Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2260/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 180 i art. 90 § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant: sekretarz sądowy Monika Szewczyk po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych w M. Sp. z o.o. w M., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 359/21, w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych w M. Sp. z o.o. w M., na decyzję Wojewody Małopolskiego, z dnia 27 stycznia 2021 r. nr WI-I.7840.7.129.2020.EO, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, postanawia:, 1. sprostować z urzędu sentencję zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce słów "Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych w M." wpisuje słowa "Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych w M. Sp. z o.o. w M."; 2. odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 359/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji), na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2335 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych w M. Sp. z o.o. w M. (dalej: Skarżąca Spółka) na decyzję Wojewody Małopolskiego z 27 stycznia 2021 r. nr WI-I.7840.7.129.2020.EO w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca Spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 12b ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej: "ustawa") w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie, tj. uznanie, że dla postępowania w sprawie wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...]. obr. [...], jedn. ewid. [...], prowadzonego z powiadomienia z 23 lipca 2021 r. Skarżącej Spółki, czyli w dniu obowiązywania ww. przepisu, po dniu 5 września 2021 r. podstawa do prowadzenia postępowania nie istnieje, co skutkowało orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu jego bezprzedmiotowość;

2. prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 12b ustawy, poprzez jego błędną wykładnię, tj. wykładnię wyłącznie literalną, w oparciu o art. 36 ust. 1 ustawy bez uwzględnienia: celu ustawy, wyjątkowego stanu spowodowanego epidemią COVID-19, braku przepisów intertemporalnych, orzecznictwa i praktyki sądowej i administracyjnej, stanowisk instytucji publicznych, co skutkowało orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość;

3. prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygniecie, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez jego błędne zastosowanie, albowiem nie uwzględniono interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - co skutkowało umorzeniem postępowania i brakiem możliwości realizacji inwestycji mającej wspomagać zwalczanie epidemii COVID-19;

4. przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 9 k.p.a., albowiem organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, prowadzonego z powiadomienia z 23 lipca 2021 r. Skarżącej Spółki, nie poinformował w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach, mających wpływ na wydanie decyzji w tym postępowaniu, w szczególności nie poinformował o zamiarze umorzenia postępowania po dniu 5 września 2020 r.;

5. przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na rozstrzygniecie, tj. art. 12b ust. 5 ustawy w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a., albowiem organ administracji publicznej, mimo obowiązku nie dokonywał czynności "niezwłocznie", niezasadnie je wstrzymując przez co wydanie odpowiedniej decyzji przed 5 września 2020 r. stało się niemożliwe, w konsekwencji czego został on upoważniony do umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego.

W związku z powyższym Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go decyzji organów administracji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pismem z 24 sierpnia 2021 r., Skarżąca Spółka wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 p.p.s.a.), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 177a w zw. z art. 178 p.p.s.a.).

Powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżącej Spółki odebrał 30 sierpnia 2021 r. (k.66 akt sądowych). Pismem z 6 września 2021 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym 8 września 2021 r. k. 69 akt sądowych) pełnomocnik Skarżącej Spółki wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Akta sprawy wraz ze skargą kasacyjną zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z art. 177a p.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W świetle art. 176 § 2 p.p.s.a. poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej w podanym wyżej zakresie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi Skarżącej Spółki 30 sierpnia 2021 r. (k. 66 akt sądowych). Termin zatem do dokonania tej czynności procesowej upływał 6 września 2021 r. (był to poniedziałek). Pismo pełnomocnika Skarżącej Spółki zostało nadane dopiero 8 września 2021 r. (k. 68 akt sądowych), co oznacza, że brak formalny skargi kasacyjnej nie został uzupełniony w ustawowym terminie 7 dni wskazanym w wezwaniu.

Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W świetle zaś art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 90 § 2 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną, gdyż podlegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny.

Stosownie natomiast do treści art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Dostrzegając zaistniałą omyłkę w zaskarżonym wyroku, w zakresie błędnego oznaczenia Skarżącej Spółki , Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. z urzędu powyższą omyłkę sprostował.