Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 651/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust 1, 2, 6 art. 86 ust 1 i 2 , art. 90 ust 1-3
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 168
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. przy udziale - sprawy ze skargi Gminy [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I E.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna z dnia [...] r. nr [...] wydana z upoważnienia Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, w skrócie O.p.) oraz § 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. nr 112, poz. 770), która stwierdza, że stanowisko przedstawione przez Gminę O. we wniosku z [...] r. (uzupełnionego pismem z [...] r. i [...] r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki związane z termomodernizacją budynku Zespołu Szkolno Przedszkolnego (ZSP) jest nieprawidłowe.

Wniosek dotyczył następującego stanu faktycznego.

Gmina O. jest jednostką samorządu terytorialnego, która realizuje zadania publiczne na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r, poz. 594). Posiada osobowość prawną i wykonuje zlecone jej zadania w imieniu własnym i na własna odpowiedzialność. W celu ich realizacji może tworzyć jednostki organizacyjne (jednostki budżetowe), a także zawierać umowy z innymi podmiotami. Jako podatnik VAT czynny została zarejestrowana 29 grudnia 2011 r., gdyż wcześniej jako podatnik VAT zarejestrowany był Urząd Gminy, który składał deklaracje VAT. Również niektóre jednostki budżetowe Gminy były zarejestrowane jako podatnik VAT czynny i składały deklaracje podatkowe. Uchwałą z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn.. akt I FPS 1/13 Naczelny Sąd Administracyjny uznał taką praktykę za nieprawidłową, gdyż jednostki budżetowe nie prowadzą samodzielnie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. .z 2011 r. nr 177, poz.1054, dalej ustawa VAT). Tym samym z tytułu czynności opodatkowanych VAT wykonywanych przez jednostki budżetowe Gminy podatnikiem jest Gmina.

W formie jednostek budżetowych działają m.in. placówko oświatowe w tym wskazany ZSP, który nie jest i nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT, gdyż realizuje zadania własne gminy w zakresie edukacji, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednocześnie niektóre pomieszczenia ZSP były i są udostępniane podmiotom gospodarczym na podstawie umowy najmu. Nie były i nie są wykorzystywane dla czynności zwolnionych z podatku VAT.

W 2009 r. Gmina dociepliła ściany, strop i stropodach budynku ZSP, które to roboty zostały rozliczone fakturami VAT. W tym samym roku sala gimnastyczna i sale lekcyjne były wynajmowane na podstawie umowy najmu. Część dachu jest dzierżawiona przez operatora telekomunikacyjnego, a w sklepiku szkolnym jest prowadzona sprzedaż towarów.

Do chwili obecnej Gmina nie dokonała odliczenia podatku VAT z faktur VAT za roboty termomodernizacyjne wykonane w budynku ZSP i planuje dokonać korekty deklaracji za rok 2009. Nie ma też obiektywnej możliwości odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego na powyższe wydatki do czynności, w stosunku do których nie przysługuje prawo do odliczenia oraz czynności w stosunku do których prawo takie przysługuje. Umowy najmu podpisała Gmina i podatek VAT był wykazywany w deklaracjach składanych do 2012 r. przez Urząd Gminy a od tej daty przez Gminę. Gmina zawarła z ZSP umowę nieodpłatnego użyczenia budynku. Skoryguje również swoje deklaracje podatkowe o sprzedaż zaewidencjonowaną przez ZSP.

W związku z powyższym Gmina postawiła pytanie:

Czy Gminie O. przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki termomodernizacyjnych budynku ZSP, w sytuacji gdy nie ma obiektywnej możliwości odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami wykonywanymi w ramach realizacji zadań własnych (nie podlegającymi opodatkowaniu VAT), jak i czynnościami wykonywanymi na podstawie umów cywilnoprawnych (opodatkowanymi VAT) ?

Gmina stoi na stanowisku, że posiada pełne prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur za roboty termomodernizacyjne.

W wydanej 10 stycznia 2014 r. interpretacji indywidualnej organ nie podzielił stanowiska podatnika, gdyż obroty ze sprzedaży dokonanej przez ZSP (wynajem sal lekcyjnych, sali gimnastycznej, sprzedaż towarów w sklepiku) nie wchodzą do obrotu Gminy i winny być rozliczane przez podmiot, który je wykonuje. Organ podkreśli, ze wskazana uchwała NSA nie wskazuje na sposób i możliwość rozliczenia podatku VAT w sytuacji, kiedy gmina nie była podatnikiem VAT zarejestrowanym. Dalej organ wskazał na uchwałę 7 sędziów NSA z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 9/10, która stanowi, ze pełne prawo do odliczenia podatku przysługuje wyłącznie w stosunku do zakupów związanych zarówno z czynnościami opodatkowanymi jak i niepodlegającymi opodatkowaniu, w sytuacji gdy nie ma możliwości przyporządkowania ich do określonych rodzajów czynności.

Organ uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym Gmina będzie mogła odliczyć tylko część podatku naliczonego. Wyłącznie od wydatków, które rzeczywiści służyły wykonaniu czynności opodatkowanej, gdyż nie cały budynek wykorzystywany jest do takiej działalności.

Wnioskodawca nie zgodził się z wydaną interpretacją i pismem z [...] r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przez jej zmianę. Podkreślił, ze wbrew twierdzeniom organu przyporządkowanie kwot podatku naliczonego do czynności opodatkowanych i nie podlegających VAT nie jest możliwe, a uchwała w sposób jednoznaczny stanowi, że podatnikiem jest gmina.

Odpowiadając na wezwanie, pismem z [...] r. organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego;

a) art. 15 ust. 1 i 2 w związku z art. 15 ust. 6 ustawy VAT przez przyjęcie, że jednostka budżetowa Gminy jest zdolna do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej, co pozwala na uznanie jej za odrębnego od Gminy podatnika,

b) art. 86 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 1-3 ustawy VAT, poprzez błędne przyjęcie, że Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego związanego z wydatkami inwestycyjnymi ponoszonymi przez Gminę na roboty termomodernizacyjne ZSP w sytuacji opisanej we wniosku,

- prawa procesowego:

a) art. 14b § 1 w związku z art. 14e § 1 O.p. przez pominięcie treści uchwały z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 1/13, że jednostki budżetowe gminy nie są zdolne do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej, przez co wykonywane przez nie czynności opodatkowane traktowane są jako czynności samej gminy,

b) przez modyfikację treści wniosku i przyjęcie, ze istnieje możliwość odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi i nie podlegającymi opodatkowaniu.

W uzasadnieniu strona szeroko uzasadniła swoje stanowisko odwołując się również do dyrektywy 2006/112 i orzecznictwa TS UE oraz sądów administracyjnych.

Pismem z dnia [...] r. organ wnioskował o zawieszenie postępowania sądowego ze względu na zawisłe przed TS UE pytanie prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 311/12 "Czy w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana - Dz. Urz. UE z 2012 r., Nr C 326, s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r., Nr L 347, s. 1 i nast. ze zm.), pomimo że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy?"

Na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. strona skarżąca sprzeciwiła się wnioskowi o zawieszenie postępowania, wskazując że pytanie prejudycjalne nie stanowi przeszkody dla poddania interpretacji kontroli sądowej. Sąd stanowisko to podzielił i nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania sądowego.

Na rozprawę nie stawił się pełnomocnik organu a strona skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 , poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu dotyczy odpowiedzi na pytanie czy Gmina O. ma prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT w związku z wydatkami na termomodernizację budynków użyteczności publicznej (szkoły i przedszkola) dokumentowanymi fakturami VAT, na których jako nabywca widnieje Gmina w sytuacji, gdy budynek jest oddany w nieodpłatne użytkowanie jednostce budżetowej wykonującej w imieniu gminy ciążące na niej z mocy ustawy o samorządzie gminnym zadania oświatowe i czynności opodatkowane oraz, czy prawo do odliczenia może być zrealizowane przez Gminę w drodze korekty deklaracji VAT za rok 2009, kiedy były wykonywane prace modernizacyjne i wystawiono za nie faktury?

Podatnik zgodził się z organem podatkowym, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego), a także, że w efekcie możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi jest wykluczona. Dla rozliczenia podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy VAT istotne jest, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez podatnika VAT do wykonywania czynności opodatkowanych. W związku z tym wskazano, że zgodnie z art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT jednostka samorządu terytorialnego dokonując określonych czynności prawnopodatkowych występuje w roli podatnika VAT, gdy czynności te nie stanowią zadań statutowych jednostki, określonych w odrębnych przepisach, oraz gdy wykonywane są na podstawie umowy cywilnoprawnej. Status podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, wynikający z czynności cywilnoprawnych wskazuje także, że takie czynności de facto - w świetle regulacji art. 15 ust. 2 ustawy o VAT- uznawane są za działalność gospodarczą jednostek samorządu terytorialnego.

W przedmiotowej sprawie, chociaż dotyczy stanu prawnego obowiązującego w roku 2009, w istocie spór dotyczy wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT i statusu jednostek budżetowych gminy jako podatnika VAT, co było przedmiotem wskazanej już uchwały 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., która na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. dotyczy nie tylko danej sprawy (por. art. 187 § 2 p.p.s.), ale również wszystkich spraw o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy analogicznej do tej, w której podjęto uchwałę, w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jedyną możliwością odstąpienia od stanowiska zawartego w uchwale stanowi wystąpienie przez skład niepodzielający zawartego w uchwale stanowiska do odpowiedniego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z zagadnieniem prawnym (por. J. Drachal, A. Wiktorowska, P. Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Komentarz, pod red. prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 868, wyrok NSA z dnia 27.11.2007 r. sygn. akt I FSK 1385/07, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007r., sygn. akt I FSK 231/07).

Rozwiązanie powyższe ma na celu zapewnienie jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego i zaufania obywateli do państwa (wyrok NSA z dnia 18.01. 2008r., sygn. akt I OSK 1946/06). Tak więc zarówno Sąd orzekający, jak i organy administracji, są w rozpatrywanej sprawie związane wspomnianą uchwałą.

W powołanej uchwale NSA stwierdził, że "gminna jednostka budżetowa pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a swoje dochody odprowadza na rachunek gminy (tzw. zasada rozliczeń brutto). Powoduje to, że wielkość wydatków gminnej jednostki budżetowej nie jest w żaden sposób związana z wysokością dochodów zrealizowanych przez tę jednostkę. Ponadto gminna jednostka budżetowa nie dysponuje realizowanymi przez siebie dochodami. Natomiast organ wykonujący budżet – gmina w toku roku budżetowego ma do dyspozycji pełną kwotą dochodów uzyskiwanych przez gminne jednostki budżetowe" (...). Celem takiej jednostki nie jest zresztą prowadzenie działalności gospodarczej. Co najwyżej taka działalność może wystąpić przy okazji innej aktywności o zasadniczym charakterze. Wyodrębnienie organizacyjne gminnej jednostki budżetowej jest kształtowane przez gminę i służy do wykonywania jej zadań. (...) Wszelkie czynności wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych, które mogą być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, podejmują w imieniu i na rzecz gminy, w ramach limitu środków przyznanych im na dany rok w uchwale budżetowej. Przy czym w przypadku jednostki budżetowej charakterystyczny jest brak związku między skutkiem tych czynności w aspekcie finansowym, a wydatkami jednostki. W związku z tym np. odprowadzenie podatku należnego dokonywane jest z tej części budżetu gminy, która została przekazana do dyspozycji jednostki w planie finansowym. Natomiast zwrot podatku wpływa do budżetu gminy, nie powiększając ilości środków finansowych, będących w dyspozycji jednostki budżetowej.

NSA stwierdził także, iż z założenia jednostki budżetowe są wykorzystywane jako forma organizacyjna, za pośrednictwem której gminy prowadzą działalność komunalną, co nie wyklucza, że mogą one podejmować czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Dlatego też w przypadku gdy w ramach ubocznej działalności gminnej jednostki budżetowej dojdzie do podjęcia czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług podatnikiem będzie gmina.

Przyjmując wyżej przedstawioną wykładnię art. 15 ustawy VAT na grunt niniejszej sprawy nie może ostać się jako prawidłowy i zgodny z prawem pogląd organu o braku prawa Gminy O. do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktu poniesienia wydatków na termomodernizację budynków ZSP, a w konsekwencji pogląd o braku prawa do dokonania korekty deklaracji VAT-7 za rok 2009, kiedy Gmina otrzymała faktury za te roboty.

ZSP jako gminna jednostka budżetowa nie prowadzi działalności gospodarczej w sposób samodzielny, niezależny od Gminy i wszelkie czynności podejmują w imieniu i na jej rzecz. Nie jest i nie był podatnikiem podatku VAT. Służy jedynie do wykonywania zadań oświatowych ciążących na Gminie, która jest podatnikiem podatku VAT i która poniosła koszty modernizacji. ZSP w obiektach w których realizuje zadania Gminy, prowadzi komercyjną działalność gospodarczą - sprzedaż opodatkowaną podatkiem VAT (wynajem sal lekcyjnych, sali gimnastycznej czy powierzchni dachu). Tym samym prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami inwestycyjnymi Gminy na budynek będący jej własnością a oddany w nieodpłatne użytkowanie ZSP celem realizacji zadań własnych przysługuje Gminie, która jest podatnikiem czynnym podatku VAT. Za działalność gospodarczą Gminu należy też uznać wskazane wyżej usługi najmu, tym bardziej, że na ich świadczenie umowy podpisuje Gmina. ZSP prowadzi je jedynie w jej imieniu i na jej rachunek.

Zgodnie bowiem z art. 86. ust. 1 ustawy o podatku VAT, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zdaniem Sądu w sprawie zostanie spełniona przesłanka z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, ponieważ wykonane prace termomodernizacyjne służyły i służą jej do wykonywania czynności nieopodatkowanych, jak i opodatkowanych podatkiem VAT należnym, z tytułu usług świadczonych przez ZSP, która nie jest podatnikiem VAT.

Nie ma znaczenia, że do czasu uchwały jednostki budżetowe traktowane były jako odrębni podatnicy, co nie dotyczy ZSP i pozostaje bez wpływu na legalność spornej interpretacji. Obowiązkiem organu jest bowiem samodzielna ocena przedstawionego stanu faktycznego w aspekcie regulacji prawnych mających w sprawie zastosowanie, nie zaś opieranie się jedynie na elementach faktycznych zaistniałych w sprawie zwłaszcza, iż kwestie związane z podmiotowością prawnopodatkową na gruncie ustawy o podatku VAT w zakresie dotyczącym gminnych jednostek budżetowych była przedmiotem wskazanej uchwały NSA.

W mocy pozostaje również uchwała z dnia 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 9/10, która jednoznacznie wskazuje, że podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku wyłącznie w stosunku do zakupów związanych zarówno z czynnościami opodatkowanymi jak i niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT, w sytuacji, gdy nie ma możliwości przyporządkowania ich do określonych rodzajów czynności. Do takiego stanu faktycznego podatnik skierował też pytanie, co organ w swojej interpretacji pominął i wskazując na regulację art. 90 ustawy VAT. Podkreślił, że zadaniem podatnika jest odpowiednie przyporządkowanie podatku naliczonego do poszczególnych czynności, aby prawa do odliczenia nie nadużyć. Wybór metody takiego przyporządkowania scedował na podatnika bezpodstawnie przyjmując, że przyporządkowanie takie jest możliwe w każdym stanie faktycznym. Również w tym opisanym przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji. Innymi słowy nakazał podatnikowi dokonania takowego przyporządkowania nie wskazując podstawy prawnej ani metody, którą z oczywistych względów nie może być proporcja wskazana w art. 90 ustawy VAT. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem organu, że zakup materiałów do ocieplenia budynku nie pozostaje nawet w pośrednim związku z czynnościami opodatkowanymi, skoro dotyczą one najmu sal lekcyjnych czy gimnastycznej, znajdujących się w budynku ocieplonym z wykorzystaniem zakupionych materiałów.

Jak wynika z opisu zaistniałego stanu faktycznego Gmina i ZSP działający w formie zakładu budżetowego nie były odrębnie zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług. Przy pomocy dokonanej inwestycji Gmina miała wykonywać działalność stanowiącą zadania publiczne i podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym Gmina dokonując takiej inwestycji z zamiarem prowadzenia w przyszłości działalności gospodarczej działała jako podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT, a nie organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy VAT. ZSP w tym okresie faktycznie wykonywał zadania własne Gminy i odpłatne usługi podlegające opodatkowaniu z wykorzystaniem tej inwestycji, tym samym był z tego tytułu formalnie podatnikiem podatku od towarów i usług.

Nie jest sporne, że ZSP jako zakład budżetowy Gminy powstał w celu wykonania zadań Gminy, działał w jej imieniu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Wójta Gminy, nie posiada odrębnej osobowości prawnej, jedynie zarządza majątkiem należącym do Gminy. Podatek naliczony, który zamierza odliczyć Gmina dotyczy zakupów związanych z termomodernizacją budynków, które w końcowym efekcie wykorzystuje ZSP również do czynności opodatkowanych. Tym samym uznać należy, że związek ten był ścisły i konieczny. Taka wykładnia pozostaje w zgodzie z art. 168 dyrektywy 2006/112 i wyrokami TSUE (z 29.04.2004 r. C-137/02 Faxworld, z dnia 1.03.2012 C-280/10 Polski Trawertyn) wskazanymi przez stronę skarżącą oraz wyrokami NSA np. z dnia 2.09.2014 I FSK 938/14, z dnia 22.05.2014 r. sygn. akt I FSK 758/13, z dnia 2.09.2014 r. sygn. akt I FSK 379/14.

Sąd orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony w ostatnim ze wskazanych wyroków NSA, że "W sytuacji, gdy Gmina ponosi ciężar ekonomiczny wydatków (w tym podatku naliczonego) na realizację inwestycji, które – w ramach realizacji spoczywających na niej zadań komunalnych – generują jednocześnie podatek należny, nie ma podstaw do pozbawienia jej prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesienia tych wydatków, z tego tylko względu, że z przyczyn organizacyjnych inwestycje te obsługuje wydzielony z majątku tej jednostki zakład budżetowy (utworzony i finansowany przez Gminę).

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż Minister Finansów, wydając zaskarżoną interpretację, dokonał wadliwej wykładni art. 15 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uznając, że wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego i nie ma prawa do korekty deklaracji podatkowej VAT-7. W konsekwencji organ podatkowy winien ponownie rozpoznać złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z uwzględnieniem przedstawionych powyżej uwag .

Odnosząc się z kolei do wniosku organu o zawieszenie postępowania sądowego należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Sąd nie stwierdził, aby w sprawie zaistniała przewidziana w tym przepisie okoliczność (zagadnienie wstępne) uzasadniająca zawieszenie z urzędu postępowania sądowego, dlatego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie i rozpoznał sprawę, której przedmiotem jest interpretacja prawa podatkowego.

Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide wyrok NSA z 19.04.2006 r., I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy jest rozpoczęcie tego postępowania (np. postanowienie NSA z 6.07.2011 r., II FZ 278/11). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się też, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.), które w przedmiotowej sprawie nie mają miejsca. Przypomnieć należy, że z wnioskiem o zawieszenie postępowania wystąpił organ interpretacyjny, a strona skarżąca sprzeciwiła się jego zasadności. Warunkiem zawieszenia postępowania mogą być względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły.

Mając to wszystko na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną interpretację stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. Zasądził koszty postępowania sądowego w kwocie 457 zł (wpis sądowy – 200 zł, koszty zastępstwa procesowego – 240 zł, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa) zasądził na mocy art. 200, art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. i § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153) zgodnie z art. 200 i art. 204 § 2 p.p.s.a.