Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1062/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 26 ust 2   i ust 6 zw z art 3 ust 1 pkt 19
journal: Dz.U. 2022 poz 699
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2023 r., znak: SKO.OŚ/4170/25/2023 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 listopada 2022 r. nr WS-06.6236.324.2021.DK nakazano skarżącemu usunięcie z terenu działek nr [...] i [...] obr. [...] jedn.ewid. N. w K. odpadów pochodzenia budowlanego rodzaju gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 1705 03, kod: 17 05 04 oraz zmieszanych z tą ziemią odpadów w postaci gruzu betonowego i ceglanego, tj. odpadów rodzaju: odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, kod: 17 01 01 i gruz ceglany, kod: 17 01 02, składowanych tam w postaci nasypu oraz pryzm na tym nasypie w takiej ilości, aby teren ww. działek po usunięciu odpadów uzyskał poziom pierwotny. W decyzji tej jednocześnie wskazano, że wykonanie decyzji winno nastąpić poprzez załadunek składowanych odpadów na środki transportu i ich przetransportowanie do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwienia (składowania) tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawa o odpadach, z którym to podmiotem strona, na którą został nałożony przedmiotowy obowiązek winna zawrzeć stosowną umowę, a także zakreślono 180-cio dniowy termin na wykonanie ww. czynności.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, jednakże okazało się ono bezskuteczne, gdyż decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2023 r. nr SKO.OŚ/4170/25/2023, utrzymano w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Kolegium wskazało, że z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynikających m.in. z zeznań świadków oraz ortofotomap wynika, iż na działki nr [...] i [...] przewieziona została ziemia oraz ziemia zmieszana z gruzem betonowym i ceglanym, którą wykorzystano do podniesienia poziomu tych działek.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 699) posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, a w świetle art. 3 ust. 1 pkt 19 cyt. ustawy istnieje domniemanie, że skarżący – jako właściciel działki, na której utworzono nasyp, jest posiadaczem odpadów.

Wskazano dalej, że zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach masa ziemna jest traktowana jak odpad, gdy materiał został przetworzony lub wykorzystany gdzie indziej niż w miejscu wydobycia, skatalogowany pod nr 17 01 01 (odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów), nr 17 01 02 (gruz ceglany) oraz nr 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03).

Powyższe odpady mogłyby zostać ewentualnie wykorzystane do utwardzenia powierzchni w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. 2016 r. poz. 93), ale nie do podniesienia powierzchni.

Ponadto działki skarżącego stanowią zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego "Zesławice" teren rolny.

Dalej Kolegium wskazało, że działki skarżącego nie są miejscem przeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów.

W tym świetle organ odwoławczy stwierdził, że słusznie uznano skarżącego za posiadacza odpadów, zgodnie z domniemaniem wynikającym z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, za czym dodatkowo przemawiają zeznania świadków, z których wynika, iż nasyp na działkach powstał po 2017 r., to jest po zakupie tych działek przez skarżącego.

Od powyższej decyzji K. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji i umorzenia postępowania oraz przyznania kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) nieważność decyzji na podstawie art. 156 § l pkt 5 k.p.a. ze względu na jej trwałą niewykonalność wynikającą z braku precyzyjnego określenia obowiązku nałożonego na skarżącego, w szczególności z braku sprecyzowania, co należy rozumieć pod pojęciem "poziom pierwotny", który ma odzyskać nieruchomość skarżącego w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, a którego to pojęcia nie da się zdefiniować rym bardziej, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika zarówno, że do nadsypania działek nr [...] i [...] doszło jeszcze przed nabyciem ich przez skarżącego, łącznie z nadsypaniem innych działek, jak również że miał tego dokonać skarżący od 2017 roku, a ewentualnie:

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w sposób nie budzący wątpliwości, a także niewyczerpujące i dowolne rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to prowadzenie postępowania w sposób nieprowadzący pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegający m.in. na:

- uznaniu, że nadsypanie działek nr [...] i [...] zostało dokonane przez skarżącego,

a proces ten rozpoczął się w 2017 roku, podczas gdy z dowodów zgromadzonych w

aktach sprawy, a w szczególności z: protokołu wizji z dnia 20.06.2020 (pkt. 4-5 zawierające oświadczenia pana M. B.), ortofotomap z lat 2006, 2009,

2013 i 2015 wynika, że do nawożenia ziemi dochodziło przed 2017 rokiem, a więc przed nabyciem nieruchomości przez skarżącego;

- przyjęciu na podstawie zeznań świadka A. Z., jakoby to skarżący dokonywał nadsypania działek nr [...]/ l i [...], podczas gdy z zeznań tego świadka wynika, że nie wie kiedy doszło do nadsypania ani kto go dokonał;

- uznaniu za wiarygodne zeznań świadka S. W. co do tego, jakoby skarżący dokonał nadsypania działek nr [...] i [...], w sytuacji gdy jego zeznania stoją w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem graficznym, tj. ortofotomapami z lat 2006, 2009, 2013 i 2015 dowodzącymi, że do nadsypywania działek dochodziło przed nabyciem nieruchomości przez skarżącego, jak również z treścią protokołu rozprawy z 19.07.2021 (pkt. 2 obejmujący oświadczenia pani J. M. - byłej właścicielki działek [...] i [...]);

- niewyjaśnieniu istotnej dla sprawy okoliczności, a mianowicie tej, czy toczyło się wcześniej postępowanie w sprawie składowana ziemi na działkach [...] i następnych, o czym wspominał M. B. - właściciel działki nr [...] w protokole wizji z 30.06.2020 (pkt. 4), a jeśli tak, to w jaki sposób się zakończyło, w szczególności czy nie doszło do wydania nakazu usunięcia ziemi z przedmiotowych działek przez inny podmiot;

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, niewyjaśniającego przesłanek faktycznych wydanego rozstrzygnięcia, jak również poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji przejawiającego się w ustaleniu, jakoby nadsypanie działek nr [...] i [...] zostało dokonane przez skarżącego, a proces ten rozpoczął się w 2017 roku, podczas gdy wcześniej organ ustalił, że do nadsypania m.in. działek nr [...] i [...] doszło już wcześniej "w innych okolicznościach i w innym przedziale czasowym";

4) naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach poprzez błędne przyjęcie, że skarżący jest posiadaczem odpadów określonych w decyzji, w sytuacji gdy materiał dowodowy pozwala na obalenie domniemanie wynikającego z tego przepisu i ustalenie;

5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 107 § 1 pkt. 5 k.p.a. i art. art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 6 pkt 3 ustawy, poprzez nieprecyzyjne określenie sposobu usunięcia odpadów, w szczególności poprzez brak sprecyzowania, co należy rozumieć pod pojęciem "poziom pierwotny", który ma odzyskać nieruchomość skarżącego w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych w kontrolowanej sprawie stanowiły przepisy ustawy o odpadach. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 6 tej ustawy odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany.

Zgodnie zaś z art. 26 ust. 1 posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). Jak stanowi z kolei art. 26 ust. 3a tej ustawy decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje się w stosunku do wszystkich posiadaczy odpadów odpowiedzialnych za gospodarowanie odpadami, o których mowa w ust. 1. Za wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji posiadacze odpadów odpowiedzialni są solidarnie. Decyzja nakazująca usunięcie odpadów powinna zaś zawierać elementy wymienione w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach, tj. określać termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów i sposób usunięcia. Ustawodawca zdefiniował również pojęcia "posiadacza odpadów" oraz "wytwórcy odpadów". I tak stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Wskazać dalej należy, iż legalne magazynowanie odpadów prowadzone w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, może odbywać się wyłącznie na podstawie zezwolenia. Gromadzenie odpadów bez zezwolenia i ich nieusunięcie obliguje organ do wszczęcia postępowania wieńczącego decyzją, o której mowa w art. 26 ust 2 ustawy. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 6 czerwca 2018 r. II SA/Gd 198/18 obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym (tak samo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 20 lutego 2018 r. II SA/Ol 1005/17). Pogląd ten w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.

Stwierdzenie przez organ nielegalnego składowania odpadów tj. składowania odpadów bez zezwolenia w terenie nieprzeznczonym do tego typu działalności i ustalenie podmiotu, który jest ich posiadaczem tych odpadów, skutkować zawsze winno nakazaniem usunięcia odpadów kierowanym właśnie do ich (odpadów) posiadacza. Decyzja o nakazie usunięcia odpadów wydawana jest w ramach związania administracyjnego tj. sytuacji, kiedy ustalenia określonego stanu faktycznego implikują wydanie decyzji o określonej treści. Tak też postąpiły organy obu instancji w niniejszym postępowaniu.

W świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym oględzin przeprowadzonych na działkach skarżącego, nie budzi wątpliwości Sądu, że organy orzekające w przedmiotowym postępowaniu zobligowane były do nałożenia na skarżącego obowiązku usunięcia odpadów ze wskazanej nieruchomości, albowiem ziściły się przesłanki przewidziane w art. 26 ust. 2 ustawy. Wydana zaś w tym przedmiocie decyzja, aktualnie zaskarżona do sądu, jest klarowna i zawiera wszystkie niezbędne elementy konieczne do jej wykonania, tj. rodzaj odpadów oraz termin i sposób ich usunięcia.

Kwestią bezsporną jest fakt, że skarżący jest właścicielem przedmiotowej działki, która nie jest przeznaczona do składowania i magazynowania odpadów, a także fakt, że na jej teren nawiezione zostały masy ziemi wymieszanej z gruzem betonowym i ceglanym.

W świetle przepisów nie budzi wątpliwości, że nawieziona ziemia stanowi odpad. Otóż zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach przepisów ustawy nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Tak więc, a contrario masa ziemna jest traktowana jak odpad, gdy materiał został przetworzony lub wykorzystany do innych celów lub gdzie indziej, np. nastąpiło usunięcie lub przemieszczanie, przetransportowanie mas ziemnych w związku z realizacja jakiejś inwestycji, czy w sytuacji zdeponowania ziemi w innym miejscu niż miejsce wydobycia (zob. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt IIOSK,2936/14). Zgodnie z tezą wyroku Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 227/20, gleba wydobyta w trakcie robót budowlanych i niewykorzystana na cel budowlany na terenie, z którego została wydobyta, jest odpadem.

Z powyższymi przepisami koresponduje również treść załącznika do Rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów, gdzie wykryte na terenie działek skarżącego odpady zostały skatalogowane pod nr 17 01 01 (odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów), nr 17 01 02 (gruz ceglany) oraz nr 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03).

Wobec tego zatem, że ziemia użyta do uformowania nasypu na działkach skarżącego pochodziła z innego miejsca, w świetle ustawy jest traktowana jako odpad. W związku natomiast z tym, że odpady nie zostały użyte do utwardzenia powierzchni, lecz do podniesienia poziomu gruntu, nie może być mowy o dopuszczalnym ich wykorzystaniu w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. 2016 r. poz. 93).

Nie miał również racji skarżący, który sprzeciwiał się nałożeniu na niego obowiązku usunięcia odpadów w sytuacji, gdy nie zostało ustalone, kto faktycznie nawiózł te odpady. Powyższa kwestia nie ma jednak w przedmiotowej sprawie kluczowego znaczenia. Jak wskazano bowiem powyżej, obowiązki wynikające z art. 26 ustawy o odpadach są nakładane na posiadacza odpadów, a nie na osobę, która nawiozła te odpady. Jak natomiast wynika z cyt. powyżej art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy domniemywa się, że posiadaczem odpadów jest władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się te odpady. Powyższe domniemanie zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości -wytwórcy odpadów (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 czerwca 2018 r. II SA/Kr 362/18). Oznacza to, że powyższe domniemanie może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. Pogląd ten jest w orzecznictwie utrwalony (por. wyroki: WSA w Krakowie z dnia 14 lutego 2018 r. II SA/Kr 1548/17, WSA w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2017 r. II SA/Gd 626/17, WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. IV SA/Wa 3167/16).

Od odpowiedzialności wynikającej z cyt. ustawy skarżący próbował się uwolnić twierdząc, że organy nie ustaliły jednoznacznie, kiedy doszło do nawiezienia odpadów oraz, że uczynił to skarżący. Ustalenia te nie są jednak kluczowe. Zgodnie z art. 26 ust. 2 cyt. ustawy podmiotem zobowiązanym do usunięcia odpadów nie jest bowiem osoba, która nawiozła odpady, lecz ich posiadacz. Od obowiązku usunięcia odpadów skarżący mógłby zatem się uwolnić wykazując, że nie jest posiadaczem odpadów, a zatem obalając domniemanie zawarte w art. 3 cyt. ustawy, tego jednak nie uczynił. Na marginesie można wspomnieć, że zarzuty skarżącego są czystą polemiką z ustaleniami organu wywiedzionymi z uzyskanych zeznań świadków oraz fotografii. Sam skarżący nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych dowodów, ani nawet twierdzeń, z których wynikałoby konkretnie kto i kiedy nawiózł na jego nieruchomość odpady.

Nie miał również racji autor skargi, który zarzucał, że w decyzji nie wskazano ilości odpadów, które miałyby zostać usunięte z nieruchomości skarżącego, przez co decyzja jest niewykonalna. W decyzji nakazującej usunięcie odpadów organ nie ma obowiązku określenia dokładnej ilości odpadów, które adresat decyzji jest zobowiązany usunąć. Zgodnie z art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach, organ jest zobowiązany określić termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów oraz sposób ich usunięcia. Te elementy znalazły się natomiast w zaskarżonej decyzji, co świadczy o jej kompletności i wykonalności. Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że decyzja winna określać ewentualną ilość odpadów, które mają zostać usunięte lub sposób obliczenia tej ilości. Wprawdzie wyliczenie zamieszczone w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach ma charakter otwarty, jednak nie budzi wątpliwości, że żaden przepis ustawy o odpadach nie nakazuje precyzowania w decyzji kubatury odpadów podlegających usunięciu. Zresztą prawidłowe zadośćuczynienie temu obowiązkowi przez organ wiązałoby się w praktyce z usunięciem tych odpadów przez sam organ, celem ustalenia ich masy (grubości, ilości itd.), co wydaje się działaniem absurdalnym. W praktyce więc niemożliwe byłoby wydanie jakiejkolwiek decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Tożsame stanowisko w tej kwestii wyraziły: WSA w Łodzi w wyroku z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 411/16, WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Po 121/14, utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2936/14, WSA w Łodzi w wyroku z dnia 10 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 277/15, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1302/11, utrzymanym w mocy przez NSA wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1443/12.

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach, uzasadniające nałożenie na skarżącego spornego obowiązku. Jak wyjaśniono powyżej, obowiązki osoby władającej nieruchomością, na której znajdują się odpady mają charakter obiektywny i abstrakcyjny, oderwany od osobistej odpowiedzialności tej osoby za nawiezienie odpadów. Z drugiej strony, decyzja wydawana w trybie art. 26 ust. 2 ma charakter związany, co oznacza, że w razie spełnienia przesłanek zawartych w tym przepisie – co niewątpliwie miało miejsce w przedmiotowej sprawie – organy są jednoznacznie zobowiązane do nakazania usunięcia odpadów, bez jakiegokolwiek marginesu uznaniowości w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.