Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 56/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4, art. 6, art. 22 ust. 3, art. 26  ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2023 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (dalej również jako: organ I instancji, NUCS) decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], działając m.in. na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako: O.p.), art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c, art. 26 ust. 1, 2, 3 pkt 2, ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 859 ze zm., dalej jako: ustawa SENT) odstąpił od nałożenia na przewoźnika – P. Sp. z o.o. - kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dnia [...] kwietnia 2021 r. na byłym przejściu granicznym w [...] funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę środka przewozowego o nr rej [...] objętego zgłoszeniem przewozu [...]. Zgodnie z przedstawionymi w trakcie kontroli dokumentami ww. środkiem transportu przewożono z Holandii do Polski towar o nazwie OLEJ KOKOSOWY (7202 – COCONUT OIL KOSHER) o masie 24.000 kg, klasyfikowany do kodu CN 1513. Po sprawdzeniu danych w systemie monitorowania drogowego przewozów towarów i porównaniu ich z danymi w dokumentach przewozowych kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości polegające na podaniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu SENT w zakresie numerów rejestracyjnych środka transportu, bowiem w polu "informacje o środku transportu" w rubryce "numer rejestracyjny naczepy" podano "[...], a powinno być "[...]".

Następnie NUCS podał, iż w toku prowadzonego postępowania spółka P. pismem z dnia [...] września 2021 r. wniosła o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej powołując się na podjęcie natychmiastowym działań w celu uzupełnienia zgłoszenia SENT, brak osiągnięcia korzyści majątkowych oraz znikomość naruszenia przepisów prawa. Strona podniosła, iż organ kontrolny nie stwierdził wyrządzenia szkody, nie ucierpiało chronione dobro prawne, uchybienie zostało wyeliminowane w trakcie kontroli.

W ocenie organu I instancji należało odstąpić od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na przesłankę interesu publicznego, bowiem strona prowadzi legalną działalność na rynku krajowym, a stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie nie było skierowane na uszczuplenie należności Skarbu Państwa. Organ zaznaczył przy tym, iż naruszenie przez spółkę przepisów ustawy SENT nie było jednorazowe, ale przy znacznej ilości świadczonych przewozów możliwe jest zaistnienie błędu stanowiącego omyłkę pisarską. Nadto jako kolejną przesłankę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej NUCS wskazał wspieranie przedsiębiorczości w ramach polityki państwa, w szczególności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw.

Zdaniem organu I instancji odstąpienie od nałożonej kary pieniężnej stanowi pomoc publiczną, w związku z tym zastosowanie ma art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy SENT. Wysokość udzielonej pomocy stanowi wysokość nałożonej kary pieniężnej, a zatem 10.000 zł, tym samym udzielona pomoc de minimis wynosi 2.168,25 EUR (kurs EUR wg tabeli kursów nr 197/A/NBP/2021 z [...] października 2021 r.).

P. Sp. z o.o. wniosła od powyższej decyzji odwołanie podnosząc, iż organ kontrolny powinien odstąpić od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT bez przyznawania pomocy de minimis. Zdaniem skarżącej spółki powstałe naruszenie było znikome i stanowiło omyłkę pisarską, bez wpływu na przebieg transportu. Strona zaznaczyła, że do dnia [...] października 2021 r. zarejestrowała w systemie SENT 15977 transportów a tylko w kilku przypadkach doszło do niewielkich naruszeń przepisów ustawy SENT. Spółka powołała się również na orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym zaprezentowano stanowisko o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej w oparciu o przesłankę interesu publicznego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej również jako: DIAS) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji DIAS w pierwszej kolejności wskazał, że z uwagi na fakt, iż kontrola drogowa miała miejsce dnia [...] kwietnia 2021 r., w sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli. Następnie organ wskazał, że art. 3 ust. 1 ustawy SENT określa elementy, z których składa się system monitorowania, którym objęty był przewóz towarów. System ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących do jego monitorowania oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. W art. 3 ust. 2 przedstawiono katalog towarów, których przewóz podlega systemowi monitorowania drogowego wraz z określającymi je pozycjami Nomenklatury Scalonej (CN) oraz z uszczegółowieniem dotyczącym masy brutto lub objętości przesyłki czy rodzaju opakowań jednostkowych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Dane które przewoźnik jest zobowiązany uzupełnić przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju po drodze publicznej przedstawiono w art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT. W myśl art. 13 tej ustawy przewóz towarów podlega kontroli polegającej na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust.7; przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w przypadku, gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł w drodze decyzji (art. 26 ust. 1). Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 24 ust. 3 ww. ustawy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu odbierającego lub interesem publicznym, na wniosek podmiotu odbierającego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Jak stanowi z kolei art. 26 ust. 3 ustawy SENT, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Organ odwoławczy podał, iż wobec powyższych uregulowań ocena zasadności nałożenia kary pieniężnej składa się z dwóch elementów – badania naruszenia obowiązków przewidzianych w ustawie, uzasadniających nałożenie kary pieniężnej oraz analizy ustawowych przesłanek odstąpienia od jej wymierzenia.

W dalszej treści uzasadnienia decyzji DIAS przedstawił stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. towarów wrażliwych. Nie ma znaczenia dla nałożenia kary popełnienie uchybienia w sposób oczywiście omyłkowy i bez zawinienia. Przepisy ww. ustawy zostały tak ukształtowane, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą naruszenia niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. W ocenie organu odwoławczego niezgodność numeru rejestracyjnego naczepy z danymi podanymi w zgłoszeniu stanowi o oczywistym uchybieniu obowiązków przewoźnika. Celem wprowadzenia przepisów ustawy SENT było objęcie szczególnego nadzoru nad handlem towarami uznanymi za "wrażliwe", co ma ułatwić walkę z "szarą strefą", przyczynić się do zwiększenia należnych wpływów do budżetu, realizując przy tym zasadę uczciwej konkurencji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Temu celowi służy szczegółowo uregulowana procedura dotycząca monitorowania drogowego i kolejowego przewozu ściśle określonej grupy towarów.

Następnie w ocenie organu odwoławczego analiza postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji przemawiała za odstąpieniem od nałożenia na stronę kary pieniężnej w ramach pomocy publicznej. DIAS wyjaśnił, iż skoro odstąpienie od ukarania za naruszenie przepisów ustawy SENT stawia spółkę w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu, to odstąpienie od nałożenia kary w tej sprawie stanowi pomoc publiczną. Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy SENT odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej należy traktować jako pomoc de minimis, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, co oznacza m.in., że może być udzielona tylko wówczas, gdy w przypadku określonego przedsiębiorcy nie zostały przekroczone progi tej pomocy określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Organ podniósł, iż w rozpoznawanej sprawie w latach 2019-2021 spółka była beneficjentem pomocy publicznej o łącznej kwocie 52 282,73 zł stanowiącej równowartość 11 657,50 euro. Dopuszczalna wysokość pomocy de minimis dla przedsiębiorcy transportowego wynosi 100.000 euro w okresie trzech lat podatkowych, a zatem odstąpienie w tej sprawie od nałożenia kary pieniężnej nie doprowadziło do przekroczenia wskazanego progu.

Pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. P. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję DIAS, zarzucając jej naruszenie: przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT oraz przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając wniesioną skargę spółka powołała się na treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 2059/19, w którym wskazano, iż odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej nigdy nie będzie mogło zostać uznane za pomoc publiczną, o której mowa w art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W powyższym wyroku Sąd uznał, że odstąpienie w niniejszym przypadku od wymierzenia kary nie zakłóciłoby lub też groziłoby zakłóceniem konkurencji na unijnym rynku, co najwyżej skutkowałoby tym, że przewoźnik krajowy ukarany w sposób nieproporcjonalny znalazłby się w gorszej sytuacji finansowej niż jego potencjalny konkurenci z innych krajów unijnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i w myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, ujawnione okoliczności faktyczne i prawne nie uzasadniały podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Kontroli legalności w przedmiotowej sprawie poddana została decyzja DIAS z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję NUCS z dnia [...] października 2021 r., nr [...] o odstąpieniu od nałożenia na skarżącą - w ramach pomocy de minimis - kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy SENT obowiązujące w dniu dokonania kontroli tj. [...] kwietnia 2021 r. W ustawie tej przyjęto (art. 4 ust. 1-4), że środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń. Jest on prowadzony w systemie teleinformatycznym i gromadzi dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli. Obowiązki poszczególnych podmiotów związanych z przewozem towarów z terytorium innego państwa określa art. 6 ustawy SENT. W zakresie obowiązków przewoźnika istotny jest ust. 4 tego artykułu, zgodnie z którym przed rozpoczęciem przewozu towaru przewoźnik ma obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dane wymienione w tym przepisie, w tym poprzez dane przewoźnika, numery rejestracyjne środka transportu, miejsce i datę rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju, numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi. Przewóz towarów podlega kontroli, o której mowa w art. 13 ustawy SENT, polegającej na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia, zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym oraz posiadania numeru referencyjnego. Na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy SENT, w sytuacji gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

W realiach niniejszej sprawy poza sporem pozostawała okoliczność, że w dniu [...] kwietnia 2021 r. skarżąca była przewoźnikiem towaru podlegającego obowiązkowej rejestracji w systemie SENT, tj. oleju kokosowego (CN 1513) o masie 24 000 kg. W toku przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2021 r. kontroli funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej stwierdzili nieprawidłowość w zgłoszeniu w zakresie wpisu numeru rejestracyjnego środka transportu, gdzie w miejsce prawidłowych danych dotyczących numeru rejestracyjnego naczepy - "[...]", wpisano numer - "[...]".

W ocenie organu okoliczności danej sprawy, a konkretnie - ważny interes przewoźnika - przemawiały za odstąpieniem od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o SENT. Wskazać należy, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej ustawodawca przewidział w art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Stosownie do przywołanych regulacji w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 (art. 22 ust. 3), jeżeli odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie stanowi pomocy publicznej (pkt 1) albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej (pkt 2), albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 (pkt 3) (art. 26 ust. 3). Na dzień przeprowadzenia kontroli, jak i w dacie wydania niniejszego orzeczenia, Rada Ministrów nie określiła, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych, stosownie do art. 26 ust. 4 ustawy.

W badanej sprawie nie podlegała kwestionowaniu zasadność odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy SENT, lecz istota sporu koncentrowała się wokół kwestii, czy odstąpienie od nałożenia kary za stwierdzone naruszenie przepisów prawidłowo zostało zakwalifikowane przez organ jako pomoc de minimis, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy SENT. Rozpatrzenie tego zagadnienia należało rozpocząć od zdefiniowania pojęcia - "pomoc publiczna", o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o SENT. Pojęcie pomocy publicznej, w rozpatrywanym tutaj znaczeniu, jest ściśle powiązane z regulacjami zawartym w prawie unijnym. Zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu i dlatego są zwolnione z wymogu zgłoszenia przewidzianego w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełniają warunki określone w niniejszym rozporządzeniu ( ust. 1 ). Całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu prowadzącemu działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarów nie może przekroczyć 100.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Pomoc de minimis nie może zostać wykorzystana na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego towarów.

Wskazać w tym miejscu trzeba na stanowisko wyrażone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. sygn. C-295/97, zgodnie z którym pojęcie pomocy jest szersze niż pojęcie subwencji, ponieważ obejmuje ono nie tylko świadczenia pozytywne, takie jak właśnie subwencje, ale również działania, które w różnych formach zmniejszają obciążenia, które zwykle są zawarte w budżecie przedsiębiorstwa i które, nie będąc subwencjami w ścisłym tego słowa znaczeniu, mają ten sam charakter i ten sam skutek. Co więcej, pojęcie "pomocy" w rozumieniu art. 92 ust. 1 Traktatu (przenumerowanego przez Traktat z Amsterdamu na art. 87 ust. 1 WE (a, po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, na art. 107 ust. 1 TFUE]), zakłada koniecznie istnienie korzyści przyznanych bezpośrednio lub pośrednio ze środków państwa lub stanowiących dodatkowe obciążenie dla państwa lub jednostek wyznaczonych lub utworzonych przez państwo w tym celu. Trybunał stwierdził również, że przyznanie przez organ administracji publicznej decyzją administracyjną ulgi w wykonywaniu administracyjnej kary pieniężnej spełnia pierwsze kryterium kwalifikowania danego środka jako pomocy publicznej.

Skład orzekający podziela trafność uznania przez organ, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, może stanowić pomoc publiczną w formie de minimis. Każde bowiem odstąpienie od kary zarówno ze względu na interes publiczny jak i interes strony należy rozważać poprzez pryzmat art. 26 ust. 3 ustawy i zbadać czy odstąpienie nie jest pomocą publiczną, ewentualnie dopuszczalną pomocą "de minimis". Stanowisko to znajduje oparcie w przytoczonym powyżej art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), gdzie mowa jest o tym że pomoc publiczna to "wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie (w tym odstąpienia od wymierzania kar administracyjnych), która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi". Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w linii orzeczniczej TSUE.

Fakt odstąpienia od wymierzenia kary powoduje, że dany uczestnik systemu monitorowania przewozów, który nie stosuje się do jej unormowań będzie w korzystniejszej sytuacji aniżeli pozostali uczestnicy systemu dopuszczający się podobnych uchybień. Odstąpienie od nałożenia kary ze względu na interes strony jak i interes publiczny spełnia kryterium udzielenia pomocy de minimis. Wskazać przy tym należy, że w rozpatrywanej sprawie nie budziło wątpliwości, iż skarżąca spełniła warunek o którym mowa w art. 3 ust. 2 w.w. rozporządzenia Komicji (UE), od którego zależy przyznanie pomocy de minimis, albowiem w ostatnich trzech latach podatkowych kwota przyznanej jej pomocy de minimis nie przekroczyła 100 000 EUR.

Reasumując, skład orzekający w całej rozciągłości podzielił ustalenia faktyczne jak i ocenę prawną sprawy, skoncentrowaną na analizie wystąpienia materialnoprawnych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w okolicznościach kontrolowanego przypadku. W ocenie Sądu, nie znalazły potwierdzenia zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, które dla swojej skuteczności wymagały wykazania ich istotnego wpływu na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w stopniu pozwalającym na merytoryczne rozstrzygnięcie, a ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił (art. 151 p.p.s.a.).