Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1430/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art 14 , 15 , 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 147 par 1  i art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Jacek Bursa Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę nr XCIV/2575/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kapelanka" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 7 ust. 8 pkt 2 w zakresie słów "przy uwzględnieniu ustalonej w planie maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach"; II. w pozostałym zakresie oddala skargę; III. zasądza od Gminy Miasta Krakowa na rzecz P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Kr 1430/23

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub Spółka) jest uchwała Nr XCIV/2575/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kapelanka" (Dz. Urz. Woj. Małop. poz. 6168, dalej "Uchwała" lub "mpzp") w części tj.: 1. § 7 ust. 8) Uchwały, 2. § 11 ust. 1 pkt 5) Uchwały.

Uchwale w zaskarżonej części zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 884, dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju", "ustawa szerokopasmowa" lub "megaustawa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 334, dalej "u.g.n."), na całym terenie objętym mpzp;

2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części Uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania na całym terenie obowiązywania Uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3. art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1648, dalej "P t.") oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 670, dalej "ustawa o informatyzacji") poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym Uchwałą, jak również przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE");

4. art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 221, dalej "P.p ") w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym Uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem Skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.

Skarżąca w oparciu o powyższe zarzuty wniosła o: stwierdzenie nieważności Uchwały w zaskarżonej części oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż legitymacja procesowa czynna Spółki wynika z art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n. Skarżąca Spółka [...] jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa UKE pod nr [...], Stosownie do treści art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju, przedsiębiorca telekomunikacyjny w sprawach telekomunikacji, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Postanowienia Uchwały w zaskarżonej części dotyczą telekomunikacji, bowiem odnoszą się wprost do lokalizowania urządzeń z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n. wchodzących w skład stacji bazowych telefonii komórkowej.

Uchwała w zaskarżonej części, stanowi:

• § 7 ust 8) Uchwały "8. Zasady odnoszące się do lokalizowania wskazanych urządzeń i obiektów budowlanych, odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej): 1) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej;

2) w terenach U1, U.2, UC/U.1, dopuszcza się lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, przy uwzględnieniu ustalonej w planie maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. "

• § 11 ust 1 pkt 5 Uchwały " 5) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych.

Skarżąca wskazała, iż zgodnie z: 1. art. 3 u.p.z.p. uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "plan") jest zadaniem własnym gminy; 2. art. 4 ust.1 u.p.z.p. w planie ustala się przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenu; 3. art. 15 ust. 2 pkt. 10) u.p.z.p. w planie obligatoryjnie zamieszcza się zapisy dotyczące zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; 4. art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju mpzp nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów u.g.n.; 5. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 8 P t. i art. 4 pkt 18 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 31 P.t. realizacja infrastruktury z zakresu łączności publicznej (tj. infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, czyli usług dostępnych dla ogółu użytkowników) jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Zasada ta odnosi się także do uchwał rady gminy, a zatem i Uchwały w zaskarżonej części. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r, o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 40) uchwała rady gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, a zatem wobec Uchwały w zaskarżonej części powinna być stwierdzona jej nieważność. Art. 46 ust. 1 Megaustawy wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Zakaz lub rozwiązanie, są prawnie dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli istnieje konkretny przepis prawa, który je wprowadza. Innymi słowy, omawiany przepis statuuje preferencje planistyczne dla inwestycji telekomunikacyjnych na terenach objętych planem, czyli ogranicza władztwo planistyczne gminy w zakresie w jakim kształtuje ona zasady lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W konsekwencji w planie nie można ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Postanowienia planu miejscowego dotyczące lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej powinny realizować ustawową zasadę otwartości na te inwestycje, zatem treść mpzp, jak i jego wykładnia powinny zmierzać do stworzenia warunków proinwestycyjnych. § 7 ust. 8) Uchwały określa zasady inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej ustanawiając zakaz lokalizowania wolnostojących masztów antenowych na całym obszarze planu. Jednocześnie plan teoretycznie zezwala na lokalizację anten, masztów, stacji bazowych i innych urządzeń technicznych na obiektach budowlanych, ale z zastrzeżeniem dochowania ustalonej w mpzp dla poszczególnych terenów maksymalnej wysokości zabudowy. Skarżone postanowienia zdaniem Spółki są sprzeczne z prawem. Po pierwsze, nie ma żadnego przepisu odrębnego, zgodnie z którym lokalizacja wolnostojących masztów antenowych byłaby sprzeczna. Obszar objęty Uchwałą położony jest poza centrum Krakowa, aktualnie zabudowany jest jedynie budynkami usługowymi, na jego terenie nie ma zabudowy mieszkaniowej. Tym samym brak jest racjonalnych, technicznych, czy prawnych przesłanek, aby cały obszar wyłączyć z możliwości lokalizowania wolnostojących masztów antenowych. Po drugie rozwiązanie zezwalające na lokalizowanie stacji bazowych na obiektach budowlanych z zastrzeżeniem, że ich maksymalna wysokość dopuszczona mpzp - to jest 25 m " nie zostanie przekroczona, jest zezwoleniem pozornym. Na całym obszarze planu znajdują się dwa obiekty budowlane - budynek hotelu tzw. hotelu pielęgniarek, którego wysokość wynosi 20 m (teren U.2) oraz budynek sklepu wielkopowierzchniowego poprzednio T., a obecnie K. (teren UC/U.1). Z informacji dostępnych publicznie wiadomo, że teren sklepu został wykupiony przez dewelopera, który planował w miejsce budynku wybudować bloki mieszkalne. Ostatecznie treść mpzp przesądziła o braku możliwości wzniesienia budynków mieszkalnych na terenie UC/U1, ale najprawdopodobniej obecny budynek sklepu zostanie poddany rozbiórce, a na jego miejscu powstaną budynki usługowe dopuszczone przepisami Uchwały. Aktualnie konstrukcja dachu budynku sklepu na terenie UC/U.1 uniemożliwia posadowienie na nim stacji bazowych (nie jest w stanie udźwignąć takich obciążeń). Tym bardziej nie jest możliwe, aby postawić tam konstrukcję na tyle wysoką, by zapewniła prawidłową propagację sygnału radiowego - teren objęty mpzp otoczony jest osiedlami z wysokimi budynkami, które powodowałyby odbicie i stłumienie sygnału z anten zainstalowanych na stacjach bazowych, a w konsekwencji cała instalacja (o ile w ogóle mogłaby powstać z zachowaniem wymagań technicznych i środowiskowych) nie spełniłaby w ogóle swojej roli w pracy sieci telekomunikacyjnej. Podobnie nie ma możliwości, aby na dachu hotelu (teren U.2) posadowić stację bazową, skoro ograniczenie wysokościowe dla tego terenu wynosi 25 m, a sam budynek ma ponad 20 m. Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji i także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Uchwała w zaskarżonej części eliminuje lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, tak, aby możliwe było ich poprawne działanie zgodnie z przeznaczeniem, gdyż zakazuje lokalizowania wolnostojących masztów antenowych na całym terenie i w istocie wyłącza możliwość zlokalizowania stacji bazowych w innej formie, to jest na budynkach, gdyż jeden z obiektów budowalnych (hotel) jest za wysoki, a drugi obiekt (sklep T. , obecnie K. ) nie posiada odpowiedniej bezpiecznej konstrukcji do zrealizowania inwestycji telekomunikacyjnej, a sama przyszłość całego obiektu jest wysoce niepewna. Nawet jeśli obecny obiekt zostanie rozebrany, a na jego miejsce powstaną nowe budynki usługowe, to skoro mpzp dopuszcza wysokość 25 m, to najprawdopodobniej taką właśnie wysokość będą mieć te budynki, zatem nie będzie możliwości posadowienia na ich dachach instalacji telekomunikacyjnych. Władztwo planistyczne to nic innego jak kompetencje gminy do władczego kreowania zasad polityki przestrzennej, ustalania sposobów zagospodarowania i przeznaczania terenów gminnych. Plan, tak jak każdy akt prawa miejscowego, powinien spełniać zasady prawidłowej i rzetelnej legislacji, w tym zgodności z aktami prawnymi wyższego rzędu, w tym ustawami i rozporządzeniami. Przedmiotowa Uchwała takiego bezwzględnego warunku w skarżonym zakresie nie spełnia. Niezrozumiałe, nadmiarowe, niedopuszczalne i niezgodne z art. 46 Megaustawy jest opisowe określenie zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej (§ 11 ust. 1 pkt 5) - zarówno telekomunikacyjnej, jak i elektroenergetycznej. Plan nakazuje, aby lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji następowała z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy czym nie wyjaśnia co pod pojęciem tego nakazu się mieści. Ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. Nie są to przepisy lokalne, tworzone przez samorządy, ale ustawy i rozporządzenia, które obowiązują wszystkich adresatów zawartych w nich norm. W szczególności zastosowanie mają art. 121 i 122 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 122 PoŚ dwa rozporządzenia wykonawcze - Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) i Rozporządzenie z dnia 17 lutego 2020 r. Ministra Klimatu w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r., poz. 258 ze zm.). Skoro zatem przepisy rangi ustawowej i akty wykonawcze (rozporządzenia) regulują daną materię w sposób bezwzględnie obowiązujący, to brak jest przesłanek, aby w akcie prawa miejscowego ustalać niejasne i nie wiadomo do czego się odnoszące zasady związane z tą tematyką. Nie wiadomo bowiem, czy przedmiotowe regulacje Uchwały to nic innego jak hasłowe i zbędne w odniesieniu jedynie do instalacji telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych - o konieczności przestrzegania przepisów ustawowych z zakresu ochrony środowiska, w tym przypadku ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym, czy też jest to norma, która zezwoli organom administracji publicznej na dowolne, uznaniowe i pozbawione podstaw prawnych żądanie dostosowania instalacji telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych do wymagań wykraczających poza normy i limity ustalone przez ustawodawcę, ale w ramach uwzględniania ochrony zdrowia ludności.

Uchwała w zaskarżonej części powoduje bezprawne ograniczenie Skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw. z art. 10 ust. 1 P.t.

Powyższe czyni skargę konieczną i uzasadnioną.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości z uwagi na jej bezzasadność. W pierwszej kolejności organ przedstawił przebieg procedury planistycznej i nie zakwestionował legitymacji czynnej strony skarżącej uprawniającej do skutecznego złożenia skargi. Następnie wskazał, iż w ocenie Strony Skarżącej, ustalenia planistyczne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kapelanka", co do których podnosi argument naruszenia przepisów, stanowią przede wszystkim:

1. naruszenie przepisów u.p.z.p. w zakresie ustalenia zasad rozmieszczania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. naruszenie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez bezprawne ograniczenie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

W odniesieniu do zarzutów skargi organ stanął na stanowisku, że zarzuty podniesione w skardze Strony Skarżącej pozbawione są umocowania w obowiązujących przepisach prawa i z tego względu skarga powinna zostać oddalona w całości. Organ wskazał wskazać, że w dniu 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688, dalej: ustawa zmieniająca), która wprowadziła liczne zmiany do u.p.z.p. Zgodnie jednak z art. 67 ust. 1 ustawy zmieniającej cyt.: "Dotychczasowe miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zachowują moc na danym obszarze do dnia wejścia w życie nowych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na tym obszarze (...)". Plan miejscowy obszaru "Kapelanka" został uchwalony uchwałą Nr XCIV/2575/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r., natomiast obowiązuje od dnia 8 października 2022 r. Oznacza to w pierwszej kolejności, że plan ten zachowuje moc oraz mają do niego zastosowanie przepisy u.p.z.p. w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r., w tym m. in. w zakresie zgodności przyjętych ustaleń z dokumentem studium gminnego (tj. uchwała Nr 0X11/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa").

Odnosząc się do zarzutu skierowanego przeciwko zapisowi § 7 ust. 8 skarżonej uchwały, który stanowi, iż cyt.: 8. Zasady odnoszące się do lokalizowania wskazanych urządzeń i obiektów budowlanych, odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej {w tym telefonii komórkowej): 1) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej; 2) w terenach U. 1, U.2, UC/U. 1, dopuszcza się lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, przy uwzględnieniu ustalonej w planie maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach – organ wyjaśnił, iż zapis ten został umiejscowiony w rozdziale skarżonej uchwały pn. "Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania zabudowy". Dalej organ wskazał wskazać, iż teren objęty ustaleniami planu miejscowego obszaru "Kapelanka" znajduje się w całości w obrębie strukturalnej jednostki urbanistycznej nr 16 pn. "Ruczaj - Kobierzyn" (zgodnie z tomem III studium gminnego pn. "Wytyczne do planów miejscowych", karta jednostki urbanistycznej por. str. 97-101). W karcie dla wskazanej jednostki urbanistycznej (sekcja pn. "wskaźniki zabudowy") dla terenów usług (U), w tym handlu wielkopowierzchniowego (Uh) określono maksymalną wysokość zabudowy do 25 m. Wysokość zabudowy w takiej właśnie, maksymalnej wysokości została określona w skarżonym planie miejscowym dla terenów oznaczonych symbolami U.1, U.2 oraz UC/U.1 (por. § 15 ust 2 pkt 3, § 16 ust. 2 pkt 3 oraz § 17 ust 2 pkt 3 kwestionowanej uchwały). Należy zatem wskazać, iż zgodnie z art 9 ust 4 w zw. z art 15 ust 1 w zw. z art 20 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r. organy planistyczne Gminy Miejskiej Kraków były związane zapisami studium gminnego, zatem nie było możliwości wyznaczenia maksymalnej wysokości zabudowy w parametrze większym niż ostatecznie przyjęty w planie miejscowym obszaru "Kapelanka". Argumentacja ta do opisywanych terenów była już powoływana jako uzasadnienie nieuwzględnienia uwag składanych do ówczesnej edycji projektu planu miejscowego, złożonych przez Szpital Specjalistyczny im. J.. D. w K. oraz Zarząd Województwa Małopolskiego. Należy także podnieść, iż wspomniany w skardze Strony Skarżącej hotel, mieszczący się przy ul. [...], jest umiejscowiony na nieruchomościach będących przedmiotem własności Województwa Małopolskiego. W wyżej wskazanej uwadze do projektu planu Zarząd Województwa Małopolskiego wskazał m. in., iż na tym terenie może dojść do jego zagospodarowania w kierunku nowej zabudowy usługowej na potrzeby np. budynków użyteczności publicznej, w celu realizacji zadań ciążących na województwie. Oznacza to, iż w razie zrealizowania takiego zamierzenia, konieczne będzie zapewnienie realizacji innych zadań oraz respektowanie rozmaitych wartości, takich jak np. potrzeba zapewnienia ochrony zdrowia ludności, czemu służy m. in. wprowadzenie racjonalnych ograniczeń w zakresie możliwości lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej z zakresu łączności publicznej. Wyżej przytoczona argumentacja Zarządu Województwa Małopolskiego została także przedstawiona w postanowieniu z dnia 22 marca 2022 r. (znak sprawy: ZR-III.7634.4.54.2022.AA) w przedmiocie odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu planu miejscowego obszaru "Kapelanka". Organ zwrócił także zwrócić uwagę, że regulacja skarżonej uchwały w zakresie zasad lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych posiada dodatkowe uzasadnienie, wyrażone w dokumencie pn. Uzasadnienie rozwiązań zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kapelanka", stanowiącego załącznik do zarządzenia Nr 206/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 sierpnia 2022 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kapelanka". W opracowaniu tym wskazano bowiem, że przyjęte ograniczenia mają służyć ochronie walorów architektonicznych, krajobrazowych, a także mają służyć kształtowaniu przestrzeni publicznych oraz ochronie i kształtowaniu zieleni (por. str. 11). Wskazano także, iż przyjęte (a zarazem kwestionowane) zapisy planu miejscowego służą realizacji potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych (por. str. 12). Należy zatem wskazać, iż przyjęte ograniczenia posiadają racjonalne uzasadnienie oraz nie naruszają przepisów obowiązującego prawa, w tym ustawy szerokopasmowej. Podsumowując zatem tę część rozważań, należy wskazać, iż nie mają usprawiedliwionych podstaw zarzuty Strony Skarżącej względem zapisu § 7 ust. 8 skarżonego planu miejscowego. Organ podniósł również ,iż obecnie zasięg istniejących urządzeń antenowych na terenie planu miejscowego obszaru "Kapelanka" oraz terenach sąsiednich świadczy o tym, że teren ten w zasadzie w pełni pokryty jest zasięgiem łączności publicznej, toteż co najmniej nie zachodzi potrzeba wznoszenia kolejnych budowli na tym terenie, w postaci takiej jak wolnostojące maszty antenowe. Jednocześnie należy wskazać, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem, że takie rozwiązania planistyczne prowadzą do całkowitego uniemożliwienia lokalizowania urządzeń z zakresu łączności publicznej - bowiem wyżej wykazano, iż taka możliwość na terenie objętym ustaleniami planu miejscowego jak najbardziej istnieje, pod warunkiem spełnienia niezbędnych wymagań oraz ograniczeń.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zapisu § 11 ust. 1 pkt 5 planu miejscowego obszaru "Kapelanka" (umieszczone w rozdziale uchwały pn. "Zasady utrzymania, przebudowy, remontu, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej"), który stanowi, iż cyt: 1. Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się: 5) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych - organ stwierdził, iż jest to zarzut całkowicie niezasadny . Wskazano, iż kwestionowany zapis nie wprowadza regulacji sprzecznych z powszechnie obowiązującym prawem, lecz jedynie nakazuje przy wyborze lokalizacji wyżej opisanych obiektów i urządzeń budowlanych zapewnić ochronę zdrowia ludności. Przepisy art 121 oraz 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm., dalej: p.o.ś.) wprowadzają regulację dotyczącą ochrony przed polami elektroenergetycznymi, i jako przepisy rangi ustawowej mają charakter powszechnie obowiązujący. Jednakże miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który stanowi akt prawa miejscowego (por. art 14 ust 8 u.p.z.p.) powinien w sposób kompleksowy oraz wyczerpujący regulować materię, którą obejmuje. Kwestionowany zapis § 11 ust 1 pkt 5 konsekwentnie posługuje się terminem oddziaływania pól elektromagnetycznych, tym samym jest zgodny z treścią przepisów p.o.ś. oraz aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy. W ocenie organu nie można zgodzić się z twierdzeniem Strony Skarżącej, jakoby wprowadzenie tego zapisu do planu miejscowego obszaru "Kapelanka" było niedopuszczalne, nadmiarowe, czy też prowadzące do naruszenia art. 46 ustawy szerokopasmowej. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, niezależnie od zapisów planu miejscowego, jest związany powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, wprowadzającymi nakazy oraz obostrzenia w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Z kolei plan miejscowy obszaru "Kapelanka" w kwestionowanym zapisie jedynie potwierdza regulację płynącą z p.o.ś. oraz innych aktów prawnych, co nie jest sprzeczne ani z metodyką sporządzania aktów prawa miejscowego, ani z powszechnie obowiązującym prawem. Co istotne, nawiązując w tym kontekście do treści art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej, kwestionowany zapis nie wprowadza zakazów ani nie prowadzi do uniemożliwienia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, lecz jedynie potwierdza regulację płynącą z przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz zwraca na nią dodatkową uwagę. Nadto organ nadmienił, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.s.g. jednym z zadań własnych gminy jest ochrona zdrowia – co tym bardziej wskazuje na zasadność umieszczenia takiego zapisu w planie miejscowym. Dodatkowo, uzasadnieniem dla wprowadzenia do planu miejscowego obszaru "Kapelanka" kwestionowanego zapisu jest także brzmienie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania , który to akt wykonawczy miał zastosowanie do sporządzania kwestionowanego planu miejscowego (do jego sporządzania Prezydent Miasta Krakowa przystąpił na podstawie uchwały Nr LII/1437/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 stycznia 2021 r.). Zgodnie z przepisem § 4 pkt 3 ww. rozporządzenia wykonawczego w zakresie standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego są cyt.: "ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów.

Podsumowując, organ wskazał, iż Gmina Miejska Kraków wypracowała prawidłową praktykę w zakresie zapewnienia ochrony ludności przed oddziaływaniem pół elektromagnetycznych poprzez kwestionowane zapisy planów miejscowych. Zatem, zarzuty Strony Skarżącej w opisywanym zakresie nie znajdują uzasadnionych podstaw, a kwestionowany zapis planu miejscowego obszaru "Kapelanka" w żadnym wypadku nie doprowadzi do podejmowania bezpodstawnych, uznaniowych rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej na opisywanej podstawie.

W ostatniej kolejności organ odniósł się do zarzutów związanych z naruszeniem pozostałych przepisów prawnych, powoływanych przez Stronę Skarżącą. Przepis art. 112 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1648 ze zm.) reguluje kwestię ustalenia planu zagospodarowania częstotliwości, względem czego kompetencja przysługuje Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej, gdzie w przepisie art. 112 ust. 4 pkt 7 ww. ustawy doprecyzowano, iż plany zagospodarowania częstotliwości oraz ich zmiany w szczególności uwzględniają m. in. konieczność zapewnienia neutralności technologicznej i usługowej. Należy nadmienić, iż ta materia leży poza zakresem merytorycznym, obejmowanym regulacjami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, natomiast ani Prezydent Miasta Krakowa, ani Rada Miasta Krakowa nie mają w tym zakresie kompetencji. Z kolei art. 2 pkt 5 Prawa telekomunikacyjnego zawiera definicję legalną pojęcia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Organ nadmienił, iż wyżej opisane, podnoszone kwestie leżą poza właściwością organów planistycznych, nie można zgodzić się z zarzutami Strony Skarżącej w tym zakresie, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż plan miejscowy obszaru "Kapelanka" zawiera zasady lokalizowania infrastruktury z zakresu łączności publicznej, jak i ograniczenia w tym zakresie, nie wprowadza jednak bezwzględnego zakazu lokalizacji takiej infrastruktury, tym samym jego zapisy nie prowadzą do wyłączenia przepisów Prawa telekomunikacyjnego. Mając na uwadze powyższą argumentację organ podniósł, , iż z racji tego, iż wskazana przez Stronę Skarżącą regulacja określa kompetencje Prezesa UKE, a nie organów gminnych, to wobec tego to właśnie Prezes UKE może dokonać ich ewentualnego naruszenia w związku ze sporządzaniem planu zagospodarowania częstotliwości. Dla zachowania ścisłości należy także nadmienić, iż art. 113 ust. 3 pkt 5 Prawa telekomunikacyjnego, na który powołuje się Strona Skarżąca, nie istnieje.

Organ nie zgodził się również z zarzutami związanymi z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 57 ze zm.). W planie miejscowym obszaru "Kapelanka" w żadnym zapisie nie wprowadzono rozwiązań wprowadzających preferencje na rzecz określonych technologii, nie można także mówić o dyskryminacji w tym zakresie - która w opisywanym kontekście polegałaby na wprowadzeniu nieuzasadnionych preferencji na rzecz określonej technologii w sytuacji porównywalnej, na niekorzyść innych technologii. Odnosi się to w szczególności do przepisu art. 3 pkt 19 ww. ustawy, który zawiera definicję legalną pojęcia neutralność technologiczna. Ewentualne naruszenie zasady neutralności technologicznej musiałoby polegać na nieuzasadnionym wskazaniu w akcie prawa miejscowego wyraźnych preferencji na rzecz producenta określonych technologii z zakresu łączności publicznej, co nie ma miejsca w sprawie będącej przedmiotem skargi - bowiem, kwestionowany plan miejscowy zawiera jedynie niezbędne ograniczenia w zakresie lokalizowania obiektów z infrastruktury łączności publicznej, nie wprowadza całkowitego zakazu ich lokalizacji oraz nie wprowadza nieuzasadnionej preferencji na rzecz określonych rodzajów urządzeń.

Uzasadnienia w ocenie organu nie znajdują także zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t j. Dz. U. z 2023 r. poz. 221 ze zm.). Przepisy powołane przez Stronę Skarżącą - tj. art 37 Prawa przedsiębiorców, regulujący kwestie związane z koncesjonowaną działalnością gospodarczą, oraz art 43 Prawa przedsiębiorców - określający warunki prowadzenia działalności regulowanej, w powiązaniu z art 10 Prawa telekomunikacyjnego - regulującego kwestie związane z rejestrem przedsiębiorców telekomunikacyjnych, nie zostały naruszone przez zapisy planu miejscowego obszaru "Kapelanka". Wyżej wykazano, iż kwestionowane zapisy nie doprowadziły do całkowitego wyłączenia możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego, lecz jedynie wprowadziły niezbędne warunki oraz ograniczenia, konieczne do spełnienia dla ich zlokalizowania - tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem, jakoby te regulacje doprowadziły do uniemożliwienia świadczenia usług telekomunikacyjnych przez Stronę Skarżącą, czy też prowadziły do dyskryminowania jej na rynku usług telekomunikacyjnych.

W ocenie organu nie znajdują także usprawiedliwienia zarzuty naruszenia pozostałych przepisów - tj. u.p.z.p. oraz Konstytucji RP, bowiem organy planistyczne Gminy Miejskiej Kraków w zakresie planu miejscowego obszaru "Kapelanka" nie doprowadziły do ich naruszenia przez przyjęte rozwiązania planistyczne.

Podsumowując organ stwierdził, iż zarzuty Strony Skarżącej podniesione w skardze są niezasadne , a skarga winna zostać oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca

1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

W kwestii legitymacji czynnej do wniesienia skargi wskazać należy, iż Strona Skarżąca trafnie może wywodzić swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t j. Dz. U. z 2023 r. poz. 733 ze zm.) cyt.: Przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. W sprawie będącej przedmiotem skargi nie zachodzą wątpliwości, iż Strona Skarżąca posiada status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego ze względu na prowadzoną przez nią działalność. Nadto, skarga wniesiona na uchwałę Rady Miasta Krakowa dotyczy wyłącznie tej części kwestionowanego aktu, w jakim odnosi się on do lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji, co spełnia także dyspozycję płynącą z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej: u.g.n.). Mając zatem na uwadze tę okoliczność, jak również fakt, iż art. 48 ustawy szerokopasmowej stanowi lex specialis względem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm., dalej: u.s.g.). Reasumując - strona skarżąca posiada legitymację czynną w sprawie będącej przedmiotem skargi, czego organ nie kwestionował.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu może być wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej "u.p.z.p.") władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w ww. ustawie. Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z mocy przywołanego przepisu, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu (procedur) jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części.

Natomiast pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy dostrzec należy, że formalny proces sporządzania i uchwalania uchwały był prawidłowy, nie był kwestionowany przez stronę skarżącą, a przebiegał w sposób następujący. 1. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu - 12 lutego 2021 r. 2. Termin składania wniosków do planu - do 12 marca 2021 r.; 3. Rozpatrzenie wniosków złożonych do planu - Zarządzenie Nr 1991/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 lipca 2021 r. 4. Przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych - 19 lipca 2021 r. i ponownie 7 września 2021 r., 8 października 2021 r. 5. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - 15 października 2021 r. - zmienione ogłoszeniem/obwieszczeniem Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 października 2021 r. 6. Wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - od 2 listopada do 1 grudnia 2021 r. 7. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu -18 listopada 2021 r. 8. Termin składania uwag do wyłożonego projektu planu - do 15 grudnia 2021 r. 9. Rozpatrzenie uwag złożonych do wyłożonego projektu planu - Zarządzenie Nr 3860/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 grudnia 2021 r. 10. Przekazanie projektu planu do ponownego opiniowania i uzgodnień ustawowych - 25 lutego 2022 r. i 8 kwietnia 2022 r. 11. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - 6 maja 2022 r. 12. Ponowne wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - od 16 maja do 13 czerwca 2022 r. 13. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonym projekcie planu - 19 maja 2022 r. 14. Termin składania uwag do ponownie wyłożonego projektu planu - do 27 czerwca 2022 r. 15. Rozpatrzenie uwag złożonych do ponownie wyłożonego projektu planu - Zarządzenie Nr 1985/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 lipca 2022 r. 16. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu - Zarządzenie Nr 2205/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 sierpnia 2022 r. 17. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu - Zarządzenie Nr 2206/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 sierpnia 2022 r. 18. Uchwalanie planu - Sesja Rady Miasta Krakowa - 31 sierpnia 2022 r. - pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz czytanie i głosowanie nad projektem uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu - Rada podjęła uchwałę Nr XCI11/2549/2219. Uchwalanie planu - Sesja Rady Miasta Krakowa - 14 września 2022 r. - drugie czytanie i głosowanie nad projektem uchwały w sprawie uchwalenia planu - Rada podjęła uchwałę Nr XCIV/2575/22. 20. Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 23 września 2022 r., poz. 6168. Powyższe zestawienie wykazuje, że w trakcie procedury planistycznej Prezydent Miasta Krakowa dopełnił wszelkich czynności wymaganych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Sąd, badając dokumentację planistyczną nie dopatrzył się naruszenia procedury planistycznej uregulowanej w art. 17 u.p.z.p.

Przystępując do merytorycznej oceny zaskarżonych postanowień uchwały wskazać należy, iż skarga okazała się częściowo zasadna.

W skardze zakwestionowano postanowienia miejscowego planu w następującym brzmieniu:

§ 7 ust 8. Zasady odnoszące się do lokalizowania wskazanych urządzeń i obiektów budowlanych, odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):

1) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej;

2) w terenach U1, U.2, UC/U.1, dopuszcza się lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, przy uwzględnieniu ustalonej w planie maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach.

§ 11 ust 1 pkt 5 ) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych.

Powoływany przez skarżącą przepis art. 46 Ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2023.733 t.j.) brzmi następująco: Art. 46.

1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

1a. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

3. W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, 1846, 2185 i 2747).

Wskazać w tym miejscu należy, że na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto od dnia 25 października 2019 r., (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815)) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt I OSK 579/21, publikowane w internetowej bazie orzeczeń cbois), dokonując wykładni aktualnego brzmienia art. 46 cyt. ustawy wyjaśnił, że wprowadzona w art. 46 zmiana przez dodanie ust. 1a nie oznacza całkowitej dowolności w posadowieniu urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości.

Podzielając przywołany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie należy rozumieć w ten sposób, że pozbawia on całkowicie gminę prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej, w tym telefonii komórkowej. Rzecz jednak w tym, by zakazy i ograniczenia, jako wyjątki od zasady dopuszczalności lokalizowania obiektów i urządzeń z zakresu łączności publicznej, formułowane były ściśle i precyzyjnie, tak aby adresaci regulacji mogli na jej podstawie ustalić, czy na danym obszarze określone zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane, czy też nie, ewentualnie pod jakimi warunkami. Plan miejscowy nie może natomiast wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Przystępując do analizy zakwestionowanego § 7 ust 8) Uchwały o brzmieniu : "Zasady odnoszące się do lokalizowania wskazanych urządzeń i obiektów budowlanych, odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):

1) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej;

2) w terenach U1, U.2, UC/U.1, dopuszcza się lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, przy uwzględnieniu ustalonej w planie maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. " rozważyć należy, czy taka konstrukcja przepisu planu nie narusza zakazów, czy też nie wprowadza nadmiernych ograniczeń w zakresie budowy urządzeń łączności publicznej, w tym telefonii komórkowej.

W ocenie Sądu zakazu tego nie narusza zapis § 7 ust 8) pkt.1 Uchwały. Gmina w ramach uprawnień planistycznych z uwagi min. na potrzebę zapewnienia ładu architektonicznego ma możliwość wprowadzenia pewnych ograniczeń, co do rodzaju dopuszczalnej zabudowy z zakresu łączności publicznej. Wskazać jednak należy, iż ograniczenie to nie może spowodować w efekcie zupełny brak możliwości lokalizacji i prawidłowego funkcjonowania urządzeń z zakresu łączności publicznej na terenie objętym planem. W ocenie Sądu wyeliminowanie lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej na obszarze planu "Kapelanka" nie spowoduje takiego skutku, że zakaz ten spowoduje brak możliwości lub brak prawidłowego działania urządzeń łączności publicznej w obszarze planu. Pamiętać bowiem należy o zapisie § 7 ust 8) pkt.2 kwestionowanej Uchwały, który w terenach U1, U.2, UC/U.1, dopuszcza się lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, przy uwzględnieniu ustalonej w planie maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. Zatem Plan nie eliminuje całkowicie możliwości lokalizacji urządzeń z zakresu łączności publicznej, lecz wyraźnie wskazuje gdzie ( na jakich obszarach) i na jakich zasadach mogą być one lokalizowane. Co więcej podkreślić należy, iż w przypadku przedmiotowego planu tereny U1, U.2, UC/U.1 stanowią blisko 90% powierzchni całego planu. Zatem wyeliminowanie masztów antenowych nie spowoduje na obszarze planu tego skutku że sieć łączności publicznej nie będzie mogła prawidłowo funkcjonować. Dlatego też w ocenie Sądu żądanie wyeliminowania z obrotu prawnego § 7 ust 8) pkt.1 kwestionowanej uchwały z dnia 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kapelanka" nie znajduje uzasadnionych podstaw prawnych.

Przechodząc natomiast do analizy zasad lokalizacji urządzeń z zakresu łączności publicznej zawartych w § 7 ust 8) pkt 2 kwestionowanej Uchwały, zauważyć należy jedną ważną rzecz. Wprowadzenie ( ograniczenie) możliwości lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych do terenów U1, U.2, UC/U.1 mieści się jak najbardziej w ramach władztwa planistycznego gminy, nie narusza również postanowień art. 46 ust. 1 i 2 "megaustawy" . Niemniej jednak ponieważ organ uchwałodawczy wyeliminował już możliwość lokalizacji masztów antenowych , to tym bardziej lokalizacja urządzeń z zakresu łączności publicznej na obiektach budowlanych musi być dopuszczona w taki sposób, by urządzenia tam zlokalizowane w sposób prawidłowy spełniały swoją funkcję.

W ocenie Sądu przepis § 7 ust. 8 pkt 2, również kwestionowany przez skarżącą, nie jest wadliwy w całości - co już powiedziano wyżej. Dopuszczenie na określonym terenie budowy obiektów z zakresu łączności publicznej mieści się w granicach władztwa planistycznego; nie narusza również regulacji art. 46 ust. 1 i 2 "Megaustawy". Istotny mankament, związany z treścią tej normy, tkwi natomiast w treści zapisu, który nakazuje uwzględnianie przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. Nakaz ten dotyczy wszystkich terenów wyznaczonych w miejscowym planie, w tym terenów U.1 i U.2. , UC/U.1 Niewątpliwie określenie maksymalnej wysokości zabudowy określonego rodzaju zabudowy ma związek z cechami tej zabudowy i może nie być adekwatny do obiektów z zakresu łączności publicznej. Tymczasem ze względów technologicznych i funkcjonalnych anteny sektorowe i radioliniowe, stanowiące ogniwo infrastruktury telekomunikacyjnej, powinny być montowane na konstrukcjach wsporczych (masztach) na odpowiedniej wysokości i co do zasady ponad istniejącą zabudową. Może być też tak, że ze względu na istniejące zagospodarowanie i zabudowę na danym obszarze lokalizacja obiektów telekomunikacyjnych w ogóle nie będzie możliwa, jeśli na danym terenie istniejąca zabudowa osiągnęła już maksymalną dopuszczoną w planie wysokość, na co zwraca uwagę skarżąca. Oznacza to faktycznie zakaz lokalizacji inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej i na tym obszarze. Nie sposób nie dostrzec i tego, że podobnego ograniczenia nie wprowadzono w stosunku do innych rodzajów obiektów z zakresu infrastruktury technicznej, np. słupów energetycznych.

Z tych względów należało wyeliminować z treści § 7 ust. 8 pkt 2, frazę: "przy uwzględnieniu ustalonej w planie maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach".

Odnosząc się do zakwestionowanego § 11 ust 1 pkt 5 Uchwały, wprowadzającego zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, Sąd stwierdza co następuje. Jak trafnie w odpowiedzi na skargę wskazuje organ, zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (aktu właściwego dla omawianego planu), ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących planów ochrony. Istotnie zatem gmina miała umocowanie prawne do wprowadzenia ogólnej klauzuli, która odnośnie obiektów i urządzeń elektroenergetyki i telekomunikacji nakazuje uwzględniać ochronę zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Jak trafnie zauważa organ – klauzula ta nie ingeruje w rozwiązania prawne co do poziomów pól elektromagnetycznych, a jedynie podkreśla konieczność szczególnej troski w zakresie ochrony zdrowia. W ocenie Sądu, mając na względzie szereg przepisów z zakresu ochrony środowiska, o których wspomina z kolei Skarżąca, nie sposób zanegować pozytywnej roli takiej klauzuli w przepisach Planu. Należy w tym miejscu wskazać, że ten rodzaj zapisu, umieszczony w wybranych uchwałach Rady Miasta Krakowa w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, był już wielokrotnie przedmiotem oceny, dokonywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W wyroku z dnia 20 września 2023 r. (sygn. akt: II SA/Kr 869/23) Sąd ten stwierdził, iż cyt.: "To samo należy odnieść do obowiązku uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych przy lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji. Rację ma organ twierdząc w odpowiedzi na skargę, że zamieszczenie w uchwale omawianego przepisu miało podstawę w przepisie § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikającego z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony". Z kolei w wyroku z dnia 10 lipca 2023 r. (sygn. akt: II SA/Kr 616/23), wypowiadając się do omawianej kwestii wskazał cyt.: "Odnosząc się do zarzutu wadliwości § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały, trzeba wskazać, że zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikającego z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych m. in. dla parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem MPZP. Na tej podstawie została w planie ustanowiona zasada o charakterze ogólnym i niewyłączającym, ani również niemodyfikującym treści obowiązujących norm krajowych odnoszących się do dopuszczalnych wartości promieniowania pól elektromagnetycznych, w szczególności rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie da się zaprzeczyć, że urządzenia infrastruktury technicznej z zakresu telefonii komórkowej mobilnej emitują fale elektromagnetyczne, a ww. rozporządzenie wykonawcze dotyczy wszystkich tego typu urządzeń, gdyż określa dopuszczalne zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne oraz dopuszczalne wartości parametrów fizycznych - dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (tj. również dla terenów przeznaczonych w planie miejscowym pod usługi). Dlatego też wprowadzenie w § 12 ust 1 pkt 5 uchwały w/w zasady pozostaje w zgodzie w ustawowych porządkiem prawnym i nie stanowi przekroczenia granic władztwa planistycznego*'. Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2023 r. (sygn. akt: II SA/Kr 716/23), podniesiono: "Obowiązek dbałości o zdrowie ludności Gmina Miasta Krakowa trafnie wywodzi z art 121 oraz 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U z 2022 poz. 2556 ze zm.) oraz przepisów ustawy z 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art 14 ust 8 wskazuje że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego powinien w sposób kompleksowy regulować materię, którą obejmuje, a jednym z zadań własnych gminy jest przecież ochrona zdrowia (art. 7 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r o samorządzie gminnym Dz.U.2023.40 t.j. z dnia 2023.01.05). Przepisy ochrony środowiska wprost stanowią, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach, zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane (art 121 poś). Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U.2019.2448 z dnia 2019.12.19) określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę i miejsc dostępnych dla ludności. Sposoby sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określa Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U..2022.2630 tj. z dnia 2022.12.15). Te wszystkie obowiązujące unormowania wypełniają treścią i uzasadniają przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakaz uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji". Przykładem orzeczenia, które podziela pogląd wyrażany w linii orzeczniczej, zaprezentowanej powyżej, jest także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2023 r. (sygn. akt: II SA/Kr 749/23), który w całości podzielił w tym zakresie przytoczoną wyżej argumentację. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela przytoczone poglądy i przyjmuje jako własne. Powyższe implikuje wniosek , iż skarga w zakresie § 11 ust 1 pkt 5 zakwestionowanej Uchwały wprowadzającego "zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych" nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ Planistyczny zapisów Konstytucji RP , zapisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców - Sąd w całości podziela w tym zakresie argumenty organu przedstawione w odpowiedzi na skargę, przytoczone we wstępnej części uzasadnienia. Wynika z nich w sposób nie budzący wątpliwości niezasadność tychże zarzutów, a powielanie już przytoczonej w tym zakresie argumentacji jest zbędne i niecelowe.

Reasumując, w przedmiotowej sprawie ze względów wskazanych wyżej należało wyeliminować z treści § 7 ust. 8 pkt 2 skarżonej Uchwały frazę: "przy uwzględnieniu ustalonej w planie maksymalnej wysokości zabudowy w poszczególnych terenach ( art. 147 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie znalazł natomiast podstaw do wyeliminowania pozostałych kwestionowanych przez stronę skarżącą postanowień uchwały Nr XCIV/2575/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kapelanka" ( art. 151 p.p.s.a.).