Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1589/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Budownictwa, po rozpoznaniu wniosku A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] października 2001 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Rady Narodowej w mieście W. z dnia [...] lipca 1972 r., nr [...] przedmiocie odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego na gruncie [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Prezydium Rady Narodowej w mieście W. decyzją z dnia [...] lipca 1972 r. odmówiło ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz R. S., I. D. i nieustalonych spadkobierców I. G. na części nieruchomości [...] o pow. [...] m2 oznaczonej jako "[...]", położonej przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nieruchomość przeznaczona została pod inwestycję zgodnie z decyzją lokalizacyjną Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...] maja 1972 r., nr [...] oraz że korzystanie przez wnioskodawcę z gruntu nie dało się pogodzić z planem zagospodarowania przestrzennego.

Ministerstwo Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] listopada 1972 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydium Rady Narodowej w mieście W. z dnia [...] lipca 1972 r.

W dniu 19 lutego 1998 r. A. K. spadkobierca I. D., jednego z dawnych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości wystąpiła do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydium Rady Narodowej w mieście W. z dnia [...] lipca 1972 r., podnosząc, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste dało się pogodzić z obowiązującym w dacie wejścia w życie dekretu Planem Ogólnym Zabudowania miasta W. zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r., który nie przewidywał przeznaczenia nieruchomości na cele publiczne.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] września 1999 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 1999 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA/Wa 223/2000 uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 1999 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] września 1999 r. zarzucając organowi nieustalenie wszystkich następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości, którzy powinni brać udział w sprawie i w konsekwencji orzekanie bez udziału wszystkich stron postępowania.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 2001 r. ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] maja 2002 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2001 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r. nie można uznać za wydaną z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu, skoro według obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...] lipca 1969 r. przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na terenach południowo – zachodnich dzielnic przemysłowych w rejonie [...], przeznaczonych pod zadrzewienia ochronne i izolacyjne. Zdaniem organu, w tej sytuacji Ministerstwo Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, zasadnie przyjęło, że nie można było pogodzić sposobu korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela (uprawy rolne) z przeznaczeniem w planie, ponieważ celem ustanowienia terenów ochronnych i izolacyjnych inwestycji przemysłowej było ograniczenie negatywnego oddziaływania przemysłu na otoczenie, zwłaszcza, że przy realizacji inwestycji strefa szkodliwego oddziaływania przemysłu stanowiła zawsze integralną część obszaru objętego planem inwestycyjnym.

W dniu 7 marca 2006 r. A. K. złożyła Ministrowi Transportu i Budownictwa wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r., uzupełniony wnioskiem z dnia 8 marca 2006 r. W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 8 lutego 2006 r. jej rodzice uzyskali z Archiwum Państwowego miasta W. odpis decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. nr [...] z dnia [...] września 1970 r. o lokalizacji szczegółowej wraz z mapą oraz odpis decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. nr [...] z dnia [...] maja 1972 r. o lokalizacji wraz z mapą, z których wynika, że przedmiotowa nieruchomość, zgodnie z decyzją o lokalizacji ogólnej z dnia [...] lipca 1969 r. została przeznaczona pod inwestycje przemysłowe, a nie na tereny zadrzewień ochronnych i izolacyjnych. Zdaniem wnioskodawcy decyzje te stanowią nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA.

Minister Budownictwa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r.

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. odmówił uchylenia decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie wykazano wystąpienia przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA, ponieważ przedłożone decyzje lokalizacyjne nie stanowią one o przeznaczeniu nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 10 lipca 1969 r.

W dniu 16 stycznia 2007 r. A. K. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 KPA. W uzasadnieniu podała, że z treści decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] września 1970 r. jasno wynika, że dotyczy ona lokalizacji bazy sprzętowo-magazynowej wraz z parkingami niezbędnymi dla Przedsiębiorstwa [...], natomiast z treści decyzji z dnia [...] maja 1972 r., że ustalenia lokalizacji dotyczą odtworzenia [...] Zakładów [...]. Zdaniem wnioskodawcy zasadnie jest więc stwierdzenie, że zgodnie z decyzjami lokalizacyjnymi nieruchomość została przeznaczona pod inwestycje przemysłowe, co z kolei prowadzi do wniosku, że plan zagospodarowania przestrzennego przeznaczał te nieruchomości na cele, które mogli realizować byli właściciele nieruchomości.

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że mimo powoływanych przez A. K. decyzji lokalizacyjnych w dacie wydania decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r. i decyzji Prezydium Rady Narodowej w mieście W. z dnia [...] lipca 1972 r. obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 10 lipca 1969 r., który został uwzględniony w decyzjach Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r. i Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. Organ stwierdził, że o przeznaczeniu nieruchomości decydował obowiązujący w dacie wydania decyzji prawomocnie ogłoszony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Według planu zatwierdzonego w dniu [...] lipca 1969 r. przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była na tereny zadrzewień ochronnych i izolacyjnych. W ocenie Ministra nie można przyjąć, że o przeznaczeniu nieruchomości przesądzają decyzje lokalizacyjne, a nie założenia planu. Tym samym wnioskodawca nie wykazał wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 KPA bowiem wskazywane zarzuty stanowią raczej polemiczną interpretację przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w planie.

Od decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, zarzucając organowi naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 5 KPA poprzez błędne przyjęcie, iż informacje odnośnie przeznaczenia nieruchomości zawarte w decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. Nr [...] o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] września 1970 r. oraz w decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. Nr [...] o lokalizacji z dnia [...] maja 1972 r. nie stanowią nowej okoliczności faktycznej, ani nowego dowodu w sprawie, lecz jedynie interpretację skarżącej, podczas gdy z treści powyższych obu decyzji wprost wynika, iż cel na jaki została przeznaczona nieruchomość przy ul. [...] w planie zagospodarowania przestrzennego na dzień wydania decyzji z 1972 r. (inwestycje przemysłowe), jest całkowicie odmienny od tego, który ustalił Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dotychczasowym postępowaniu (tereny zadrzewień ochronnych i izolacyjnych) i który stał się podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających przyznania byłym właścicielom użytkowania wieczystego, a kwestia przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia powyższego wniosku; 2) zaniechanie ustalenia najważniejszej okoliczności w sprawie, a mianowicie samego przedmiotu postępowania, a w szczególności niewyjaśnienie której konkretnie nieruchomości dotyczyły orzeczenia nacjonalizacyjne z 1972 r., albowiem decyzje te dotyczą wyłącznie części nieruchomości o pow. [...] m2 (nie wiadomo jednak której i gdzie usytuowanej), podczas gdy wniosek dekretowy o przyznanie prawa własności czasowej dotyczył nieruchomości, której powierzchnia wynosiła [...] m2; 3) błędne ustalenia faktyczne prowadzące do stwierdzenia, iż skarżąca bezpodstawnie wywodzi z powyższych decyzji lokalizacyjnych, iż przedmiotowa nieruchomość została przeznaczona pod inwestycje przemysłowe, a nie na tereny zadrzewień ochronnych i izolacyjnych, podczas gdy z treści tych decyzji bezspornie wynika, iż nieruchomość przeznaczona została pod inwestycje przemysłowe (baza sprzętowo magazynowa wraz z parkingami. odtworzenie [...] Zakładów [...]), choć zgodnie z brzmieniem obowiązujących w momencie wydania przedmiotowych decyzji lokalizacyjnych przepisów prawa, każda decyzja lokalizacyjna musiała być zgodna z postanowieniami właściwych planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego (rozbieżności tej organ zaniechał wyjaśnić); 4) naruszenie art. 77 § 1 KPA poprzez niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności poprzez uznanie, iż załączone przez wnioskodawczynię decyzje lokalizacyjne nie mają wartości dowodowej w przedmiotowej sprawie i zaniechanie ustalenia rzeczywistego przeznaczenia nieruchomości będącej przedmiotem sprawy oraz brak wyjaśnienia powodów rozbieżności pomiędzy treścią powołanych wyżej decyzji lokalizacyjnych, a postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie wydania przedmiotowych decyzji; 5) naruszenie art. 77 § 1 KPA poprzez brak ustalenia przez organ administracji okoliczności, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący podstawą zaskarżonej decyzji, został uchwalony oraz ogłoszony w sposób zgodny z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa i czy tym samym może on stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnych rozstrzygających o roszczeniach obywateli; 6) naruszenie art. 156 KPA poprzez zaniechanie dokonania oceny legalności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w mieście W. z dnia [...] lipca 1972 r. oraz decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r. oraz całkowite pominięcie zarzutów wnioskodawczyni odnośnie tego orzeczenia wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 8 marca 2006 r.; 7) naruszenie innych przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 12, 77 i art. 80 KPA poprzez pominięcie istotnych dla oceny legalności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w mieście W. z dnia [...] lipca 1972 r. oraz decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r. okoliczności stanu faktycznego oraz niedokonanie wyczerpującego ustalenia treści obowiązującego planu zabudowania w odniesieniu do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy wskazane przez A. K. we wniosku o wznowienie postępowania decyzje lokalizacyjne nr [...] mogły stanowić dowód, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA, w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, wydanych na podstawie przepisu art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, odmawiających ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu [...],

W ocenie Sądu wskazane wyżej dowody mogły być podstawą do wydania przez organ decyzji merytorycznej, w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 2 KPA, jeżeli zostały by łącznie spełnione następujące warunki:

1) dowody te istniały w dniu wydania decyzji nieważnościowej

2) ujawniły się po wydaniu tej decyzji;

3) były dowodami istotnymi dla sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji, a zatem miały wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji o odmiennej treści niż decyzja dotychczasowa;

4) były nowe w tym sensie, że nie były znane organowi nadzoru w chwili wydania decyzji nieważnościowej, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy.

Analizując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy

Sąd doszedł do wniosku, że powoływane przez A. K. decyzje lokalizacyjne nr [...] nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 KPA. Oceny, czy dany dowód ma istotne znaczenie w konkretnej sprawie należało bowiem dokonać na tle przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę prawną w sprawie. Z treści decyzji Prezydium Rady Narodowej w mieście W. decyzją z dnia [...] lipca 1972 r. i decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] listopada 1972 r., kwestionowanych w postępowaniu nieważnościowym wynika, że podstawę prawną odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego stanowił przepis art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Z przepisu tego wynika, że jedynym dowodem w oparciu o który ustalano możność pogodzenia korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela był plan zabudowy (plan zagospodarowania przestrzennego) zatwierdzony uchwałą przez prezydium rady narodowej i ogłoszony w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej, a więc obowiązujący w dniu wydania decyzji odmownych.

W tej sytuacji zasadne jest stanowisko Ministra Budownictwa, że decyzje lokalizacyjne nie mogły mieć istotnego znaczenia dla sprawy o stwierdzenie nieważności, skoro przepis art. 7 ust. 2 dekretu nie uzależnia wydania decyzji na tej podstawie od decyzji administracyjnych wydanych w innych sprawach administracyjnych. Decyzji lokalizacyjnych wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47) nie można utożsamiać z aktem planowania przestrzennego zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące na określonym terytorium. Wspomniane wyżej decyzje lokalizacyjne nie mogły więc stanowić podstawy do wznowienia postępowania nieważnościowego, ponieważ na ich postawie nie można było udowodnić, zakwestionować, czy obalić ustaleń organu nadzoru odnoszących się do przeznaczenia gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 10 lipca 1969 r. (Dz. Urz. WRN z dnia 15 września 1969 r. Nr 9, poz. 128), zawartych w decyzjach Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r. i z dnia [...] października 2001 r. Na podstawie decyzji lokalizacyjnych nie było by również możliwe zweryfikowanie przez Ministra w fazie postępowania rozpoznawczego prawidłowości decyzji wydanych przez Prezydium Rady Narodowej miasta W. i Ministerstwo Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska (rozstrzygnięcie sprawy co do istoty - art. 151 § 1 pkt 2 KPA). Prowadzenie takich ustaleń wykraczałoby poza przedmiot postępowania wznowieniowego.

Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zakwestionowano praktykę organów administracji polegającą na ustalaniu przesłanki przeznaczenia gruntu, z art. 7 ust. 2 dekretu na podstawie decyzji lokalizacyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 6 września 1999 r., sygn. akt IV SA 787/98, LEX nr 47874; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 293/07, niepubl; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 754/04, niepubl.).

Niezależnie od powyższego Sąd podziela również stanowisko Ministra Budownictwa co do tego, że decyzja lokalizacyjna nr [...] nie miała waloru "nowości", skoro dowód ten znany był Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, co wynika z uzasadnień decyzji tego organu z dnia [...] maja 2002 r. i [...] października 2001 r.

Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów Sąd zauważa, że konsekwencją stwierdzenia przez Ministra Budownictwa braku podstawy do wznowienia postępowania nieważnościowego było to, że organ orzekający w trybie wznowienia postępowania nie przeszedł do fazy postępowania rozpoznawczego i nie rozstrzygał o istocie sprawy, tj. legalności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r. i decyzji Prezydium Rady Narodowej w mieście W. z dnia [...] lipca 1972 r. Wobec tego Ministrowi Budownictwa nie można było postawić zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 KPA w związku z art. 156 § 1 KPA w zakresie niewyjaśnienia rzeczywistego przeznaczenia gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego oraz niedokonania oceny legalności decyzji odmawiających przyznania dawnym jej właścicielom części nieruchomości [...] o pow. [...] m2, oznaczonej jako "[...]".

Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut nieustalenia w postępowaniu wznowieniowym przedmiotu postępowania. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Urzędu Dzielnicy [...] z dnia 9 kwietnia 1999 r., nr [...] oraz mapy obejmującej obręb ewidencyjny [...] z zaznaczonym na czerwono obszarem "[...]" wynika, że grunt ten stanowi obecnie część działek ewidencyjnych nr [...]. Wątpliwości w tym zakresie nie miał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający w sprawie o sygn. akt 1983/04 (fakt znany Sądowi z urzędu). To zaś, że decyzjami Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1972 r. i Prezydium Rady Narodowej w mieście W. z dnia [...] lipca 1972 r. została objęta tylko część tego gruntu o pow. [...] m2 i ocena tak ustalonego przedmiotu postępowania w kontekście art. 156 § 1 KPA nie mogło podlegać analizie w niniejszej sprawie. Z przepisu art. 149 § 2 KPA jasno wynika, że postępowanie wznowieniowe nie mogło przejść do fazy rozpoznawczej (kontroli legalności decyzji odmawiających przyznania użytkowania wieczystego), skoro nie ziścił się warunek istnienia podstawy do wznowienia postępowania. Podnoszone zaś w skardze rozbieżności pomiędzy treścią decyzji lokalizacyjnych i zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, co do rzeczywistego przeznaczenia gruntu, mogły by mieć znaczenie w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnych.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.