Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 462/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1 i 2, art. 80, art. 81 a, art. 107 par. 1 pkt 6, art. 145 par. 1 pkt 4 i 5, art. 147
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 53 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 59, art. 61, art. 62 a, art. 63
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Go 809/21 w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 czerwca 2021r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania i odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Go 809/21, oddalił skargę G.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 czerwca 2021r., nr SKO/Go 420/WM/1012/21 w przedmiocie umorzenia postępowania i odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia 11 grudnia 2017r. nr GPM.6733.1.33.2017.AZ Burmistrz Miasta i Gminy S. ustalił na rzecz P. Sp. z o.o. ul. [...], [...] lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej STD [...] na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie [...] gm. S. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 3 stycznia 2018 r.

Wnioskiem z dnia 21 września 2018 r. G.W. na podstawie 145 § 1 pkt 1, 4, 5, 6 k.p.a.., zwrócił się do Burmistrza S. o wznowienie postępowania zakończonego w.w. decyzją oraz o uchylenie decyzji kończącej to postępowanie, nadto na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. wniósł o wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji.

Decyzją z dnia 22 listopada 2018 r. znak GPM.6733.I.33.2017.AZ Burmistrz S. odmówił uchylenia w.w. ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu organ wykazał, że wnioskodawca nie dochował terminu złożenia wniosku o wznowienie z przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który wynika z art. 148 § 2 k.p.a. Jednocześnie organ uznał, że wnioskodawca dochował terminu na złożenie wniosku o wznowienie w zakresie pozostałych podnoszonych przez niego przesłanek wznowienia i po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, wobec stwierdzenia braku podstaw do uchylenia ww. wydanej ostatecznej decyzji z 11 grudnia 2017 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, orzekł o odmowie jej uchylenia.

Od powyższej decyzji G.W. wniósł odwołanie. Skarżący złożył również wniosek o stwierdzenie nieważności w.w. decyzji Burmistrza S. z dnia 11 grudnia 2017 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.

Decyzją z dnia 19 grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Powyższa decyzja została zaskarżona przez wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2019r. sygn. akt II SA/Go 111/19 oddalił skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp., po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Burmistrza S. z dnia 22 listopada 2018 r. znak: GPM.6733.I.33.2017.AZ, decyzją z dnia 26 września 2019 r. nr SKO/Go/420- WM/1468/19 uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza S. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w sprawie należało ustalić, w odniesieniu do przesłanki wznowienia sformułowanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w oparciu o którą G.W. złożył wniosek o wznowienie postępowania, kiedy wnioskodawca dowiedział się o decyzji Burmistrza S. znak: GPM.6733.1.33.2017.AZ z 11 grudnia 2017 r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego i od tej daty liczyć miesięczny termin na złożenie podania. Uchybienie bowiem terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyklucza możliwość dokonania merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. W niniejszej sprawie organ I instancji powołał się na dowody, w oparciu o które doszedł do przekonania, że termin określony przepisem art. 148 § 2 k.p.a. nie został dochowany i ostatecznie wskazał, że: "(...) skarżący powziął informacje o planowanej inwestycji znacznie wcześniej (co najmniej w lipcu 2018 r."). Dalej podał, że podanie o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. pochodzi z dały 19.09.2018r. (data wpływu do urzędu 21.09.2018 r.). W konsekwencji organ stwierdził, że ustawowy termin (art. 148 k.p.a.) z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. nie został dochowany.

Kolejną decyzją z dnia 13 listopada 2019r. znak: GPM.6733.L33.2017.AZ Burmistrz S. umorzył postępowanie administracyjne wznowione w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 11 grudnia 2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Analizując ponownie zgromadzony materiał organ ustalił, że najpóźniejszą możliwą datą powzięcia przez stronę informacji o decyzji Burmistrza S. z dnia 11 grudnia 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dzień 10 lipca 2019 r. (data doręczenia decyzji Wojewody Lubuskiego znak: IB-V.7721.53.2018.KZaj), przy czym wniosek o wznowienie postępowania został nadany listem poleconym w dniu 19 września 2019 r. - data pisma oraz stempla pocztowego (data wpływu do urzędu 21 września 2018 r.). Wobec powyższego organ uznał, że ustawowy termin jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienie postępowania z powodu, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4) nie został dochowany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp., po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia 14 stycznia 2020r. znak: SKO. Go/420- WM/1887/19 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza S. z dnia 13.11.2019r. znak: GPM.6733.I.33.2017.AZ.

Na powyższą decyzję G.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Wyrokiem z dnia 22 lipca 2020r. sygn. akt II SA/Go 139/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przypadku wniosku strony o wznowienie postępowania opartego na kilku podstawach (w sprawie są to podstawy z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 k.p.a.), niezależnie już od tego czy wniosek strony oparty na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. był dopuszczalny czy też nie, badanie zachowania terminu do złożenia podania nastąpić powinno odrębnie do każdej z tych podstaw czyli w odniesieniu do podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. z zastosowaniem art. 148 § 1 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp. uwzględniając powyższe stanowisko Sądu decyzją z dnia 2 grudnia 2020 r. znak: SKO.Go/420-WM/l 823/20 uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza S. z dnia 13 listopada 2019 r. znak: GPM.6733.I.33.2017.AZ i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 kwietnia 2021 r. znak: GPM.6733.1.33.2017.AZ Burmistrz S. w pkt 1 - umorzył postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z dnia 27 września 2018 r. w sprawie zakończonej w.w. decyzją ostateczną znak: GPM.6733.1.33.2017.AZ z dnia 11.12.2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego - w zakresie dotyczącym żądania wznowienia postępowania opartego na podstawie określonej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; w pkt 2 - odmówił uchylenia w.w. ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia 11 grudnia 2017 r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego - w zakresie żądania wznowienia postępowania opartego na podstawach określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a.

Organ ostatecznie przyjął, iż Skarżący powziął informację o decyzji Burmistrza S. znak: GPM.6733.1.33.2017.AZ z dnia 11 grudnia 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia w dniu 10 lipca 2019 r. (data doręczenia decyzji Wojewody Lubuskiego znak: 1B-V.772 1.53.2018.KZaj). Podanie o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej art. 145 § 1 pkt 4 opatrzone jest datą 19 września 2018 r. - data pisma oraz stempla pocztowego (data wpływu do urzędu 21 września 2018 r.). Wobec powyższego organ uznał, iż ustawowy termin jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienie postępowania z powodu, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4) nie został dochowany. Z uwagi na powyższe organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie w zakresie ww. przesłanki wznowienia postępowania brak było podstaw do wznowienia postępowania. Z tego też względu postępowanie w tej części jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. należało umorzyć. Ponadto organ po analizie wniosku nie widział uzasadnionych podstaw do zawiadomienia Prezesa UKE o toczącym się w tej sprawie postępowaniu.

Odnośnie kolejnych wskazanych podstaw wznowienia postępowania tj. tych określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. organ ustalił, iż wniosek w tym zakresie złożony został z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.. Jako okoliczności uzasadniające ww. przesłanki wznowienia strona w podaniu wskazała, że: 1. dowody na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się jej zdaniem fałszywe - stwierdzono to w oparciu o Analizę specjalistyczną i opinię "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" z dnia 5 września 2018 r.; według wnoszącego podanie Inwestor posłużył się danymi fałszywymi, na których to podstawie organ stwierdził brak potrzeb przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej.

Dalej organ wskazał, że następną przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania, na którą powołuje się skarżący jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Organ I instancji wyjaśnił, iż zbadał kwestię konieczności uzyskania decyzji środowiskowej w związku z odmienną interpretacją przepisów w zakresie "pojedynczej anteny" oraz "miejsc dostępnych dla ludzi", przy czym sam fakt odmiennej interpretacji przepisów nie stanowił "nowej okoliczności w sprawie" czy też "nowego dowodu" będącego podstawą wznowienia postępowania.

W ocenie organu I instancji ewentualny fakt zasięgu 4G/LTE sieci [...] telefonii komórkowej w obrębie dwóch województw nie przesądza o tym, iż sama inwestycja ma charakter ponadlokalny.

W konsekwencji, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w powyższej sprawie, organ I instancji stwierdzał, iż brak jest podstaw do uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji Burmistrza S. znak: GPM.6733.1.33.2017.AZ z dnia 11 grudnia 2017 r. ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej STD [...] na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie [...] gm. S.

Od powyższej decyzji Burmistrza S. odwołał się G.W.

Decyzją z dnia 25 czerwca 2021r. nr SKO/Go/420-WM/1012/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu wniesionego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza S.

Skargę na powyższą decyzję złożył G.W.

We wskazanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę.

Sąd I instancji nie podzielił stanowiska Skarżącego w kwestii udziału w postępowaniu głównym Prezesa UKE, wskazując, że jest ono całkowicie chybione. W ramach przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowienia postępowania może domagać się jedynie strona, której wbrew przepisom nie zapewniono prawa czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę wznowienia postępowania tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot, który twierdzi że jest uprawniony do udziału w postępowaniu głównym, lecz bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w tym postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Taka jest prawidłowa interpretacja przepisu art. 147 k.p.a. Nadto słusznie zauważyły organy obydwu instancji, że po myśli art. 53 ust. 2a u.p.z.p. udział Prezesa UKE w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest fakultatywny, a do jego udziału stosuje się przepisy k.p.a. dotyczące prokuratora. Taki charakter udziału Prezesa UKE w postępowaniu administracyjnym powoduje bezzasadność zarzutu co do kwalifikowanego naruszenia procedury administracyjnej, poprzez brak udziału Prezesa UKE w postępowaniu administracyjnym zakończonym przedmiotową decyzją lokalizacyjną.

Odnośnie pozostałych przesłanek wznowieniowych wskazanych we wniosku przez skarżącego w sprawie prawidłowo ustalono, że termin określony w art. 148 § 1 k.p.a. został zachowany, co pozwoliło na ich merytoryczne rozpoznanie.

Zdaniem Sądu I instancji stanowisko organów administracyjnych co do zasadności powołanej w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. należy uznać za prawidłowe. W toku postępowania skarżący nie przedstawił wymaganego przepisami dowodu na okoliczność, że dokument dołączony do wniosku inwestora o lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego w postaci kwalifikacji przedsięwzięcia zawiera fałszywe dane. Sąd podziela stanowisko organu, że stwierdzenie fałszu dokumentu stanowiącego załącznik do wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego, nie może nastąpić w wyniku dokumentu prywatnego przedłożonego przez stronę postępowania, nawet jeżeli ma on charakter specjalistycznej opinii, tak jak w badanej sprawie.

W opinii Sądu I instancji, rozstrzygnięcie organu w zakresie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest zgodne z prawem. W okolicznościach danej sprawy nie wykazano bowiem bezspornie, aby dane zawarte w kwalifikacji danego przedsięwzięcia (załącznik do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej) były nieprawidłowe, a wobec tego ustalona na ich podstawie kwalifikacja przedsięwzięcia jako niewymagające uzyskania decyzji środowiskowej była błędna.

Skargę kasacyjna na powyższe rozstrzygnięcie złożył G.W., zaskarżając ten wyrok w całości. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji Skargi na decyzję SKO i że nie zachodzi w niniejszej sprawie przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. co jest konsekwencją uznania, że stwierdzenie fałszu dokumentu stanowiącego załącznik do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie może nastąpić w wyniku dokumentu prywatnego tj. opinii przedłożonej przez Skarżącego nawet jeśli ma charakter specjalistyczny, w sytuacji gdy nie istnieje podstawa prawna do takiego stwierdzenia, opinia przedłożona przez Skarżącego stanowiła dowód, że decyzję o lokalizację inwestycji celu publicznego oparto o ustalenia faktyczne, które okazały się fałszywe. Co skutkowało uznaniem niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 147 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skargi na decyzję SKO i uznaniu, że nie zachodzi w niniejszej sprawie przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ponieważ przesłankę wznowieniową niniejszą może stanowić podstawę wznowienia tylko wówczas gdy powołuje się na nią podmiot który twierdzi, że jest uprawniony do udziału w postępowaniu głównym lecz bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, co oznacza, że tylko Prezes UKE, a nie skarżący, mógłby domagać się wznowienia postępowania w sytuacji gdy dla oceny podstawy wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. w odniesieniu do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie jest wymagany wniosek samego Prezesa. Przepis art. 147 k.p.a. nie ogranicza uprawnień do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jedynie wobec tej Strony, której uniemożliwiono wzięcie udziału w postępowaniu. Treść art. 147 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie można wszcząć postępowania z urzędu. Dla tej podstawy wymagany jest wniosek pochodzący od jakiejkolwiek strony postępowania. Ponadto Prezes UKE nie został poinformowany o przedmiotowym postępowaniu a dopiero po uzyskaniu informacji o toczącym się postępowaniu (a obowiązek takiego zawiadomienia spoczywa na organie) Prezes może podjąć decyzję co do ewentualnego aktywnego udziału w postępowaniu. Co skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji Skargi na decyzję SKO i uznaniu, że nie zachodzi w niniejszej sprawie przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ponieważ zgodnie z uzasadnieniem wyroku WSA w okolicznościach danej sprawy nie wykazano bezspornie aby dane zawarte w kwalifikacji przedsięwzięcia jako niewymagające uzyskanie decyzji środowiskowej były błędne. W sytuacji gdy z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący wykazał istnienie nowych okoliczności faktycznych i dowodów nieznanych wcześniej organowi. Co skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji Skargi na decyzję SKO i uznaniu, że nie zachodzi w niniejszej sprawie przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 6 i nie mamy do czynienia z inwestycją ponad lokalną, w sytuacji gdy inwestycja jest zlokalizowana na granicy województwa lubuskiego i zachodniopomorskiego i oddziałuje na więcej niż jedno województwo a tym samym powinna ona być uzgodniona z Marszałkiem Województwa. Co skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej decyzji Organu II Instancji w sposób nieprawidłowy, nierozpoznanie przez Sąd I instancji zarzutu zaniechania zwrócenia się do biegłego powołanego przez Organ o uzupełnienie swojej opinii o ustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych przez Skarżącego, co w konsekwencji spowodowało, że organ nie przeprowadził wyczerpującego postępowania, poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich sformułowanych przez tą skargę zarzutów, znajdujących oparcie w stanie faktycznym, błędnie ocenionym przez organ, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji Skargi na decyzję SKO w sytuacji niepodjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

7. art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7a § 1, art. 8, art. 10 § 1, art. 80, art. 81a, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji Skargi na decyzję SKO w sytuacji wydanie decyzji jedynie w oparciu o stanowisko inwestora, przedstawienie jako podstawy rozstrzygnięcia stanowiska inwestora a tym samym brak jakiejkolwiek analizy własnej będące podstawą rozstrzygnięcia, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

8. art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c p.p.s.a. w zw. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 2 w zw. z art. 80 w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji Skargi na decyzję SKO w sytuacji zaniechanie zwrócenia się do biegłego powołanego przez Organ o uzupełnienie swojej opinii o ustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych przez Skarżącego co w konsekwencji spowodowało, że organ nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.

Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnie lub niezastosowanie tj.:

1. art. 145 §1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 59, 61, 62a i 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niedokonanie własnej analizy oddziaływania inwestycji na środowisko i brak orzeczenia w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także bezkrytyczne uznanie twierdzenia wnioskodawcy, iż planowana inwestycja nie jest inwestycją zawsze znacząco oddziałującą na środowisko. Co skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 62a i art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez nie uwzględnienie przez organy faktu, iż wnioskodawca nie dołączył do wniosku o lokalizację inwestycji celu publicznego prawidłowo wypełnionej Karty informacyjnej przedsięwzięcia co doprowadziło do braku orzeczenia w przedmiocie oddziaływania na środowisko. Co skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 2a ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 183 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że organ nie musiał zawiadamiać Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o toczącym się postępowaniu pomimo tego, że uniemożliwiało mu to udział w postępowaniu na prawach strony; Co skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że brak uzgodnienia lokalizacji inwestycji z marszałkiem województwa lubuskiego nie był wymagany ze względu na to, że inwestycja nie miała charakteru ponadlokalnego gdy w rzeczywistości oddziaływała na województwa lubuskie i zachodniopomorskie a w konsekwencji była to inwestycja ponadlokalna i powinna być uzgodniona z marszałkiem województwa lubuskiego skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.;

5. art. 145 §1 pkt 1 lit a p.p.s.a. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie że wydano decyzję w oparciu o prawidłowy wniosek zawierający rzeczywiste parametry techniczne inwestycji oraz jej wpływu na środowisko, w sytuacji gdy Skarżący wykazał, że wniosek nie zawierał rzeczywistych parametrów technicznych inwestycji oraz jej wpływu na środowisko. Co skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim

2. zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

Ponadto skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący w oparciu o stanowisko zawarte w prywatnej opinii kwestionuje ustalenia organu dokonane na podstawie przedłożonej przez inwestora karty przedsięwzięcia. Z faktu rozbieżności pomiędzy stanowiskiem zawartym w prywatnej opinii a kartą przedsięwzięcia wysuwa wniosek o istnieniu podstaw do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Należy w tym miejscu zauważyć, że w odniesieniu do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., konieczne jest łączne zaistnienie trzech warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej powinno mieć miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; po drugie, sfałszowanie dowodu powinno zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i po trzecie, fałszywy dowód powinien stanowić podstawę ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W zakresie powoływanej przez skarżącego okoliczności polegającej na "fałszu dokumentu stanowiącego załącznik do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego" nie budzi wątpliwości, że żaden ze wskazanych wyżej warunków dopuszczalności wznowienia w sprawie nie został przez stronę spełniony.

Zgodnie z utrwaloną linia orzeczniczą sądów administracyjnych ustalenie faktu, że dowody, na których zostało oparte rozstrzygnięcie, zostały sfałszowane, nie należy do właściwości organu rozpatrującego wniosek o wznowienie postępowania. Okoliczność bowiem sfałszowania dowodów powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem właściwego sądu lub organu (por. wyroki NSA z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 1123/99, z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1663/16, z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 440/16, z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1539/18, czy z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt I OSK 511/18). Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania nie może bowiem wstępować w kompetencje nieprzewidziane dla niego, ryzykując dodatkowo dokonanie odmiennej oceny od oceny przeprowadzonej przez powołane do tego sądy i organy.

Należy również wskazać, że wprawdzie w myśl art. 145 § 2 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, ale z okoliczności rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby możliwe było zastosowanie tego wyjątku.

Fakt, że skarżący przedłożył prywatną opinię, która kwestionuje stanowisko zawarte w kwalifikacji przedsięwzięcia nie oznacza jeszcze, że mamy do czynienia z fałszywym dowodem. Należy zauważyć, że rozbieżności dotyczą między innymi takich kwestii jak konieczność sumowania mocy poszczególnych anten oraz możliwości technicznych ich pochylenia. Kwestie te budziły wątpliwości także w orzecznictwie sądów administracyjnych, stąd Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 7 listopada 2022 r. sygn. akt III OPS 1/22 przyjął, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. W uzasadnieniu tej uchwały NSA wskazał również, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Stąd przyjęcie odrębnej interpretacji przepisów w prywatnej opinii, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie świadczyło o oczywistości sfałszowania karty przedsięwzięcia, a wątpliwości co do tego, czy dowody, na których dokonano ustaleń faktycznych i na których oparto objęte postępowaniem wznowieniowym rozstrzygnięcie, są fałszywe wywierają ten skutek, że niedopuszczalne jest uchylenie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wskazać, że wprawdzie prowadzenie postępowania administracyjnego z pominięciem strony tego postępowania stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jednak tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym. Zatem słusznie jest stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie.

W kwestii braku podstaw do uchylenia decyzji w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy wyjaśnić, że opinia na którą powołuje się skarżący nie stanowi nowego dowodu, ale wnioski w niej zawarte mogą co najwyżej stanowić nowe okoliczności, przy czym istotność nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów odnosić trzeba do tego wyróżnika charakteryzującego określone okoliczności faktyczne lub dowody, który sprawia, że odnosząc się do przedmiotu sprawy załatwionej decyzją, dane okoliczności faktyczne lub dowody mają wpływ na sposób konkretyzacji normy administracyjnego prawa materialnego, przyznać im zatem należy w świetle treści stosowanych przepisów prawa cechę relewantności (znaczenia prawnego). Jej rozumienie powinno mieć za podstawę stwierdzenie, że tylko te okoliczności faktyczne lub dowody są istotne, gdy zakładać należy, iż w sytuacji ich wyjścia na jaw i zapoznania się z nimi przez organ, w oparciu o nie same lub zestawiając je z innymi znanymi okolicznościami faktycznymi, organ, przeprowadzając postępowanie dowodowe, w sposób odmienny mógłby określić podstawę faktyczną wydawanej decyzji, a w konsekwencji inaczej rozstrzygnąć merytorycznie sprawę. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia, ponieważ informacje zawarte w prywatnej opinii nie stanowiły okoliczności, która miałaby znaczenie i uzasadniała konieczność zmiany stanowiska organu w zakresie rozstrzygnięcia, którego dotyczyło wznowione postępowanie.

Podzielić należy także stanowisko Sądu I instancji, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymagała uzgodnienia z innymi organami. Decyzja ustalająca lokalizację jednej stacji bazowej telefonii komórkowej z uwagi na zasięg i moc nadawczą anten zaliczana jest do inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., chociaż zasięg emitowanych fal z tych nadajników nie musi pokrywać się z obszarem danej gminy czy powiatu, na terenie których została zlokalizowana stacja bazowa. Infrastruktura techniczna telefonii komórkowej składa się z szeregu stacji bazowych i anten, zlokalizowanych na obszarze złożonym z tzw. komórek, co umożliwia abonentom połączenie bezprzewodowe na terenie pokrytym zasięgiem radiowym związanym ze wszystkimi stacjami bazowymi w danej sieci. Z faktu, że zasięg telefonii komórkowej przekracza już teren jednego województwa, jak podnosi się w skardze kasacyjnej, nie można jednak wyciągnąć wniosku, że stacja bazowa telefonii komórkowej będąca przedmiotem niniejszego postępowania, stanowi inwestycję celu publicznego o zasięgu krajowym lub wojewódzkim (art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). i wymaga uzgodnienia z marszałkiem województwa (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt II OSK 906/11).

Jako chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutu skargi w zakresie zaniechania zwrócenia się do biegłego o uzupełnienie opinii. Zarzut kasacyjny naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być uznany za usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienie na tyle istotne i oczywiste zarazem, że bez względu na treść zarzutów stawianych w skardze, powinny być one dostrzeżone i uwzględnione przez sąd administracyjny, czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z kolei prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. W kontrolowanej sprawie Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, odniósł się przy tym do wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Nie można również zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej wskazującej na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 i art. 84 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że organy administracji publicznej przeprowadziły prawidłowo postępowanie administracyjne w ramach, którego zebrały niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddały prawidłowej ocenie, dając temu wyraz w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Jak już wyżej wskazano organ był związany treścią wniosku i zawartymi w nim danymi dotyczącymi projektowanej inwestycji, stąd mógł tylko w tym zakresie dokonać jego oceny, która jednoznacznie wskazywała, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Prawidłowo ocenił również, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać negatywnie na przedmiot ochrony Natura 2000 – PLB080001 Puszcza Barlinecka, co potwierdził w treści dołączonej do akt opinii powołany przez organ biegły z zakresu ochrony środowiska. Jeżeli organ w toku postępowania administracyjnego przeprowadził dowód z opinii biegłego - stosownie do art. 84 k.p.a. - to zawarte w tej opinii wiadomości specjalne, którymi z oczywistych powodów nie może dysponować organ, winny zostać uwzględnione w wydanej decyzji w całości, bądź powinny zostać podane, a zarazem wyjaśnione szczegółowo oraz przekonywująco powody, które zdecydowały, że ten specjalistyczny dowód w sprawie nie mógł zostać uwzględniony np. na podstawie przeciwdowodu. Jednak w rozpatrywanej sprawie nie miało to miejsca, strona jedynie kwestionuje stanowisko zawarte w opinii biegłego domagając się jego uzupełnienia, jednak organ nie był w tym zakresie związany wnioskiem strony, biorąc pod uwagę, że dokonał oceny opinii i uznał, ze nie wymagała ona uzupełnienia.

W konsekwencji niezasadne okazały się również podniesione zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, których naruszenia skarżący upatruje w braku dokonania przez organy administracji publicznej własnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, wydania decyzji w oparciu o nierzeczywiste parametry przedsięwzięcia oraz wadliwie wypełnioną kartę informacyjną przedsięwzięcia. Nadto w braku zawiadomienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o toczącym się postępowaniu oraz braku uzgodnienia z marszałkiem województwa.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organ prawidłowo ocenił wniosek inwestora i załączoną do niego dokumentację wskazując, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko i w konsekwencji nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organy były związany wnioskiem inwestora w zakresie przyjętych rozwiązań technicznych w tym przyjętą mocą poszczególnych anten, ich układem oraz kątem nachylenia względem gruntu, zgodnie z danymi zawartymi w karcie przedsięwzięcia. Stąd chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s..a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 59, 61, 62a, 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

Podzielić także należy stanowisko Sądu I instancji, że zgodnie z art. 53 ust. 2a u.p.z.p. udział Prezesa UKE w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest fakultatywny, a do jego udziału stosuje się przepisy k.p.a. dotyczące prokuratora. Organ administracji publicznej zawiadamia Prezesa UKE o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział Prezesa w postępowaniu za potrzebny (art. 183 § 2 k.p.a.), co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art.53 ust. 2a u.p.z.p.

Trafne jest również stanowisko Sądu I instancji, że w myśl art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W art. 39 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy mowa jest o rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Należy w tym miejscu podzielić pogląd, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, ale nie o znaczeniu krajowym, ani wojewódzkim, stąd też wymóg uzgodnienia decyzji z marszałkiem województwa nie miał w sprawie zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 35/11 oraz wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt II OSK 906/11 ). Z faktu, że zasięg telefonii komórkowej przekracza teren województwa, jak podnosi się w skardze kasacyjnej, nie można jednak wyciągnąć wniosku, że stacja bazowa telefonii komórkowej będąca przedmiotem niniejszego postępowania, stanowi inwestycję celu publicznego o zasięgu krajowym lub wojewódzkim (art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.).

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie doszło również do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p., bowiem organy należycie oceniły wniosek oraz załączone do niego przez inwestora dokumenty wskazujące na środowiskową kwalifikację planowanego przedsięwzięcia, uznając, że są one pełne, kompletne oraz umożliwiają prawidłową ocenę inwestycji w kontekście jej środowiskowej kwalifikacji i wpływu na środowisko. Fakt, że skarżący nie zgadza się z tą kwalifikacją i ją kwestionuje w oparciu o prywatną opinię, nie świadczy o tym, że informacje zawarte we wniosku nie zawierały rzeczywistych danych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.