Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 886/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20, art. 35 ust. 1b, art. 35 ust. 1 i 9
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka, Protokolant specjalista Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi I.S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 lutego 2023 r. nr 105/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z 7 lutego 2023 r. nr 105/OPON/2023 Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.") po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla S. P. - utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty.

W uzasadnieniu organ wskazał, że 29 października 2020 r., do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków magazynowych wraz ze zbiornikiem na wody opadowe, urządzeniami budowlanymi w tym instalacją gazową oraz wewnętrznymi sieciami: wodno-kanalizacyjną, gazową i elektryczną na działce nr ewid. [...] obręb [...] [...] w [...]. Starosta [...] postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. 23 kwietnia 2021 r. do Starosty wpłynęła odpowiedź na powyższe postanowienie wraz z czterema uzupełnionymi projektami budowlanymi. Starosta [...] decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na ww. budowę. Od tej decyzji odwołanie wniósł I. S.

Wojewoda Mazowiecki wyjaśnił po analizie dokumentacji projektowej, że stwierdził nieprawidłowości niewskazane przez organ I instancji w postanowieniu nakładającym na inwestora obowiązki usunięcia braków w projekcie budowlanym. W związku z tym Wojewoda postanowieniem z 18 maja 2022 r., Nr 212/OPON/ 2022 zlecił Staroście [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej w zakresie:

1. doprowadzenia opinii geotechnicznej do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463). Organ wskazał, że przedłożona opinia nie zawiera badań geotechnicznych gruntu uzgodnionych z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych. Ponadto opinia ta powinna zawierać część opisową oraz graficzną. Część opisowa powinna zawierać m.in. informację o poziomie wód gruntowych, opis poszczególnych warstw gruntu z podaną głębokością ich zalegania i miąższością oraz zagęszczeniem, plastycznością, wilgotnością, gęstością i spójnością, doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie, z którym zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W projekcie budowlanym nie przewidziano miejsc postojowych dla samochodów użytkowników przebywających okresowo,

2. zaprojektowania miejsc postojowych dla samochodów dostawczych (do budynku magazynowego przeznaczonego do przechowywania sprzętu AGD przewidywane są dostawy tego sprzętu).

3. doprowadzenia projektu do zgodności z § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "r.w.t."), gdyż na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Na projekcie zagospodarowania terenu, nie wskazano lokalizacji śmietnika, który to został wpisany w legendzie, jako projektowany.

4. doprowadzenia do zgodności z § 152 ust. 7 r.w.t., zgodnie z którym, dolna krawędź otworu wyrzutni z poziomym wylotem powietrza, usytuowanej na dachu budynku powinna znajdować się co najmniej 0,4 m powyżej powierzchni, na której wyrzutnia jest zamontowana oraz 0,4 m powyżej linii łączącej najwyższe punkty wystających ponad dach części budynku, znajdujących się w odległości do 10 m od wyrzutni, mierząc w rzucie poziomym. Na dachu obu budynków magazynowych umieszczone zostały wyrzutnie powietrza oznaczone na rysunkach symbolem Wl. Nie zostało oznaczone czy powyższa wyrzutnia spełnia wymogi wskazane w tymże przepisie.

5. prawidłowego określenia maksymalnej wysokości obu budynków magazynowych. W opisach technicznych dla budynku magazynowego nr 1 i nr 2, wskazano, że wysokość w kalenicy wynosi 11,08 m, natomiast na przekrojach zawartych w projekcie budowlanym wysokość ta określona została na 10,68 m,

6. prawidłowego oznaczenia na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu projektowanych budynków magazynowych. Projektowane budynki magazynowe oznaczono cyframi 1 i 2, natomiast w legendzie wpisano liczbę porządkową projektowanych budynków magazynowych 1-3,

7. doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935), w zakresie:

a) § 8 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, tj.: na mapie do celów projektowych nie zostały zaznaczone granice działki lub terenu. W legendzie oznaczono wyłącznie granice opracowania - obszar oddziaływania inwestycji,

b) § 8 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia, tj.: część opisowa projektu zagospodarowania terenu nie określa innych koniecznych danych wynikających ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu budowlanego lub robót budowlanych,

c) § 8 ust. 2 pkt 9, tj.: część opisowa projektu zagospodarowania terenu nie określa powierzchni zabudowy, o której mowa w pkt 4, określonej zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie,

d) § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia tj.: na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego należy umieścić metrykę zawierająca nazwę i adres obiektu budowlanego.

Wojewoda wskazał, że zakres inwestycji określony w metrykach umieszczonych na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego nie odzwierciedla prawidłowej nazwy inwestycji, zgodnej z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Ponadto, w opisie technicznym projektu instalacji sanitarnej wskazano, że przedmiotem opracowania jest budowa trzech budynków magazynowych.

8. prawidłowego autoryzowania zmian naniesionych na mapie do celów projektowych (wklejki) tj. przy pieczątkach brak jest daty ich naniesienia. Poprawki należy autoryzować poprzez podanie daty, podpisu oraz pieczęci osoby je dokonującej, tak, aby nie było wątpliwości, kto i kiedy ich dokonał.

9. uzupełnienia dokumentacji o aktualne na dzień naniesionych zmian oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane art. 20 ust. 4 Pr. bud.;

10. przedłożenia, stosownie do art. 12 ust. 7 Pr. bud. ważnych (na dzień nanoszonych poprawek w projekcie budowlanym) zaświadczeń o przynależności projektantów do izby;

11. przesłanie 4 egzemplarzy kompletnego (uzupełnionego) projektu budowlanego.

Uzupełniona dokumentacja projektowa wpłynęła do urzędu przy piśmie z 4 listopada 2022 r. Po ponownej analizie uzupełnionej dokumentacji, Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 pkt. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Pr. bud., złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany został sporządzony zgodnie z art. 34 tej ustawy oraz spełnia wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i jest zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi.

Projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia, opinię geotechniczną i badanie podłoża gruntowego. Ponadto został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku ze złożeniem w projekcie budowlanym ww. oświadczenia projektant bierze pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem.

Zgodnie z art. 20 Pr. bud., odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi przede wszystkim projektant, przez co organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do szczegółowego badania projektu, poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud. Ocenie organu podlega zatem jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Organ stwierdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z prawem oraz zgodność projektu budowlanego z zapisami planu miejscowego - dalsza ingerencja stanowiłaby przekroczenie zakresu oceny dokonywanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej i niejako przejęcie ustawowych obowiązków projektanta.

Wojewoda wyjaśnił ponadto, że odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy administracji architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud. Uprawnienia kontrolne organu administracji i architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud.).

Podpis projektanta na pierwszej stronie każdego projektu stanowi poświadczenie, że zawarte w projekcie budowlanym dokumenty są zgodne z przepisami prawa. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Pr. bud. stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Pr. bud.). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 Pr. bud.).

Organ wskazał, że działka inwestycyjna zlokalizowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Lesznowola dla części obrębu Stefanów- zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Lesznowola Nr 65/VII/2015 – (dalej: "m.p.z.p."), oznaczonym symbolem U/MN - tereny zabudowy usługowo-mieszkaniowej.

Po analizie zgodności powyższej inwestycji z m.p.z.p., Wojewoda stwierdził, że spełnia wszelkie wymogi zawarte planie miejscowym w zakresie maksymalnej intensywności zabudowy - wymagane 1,40, zrealizowane 0,22, minimalnej intensywności zabudowy - wymagane 0,01, zrealizowane 0,22, maksymalnej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki — maksymalnie 70%, zrealizowane 21,90%, minimalnej powierzchni biologicznie czynnej - minimalnie 25%, zrealizowane 58,19%, maksymalnej wysokości zabudowy - wymagane 12 m i nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne (w tym poddasze) - realizowane 10,68 m. zakazuje się podpiwniczenia - projektowane budynki nie są podpiwniczone, geometrii dachu - wymagane - dachy płaskie, dwu lub wielospadowe o nachyleniu głównych połaci dachowych od 0° do 45° - realizowane o kącie nachylenia 6°.

Ponadto, liczba miejsc postojowych jest zgodna ze wskaźnikami ustalonymi w m.p.z.p. Zgodnie z § 13 ust. 7a planu, dla obiektów realizowanych w postępowaniu, wymagana jest odpowiednia ilość miejsc postojowych dla maksymalnej liczby wszystkich jednoczesnych użytkowników i pracowników obiektów, lecz nie mniej niż 5 stanowisk plus 2 stanowiska na każde 5 osób zatrudnionych na jednej zmianie. Przyjęto, że w każdym z budynków będzie zatrudnione po 5 osób. Mając na uwadze powyższe przewidziano 15 miejsc postojowych w tym 1 dla niepełnosprawnych, co jest zgodne z powyższym zapisem. Co więcej, w projektowanych budynkach zapewniono również doki załadunkowe, będące miejscem załadunku i rozładunku dla samochodów ciężarowych i dostawczych. Ponadto inwestycja posiada obsługę komunikacyjną poprzez projektowany zjazd z drogi publicznej (krajowej) oznaczonej symbolem KDGP.

Organ zaznaczył, że projektowana inwestycja jest zgodna z r.w.t., w szczególności z § 12 (odległości budynków od granicy z działkami sąsiednimi), § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 29 (nie dokonano zmiany spływu wód kierującego je na sąsiednie nieruchomości) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do budynków istniejących na sąsiednich działkach oraz innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, w szczególności nie pozbawia tych osób dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, środków łączności, dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie generuje uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zalewanie wodami opadowymi terenów sąsiednich, zanieczyszczenia powietrza, wody ani gleby.

Wszystkie przyłącza do budynku zostaną zaprojektowane i wykonane w oparciu o warunki techniczne wydane przez gestorów sieci. Projekty przyłączy będą stanowić oddzielne opracowanie. Warunki techniczne wydane przez gestorów sieci dołączono do projektu budowlanego. Do projektu dołączono charakterystykę energetyczną budynków.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza się m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowiskom, tym samym nie było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz stosownie do treści art. 35 ust. 4 Pr. bud., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do kwestii negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, Wojewoda wskazał, że powinna być ona interpretowana w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie to, czy dochodzi (lub względnie może dojść) do naruszenia interesów osób trzecich, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wytwarzanie hałasu, zwiększenie zanieczyszczenia powietrza, śmiecenie czy nieprzyjemny zapach należą do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnych granic immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym, nie stanowi natomiast przedmiotu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli zatem projekt budowlany nie wykazuje żadnej sprzeczności z konkretnymi przepisami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą stanowić podstawy odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Uwzględniając przywołany w odwołaniu zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. zdaniem Wojewody, obiekt budowlany, jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi oceniać należy biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. stanowi przepis o charakterze ogólnym. Tym samym dyspozycja w nim zawarta nie daje wystarczającej podstawy do negowania zamierzeń inwestycyjnych na działkach sąsiednich. Powinna być bowiem powiązana z konkretnym przepisem prawa, który zamierzeniem inwestycyjnym zostaje naruszony, a z którego osoby trzecie wywodzą swoje prawa. Ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają, przy czym wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego.

W sytuacji więc, gdy odwołujący poza przytoczeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. nie wskazał na żaden konkretny przepis prawa materialnego, mocą którego zostałby naruszony przez inwestycję podlegający ochronie jego interes prawny to nie wykazał on interesu prawnego.

Wojewoda poniósł, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Pr. bud., konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa art. 5, obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane a wyliczenie zawarte wart. 5 ust. 9 ma charakter jedynie przykładowy (wyrok SN z 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 87/95, OSN 1996/21/316, postanowienie NSA z 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99). Właściciel działki sąsiedniej ma wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bid. prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności. Jak stanowi art. 4 tej ustawy, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Wojewoda zaznaczył, że wyważenie interesów prawnych oznacza uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości. Zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom, wynikającym z ustaw, w tym m.in. z ustawy Prawo budowlane. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek.

Zarzut odwołania dotyczący realizacji przez inwestora trzech zamiast dwóch budynków, jest niezasadny. Powyższa niespójność została wyeliminowana w związku z wydanym przez Wojewodę Mazowieckiego postanowieniem nakładającym obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej, m.in. również w zakresie jednoznacznego wykazania ilości projektowanych obiektów.

Odnosząc się do zarzutu odwołania niezgodności projektu zagospodarowania terenu w zakresie lokalizacji przedmiotowych budynków, układu komunikacyjnego, terenów zielonych, ze stanem rzeczywistym, organ podkreślił, że sprawdzając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami odrębnymi w tym techniczno - budowlanymi, oparł się wyłącznie na przedłożonych przez inwestora dokumentach. Wojewoda nie może kwestionować prawidłowości znajdującej się w projekcie budowlanym aktualnej mapy do celów projektowych.

Ponadto organ wskazał, że zarzut braku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z wymogami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko nie może być badany na gruncie niniejszego postępowania. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie zachodzi również naruszenie przepisów art. 8, 7, 77, 80. 81 i 107 § 3 k.p.a.

Wszelkie kwestie podnoszone w odwołaniu zostały przeanalizowane przez Wojewodę Mazowieckiego, a braki w dokumentacji zostały uzupełnione.

Odnosząc się do zarzutu odwołania błędnego przyjęcia, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicy działki inwestycyjnej, Wojewoda wskazał, że organ I instancji obszarem oddziaływania objął również działki r ewid. [...], [...], [...],[...] , [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Pojęcie obszaru oddziaływania z art. 3 pkt 20 Pr. bud. odnosić się może wyłącznie do oddziaływania związanego z istnieniem obiektu budowlanego, nie zaś z samym procesem jego powstawania, a dodatkowo dotyczy tylko ograniczeń, jakie ten obiekt wprowadza w jego zabudowie.

Kwestia uciążliwości i obniżenia komfortu życia, związanego z budową, zaliczana jest do immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi określone roszczenia cywilnoprawne. Żaden przepis prawa budowlanego nie uzależnia wydania pozwolenia na realizację inwestycji od tego, czy spowoduje ona powstanie uciążliwości w postaci hałasu, czy też wzmożonego ruchu samochodowego. Jest to z punktu widzenia prawa budowlanego okoliczność obojętna. Nowe inwestycje budowlane zawsze będą powodowały pewne uciążliwości w sąsiedztwie.

Indywidualne odczucia sąsiadów co do stopnia ich wpływu na komfort życia nie mogą stanowić podstawy oceny prawidłowości wykonania projektu budowlanego. Prawo do zagospodarowania nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem należy do właściciela i wynika zarówno z art. 64 Konstytucji RP, jak i z przepisów art. 140 k.c. Inne osoby, w szczególności właściciele sąsiednich nieruchomości, nie mogą decydować, w jaki sposób inwestor będzie korzystać ze swojej nieruchomości, o ile ten sposób korzystania nie oddziałuje na ich prawa i nie narusza ani nie ogranicza tych praw. W sprawie granice korzystania z nieruchomości Inwestorów wyznaczone przez prawo nie zostały naruszone. Planowana inwestycja, o ile pozostaje w zgodzie z przepisami prawa budowlanego, może być realizowana.

Organ dodał, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko jak też nie wprowadzi ograniczeń w swobodnym korzystaniu z nieruchomości sąsiednich i nie stwarza zagrożenia dla działek sąsiednich.

Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno budowlanej nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania, ani też do zmiany proponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli są one zgodne z Prawem budowlanym.

Z decyzją tą nie zgodził się I. S. wnosząc pismem swego pełnomocnika datowanym na 15 marca 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Rozstrzygnięciu Wojewody Mazowieckiego zarzucił:

"- naruszenie przepisów zawartych w treści art, 5 ust. 1 i 2 prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie i nienależyte zinterpretowanie przez organy administracyjne rozstrzygające w sprawie;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 i 9 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. niesprawdzenie bądź nienależyte sprawdzenie przez organ zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności przyjęcie przez organ niezgodnych z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania wyliczeń, które doprowadziły do błędnego wniosku, że brak jest konieczności pozyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

- naruszenie przez organ obowiązków wynikających z treści 35 ust. 3, poprzez niesprawdzenie przez organ kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym niedołączenie wszystkich koniecznych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, w tym m.in. uzgodnienia z Polską Spółką Gazownictwa Sp. z o.o. w związku z faktem, że przez działkę inwestycyjną przechodzi gazociąg wysokiego ciśnienia DN300. zaś PSG sp. z o.o. odmówiła dokonania uzgodnień z Inwestorem;

- naruszenie art 81 lit a) prawa budowlanego niezgodnie z zapisami postanowień Uchwały nr 65/VII/2015 Rady Gminy [...] z dnia 9 kwietnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla części obrębu [...] co do całego terenu, a w szczególności naruszenie § 6.1 i innych postanowień planu;

- naruszenie § 1 ust. 2 pkt 2 Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839), poprzez jego nieuwzględnienie w toku wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany w szczególności pominięcie przez organ, przepisu, który stanowi, że przez "powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia";

- naruszenie z § 3 ust. 1 pkt 54 Rozporządzenia środowiskowego poprzez pominięcie faktu, że do przedsięwzięć regulowanych przepisami Rozporządzenia środowiskowego zalicza się m.in.: zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy oraz b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a);

- błędne przyjęcie przez organy administracyjne, że planowana inwestycja obejmuje wyłącznie działkę ewidencyjną [...], obręb [...] [...], w jednostce ewidencyjnej [...] [...], a wobec tego brak oświadczenia przez inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działki, w szczególności działki, po których będą przejeżdżać samochody ciężarowe podczas użytkowania hal oraz brak analizy przeznaczeń’" owych działek w MPZP czy jest to dopuszczalne;

- naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 80 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez fakt, że uzasadnienia faktyczne decyzji nie zawiera faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej:

- naruszenie art. 138 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a., w szczególności § 2 oraz § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji z pominięciem zasady dwuinstancyjności, to jest prowadzenie przez organ II instancji, wbrew przepisom postępowania administracyjnego, postępowania w koniecznym i mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji zakresie, po stwierdzeniu naruszeń przepisów postępowania przez organ I instancji oraz bez zachowania procedur postępowania administracyjnego".

Pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi" oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając zarzuty pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że Wojewoda Mazowiecki przejął rolę Starosty w wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę. Przepisy prawa w tym zakresie jasno formułują, że jest to dopuszczalne o ile nie narusza to przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie ma istotnego wpływu na jej rozstrzygniecie. Zdaniem skarżącego, Wojewoda Mazowiecki nie mógł prowadzić w takim zakresie postępowania, ponieważ rozmiar spraw do wyjaśnienia związanych z projektem, był ogromny, a także konieczne było uzyskanie decyzji środowiskowej, która niewątpliwie miałaby istotny wpływ na rozstrzygnięcie i na decyzję Starosty. Organ zatem nieprawidłowo zastosował art. 136 i 138 k.p.a.

Równocześnie, organ odwoławczy podejmując decyzję kasacyjną nie może przesądzać o treści rozstrzygnięcia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zasadą jest, że o treści rozstrzygnięcia może decydować organ, którego rozstrzygnięcie uprzednio uchylono, czyli organ I instancji. Ingerencja organu odwoławczego w rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy w treści decyzji kasacyjnej nie znajduje oparcia w przepisach k.p.a., czyli jest więc w istocie niedopuszczalna. Organ II instancji może bowiem co najwyżej udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego, jakie należałoby przeprowadzić w I instancji. Owe wskazówki (zalecenia) stosownie do treści art 138 § 2 k.p.a. zd. 2 wiążą organ I instancji co oznacza, że sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów należy do wyłącznej kompetencji organu I instancji. Wojewoda Mazowiecki powinien przekazać organowi I instancji sprawę do ponownego rozpoznania, a ten samodzielnie już (z wytycznymi) dysponuje zakresem postępowania wyjaśniającego i co ważne nie jest w tym zakresie związany zaleceniami Wojewody Mazowieckiego. Zaleceniami Wojewody Mazowieckiego, gdyby były przekazane organowi I instancji, związany byłby organ I instancji co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy już do wyłącznej kompetencji organu I instancji.

Organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji nie tylko nie może w jakikolwiek sposób narzucać temu organowi treść rozstrzygnięcia, lecz także nie może w inny sposób, niż tylko przez wskazanie okoliczności, jakie organ I instancji powinien wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. wpływać na zakres postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji.

Organ odwoławczy, dostrzegając daleko idące (istotne) braki w postępowaniu dowodowym, był władny uzupełnić lub zlecić ich uzupełnienie, o ile istniał zgodny wniosek stron (art. 136 § 2 k.p.a.) lub zgoda (136 § 3 k.p.a.) i tylko w takim przypadku mógł prowadzić pełne postępowanie dowodowe w istotnym zakresie, przy braku spełnienia przesłanek wskazanych wyżej. Organ powinien ograniczyć się wyłącznie do przeprowadzenia tzw. uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 §1 k.p.a.), którym to zasadom postępowania organ II instancji uchybił.

Zakres dowodów przeprowadzonych na zlecenie organu II instancji, zdaniem pełnomocnika skarżącego, był tak ogromny, że było to rozstrzygające o istocie sprawy. W tej sytuacji organ odwoławczy powinien wydać decyzję kasatoryjną z art. 138 § 2 k.p.a. Zawarte w treści § 1 art. 136 k.p.a. sformułowanie "uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie" wskazuje na ograniczony zakres czynności dowodowych, przeprowadzanych na etapie postępowania odwoławczego, a to ze względu na obowiązującą zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zaś przeprowadzenie przez organ II instancji dowodów w tak istotnym i szerokim zakresie winno zostać ocenione, jako naruszenie tej zasady.

Wyłączenie zasady dwuinstancyjności jest wprawdzie dopuszczalne na podstawie art. 136 § 2 i 3 k.p.a., jednak takie ograniczenie praw musi nastąpić za zgodą wszystkich stron, której jasne przejawu winny powinny znaleźć się w aktach sprawy, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Przeprowadzenie dowodów w zbył szerokim zakresie powinno zostać ocenione, jako naruszenie tej zasady. Strony (wszystkie) mogą zgodzić się na ograniczenie zasady dwuinstancyjności, wnosząc o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 2 i 3 k.p.a., jednakże fakt zaistnienia takiej zgody musi wynikać z akt sprawy. W niniejszej sprawie takiej zgodny nie ma.

Wojewoda Mazowiecki naruszył swoją decyzją wiele przepisów prawda materialnego i procesowego, a uzasadnienie decyzji jest daleko krzywdzące nie tylko dla skarżącego, ale także innych osób, które zamieszkują na tym terenie od wielu lat w towarzystwie zabudowy domów jedno i wielorodzinnych. W wielu miejscach uzasadnienia Wojewoda Mazowiecki podnosi argumenty na obronę tylko jednej strony - przedsiębiorcy, który realizuje swoją olbrzymią inwestycję tuż "za płotem sąsiada".

Projekt, który zaproponował inwestor po poprawkach dalej jest niezgodny z zapisami uchwały nr 65/VII/2015 Rady Gminy [...] z 9 kwietnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla części obrębu [...]. § 5 pkt. 8) i 9) planu ustala definicję przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko oraz definicję usług. Projekt inwestora nie mieści się w tej kategorii. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że § 10 ust. 2 pkt 2 planu zakazuje "lokalizacji usług stanowiących przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych na podstawie przepisów odrębnych na całym obszarze planu z wyjątkiem garaży, parkingów samochodowych, zespole parkingów lub inwestycji celu publicznego".

Zgodność zamierzeń inwestycyjnych z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego nie powinna budzić żadnych wątpliwości, o ile są uchwalone dla obszaru, który dana inwestycja ma obejmować, a z taką sytuacją mamy tutaj niewątpliwie do czynienia. To organy administracyjne orzekające w sprawach m.in. zatwierdzania projektów i udzielania na ich podstawie pozwoleń na budowę, mają obowiązek czuwania nad tym, aby nie dopuścić do realizacji przedsięwzięć, które są niezgodne z zapisami miejscowych planów, albo budzą wątpliwości. Nie ma to nic wspólnego ze zdaniem Wojewody Mazowieckiego, który w uzasadnieniu swojej decyzji, napisał, że organ prowadzący postępowanie dotyczący pozwolenia na budowę powinien uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora a z drugiej osób, których prawa mogą być naruszone. Czym innym - napisał Wojewoda Mazowiecki w uzasadnieniu - jest spełniać postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia polityki planowania przestrzennego i realizacji inwestycji, a czym innym jest respektować przepisy prawa. Kategorycznie należy sprzeciwić się takiemu stanowisku, gdyż skarżący broni swoich praw, a nie żąda czegoś co jest "jego życzeniem". Ta inwestycja jest niezgodna z prawem i w sposób jednoznaczny narusza interesy osób trzecich, a co najważniejsze przepisy prawa- m.in. miejscowego.

Ponadto, decyzja rażąco narusza § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez jego nieuwzględnienie – "nawet po uzupełnieniu projektu "powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym czasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia, tj. treści § 3 ust. 1 pkt 54 Rozporządzenia środowiskowego". Sporządzenie opinii środowiskowej jest konieczne w przypadku zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi, lub zabudowy magazynowej, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i art. 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy oraz b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a), a takim obszarem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zmniejszenie inwestycji o jedną halę tego faktu nie zmieniło.

Projekt nie zawiera analizy wpływu projektowanego budynku na nieruchomości sąsiednie, tzn. nie zawiera analizy akustycznej i wpływu oraz oddziaływania, jakie wybudowane hale będą miały na działki poza projektowanym obszarem, a jest to element obligatoryjny. Zdaniem pełnomocnika skarżącego projektowane hale znacznie oddziaływają na sąsiednie działki, nie wspominając "o procesie, jaki będzie w trakcie budowy". Projekt pozbawiony jest analizy intensywności planowanego ruchu, brakuje wyliczeń i wniosków, czy ów ruch będzie miał wpływ i jaki na sąsiednie dziatki i czy nie narusza to przepisów o ochronie środowiska. Trudno zgodzić się z Wojewodą Mazowieckim, że inwestycja nie oddziałuje na nieruchomości sąsiednie pod względem oddziaływania akustycznego, gdyż taka analiza w ogóle nie została przeprowadzona. Brak takiej analizy uniemożliwia organowi oparcie się na projekcie w tym zakresie, gdyż w projekcie brak jest analizy akustycznej.

Plan miejscowy zakazuje (§10 ust. 2 pkt. 5) lokalizacji obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowej i wytwórczej powodującej przekroczenie dopuszczalnym wielkości oddziaływania na środowisko poprzez emisję substancji i energii w szczególności dotyczące wytwarzania hałasu, wibracji, promieniowania, zanieczyszczania powietrza, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych. Ponadto precyzuje (pkt 3), że plan wyznacza tereny przeznaczone pod zabudowę oznaczone symbolem literowym U/MN, dla których należy przy jąć dopuszczalne poziomy hałasu, jak dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Wobec braku ustalenia obszaru oddziaływania akustycznego, nie jest wiadome, na jakiej podstawie Wojewoda Mazowiecki dokonał stwierdzenia, że inwestycja nie oddziałuje (znacząco bądź potencjalnie) na środowisko oraz, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz, że nie jest konieczna opinia środowiskowa poprzedzająca proces zatwierdzenia decyzji. Nie jest jasne, czemu Wojewoda doszedł do wniosku, że inwestycja nie generuje uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje. skoro w projekcie nie ma takich ustaleń, zaś plan miejscowy zabrania takich inwestycji.

Ponadto organ pominął wszelkie dyrektywy Parlamentu Europejskiego, w tym Dyrektywy 2002/49/WE z 25 czerwca 2002 odnoszącej się do zarządzania poziomem hałasu w środowisku (DZ.U. UE 189/12 z 18 lipca 2022r. ze zm.), ale także ustawy Prawo ochrony środowiska z 27 kwietnia 2001r. ze zm. (Dz.U. 2013, poz. 1232 ze zm.) a nadto rozporządzenia Ministra Środowiska z 1 października 2007r. w sprawne szczegółowego zakresu danych ujętych na mapach akustycznych oraz ich układu i sposobu prezentacji (Dz. U. Nr 187, poz. 1340). rozporządzenia Ministra Środowiska z 23 listopada 2010 r. w sprawie sposobu i częstotliwości aktualizacji informacji o środowisku (Dz.U. Nr 277, poz. 1485) czy rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.).

Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska jasno regulują wpływ hałasu na inwestycje, zaś ochrona ta winna zostać zrealizowana poprzez zapisy w planie miejscowym. Na terenie gminy [...] ochrona środowiska akustycznego, czyli ochrona przed hałasem jest realizowana w sposób szczególny, poprzez zamieszczenie w zapisach planu zakazów dotyczących niektórych rodzajów działalności. Organ powinien czuwać nad przestrzeganiem tych zapisów podczas zatwierdzania decyzji zezwalających na budowę i przy zatwierdzaniu projektów budowlanych i winien wyegzekwować, i zbadać, czy takie analizy zostały przeprowadzone. Nie chodzi o sprawdzanie projektu, czy wyliczeń projektanta, ale pozyskanie dowodu/oświadczenia, że takie analizy w ogóle zostały przeprowadzone. Duże wątpliwości budzi fakt, na jakiej podstawie bez przeprowadzenia wyliczeń i bez sprawdzenia planu miejscowego doszedł Wojewoda Mazowiecki do wniosku, że inwestycja nie generuje uciążliwości powodowanych przez hałas czy wibracje.

Wojewoda Mazowiecki wydając decyzję rażąco naruszył m.in. art 7 k.p.ai. W uzasadnieniu swojej decyzji brał pod uwagę tylko prawa inwestora, czyli był stronniczy, a sformułowanie w kontekście całej tej sprawy, że "indywidualne odczucia sąsiadów co do stopnia ich wpływu na komfort życia nie mogą stanowić podstawy oceny prawidłowości wykonania projektu budowlanego" jest zdaniem skarżącego kuriozalne w kontekście chociażby nie uwzględnienia przez Wojewodę Mazowieckiego zapisów znajdujących się w planie miejscowym co do całego terenu istniejącej zabudowy (osiedla domków jednorodzinnych), tj. chociażby § 6. 1 i innych, gdyż na tym terenie plan przewidział zabudowę mieszkalno-usługową.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, trudno jest uznać, aby tak olbrzymia inwestycja mogła być realizowana zgodnie z prawem w sąsiedztwie domków jednorodzinnych. To narusza Konstytucję i inne ustawy, ale w stosunku do skarżącego. Powoływanie się przez Wojewodę Mazowieckiego na art. 140 k.c. jest nietrafione w stosunku do obrony praw inwestora, a trafione w stosunku do obrony praw skarżącego. Wojewoda Mazowiecki broni praw konstytucyjnych inwestora, zapominając o społeczności, która tam od lat mieszka i ich praw już nie broni. Granice korzystania z nieruchomości inwestora wyznaczone przez prawo zostały naruszone, a planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami prawa budowlanego i innymi przepisami, w tym niezgodna z MPZP.

Wojewoda Mazowiecki powinien odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ jak to już w odwołaniu skarżący poprzez opinię niezależnego eksperta podnosił, wpłynie ona negatywnie na środowisko, a co najważniejsze w sposób znaczący ograniczy swobodne korzystanie z nieruchomości sąsiednich i stworzy poważne zagrożenie dla ich nieruchomości.

Każdy może dysponować swoją własnością i realizować własne cele, ale nie może się to odbywać z jaskrawym naruszeniem wszelkich przepisów prawa i naruszeniem praw osób trzecich. Uzasadnienie Wojewody Mazowieckiego, że kwestia uciążliwości, obniżenia komfortu życia, czy uciążliwości związanych z hałasem i przekroczenie tych norm to kwestia roszczeń cywilnoprawnych jest bulwersująca i trudno do takiego uzasadnienia się odnieść. Organy administracyjne powinny stać na straży prawa, by każdy obywatel mógł czuć się bezpiecznie, że jest traktowany równo i sprawiedliwie, a nie zostaje przez organ odesłany do ewentualnego procesu cywilnego, na którego go najprawdopodobniej nie będzie stać w walce z olbrzymim biznesem.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w sposób opisany powyżej.

Na wstępie wyjaśnić należy, że niezrozumiały i błędny – wobec treści zaskarżonej decyzji – jest wywód pełnomocnika skarżącego (na wstępie uzasadnienia skargi) dotyczący "decyzji kasatoryjnej" i błędów organu odwoławczego w tym zakresie. Decyzja Wojewody nie jest bowiem kasacyjna (art. 138 § 2 k.p.a.); organ zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymał w mocy decyzje pierwszoinstancyjną.

Podobnie, błędne jest stwierdzenie pełnomocnika skarżącego o wadliwym zastosowaniu przez organ II instancji art. 136 § 1 k.p.a. Zdaniem strony, zakres uzupełnień, zleconych Staroście przez Wojewodę, wykluczał zastosowanie tego przepisu. Wyjaśnić więc należy, że organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Nie musi na to uzyskiwać zgody strony, gdyż takie zlecenie następuje albo na żądanie strony, albo z urzędu. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale przede wszystkim zobowiązany jest rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie (art. 15 k.p.a.). Na organie odwoławczym ciążą te same, co na organie pierwszej instancji, obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego.

Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, braki w postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a. (wyrok z 27 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1436/23, CBOSA). Jeżeli organ pierwszej instancji zgromadził niepełny, choćby i obszerny, materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, organ odwoławczy w trybie art. 136 § 1 k.p.a. jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego celem rozstrzygnięcia nie tylko nieistotnych, ale również doniosłych prawnie wątpliwości (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 598/23 oraz WSA w Łodzi z 21 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 225/23, CBOSA).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że wyłącznie w sytuacji, gdy zakres postępowania uzupełniającego wskazywałby, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, wówczas wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa rozstrzygana byłaby w istocie w jednej instancji (vide wyrok NSA z 17 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 737/23, CBOSA). W sprawie niniejszej gros dowodów istotnych w świetle art. 35 ust. 1 Pr. bud. dla rozstrzygnięcia sprawy został zebrany przez Starostę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wojewoda natomiast – w ww. postanowieniu z 18 maja 2022 r. – wprawdzie w aż 11 punktach wskazał braki dokumentacji projektowej, podlegające uzupełnieniu w trybie art. 136 § 1 k.p.a., ale niepowodujące przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego "za organ I instancji". Przypomnieć bowiem należy, że postępowanie uzupełniające dotyczyło wyłącznie:

- doprowadzenia istniejącej w aktach organu I instancji opinii geotechnicznej do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych;

- zaprojektowania miejsc postojowych dla samochodów dostawczych w istniejącym projekcie zagospodarowania terenu;

- uwidocznienie na istniejącym projekcie zagospodarowania terenu śmietnika, który został wpisany w legendzie, jako projektowany;

- wskazanie, czy wyrzutnie powietrza już oznaczone na rysunkach, spełniają wymogi ww. przepisu;

- ujednolicenia maksymalnej wysokości budynków magazynowych. z istniejących już opisów technicznych i przekroi z projektu budowlanego;

- prawidłowego oznaczenia w istniejącej części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu projektowanych budynków magazynowych zgodnie z legendą;

- zaznaczenie na istniejącej mapie do celów projektowych granic działki lub terenu i określenie w istniejącej części opisowej projektu zagospodarowania terenu danych wynikających ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu budowlanego lub robót budowlanych i powierzchni zabudowy;

- umieszczenia na istniejących rysunkach projektu budowlanego metryki z nazwą i adresem obiektu budowlanego;

- prawidłowe autoryzowanie zmian już naniesionych na mapie do celów projektowych, gdyż przy pieczątkach brak daty ich naniesienia;

- uzupełnienie istniejącej dokumentacji o aktualne oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i przedłożenie zaświadczeń o przynależności projektantów do izby;

- w konsekwencji, przesłanie 4 egzemplarzy uzupełnionego jw. projektu budowlanego.

Jak wynika z powyższego, Wojewoda nie uchybił zasadom postępowania dwuinstancyjnego, gdyż zakres zleconego Staroście postępowania wyjaśniającego trudno uznać za samodzielne przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji.

Wojewoda Mazowiecki poprawnie zrealizował więc obowiązki organu odwoławczego, prawidłowo rozumiejąc istotę postępowania drugoinstancyjnego w rozumieniu art. 15 k.p.a., uzupełniając postępowanie dowodowe w sprawie o elementy niezbędne, a wymienione w postanowieniu z 14 maja 2022 r., zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a.

Słusznie też wyjaśnił organ, że utrudnienia i potencjalne immisje związane z procesem budowlanym (hałas, natężenie ruchu itp.) nie mając wpływu na udzielenie pozwolenia na budowę. Każda bowiem budowa wiąże się z utrudnieniami dla właścicieli nieruchomości sąsiedniej, powoduje natężenie hałasu i wzmożenie ruchu pojazdów obsługujących budowę. Co do zasady, ochronę przed tego typu wpływem na nieruchomości sąsiednie przewidują przepisy prawa cywilnego, a nie administracyjnego. Zgodnie z art. 144 Kodeksu cywilnego, właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Sprawa o zakazanie immisji ma charakter sprawy majątkowej, a podstawę prawną dochodzonej ochrony stanowi art. 144 w zw. z art. 222 § 2 k.c., kreujący roszczenie prawnorzeczowe po stronie właściciela nieruchomości w stosunku do właściciela nieruchomości sąsiedniej. Jest to więc typowy instrument ochrony prawa majątkowego w postaci własności nieruchomości przed jego naruszeniami przybierającymi inną postać niż pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, w tym poprzez immisje. Roszczenie to zmierza do bezpośredniej ingerencji w sposób korzystania z prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej, będącej źródłem immisji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 listopada 2023 r., sygn. akt I CSK 3475/23, baza orzeczeń SN).

Jak zaś trafnie wyjaśnił to NSA, przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, czyli powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Z art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście Prawa budowlanego nie wynika. Ograniczenia takiego nie można bowiem upatrywać tylko w następstwie potencjalnych obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, a zwłaszcza z trwającą budową. Okoliczność występowania tzw. immisji pośrednich może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. (wyrok z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2403/21, CBOSA).

Odnosząc się natomiast do kwestii środowiskowych, podnoszonych przez pełnomocnika skarżącego w skardze należy wyjaśnić, co następuje. Potencjalne naruszenie przepisów z zakresu szeroko rozumianej ochrony środowiska może uzasadniać zarzut strony wyłącznie wówczas, gdy – zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. – wpływa na możliwość zabudowy nieruchomości takiej strony. Jeśli wpływu takiego nie ma, wówczas stawiane zarzuty mają charakter actio popularis, a więc nie mogą być prawnie skuteczne.

Zgodnie z art. 35 ust. 1b Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza jego zgodność z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Obszar zabudowy przedmiotowej inwestycji – w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia – jest mniejszy niż 1 ha i nie leży na obszarach objętych formami ochrony przyrody. Stąd też budowa zezwolona zaskarżona decyzją nie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, i do tego, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1). Organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zatem ustalić, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Niezależnie więc od tego, że w zakresie podnoszenia kwestii środowiskowych nie został wykazany przez skarżącego lub jego pełnomocnika interes prawny, to dodatkowo w niniejszej sprawie nie powstał po stronie Starosty i Wojewody obowiązek podejmowania określonych działań ustalających zgodność z wymaganiami ochrony środowiska na podstawie ww. przepisów.

Zgodnie z art. 35 ust. 1a Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego § 5 pkt. 8) i 9) planu miejscowego "ustala definicję przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko oraz definicję usług", a "projekt inwestora nie mieści się w tej kategorii". § 10 ust. 2 pkt 2 planu zakazuje "lokalizacji usług stanowiących przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych na podstawie przepisów odrębnych na całym obszarze planu z wyjątkiem garaży, parkingów samochodowych, zespole parkingów lub inwestycji celu publicznego". Jak jednak zostało już powyżej wyjaśnione, zgodnie z ww. przepisami zezwolona zaskarżoną decyzją budowa nie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Odnośnie zaś § 10 ust. 2 pkt. 5 planu miejscowego, który zakazuje lokalizacji obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowej i wytwórczej powodującej przekroczenie dopuszczalnej wielkości oddziaływania na środowisko poprzez emisję substancji i energii w szczególności wytwarzania hałasu, wibracji, promieniowania, zanieczyszczania powietrza, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych wyjaśnić należy, co następuje. Jeżeli z ustaleń organów administracji architektoniczno budowlanej nie wynika, że inwestycja może w jakikolwiek sposób znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto nie ma żadnego dowodu na okoliczność przekraczającego normy hałasu, wibracji itp. oddziaływań inwestycji po jej wybudowaniu, to organ nie musi poszukiwać dowodu na okoliczności przeciwne. Jeżeli ktoś natomiast taki stan kwestionuje, to może – zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. – przedstawić stosowny dowód na takie fakty, czego skarżący nie uczynił.

Nie sposób, po analizie planu miejscowego, podważyć też szczegółowej oceny Wojewody o zgodności zezwalanej budowy z planem miejscowym w zakresie maksymalnej intensywności zabudowy, minimalnej intensywności zabudowy, maksymalnej powierzchni zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy, geometrii dachu i liczby miejsc postojowych.

Z powyższych powodów Wojewoda Mazowiecki nie naruszył art. 35 ust. 1 i 9 Pr. bud. w sposób przedstawiony w skardze. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie była poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach – a więc art. 35 ust. 9 w ogóle nie miał zastosowania.

W odniesieniu do art. 35 ust. 3 Pr. bud. i zarzutu niesprawdzenia przez organ kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym niedołączenie wszystkich koniecznych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, stwierdzić należy, że Wojewoda zasadnie ustalił, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w szczególności: § 12, § 18 i § 19, § 23, § 29 oraz § 13 i § 271-273. Trafnie też stwierdził organ odwoławczy, że inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, w szczególności nie pozbawia tych osób dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, środków łączności, dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie generuje uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zalewanie wodami opadowymi terenów sąsiednich, zanieczyszczenia powietrza, wody ani gleby. Wojewoda wyjaśnił też, że wszystkie przyłącza do budynku zostaną zaprojektowane i wykonane w oparciu o warunki techniczne wydane przez gestorów sieci. Projekty przyłączy będą stanowić oddzielne opracowanie.

Niezrozumiały prawnie był zarzut naruszenia art 81 ust. 1 lit. a Pr. bud., gdyż przepis ten stanowi wyłącznie normę kompetencyjną organu, który nie uchylał się od swego obowiązku. Niezasadnie zarzucał pełnomocnik skarżącego naruszenie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko "poprzez jego nieuwzględnienie" – gdyż przepis ten zawiera jedynie definicję powierzchni zabudowy, a organ własnej, sprzecznej z tym paragrafem definicji nie przyjmował. Poza tym, przepisu nie można naruszyć przez "niezastosowanie", a jedynie przez błędną wykładnię lub wadliwe zastosowanie.

Wbrew pełnomocnikowi skarżącego organ nie naruszył § 3 ust. 1 pkt 54 ww. rozporządzenia. Przepis ten – z przyczyn już omówionych – stał się poprawną przyczyną uznania, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Odnośnie zarzutu błędnego przyjęcia, że planowana inwestycja obejmuje wyłącznie działkę nr ewid. [...] wyjaśnić należy, że w uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda przypomniał, że organ I instancji obszarem oddziaływania objął również działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Sposób wykorzystania nieruchomości w postaci przejazdu pojazdów obsługujących hale magazynowe nie jest przedmiotem regulacji planu miejscowego i nie zmienia przeznaczenia gruntu, w planie określonego.

Organ nie naruszył ani art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., ani art. 80 w zw. z art. 81 k.p.a. Wręcz przeciwnie, dodatkowe postępowanie wyjaśniające w trybie art. 136 § 1 k.p.a. świadczy o dołożeniu należytej staranności przez Wojewodę w wyjaśnieniu stanu faktycznego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera dowolnej oceny zebranych dowodów. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, uzasadnienie to (zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.) zawiera uzasadnienie faktyczne decyzji, wskazujące fakty, które organ uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł.

Z przyczyn zaś omówionych na wstępie niezasadny był zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 Pr. bud. przez "ich niezastosowanie i nienależyte zinterpretowanie" wyjaśnić trzeba, że albo organ nie stosuje jakiegoś przepisu, albo go błędnie wykłada. Jedna sytuacja wyklucza drugą. Tym niemniej, organ prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że art. 5 ust. 1 Pr. bud. zawiera normy ogólne. Ich potencjalne naruszenie wymaga od podmiotu tak twierdzącego wskazania, jakie konkretne normy prawa materialnego zostają naruszone. W tym też zakresie organ trafnie przywołał poglądy judykatury. Natomiast zarzut naruszenie art. 5 ust. 2 Pr. bud. świadczy o błędnym rozumieniu tego przepisu. Dotyczy on bowiem tego, jak obiekt budowlany należy użytkować, a nie budować.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.