Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 575/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. – działając na podstawie art. 17 § 1 i art. 23 § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. 110, poz. 968 ze zm.) zwanej dalej w skrócie: ustawą egzekucyjną – postanowił – jako wierzyciel – nie wyrazić zgody na wstrzymanie czynności egzekucyjnych prowadzonych wobec A Sp. z o.o. w B. Wierzyciel pouczył adresata postanowienia o przysługującym mu prawie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w K. za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K. w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia.

Pismem z dnia [...]r., skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w K. za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K., Sp. z o.o. A wniosła zażalenie na wymienione na wstępie postanowienie wierzyciela. Zażalenie to zostało przez Dyrektora Izby Celnej w K., działającego na podstawie art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego, potraktowane jako skarga na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela, na które nie przysługuje zażalenie i w konsekwencji przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w dniu [...]r.

Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącą spółkę do podania, czy jej pismo z dnia [...]r. stanowi skargę do sądu administracyjnego. W zakreślonym przez Sąd terminie strona skarżąca oświadczyła, że w/w pismo strony stanowi – "zgodnie z pouczeniem znajdującym się na postanowieniu Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] – zażalenie Strony na powyższe postanowienie.

W przypadku ustalenia, iż organ administracji wydający postanowienie, błędnie poinformował stronę o przysługującym jej prawie – proszę uznać pismo z dnia

[...]r. za środek zaskarżenia".

Pismem z dnia [...]r. – odpowiadając na wezwanie Sądu – Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 17 § 1 i 23 § 7 ustawy egzekucyjnej, w którym jako wierzyciel wyraził swoje stanowisko w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Organ podniósł dalej, że "skoro na postanowienie nie przysługuje stronie zażalenie, to biorąc pod uwagę zasadę zaufania obywateli do władzy publicznej uznano, iż powinno być ono objęte kontrolą sądową na mocy art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Tytułem wstępu należało zauważyć, iż rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym wydawane są zarówno przez organy egzekucyjne jak i wierzycieli w formie postanowienia. Na postanowienie przysługuje zażalenie w przypadkach określonych w ustawie egzekucyjnej lub w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tak więc na postanowienie w sprawie zgody wierzyciela na wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego nie przysługuje zażalenie, a na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów zażalenie przysługuje, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 17 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 83c ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 137, poz. 887 ze zm.).

Należało w tym miejscu podnieść, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. – sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.

Mając na uwadze ustalony wyżej stan faktyczny oraz przedstawiony katalog właściwości rzeczowej sądów administracyjnych należało stwierdzić, że skarga Sp. z o.o. A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K., na które nie przysługuje zażalenie, jest niedopuszczalna. W myśl bowiem przywołanego wcześniej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. przedmiotem kognicji sądu administracyjnego może być postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Postanowienie wierzyciela nie należy przy tym do kategorii aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Przyjęto wyrażony w literaturze pogląd, iż "skarga z art. 3 § 2 pkt 4 p.s.a. nie może więc dotyczyć sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa (np. określone obowiązki podatkowe), a ich niewykonanie może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku. W tym przypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.s.a. postanowień wydawanych w tym postępowaniu" (por. T. Woś [w:] opracowanie zbiorowe autorstwa T. Wosia, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańskiej "Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. 1, Wydawnictwa Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 81-82) i wskazanych na wstępie uzasadnienie niniejszego orzeczenia. Art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przewiduje, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia, działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 58

§ 3 p.p.s.a.

SJ/