Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1308/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 17 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego R. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 18.10.2024 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 06.12.2024 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone 09.01.2025 r. Zakreślony termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie 16.01.2025 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania wpis nie został uiszczony.

Pismem z 13.01.2025 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę, powołując się na art. 60 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.". Wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na uzyskanie przez skarżącego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z art. 230 § 2 p.p.s.a., jest w szczególności skarga. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Po myśli art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Uwzględniając powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do treści pisma pełnomocnika z dnia 20.12.2024 r., należy zwrócić uwagę na pogląd reprezentowany zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że sąd administracyjny z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia zarówno wymieniona w art. 58 § 1 jak również art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie wprawdzie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd, jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tym samym badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.

W konsekwencji powyższego, przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienia: NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07; NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; WSA we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2016 r., II SA/Wr 373/16). Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca a nie umarza postępowanie (B. Dauter, [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 161).

Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji.