Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 762/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi J.H. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R., decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 104 § 1 i 2 K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263) orzekł, że wobec J. H. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka - wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z 2009 r.). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podczas zatrudnienia od 1993 r. (do nadal) J.H. wykonywała czynności, które mogły powodować nadmierne obciążenie stawów nadgarstkowych. Następnie dodał, że przeprowadzona w dniu 14 grudnia 2011 r. ocena narażenia zawodowego wykazała, iż wykonywana przez nią praca cechuje się zróżnicowanym charakterem czynności, zmienną pozycją ciała i zmiennym obciążeniem kończyn górnych oraz nie charakteryzuje się monotypowością ruchów podczas całej zmiany roboczej lub przez większą jej część. Ponadto organ przytoczył wnioski orzeczenia lekarskiego (WOMP) z dnia [...] r., według którego, brak jest podstaw do rozpoznania, wymienionej choroby zawodowej u skarżącej. Zgodnie z treścią orzeczenia, nie można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, zawodowej etiologii choroby, uwzględniając opis sposobu wykonywania pracy, przekazany przez organ I instancji, z którego wynika, że praca J.H. okresowo obciążała stawy kończyn górnych, jednak nie była związana z istotną monotypią w zakresie stawów nadgarstkowych, a ponadto z uwagi na obecność pozazawodowych czynników ryzyka powstania zespołu cieśni nadgarstka, jakimi są; cukrzyca, zaburzenia hormonalne, przebyta operacja [...] oraz otyłość. Następnie organ podkreślił, że w piśmie z dnia 13 lutego 2012 r. biegli WOMP dodali, iż przeprowadzona diagnostyka różnicowa wykazała obecność u skarżącej, wielu pozazawodowych czynników ryzyka zespołu cieśni nadgarstka, takich jak; cukrzyca, dna moczanowa, otyłość, zaburzenia hormonalne, przebyta operacja [...]. W związku z tym stwierdzili, że bezsporny jest dominujący wpływ powyższych czynników na powstanie neuropatii w zakresie nerwu pośrodkowego, a wykonywane przez skarżącą czynności zawodowe mogły jedynie wpłynąć na nasilenie objawów klinicznych. Ponadto organ wskazał, że według orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] r., przeprowadzone badanie EMG wykazało obustronny zespół cieśni nadgarstka u skarżącej. Jednakże lekarze orzecznicy IMP nie stwierdzili podstaw do rozpoznania u niej - bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni nadgarstka, z uwagi na wyniki przeprowadzonych badań, konsultacji specjalistycznych i po przeanalizowaniu sposobu wykonywania czynności zawodowych (praca cechująca się zróżnicowanym charakterem wykonywanych czynności), a zwłaszcza przy uwzględnieniu współistniejących schorzeń. Stwierdzili, że sposób wykonywania pracy może być uznany za czynnik sprawczy neuropatii w zakresie nerwu pośrodkowego przy wykluczeniu innych przyczyn lub ich potencjalnie mniejszym udziale.

W odwołaniu od powyższej decyzji, J.H. podniosła zarzut, że przy rozpoznaniu sprawy doszło do dyskryminacji, gdyż organ sanitarny uznał, że wykonywane przez nią czynności zawodowe nie miały charakteru monotypowego, pomimo że w stosunku do innej pracownicy, wykonującej ten sam zakres czynności, na tym samym stanowisku, w tym samym zakładzie, uznał czynności za monotypowe i stwierdził wystąpienie zespołu cieśni nadgarstka.

Decyzją z dnia [...] r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania J.H. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił obszerne sprawozdanie z dotychczasowego postępowania, przytaczając wnioski orzeczeń lekarskich sporządzonych w sprawie. Następnie organ podniósł, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej, uregulowany w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, został w rozpoznawanej sprawie zachowany. Dodał, że po przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza oceny narażenia zawodowego oraz wniosków orzeczeń lekarskich WOMP i IMPiZŚ w S. uznał, że nie zostały spełnione warunki do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J.H. podniosła zarzut, że przy rozpoznaniu sprawy doszło do dyskryminacji, gdyż organ sanitarny uznał, iż wykonywane przez nią czynności zawodowe nie miały charakteru monotypowego, pomimo że w stosunku do innej pracownicy, wykonującej ten sam zakres czynności, na tym samym stanowisku, w tym samym zakładzie, uznał wykonywane czynności za monotypowe i stwierdził wystąpienie zespołu cieśni nadgarstka. Zarzuciła, że organ odwoławczy nie rozważył, podniesionego przez nią już w odwołaniu, zarzutu dyskryminacji.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie skarżąca wnosiła i wywodziła jak w skardze, ponadto przedłożyła pismo z dnia 19 września 2013 r., w którym również podtrzymała zarzuty skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o odmowie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka - wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych.

Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia została zatem przeprowadzona przy uwzględnieniu przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia. Ponadto materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przede wszystkim stwierdzić należało, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do argumentów i zarzutów zawartych w odwołaniu.

Podkreślenia bowiem wymaga, że organ nie zawarł w treści zaskarżonej decyzji żadnych stwierdzeń w tym zakresie.

Przez to organ ten dopuścił się naruszenia zasad postępowania – pominął bowiem ustosunkowanie się do treści zarzutów i wniosków odwołania, a jednocześnie uchybił przepisom dotyczącym postępowania dowodowego.

Przede wszystkim jednak organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 8 K.p.a., regulującego jedną z podstawowych zasad postępowania, zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Ponadto doszło do naruszenia przy wydaniu decyzji, art. 7 K.p.a., według którego organy administracji przy rozpatrywaniu spraw zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych.

W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że brak wskazania przez organ odwoławczy argumentów i ocen w wymienionym wyżej zakresie – zwłaszcza wobec treści zarzutów skargi - stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Nie ulega wątpliwości, że naruszenie w powyższy sposób przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięte przez organ odwoławczy wskazanie ocen i argumentów w sprawie dotyczyło przecież podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.

Wobec tego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ administracji uwzględni powyższe zarzuty w zakresie pominięcia ustosunkowania się do argumentów i twierdzeń odwołania. Następnie organ wskaże w uzasadnieniu rozstrzygnięcia istotne oceny i ustalenia w sprawie i określi – zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - na jakiej podstawie uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich przyczyn ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich powodów odmówił wiary poszczególnym dowodom.

Z uwagi na to, że zaskarżona decyzja nie miała przymiotu wykonalności - jako utrzymująca w mocy decyzję o stwierdzeniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - bezprzedmiotowe było rozstrzygnięcie w zakresie art. 152 P.p.s.a.

sw