Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 256/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 64
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. Sp. z o.o. w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 989/22 w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w L. na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 14 listopada 2022 r. nr 6127/VI/22 w przedmiocie negatywnej oceny projektu postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z 7 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 989/22, pozostawił bez rozpatrzenia skargę R. Sp. z o.o. w L. (dalej: skarżąca lub Spółka) na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z 14 listopada 2022 r., nr 6127/VI/22, w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2023 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia, przez wniesienie kompletnej dokumentacji w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii stosownie do wymogu art. 61 ust. 4 w zw. z ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa).

WSA stwierdził, że Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę bez kompletnej dokumentacji złożonej w sposób określonych w art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej.

W terminie do usunięcia braków formalnych skargi pełnomocnik strony nadesłał dokumentację w postaci uwierzytelnionej kopii, jednakże nie spełniała ona wymogów określonych w art. 61 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Wśród nadesłanych dokumentów znajdował się protest skarżącej z dnia [...] września 2022 r., jednakże nie był on kompletny. Zawierał bowiem jedynie stronę 1, 3 i 5, co uniemożliwiało analizę merytoryczną sprawy.

W ocenie Sądu I instancji, wywiązanie się z nałożonych obowiązków jedynie w części, poprzez nadesłanie uwierzytelnionej kopii niekompletnej dokumentacji, nie spełniało wymogów z art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła Spółka, zaskarżając je w całości, wniosła o jego uchylenie i rozpoznanie skargi poprzez ustalenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA.

Na podstawie art. 64 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu postanowieniu zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to:

1) art. 61 ust. 6 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie że skarżąca nie uzupełniła wymogów formalnych wniesionej skargi poprzez niedołączenie dokumentacji wymienionej w art. 61 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w sytuacji kiedy skarżąca uzupełniła stosownie do wezwania Sądu braki formalne pismem z 31 stycznia 2023 r.;

2) art. 61 ust. 6 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia, pomimo że w sprawie nie wystąpiły żadne przeszkody uniemożliwiające nadanie sprawie biegu, bowiem do akt sprawy została złożona kompletna dokumentacja, a brak dwóch stron w jednym dokumencie nie uniemożliwiał rozpoznania przedmiotu skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.

Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie skarga do Sądu I instancji została złożona na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zgodnie z którym wnioskodawcy w przypadku nieuwzględnienia protestu przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 reguluje tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, stanowiąc w art. 61 ust. 2 ustawy, że skargę wnosi się bezpośrednio do sądu wraz z kompletną dokumentacją. W myśl zaś art. 61 ust. 3 kompletną dokumentację stanowią wniosek o dofinansowanie (pkt 1), informacja o wynikach oceny projektu (pkt 2), wniesiony protest (pkt 3) oraz informacje o których mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 - wraz z ewentualnymi załącznikami. Kompletna dokumentacja jest wnoszona przez wnioskodawcę w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii (art. 61 ust. 4).

Jak wynika z treści art. 61 ust. 7 ustawy wdrożeniowej, jeżeli strona wniesie skargę bez kompletnej dokumentacji, sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, wezwaniem z [...] stycznia 2023 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej, będącego adwokatem, do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 61 ust. 4 w zw. z ust. 2 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej) przez złożenie kompletnej dokumentacji, w oryginale lub w uwierzytelnionej kopii. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej nadesłała uwierzytelnioną kopię dokumentacji, która jednak nie spełniała wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej. Nadesłana dokumentacja, a dokładnie protest, nie był kompletny – brakowało dwóch stron.

Powyższych okoliczności autor skargi kasacyjnej nie podważa. Twierdzi, iż brakujące dwie strony protestu to wynik błędów technicznych drukarki. A te dwie brakujące strony nie mają wpływu na merytoryczną ocenę sprawy.

Z art. 61 ust. 7 ustawy wdrożeniowej wynika, że jeżeli strona nie przedstawi kompletnej dokumentacji, pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, zostanie pozostawiona bez rozpatrzenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo ocenił Sąd I instancji, że wywiązanie się z nałożonych obowiązków jedynie w części, poprzez nadesłanie niekompletnej dokumentacji (protestu), nie spełniało wymogów z art. 61 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik powinien być świadomy ciążących na nim obowiązków wynikających wprost z ustawy wdrożeniowej i nadesłać kompletną dokumentację (bez brakujących stron), czego nie uczynił w sposób prawidłowy wykonując zobowiązanie Sądu.

Z uwagi na nieprawidłowe uzupełnienie braku formalnego skargi, Sąd I instancji prawidłowo pozostawił ją bez rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej.

Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 203 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym nie zasądza się zwrotu kosztów postępowania w przypadku skarg kasacyjnych na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych kończących postępowanie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23.