Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 429/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 marca 2023 r. nr SKO Gd/5670/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pan M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO) z 23 kwietnia 2023 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Jastarni z 23 marca 2023 r., odmawiającą skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem B.

Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Burmistrz wskazaną powyżej decyzją odmówił skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności: B. B., na okres od dnia 13 września 2022 r. do dnia 31 marca 2025 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, że od kilkudziesięciu lat Pan B. prowadzi niezmienny styl życia. Wnioskodawca wykonuje działalność gospodarczą w postaci wynajmu pokoi od 1 lipca 2000 r., w rokrocznych okresach sezonu letniego, ponadto nie podjął żadnego innego długofalowego zatrudnienia, prócz krótkotrwałych (kilkumiesięcznych) umów zlecenie, a ostania umowa ustała w 2002 r. Przed urodzeniem B., jak i po jego urodzeniu schemat prowadzonej działalności wciąż jest taki sam. Z akt zgromadzonych w sprawie ustalono, iż działalność jest zawieszona od dnia 13 września 2022 r. Rokrocznie działalność w postaci wynajmu pokoi była wznawiana na przełomie maja/czerwca, natomiast zawieszanie wykonywania powyższej działalności następowało we wrześniu każdego roku. Pan B. zarówno przed ustaleniem przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności stopnia niepełnosprawności syna, jak i po jego ustaleniu nie zmieniał charakteru prowadzonej przez siebie działalności. Corocznie Pan B. podejmował zatrudnienie poprzez odwieszanie działalności gospodarczej na okres letni. Z kolei na czas "pozasezonowy" przed ubieganiem się o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, wnioskodawca rejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna lub też dobrowolnie ubezpieczał się. Według oceny tutejszego organu niepodejmowanie tudzież rezygnacja z pracy przez Pana M. B. nie ma realnego i faktycznego związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem, bowiem od szeregu lat prowadzi nieodmienny styl życia. Ponadto jako rezygnację z zatrudnienia nie można uznać daty zawieszenia działalności gospodarczej, bowiem regularnie w tym samym okresie ta sama działalność była wznawiania i zawieszana. W ocenie tutejszego organu niepodejmowanie tudzież rezygnacja z zatrudnienia przez wnioskodawcę po sezonie letnim nie następuje ściśle z konieczności sprawowania permanentnej opieki nad synem, tylko z sezonowego charakteru prowadzenia działalności gospodarczej w pensjonatach Pana B. Jak wynika z pisma Dyrektora Szkoły [...], B. B. uczęszcza do [..] klasy i nie jest doprowadzany ani odprowadzany ze szkoły przez opiekuna. Po lekcjach uczestniczy w wielu dodatkowych zajęciach pozalekcyjnych. Stan zdrowia osoby niepełnosprawnej nie wymaga stałej i długotrwałej obecności Pana B., chociażby kiedy B. B. jest w szkole. W ocenie wychowawcy Szkoły, B. B. jest samodzielny, nie wymaga pomocy przy ubieraniu się, czy też korzystaniu z toalety. B. B. samodzielnie konsumuje obiady w szkolnej stołówce. Według wychowawcy zachowanie ucznia nie odbiega od zachowań rówieśników. Pomoc ojca w wychowywaniu syna jest oczywista i nie budzi wątpliwości, natomiast nie wyklucza podjęcia przez wnioskodawcę zatrudnienia, kiedy B. B. jest w szkole, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Według oceny organu obecny brak aktywności zawodowej nie wiąże się bowiem bezpośrednio z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. Czynności sprawowane w ramach opieki stanowią znaczną pomoc dla niepełnosprawnego syna, niemniej pomoc ta może być świadczona mimo prowadzenia dotychczasowej działalności, lub też podjęcie przez wnioskodawcę zatrudnienia po zawieszeniu wykonywania działalności.

SKO utrzymując w mocy powyższą decyzję Burmistrza wskazało między innymi, że skarżący nie rezygnuje i nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (tu działalności gospodarczej) w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji i oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia. Bezsprzecznym jest, że odwołujący opiekuje się niepełnosprawnym synem po zakończeniu sezonu letniego tj. od połowy września do połowy czerwca następnego roku, tj. jedynie w ciągu roku szkolnego. W sezonie letnim prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie pokoi. Taka kolejność okresów sprawowania opieki poza sezonem letnim, jak wynika z ustaleń organu I instancji, praktykowana przez odwołującego się jest już od kilku lat. W sezonie letnim skarżący synem się nie opiekuje. Tę opiekę sprawują obie babcie, przy czym Pani M., babcia B. opiekę tę wykonuje, jak przyznał odwołujący się, kilka tygodni w okresie wakacyjnym Nie można jednak nie zauważyć, że orzeczenie o niepełnosprawności, jakim B. B. się legitymuje jest kontynuacją orzeczenia z dnia 1 lutego 2019 r. obowiązującego do dnia 28 lutego 2022 r, bo wydane zostało na okres od dnia jego wydania tj. od 11 marca 2022 r. do dnia 31 marca 2025 r. Z orzeczenia tego zmienionego orzeczeniem z 25 marca 2022 r. wynika, że syn odwołującego wymaga stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku za znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Oznacza to, że przez cały okres wyżej wskazany, odwołujący się winien sprawować nad synem opiekę w takim zakresie by była to opieka stała tj. codzienna i długotrwała tj. przez cały okres, którego orzeczenie dotyczy. Orzeczenie to obejmuje również okres wakacyjny i również w tym czasie odwołujący się winien taką opieką otaczać syna. Skoro opieka jest tak czasochłonna i wyczerpująca, to w tym czasie nie może on prowadzić działalności gospodarczej. Działalność ta, by ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, winna być zawieszona na cały okres obowiązywania wskazanego wyżej orzeczenia o niepełnosprawności, czyli do 31 marca 2025 r.

SKO wskazało, że odwołujący się reklamuje swoją działalność w ciągu całego roku na stronach internetowych - tj. "[...] [...]". Z ofert na tej stronie i na stronie "[...]" wynika, że np. [...] przy ul. M. [...] stanowiąca własność odwołującego się i miejsce prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w okresie np. od 8 marca 2023 r. do 12 marca 2023 r. oferuje noclegi np. za 320 zł/4 noce w pokoju 1 osobowym, w pokoju 2 osobowym 480 zł/4 noce, w pokoju 3 osobowym 660 zł za ten sam czas. Odwołujący się reklamuje się również w weekend majowy i możliwość w tym czasie wynajmu pokoi. Na innej stronie odwołujący się poleca pokoje gościnne w [...] przez cały rok w cenie od 50zł - do 100 zł, w tym oferty dodatkowe np. – Majówka 2023. Na stronie "[...]", widnieje zaś całoroczna oferta dotycząca [...], tj. w sezonie i poza sezonem, przy czym ceny poza sezonem uzależnione są od długości pobytu i wyposażenia pokoju. W ocenie SKO zawieszenie działalności gospodarczej przez odwołującego się jest pozorne i mimo opieki nad niepełnosprawnym synem świadczy o tym, że odwołujący się ma czas i możliwość jej prowadzenie nie tylko w sezonie letnim.

W skardze do Sądu decyzji SKO zarzucono:

1. Naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy z o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię tego przepisu skutkującą jego niewłaściwym zastosowaniem tj. odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia, podczas gdy skarżący spełnia wszystkie przesłanki przewidziane w jego dyspozycji warunkujące przyznanie tj. rezygnując z pracy zarobkowej polegającej na najmie pokojów, zajmuje się w 100% opieką nad niepełnosprawnym synem B. (szczegółowej analizy indywidualnej sytuacji M. B. dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z 14 września 2022 r. wydanym w sprawie II SA/Gd 247/22 - za poprzedni okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego).

2. Naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy - poprzez jego niezastosowanie tj. przepis ten przewiduje katalog negatywnych przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczeń; wobec skarżącego nie zaszła żadna z negatywnych przesłanek.

3. Naruszenie art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji administracyjnej.

4. Naruszenie art. 8 K.p.a. mające istotny wpływ na wynika sprawy - poprzez jego niezastosowanie tj. prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej, przez mechaniczne stosowanie prawa, nie bacząc przy tym na zasady współżycia społecznego i dobro jednostki, a w szczególności osób niepełnosprawnych i ich opiekunów.

5. Naruszenie art. 7 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, tj. samodzielnego sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem, przez co musiał zrezygnować z wysokich dochodów jakie niesie za sobą prowadzenie całorocznej działalności wynajmu pokoi w nadmorskich miejscowościach.

6. Naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sposób pobieżny (a tym samym zaniechanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego), czego konsekwencją było wadliwe ustalenie, iż "rezygnacja z pracy nie ma realnego i faktycznego związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnych synem", podczas zaistnienia następujących okoliczności:

- w okresie zawieszenia działalności gospodarczej i w konsekwencji niepodejmowania jakiegokolwiek innego zatrudnienia skarżący sprawuje bezpośrednią i wyłączna opiekę nad niepełnosprawnym synem B. B.;

- pominięcie faktu, iż w okresie zawieszenia działalności gospodarczej skarżący nie

wykorzystuje potencjału swoich nieruchomości - w celu ich wynajmu turystycznego;

nadto - nie podejmuje żadnego innego zatrudnienia mimo w pełni produktywnego i młodego wieku, albowiem powyższe jest niemożliwe przy sprawowaniu stałej opieki

nad małoletnim i niepełnosprawnym synem (organ dokonał bezpodstawnej marginalizacji koniecznych czynności świadczonych przez skarżącego po zajęciach szkolnych - szczegółowo opisanych w trakcie wywiadu, w tym koniecznego zaangażowania czasowego w opiekę na dzieckiem niepełnosprawnym oraz jego rozwój - zarówno w warunkach domowych jak i dowożenia na zajęcia dodatkowe; niejako organ pośrednio przyjął, iż praca na dzieckiem niepełnosprawnym występuje wyłącznie w ramach godzin szkolnych);

- bezzasadne wnioski o rzekomej samodzielności B. B. (na podstawie kilku wyrwanych z kontekstu twierdzeń ze strony szkoły), podczas, gdy potrzebuje on stałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji - co też potwierdzają lekarze specjaliści (por. orzeczenie o niepełnosprawności z 25 marca 2022 r.); trudności w codziennym funkcjonowaniu

potwierdza również jednoznacznie stanowisko Szkoły z 23 marca 2022 r; skarżący jest ojcem samodzielnie wychowującym syna, który angażuje cały swój czas, siły i środki na wsparcie syna w chorobie;

- bezzasadne przyjęcie jakoby faktem przemawiającym przeciwko przyznaniu świadczenia był fakt wykonywania działalności gospodarczej przez jedną z dwóch babci (I.) w sezonie letnim - podczas gdy B. B. pozostaje pod opieką obu babci (w tym w szczególności M. - która nie pracuje w tym okresie) i nie uczęszcza na zajęcia szkolne;

- błędne przyjęcie, iż B. nie jest doprowadzany ani odprowadzany ze szkoły przez opiekuna, podczas gdy M. B. czyni to każdego dnia (z uwagi na wiek B. w sposób dyskretny, aby uniknąć jego dyskredytacji w oczach rówieśników); organ I instancji pomija, iż M. B. zamieszkuje praktycznie obok szkoły (droga do szkoły trwa nie więcej niż 2 minuty - jest w tym czasie pod całkowitą rodzicielską kontrolą);

- bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest analiza porównawcza aktywności skarżącego z poprzednich lat; albowiem liczyć się winna wyłącznie ocena w dacie wnioskowania o świadczenie; nadto - MOPS w Jastarni słusznie przyznawał skarżącemu wnioskowane świadczenie w poprzednich latach;

- bezzasadne przyjęcie jakoby skarżący miał prowadzić działalność całorocznie (na podstawie ogłoszeń z serwisów internetowych) - podczas, gdy adnotacja o całorocznym prowadzeniu działalności gospodarczej wynika wyłącznie z ograniczonej możliwości wyboru tj. "sezonowa" i "całoroczna" - który to podział nie pokrywa się w 100% z przedziałem czasu, w którym M. B. prowadzi działalność gospodarczą (w okresie zawieszenia oraz 100% opieki na B. przez skarżącego działalność nie jest prowadzona w żadnym zakresie); informacja zaś o dostępności konkretnego terminu rezerwacji przekazywana jest w kontakcie mailowym czy telefonicznym.

Skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych).

SKO odpowiadając na skargę wiosło o jej oddalenie, powielając w uzasadnieniu argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 21 stycznia 2024 r. skarżący odniósł się do koniczności dojazdu na korepetycje z języka niemieckiego oraz do prowadzenia działalności gospodarczej w okresie jej zawieszenia. W związku z tym drugim zarzutem, skarżący wskazał, że nie zajmował się najmem pokoi w okresie zawieszenia działalności. Podnoszona przez SKO okoliczność, że "strona internetowa cały czas działa" nie ma jakiegokolwiek faktycznego znaczenia. Reklamę na stronach internetowych w portalach turystycznych wykupuje się z zasady na okres 1 roku (podobnie domeny internetowe itp.), więc jest ona cały czas aktywna, co nie znaczy, że działalność jest prowadzona - jest to informacja o noclegach, ale dokładne informacje uzyskuje się poprzez kontakt telefoniczny czy mailowy. Nieliczne portale umożliwiają wykupienie abonamentu na okres pół roku, ale różnica między opłatą za rok a półroczną jest symboliczna, a traci się pozycje rynkową, dodatkowo płatne punkty pozycjonujące ofertę. Informacja zaś o dostępności terminu rezerwacji przekazywana jest w gościom kontakcie mailowym czy telefonicznym - nie zaś poprzez zautomatyzowany system (jak np. [..]). Wskazany w decyzji SKO przykład na podstawie portalu "[..]" mający niby potwierdzić, że skarżący zimą wynajmuje pokoje jest nieadekwatny. Portal ten wprowadził na swojej stronie kalendarz, w oparciu o który można wysłać zapytanie co do dostępności rezerwacji - nie zaś faktycznie jej dokonać. Skarżący wniósł o Bloking dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci faktur dokumentujących zużycie prądu (źródło ciepła budynku - ogrzewanie elektryczne), zestawienie MPWiK dotyczącego miesięcznego zużycia wody, odczytów wodomierza.

Skarżący odniósł się także do możliwości podjęcia zatrudnienia wskazując na to, że B. ma zajęcia w szkole od 8.00 do 14.15. - to daje 6g. i 15 minut. Nie jest możliwe, aby w ciągu 6 godzin podjąć pracę na 3/4 etatu, zdążyć do niej dojechać i wrócić (większość mieszkańców niewielkiej miejscowości jaką jest J. pracuje poza Półwyspem Helskim - przez położenie geograficzne - z dwóch stron woda i w zasadzie nie ma wyboru zakładów pracy). Jednocześnie - zaznaczyć należy, iż skarżący jest ojcem samotnie wychowującym dziecko. Oprócz opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem musi wykonać codzienne czynności jak opieka nad domem, sprzątanie, prasowanie, gotowanie, zmywanie, zakupy. Oprócz tego wchodzi w grę konieczność załatwienia bieżących spraw urzędowych i życiowych wiążących się z wyjazdem poza Półwysep Helski. Skarżący nie ma czasu, aby tak jak rodzice zdrowych dzieci pozwolić sobie na rozrywkę typu wyjście na siłownię czy spotkania ze znajomymi. SKO nie rozważa również sytuacji częstego braku zajęć szkolnych i konieczności organizowania czasu dziecku (w szkole często są wolne dni w tygodniu, które dla pozostałych branż są pracujące - dzień nauczyciela już przed dniem nauczyciela - apel i do domu, dzień edukacji wolne, przed świętami wigilia klasowa 1h i powrót do domu, dni dyrektorskie, ferie zimowe itp.). W sytuacji wycieczek klasowych (np. klasowa wycieczka do Warszawy na 3 dni) B. musi niejednokrotnie z uwagi na niepełnosprawności pozostać w domu. Jak ustalił pracownik socjalny w wywiadzie z 13 lutego 2023 r. "Pan M. opiekuje się chłopcem sam w czasie ferii zimowych...". Powyższe jednoznacznie dowodzi, iż wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji nie korelują w żaden sposób z faktycznymi potrzebami dziecka niepełnosprawnego.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie podległa uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm.) – dalej jako u.ś.r. (w wersji obowiązującej w dacie wydawania zaskarżonej decyzji), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce lub ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

– jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Wskazać należy, że chociaż u.ś.r. nie zawiera definicji sprawowania opieki, to jednak z treści art. 17 ust. 1 wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być "stała" lub "długoterminowa". Te określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt l OSK 2201/15). Przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. System świadczeń rodzinnych został bowiem tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Jednak wówczas wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo skutkowy. Ustawodawca wymaga zatem, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy, pozostawały w bezpośrednim i ścisłym związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r., I OSK 516/19). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13).

W tym miejscu zaznaczyć należy, że wbrew oczekiwaniu skarżącego, stanowisko zaprezentowane w wydanym 14 września 2022 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w sprawie II SA/Gd 247/22 nie było wiążące dla organów administracji i Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przywołany wyrok choć dotyczył skarżącego, odnosił się do świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego na inny (wcześniejszy) okres czasu. Nie można zatem mówić o tożsamości spraw administracyjnych będących przedmiotem rozstrzygania w niniejszym postępowaniu oraz postępowaniu będącym przedmiotem kontroli w sprawie II SA/Gd 247/22.

W realiach niniejszej sprawy SKO zasadnie wskazało, że już sama okoliczność polegająca na sprawowaniu opieki nad synem w okresie roku szkolnego (poza sezonem) i niesprawowania jej w okresie wakacyjnym (w sezonie) powoduje że nie sposób uznać, że opieka ta ma charakter stały w rozumieniu przedstawionym w przywołanym powyżej orzecznictwie i tym samym w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zakres opieki nad osobą niepełnosprawną determinowany jest przez stan zdrowia podopiecznego, a nie poprzez organizację życia zawodowego opiekuna. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zrekompensowanie niemożności zarobkowania, spowodowanej koniecznością sprawowania opieki na osobą niepełnosprawną w sposób nieprzerwany. W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, sprawowanie opieki nad przez skarżącego nad synem nie powoduje stałej niemożności zatrudnienia, na co wskazuje już sam fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Co więcej, w ocenie Sądu SKO prawidłowo ustaliło, że działalność gospodarcza skarżącego prowadzona jest także poza sezonem (poza okresem jej zawieszenia). Istotnym jest przy tym uściślenie, że sam fakt gotowości jej wykonywania (np. samo oferowanie usług) świadczy o tym, że zakres prawowanej opieki nie uniemożliwia choćby częściowego zarobkowania. Bezsprzecznie SKO wykazało znajdującymi się wydrukami stron internetowych, że skarżący oferuje wynajem pokoi także poza sezonem. To czy w istocie znajduje w tym czasie klientów nie ma dla sprawy znaczenia, ponieważ oferując możliwość świadczenia usługi skarżący musi mieć realną możliwość jej zrealizowania. Z tego względu przedstawione przez skarżącego rozliczenia zużycia mediów nie mogły mieć wpływu na ocenę ustaleń SKO. Jednocześnie nieprzekonujące jest stanowisko skarżącego, że zebrany materiał dowodowy nie świadczy o prowadzeniu całorocznej działalności gospodarczej. Nawet gdyby uznać, że ekonomicznie bardziej opłacalne jest utrzymywanie ogłoszeń w portalach internetowych przez cały rok, to nie sposób przyjąć, że skarżący nie ma wpływu na treść ogłoszeń, w tym w szczególności umieszczanych na stronach internetowych obiektu, w którym oferowane są pobyty. Przykładowo na karcie 27 akt SKO, znajduje się ogłoszenie zmieszczone na stronie internetowej obiektu należącego do skarżącego, w którym wskazano ceny pobytów poza sezonem. Z kolei na karcie 22 akt SKO znajduje się wydruk ze sprawdzenia rezerwacji w marcu roku 2023 z informacją o dostępności i cenach pokoi. Na karcie 21 z kolei znajduje się reklama weekendu majowego 2023 r. Informacje te stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami skarżącego o informacyjnym charakterze ogłoszeń, "wymuszeniu" ich treści poprzez portale internetowe i w konsekwencji informowaniu przez telefon potencjalnych klientów o tym, że działalność prowadzona jest tylko w sezonie. W ocenie Sądu, treści wskazanych przez SKO stron internetowych bez wątpienia świadczą co najmniej o gotowości skarżącego do świadczenia usług poza okresem oficjalnego zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej. A to oznacza zaś, że zakres faktycznej opieki sprawowanej nad synem nie powoduje w istocie niemożności podjęcia zatrudnienia chociażby w niepełnym zakresie.

Mając powyższe na względzie uznać należało, że ocena stanowiska SKO oraz zarzutów skargi dotyczących szczegółów zakresu i sposobu sprawowania opieki przez skarżącego nie były elementami istotnymi dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Dywagowanie bowiem, czy zakres sprawowanej opieki uniemożliwia podjęcie skarżącemu zatrudnienia, w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, że oferuje on w tym samym czasie swoje usługi, jest bezcelowe, ponieważ skarżący swoimi działaniami wykazał, że podjęcie zarobkowania nie jest niemożliwe.

W sprawie nie zachodziła zatem przesłanka z art. 17 ust. 1 u.ś.r. uzasadniająca przyznanie skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Ustalenia tego dokonano na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.