Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 717/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.28.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art.54
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie AWSA Kazimierz Bandarzewski WSA Ewa Janowska (del.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M.M. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia .......2005 r., ............. po rozpoznaniu odwołania M.M. od decyzji Burmistrza K. z dnia .........2004 r., .........o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 i art. 105 § 1 k.p.a., w związku z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że wskazaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji ustalił - na wniosek S.F. , Firma "[....]" w P. występującego z upoważnienia Polskiej Telefonii ...........Sp. z o.o. w W. oraz "[.....] " S.A. w W. - lokalizację inwestycji celu publicznego - stacji bazowej telefonii cyfrowej "[.....] " Nr ..........- na działce nr.......w M.. W skład stacji wchodzi wieża 42m z 6 antenami sektorowymi ............oraz 2 antenami radiolinii, kontener bazowy oraz ogrodzenie. Anteny zawieszone są na wysokości od 33,5m do 39,5m n.p.t.

Podniesiono, że działka nr .......stanowi własność Skarbu Państwa w zarządzie Agencji Mienia Wojskowego i sąsiaduje z działką nr .........wł. Skarbu Państwa w P., działką ........wł. Skarbu Państwa w M. oraz działką nr .........wł. M.M. w K.

Wnioskodawca przedstawił Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (opracowanie: kwiecień 2004 r.), zgodnie z którym projektowana stacja nie wywoła żadnych ograniczeń w użytkowaniu terenów sąsiednich, bowiem maksymalny zasięg promieniowania o ponadnormatywnej gęstości mocy (>0,1 W/m2) wystąpi na wysokości od 32,16m do 39,5m n.p.t. i w odległości nieprzekraczającej 23,30m od anteny. Zasięg promieniowania przekracza nieznacznie tylko granicę działki Skarbu Państwa (PGL) nr ..........w K., a poza tym zamyka się w granicach działki nr........... Promieniowanie ponadnormatywne na określonych wyżej wysokościach i odległościach od anten ma zatem miejsce w przestrzeni niedostępnej dla człowieka i zwierząt. Jak ocenia Raport - proj. stacja spełnia wymagania ochrony środowiska i nie wymaga utworzenia strefy ograniczonego użytkowania.

Od decyzji wniosła odwołanie M.M. wnosząc o uchylenie decyzji, bowiem jej działka (nr...........) graniczy z działką nr.......w M. . Skarżąca podnosiła mogące wystąpić szkodliwości oddziaływania stacji, wywodząc, że teoretyczne wyliczenia zasięgu promieniowania nie są wiarygodne.

Odwoływanie M.M. zostało przez organ pierwszej instancji przesłane w trybie odwoławczym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy Burmistrz K. wyjaśnił, że M.M. nie brała udziału w postępowaniu (jako strona) nie ma bowiem żadnego interesu prawnego w sprawie, a zatem nie spełnia przesłanki określonej przepisem art. 28 k.p.a. Samo zaś przeświadczenie M.M. nie jest wystarczające do uznania jej przymiotu strony. Ponadto w odległości do 400m od projektowanej stacji nie ma

budynków mieszkalnych, a projektowana lokalizacja znajduje się w zamkniętym b. kompleksie wojskowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. stwierdziło, że analiza usytuowania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz innych zgromadzonych w sprawie dowodów: kopii map ewidencyjnych wskazujących położenie Stacji w sąsiedztwie przyległych działek, wniosków "Raportu o oddziaływaniu na środowisko", uzyskanych przez organ uzgodnień, w tym: Wojewody ........ w zakresie ochrony środowiska, Marszałka Województwa ..........., Zarządu Powiatu .........., Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody wskazuje, że faktycznie uciążliwość stacji nie stwarza żadnego zagrożenia dla przyległych nieruchomości.

Podniesiono, że działka nr.....w K. , stanowiąca własność M.M. , położona jest w odległości ok. 80m od projektowanego masztu stacji bazowej, zaś wykazany w "Raporcie" maksymalny zasięg promieniowania (o ponadnormatywnej gęstości mocy) nie przekracza 24m i w dodatku ma miejsce na wysokości ponad 30m n.p.t. Dom mieszkalny M.M. jest oddalony od stacji ok. 470m.

Kolegium stwierdziło zatem, że słusznie postąpił organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji nie zaliczając M.M. do podmiotów posiadających przymiot strony. Postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że M.M. nie wykazała istnienia żadnego interesu prawnego opartego na określonym przepisie materialnoprawnym. Nie wykazała także interesu faktycznego. Z tych przyczyn umorzono postępowanie odwoławcze.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. decyzją z dnia .........2005 r, ...........złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie M.M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżąca podnosi, że w dniu .........2004 r. dowiedziała się, że została wydana przez Burmistrza K. decyzja Nr ..........z dnia ........2004 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego — stacji bazowej telefonii komórkowej ...........900-1800 MHz, w skład której wejdą: wieża telekomunikacyjna wraz z urządzeniami technicznymi, na działce nr .....położonej w M.

W ocenie strony skarżącej uzasadnienie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest mało przekonywujące. Podkreślono w skardze, że działka skarżącej graniczy bezpośrednio z działką na której ma nastąpić lokalizacja w/w inwestycji, a zatem skarżąca powinna być traktowana jako strona postępowania. Wynika to z faktu, że interes prawny skarżącej przejawia się w tym, aby być zorientowaną jakie ewentualne negatywne skutki w odniesieniu do jej nieruchomości może pociągać budowa tego urządzenia z emisją szkodliwego promieniowania.

Skarżąca wskazuje, że pozbawienie jej statusu strony w przedmiotowym postępowaniu pozbawia ją prawa do udostępnienia wglądu do akt, a także sporządzania notatek, odpisów itp. Posiadanie odpisów i notatek, o których wyżej mowa, jest dla skarżącej bardzo istotne, zwłaszcza gdyby kiedyś w przyszłości zamierzała sprzedać ten grunt i przekonać ewentualnego nabywcę o braku negatywnego oddziaływania urządzeń na środowisko. Poza tym sama skarżąca chciałaby być przekonana, że nie grozi jej niebezpieczeństwo ze strony promieniowania tego urządzenia.

Skarżąca zwróciła także uwagę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. potraktowało Nadleśnictwo .......... jako stronę przedmiotowego postępowania, kierując doń decyzję, chociaż jednostka ta znajduje się w takiej samej sytuacji jak nieruchomość skarżącej, czyli jej teren także bezpośrednio graniczy z działką nr .......objętą lokalizacją inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i ustosunkowując się do argumentacji przedstawionej w skardze

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, póz. 717 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia .........2005 r., .........została wydana w wyniku przyjęcia przez organ odwoławczy, że skarżąca nie mają statusu strony postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - stacji bazowej telefonii .............Nr ..............- na działce nr ............w M.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że odmowę uznania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego oparto na trzech podstawach, tj. na ustaleniu, że projektowany maszt stacji bazowej położony jest w odległości ok. 80m od należącej do skarżącej działki nr.....w K. , na stwierdzeniu, że skarżąca nie wykazała, w jaki sposób planowana inwestycja może wpływać na jej prawa i obowiązki, tj. nie wykazał swojego interesu prawnego w prowadzonym,

postępowaniu oraz - po trzecie - na analizie raportu oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, z którego wynika, że maksymalny zasięg promieniowania (o ponadnormatywnej gęstości mocy) nie przekracza 24m i ma miejsce na wysokości ponad 30m n.p.t, gdy tymczasem dom mieszkalny M.M. jest oddalony od stacji ok. 470m.

Odnosząc się do wskazanej przez Kolegium argumentacji, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że obowiązkiem organu administracji publicznej rozstrzygającego indywidualną sprawę administracyjną jest zweryfikowanie z urzędu wszystkich elementów tej sprawy, tj. dokonanie ustaleń prawnych i podjęcie na ich podstawie rozstrzygnięcia na gruncie konkretnego stanu faktycznego. W tym zakresie mieści się również zweryfikowanie interesu prawnego poszczególnych osób i jego związku z konkretnym postępowaniem administracyjnym. Indywidualny charakter spraw administracyjnych wymaga każdorazowego zbadania, komu w postępowaniu obejmującym określoną sprawę administracyjną służy status strony. Należy to uczynić tym bardziej wtedy, gdy zgłaszane jest żądanie uznania za stronę postępowania. Pogląd, że to organ administracji obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Podkreśla się, że nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracyjny nie może tylko jej gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne jednostki. Organ, wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony, obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 k.p.a., stronami w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 1998 r., ! SA/Lu 684/97, niepublikowane). Organ administracji powinien przy tym uzasadnić, dlaczego określone podmioty traktuje jako strony postępowania administracyjnego,

W tym kontekście należy stwierdzić, że odmowa uznania przymiotu strony postępowania z tego powodu, że odwołująca się nie wykazała, w jaki sposób planowana inwestycja może wpływać na jej prawa i obowiązki, nie znajduje uzasadnienia z punktu widzenia przepisów prawnych regulujących postępowanie administracyjne.

W odniesieniu do argumentacji, że skarżąca nie jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego z tego powodu, że projektowany maszt stacji bazowej położony jest w odległości ok. 80m od należącej do skarżącej działki nr ......w K. , należy podkreślić, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W tym kontekście należy uznać, że każdemu przysługuje prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, przy uwzględnieniu okoliczności, iż interes prawny jest kategorią znajdującą uzasadnienie w normach prawa materialnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, status stron postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozważać zwłaszcza w stosunku do właścicieli lub użytkowników wieczyści sąsiednich działek (uchwała 5 sędziów NSA z 04.12.1995 r. VI SA 20/95, publ. ONSA z 1996 r., nr 2, póz. 54; uchwała 5 sędziów NSA z 25.09,1995 r, VI SA 13/95, publ. ONSA z 1995 r" nr 4, póz, 154). Nie ma podstaw do tego, aby twierdzić, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym lokalizacji inwestycji celu publicznego) są tylko i wyłącznie właściciele lub użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Nie ma również podstaw do tego,

aby twierdzić, że wszyscy właściciele lub użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji są stronami postępowania administracyjnego o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Związki interesu prawnego z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej należy badać na gruncie każdego indywidualnego przypadku.

Należy zatem przyjąć, że art. 54 pkt 2d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz. U. z 1999 r., Nr 15, póz. 139 ze zm.) przewidujący obowiązek określenia w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, zapewniał ochronę interesów właścicieli działek sąsiednich, a także mógł stanowić podstawę do ochrony uzasadnionych interesów właścicieli działek położonych dalej, zobowiązując do badania ich interesu prawnego w każdym indywidualnym przypadku w zależności od stopnia uciążliwości oraz zasięgu oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Podkreślić należy, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do twierdzenia, aby Kolegium zbadało z należytą starannością czy postępowanie w sprawie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku skarżącej. Z samego tylko faktu, że z raportu oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii ..........wynika, że maksymalny zasięg promieniowania (o ponadnormatywnej gęstości mocy) nie przekracza 24m i ma miejsce na wysokości ponad 30m n.p.t., gdy tymczasem dom mieszkalny M.M. jest oddalony od stacji ok. 470m, nie można wysnuwać generalnego wniosku, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie nie dotyczy interesu prawnego skarżącej. Zauważyć bowiem należy, że źródłem interesu prawnego w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są zasadniczo normy prawa materialnego, z których wynikają prawa do nieruchomości (zasadniczo prawa rzeczowe). Stąd też jako strony postępowania administracyjnego kwalifikuje się osoby mające tytuły prawne do nieruchomości znajdujących się w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Oddziaływanie to jednak nie wyczerpuje się na kwestiach związanych z wpływem na środowisko planowanej inwestycji, lecz może dotyczyć wszelkiego rodzaju wpływu inwestycji na wykonywanie praw do nieruchomości. Jest oczywiste, że stwierdzenie przez organ okoliczności, że inwestycja oddziałuje na sposób realizacji prawa własności daje osobom legitymującym się tym prawem status strony postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, a zwłaszcza z wniosku inwestora wynika, że projektowana inwestycja składa się z wieży stalowej o wysokości ok. 42m posadowionej na betonowych blokach, kontenera posadowionego na konstrukcji wieży oraz będzie zajmowała teren około 225m2 na działce nr....w M. . Okoliczności powyższych związanych z gabarytami przedmiotowej inwestycji organ odwoławczy nie rozważał w kontekście oceny związków interesu prawnego właścicielki działki nr ....w K. z postępowaniem w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - stacji bazowej telefonii ..........Nr ..............- na działce nr .....w M............

Brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym wyżej kierunku wskazuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie o charakterze procesowym zostało wydane przedwcześnie. Dopiero zbadanie związku interesu prawnego skarżącej jako właścicielki działki, która znajdują się w sąsiedztwie terenu inwestycji, da podstawę do oceny dopuszczalności skutecznego złożenia przez nią odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo dodać należy, że materiał zgromadzony w

aktach sprawy obejmujący kserokopie map ewidencyjnych nie może stanowić podstawy ustaleń w sprawie, gdyż załączniki graficzne do decyzji organu pierwszej instancji, jaki i załączniki graficzne do wniosku inwestora nie zostały podpisane przez odpowiednio: organ wydający decyzję i wnioskodawcę.

Zważywszy na kategoryczny charakter regulacji art. 28 k.p.a. oraz na konsekwencje, jakie wiążą się ze stosowaniem tego przepisu, wskazać należy, że organy administracji powinny dołożyć szczególnej staranności w ustalaniu katalogu stron postępowania administracyjnego. Tylko wówczas realizowane są przez organ zasady ogólne postępowania administracyjnego, zwłaszcza te określone w art. 7 i 11 k.p.a., zgodnie z którymi w toku postępowania organy administracji publicznej nie tylko stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, ale także powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Naruszenie przez organy administracji powyższych regulacji i niewyjaśnienie wszystkich istotnych - wskazanych wyżej - okoliczności sprawy stanowi uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdy się zważy, że naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) może prowadzić w konsekwencji do wyeliminowania decyzji administracyjnej z obrotu prawnego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego.

W przypadku stwierdzenia, że osoby składające odwołanie od decyzji administracyjnej lub zażalenie od postanowienia nie mają przymiotu strony, konieczne jest rozstrzygnięcie kwestii, czy okoliczność powyższa stanowi przesłankę do umorzenia postępowania drugiej instancji, czy przesłankę stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Rozbieżne w tym zakresie stanowisko orzecznictwa było przedmiotem analizy przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w uchwale z dnia 5 lipca 1999 r. (publ. ONSA z 1999 r., nr 4, póz. 119) wyraził pogląd, iż stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Mając na uwadze istotę jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest sprawa administracyjna, należy stwierdzić, iż do bezprzedmiotowości tego postępowania dochodzi w sytuacji, gdy przestaje istnieć sprawa administracyjna objęta tym postępowaniem. Nie ulega wątpliwości, że skutkiem złożenia odwołania od decyzji administracyjnej nie jest powstanie nowej sprawy administracyjnej, lecz uruchomienie kompetencji organu drugiej instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy, w której zapadło nieostateczne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Nie można przyjąć, że złożenie odwołania przez osobę nie będącą stroną postępowania powoduje najpierw przeniesienie sprawy administracyjnej do drugiej instancji, a następnie skutkuje stwierdzeniem braku tej sprawy i w konsekwencji umorzeniem postępowania odwoławczego. Złożenie odwołania przez osobę nie mającą przymiotu strony postępowania nie może zatem prowadzić do bezprzedmiotowości postępowania drugiej instancji. W doktrynie zasadnie przyjmuje się że orzeczenie stwierdzające brak materialno-prawnej legitymacji podmiotu wnoszącego odwołanie powinno przybierać formę postanowienia o niedopuszczalności odwołania wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. (zob.: H. Knysiak-Molczyk: Problematyka wstępnego postępowania odwoławczego, Glosa z 2000 r., nr 12, s. 9-12, zob. też: A. Wróbel, w: M. Jaśkowska,

A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 725).

Dodatkowej argumentacji przemawiającej za zasadnością podejmowania rozstrzygnięcia w formie postanowienia o niedopuszczalności odwołania w przypadku złożenia odwołania przez osobę nie mająca przymiotu strony postępowania dostarcza analiza sytuacji, gdy odwołanie od decyzji administracyjnej składa wiele podmiotów, w tym również takie podmioty, które nie mają przymiotu strony postępowania. Prezentowane wyżej uwagi prowadzą do wniosku, że nie można przyjąć, że istnieje tyle spraw administracyjnych przed organem drugiej instancji, ile złożono odwołań od decyzji organu pierwszej instancji. Jeżeli zatem na skutek odwołania złożonego przez stronę postępowania administracyjnego sprawa administracyjna zostaje przekazana do rozpoznania organowi drugiej instancji, nie można przyjąć bezprzedmiotowości postępowania drugiej instancji i w związku z tym nie ma podstaw do jego umorzenia nawet wtedy, gdy pozostałe osoby składające odwołania od decyzji nie mają przymiotu strony. Przyjęcie dopuszczalności umorzenia postępowania drugiej instancji w takiej sytuacji uniemożliwiałoby podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji pomimo złożenia środka prawnego przez stronę postępowania, co z punktu widzenia istoty i zasad procedury administracyjnej jest nie do zaakceptowania.

W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia .........2005 r., ......................

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270).