Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2464/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z 16 maja 2024 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Stronę od decyzji Prezydenta [...] z 2 marca 2020 r. nr [...] 1) zezwalającej Spółce na zajęcie w W. na terenie Dzielnicy M., pasa drogowego ul. [...] (dz. ewid. [...]) w okresie od 2 lutego 2018 r. do 9 października 2019 r. pod tymczasowy pawilon handlowy o pow. rzutu poziomego 20,00 m², oraz 2) odmawiającej Spółce zezwolenia na zajęcie w W. na terenie Dzielnicy M.pasa drogowego ul. [...] (dz. ewid. [...]) 2 lutego 2018 r. pod tymczasowy pawilon handlowy o pow. rzutu poziomego 20,00 m², 3) ustalającej opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 9.840,00 zł, a także zobowiązującej Stronę do uiszczenia tej opłaty w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt 4) oraz określającej warunki użytkowania zajętego terenu (pkt 5 i kolejne), uchylająca, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., decyzję I instancji w części dotyczącej pkt 2 i umarzająca postępowanie w przedmiocie odmowy zezwolenia na zajęcie w W. na terenie Dzielnicy M., pasa drogowego ul. [...] (dz. ewid. [...]) 2 lutego 2018 r. pod tymczasowy pawilon handlowy o pow. rzutu poziomego 20,00 m².

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że pismem z 2 lutego 2018 r. Spółka wystąpiła do Prezydenta [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym ul. [...] pawilonu handlowo - usługowego o pow. 20,00 m² w okresie od 1 lutego 2018 r. do 31 stycznia 2023 r. Wniosek ten w zakresie okresu zajęcia pasa drogowego został zmodyfikowany w piśmie strony z 9 marca 2018 r., w którym Strona wniosła o zajęcie pasa drogowego w okresie 2 luty 2018 r. – 31 luty 2023 r.

Organ wyjaśnił, że decyzją z 4 maja 2018 r. nr [...] Prezydent [...] orzekł w przedmiocie wniosku Strony, przy czym decyzją z 25 lipca 2018 r. nr [...], Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kolegium wskazało następnie, że decyzją z 2 marca 2020 r. nr [...], Prezydent [...] 1) zezwolił Spółce na zajęcie w W. na terenie Dzielnicy M., pasa drogowego ul. [...] (dz. ewid. [...]) w okresie od 2 lutego 2018 r. do 9 października 2019 r. pod tymczasowy pawilon handlowy o pow. rzutu poziomego 20,00 m2, oraz 2) odmówił Spółce zezwolenia na zajęcie w W. na terenie Dzielnicy M., pasa drogowego ul. [...] (dz. ewid. [...]) 2 lutego 2018 r. pod tymczasowy pawilon handlowy o pow. rzutu poziomego 20,00 m2, 3) ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 9.840,00 zł, a także 4) zobowiązał Stronę do uiszczenia tej opłaty w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna oraz w pkt 5 i kolejne określił warunki użytkowania zajętego terenu. W uzasadnieniu decyzji podano, że wobec zajęcia pasa drogowego w okresie od 2 lutego 2018 r. do 9 października 2019 r., organ I instancji za ten okres udzielił Stronie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i adekwatnie za ten okres naliczył opłatę za zajęcie pasa drogowego. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że w pozostałym zakresie objętym wnioskiem Strony w kwestii udzielenia zezwolenia od 10 października 2019 r. do 31 stycznia 2023 r. oraz w kwestii przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Kolegium wskazało, że powyższa decyzja została doręczona Stronie 6 marca 2020 r., Strona natomiast wniosła odwołanie 20 marca 2020 r., z zachowaniem ustawowego terminu.

Kolegium dodało, że decyzją z 25 czerwca 2021 r. nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Od ww. decyzji, Spółka wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 9 listopada 2021 r. sygn. akt: VI SA/Wa 2080/21, uchylił zaskarżoną decyzję. WSA wskazał, że niedopuszczalne byłoby ponowne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, tylko z tego powodu, że w pkt 1 udzielono Spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 2 lutego 2018 r. do 9 października 2019 r., natomiast w pkt 2 odmówiono udzielenia zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego 2 lutego 2018 r., gdyż takie rozstrzygnięcie SKO w sposób oczywisty narusza dyspozycję art. 138 § 2 K.p.a.

Rozpoznając ponownie sprawę, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, Kolegium stwierdziło m.in, że nie ma przeszkód prawnych do tego by w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego umieścić warunki korzystania z obiektu, objętego zezwoleniem, które organ wyszczególnił z uwagi na charakter obiektu oraz zagrożenia z tym związane. Zezwolenia na funkcjonowanie obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego udziela się w drodze wyjątku, a działalność prowadzona w obiekcie nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego czy też zakaz ten może wynikać z odrębnych przepisów. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło że istniały podstawy do określenia w decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego pod pawilon handlowy dodatkowych warunków i zaskarżonej decyzji w tym zakresie nie można uznać jako niezgodnej z prawem. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że decyzja w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest wydawana po okresie faktycznego zajęcia tego pasa.

Organ wyjaśnił, że udzielając zezwolenia i określając dla jakiego celu jest ono wydawane, zarządca drogi ustala równocześnie opłatę, obliczoną w sposób przewidziany dla danego celu zajęcia pasa drogowego, zgodnie z art. 40 ust. 3-6 i ust. 11 u.d.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ I instancji). Kolegium stwierdziło następnie, że organ I instancji prawidłowo wyliczył opłatę za zajęcie pasa drogowego ul. [...]. Droga ta posiada kategorię drogi gminnej a jak wynika z Uchwały nr [....] Rady [..] z dn. 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [..], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, stawka dzienna za zajęcie 1 m² pasa drogowego przez rzut poziomy kiosku i pawilonu: handlowe, usługowe, wystawowe, ekspozycyjne oraz obiekty związane z ich obsługą - naziemne, wynosi 0,80 zł (zał. Nr 3 poz. 2 ww. uchwały). Mając na uwadze powyższe, zarzuty Strony w tym zakresie SKO uznało za niezasadne.

Organ wyjaśnił również, że postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim obiektu budowlanego (zainicjowane wnioskiem Strony z 1 lutego 2018 r. złożonym 2 lutego 2018 r.) prowadzone jest na wniosek Strony, która zakreśla ramy tego postępowania – tak co do okresu zajęcia pasa drogowego, lokalizacji zajęcia pasa drogowego a także deklarowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego. Organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania modyfikacji wniosku Strony, czy też szerszego jego rozpatrywania (m.in. w odniesieniu do podnoszonych na etapie odwołania możliwych innych lokalizacji zajęcia pasa drogowego). Z tego też względu, zarzuty strony dotyczące braku postępowania dowodowego w zakresie nowej lokalizacji obiektu, w szczególności że zaskarżona decyzja jest decyzją pozytywną (na mocy której udzielono Stronie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego we wnioskowanej lokalizacji), SKO uznało za chybione i nie mające znaczenia dla sprawy. Podobnie oceniło zarzuty Strony co do braku przeprowadzenia mediacji, oględzin i ustalenia proponowanej lokalizacji pawilonu handlowego w związku ze zmiana stałej organizacji ruchu ul. [...], które to zarzuty byłyby istotne na gruncie niniejszej sprawy gdyby nie okoliczność, że zaskarżona decyzja jest decyzją pozytywną, uwzględniającą wniosek Strony w zakresie lokalizacji pawilonu handlowo - usługowego.

Kolegium wskazało również, że zaskarżona decyzja jest decyzją częściową, bowiem rozstrzyga co do części wnioskowanego przez Spółkę okresu tj. od 2 lutego 2018 r. do 9 października 2019 r. Organ wyjaśnił, że instytucja decyzji częściowej uregulowana została w art. 104 § 2 K.p.a., w świetle którego decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano wprost, że decyzja jest decyzją częściową, a za pozostały wnioskowany okres zajęcia od dn. 10 października 2019 r. do 31 stycznia 2023 r. zostanie wydana kolejna decyzja organu.

Kolegium za zasadny natomiast uznało zarzut Strony, dotyczący sprzeczności rozstrzygnięcia w zakresie daty zajęcia pasa drogowego 2 lutego 2018 r. Mając jednak na uwadze wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z w wyroku z 9 listopada 2021 r. sygn. akt: VI SA/Wa 2080/21, z uzasadnienia którego wynika, że intencją organu I instancji było udzielenie zezwolenia na okres, począwszy od 2 lutego 2018 r., SKO orzekło o wykreśleniu pkt 2 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji (w którym odmówiono Stronie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] (dz. ewid. [...]) w dn. 2 lutego 2018 t. pod tymczasowy pawilon handlowy o pow. rzutu poziomego 20,00 m2), przyjmując że na dzień 2 lutego 2018 r. zostało wydane zezwolenie zgodnie z wnioskiem Strony (stosownie do pkt 1 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji).

Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy to, czy Strona faktycznie zajmowała pas drogowego we wnioskowanej lokalizacji w całym okresie, na który udzielono Stronie zezwolenia tj. od 2 lutego 2018 r. do 9 października 2019 r., albowiem okres zajęcia pasa drogowego stanowi deklarację zajęcia pasa drogowego wyrażoną we wniosku o udzielnie zezwolenia na zajecie pasa drogowego i dla ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego nie ma znaczenia faktyczny okres tego zajęcia, a jedynie okres zadeklarowany we wniosku (i objęty decyzją).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z 16 maja 2024 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 107 § 1 pkt 5 oraz art. 138 § 1 K.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie sprawy całościowo i orzeczenie wyłącznie w zakresie punktu 2 skarżonej decyzji, co sprawia, że decyzja nie rozstrzyga pozostałych zaskarżonych punktów i tym samym decyzja organu I instancji jest nadal nieprawomocna,

2) art. 15 K.p.a., poprzez nierozpoznanie całej sprawy ponownie w ramach postępowania odwoławczego i ograniczenie rozstrzygnięcia oraz kontroli wyłącznie do punktu 2, co jest rażącym naruszeniem prawa stanowiącym podstawę nieważności decyzji.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że Kolegium skarżoną decyzją wydaną na skutek odwołania Strony uchyliło punkt 2 decyzji organu I instancji i umorzyło postępowanie w przedmiocie odmowy zezwolenia na zajęcie w W.na terenie Dzielnicy M. pasa drogowego ul. [...] dz. ewid. [...], w dniu 2 lutego 2018 pod tymczasowy pawilon handlowy o pow. rzutu poziomego 20,00 m². W sentencji decyzji SKO nie zawarło rozstrzygnięcia co do pozostałej części decyzji. Mimo, że z uzasadnienia wynika, że organ odwoławczy utrzymał decyzję w mocy to jednak brak rozstrzygnięcia w sentencji sprawia, że nadal decyzja organu I instancji jest nieprawomocna. Niekompletność decyzji sprawia problemy interpretacyjne oraz może stanowić znaczną przeszkodę w wykonywaniu decyzji. Nadto, brak rozstrzygnięcia sprawia, że organ naruszył również zasadę dwuinstancyjności gdyż rozpoznał sprawę wyłącznie w zakresie punktu 2.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest zezwolenie na zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego we wskazanej w decyzji I instancji lokalizacji i wskazanym okresie pod tymczasowy pawilon handlowy o wskazanej powierzchni oraz ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego we wskazanej wysokości, a także określenie warunków użytkowania zajętego pasa drogowego.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., pasem drogowym jest wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga, Jak natomiast wynika z pkt 2 tego artykułu, drogą jest budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowana w pasie drogowym i przeznaczona do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.

W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi, w tym, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż liniowe urządzenia obce wymienione w pkt 2. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną. Zgodnie natomiast z art. art. 40 ust. 3 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Jak wynika z art. 40 ust. 6 u.d.p., opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu o którym mowa w ust. 2 pkt 3, a więc w celu umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzenia obcego innego niż liniowe urządzenie obce, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia obcego, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

W niniejszej sprawie dzienna stawka za zajęcie 1 m2 pasa drogowego – drogi gminnej – przez rzut poziomy umieszczonego w pasie drogowym pawilonu handlowego, zgodnie z poz. 2 załącznika nr 3 do uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.), wynosi 0,80 zł. Organy I instancji zatem, zastosował prawidłową stawkę przewidzianą dla drogi gminnej nie – jak zarzucił w odwołaniu od decyzji I instancji Skarżący – powiatowej, co w zaskarżonej decyzji prawidłowo zaakceptowało po ponownym przeanalizowaniu sprawy SKO. Wysokość zatem opłaty za zajęcie pasa drogowego – ul. [...] (dz. ewid. [...]) – w okresie od 2 lutego 2018 r. do 9 października 2019 r. pod tymczasowy pawilon handlowy o pow. rzutu poziomego 20,00 m², została przez organy obu instancji ustalona w prawidłowej wysokości 9 840,00 zł – (20 m2 powierzchni zajęcia pasa drogowego x 0,80 zł stawki opłaty za zajęcie 1 m2 terenu pod tymczasowy pawilon handlowy x 615 dni zajęcia pasa drogowego = 9 840,00 zł).

Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Kolegium art. 15 K.p.a., poprzez nierozpoznanie całej sprawy ponownie w ramach postępowania odwoławczego i ograniczenie rozstrzygnięcia oraz kontroli wyłącznie do punktu 2. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która została szczegółowo opisana w części historycznej uzasadnienia, wskazuje, że w ramach postępowania odwoławczego od decyzji I instancji, SKO całościowo ponownie rozpatrzyło sprawę rozstrzygniętą w I instancji decyzją z 2 marca 2020 r. Prezydenta [...]. Organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, stosując te przepisy rozważył kwestię zajęcia pasa drogowego zgodnie z wnioskowaną przez Skarżącego lokalizację, okresem i rodzajem obiektu budowlanego, rozważył kwestię warunków korzystania z obiektu objętego zezwoleniem oraz przeanalizował prawidłowość ustalonej przez organ I instancji opłaty za zajęcie pasa drogowego, zgadzając się w tych wszystkich aspektach z ustaleniami organu I instancji. SKO wypełniło tym samym wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z 9 listopada 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2080/21.

Sąd stwierdza również, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez SKO art. 107 § 1 pkt 5 oraz art. 138 § 1 K.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie sprawy całościowo i orzeczenie wyłącznie w zakresie punktu 2 decyzji I instancji. Sąd stwierdza, że Kolegium prawidłowo uchyliło pkt 2 decyzji I instancji i umorzyło w tym zakresie postępowania administracyjne, rozstrzygnięcie bowiem zawarte w pkt 2 odmawiające zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 2 lutego 2018 r. pozostawało w sprzeczności z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 1 decyzji I instancji, w którym organ I instancji wydał zezwolenie na zajęcie psa drogowego obejmujące również dzień 2 lutego 2018 r. Podkreślenia przy tym wymaga, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z art. 138 § 1 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Należy zauważyć, że sposoby rozstrzygnięć jakie organ odwoławczy może zawrzeć w decyzji II instancji zostały unormowane w art. 138 § 1 K.p.a. w formie alternatywy rozłącznej, co oznacza, że decyzja wydana w II instancji może zawierać tylko jedno z wymienionych rozstrzygnięć – albo rozstrzygniecie zawarte w pkt 1, albo w pkt 2, albo w pkt 3 omawianego przepisu. W świetle art. 138 § 1 K.p.a. Kolegium nie mogło wydać decyzji uchylającej w części decyzję I instancji i umarzającej postępowanie I instancji w tej części oraz utrzymującej w mocy decyzję I instancji w pozostałej części, czego domaga się Skarżący. Uchylenie przez Kolegium decyzję I instancji w części i umorzenie postępowanie I instancji w tej części oznacza, że w pozostałym zakresie decyzja I instancji pozostaje w mocy, nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga pozostałych zaskarżonych punktów i tym samym decyzja organu I instancji jest nadal nieprawomocna. Sąd stwierdza, że w świetle treści art. 138 § 1 K.p.a. powyższe stanowisko Skarżącego jest błędne i decyzja I instancji w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego wszystkich punktów poza pkt 2, jest ostateczna.

Sąd nie dostrzegł w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł jak w sentencji.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 tej ustawy.