Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 99/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89; art. 33.
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 21 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca : Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 21 listopada 2023 r. nr 1001-IEE.7192.83.2023.7.RA w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: DIAS,

organ odwoławczy) postanowieniem z dnia 21 listopada 2023 r. utrzymał

w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź – Polesie (dalej: NUS lub organ I instancji) z dnia 1 września 2023 r. oddalające jako nieuzasadnioną skargę P. B. (dalej: skarżący) na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu zawiadomieniami z dnia 7 sierpnia 2023 r. wierzytelności u kontrahentów skarżącego.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że NUS prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne m.in. na podstawie tytułów wykonawczych:

- z 24 kwietnia 2019 r., który obejmuje należności z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2018 r. (odpis tytułu wykonawczego doręczony 14 maja 2019 r.);

- z 2 lipca 2019 r., z 9 września 2019 r., z 9 grudnia 2019 r. oraz z 16 marca 2020 r. na należności z tytułu podatku od towarów i usług odpowiednio za I, II, III i IV kwartał 2019 r. (odpisy tytułów wykonawczych doręczone 22 lipca 2019 r., 20 września 2019 r., 17 grudnia 2019 r. oraz 4 stycznia 2021 r.).;

- z 11 marca 2020 r. na należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. (odpisy tytułów wykonawczych doręczone 4 stycznia 2021 r.);

- z 24 listopada 2021 r., które obejmują należności z tytułu podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2020 r. (odpisy tytułów wykonawczych doręczone 20 grudnia 2021 r.);

- z 15 listopada 2022 r. na należności z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2022 r. (odpis doręczony 9 grudnia 2022 r.);

- z 26 stycznia 2023 r. na należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. (odpisy doręczone 21 lutego 2023 r.);

- z 18 lipca 2023 r. na należności z tytułu podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2022 r. (odpisy doręczone 16 sierpnia 2023 r.);

- z 4 sierpnia 2023 r. na należności z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2022 r. (odpis doręczony 10 sierpnia 2023 r.);

- wystawionych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 7 listopada 2019 r. na należności z tytułu kary pieniężnej (odpisy tytułów wykonawczych doręczone 20 stycznia 2020 r.).

Na podstawie powyższych tytułów wykonawczych NUS wystosował do kontrahentów skarżącego zawiadomienia z 7 sierpnia 2023 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej o numerach;

- [...]: dłużnik zajętej wierzytelności – A. Sp. z o.o. zawiadomienie o zajęciu doręczone 10 sierpnia 2023 r.,

- [...]: dłużnik zajętej wierzytelności – B. G. G. zawiadomienie o zajęciu doręczone 10 sierpnia 2023 r.,

- [...]: dłużnik zajętej wierzytelności – C. S.A. zawiadomienie o zajęciu doręczone 9 sierpnia 2023 r.,

- [...]: dłużnik zajętej wierzytelności – D. Sp, z o.o. zawiadomienie o zajęciu doręczone 10 sierpnia 2023 r.,

- [...]: dłużnik zajętej wierzytelności – E. R., F. Sp.k. zawiadomienie o zajęciu doręczone 10 sierpnia 2023 r.,

- [...]; dłużnik zajętej wierzytelności – G. Sp. z o.o. zawiadomienie o zajęciu doręczone 10 sierpnia 2023 r.,

- [...]: dłużnik zajętej wierzytelności – H. Sp. z o.o. zawiadomienie o zajęciu doręczone 9. Sierpnia 2023 r.,

- [...]; dłużnik zajętej wierzytelności – I. Z. D. zawiadomienie o zajęciu doręczone 10 sierpnia 2023 r.,

- [...]: dłużnik zajętej wierzytelności “ J. E. Ł. zawiadomienie o zajęciu doręczone 8 sierpnia 2023 r.

Skarżącemu zawiadomienia te doręczono 10 sierpnia 2023 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego z 4 sierpnia 2023 r.

Utrzymując zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy DIAS uznał, że sporne czynności egzekucyjne zostały dokonane prawidłowo, tj. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W skardze na to postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił :

- naruszenie art. 51, art. 6, art. 156 § 1 pkt 1, 2, 6, 7 k.p.a. poprzez błędną ich interpretację;

- błędy proceduralne w związku z prowadzonym postępowaniem zarówno przez NUS, jak również organ odwoławczy, a tym samym naruszenie przepisów postępowania.

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o błędną interpretację przepisów w postępowaniu administracyjnym.

W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o zmianę zakwestionowanego postanowienia poprzez uchylenie decyzji DIAS z dnia 21 listopada 2023 r., a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z całości zgromadzonych akt w niniejszej sprawie, z uwzględnieniem wszystkich wydanych w tej sprawie decyzji administracyjnych. Poza tym wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 21 listopada 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.

Skarga była niezasadna.

Na wstępie Sąd wyjaśnia skarżącemu, że przedmiotem kontroli w tej sprawie nie jest decyzja podatkowa, lecz postanowienie DIAS wydane po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na postanowienie NUS o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne, polegające na zajęciu wierzytelności u kontrahentów skarżącego. Żadne zatem zarzuty dotyczące wydanych wcześniej, czy mających dopiero być wydanymi decyzji wobec skarżącego nie mogły być w tej sprawie brane pod uwagę ani przez organy (NUS i DIAS), ani przez Sąd. Dotyczy to także kwestii ulg podatkowych, czy rozliczenia wpłat dokonanych przez skarżącego (są to odrębne sprawy – podatkowe, a nie egzekucyjne), jak również rozliczenia kosztów egzekucyjnych.

Podobnie, skoro przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne było zajęcie wierzytelności u dłużników zajętej wierzytelności – kontrahentów skarżącego, to skarga na czynności egzekucyjne mogła dotyczyć tylko tej czynności. Tymczasem w skardze na czynności egzekucyjne skarżący podnosił zarzuty dotyczące zajęcia rachunku bankowego, co również nie mogło być przedmiotem analizy w tej sprawie. Ta sprawa dotyczy bowiem – powtórzmy to raz jeszcze – zajęcia wierzytelności u dłużników zajętej wierzytelności będących kontrahentami skarżącego.

Podstawą prawną tego zajęcia jest przepis art. 89 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności (§ 1). Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 (§ 2).

Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony (§ 3).

Jak wynika z akt sprawy, NUS zajął wierzytelności skarżącego u jego 9 kontrahentów (zawiadomienia o zajęciu z dnia 7 sierpnia 2023 r.). Pięciu z nich, którzy zareagowali na wezwanie, odpowiedziało, że nie mają żadnych długów wobec skarżącego. Zajęcia te, mimo że zostały dokonane skutecznie, nie przyniosły zatem skutku w postaci uzyskania należności od dłużników zajętej wierzytelności.

W skardze na te czynności egzekucyjne skarżący podniósł, że egzekucja jest prowadzona z naruszeniem przepisów O.p. i prawa administracyjnego wobec braku podstawy do prowadzenia egzekucji, a to dlatego, że skarżący złożył wniosek o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych.

Sąd podkreśla, że nawet jeśli taka decyzja byłaby wydana (samo złożenie wniosku to za mało), to nie jest to podstawa skargi na czynności egzekucyjne, a zarzutów, które zobowiązanemu przysługują na podstawie art. 33 u.p.e.a.

W skardze na czynności egzekucyjne skarżący zarzucił też, że nie rozumie, skąd wzięły się kwoty kosztów egzekucyjnych. Jak już wcześniej Sąd zauważył, tego rodzaju argumenty mogą być podnoszone w zażaleniu na postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych, które organ wydaje m.in. na wniosek zobowiązanego (art. 64c § 9 u.p.e.a.), a nie w skardze na czynności egzekucyjne.

Wreszcie skarżący podnosił w skardze na czynności egzekucyjne, że zbyt uciążliwe było zajęcie jego rachunków bankowych. Tu również, jak już Sąd wyjaśniał, konieczna jest odrębna skarga na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego, niniejsza sprawa dotyczy bowiem zajęcia u dłużników zajętej wierzytelności niebędących pracodawcą, organem rentowym i bankiem. Skarżący musiał zdawać sobie z tego sprawę, skoro zaskarżył tylko tę czynność (zajęcie wierzytelności u kontrahentów), czego dowodzą wymienione w skardze numery zawiadomień o zajęciu.

Skarżący zarzucał także, że nie rozliczono jego wpłaty z 19 kwietnia 2023 r. Sąd także tutaj zauważa, że kwestia rozliczenia wpłaty nie ma związku ze sprawą niniejszą. W przedmiocie zaliczenia wpłaty organ podatkowy wydaje postanowienie – na podstawie O.p., a nie u.p.e.a. Jeśli wpłata pokrywa kwoty egzekwowanych zobowiązań (w całości lub w części) skarżący może wnieść zarzuty na podstawie art. 33 u.p.e.a., wskazując na wygaśnięcie obowiązku. Nie może natomiast skutecznie tym podważyć prawidłowości zajęcia.

Jak z tego wynika, w skardze na czynności egzekucyjne skarżący nie podniósł żadnego argumentu mogącego odnieść zamierzony skutek w postaci podważenia czynności egzekucyjnej.

Żadnych takich argumentów Sąd nie dopatrzył się też w skardze do sądu, bo nie można za takowe uznać wywodów na temat (braku) udostępnienia akt sprawy egzekucyjnej skarżącemu (w aktach nie ma wzmianki, by skarżący o to wnosił, co przyznał także organ), czy art. 7 k.p.a., w tym (jakiegoś) operatu (argumenty skarżącego w tym zakresie są dla Sądu zupełnie niezrozumiałe).

Sąd, nie będąc związany zarzutami skargi, a więc badając sprawę w pełnym zakresie (art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej: p.p.s.a.) nie znalazł nadto żadnych, niewskazanych przez skarżącego podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). AKE