Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 302/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej przez Firmę Handlowo-Usługową R. Sp. j. z S. (dalej: "strona", "skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik UC-S" "organ I instancji") z [...] września 2018 r. nr

[...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów ([...]).

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

23 lutego 2018 r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego

w [...] przeprowadzili w miejscowości J., na drodze krajowej nr 50,

kontrolę samochodu ciężarowego nr rej. [...] (cysterna przystosowana do

przewozu paliwa). Pojazdem tym przewożony był olej napędowy grzewczy a

przewoźnikiem i podmiotem wysyłającym była Firma Handlowo-Usługowa R. Sp. j. z S.

W wyniku kontroli zgłoszenia [...], w którym

zadeklarowano przewóz oleju napędowego grzewczego (CN 2710) w ilości 12400

litrów stwierdzono, że przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia o prawidłowe dane

dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz.

1907. 1935 i 1948).

Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Naczelnik UC-S wszczął z urzędu

postępowanie w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej.

Decyzją z [...] września 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, Naczelnik UC-S

uwzględniając ustalenia opisane w protokole kontroli nr [...] z [...] lutego 2018 r., nałożył na stronę

karę pieniężną w

wysokości 5.000 zł za niewykonanie przez przewoźnika obowiązku uzupełnienia

zgłoszenia [...] o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ustawy z

9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu

towarów (Dz. U. z 2017 r. poz. 708), dalej: "ustawa SENT". Od powyższej decyzji

strona wniosła odwołanie.

Decyzją z [...] grudnia 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, po rozpatrzeniu

odwołania Dyrektor IAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika UC-S.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że

ustalony stan faktyczny sprawy i ocena prawna zawarta w decyzji organu I instancji

nie budzi wątpliwości.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT, system ten obejmuje

gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem

środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków

wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. W ust. 2 tego artykułu

wskazano, że systemowi monitorowania podlega przewóz towarów objętych

pozycjami CN określonymi w pkt 1 lit. a- k, w tym poz. 2710 (czyli takich jak w

przedmiotowej sprawie jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami

przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów oraz w pkt 2-4 tego

przepisu.

Stosownie natomiast do postanowień art. 9 ww. ustawy, przesyłanie,

uzupełnianie i aktualizacja zgłoszenia następują za pośrednictwem Platformy Usług

Elektronicznych Skarbowo – Celnych (ust.1). W przypadku niedostępności rejestru

podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik, w zakresie swojej

właściwości, przesyła do wyznaczonego organu Krajowej Administracji Skarbowej

dokument zastępujący zgłoszenie i uzyskuje potwierdzenie przyjęcia tego dokumentu

( ust.6).

W przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju,

zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy SENT, przewoźnik jest obowiązany przed

rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o:

1) dane przewoźnika obejmujące:

a) imię i nazwisko albo nazwę,

b) adres zamieszkania albo siedziby;

2) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą

którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług

albo podatku od wartości dodanej;

3) numery rejestracyjne środka transportu;

4) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru;

5) planowaną datę zakończenia przewozu towaru;

6) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz.

1907, 1935 i 1948), o ile są wymagane;

7) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia

przewozu na terytorium kraju;

8) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu

towarowi.

W przedmiotowej sprawie w wyniku kontroli stwierdzono, że przewoźnik nie

uzupełnił danych dotyczących numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.

U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948) co oznacza naruszenie przepisów art. 5 ust. 4

ww. ustawy. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy, w przypadku gdy

przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ww.

ustawy, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł.

Organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 22 ust. 3 ustawy, w

przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem

publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od

nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26

ust. 3. Jak stanowi z kolei art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary

pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1. nie stanowi pomocy publicznej albo

2. stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub

rybołówstwie, udzielona z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy,

określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3. stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach

wydanych na podstawie ust. 4.

W rozpatrywanej sprawie organ wskazał, że użyte w art. 22 ust. 3 ustawy o

systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów pojęcia ważny

interes przewoźnika oraz interes publiczny, nie zostały zdefiniowane, a także z

uwagi na ich nieostry charakter trudno byłoby je zdefiniować, obejmują one bowiem

szeroki zakres sytuacji i okoliczności, które przesądzają o wystąpieniu tych

przesłanek. Ustawodawca określił interes przewoźnika przymiotnikiem "ważny", co

podkreśla jego doniosłość.

Podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi jest istnienie ważnego

interesu podatnika lub interesu publicznego, co oznacza, że ich treść musi być

ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej

rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny

interes podatnika oraz interes publiczny. Orzecznictwo sądów administracyjnych i

doktryna jako ważny interes podatnika definiuje sytuacje nadzwyczajne, wyjątkowe,

losowe, uniemożliwiające uregulowanie zaległości przez podatnika, przy

równoczesnym uwzględnieniu normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości

uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Ważnego interesu podatnika

nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie

umorzenia zaległości podatkowej, lecz nadzwyczajne względy, które mogły zachwiać

podstawami egzystencji podatnika.

Jeśli natomiast chodzi o interes publiczny to organ wskazał, że interes

publiczny należy rozumieć jako dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują

swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, jest to dbałość o interes

Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów

państwa, a więc i możliwość realizacji zadań ogólnospołecznych. W interesie

publicznym leży by przepisy podatkowe (celne) były przestrzegane przez

podatników, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Nie można

go utożsamiać wyłącznie z interesem fiskalnym Państwa. Powinien on uwzględniać

także potencjalne wydatki np. w dziedzinie pomocy społecznej, które mogą być

ponoszone przez Państwo w razie nieuwzględnienia ulgi. Odwołując się do wyroku

NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt sprawy II FSK 1351/11) organ podkreślił, że

dokonując ważenia obu wartości (tj. obciążenie karą lub skorzystanie z możliwości

zastosowania ulgi) organ podatkowy uwzględnia także inne dyrektywy, wspólne dla

całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów

państwa itp.

Organ II instancji wskazał w związku z tym, że podziela stanowisko organu I

instancji co do tego, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, że zachodzi ważny

interes strony lub interes publiczny, który przemawiałby za odstąpieniem od

wymierzenia kary. Podkreślił, że strona mimo stosownego wezwania wystosowanego

przez Naczelnika U C-S, nie przedstawiła żadnych dokumentów i okoliczności, które

dotyczyłyby jej sytuacji finansowej, i które mogłyby pozwolić na ocenę tej sytuacji w

kontekście jej ważnego interesu jak również, że w sprawie nie występują też

okoliczności, które świadczyłyby o istnieniu interesu publicznego, który pozwalałby

organowi na odstąpienie od nałożenia kary, przy czym ocena ta została dokonana z

uwzględnieniem analizy orzecznictwa w tym zakresie.

Wskazał, że strona zarzuciła organowi I instancji, że nie odpowiedział na pytanie,

czy naruszenie przez nią ustawy SENT wywołało jakikolwiek utrudnienia w jej

realizacji i czy te wyimaginowane utrudnienia były na tyle poważne, że wymagały

bezwzględnego ukarania i to kwotą wyższą niż maksymalna wysokość mandatu

karnego za wykroczenie skarbowe, a wiec wykroczenie polegające na uszczupleniu

podatku.

Odnosząc się do tego zarzutu Dyrektor IAS podkreślił, że organy

podatkowe/celne są zobowiązane stosować przepisy prawa w kształcie uchwalonym

przez ustawodawcę. Natomiast ustawa SENT nie przewiduje możliwości

różnicowania odpowiedzialności podmiotów w zależności od przyczyny

niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy SENT czy stopnia zawinienia ani

od uszczuplenia w podatkach. Ustawodawca w art. 5 ust. 4 wyraźnie określił dane,

które przewoźnik jest zobowiązany wskazać w zgłoszeniu SENT przed

rozpoczęciem przewozu towarów. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od

nałożenia kary z powodu braku winy podmiotu przy wpisaniu w zgłoszeniu danych

niezgodnych ze stanem faktycznym.

Podkreślił, że zgadza się ze stanowiskiem strony, że celem regulacji

ustawowej, jest walka z szarą strefą, nie zaś z podmiotami wykonującymi ciążące

na nich obowiązki, w tym podatkowe. Tyle tylko, że strona właśnie z powodu

niewykonania obowiązków z ustawy SENT została pociągnięta do

odpowiedzialności.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją

decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

A. przepisów prawa materialnego:

1) art. 22 ust 3 ustawy SENT, poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że

wymierzenie kary pieniężnej z powodu jednostkowego naruszenia przez

skarżącą wymogu z art. 5 ust 4 pkt. 6 Ustawy SENT nie narusza zaufania do

organów władzy publicznej

oraz :

B. przepisów postępowania tj.:

1. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz. U. nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze

zmianami), powoływanej dalej jako Ustawa OP poprzez odstąpienie od

zbadania, czy przewożony towar objęty zakwestionowanym zgłoszeniem

pochodził z legalnego źródła, czy skarżąca objęła zgłoszeniem towar w

stosunku do którego uiszczone zostały wszelkie należności, w tym podatek od

towarów i usług oraz podatek akcyzowy, a nadto, czy towar objęty

zgłoszeniem został dostarczony do podmiotu odbierającego i czy sprzedaż

dokonana została w sposób prawidłowy - czy udokumentowana została

fakturą VAT, a tym samym uznanie, że bez znaczenia jest prawidłowość

dokonywania przez skarżącą obrotu paliwami ciekłymi, a nałożenie kary

administracyjnej w wysokości 5000,00 zł. za jednorazowe niedopatrzenie

dodatkowo nie wpływające na sprawowanie nadzoru nad drogowym

przewozem towaru objętego zgłoszeniem SENT nr [...] z dnia

[...].02.2018 r., nie stoi w sprzeczności z celowością wprowadzenia Ustawy

SENT.

2. art. 121 § 1 i art. 122 ustawy OP, poprzez nadanie pejoratywnego znaczenia

pojęciu "interesu publicznego" i w efekcie uznanie, że okoliczności

towarzyszące sprawie nie są objęte "interesem publicznym"

3. art. 210 § 1 ust 6 ustawy OP, poprzez niewyjaśnienie powodów nie

zastosowania normy prawnej przewidzianej w art. 22 ust 3 Ustawy SENT w

odniesieniu do zgodności decyzji z interesem publicznym.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumenty stanowiące rozwinięcie

przedstawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe

stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Sąd uznał, że skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja znajduje

oparcie w przepisach prawa materialnego, a postępowanie przeprowadzone przez

organ nie zostało obarczone wadami, które skutkowałyby koniecznością

wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę dla wydania

kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 9 marca

2017r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Z akt sprawy wynika, że w wyniku

kontroli samochodu ciężarowego o nr rej. WSCC W24 (cysterna przystosowana do

przewozu paliwa), przeprowadzonej przez funkcjonariuszy [...] Urzędu

Celno-Skarbowego w [...] [...] lutego 2017 r. w miejscowości J., na

drodze krajowej nr 50, stwierdzono, że podmiot wysyłający towar i przewoźnik,

którym była skarżąca, nie uzupełnił danych zgłoszenia SENT [...], w

którym zadeklarowano przewóz 12400 litrów oleju napędowego (CN 2710)

dotyczących numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów

ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Obowiązek uzupełnienia zgłoszenia przewozu towaru do rejestru przez

podmiot wysyłający towar, przed rozpoczęciem przewozu towarów rozpoczynającego

się na terytorium kraju, wynika z art. 5 ust. 1 ustawy SENT. W art. 5 ust. 4 pkt 1 ww.

ustawy określono zakres danych, o które powinno zostać uzupełnione zgłoszenie

przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej. Obowiązek uzupełnienia

dotyczy m.in. numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów

ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy

SENT). Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy SENT, w przypadku gdy

przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ww.

ustawy, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5. 000 zł.

W tej sytuacji zdaniem Sądu, organy zasadnie uznały, że zaistniały podstawy

do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy.

W ocenie Sądu wskazywana przez skarżącą przyczyna braku zawinienia w

pominięciu uzupełnienia zgłoszeń przewozu o ww. dane nie mogły – jak trafnie

uznały organy obu instancji - doprowadzić do odstąpienia od nałożenia kary

pieniężnej.

Należy wskazać, że przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają

charakter bezwzględnie obowiązujący. Przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony

fakt

naruszenia przepisów, natomiast nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia

zasad systemu monitorowania drogowego przewozu określonych w ustawie towarów

przez odpowiedzialne podmioty.

Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego

naczelnika urzędu celno – skarbowego, są niezależne od winy odpowiedzialnego

podmiotu.

Nie ma zatem znaczenia prawnego fakt, czy naruszenie ustawy było

skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Nałożenie kary jest

obligatoryjne a kara przewidziana w powyższym przepisie za uchybienia o jakich jest

mowa w art. 5 ust. 4 ustawy SENT dotyczy uchybień formalnych przy czym

niewypełnienie któregokolwiek z nich, powoduje konieczność nałożenia kary

pieniężnej w wysokości 5000 zł. Należy zaznaczyć w związku z tym, że niezależnie

od celu jaki przyświecał ustawodawcy przy wprowadzeniu ustawy SENT, którym była

walka z tzw. "szarą strefą", okoliczność ta nie zmienia faktu, że ustawodawca nie

przewidział żadnych okoliczności (poza przesłankami z art. 22 ust.3 ustawy)

pozwalającymi na odstąpienie od nałożenia kary. W szczególności jej nałożenie nie

zależy od tego, czy uchybienia przewidziane treścią art. 5 ust. 4 dotyczą podmiotu,

który dopuścił się ich po raz pierwszy, czy też kolejny, czy jest to podmiot, który w

sposób rzetelny wywiązuje się z ciążących na nim obowiązków prawnych, czy też

nie. Kwestia odpowiedzialności powstaje w sposób obiektywny w momencie

stwierdzenia dopuszczenia się przez konkretny podmiot, w tym wypadku skarżącego

uchybienia zagrożonego wymierzeniem kary pieniężnej i nie jest uzależniona od

wystąpienia przesłanki winy po stronie przewoźnika, ani też jej rodzaju - umyślna, czy

też nie. Zaznaczenia przy tym wymaga, że ustawodawca nie przewidział też żadnej

gradacji kary czyli nie zastrzegł, że organ może wymierzyć karę " do 5000zł", co

również dowodzi, że jego zamiarem nie było pozostawienie organowi uprawnienia do

oceny wagi takiego potencjalnego naruszenia i związanej z nim wysokości kary

pieniężnej. Reasumując oznacza to, że organy nie mogą uznaniowo oceniać

okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, w tym również, jak podnosi

skarżąca, ewentualnego wystąpienia ryzyka uszczuplenia wpływów do Budżetu

państwa.

W związku z powyższym Sąd uznał, że stan faktyczny, prawidłowo ustalony

przez organ w zakresie przesłanek z art. 22 ust. 2 ustawy SENT, dawał podstawy do

zastosowania tego przepisu.

Z odpowiedzialności za naruszenie ww. przepisów nie zwalnia również

uzupełnienie zgłoszenia przewozu towarów o brakujące dane w trakcie trwania

kontroli prowadzonej przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Jakkolwiek

sam przepis art. 22 ust.2 wskazuje jedynie, że w przypadku gdy przewoźnik nie

uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na

przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, to odsyła do naruszeń

określonych m.in. w art. 5 ust. 4, treść którego (w brzmieniu obowiązującym w

sprawie) stanowi, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1,

przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić

zgłoszenie o wskazane w tym przepisie dane.

Jak już wskazano możliwość odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary

pieniężnej za nieuzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4

reguluje art. 22 ust. 3 ustawy, który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych

ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika

lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w

ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy. Odesłanie do art. 26 ust.

3 ustawy powoduje, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej istnieje,

gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis

albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem

warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii

Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w

przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od

nałożenia kar pieniężnych.

Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji rozważyły argumentację

strony poprzez pryzmat brzmienia art. 22 ust. 3 ustawy, uznając w świetle

okoliczności faktycznych, że dokonane ustalenia dotyczące braku wystąpienia

ważnego interesu strony i ważnego interesu publicznego, nie wymagają rozważenia

z uwzględnieniem odesłania do art. 26 ust. 3 ustawy. W ocenie Sądu strona w

sposób nieprawidłowy uznaje, że badanie kwestii odstąpienia przez organ od

wymierzenia kary, nie upoważnia go do żądania od niej wykazania danych, które

pozwoliłyby na zbadanie jej ważnego interesu. Strona odmawiając w piśmie z 30

sierpnia 2018 r. wykazania żądanych przez organ okoliczności wskazała, że

dyspozycja art. 22 ust. 3 ustawy SENT w części dotyczącej złożenia przez

przewoźnika wniosku uzasadniającego wystąpienie ważnego interesu przewoźnika

(własnego) ma charakter fakultatywny. Tym samym przywilej złożenia wniosku nie

może być zastąpiony nakazem jego złożenia. Należy wyjaśnić w związku z tym, że

oczywiście od strony zależy, czy wystąpi ona z wnioskiem o umorzenie kary

pieniężnej powołując się na swój ważny interes, który uzasadniałby odstąpienie

przez organ od wymierzenia kary. Tym niemniej zauważenia wymaga, że skoro treść

art. 22 ust. 3 przewiduje, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem

przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ

może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z

uwzględnieniem art. 26 ust. 3., to decyzja organu dotycząca zbadania z urzędu

możliwości odstąpienia od nałożenia kary pociąga konieczność zbadania tej

możliwości w kontekście obydwu przesłanek t.j. zarówno ważnego interesu strony

jak również interesu publicznego. Tym samym zwrócenie się do strony o wykazanie

określonych okoliczności dotyczących jej kondycji gospodarczej, i ewentualnie

doświadczanych trudności, nie stanowi żądania złożenia wniosku przez stronę w

zakresie badania kwestii odstąpienia od jej ukarania poprzez pryzmat jej ważnego

interesu.

W ocenie strony organ miał obowiązek zbadania w odniesieniu do niej

występowania w sprawie interesu publicznego, przy czym jak należy rozumieć,

strona wiązała tenże interes z brakiem powodów karania jej w związku z faktem

dotyczącym przesłanek jakie legły u podstaw wprowadzenia ustawy SENT oraz jej

prawidłowego, zgodnego z prawem dotychczasowego działania i jednostkowego

naruszenia ustawy.

W ocenie Sądu takie stanowisko jest niezasadne a badanie wystąpienia w

sprawie interesu publicznego w przedstawiony wyżej sposób jest nieuprawnione.

Niezależnie od tego Sąd wskazuje, że organy, w tym organ w zaskarżonej

decyzji, omówiły obydwie przesłanki oraz to jak należy je rozumieć oraz, że należy

je badać w konkretnej, indywidualnej sprawie i trafnie wskazały, że żadna z

przesłanek w sprawie nie występuje. Organ II instancji podkreślił, że w ustawie

SENT, brak jest definicji ważnego interesu strony i interesu publicznego, tym

niemniej pojęcia te funkcjonują w porządku prawnym i były przedmiotem rozważań

sądów administracyjnych- rozumienie tych pojęć i możliwość ich zastosowania organ

II instancji szeroko przedstawił w swojej decyzji str.10-13. Rozważania organu w

odniesieniu do tych kwestii Sąd w pełni podziela.

Jak już wskazywano odmowa wykazania okoliczności dotyczących danych, o

które zwrócił się organ do strony w piśmie z 20 sierpnia 2018 r. uniemożliwiła

organom zbadanie przesłanki ważnego interesu strony ale również utrudniła

zbadanie interesu publicznego. Należy bowiem uznać, że jakkolwiek ważny interes

strony i interes publiczny są to dwie różne, odrębne przesłanki, to okoliczności,

składające się na ważny interes strony mogą pośrednio wpływać na możliwość

uznania konieczności zastosowania przesłanki interesu publicznego. Dzieje się tak

wówczas gdy organ rozważając okoliczności sprawy dotyczące strony musi mieć na

uwadze, czy odmowa zastosowania ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary nie

spowodowałaby konieczności sięgnięcia przez stronę do środków Państwa, z uwagi

na niemożność zaspokojenia potrzeb materialnych.

W świetle okoliczności faktycznych sprawy, które zdaniem Sądu zostały przez organ

prawidłowo ustalone należy uznać, że zaskarżona decyzja jest trafna, zatem brak

jest podstaw do uznania zasadności podniesionych w skardze zarzutów. Sprawa

została właściwie wyjaśniona, nie doszło do naruszenia ani przepisów materialnych

pkt A.1 skargi, ani też przepisów postępowania z pkt B 1-2 skargi . Brak jest również

podstaw do uznania, że doszło do naruszenia treści art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 22

ust. 3 ustawy SENT ponieważ uzasadnienie w pełni i w sposób wyczerpujący oraz

zrozumiały wskazuje na podstawy stanowiska przyjętego przez organ w zaskarżonej

decyzji.

Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko organu II instancji

przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w rozpoznawanej sprawie nie

wystąpiły przesłanki ważnego interesu skarżącej lub interesu publicznego, które

uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona

decyzja odpowiada prawu na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.