Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 150/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi E. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,00 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 stycznia 2024 r. E. M. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2024 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń i podanie numeru PESEL bądź złożenie oświadczenia o jego nieposiadaniu oraz do nadesłania kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego i dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący przedłożył oświadczenie o miejscu zamieszkania z informacją, że podany adres jest również adresem do doręczeń oraz oświadczenie o nieposiadaniu numeru PESEL. Skarżący ponadto przedłożył pismo, zatytułowane "skarga na bezczynność", kierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, nieopatrzone datą oraz niepodpisane przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć jej przesłanki zarówno przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia.

Warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność) bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność organu jest możliwe dopiero po wniesieniu odrębnego ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia wymienionych wcześniej braków formalnych skargi. W odpowiedzi na wezwania skarżący, uzupełniając pozostałe braki, złożył jedynie wyżej opisane, kierowane do Sądu pismo, zatytułowane "skarga na bezczynność". Nie zawarł natomiast kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego ani dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia. Z akt administracyjnych również wynika, że w toku postępowania przed organem takie ponaglenie nie zostało przez skarżącego złożone. W konsekwencji Sąd zważył, że w niniejszej sprawie tryb wyczerpania środków zaskarżenia nie został dopełniony. Tymczasem wymóg wyczerpania środków zaskarżenia (wniesienie ponaglenia do właściwego organu) musi być spełniony w dacie wniesienia skargi, co wynika z przytoczonego wyżej art. 53 § 2b p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.

Orzeczenie zwrotu w pkt II wydane zostało na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.