosło 348,00 zł. Od tej decyzji Strona złożyła odwołanie. W odwołaniu Strona zakwestionowała przyjętą do opodatkowania powierzchnię i wystąpiła o naliczenie podatku od stanowiącej jego własność nieruchomości o łącznej pow. 6,47 ha, stanowiącej gospodarstwo rolne o pow. 4,63 ha i las o pow. 1,84 ha oraz od usytuowanych na tej nieruchomości budynków. Skarżący podniósł, że na podstawie wyroku sądu w sprawie o sygn. akt [...] z dnia [...] października 1995 r. o zniesienie współwłasności i podział, jest właścicielem 6,47 ha, co potwierdza księga wieczysta nr [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (zwane dalej: "Kolegium" lub "Organem odwoławczym") po ponownej ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że podstawę opodatkowania zarówno podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, którymi to danymi organ podatkowy jest związany. Dane te dotyczą m.in. rodzajów powierzchni gruntów, czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa- stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ odwoławczy argumentował, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów i budynków mają właśnie zapisy wynikające z tego dokumentu. Organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów i budynków tylko w wyjątkowych przypadkach, to jest wtedy, gdy moc dowodowa ewidencji zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, a więc gdy zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji. Kolegium wskazało, że w dniu 17 sierpnia 2020 r. do Urzędu Gminy C. wpłynęła, złożona przez Skarżącego "Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1", w której do opodatkowania podatnik wykazał: budynek mieszkalny o powierzchni 69 m2 i budynek gospodarczy o powierzchni 37 m2 oraz grunty o powierzchni 6,4708 hektarów fizycznych. Skarżący nie złożył Korekty Informacji w sprawie podatku rolnego. Z danych z ewidencji gruntów wg stanu na dzień 22 kwietnia 2022 r., aktualnych na dzień wydania decyzji w I instancji, a także według dowodów znajdujących się w aktach sprawy Skarżący jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 6,47 ha, z czego to 1,84 ha to lasy, a 0,23 ha to nieużytki. W ocenie Kolegium Wójt prawidłowo przyjął powierzchnie użytków rolnych - 4.40 ha fiz. (6,47 – 1,84 lasy – 0,23 ha nieużytki), tj. do opodatkowania 1,2380 ha przeliczeniowych. Organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał także powierzchnię nieużytków zwolnionych z opodatkowania na podstawie art. 7 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, lasów oraz powierzchnię użytkową budynków.

Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano na podstawie danych wykazanych przez podatnika w Informacji IN-1 oraz na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów.

Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Tym samym, w ocenie Kolegium, żądanie opodatkowania hektarów fizycznych nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących uregulowaniach prawnych. Do wyliczenia podatku leśnego organ podatkowy przyjął wynikającą z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2022 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022 r. (Mon. Pol. z 20 października 2022 r., poz. 996) średnią cenę drewna w wysokości tj. 71,1000 zł/1ha, do wyliczenia podatku rolnego Uchwałę nr XLI/229/2022 Rady Gminy Ceranów z dnia 17 listopada 2022 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na obszarze Gminy Ceranów za 2023 r. (Dz. Urz. Woj. Maz., poz. 12234 z dnia 29 listopada 2022 r.), do wyliczenia podatku od nieruchomości: Uchwałę nr XX/134/2016 Rady Gminy Ceranów z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy C. oraz wprowadzenia zwolnień od tego podatku (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 11302 z dnia 14 grudnia 2016 r).

Organ odwoławczy podkreślił, że zarzut nieprawidłowej powierzchni gruntów wskazywanej jako podstawa opodatkowania podatkiem rolnym jest niezrozumiały. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu, a decydujące znaczenie mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Powoływanie się w postępowaniu podatkowym, iż opisywany grunt ma inną powierzchnię lub inne przeznaczenie niż wynika to z ewidencji gruntów i budynków nie może mieć wpływu na decyzję podatkową. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis w ewidencji nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Organy podatkowe nie są uprawnione do badania zgodności prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów i budynków, gdyż wykonują one wyłącznie zadania zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w tych ewidencjach. Przyjąć należy, że organy podatkowe są związane danymi zawartymi w urzędowym wykazie nieruchomości a strona niezadowolona z ustaleń innych organów administracji przysługują odrębne środki zaskarżenia zmierzające do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. Organ odwoławczy zaznaczył, że Skarżący od lat ubiega się o zmiany w ewidencji gruntów, jednak zmiany te nie zostały wprowadzone. Od lat też składa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje tut. Kolegium w przedmiocie zobowiązań podatkowych.

Pismem z dnia 24 maja 2023 r. (data nadania przesyłki pocztowej) Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że decyzja została wydana wbrew wymaganiom obowiązującego prawa. Skarżący wskazał, że decyzja powinna opierać się na podanych przez niego dokumentach a nadto zakwestionował przyjętą do opodatkowania powierzchnię gruntów. Odwoływał się też do wyroku WSA w Warszawie o sygn. III SA/Wa 1616/22.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, że sąd administracyjny kontrolując decyzję organu administracji publicznej zobowiązany jest dokonać oceny zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Skarżący nie zgodził się z podstawą opodatkowania przyjmowaną przez organ dla celów wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność (powołana też w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), że przedmiotem zaskarżenia strony stają się już od lat kolejne decyzje ustalające stronie łączne zobowiązanie pieniężne. Należy w tym miejscu wskazać, że WSA w Warszawie wyrokiem z 15 września 2020 r., w sprawie III SA/Wa 1595/20, oddalił skargę strony na decyzję SKO z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 r.; wyrokiem z 30 marca 2022 r., w sprawie III SA/Wa 2013/21 oddalono skargę strony na decyzję SKO z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r.; natomiast wyrokiem z 24 maja 2023 r. sygn. III SA/Wa 1616/22 oddalono skargę strony na decyzję SKO z [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. Powyższe wyroki są prawomocne. Odnosząc się do sprawy niniejszej, w przekonaniu Sądu w zaskarżonej decyzji dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. organy podatkowe przyjęły dla celów wymiaru podatku prawidłową powierzchnię gruntów i budynków. W niniejszej sprawie istotne jest to, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.), są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2021.1540 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Zgodnie z tym przepisem dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W przypadku ujęcia powierzchni użytkowej budynków w ewidencji gruntów organ podatkowy związany jest także tymi danymi, chyba że ewidencja gruntów zawiera rażące wady (np. brak wpisania do ewidencji budynku lub figurowanie w ewidencji budynku, który faktycznie został rozebrany), to wtedy może on dokonać ustaleń faktycznych we własnym zakresie, ale wymaga do dokładnego uzasadnienia w decyzji. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in., w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2014 roku, sygn. akt II FSK 1647/12, który stwierdził, że: "W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por., m.in., uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, w ocenie rozpatrującego niniejszą sprawę składu orzekającego, wskazana reguła związania danymi ewidencyjnymi, dla ustalenia kwestii istnienia obowiązku w podatku od nieruchomości, nie ma mocy absolutnej, zwłaszcza w odniesieniu do niektórych ujmowanych w ewidencji danych. Ewidencja gruntów nie może np. przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Reasumując, za właściwe uznać należy stanowisko, że dopóki dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący dla organu podatkowego przy wymiarze podatku od nieruchomości, nawet przed danymi ujawnionymi w dziale pierwszym księgi wieczystej (art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 lipca 1982 r., o księgach wieczystych i hipotece, Dz. U. z 2013 r., poz. 707). Natomiast stwierdzenie oczywistych wad ewidencji gruntów i budynków, polegających na nieuwzględnieniu w niej (na ewidencyjnie opisanej działce gruntu) realnie istniejącego budynku, stanowiącego odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), uprawnia, a nawet obliguje organ podatkowy do dokonania samodzielnych ustaleń mających na celu skonkretyzowanie rzeczywistego przedmiotu opodatkowania, a co za tym idzie również podstawy opodatkowania. Nie budzi przecież wątpliwości sytuacja odwrotna, że nie można wymierzać podatku od nieruchomości od budynku, który nie istnieje (został rozebrany), ale nie usunięto go z ewidencji gruntów i budynków." Podkreślić należy, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Nieskuteczne jest zatem powoływanie się przez skarżącego w postępowaniu podatkowym dla celów ustalenia wysokości podatku, że grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika to z ewidencji gruntów i budynków, a zatem powyższa okoliczność nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Nie jest rolą organów podatkowych badanie prawidłowości prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w powyższej ewidencji. Organy podatkowe są związane danymi zawartymi w urzędowym wykazie nieruchomości. Żądania skarżącego adresowane do organów podatkowych, co do zmiany danych w ewidencji, są niecelowe. Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego uwidocznionych w ewidencji. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu będącego własnością podatnika. Organy podatkowe nie rozstrzygają (bo nie są władne rozstrzygać) także kwestii własności nieruchomości, nie jest to bowiem celem prowadzonego przezeń postępowania. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała (tak wyrok NSA z 18 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1685/93 – Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999 nr 2, poz. 67). Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Powyższe argumenty przedstawił także WSA w Warszawie w wyroku z 15 września 2021 r., wydanym w sprawie skarżącego o sygn. akt III SA/Wa 1595/20, dotyczącej ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2020 r. Powyższe stanowisko sąd obecnie orzekający w sprawie podziela w całości i przyjmuje jako własne.

Sądowi orzekającemu w tej sprawie także z urzędu znana jest okoliczność, że skarżący ubiegał się o dokonanie zmian w ewidencji gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 20 marca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1885/05 oddalił skargę skarżącego na decyzję w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Z akt niniejszej sprawy natomiast nie wynika, aby od tamtej pory wystąpiły okoliczności mające wpływ na zmianę danych wynikających z ewidencji gruntów. W rozpoznawanej sprawie, jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy, skarżący 17 sierpnia 2020 r. do Urzędu Gminy C. złożył Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, w której do opodatkowania wykazał: budynek mieszkalny o pow. 69 m2 i budynek gospodarczy o pow. 37 m2 oraz grunty o pow. 6,4708 ha fiz. Korekty Informacji w sprawie podatku rolnego skarżący nie złożył. W aktach sprawy znajduje się Informacja w sprawie podatku rolnego IR- 1 złożona w Urzędzie Gminy C. 8 czerwca 2012 r.

Jednocześnie, z danych ewidencji gruntów, aktualnych na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha (w sprawie okoliczności tej skarżący nie kwestionował), w tym sklasyfikowanych jako:

- działka nr ewidencyjny [...] o pow. 1,29 ha stanowi:

- grunty orne oznaczone symbolem RlVa, o pow. 0,38 ha,

- grunty orne oznaczone symbolem RlVb, o pow. 0,20 ha,

- grunty orne oznaczone symbolem RV, o pow. 0,22 ha,

- grunty orne oznaczone symbolem RVI, o pow. 0,25 ha,

- łąki trwałe oznaczone symbolem ŁV, o pow. 0,02 ha,

- pastwiska trwałe oznaczone symbolem PsVI, o pow. 0,10 ha,

- nieużytki oznaczone symbolem N, o pow. 0,12 ha,

- działka nr ewid. [...] o pow. 1,86 ha stanowi:

- grunty orne oznaczone symbolem RlVb, o pow. 0,31 ha,

- grunty orne oznaczone symbolem RV, o pow. 0,34 ha.

- grunty orne oznaczone symbolem RVI, o pow. 0,72 ha,

- pastwiska trwałe oznaczone symbolem PsIV, o pow. 0,09 ha,

- pastwiska trwałe oznaczone symbolem PsV, o pow. 0,22 ha,

- pastwiska trwałe oznaczone symbolem PsVl, o pow. 0,07 ha,

- nieużytki oznaczone symbolem N, o pow. 0,11 ha,

- działka nr ewid. [...] o pow. 0,04 ha stanowią pastwiska trwałe, oznaczone symbolem PsV,

- działka nr ewid. [...] o pow. 0,84 ha stanowi:

- grunty orne oznaczone symbolem RIVb, o pow. 0,29 ha,

- grunty orne oznaczone symbolem RV, o pow. 0,36 ha,

- grunty orne oznaczone symbolem RVI, o pow. 0,13 ha,

- pastwiska trwałe oznaczone symbolem PsVI, o pow. 0,06 ha,

- działka nr ewid. [...] o pow. 0,25 ha stanowi:

- lasy i grunty leśne oznaczone symbolem LsIV o pow. 0,08 ha,

- lasy i grunty leśne oznaczone symbolem LsV o pow. 0,16 ha,

- lasy i grunty leśne oznaczone symbolem LsVI o pow. 0,01 ha,

- działka nr ewid. [...] o pow. 0,10 ha, stanowi:

- grunty orne oznaczone symbolem RV, o pow. 0,01 ha,

- grunty orne oznaczone symbolem RVI, o pow. 0,02 ha,

- pastwiska trwałe oznaczone symbolem PsVIz, o pow. 0,07 ha,

- działka nr ewid. [...] o pow. 0,28 ha stanowi:

- grunty orne oznaczone symbolem RIVb, o pow. 0,26 ha,

- grunty orne oznaczone symbolem RV, o pow. 0,02 ha,

- działka nr ewid. [...] o pow. 1,59 ha, stanowi:

- lasy i grunty leśne oznaczone symbolem LsIV o pow. 0,48 ha,

- lasy i grunty leśne oznaczone symbolem LsV o pow. 1,10 ha,

- lasy i grunty leśne oznaczone symbolem LsVI o pow. 0,01 ha.

- działkę nr ewid. [...] o pow. 0,11 ha stanowią użytki rolne zabudowane, oznaczone symbolem B- RVI,

- działkę nr ewid. [...] o pow. 0,11 ha, stanowią łąki trwałe, oznaczone symbolem ŁV.

SKO ustaliło także, że na działce nr ewid. [...] usytuowane są: budynek o pow. zabudowy - 37 m2 i budynek o pow. zabudowy 69,00 m2. Organ ten prawidłowo także wyjaśnił skarżącemu, że zgodnie z powołanym wyżej art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm., dalej także jako u.p.o.l.), opodatkowaniu podlega powierzchnia użytkowa. Tym samym powierzchnia ta nie jest równoznaczna z wykazaną w ewidencji gruntów i budynków powierzchnią zabudowy. W związku z tym jednak, że podatnik w Informacji IN-1 wykazał do opodatkowania jako powierzchnię użytkową, powierzchnię budynków tożsamą z powierzchnią wynikającą z ewidencji gruntów i budynków, organ podatkowy pierwszej instancji do wyliczenia podatku przyjął powierzchnię wykazaną przez podatnika. I tak, według dowodów znajdujących się w aktach sprawy skarżący jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 6,47 ha, z czego 1,84 ha to lasy, a 0,23 ha to nieużytki.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 333 z późn, zm.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym stanowi, że podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2, w myśl którego, jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Według zaś art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta. Średnią cenę skupu, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (ust. 2 art. 6). Rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu określonych w ust. 2, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy (ust. 3 art. 6). Zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, zwalnia się z podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania stanowi, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dla:

1/ gruntów - powierzchnia;

2/ dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m powierzchnię pomija się (art. 4 ust. 2 ww. ustawy). Według art. 3 ust. 1 ww. ustawy, podatnikami podatku od nieruchomości są zasadniczo osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości.

Natomiast stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (tekst jedn. z 2019 r., poz. 888 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym, lasem w rozumieniu ustawy, są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2 są osoby fizyczne, będące właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3, zgodnie z którym jeżeli las znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku leśnego ciąży na posiadaczu samoistnym. W myśl art. 3 ww. ustawy, podstawę opodatkowania w podatku leśnym stanowi powierzchnia lasy wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie zasadą wyrażoną w art. 6c ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Powtórzyć należy, że organy podatkowe prawidłowo wyjaśniły w niniejszej sprawie, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podlega powierzchnia użytkowa. Tym samym powierzchnia ta nie jest równoznaczna z wykazaną w ewidencji gruntów i budynków powierzchnią zabudowy. W związku z tym jednak, że skarżący w Informacji IN-1 wykazał do opodatkowania jako powierzchnię użytkową, powierzchnię budynków tożsamą z powierzchnią wynikającą z ewidencji gruntów i budynków, organy podatkowe obu instancji do wyliczenia podatku przyjęły powierzchnię wykazaną przez skarżącego.

Tak więc, SKO na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy prawidłowo przyjęło, że skarżący jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 6,47 ha, z czego to 1,84 ha to lasy, a 0,23 ha to nieużytki.

Wobec powyższego, w ocenie sądu orzekającego w tej sprawie, zarówno organ pierwszej instancji, jak i SKO, w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku rolnego prawidłowo wykazały stanowiące własność skarżącego użytki rolne 4,40 ha fiz., za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię użytków rolnych - 1,2380 ha przeliczeniowego, i prawidłowo wskazano grunty o powierzchni 0,23 ha fiz. (= 2.300 m2), z uwagi na to, że sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako nieużytki, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunty te wykazano w decyzji w części "podatek od nieruchomości" jako zwolnione z tego podatku na mocy art. 7 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Suma powierzchni użytków rolnych i nieużytków stanowi powierzchnię 4,63 ha fiz. (4,40 ha fiz. + 0,23 ha fiz.).

W tym stanie sprawy, skargą należało uznać za niezasadną. Zaskarżona decyzja SKO odpowiada prawu. Z tych względów orzeczono jak w wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz.U.2023.1634 z późn. zm.).

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).