Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 495/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 972/20 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 972/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. R. , uchylił decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] marca 2020 r., [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu [...] w Warszawie pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego stację bazową telefonii komórkowej o wysokości całkowitej 64,3 m n.p.t. i azymutach sektorów: 60°, 190°, 310°, na działce [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...].

W motywach wyroku, nakreśliwszy podstawowe ramy prawne zaskarżonych decyzji (art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej "P.b."), Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że wedle art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm., dalej "u.u.i.ś.") dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Sąd zaznaczył dalej, że przedmiotem kontroli jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany udzielającą pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej (w tym 3 sztuki anten sektorowych model: [...], dwie anteny radioliniowe i dwa moduły radiowe) wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jej użytkowania oraz zagospodarowaniem terenu. W sprawach tego rodzaju organ powinien zbadać charakter planowanej inwestycji poddając analizie jej parametry techniczne i użytkowe, uwzględniając złożoną dokumentację. Zdaniem Sądu bez tego nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, to jest nie można stwierdzić, czy należy ona czy też nie, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako wymieniona odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 7 bądź § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r., poz. 1839, dalej "r.RM"). Od kwalifikacji przedsięwzięcia zależy natomiast ewentualna konieczność poprzedzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę postępowaniem środowiskowym.

Przechodząc do okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego uchwałą nr XLIII/182/96 Rady Miejskiej w Sianowie z dnia 28 grudnia 1996 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1997 r. Nr 8, poz. 29), a działka [...] znajduje się częściowo na terenie oznaczonym jako "tereny upraw rolnych" oraz w części na terenie oznaczonym symbolem 23MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Realizacja projektowanego masztu przewidziana jest na terenach rolnych. Zgodnie z § 3 pkt 4 planu na obszarach rolnych dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz tras i urządzeń komunikacyjnych.

Sąd stwierdził, że w związku z ustaleniami wskazującymi na rolnicze przeznaczenie działki [...]w części, w której wyznaczono realizację inwestycji, oraz możliwość lokalizowania sieci i urządzeń infrastruktury technicznej organy niewadliwie uznały, że inwestycja nie narusza ustaleń planu miejscowego.

Wskazano też, że stację bazową usytuowano w odległości 6 m od działki [...] (drogowej) stanowiącej własność Gminy [...], poprzez którą zapewniony jest dostęp do drogi publicznej, działki [...].

Zastrzeżenia Sądu wzbudziły natomiast niepełne ustalenia Wojewody dotyczące maksymalnych parametrów anten i tego, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym zmiany kierunku wiązki promieniowania anten.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wywodził, że Wojewoda w toku postępowania prawidłowo podejmował starania w celu oceny inwestycji pod kątem jej oddziaływań, między innymi wymagając dookreślenia jej analizy w świetle aktualnego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448, dalej "r.MZ") (wobec wskazania w dokumentacji poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). Jako niewadliwe ocenił też wezwanie inwestora do wyjaśnienia sposobu ustalenia wartości średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego..

Sąd pierwszej instancji akcentował jednak, że pomimo przedstawionych przez inwestora wyjaśnień nie można pozostawić bez weryfikacji twierdzeń, że bez znaczenia jest kwestia maksymalnego pochylenia anten i że ich potencjalne parametry techniczne w praktyce w tym zakresie nie są wykorzystywane.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie należało wyjaśnić, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym czy istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Nie jest wystarczające przyjęcie w tym zakresie deklaracji inwestora. Ustalenia organu powinny być co do tego samodzielne i przekonujące (art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a.").

Odnosząc się do konkretnych parametrów stacji bazowej Sąd akcentował, że Wojewoda – pomimo posiadania kart katalogowych anten sektorowych i analizy projektu budowlanego i zwłaszcza zawartości kwalifikacji przedsięwzięcia zawierającej wyniki analizy maksymalnych planowanych parametrów pracy instalacji, zakładającej kąt pochylenia w przedziale 0-8° (k. [...] projektu złożonego Staroście przy piśmie z dnia [...] lutego 2020 r.) – w odpowiedzi na zarzuty odwołania (o konieczności uwzględnienia w projekcie maksymalnych pochyleń mechanicznych (8°) i elektrycznych (10°) anten) wadliwie stwierdził, że wskazanie zakresu inwestycji należy do inwestora i że rolą organu jest wyłącznie ocena zgodności tej inwestycji z prawem.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Wojewoda wypowiadając powyższe stanowisko pominął istotny dla sprawy fakt, że deklarowany w projekcie maksymalny kąt pochylenia do 8° zgodnie z kartą katalogową anten sektorowych model: [...] może być uzyskany mechanicznie poprzez montowany oddzielnie do anteny komponent model: [...], a dodatkowo z karty katalogowej specyfikacji anten wynika, że ten model anten może być pochylony elektrycznie maksymalnie do 10°. Nie wyjaśniono przy tym, czy pochylenie mechaniczne będzie współistniało równolegle z pochyleniem elektrycznym, co dawałoby pochylenie nawet do 18°, na co wskazywano w zarzutach skargi. Mogłoby to istotnie zmieniać parametry przyjęte dotychczas przy ustalaniu maksymalnych możliwości pochyleń anten, co może mieć istotne znaczenie co najmniej w kontekście oddziaływania pola promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w (art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1219). Organ odwoławczy ustalił natomiast na podstawie kwalifikacji przedsięwzięcia, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 300 m, mierzonej od środka elektrycznego anteny na każdym z azymutów nie występują miejsca dostępne dla ludności. Analizowany teren na azymutach 60° i 190° jest niezbudowany. Na azymucie 310°, w odległości 200-260m, oś główna wiązki promieniowania anteny przebiega nad budynkami gospodarczymi zlokalizowanymi na działkach nr 120/2, 119/2 i 118. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu, przy maksymalnym projektowanym pochyleniu anteny (8°) wynosi na azymucie 60° - 16,85 m, na azymucie 190° - 16,21 m, na azymucie 310° - 18,22 m. Ponadto minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad budynkami gospodarczymi wynosi 18,37 m. Organ drugiej instancji ustalił również, że z części graficznej kwalifikacji wynika, że osie główne wiązki promieniowania anten oprócz działki [...], na której usytuowana jest stacja bazowa, znajdują się nad terenem działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (azymut 60°), [...], [...], [...], [...], [...] (azymut 190°) oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (azymut 310°). Odnotował również, że w części graficznej kwalifikacji przedstawiono także otoczenie analizowanej lokalizacji projektowanej stacji bazowej potwierdzając brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osiach głównych wiązek promieniowania anten. Wskazując na powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zadeklarowana w projekcie budowalnym konfiguracja anten, która posłużyła analizie występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w r.MZ, została przeprowadzona dla tiltu anteny model [...] w zakresie 0°-8°. Tymczasem według karty katalogowej tego typu anten wynika, iż zestaw montażowy dla anteny przewiduje nachylenie mechaniczne w zakresie 0°-8° oraz nachylenie elektryczne w zakresie 0°-10°. Podobne Wątpliwości Sądu pierwszej instancji wzbudziły również wnioski Wojewody co do ustalenia przebiegu osi głównej wiązki promieniowania anteny na azymucie 310° wyłącznie nad budynkami o charakterze gospodarczym, położonymi na działkach [...], [...] i [...], w sytuacji gdy w projekcie zagospodarowania terenu w części tekstowej wskazane wyżej działki w obszarze oddziaływania rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych nie zostały w ogóle wymienione, w tym jako zagrożone występowaniem ponadnormatywnego natężenia pola elektromagnetycznego w przestrzeni niedostępnej dla ludności (s. [...] projektu),

Zdaniem Sądu brak jest również w zaskarżonym rozstrzygnięciu oceny sposobu zabezpieczeń przedsięwzięcia przed niekontrolowaną zmianą kierunku anteny lub tiltu, w kontekście możliwości zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury).

Odrębnie Sąd pierwszej instancji odniósł się do twierdzeń inwestora, że ten nie ma obowiązku realizacji inwestycji przy zastosowaniu tych urządzeń, których karty katalogowe w toku postępowania administracyjnego przedstawił. W ocenie Sądu stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową wraz z jej instalacjami i urządzeniami. Jest ona obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego i stanowi całość techniczno-użytkową. Realizacja tego typu przedsięwzięcia wymagana zatem uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Parametry takiego obiektu badane są w sposób sformalizowany w oparciu o przedłożony przez inwestora projekt budowalny. Zamierzenie podlega natomiast ocenie przez pryzmat wymogów z r.MZ w zw. z art. 124 ust. 2 P.o.ś., jak również jego parametry są sprawdzane stosownie do art. 122a i art. 152 ust 2 P.o.ś.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła [...] zarzucając naruszenie:

1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez brak oddalenia skargi w sytuacji, gdy nie było podstaw do jej uwzględnienie wobec nieuchybienia przez organy przepisom art. 138 § 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., art. 35 ust. 1 P.b. i art. 124 ust. 2 P.o.ś.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wobec stwierdzenia naruszenia art. 138 § 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i uchylenie zaskarżonej decyzji, gdy tymczasem decyzja Wojewody oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty zostały wydane prawidłowo, bez naruszenia zasad ujętych w powyższych przepisach;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez stwierdzenie naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. i art. 35 ust. 1 P.b. w zw. z art. 124 ust. 2 P.o.ś. polegające na nieprawidłowym uznaniu, że Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powinien odnieść się do maksymalnych możliwych pochyleń anten;

4. art. 124 ust. 2 P.o.ś. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten odnosi się do maksymalnych możliwych pochyleń anten;

5. art. 141 § 4 P.p.s.a. [skarżąca omyłkowo podała "§ 3"] poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej i wyjaśnienia w zakresie stwierdzonej przez Sąd pierwszej instancji konieczności uwzględniania w analizach dotyczących oddziaływania planowanej inwestycji maksymalnych możliwych pochyleń anten oraz oceny kwestii zabezpieczeń przed niekontrolowaną zmianą kierunku anteny lub tiltu.

Mając na uwadze powyższe, [...] wniosła o wydanie orzeczenia w oparciu o art. 188 oraz art. 203 pkt 1 P.p.s.a. i w ramach tego orzeczenie o oddaleniu skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Tytułem wprowadzenia Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonych decyzji dokonywana jest wedle stanu prawnego obowiązującego w dniu ich wydania. Uwaga ta jest istotna z perspektywy niniejszej sprawy, jako że stan ten był na datę decyzji, których legalność jest weryfikowana w niniejszej sprawie, znacząco odmienny aniżeli obecnie. Warto nadmienić, że aktualnie, zgodnie r.RM, dla przedsięwzięć emitujących pola elektromagnetycznie takich jak stacje bazowe telefonii komórkowej, nie wymaga się uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymóg ten istniał jednak w 2020 r., dlatego miał znaczenie z punktu widzenia oceny zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpozna przedstawione zarzuty kasacyjne łącznie, gdyż w istocie rzeczy wywodzone są one z wspólnych założeń wyjściowych.

[...], inaczej jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, stoi na stanowisku, że na potrzeby weryfikacji przedsięwzięcia, dla którego wydano kontrolowane przez Sąd pozwolenie na budowę, należy brać pod uwagę parametry anten zadeklarowane jako projektowe w projekcie budowlanym, a nie określać cechy tych urządzeń przez pryzmat kart katalogowych producenta. W konsekwencji w ocenie spółki – wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym wyroku – nie można stwierdzić, że Wojewoda nie wyjaśnił należycie sprawy (to jest naruszył art. 138 § 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) w kontekście występowania pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności (art. 124 ust. 2 P.o.ś.), co z kolei miało mieć znaczenie z punktu widzenia analizy przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1 P.b.) i jej wyrazu uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Wreszcie, co powiązane z powyższym, zdaniem [...], niedostatecznie umotywowane jest także stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w wyroku (art. 141 § 4 P.p.s.a.). Poza zagadnieniem możliwych pochyleń anten, to ostatnie dotyczyć miało także kwestii zabezpieczeń przed niekontrolowaną zmianą kierunku anteny lub tiltu.

Odnosząc się do kwestii oceny parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej w kontekście możliwych nachyleń jej anten Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że badanie tego zagadnienia powinno być skoncentrowane na konkretnym przypadku, a ściślej ujmując, na badaniu konkretnej dokumentacji projektowej i ustaleniu, czy występują w jej kontekście uzasadnione wątpliwości (niespójność, względnie nawet sprzeczności). W orzecznictwie sądów administracyjnych zidentyfikować można takie stany faktyczne, gdzie w danym (integralnym) projekcie budowlanym zostaje wciągnięta dokumentacja techniczna anten i wobec zestawienia całości danych w tak sporządzonym opracowaniu (projekcie) rodzić się mogą uzasadnione wątpliwości dotyczące charakterystyki przedsięwzięcia i oczekiwań inwestora (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2809/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego finalna treść żądania [...] złożonego przed organami i dotyczącego przedmiotu postępowania – jest jednoznaczna. Spółka na prośbę Wojewody, wobec zastrzeżeń podniesionych w odwołaniu, przedstawiła karty katalogowe anten, jednakże zarazem stanowczo wypowiedziała się, że przedstawia do zatwierdzenia zamierzenie o charakterystyce określonej w samym projekcie – którą to charakterystykę potwierdziła nawet bardziej szczegółowo w skorygowanej analizie środowiskowej z dnia [...] lipca 2020 r. Nie ma więc wątpliwości wedle jakich – wiążących – parametrów projektowych inwestycja może być zrealizowana i eksploatowana, co zresztą podlega ścisłej kontroli w oparciu o przepisy art. 121 i nast. P.o.ś.

Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, że projektowane założone pole elektromagnetyczne, dla którego dopuszczalne poziomy dla miejsc dostępnych dla ludności określa r.MZ., nie osiągnie takich miejsc. Dla wszystkich anten, co zostało czytelnie przedstawione na rysunku nr [...] do analizy środowiskowej z dnia [...] lipca 2020 r., pola o gęstości 3,95 W/m2 wystąpią tylko w obrębie samych instalacji nadawczych na wysokości powyżej 50 m n.p.t.

Dla inwestycji przygotowano też kwalifikację środowiskową, gdzie przedstawiona została ocena przebiegu osi głównych wiązek promieniowania na potrzeby weryfikacji, czy przedsięwzięcie nie podpada pod § 2 ust. 1 pkt 7 bądź § 3 ust. 1 pkt 8 r.RM i nie wymaga przez to uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 72 ust. 2 u.u.i.ś.

I w tym przypadku Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela wątpliwości Sądu pierwszej instancji dotyczących charakterystyki technicznej zamierzenia. Jak zaznaczono, spółka będąca inwestorem jednoznacznie zadeklarowała, że ubiega się o pozwolenie na budowę dla stancji bazowej telefonii komórkowej, której anteny będą mogły funkcjonować z maksymalnym nachyleniem w kierunku gruntu – 8°. Stosownie do zakładanej mocy nadawczej dla pojedynczych anten przyjęto długość osi głównej wiązki promieniowania wyznaczoną jako linię w odległości 300 m od środka elektrycznego anten. Osie te na żadnym z azymutów (60°, 190°, 310°), przy maksymalnym nachyleniu w kierunku gruntu, nie osiągną miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 P.o.ś. i to zarówno nad zabudowaniami jak i nad niezabudowanym gruntem (również w końcowej części odcinka osi wiązki). Najniższe wysokości (względem budynków i terenu) wyniosą ca 16-18 m.

Co się zaś tyczy uwagi Sądu pierwszej instancji odnośnie niewymienienia w projekcie działek [...], [...] i [...] jako zagrożonych występowaniem ponadnormatywnego natężenia pola elektromagnetycznego w przestrzeni niedostępnej dla ludności, to wskazać należy, że w ich obrębie takie pole nie wystąpi (zob. rys. 3 do analizy środowiskowej z dnia [...] lipca 2020 r.). Nad działkami tymi przebiegać będzie wprawdzie oś główna wiązki promieniowania anten, jednak należy pamiętać, że wyznaczenie tej osi jest konstruktem teoretycznym, przyjętym przez prawodawcę na potrzeby procesu kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia w świetle r.RM. Osi głównych wiązek promieniowania anten nie należy utożsamiać z rzeczywistym promieniowaniem elektromagnetycznym, które jest określane i weryfikowane pod kątem zgodności z prawem w określonym polu przestrzeni wedle norm r.MZ.

Uzupełniająco, zważając, że kwestii tej nie przesądzono jednoznacznie w zaskarżonym wyroku, a przy tym zgłosił ją inwestor w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa w kontekście braku kumulacji czy sumowania mocy pól elektromagnetycznych emitowanych za pośrednictwem anten projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Problem prawny związany z oceną tego zagadnienia został rozstrzygnięty w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazano w niej, że "przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Pogląd wyrażony w uchwale można odnieść także analogicznych przepisów r.RM. z 2019 r.

Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej [...] za zasadne. Stwierdził przede wszystkim, że Wojewoda wyjaśnił sprawę w stopniu wystarczającym do wydania pozwolenia na budowę (organ nie uchybił art. 138 § 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) w kontekście weryfikacji występowania pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności (art. 124 ust. 2 P.o.ś.). W wymaganym zakresie zbadano także projekt budowlany (art. 35 ust. 1 P.b.), a stosownemu badaniu dano wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Wobec tego nie zachodziły także podstawy do uwzględnienia skargi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie. Skargę tę należało oddalić (art. 151 P.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się także ze skarżącą kasacyjnie, że nie było podstaw, aby wymagać od inwestora wykazania kwestii zabezpieczeń przed niekontrolowaną zmianą kierunku anteny lub tiltu. Za prawidłowość sporządzenia projektu w sferze problematyki bezpieczeństwa konstrukcji obiektu budowlanego zasadniczo odpowiada projektant. Uwagi tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie poparł argumentami prawnymi w uzasadnieniu wyroku, co trafnie dostrzegła [...] (wskazując na naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a.).

Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i zarazem – uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną – na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. orzekł także o oddaleniu skargi.

W punkcie 2. sentencji wyroku Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. orzekł o odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrok w niniejszej sprawie wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.