Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 409/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2006 r. sprawy ze skargi I. M. K. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 243/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. M. K. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z [...] lutego 2002 r. nr [...], odmawiającą I. M. K. nadania stopnia awansu nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organ prawidłowo uznał, że skarżący nie spełnił warunku określonego w art. 9b ust. 1 ustawy z 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, albowiem nie uzyskał akceptacji komisji kwalifikacyjnej, przez co nie spełnił wymagań uzasadniających przyznanie awansu zawodowego na stopień nauczyciela dyplomowanego.

Od powyższego wyroku I. M. K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 19 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 761/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozstrzygając jednocześnie o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż Sąd I instancji zobowiązany był do oceny przebiegu czynności postępowania kwalifikacyjnego pod kątem zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 3 sierpnia 2000 r., wydanego na podstawie delegacji zawartej w przepisie art. 9g ust. 10 Karty Nauczyciela oraz do oceny, czy protokół z przebiegu prac komisji kwalifikacyjnej spełnia przesłanki określone w § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Wskazał, że w punkcie V protokołu komisji zawarte jest stwierdzenie, iż każdy z członków komisji przedłożył przewodniczącemu wypełnioną kartę punktacyjną oraz że z akt sprawy wynika, iż komisja działała w składzie pięcioosobowym, gdy tymczasem do akt załączone zostały tylko trzy podpisane imiennie karty punktacyjne oraz dwie niepodpisane. Stwierdził, iż istnieją uzasadnione wątpliwości, czy rzeczywiście wszyscy członkowie komisji złożyli swoje karty zgodnie z treścią wymienionego punktu V protokołu, a co za tym idzie, czy komisja podjęła swe rozstrzygnięcie we właściwym trybie.

Stwierdził również, iż przedmiotowy protokół powinien zawierać ocenę spełnienia wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego, wyrażoną w punktach, wraz z jej uzasadnieniem, poprzez wskazanie powodów, które przyczyniły się do jej wydania, z uwzględnieniem wymagań kwalifikacyjnych na stopień nauczyciela dyplomowanego określonych w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej. Jednocześnie stwierdził, iż ocena ta znaleźć się powinna w uzasadnieniu decyzji, zwłaszcza odmownej, bowiem adresat tej decyzji tylko poprzez odwołanie do organu wyższego stopnia, który z mocy art. 9g ustawy - Karta Nauczyciela sprawuje nadzór nad czynnościami komisji kwalifikacyjnej, może zakwestionować brak należytej i pełnej oceny, co jest wadą postępowania kwalifikacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, iż "uzasadnienie punktacji wniosku" w zakresie przedstawionej przez skarżącego dokumentacji było ograniczone i sprowadzało się do bardzo krótkiej i ogólnikowej oceny. Uznał też, iż przedmiotowy protokół nie zawiera wyjaśnienia ile punktów i dlaczego, spośród 38 uzyskanych na 100 możliwych, nauczyciel otrzymał za posiadanie dodatkowych kwalifikacji zawodowych, a ile za spełnienie innych jeszcze wymagań. W ocenie Sądu, pominięcie tych kwestii świadczy bezspornie o naruszeniu art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela w zw. z § 11 i 12 rozp. Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r.

Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Istota sporu sprowadza się do oceny przebiegu czynności postępowania kwalifikacyjnego, a konkretnie do ustalenia, czy brak akceptacji komisji kwalifikacyjnej powołanej przez [...] Kuratora Oświaty znajdował uzasadnienie w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym.

W ślad za ustaleniami i wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, iż organ w ramach obowiązków nadzorczych określonych w art. 9h ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.) zobowiązany był, czego zaniechał, do oceny protokołu z przebiegu prac komisji kwalifikacyjnej pod kątem zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825), wydanego na podstawie delegacji zawartej w przepisie art. 9g ust. 10 Karty Nauczyciela. Rozporządzenie to reguluje tryb działania komisji kwalifikacyjnej. Stwierdzić należy, iż takiej oceny zaskarżona decyzja w ogóle nie zawiera. To, że uzasadnienie decyzji przytacza ile punktów komisja kwalifikacyjna przyznała skarżącemu nie oznacza, że organ dokonał oceny przedmiotowego protokołu pod kątem zgodności z przepisami omawianego rozporządzenia. Dodatkowo, co podnosi Naczelny Sąd Administracyjny, organ pominął i nie odniósł się do nieprawidłowości zawartych w punkcie V protokołu dotyczącym trybu podjęcia rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, iż komisja działała w składzie pięcioosobowym, tymczasem do akt załączone są tylko trzy podpisane imienne karty punktacyjne oraz dwie karty niepodpisane. Powstaje zatem uzasadniona wątpliwość, czy rzeczywiście wszyscy członkowie komisji złożyli swoje karty, zgodnie z treścią punktu V protokołu.

Podkreślić też należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż oprócz oceny, protokół komisji kwalifikacyjnej winien zawierać uzasadnienie, z którego wynikać będą powody jej wydania. Powinien też uwzględniać wymagania kwalifikacyjne na stopień nauczyciela dyplomowanego określone w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej. W pełni podzielić należało prezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny pogląd, iż ocena ta powinna znaleźć się (a nie znalazła się) w uzasadnieniu decyzji, zwłaszcza odmownej, bowiem adresat tej decyzji tylko poprzez odwołanie do organu wyższego stopnia może zakwestionować brak należytej i pełnej oceny.

Brak takiej oceny jest zatem wadą postępowania kwalifikacyjnego. Dodać też trzeba za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że przedmiotowy protokół nie zawiera wyjaśnienia ile punktów spośród 38 uzyskanych na 100 możliwych i dlaczego skarżący otrzymał za posiadanie dodatkowych kwalifikacji zawodowych, a jaką ilość punktów i dlaczego za spełnienie innych wymagań. Stwierdzić zatem należało, iż organ w trybie nadzorczym nie dokonał w sposób prawidłowy oceny stanu faktycznego.

Nie dokonał też w sposób prawidłowy oceny pod kątem, czy protokół z przebiegu prac komisji kwalifikacyjnej spełnia przesłanki określone w § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli.

Nie odniósł się też do podnoszonych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzutów, co skutkuje wadliwością decyzji - art. 77, 80, 81 i 107 § 3 kp.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.