Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 282/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2,  art. 9  ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej, zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta J., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 4a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późń. zm.) w trybie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 i art. 108 § 1 K.p.a., uchylił decyzję własną z dnia [...] nr [...] i orzekł o utracie przez I. P. statusu osoby bezrobotnej i pozbawieniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 24 listopada 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że I. P. była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. w okresie od 30 września 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych (decyzja z dnia 30 września 2014 r.). Z dniem 1 stycznia 2015 r. utraciła status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku z powodu podjęcia pracy w A Sp. z o. o. z siedzibą w M. (decyzja z dnia[...]). Następnie podczas kolejnej rejestracji w dniu 28 lipca 2015 r., na podstawie raportu ZUS-u okazało się, iż była zgłoszona do ubezpieczeń z tytułu wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia w A Sp. z o. o. w okresie od 24 do 31 grudnia 2014 r. W odpowiedzi na powyższe I. P. w dniu 17 sierpnia 2015 r. złożyła oświadczenie, iż nigdy nie zawierała umowy z A Sp. z o. o. w S., a jedynie odbyła 4-dniowe przeszkolenie, w związku z którym nie zawarto z nią żadnej umowy, a także przedłożyła zaświadczenie ZUS z dnia 11 sierpnia 2015 r. potwierdzające zgłoszenie do ubezpieczeń w okresie od 24 listopada 2014 r. do 30 listopada 2014 r. (k. 32 i 33 akt administracyjnych).

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej utraty przez I. P. statusu osoby bezrobotnej oraz pozbawienia jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem podlegała ona ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu umowy zlecenia w okresie od 24 do 30 listopada 2014 r., co potwierdził w piśmie z dnia 27 października 2015 r. pełnomocnik pracodawcy – A Sp. z o.o. Organ uznał, iż przepisy nie wymagają dla ważności umowy zlecenia formy pisemnej, a sprawa jej zawarcia ma charakter cywilny i należy do właściwości sądu powszechnego.

Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. I. P. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] domagając się jej uchylenia i wstrzymania wykonalności, bądź alternatywnie uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzuciła jej naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy w danej sprawie wolą obu stron było zawarcie umowy zlecenia;

- art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności nie wyjaśnienie dlaczego organ uznał za obustronną wolę stron zawarcia umowy zlecenia, pomimo zgłoszonych przez stronę wątpliwości w tym zakresie;

- art. 8 i art. 75 K.p.a. poprzez uznanie, iż nie wykazała nieprawidłowości, a jest to niezgodne z prawdą, gdyż od początku wskazywała na brak informacji o podjęciu umowy zlecenia;

- art. 108 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pomimo, że nie jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego oraz nie zachodzą przesłanki do zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też nie istnieje inny ważny interes społeczny, uzasadniający nadanie takiego rygoru;

- art. 145 ust. 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegająca na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie pojawiły się nowe wątpliwości i okoliczności, mimo faktu, że od samego początku wskazywała, że nie było jej wolą zawarcie umowy zlecenia i nie miała ona świadomości o zawarciu takiej umowy;

- art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez błędne przyznanie, iż nie była osobą bezrobotną w okresie od 24 do 30 listopada 2014 r. W uzasadnieniu odwołania stwierdziła, że informowała Powiatowy Urząd Pracy w J. na bieżąco o możliwości zatrudnienia jej w Firmie A Sp. z o.o. z siedzibą początkowo w M., a następnie w S., gdzie ostatecznie została zatrudniona od dnia 1 stycznia 2015 r. Tym samym od początku nie miała świadomości o zawarciu umowy zlecenia, gdyż nie została o tym poinformowana. Dowiedziała się natomiast o niej dopiero po upływie ośmiu miesięcy od rzekomego jej zawarcia. Podkreśliła także, że w dniu 3 sierpnia 2015 r. złożyła w wyżej wymienionej firmie pismo, dotyczące bezprawie zawartej umowy zlecenia na okres od 24 listopada 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. Następnie na podstawie rozmowy telefonicznej z pracownikiem tej firmy ustaliła, iż umowa została zawarta w formie ustnej na okres od 24 do 30 listopada 2014 r. Podniosła, że przez osiem miesięcy nikt nie zauważył błędu w zgłoszeniu do ZUS, czego dowodem są znajdujące się aktach sprawy dwa rozbieżne zaświadczenia z dnia 30 lipca i 11 sierpnia 2015 r. Następnie przyznała, iż zgodnie z raportem ZUS z dnia 4 listopada 2015 r. w okresie rozliczeniowym za miesiąc listopad 2015 r. podlegała minimalnemu wynagrodzeniu w wysokości 1 680,- zł. oraz, że w grudniu 2014 r. otrzymała od firmy A Sp. z o.o. w M. przelew w wysokości 190,11-zł. za przeszkolenie odbyte w miesiącu listopadzie 2014 r. Akcentowała, iż w czasie przeszkolenia "nie mogła nic robić poza obserwacją osób pracujących na stanowisku oraz podawaniem towaru". Jednocześnie wskazała, że na przeszkoleniu była zaledwie cztery dni, natomiast umowa zlecenie opiewa na siedem dni a w dodatku okres rzekomo zawartej umowy nie zawiera tych dni, w których rzeczywiście odbywało się przeszkolenie. Kwestionowała również, aby firma przedstawiła dowody na fakt zawarcia z nią umowy zlecenia.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda[...] , działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z treścią raportu ZUS z dnia 28 lipca 2015 r. I. P. od dnia 24 listopada 2014 r. była zgłoszona do ubezpieczenia społecznego z tytułu wykonywania innej pracy zarobkowej (kod ubezpieczenia 041100) w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. w S., tj. w trakcie posiadania statusu osoby bezrobotnej. Powyższe potwierdził także raport ZUS z dnia 4 listopada 2015 r. i wyjaśnienia z dnia 12 sierpnia 2015 r. radcy prawnego reprezentującego pracodawcę oraz zaświadczenie ZUS Inspektorat w J. z dnia 24 września 2015 r. Tym samym w ocenie organu odwoławczego zgromadzone w sprawie dowody wskazują jednoznacznie, że wykonywała pracę w ramach umowy zlecenia w okresie od 24 do 30 listopada 2014 r. i za tą pracę otrzymała wynagrodzenie w dniu 15 grudnia 2014 r., przelewem na osobisty rachunek bankowy w kwocie 190,11 zł. Zatem decyzja organu I instancji z dnia [...] jest zasadna i zgodna z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powyższy przepis stanowi m.in., że za bezrobotnego może być uznana tylko osoba niewykonująca innej pracy zarobkowej. Nadmieniono, że I. P. została prawidłowo pouczona o prawach i obowiązkach związanych z uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej. Jednak nie poinformowała PUP w J. o zawarciu umowy cywilnoprawnej z A Sp. z o. o. w S. w okresie od 24 do 30 listopada 2014 r., o czym świadczy jej zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych w ZUS i przekazanie wynagrodzenia w dniu 15 grudnia 2014 r., a także doręczenie PIT - tu 11, który dotyczy przychodu uzyskanego od pracodawcy za okres pracy od 24 do 30 listopada 2014 r. Poza tym organ nie dał wiary wyjaśnieniom zawartym w odwołaniu, bowiem stosownie do przepisów kodeksu cywilnego, umowa zlecenia nie musi być zawarta w formie pisemnej.

I. P., pismem z dnia 18 lutego 2016 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] zarzucając jej w szczególności naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym dowolne uznanie, że wolą obu stron było zawarcie umowy zlecenia;

- art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ uznał za obustronną wolę stron zawarcie umowy zlecenia, mimo zgłoszonych przez skarżącą wątpliwości w tym zakresie;

- art. 145 ust. 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie pojawiły się nowe wątpliwości i okoliczności, mimo faktu, że od samego początku wskazywała, że nie było jej wolą zawarcie umowy zlecenia, i nie miała świadomości o zawarciu takiej umowy;

- art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędne przyznanie, iż nie była osobą bezrobotną w okresie od 24 do 30 listopada 2014 r. mimo, iż spełniała ku temu przesłanki, tj. nie była zatrudniona i nie wykonywała innej pracy zarobkowej, nie podpisywała również żadnej umowy zlecenia. Jednocześnie wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego oraz prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz o uchylenie decyzji organu I instancji z dnia [...] W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że w dniu 29 września 2014 r. zarejestrowała się jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. i od tego momentu poszukiwała pracy. W Urzędzie Pracy powzięła informację, iż firma A sp. z o.o. w S. (dawniej w M.) poszukuje osób na stanowisko pracy kasjer-sprzedawca do nowo budowanego stoiska w pasażu handlowym "[...]" w J. Podkreśliła, iż wszystkie rozmowy w zakresie zatrudnienia prowadziła z D. S. która telefonicznie poinformowała ją o konieczności przejścia przeszkolenia, trwającego ostatecznie cztery dni, począwszy od 15 listopada 2014 r. Ponadto stwierdziła, iż ani w czasie przeszkolenia, ani przed nim ani też po nim, nikt jej nie informował o tym, iż firma chciała zawrzeć z nią umowę zlecenia. Następnie podkreśliła, że umowa zlecenia, o której firma "A" poinformowała ZUS, początkowo widniejąca w systemie ZUS jako umowa zlecenia od 24 listopada do 31 grudnia 2014 r., a obecnie widniejąca jako umowa zlecenia od dnia 24 do 30 listopada 2014 r., została zawarta z naruszeniem prawa, ponieważ nie została poinformowana o tym, że firma chce zawrzeć z nią taką umowę, a o jej istnieniu dowiedziała się dopiero w dniu 28 lipca 2015 r.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 28 września 2016 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej poinformowała, że do Sądu Rejonowego w J. wniesiony został wniosek o stwierdzenie nieważności umowy zlecenia, której zawarcie dla skarżącej nie ma ekonomicznego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy co do zasady, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 57a) nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie.

Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, iż odpowiadają one wymogom prawa.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] która została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania, określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Po wznowieniu postępowania zakończonego wymienioną decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia [...] orzeczono o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i pozbawieniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 24 listopada 2014 r., które przyznano jej od dnia 30 września 2014 r. decyzją z dnia [...] (k. 9).

Analiza akt sprawy, zwłaszcza zaświadczenie o zapłaconych składkach ZUS z dnia 30 lipca i 11 sierpnia 2015 r. wskazuje, że skarżąca w okresie od 24 do 30 listopada 2014 r. została zgłoszona do ubezpieczenia społecznego i podlegała temu ubezpieczeniu społecznemu jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie lub umowę o świadczenie usług w firmie A Sp. z o.o. (k. 32 i 33 akt administracyjnych). Z tej racji zgodzić się należy ze stanowiskiem organów orzekających, że ujawnienie tego faktu, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku prac, stanowiło przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną w sprawie skarżącej (por. postanowienie organu I instancji z dnia [...] k. 41 oraz dwie decyzje tego organu z dnia [...] k.15 i z dnia [...] k. 9).

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z tego przepisu, mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają być: a) nieznane organowi, które wydał decyzję i b) muszą istnieć w dniu wydania decyzji, której wznowienie dotyczy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wbrew stanowisku skarżącej wystąpiła. Zatem zasadnie uznano, że organ pierwszej instancji w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] orzekającej o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 stycznia 2015 r. z powodu podjęcia pracy, nie posiadał wiedzy o wykonywaniu przez nią innej pracy zarobkowej w okresie od 24 do 30 listopada 2014 r. w firmie A Sp. z o.o., wówczas kiedy to była również zarejestrowana jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 30 września 2015 r., na podstawie decyzji z dnia [...] (k. 9). Skutkowało to wydaniem decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] uchylającej decyzję własną z dnia [...] oraz orzeczeniem o utracie statusu osoby bezrobotnej i pozbawieniu skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 24 listopada 2014r.

Nową okolicznością nieznaną organowi I instancji, który wydał decyzję dnia [...] tj. taką która z zebranego materiału dowodowego nie wynikała mimo, że istniała w dniu wydania decyzji, a dopiero po jej wydaniu "wyszła na jaw", wskazaną przez ten organ, było posiadanie przez skarżącą w okresie od 24 do 30 listopada 2014 r. zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego i podleganie temu ubezpieczeniu społecznemu jako osoba wykonująca umowę zlecenia w firmie A Sp. z o.o., co wynika z zaświadczenia i informacji ZUS-u (k. 32 i 33).

Sąd uznał za trafne stanowisko organów orzekających, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 654 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy za bezrobotnego uważa się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przy jednoczesnym spełnieniu warunków, o których mowa w lit. a - k wskazanego przepisu.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pojęcie "innej pracy zarobkowej" oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. W świetle powyższych regulacji należy stwierdzić, iż osoba, która wykonuje inną pracę zarobkową na podstawie umowy cywilnoprawnej traktowana jest jak osoba zatrudniona, a okoliczność ta wyłącza możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej i skutkuje tym, iż na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia taką osobę statusu bezrobotnego.

Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż skarżąca zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu 30 września 2014 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, a w dniu rejestracji złożyła oświadczenie, że jest osobą niezatrudnioną i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia pracy i otrzymała "Informacje dla osób bezrobotnych rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy w J.", w których części A wskazano, iż status osoby bezrobotnej ma osoba, która nie wykonuje innej pracy zarobkowej, tzn. nie wykonuje pracy lub nie świadczy usług cywilnoprawnych w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a w części B punkt 5 wskazano, iż bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Obowiązek bezrobotnego o konieczności zawiadomienia w ciągu 7 dni powiatowego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku został również wskazany w informacji "Prawa i obowiązki osoby kierowanej do pracodawcy" (część C), której odebranie skarżąca potwierdziła również w dniu rejestracji, tj. 30 września 2014 r. Także z pouczenia otrzymanego w dniu rejestracji przez skarżącą wynika, iż była zobowiązana, jako bezrobotna uprawniona do prawa do zasiłku, do złożenia pisemnego oświadczenia o dochodach oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia uprawnień zasiłkowych przez bezrobotnych w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodów. Okolicznością bezsporną jest również, iż skarżąca za wykonaną pracę otrzymała jednorazowe wynagrodzenie, czego nie kwestionowała.

Z powyższych okoliczności jednoznacznie wynika, iż skarżąca od dnia 24 do dnia 30 listopada 2014 r. wykonywała inną pracę zarobkową, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zatem w dniu jej zawarcia przestała spełniać warunki uprawniające ją do uznania za osobę bezrobotną. Natomiast bez znaczenia dla dokonanej wyżej oceny pozostaje, zdaniem Sądu, podnoszona przez skarżącą kwestia nazewnictwa, czy charakteru zawartej umowy, bądź motywów jej zawarcia.

Niezależnie bowiem od tego, jak same strony nazwałyby umowę, to z charakteru wykonywanych przez skarżącą czynności wynika, że skarżąca świadczyła pracę. Dodatkowo podkreślić trzeba, iż za pracę tę otrzymała wynagrodzenie, a więc niewątpliwie w dniu zawarcia umowy przestała być "osobą niewykonującą innej pracy zarobkowej". Za chybiony należało zatem uznać zarzut, że zawarta umowa cywilnoprawna nie miała charakteru zarobkowego i nie była zawarta w celu świadczenia przez skarżącą pracy czy usług, ale służyła wyłącznie szkoleniu.

W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że zawierając umowę zlecenia jej strony mogły postanowić, iż zlecenie będzie nieodpłatne. Fakt przelania środków na rachunek bankowy świadczy o jej odpłatnym charakterze. Poza tym, wbrew twierdzeniu skarżącej nie ma w sprawie znaczenia wysokość osiągniętego przez skarżącą wynagrodzenia.

Organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący, zgodnie z art. 80 k.p.a., przeanalizował wszystkie powołane dowody, wskazując w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Innymi słowy wyłożył z jakich względów nie uwzględnił argumentacji skarżącej odnośnie braku świadomości o zawarciu ustnej umowy zlecenia i zgłoszeniu do ubezpieczenia społecznego (oświadczenia skarżącej z dnia 11 i 17 sierpnia 2015 r., k. 31 i 34).

Nie budzi wątpliwości, że skarżąca rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. w dniu 30 września 2014 r. została pouczona o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej oraz złożyła oświadczenie, że poinformuje organ o podjęciu jakiegokolwiek zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, uzyskania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia lub o rozpoczęciu/podjęciu zawieszonej działalności gospodarczej.

W konsekwencji należało przyjąć, że nie zasługują na uwzględnienie wyjaśnienia zawarte w odwołaniu, dotyczące nie posiadania wiedzy o zgłoszeniu do ubezpieczenia społecznego w okresie od 24 do 30 listopada 2014 r., zwłaszcza jeżeli skarżąca w dniach 30 września 2014 r., a następnie w dniu 7 października i 7 listopada 2014 r. własnoręcznym podpisem potwierdziła, że jest osobą bezrobotną w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej (k. 2, 3 i 12). Tym bardziej, że organy administracji publicznej zajmujące się sprawą, nie zaniedbały wobec skarżącej obowiązku wynikającego art. 36 ust. 1 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. informowania jej o przysługujących uprawnieniach lub obowiązkach.

W tym kontekście należy bowiem wskazać, że wszystkie okoliczności powołane przez organ znajdują potwierdzenie w dokumentacji dowodowej, tym bardziej, że stosownie do treści art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Za nietrafny natomiast należy uznać zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § k.p.a. w związku z art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 132 k.p.a. w zw. z art. 133 k.p.a., przez niezebranie w sposób wystarczający materiału dowodowego, niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego, czy też nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej. Kwestionując ustalenia organu w tym względzie, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, jak również twierdzeń, mających świadczyć, że są one sprzeczne z obiektywnie istniejącym stanem faktycznym sprawy. Wobec tego organ nie miał jakichkolwiek podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu zbadanie takich okoliczności jak dzień faktycznego rozpoczęcia wykonywania pracy i okres jej faktycznego wykonywania.

W niniejszej sprawie, podnoszone wobec organów obu instancji zarzuty, dotyczą odmiennej interpretacji przez skarżącą przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego, z którą, jak wykazano powyżej nie można się zgodzić. Z urzędu Sąd również nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przyjdzie również na marginesie dodać, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w tezie wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2015 r. o sygn. akt II SA/Sz 1359/14 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA), iż: "bezrobotny może zostać pozbawiony statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674) tylko wówczas, jeżeli miał (a co najmniej przy zachowaniu należytej staranności, jakiej można by w danym przypadku odeń wymagać: powinien mieć) świadomość wystąpienia zdarzeń, które zgodnie z udzielonym jemu uprzednio w sposób właściwy pouczeniem skutkują utratą statusu bezrobotnego.".

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.