Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 191/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia P. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Gdańskich Nieruchomości z dnia 27 marca 2024 r. nr NG.0142.7.2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 6 maja 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła (datowana na dzień 15 kwietnia 2024 r.) skarga stowarzyszenia P. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Gdańskich Nieruchomości z dnia 27 marca 2024 r. nr NG.0142.7.2024 o odmowie udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku strony z dnia 13 marca 2024 r.

Z przedstawionej Sądowi dokumentacji wynika, że w dniu 1 marca 2024 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, stowarzyszenie P. z siedzibą w G. wystąpiło do Dyrektora Gdańskich Nieruchomości z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. informacji o aktualnym zasobie lokali należących do gminy ujętych w tabeli według zamieszczonego do wniosku wzoru. Według poszczególnych elementów tabeli wnioskodawca wystąpił o podanie adresu nieruchomości, ze wskazaniem stanu nieruchomości (zajęty od i do kiedy/pusty), kategorii nieruchomości (mieszkanie socjalne/komunalne/lokal usługowy/pracownia artystyczna), podłączenia do centralnego ogrzewania (tak/nie, planowany termin podłączenia, zaległości w czynszu większych niż 3 miesiące (tak/nie), stanu technicznego (do remontu/po remoncie).

W dniu 12 marca 2024 r. organ pozostawił wniosek stowarzyszenia bez rozpoznania wyjaśniając, że ze względu na brak precyzyjnego sformułowania żądanych informacji złożony wniosek nie może być traktowany jako wniosek o udzielenie informacji publicznej. Wskazano że brak precyzji dotyczy w ocenie organu sformułowania "lokali należących do gminy ujętych w tabeli" – podczas gdy w tabeli przesłanej przez wnioskodawcę nie wskazano lokal.

Odnosząc się do ww. odpowiedzi organu, uzyskanej w reakcji na wniosek z dnia 1 marca 2024 r., stowarzyszenie pismem z dnia 13 marca 2024 r., poinformowało organ, że ponawia rzeczony wniosek, zaznaczając, że adresy lokali stanowią przedmiot wniosku, a tabela jest jedynie sugerowaną formą udzielenia odpowiedzi na wniosek, stąd nie podano adresów lokali w tabeli.

Reasumując, we wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 13 marca 2024 r. stowarzyszenie wskazało, że wnioskuje o informacje o aktualnym zasobie lokali należących do gminy, tj.:

1. Adres nieruchomości;

2. Stan: zajęty, od i do kiedy/pusty;

3. Kategoria nieruchomości: mieszkanie socjalne/komunalne/lokal usługowy/ pracownia artystyczna;

4. Podłączenie do centralnego ogrzewania: tak/nie (planowany termin podłączenia);

5. Zaległości w czynszu większe niż 3 miesiące: tak/nie;

6. Stan techniczny: do remontu/po remoncie.

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 marca 2024 r. nr NG.0142.7.2024, na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej: "u.d.i.p." oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775), zwanej dalej w skrócie: "k.p.a.", Dyrektor Gdańskich Nieruchomości, odmówił udostępnienia żądanej we wniosku z dnia 13 marca 2024 r. informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiot żądania stanowi informację publiczną, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jednakże wnioskowane informacje nie podlegają udostępnieniu z uwagi na ochronę prywatności osób prywatnych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.. Przepisem tym ograniczono bowiem prawo do informacji publicznej.

Organ uznał, że przekazanie wskazanych we wniosku informacji, choć dotyczą lokali mieszkalnych, w istocie prowadziłoby do ujawnienia informacji o najemcach, a więc danych osobowych osoby fizycznej. Zakres danych do udostępnienia, wskazany we wniosku, obejmuje dane osobowe osób fizycznych i podlega ochronie. Zakres ten obejmuje adres konkretnej nieruchomości wraz ze wskazaniem określonych we wniosku informacji związanych z każdym adresem. Zgodnie z art. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej RODO), za dane osobowe uważa się informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej. Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować. Zgodnie z motywem 26 RODO: "Aby stwierdzić, czy dana osoba fizyczna jest możliwa do zidentyfikowania, należy wziąć pod uwagę wszelkie rozsądnie prawdopodobne sposoby, w stosunku do których istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, iż zostaną wykorzystane przez administratora lub inną osobę w celu bezpośredniego lub pośredniego zidentyfikowania osoby fizycznej. Aby stwierdzić, czy dany sposób może być z uzasadnionym prawdopodobieństwem wykorzystany do zidentyfikowania danej osoby, należy wziąć pod uwagę wszelkie obiektywne czynniki, takie jak koszt i czas potrzebne do jej zidentyfikowania, oraz uwzględnić technologię dostępną w momencie przetwarzania danych, jak i postęp technologiczny." Tak więc wskazanie konkretnego adresu oraz określonych we wniosku informacji wiąże się z ujawnieniem danych osobowych najemcy, gdyż tożsamość najemcy jest możliwa do zidentyfikowania, w sposób pośredni, bez nadmiernych kosztów, czasu czy działań. Zajęte stanowisko organ poparł stanowiskiem orzecznictwa sądowego wskazując, że w myśl art. 6 ust. 1 u.d.i.p., za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowania lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Przepis art. 6 w ustępie 3 stanowi, że informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań. W przypadku zatem uzyskania adresu istnieje ogromna szansa na uzyskanie danych dotyczących osoby zamieszkałej pod wskazanym adresem. Potencjalnie jest to łatwe i możliwe choćby przez rozpytanie sąsiadów. Potencjalna możliwość łatwości dokonania ustalenia imienia i nazwiska najemcy jest wystarczającą okolicznością dającą podstawę do ochrony danych osobowych.

Ponadto szczególnej ochronie podlega informacja o rodzaju umowy najmu, która w odniesieniu do umów na najem socjalny lub komunalny może wskazywać na sytuację materialną osoby fizycznej. Ochronie podlega również wysokość zadłużenia osoby fizycznej. Ujawnienie tych informacji tworzy ryzyko np. narażenia osoby fizycznej na społeczny ostracyzm.

W decyzji z dnia 27 marca 2024 r. zawarto pouczenie, że od niniejszej decyzji stronie służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez organ w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia albo prawo wniesienia skargi do WSA w Gdańsku w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji za pośrednictwem organu.

Decyzja z dnia 27 marca 2024 r. została przesłana stronie na adres e-mail. W konsekwencji strona pismem z dnia 4 kwietnia 2024 r. wskazała, że wobec otrzymania decyzji odmownej z dnia 27 września 2024 r. wzywa organ do poprawnego jej doręczenia, to jest drogą listowną na adres wskazany w nagłówku lub na adres ePUAP z którego wysłano wezwanie.

W odpowiedzi na wezwanie stowarzyszenia do prawidłowego doręczenia decyzji drogą pocztową lub poprzez system ePUAP,. organ przekazał stowarzyszeniu decyzję wydaną z dnia 27 marca 2024 r. poprzez system ePUAP. Dokonując powyższego, Gdańskie Nieruchomości wyjaśniły w piśmie przewodnim z dnia 8 kwietnia 2024 r., że ponownie przekazują wydaną decyzję, która wcześniej została przesłana przez organ na adres e-mail. Doręczenie decyzji z dnia 27 marca 2024 r. nastąpiło tym samym poprzez system ePUAP w dniu 9 kwietnia 2024 r.

Następnie w dniu 9 kwietnia 2024 r. Gdańskie Nieruchomości poinformowały poprzez system ePUAP wnioskodawcę, że w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 13 marca 2024 r. dotyczący lokali użytkowych w załączeniu przesyłają decyzję z dnia 9 kwietnia 2024 r. Tym samym stronie w dniu 9 kwietnia 2024 r. poza decyzją z dnia 27 marca 2024 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej z uwagi na prywatność osób fizycznych, doręczono decyzję z dnia 9 kwietnia 2024 r. odmawiającą udostępniania informacji z uwagi na niewykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. W uzasadnieniu decyzji z dnia 9 kwietnia 2024 r. wskazano, że pismem z dnia 27 marca 2024 r. wysłanym na adres e-mail wnioskodawca został wezwany do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego aby dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. Także w tej decyzji wskazano, że została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku z dnia 13 marca 2024 r. w którym strona zwróciła się o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

"Aktualny zasób lokali należących do gminy to tj.:

1.Adres nieruchomości;

2.Stan: zajęty, od i do kiedy/pusty;

3.Kategoria nieruchomości: mieszkanie socjalne/komunalne/lokal usługowy/ pracownia artystyczna;

4.Podłączenie do centralnego ogrzewania: tak/nie (planowany termin podłączenia);

5.Zaległości w czynszu większe niż 3 miesiące: tak/nie;

6.Stan techniczny: do remontu/po remoncie.

W decyzji z dnia 9 kwietnia 2024 r., analogicznie jak w decyzji z dnia 27 marca 2024 r. zawarto pouczenie, że od niniejszej decyzji stronie służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez organ w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia albo prawo wniesienia skargi do WSA w Gdańsku w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji za pośrednictwem organu.

W dniu 15 kwietnia 2024 r. Stowarzyszenie P. z siedzibą w G. wniosło za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Gdańskich Nieruchomości z dnia 27 marca 2024 r.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 27 marca 2024 r. i decyzji jej poprzedzającej, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Skarżące stowarzyszenie zarzuciło decyzji naruszenie:

1. art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nadmierne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa do informacji, niesłużące realizacji celu ograniczenia, i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji;

2. art. 5 ust. 2 ustawy, błędne zastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna objęta ograniczeniem z uwagi na prywatność osoby fizycznej.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że organ błędnie uznał, że udostępnienie wnioskowanych informacji jest niedopuszczalne ze względu na prywatność osoby fizycznej. Strona podkreśliła, że przedmiotem wniosku nie były informacje bezpośrednio o żadnej osobie fizycznej. Stowarzyszenie domagało się jedynie udostępnienia informacji o lokalach, a także danych o ich stanie. Choć można uznać, że taka informacja jest powiązana z osobami fizycznymi, to dotyczy ona także majątku gminy. Tym samym odmowa udostępnienia informacji nie stanowi odpowiedniego wyważenia równoważnych dóbr prawnych. W ocenie strony na podkreślenie zasługuje, że w ramach wniosku nie domagano się podania danych w rodzaju imienia i nazwiska, ani też innych informacji, które pozwoliłyby na zidentyfikowanie osób zamieszkujących w lokalach. Nie można się więc zgodzić, że realizacja wniosku naruszyłaby czyjekolwiek prawo do prywatności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Gdańskich Nieruchomości wniósł o oddalenie skargi w całości.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wartości uzasadniające ograniczenie dostępu do informacji publicznej zostały sprecyzowane w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Ograniczenia uzasadnione są także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Po analizie wniosku organ doszedł do przekonania, że wnioskowane informacje w zakresie dotyczącym lokali mieszkalnych i pracowni artystycznych, mogą prowadzić do istotnego naruszenia prywatności osób trzecich - najemców lokali oraz innych osób zamieszkujących te lokale. Zakres danych żądanych we wniosku do udostępnienia we wniosku obejmował bowiem zdaniem organu uzyskanie dostępu do adresów wszystkich lokali mieszkalnych należących do zasobu Gminy Miasta Gdańska wraz ze wskazaniem określonych we wniosku informacji związanych z każdym adresem.

Dodatkowo, uwzględniając okoliczność, że wnioskodawca w ocenie organu wnioskuje o udostępnienie konkretnych adresów lokali mieszkalnych, należało mieć na uwadze, iż ich ujawnienie mogłoby spowodować naruszenie m.in. prawa do miru domowego osób zamieszkujących wskazane lokale. Ponadto może godzić w prawa osób zamieszkujących lokale gminne, takie jak: prawo do intymności, czy poczucia bezpieczeństwa. Zdaniem organu, szczególnej ochronie ponadto podlegają inne informacje, o których udostępnienie wnosi wnioskodawca, w tym rodzaj umowy najmu, która w odniesieniu do umów zawieranych z gminą na najem socjalny lub komunalny może wskazywać na sytuację materialną osoby fizycznej zamieszkującej lokal. Ochronie podlega również wysokość zadłużenia osoby fizycznej. Ujawnienie tych informacji tworzy ryzyko np. narażenia osoby fizycznej na społeczny ostracyzm. Z uwagi na sposób sformułowania wniosku, który odnosi się do konkretnych informacji związanych z określonym lokalem nie było możliwe udostępnienie pozostałych informacji, przy czym wnioskowane informacje odnoszące się do konkretnych lokali (podłączenie do ogrzewania centralnego, czy też stan techniczny lokalu) mogą również godzić w prawo do intymności osób trzecich zajmujących te lokale.

Organ podkreślił w skardze, że stowarzyszenie kolejnym (a zatem trzecim) wnioskiem złożonym w dniu 4 kwietnia 2024 r., nawiązując do wniosku z dnia 13 marca 2024 r., ponowiło wniosek, modyfikując go w tym zakresie, iż zamiast konkretnych adresów lokali mieszkalnych wniosło o podanie ich liczby w konkretnych dzielnicach Gdańska. Organ wskazał, że przedmiotowy wniosek znajduje się w aktach sprawy (załącznik nr 10), zaznaczając, że został on mylnie datowany przez stronę jako wniosek z dnia 13 marca 2024 r. Z akt sprawy wynika, że wskazanym (trzecim z kolei) wnioskiem stowarzyszenie wniosło o informacje o aktualnym zasobie lokali należących do gminy, takie jak:

1. Ilość lokali komunalnych w poszczególnych dzielnicach Gdańska;

2. Stan: zajęty, od i do kiedy/pusty i ile poszczególnych na każdą dzielnicę z osobna;

3. Kategoria nieruchomości: mieszkanie socjalne/komunalne/lokal usługowy/ pracownia artystyczna i ile poszczególnych na każdą dzielnicę z osobna;

4. Podłączenie do centralnego ogrzewania: tak/nie (planowany termin podłączenia) i ile poszczególnych na każdą dzielnicę z osobna;

5. Zaległości w czynszu większe niż 3 miesiące: tak/nie i ile w poszczególnych dzielnicach;

6. Stan techniczny: do remontu/po remoncie i ile poszczególnych na każdą dzielnicę z osobna.

Wniesiono zatem o podanie liczby lokali zamiast adresów, które w ocenie organu stanowią dane wrażliwe. Na tym etapie Stowarzyszenie wskazało, że informacje o jakie wnioskuje stanowią informacje proste i ich udostępnienie nie musi nastąpić w formie tabeli. Jeżeli zatem istnieje możliwość udostępnienia danych w sposób prosty, o takie udostępnię stowarzyszenie występuje.

Organ pismem z dnia 17 kwietnia 2024 r. poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na opisany wniosek z dnia 4 kwietnia 2024 r. zostanie udzielona w terminie do dnia 4 czerwca 2024 r., zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.. Poinformowano, że wydłużenie terminu określonego w art. 13 ust. 1 cyt. ustawy jest w tym wypadku podyktowane analizą posiadanych przez Zakład zbiorów dokumentów, co wiąże się z koniecznością zaangażowania w proces zbierania danych pracowników (ze względu na szeroki zakres wniosku) z kilku działów merytorycznych Zakładu oraz z uwagi na wielkość zasobu lokali będących w administracji Gdańskich Nieruchomości, ponieważ w ocenie organu wskazane informacje stanowią informację przetworzoną. Ponadto poinformowano, że Gdańskie Nieruchomości nie dysponują zasobem podzielonym na konkretne dzielnice Gdańska, tylko z uwagi na charakter pracy i podział zgodny z wewnętrznym schematem organizacyjnym na cztery Obszary Administracyjne, które nie odzwierciedlają podziału administracyjnego Gminy Miasta Gdańska. Stad też wskazano, że przekazane dane będą podzielone wg tego wewnętrznego schematu organizacyjnego, co zostanie wyjaśnione w odpowiedzi na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w oparciu o wskazane kryteria, Sąd uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej eliminację z porządku prawnego. Skarga podlega oddaleniu.

W złożonej do sądu skardze strona w sposób jednoznaczny wskazała, że przedmiotem zaskarżenia uczyniła decyzję Dyrektora Gdańskich Nieruchomości z dnia 27 marca 2024 r. nr NG.0142.7.2024.

Jak wynika z akt sprawy, strona nie wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ w odniesieniu do decyzji Dyrektora Gdańskich Nieruchomości z dnia 27 marca 2024 r. nr NG.0142.7.2024.

Pomimo braku wyczerpania środków zaskarżenia skarga na przedmiotową decyzję jest dopuszczalna, uwzględniając treść art. 52 § 3 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Sąd ocenił zatem, że brak wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 17 u.d.i.p. nie wpływa na skuteczność podjętej przez stronę czynności wniesienia skargi, której dokonano w terminie i przy zachowaniu trybu uregulowanego w art. 52 § 3 p.p.s.a., co umożliwiło merytoryczne rozpoznanie skargi przez Sąd. W tym zakresie strona zastosowała się wprost do udzielonego jej w omawianej decyzji pouczenia, że przysługuje jej alternatywnie prawo wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu albo od razu skarga na decyzję bezpośrednio do sądu administracyjnego.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu była zatem tylko wskazana przez stronę decyzja Dyrektora Gdańskich Nieruchomości z dnia 27 marca 2024 r. nr NG.0142.7.2024, wydana w I instancji i odmawiająca udostępnienia informacji publicznej, gdzie wskazaną przez organ podstawą domowy była ochrona prywatności (art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Decyzji tej nie poprzedzało wydanie żadnego rozstrzygnięcia merytorycznego, w tym innej decyzji.

W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, wyraźnego podkreślania też wymaga, że przedmiotem rozważań Sądu nie była ocena zgodności z prawem decyzji Dyrektora Gdańskich Nieruchomości z dnia 9 kwietnia 2024 r. Przede wszystkim dostrzec należy, że wskazana decyzja z dnia 9 kwietnia 2024 r. nie została wydana jako decyzja "odwoławcza" od decyzji z dnia 27 marca 2024 r., to jest nie została wydana na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 17 u.d.i.p. Jak wskazano wyżej i co wynika z całokształtu dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, w odniesieniu do decyzji z dnia 27 marca 2024 r. strona nigdy nie wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 17 u.d.i.p. Działania strony dokonane w dniu 4 kwietnia 2024 r. (dokument oznaczony numerem 10 w wykazie zawartym w aktach administracyjnych sprawy, mylenie datowany na dzień 13 marca 2024 r.) polegały na złożeniu nowego wniosku o udzielenie informacji publicznej, którego treść została istotnie zmodyfikowana w porównaniu do treści wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 13 marca 2024 r. Na tym etapie sprawy, to jest składając w dniu 4 kwietnia 2024 r. kolejny (trzeci) wniosek o udzielenie informacji publicznej strona zrezygnowała bowiem z żądania udzielenie jej informacji o nieruchomościach w powiązaniu z konkretnym adresem nieruchomości. Wydana w dniu 9 kwietnia 2024 r. decyzja również została zatem wydana jako kolejna decyzja I instancji, gdzie odmowy udostępnienia informacji dokonano w oparciu o odmienną podstawę prawną (art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p) i w odniesieniu do zmienionych okoliczności faktycznych. Co do decyzji z dnia 9 kwietnia 2024 r. strona została poinformowana o możliwości odrębnego jej zaskarżenia do sądu lub wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przechodząc do istoty sprawy dotyczącej badania zgodności z prawem decyzji Dyrektora Gdańskich Nieruchomości z dnia 27 marca 2024 r. nr NG.0142.7.2024, w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że strony niniejszego postępowania pozostają zgodne, że zarówno podmiot, do którego skierowano wniosek z dnia 13 marca 2024 r. jest podmiotem zobowiązanym z mocy ustawy do udzielania informacji publicznej, jak i że treść zapytania strony z dnia 13 marca 2024 r. dotyczyła informacji mających charakter informacji publicznych. Stanowisko to jest w ocenie Sądu prawidłowe.

Zakład Gdańskie Nieruchomości, których działalności dotyczył złożony przez stronę wniosek o udostępnianie informacji publicznej - jak wynika z załącznika do uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 27 lutego 2020 r. nr XX/520/2020 - działa jako samorządowy zakład budżetowy Gminy Miasta Gdańska a nadzór nad nim sprawuje Prezydent Miasta Gdańska, poprzez właściwy merytorycznie Wydział Urzędu Miejskiego w Gdańsku. Kierownikiem Gdańskich Nieruchomości powoływanym przez Prezydenta Miasta Gdańska jest dyrektor zakładu. Dyrektor zakładu kieruje zakładem i reprezentuje go na zewnątrz. Przedmiotem działania zakładu jest: 1) gospodarowanie, zarządzanie i administrowanie oraz władanie na innej podstawie prawnej komunalnymi nieruchomościami zabudowanymi i niezabudowanymi oraz innymi nieruchomościami przekazanymi w tym celu przez Gminę Miasta Gdańska; 2) zabudowa, odbudowa, rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz modernizacja lub remont obiektów budowlanych i nieruchomości, o których mowa w pkt.1, a także utrzymywanie ich w należytym stanie technicznym; 3) dokonywanie zamian lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta Gdańska na wniosek najemców, bądź samodzielne inicjowanie zamian tych lokali; 4) pośrednictwo w zamianie mieszkań z udziałem lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta Gdańska; 5) dozór przekazanych nieruchomości i majątku; 6) zapewnienie utrzymania czystości i porządku na przekazanych nieruchomościach; 7) obsługa finansowo-księgowa w zakresie realizacji umów, których stroną jest Gmina Miasta Gdańska względem nieruchomości, o których mowa w pkt. 1; 8) windykacja należności związanych z używaniem nieruchomości komunalnych, w tym windykacja należności połączonych zakładów budżetowych–Przedsiębiorstw Gospodarki Mieszkaniowej Gdańsk - Śródmieście, Gdańsk - Wrzeszcz, Gdańsk – Oliwa, Gdańsk - Nowy Port oraz "Zarządu Nieruchomości Komunalnych"; 9) archiwizowanie dokumentacji połączonych zakładów budżetowych – Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej Gdańsk - Śródmieście, Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej Gdańsk - Wrzeszcz, Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej Gdańsk - Oliwa, Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej Gdańsk – Nowy Port i "Zarządu Nieruchomości Komunalnych" oraz archiwizowanie wraz z obsługa dokumentacji zlikwidowanych jednostek organizacyjnych, dla których Gmina Gdańsk była organem założycielskim. Jednocześnie, z powołanej regulacji wynika, że kierownikiem Gdańskich Nieruchomości jest dyrektor zakładu, który zarządza zakładem i reprezentuje go na zewnątrz, działa zgodnie z przepisami prawa, podejmuje decyzje samodzielnie i ponosi za nie odpowiedzialność. Powołane przepisy nie dają uprawnień Zakładowi - Kierownikowi Zakładu - do wydawania indywidualnych decyzji administracyjnych w imieniu Prezydenta Miasta Gdańska. Stąd przyjąć należy, że podmiotem właściwym do wydania decyzji administracyjnej w oparciu o art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 17 u.d.i.p. w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej mienia komunalnego zarządzanego przez Gdańskie Nieruchomości nie jest Prezydent Miasta Gdańska, lecz właśnie Dyrektor Gdańskich Nieruchomości (za wyrokiem w 3 marca 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 117/20). Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 15 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1722/16 podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zakres pojęcia "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p., zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP, pomija element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. expressis verbis nie wymienił żadnych organów władzy publicznej. Niewątpliwie w pkt 1 utożsamia z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07). Tym samym, Dyrektor Gdańskich Nieruchomości, jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, jest samodzielnym podmiotem zobowiązanym, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu.

Podobnie nie budzi wątpliwości Sądu, że żądne przez stronę informacje, o które wystąpiono we wniosku z dnia 13 marca 2024 r., związane z administrowanym przez Gdańskie Nieruchomości lokalami stanowią informację publiczną, którą dysponuje adresat wniosku. W złożonym wniosku strona wystąpiła bowiem o udostępnienie informacji dotyczącym aktualnego zasobu lokali należących do Gminy Gdańsk, poprzez wskazanie adresu każdej nieruchomości łącznie z dotyczącymi konkretnego adresu informacjami, czy lokal jest zajęty, czy pusty (w tym od kiedy do kiedy), do jakiej kategorii nieruchomości należy (mieszkanie socjalne/ mieszkanie komunalne/ lokal usługowy/ pracownia artystyczna), czy korzysta z centralnego ogrzewania ( a jeżeli nie to kiedy planuje się termin podłączenia) wskazania, czy zajmujący lokal mieszkańcy mają zaległości w czynszu większe niż 3 miesiące, czy też nie oraz o określenie jaki jest stan techniczny każdego lokalu (to jest czy jest "po remoncie", czy też należy go kwalifikować jako nieruchomość "do remontu").

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt lit. c) u.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się zatem do oceny, czy Dyrektor Gdańskich Nieruchomości prawidłowo umotywował powody wydania na postawie art. 16 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia posiadanej informacji publicznej.

Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), lub przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Również w wypadku ustalenia, że żądana informacja jest informacją publiczną o charakterze przetworzonym, a wnioskodawca pomimo wezwania na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie wykazał, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wówczas prawidłową formą załatwienia wniosku jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanowiono zamknięty katalog wyjątków (poza kwestiami formalnymi jak wystąpienie przesłanek umorzenia czy niewykazanie szczególnej istotności interesu przy informacji przetworzonej) uzasadniających ograniczenia prawa do informacji publicznej, składający się z czterech elementów: informacji niejawnych, innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Z powyższego wynika, że ust. 1 art. 5 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w art. 5 ust. 2 u.d.i..p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do ustawy o ochronie danych osobowych.

W przedmiotowej sprawie jako podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej organ wskazał właśnie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. to jest ochronę prawa do prywatności.

W przypadku kolizji dwóch konstytucyjnych praw, tj. z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, z drugiej prawa do prywatności – nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu, ponieważ nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę. Nie można również wykluczyć możliwości ingerencji w sferę prywatną za pomocą prawa do informacji publicznej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. K 11/02-OTK-A 2002 nr 4, poz. 43). Pogodzenie obu ww. wartości konstytucyjnych, powinno być realizowane, gdy pozawalają na to okoliczności sprawy. W ocenie Sądu okoliczności takie w tej sprawie nie wystąpiły.

Zgodnie ze stanowiskiem organu, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, pogodzenie wskazanych wartości nie było możliwe z uwagi na sposób sformułowania przez stronę wniosku z dnia 13 marca 2024 r. to jest wystąpienie o udostępnienie określonych informacji związanych z lokalami komunalnymi w powiązaniu z dokładnym adresem każdej nieruchomości. W ocenie organu ujawni to szereg informacji dotyczących najemców konkretnych lokali komunalnych, w tym takich informacji, które mogą być negatywnie postrzegane w społecznym odbiorze i tym samym narażać najemców nie tylko na dokonanie stosunkowo łatwej i dostępnej ich identyfikacji w zakresie dalszych danych osobowych, ale też prowokować, prowadzić do ostracyzmu społecznego i napiętnowania, czy nawet w skrajnych przypadkach do naruszania miru domowego osób zamieszkujących w konkretnych lokalizacjach, pod wskazanymi przez organ adresami, gdzie występują np. problemy związane z nieuiszczaniem czynszu najmu na rzecz gminy, czy też problemy związane określonymi sytuacjami związanymi z dbałością o lokal i warunkami mieszkaniowymi lub innym wykorzystaniem lokalu.

W ocenie strony skarżącej pomimo tego prymat należało dać wartości jaką jest dostęp obywateli do informacji publicznej w celu zagwarantowania przejrzystości działania struktur zarządzania mieniem gminy. Strona przyznała, że choć żądane informacje mogą być uznane jako powiązane z osobami fizycznymi, to najważniejsze pozostaje, że informacje te w pierwszej kolejności dotyczą majątku gminy i stanu każdego z posiadanych przez gminę lokali. Strona podkreśla, że nie chciała udostępnienia jej danych takich jak imię i nazwisko najemców i w jej ocenie żądne dane nie pozwolą na zidentyfikowanie osób zamieszkujących w poszczególnych lokalach. Tym samym, w ocenie strony skarżącej, realizacja wniosku z dna 13 marca 2024 r., w którym domagała się podania adresów lokali wraz z informacjami o stanie lokali, (w rozumienia ich zajęcia, okresu zajęcia, zadłużenia, warunkach technicznych i wykorzystaniu na określne cele) nie naruszy czyjegokolwiek prawa do prywatności.

Analizując okoliczności faktyczne tej konkretnej sprawy, Sąd ocenił, że organ prawidłowo zastosował art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i odmówił udostępnienia informacji publicznej, w takim kształcie jaki wynikał ze sposobu sformułowania wniosku z dnia 13 marca 2024 r., dostrzegając potrzebę ochrony prywatności osób fizycznych.

Sąd nie kwestionuje, że dostępność danych dotyczących stanu nieruchomości będących w zasobie gminy przeznaczonych do wynajmu niewątpliwie może przyczynić się do transparentności działania gminy poprzez dedykowany temu zadaniu zakład budżetowy (w tym przypadku Gdańskie Nieruchomości), powołany do administrowania tym zasobem, a więc rozsądnym nim gospodarowaniem. Kwestie dotyczące stanu zasobu w zakresie tego, w jakim stanie technicznym są lokale, czy są remontowane przez gminę i wyposażone w podstawowe udogodnienia, czy są rzeczywiście wykorzystywane na cele najmu, czy gmina utrzymuje w lokalach najemców pomimo tego, że są w znaczny sposób zadłużeni lub dewastują nieruchomości niewątpliwie stanowią aktualnie przedmiot żywego zainteresowania społecznego, mając na uwadze duży procent osób nieposiadających własnych mieszkań, w tym oczekujących na mieszkanie z zasobu, ubożenie społeczeństwa, a jednocześnie wysokie ceny mieszkań i kredytów oraz czynszów najmu mieszkań na wolnym rynku. Ponieważ kwestie te są doniosłe i budzą duże emocje społeczne, w przedmiotowej sprawie organ zasadnie dostrzegł, że udostępnienie stronie informacji o adresie nieruchomości - co było immanentną składową żądanych we wniosku z dnia 13 marca 2024 r. informacji o stanie zasobu - będzie stanowiło nie tylko ujawnienie informacji o samym zasobie, ale również danych osobowych dotyczących miejsca zamieszkania, pozwalających w łatwo dostępny sposób zidentyfikować najemców poszczególnych lokali. W powiazaniu z wiedzą o innych danych, o które wystąpiła strona - w sposób zgodny z doświadczeniem życiowym i logiczny wywiedziono w zaskarżonej decyzji, że realizacja wniosku z dnia 13 marca 2024 r. może spowodować zagrożenie wystąpienia sytuacji napiętnowania tych osób, ostracyzmu społecznego, a nawet nachodzenia ich pod podanymi adresami z uwagi na całokształt pozyskanych informacji dotyczących stanu lokalu ze szczególnym uwzględnianiem jego zadłużenia, które wprost wskazuje m.in. na to, jak dany najemca wywiązuje się z ciążących na nim obowiązków. Zasadnie również uwzględniono, że prawo do prywatności obejmuje również ochronę do informacji co do tego w jakich warunkach i gdzie dana osoba mieszka. Wbrew ocenie strony skarżącej, kluczową kwestią w tej sprawie nie pozostawało zatem to, że nie domagała się ona podania imion i nazwisk najemców każdego z lokali komunalnych. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że wskazanie innych danych osobowych, to jest w szczególności adresu zamieszkania, samo w sobie pozwala w łatwy sposób prowadzić do identyfikacji danej osoby i warunków w jakich mieszka (stan mieszkania, zadłużenie, wykorzystanie mieszkania w określnych celu). Łączne podanie żądanych danych mogło zatem w istotny i wymierny sposób naruszyć prywatność osób fizycznych.

Mając na uwadze doniosłość zagadnień dotyczących stanu zasobu gminy w zakresie nieruchomości przeznaczonych pod najem, Sąd podkreśla, że akta sprawy potwierdzają, że kontrolę działalności gminy w obszarze będącym przedmiotem zainteresowania skarżącego stowarzyszenia, można było zrealizować w inny sposób, bez narażenia osób fizycznych na utratę prywatności, ostracyzm oraz akty agresji. Świadczy o tym prosta modyfikacja wniosku strony, dokonana w dniu 4 kwietnia 2024 r. przez stronę. We wniosku złożonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. strona skarżąca wystąpiła o informacje o aktualnym zasobie lokali należących do gminy, takie jak:

1. Ilość lokali komunalnych w poszczególnych dzielnicach Gdańska;

2. Stan: zajęty, od i do kiedy/pusty i ile poszczególnych na każdą dzielnicę z osobna;

3. Kategoria nieruchomości: mieszkanie socjalne/komunalne/lokal usługowy/ pracownia artystyczna i ile poszczególnych na każdą dzielnicę z osobna;

4. Podłączenie do centralnego ogrzewania: tak/nie (planowany termin podłączenia) i ile poszczególnych na każdą dzielnicę z osobna;

5. Zaległości w czynszu większe niż 3 miesiące: tak/nie i ile w poszczególnych dzielnicach;

6. Stan techniczny: do remontu/po remoncie i ile poszczególnych na każdą dzielnicę z osobna.

Zrezygnowano zatem na dalszym etapie z domagania się od podania przez Gdańskie Nieruchomości informacji publicznej w postaci konkretnych adresów lokali na które, jak wskazano wyżej, w ocenie Sądu, niewątpliwie stanowią dane osobowe (miejsce zamieszkania), które powinny podlegać ochronie z uwagi na łatwość ustalenia za ich pomocą dalszych danych dotyczących osób najemców konkretnych lokali, w tym tożsamości tych osób. Wskazany wniosek z dnia 4 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej został pozbawiony żądania informacji zasadnie uznanych przez organ jako dane wrażliwe (adres nieruchomości). Poza tym dotyczy wszystkich innych poszukiwanych przez stronę skarżącą danych, pozwalających na uzyskanie pełnej i kompletnej informacji o stanie, w jakim gmina utrzymuje zasób swoich nieruchomości przeznaczonych i mających służyć zaspokajaniu potrzeb ludności. Liczba lokali o określnych cechach (czy pusty, czy zajęty, czy zadłużony czy nie, czy wyposażony w centralne ogrzewanie czy nie) bez wskazania ich adresu, w prosty sposób eliminuje problem możliwości identyfikacji najemców lokali komunalnych i naruszenia ich prywatności.

Reasumując, uzasadnionym powodem wydania decyzji odmownej z dnia 27 marca 2024 r. był zatem sam sposób skonstruowania wniosku, to jest powiązania żądnych informacji o zasobie gminy z konkretnym adresem każdej nieruchomości, co zasadnie zostało rozpoznane jako ujawnienie danych, które z uwagi na okoliczności tej sprawy, powinny być chronione poprzez przyznanie prymatu prawu do prywatności nad prawem do uzyskania informacji publicznej.

Prawo dostępu do informacji publicznej nie jest nieograniczone. W przypadku kolizji praw konstytucyjnie i ustawowo chronionych niezbędne jest ich wyważenie. Wyważenie to zostało, w ocenie Sądu, zrealizowane prawidłowo w przedmiotowej sprawie, poprzez wydanie decyzji o odmowie udostepnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ocena czy prawo do informacji publicznej danego rodzaju (adres nieruchomości będący jednocześnie miejscem zamieszkania najemcy w powiązaniu z danymi dotyczącymi stanu lokalu) podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych (najemców lokali komunalnych) została w przedmiotowej sprawie dokonana przez Dyrektora Gdańskich Nieruchomości w sposób zindywidualizowany, z odniesieniem do okoliczności sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 13 marca 2024 r. i z wyraźnym wskazaniem jakie dokładnie przesłanki przemawiają za odmową udzielenia konkretnej informacji.

Sąd wskazuje końcowo, że prawo do prywatności ma charakter szczególny w systemie praw i wolności konstytucyjnych. Art. 47 Konstytucji RP wskazuje bowiem, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Przepis ten nakłada więc na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki, w tym ochrony prawnej życia prywatnego, przed nieuzasadnioną ingerencją. Przy czym pamiętać należy, że art. 61 ust. 1 Konstytucji RP gwarantuje obywatelom prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej

W przypadku kolizji tych dwóch konstytucyjnych praw - z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności – w tej sprawie nie można było bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 5 marca 2003 r., sygn. K 7/01, wskazał, że prawo do ochrony życia prywatnego, tak jak każda inna wolność i prawo jednostki, znajduje swoje umocowanie aksjologiczne w godności osoby, jednakże utożsamianie naruszenia każdego prawa i wolności z naruszeniem godności pozbawiałoby gwarancje zawarte w art. 30 Konstytucji RP samodzielnego pola zastosowania. Spłycałoby w gruncie rzeczy i nadmiernie upraszczałoby sens oraz treść normatywną zawartą w pojęciu, którym operuje art. 30 Konstytucji RP. Obejmuje ono bowiem najważniejsze wartości, które nie korzystają z innych, samodzielnych gwarancji na gruncie konstytucyjnym, a które dotykają istoty pozycji jednostki w społeczeństwie, jej relacji do innych osób oraz do władzy publicznej. Przyjęcie innego stanowiska prowadziłoby do zakwestionowania ukształtowanej linii orzecznictwa na gruncie art. 47 Konstytucji RP, która wyraźnie przyjmuje założenie, że prawo do życia prywatnego nie może być traktowane w kategoriach absolutnych i również może podlegać ograniczeniu stosownie do kryteriów określonych przez zasadę proporcjonalności (publ. OTK-A 2003, Nr 3, poz. 19). Prywatność zatem może być w pewnych sytuacjach przedmiotem ingerencji dla ochrony dobra wspólnego, jednak wkraczanie w tę sferę, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją.

Sąd ocenił, że ochrona dobra wspólnego, w tym zagwarantowanie społecznej kontroli nad zarządzeniem zasobem gminnych nieruchomości przeznaczonych na wynajem, nie uzasadniała takiej ingerencji w sferę prywatności najemców mieszkań mogącą łatwy sposób prowadzić do ustalenia konkretnego adresu i dalszych danych każdej z osób zajmujących lokale przydzielone przez gminę. W ocenie Sądu sposób skonstruowania wniosku z dnia 13 marca 2024 r. wykluczał zatem możliwość udzielenia informacji publicznej i uzasadniał wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w takim kształcie jak o to pierwotnie wnosiła strona.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).