Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 292/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b 1 par. 1 i par. 3, art. 14g par. 1 i art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Urszula Zięba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E.R. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 stycznia 2023 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

E. R. zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Z wniosku, oraz jego uzupełnienia, wynika, że Skarżąca przez szereg lat świadczyła usługi seksualne za wynagrodzeniem, jako tzw. "escort girl". W związku z tym zadała ona organowi następujące pytania: Czy zapłata za świadczone przez nią usługi seksualne, mogła następować przy pomocy rachunku bankowego założonego w polskim banku, na który klienci uiszczali zapłatę, celem wykazania wysokości zarobków za świadczone usługi oraz źródła pochodzenia pieniędzy? Czy Skarżąca mogła przyjmować pieniądze w gotówce od klientów i do jakiej górnej kwoty? Czy istnieje limit czyli górna wysokość kwoty (zarobków) osoby świadczącej usługi seksualne, po przekroczeniu której te zarobki uznawane są nie jako zarobki z prostytucji, a jako dochód z tzw. innych źródeł? Czy Skarżąca może sobie kupić nieruchomości za pieniądze z nierządu, czy zakup takich nieruchomości jest traktowany jako zakup z nieujawnionych źródeł przychodu? Czy Skarżąca musi mieć kasę fiskalną? Czy istnieje urządzenie do pomiaru ilości odbytych stosunków? Czy Skarżąca ma prawo żądać osobistego uczestniczenia urzędników w czynnościach seksualnych celem naocznego sporządzenia przez nich protokołu z czynności? Czy Skarżąca może zawierać umowy pożyczki zagraniczne na świadczenie usług seksualnych i czy mogła takie umowy zawierać w przeszłości?.

Skarżąca została wezwana przez organ do uzupełnienia wniosku.

Ponieważ w ocenie Dyrektora KIS Wnioskodawczyni nie uzupełniła wszystkich braków wniosku, w szczególności nie przeformułowała pytań w sposób wskazany w wezwaniu, postanowieniem z dnia 7 grudnia 2022 r. pozostawił go bez rozpatrzenia.

Organ uznał, że ww. pytania stanowią w istocie pytania o poradę prawną, której udzielanie nie jest przedmiotem postępowania o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ponadto do większości z zadanych w uzupełnieniu pytań Wnioskodawczyni nie przedstawiła własnego stanowiska – do czego również była zobligowana wezwaniem. Końcowo organ podał, że w zakresie odpowiedzi na pytanie: Czy uzyskane przez Skarżącą przychody ze świadczenia usług escort girl stanowiły przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.) wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

W zażaleniu Skarżąca, domagając się uchylenia ww. postanowienia i wydania interpretacji indywidualnej, zarzuciła nieuzasadnioną odmowę rozpoznania złożonego wniosku poprzez brak wydania interpretacji zawierającej odpowiedź na pytania podatnika, który chce znać swoje prawa i obowiązki.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor KIS, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2023 r., utrzymał w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że rzeczywisty spór w sprawie zasadniczo ogniskuje się na subiektywnym postrzeganiu przez Skarżącą, że w niniejszej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powinien wydać interpretację indywidualną dotyczącą wszystkich zadanych we wniosku (którym ostateczny kształt Strona nadała w piśmie stanowiącym jego uzupełnienie) pytań.

Organ zacytował następnie treść art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej "O.p."), który zawiera katalog przepisów odpowiednio stosowanych w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej oraz art. 14b §1 i 3 oraz art. 14c §1 i 2 O.p. Stwierdził, że interpretacja indywidualna jest rozstrzygnięciem, które dotyczy osoby wnioskodawcy, a ściślej jego praw i obowiązków wynikających z interpretowanych przepisów prawa podatkowego. Kwintesencją tego postępowania jest więc interpretacja przepisów materialnego prawa podatkowego na gruncie przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a nie interpretacja stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w kontekście tych przepisów. Dyrektor wyjaśnił także, co należy rozumieć przez przepisy prawa podatkowego, stosownie do art. 3 pkt 2 O.p. i wskazał następnie, że interpretacja może być osadzona tylko w ramach wyżej wskazanych przepisów. Nie może ona natomiast dotyczyć wszystkiego, o co pyta wnioskujący nawet jeśli jest to pośrednio związane z podatkami, ale nie mieści się we wskazanych ramach, gdyż przeczyłoby to jej instytucji. W konsekwencji podstawą wydania interpretacji nie może być tylko subiektywne żądanie jej wydania przez wnioskującego.

Dyrektor podał, że z zacytowanych przepisów wynika, że obowiązkiem organu wydającego interpretację jest dokonanie oceny prawnej stanowiska przedstawionego we wniosku przez podatnika przy uwzględnieniu wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny i wyczerpująco przedstawione zdarzenie przyszłe to takie, na podstawie których można w sposób pewny i niepozostawiający żadnych wątpliwości udzielić interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Niekompletny, nieprecyzyjny, niejednoznaczny opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie może tym samym stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej. Przy czym w ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego stan faktyczny jest przyjmowany według twierdzeń podatnika. Organ podał, że równie istotnym elementem co opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) jest pytanie podatkowe, bowiem to ono wyznacza zakres danej sprawy, a także własne stanowisko wnioskodawcy, które powinno stanowić jednoznaczną i odrębną odpowiedź na każde postawione przez niego pytanie. Dyrektor odniósł się także do treści art. 169 §1 O.p., który dotyczący obowiązku wzywania wnoszącego podanie przez organ do usunięcia jego braków formalnych.

Dyrektor KIS podał, że analiza pierwotnie złożonego przez Skarżącą wniosku wykazała, że jest on skonstruowany w sposób nieuporządkowany (wzajemnie przeplatały się elementy opisu sprawy, pytań, czy też podglądów Wnioskodawczyni na temat sprawy). W ocenie organu, treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazywała, że był to w istocie wniosek o udzielenie porady z zakresu opodatkowania i dokumentowania (dowodzenia przed właściwymi organami) uzyskiwanych świadczeń z tytułu wykonywania nierządu w formie tzw. "escort girl". W związku z tym, Dyrektor KIS skorzystał z delegacji przewidzianej w art. 169 § 1 ww. ustawy podatkowej i wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku, w tym m.in. poprzez jego uporządkowanie i wskazanie (sformułowanie) pytań dotyczących jej obowiązków prawnopodatkowych. W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawczyni nie zastosowała się do wszystkich poleceń organu. Skarżąca uzupełniła opis sprawy (stan faktyczny), sformułowała jedno pytanie, które dotyczy obowiązków prawnopodatkowych na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (czy przychody ze świadczenia usług escort girl stanowiły przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.) oraz przedstawiła własne stanowisko w odniesieniu do ww. pytania. Wnioskodawczyni nie sformułowała innych pytań odnoszących się do obowiązków prawnopodatkowych na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym Dyrektor KIS wydał w dniu 7 grudnia 2022 r. interpretację indywidualną dotyczącą ww. pytania, natomiast w pozostałej części wniosek pozostawił bez rozpatrzenia z uwagi na fakt, że Skarżąca nie dopełniła obowiązków nałożonych przepisami art. 14b i nast. Ordynacji podatkowej, które w sposób jasny wyartykułowano w wezwaniu z 21 listopada 2022 r. Dyrektor podał, że w uzupełnieniu wniosku Skarżąca zadała pytania jeszcze bardziej wykraczające poza zakres instytucji interpretacji indywidualnych. Były to głównie pytania o poradę jak należy postąpić, jakie dowody gromadzić, celem uniknięcia zapłaty 75% podatku dochodowego (na co sama Strona wskazała w jednym z fragmentów wniosku i dodatkowo wzmocniła argumentację w tym zakresie w zażaleniu). Dyrektor zaznaczył, że z końcowej treści zażalenia wynika również, że intencją Wnioskodawczyni jest pozyskanie wiedzy czy uzyskiwane przez nią dochody pochodzą z prostytucji. Organ takich ustaleń czynić jednak nie może, gdyż porusza się jedynie w nakreślonym przez podatnika opisie stanu faktycznego. W postępowaniu interpretacyjnym organ nie może przeprowadzać postępowania dowodowego.

W związku z powyższym Dyrektor stwierdził, że skoro w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu Skarżąca nie sformułowała pytań podatkowych (umożliwiających wydanie interpretacji) i nie przedstawiła w odniesieniu do nich własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego, to nie mógł on postąpić inaczej jak pozostawić wniosek bez rozpatrzenia w tym zakresie.

Podsumowując DKIS wskazał, że nie ma podstaw do uchylenia postanowienia organu I instancji. Organ w sprawie działał zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W zgodzie z literą prawa wystosował wezwanie do uzupełnienia wniosku dając Skarżącej możliwość sanowania wniosku niespełniającego charakteru wniosku o wydanie interpretacji, a następnie wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w części, w której niemożliwe było wydanie interpretacji.

W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na postanowienie z 12 stycznia 2023 r. Skarżąca wniosła o jego uchylenie i wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

"- art. 14 h, art. 120, art. 121, art. 14b §1, art. 14 b §1 3, art. 14 c §1, art. 14 c §1 2, art. 3 pkt 2, art. 3 pkt 1, art. 169 §1 O.p. poprzez niewłaściwą interpretację i wadliwe zastosowanie, skutkujące pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji bez rozpoznania i stwierdzeniem, iż podatnik oczekuje porady prawnej, której celem jest uzyskanie informacji jak podatnik ma postąpić, tj. jakie dowody gromadzić celem uniknięcia zapłaty 75%podatku dochodowego (str. 10 uzasadnienia postanowienia) i pozyskać wiedzę czy uzyskiwane dochody pochodzą z prostytucji, podczas, gdy:

- podatnik szczegółowo opisał stan faktyczny w związku z czym ma prawo do tego, aby oczekiwać wydania przez organ szczegółowej i rzetelnej informacji o swoich prawach i obowiązkach, jak również ma prawo do tego, aby uzyskać pełną informację, z uwagi na fakt, iż dochody z prostytucji nie są prawnie uregulowane przez Państwo, oficjalne stanowisko Krajowej Informacji Skarbowej stanowi, iż Rzeczypospolita Polska i jej organy nie pełnią roli sutenera, to mimo zapisom art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na brak uregulowania w przepisach prawnych dochodów z prostytucji, a w szczególności braku wskazania jakimi dokumentami prostytutka winna dysponować w przypadku kontroli skarbowej celem udokumentowania źródła pochodzenia uzyskanych środków, organy podatkowe traktują dochody z prostytucji jako źródło innego dochodu obarczane sankcją 75%, traktując wszelkie dowody prostytutki jako niewłaściwe i niewystarczające, w związku z czym zadane pytania, nie mają na celu uniknięcia zapłaty 75% podatku - nie wiadomo dlaczego organ tak stwierdził, skoro organ jednocześnie twierdzi, iż dochody z prostytucji nie ulegają opodatkowaniu, co tylko potwierdza fakt, iż podatnik słusznie domaga się wydania pełnej interpretacji swoich praw i obowiązków, skoro sam Dyrektor Izby Skarbowej twierdzi w postanowieniu, że zadane pytania to jest porada prawna celem uniknięcia zapłaty 75% podatku dochodowego. Skoro brak uregulowania prawnego, a organy oczekują w przypadku kontroli dowodów potwierdzających źródła pochodzenia środków finansowych, mimo że środki pochodzą z prostytucji, to podatnik ma prawo uzyskać interpretację wskazującą jakie dokumenty winien gromadzić, aby usatysfakcjonować kontrolerów i wykazać, iż mówi prawdę. Podatnik chce uniknąć sytuacji, w której organy twierdzą, że z uwagi na wysokość przelewów to nie są przelewy z prostytucji, mimo iż wskaże bilety lotnicze, rezerwacje hotelowe i świadków, bo organy uważają, że prostytutka musi zarabiać odpowiednio mało. W związku z tym, iż przepisy prawa stanowią jakie dokumenty powinna posiadać osoba prowadzącą działalność gospodarczą, to podatnik także chce wiedzieć jakie powinien posiadać dokumenty".

Odpowiadając na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 259 ze zm.; określanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej,

a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Na gruncie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, rozstrzygnięcia wymagało czy wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne w istocie nie spełniał formalnych przesłanek i powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia. Na gruncie zaś art. 14g § 1 czy wnioskodawczyni uzupełniła w żądanym zakresie opisu stanu faktycznego sprawy, udzieliła jednoznacznej i pełnej odpowiedzi na zadane pytania, w sposób pozwalający organowi na rozpoznanie wniosku oraz uzupełniła stanowisko w sprawie z uwzględnieniem informacji stanowiących odpowiedź na wezwania organu z 12 września 2022r.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Przytoczona powyżej regulacja przewiduje dwa elementy, które powinien zawierać wniosek: opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i własne stanowisko strony w sprawie jego oceny prawnej. Przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero wystąpić w przyszłości, cechować się musi dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. Jeśli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to interpretacja nie spełnia jednego z podstawowych celów tej instytucji, jakim jest ochrona podatnika (zob. np. wyroki NSA: z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I FSK 745/15, LEX nr 2230210 i z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 1703/16, LEX nr 2170079). Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego.

Ocena, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, spoczywa na organie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy w trybie

art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W razie,

gdy w wyznaczonym przez organ terminie wnioskodawca nie uzupełni stwierdzonych braków, bądź złoży wyjaśnienia, które są niejednoznaczne i nadal uniemożliwiają ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy, organ interpretacyjny pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, stosując art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej.

Stosownie natomiast do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpatrzenia. W świetle powyższego, wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, to wniosek, który nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego lub nie jest ono wyczerpujące, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, nie zawiera stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego.

W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na stwierdzone nieścisłości i braki formalne wniosku, pismem z 12 września 2022r., Znak: 0112-KDIL2-1.4011.713.2022.1.JK, na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1, w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej organ wezwał stronę m.in. o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.

Wniosek w istocie był skonstruowany w sposób nieuporządkowany. W jego treści wzajemnie przeplatały się elementy opisu sprawy, pytań, jak również podglądów wnioskującej na temat sprawy. Przedstawiona treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazywała, że - poza pytaniem dotyczącym ustalenia, czy w związku z faktem uzyskiwania dochodów za usługi seksualne wnioskodawczyni była zobowiązana do wypełnienia druku PIT i odprowadzenia podatku? – chodziło też o udzielenie swoistej porady z zakresu opodatkowania i dokumentowania (dowodzenia przed właściwymi organami) uzyskiwanych świadczeń z tytułu wykonywania nierządu. Świadczył o tym szereg zadanych pytań np. Czy fakt świadczenia usług seksualnych jest uzależniony od wysokości osiąganych dochodów tzn. jeżeli w ciągu tylko jednego roku skarżąca zarobiła kwotę 1,5 min euro oznacza to, że wykonywała inną pracę niż prostytutka i pieniądze te stanowią przychód z tzw. "innych źródeł", o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Czy istnieje maksymalna wysokość kwoty, którą klient mógł zapłacić za usługę/usługi seksualne? Czy jest to kwota dowolna w zależności od tego ile klient płaci za usługę seksualną? Czy klienci mogą płacić dowolne kwoty przelewem na rachunek bankowy? Czy też takie przelewy należy uznać za darowiznę? Czy jeżeli klienci płacili na rachunek bankowy za sex to oznacza to, że uczynili na rzecz Skarżącej darowiznę? Ile Strona musi/może posiadać klientów i musiała posiadać, aby organ nie kwestionował faktu zarobkowania jako prostytutka? Czy Skarżąca musi przedstawiać organowi pisemne umowy z klientami o świadczenie seksu, czy wystarczą zdjęcia, bilety lotnicze oraz rezerwacje hotelowe. Czy powinna mieć kasę fiskalną?.

Udzielając odpowiedzi na wezwanie wnioskodawczyni nie odniosła się wyczerpująco do okoliczności o które były przedmiotem pytania organu.

W treści odpowiedzi na wezwanie skarżąca co prawda odniosła się do pytań organu, jednak udzielone przez nią odpowiedzi nie były konkretne, wyczerpujące i precyzyjne. Skarżąca usilnie powielała te same zdania i sugestie sformułowane we wniosku o udzielenie interpretacji – częściowo zresztą absurdalne – zamiast skupić się na precyzyjnej odpowiedzi na zadane pytania i kwestiach, których wyjaśnienia żądał organ. Stało się to podstawą do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, co w okolicznościach sprawy – w ocenie Sądu – było całkowicie zasadne.

W sytuacji bowiem kiedy, zarówno w pierwotnie złożonym wniosku jak i jego uzupełnieniu skarżąca nie przedstawiła własnego stanowiska w odniesieniu do szeregu swoich pytań – już spełnienie tej przesłanki spowodowało konieczność wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, gdyż pismo autora skargi nie zawierało podstawowego i koniecznego elementu wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego określonego w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższych okoliczności, nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej naruszenia art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 169 § 1 ustawy tzn. (według skarżącej) prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie i jak również naruszenia art. 14b § 3 ustawy oraz pozostałych przepisów tej ustawy oznaczonych w złożonej skardze tj. art. 120, 121 dotyczących zasad ogólnych postępowania podatkowego, których w ocenie Sądu organ interpretacyjny nie naruszył.

Obowiązkiem organu podatkowego było bowiem dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego na tle opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Jedyną możliwością ingerencji w przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest prawo organu do wezwania wnioskodawcy w oparciu o art. 14h w zw. z art 169 O.p., do uzupełnienia jego opisu, w sytuacji gdy nie pozwala on na niebudzące wątpliwości zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego, organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawczynię interpretacji indywidualnej.

Jak wskazują akta sprawy - organ miał podstawy do wezwania strony skarżącej do uzupełnienia wniosku, co też uczynił, precyzyjnie wskazując, jakie informacje są niezbędne dla dokonania oceny prawnej. Udzielenie przez skarżącą jednoznacznych odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu pytania miało na celu doprecyzowanie okoliczności faktycznych sprawy w taki sposób, aby było pewne, jakie skonkretyzowane zdarzenia zaistniały i jakie zdarzenia (w jakim kształcie) zaistnieją u skarżącej oraz aby pozwoliło organowi na interpretację przepisów mających zastosowanie w sprawie.

Ponownie przypomnieć należy o funkcji, jaką pełni interpretacja indywidualna. Może ona dotyczyć zdarzenia przyszłego, niemniej jednak okoliczności przyszłe dotyczące tego zdarzenia też muszą zostać określone w sposób pozwalający na ich ocenę w świetle konkretnego przepisu prawa podatkowego, nie mogą być określane w sposób ogólny, hipotetyczny i nieprecyzyjny. Słusznie podnosi organ, że interpretacja może odnosić się do zdarzenia przyszłego lub stanu faktycznego, ale tylko wtedy, gdy zdarzenie to jest jasno sprecyzowane, nie musi ono być pewne, ale musi być konkretne. W sytuacji, gdy wnioskodawca stwierdzi, że nie wie, czy w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wystąpi jakiś jego element, dopuszcza go jedynie w sferze możliwości, nie jest możliwe dokonanie przez organ oceny prawnopodatkowych skutków zdarzenia opisanego we wniosku o wydanie interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2619/10, LEX nr 1217239).

W rozpatrywanym przypadku organ wykazał, odwołując się do konkretnych regulacji materialnego prawa podatkowego, że bez informacji, o udzielenie której zwrócił się do skarżącej, udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji, jest niemożliwe. Stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku, łącznie z odpowiedzią na wezwanie wystosowane w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, w kontekście przepisów wskazanych we wniosku, nie pozwoliły na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. Należy zgodzić się z Dyrektorem, że na tle udzielonych przez skarżącego informacji organ nie był w stanie precyzyjnie odpowiedzieć na zadane we wniosku pytania.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że istniały przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej, a organ prawidłowo pozostawił złożony wniosek bez rozpatrzenia

na podstawie art. 14g § 1, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

Wbrew ogólnie formułowanym zarzutom skarżącej dotyczących nieuzasadnionej niechęci do wydania interpretacji w żądanym zakresie należy zaznaczyć, że w opar4ciu o ten sam wniosek, w dniu 7 grudnia 2022r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną nr [...] w zakresie, który umożliwiał jej wydanie (pytanie dotyczące ustalenia, czy przychody ze świadczenia usług escort girl stanowiły dla wnioskodawczyni przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Niejako na marginesie Sąd zwraca końcowo uwagę, iż analizując wnioski o udzielenie interpretacji indywidualnej organ winien bacznie przyglądać się czy w istocie są one składane przez osobę, która jest wskazywana jako wnioskodawca a nie przez osoby spokrewnione, które bez legitymowania się stosownym pełnomocnictwem działają w imieniu wskazywanych wnioskodawców a w istocie z udzielonej interpretacji próbują uzyskać dla siebie korzystne skutki prawne. Sąd zwraca na to uwagę gdyż w rozpoznawanej sprawie aktywnością wykazywała się - jak należy domniemywać córka skarżącej, uiszczając stosowne opłaty jak również w treści pism "wnioskodawczyni" kierowanych do organu, znajdowały się treści mogące świadczyć, że nie pisze ich E. R. Tymczasem jej imię i nazwisko widniało pod wnioskiem. Z uwagi sformalizowany charakter postępowania sądowo-administracyjnego oraz niemożność działania na niekorzyść strony, Sąd nie nadał tym spostrzeżeniom wymiaru prawnego jednakże zwraca uwagę organowi na konieczność reagowania i wyjaśniania tego rodzaju kwestii w prowadzonych postępowaniach.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.