Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 352/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33 ust. 1,  art. 34 ust. 4, art. 36
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Krzysztof Olczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 352/12

Uzasadnienie

Na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (DZ. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 Kpa decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę W. S. - P.R.B. R. w T. ul. M., dla zamierzenia budowlanego dot. budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B. w T. obejmującego działki nr [...] i [...] w obrębie [...]. Od powyższej decyzji odwołała się Wspólnota Mieszkaniowa B. w T. zarzucając naruszenie przepisów Kpa: art. 28 i 29 - polegające na przyjęciu, że stroną postępowania jest wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa B., w sytuacji, gdy ustalony przez organ I instancji obszar oddziaływania obiektu obejmujący działki nr [...] i nr [...] ze względu na służebność przechodu i przejazdu wskazuje, iż właściciele tych działek powinni mieć status strony, gdyż ww. decyzja bezpośrednio wpływa na ich sytuację prawną; art. 8 i 9 - poprzez błędne informowanie Zarządu Wspólnoty i mieszkańców o treści dot. formy ważnego pełnomocnictwa oraz ilości pełnomocników, którzy mogą reprezentować Wspólnotę; art. 8 - poprzez obrazę zasady równości poprzez umożliwienie inwestorowi korzystanie z dwóch pełnomocników; art. 33 -polegające na bezzasadnym przyjęciu, że strona może korzystać z pomocy jednego pełnomocnika i dla ważności niezbędne jest uiszczenie opłaty skarbowej; art. 10 § 1, art. 32, art. 33 § 1 w zw. z art. 40 § 2 - poprzez zaniechanie doręczenia A. Z. i adw. D. N. pism dot. czynności podejmowanych przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji, pomimo że osobom tym udzielono ważnych pełnomocnictw w toku postępowania odwoławczego, a ponadto działanie obu tych osób w charakterze pełnomocników zostało zaakceptowane przez Wojewodę, który doręczył im decyzje z dnia [...] sierpnia 2011 r.; art. 7 w zw. z art. 78 i 107 § 3 - polegające na nieustosunkowaniu się do wniosku Zarządu Wspólnoty o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia czy w związku z planowaną inwestycją i wynikającą z tego zmianą ruchu pojazdów przez działki nr [...] i [...] nie dojdzie do naruszenia konstrukcji budynku położonego w T. przy ul. B. i nie zagrozi to istniejącej nieruchomości.

Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2012 r. - [...] na podstawie art. 138 § 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wywodząc, że nie doszło do naruszenia ustaw: z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ani przepisów Kpa, za wyjątkiem przepisów dot. przyjęcia pełnomocnictwa i opłaty skarbowej, co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Wg organu przeprowadzono pełne postępowanie wyjaśniające, nie naruszając zasad postępowania oraz przepisów dot. postępowania dowodowego.

W skardze Wspólnota Mieszkaniowa B. w T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie kpa: art. 138 § 1 pkt 1 - polegające na utrzymaniu decyzji I instancji w sytuacji, gdy ze względu na szereg rażących uchybień proceduralnych, decyzja ta powinna być uchylona w całości; art. 7 w zw. z art. 8 i art. 77 - polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy wskutek zebrania niekompletnego materiału dowodowego w rezultacie zaakceptowania prowadzenia postępowania przez organ I instancji w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; art. 8 w zw. z art. 9 i art. 10 - polegające na zajęciu stanowiska, że udzielanie błędnych pouczeń dotyczących liczby pełnomocników i formy ważnego pełnomocnictwa nie miało wpływu na wynik sprawy i skutkować powinno odpowiedzialnością na drodze służbowej w sytuacji gdy rażące naruszenie przepisów postępowania skutkowało ograniczeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu; art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 80 - polegające na oddaleniu wniosku dot. oględzin nieruchomości i opinii biegłego, mimo iż dowód ten dotyczył okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy; art. 107 § 3 - poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny i skrótowy z pominięciem ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania; art. 28 i art. 29 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - polegające na zaakceptowaniu stanowiska, że stroną postępowania jest wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa B., w sytuacji gdy ustalony przez organ I instancji obszar oddziaływania obiektu obejmujący działki o nr [...] i nr [...] ze względu na służebność przechodu i przejazdu wskazuje na to, iż współwłaściciele tych działek powinni mieć status strony, gdyż zaskarżona decyzja w sposób bezpośredni wpływa na ich sytuację prawną. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji z uzasadnienia swojej decyzji stwierdzając, że skarżący nie wniósł żadnych nowych okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, i że nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 ppsa. Również uczestnik postępowania (inwestor) wniósł o oddalenie skargi, wskazując na bezzasadność zarzutów dot. naruszenia wskazanych w niej przepisów Kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w chwili jej wydania - przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.

Po myśli przepisu art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak - związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z art. 133 § 1 ww. ustawy Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Przede wszystkim należy odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 28 i 29 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zauważyć, że po myśli przepisu art. 4 tej ustawy (prawidłowo przywołanej w zaskarżonej decyzji) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, o ile wykaże, że przysługuje mu prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Zatem obowiązkiem organu administracji publicznej było ustalenie kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek.

Stosownie do przepisu art. 28 tej ustawy stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Co należy natomiast rozumieć pod pojęciem "obszaru oddziaływania obiektu" określa treść przepisu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Stanowi on, że jako obszar oddziaływania należy rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Obszar oddziaływania obiektu dotyczy zarówno terenu niezagospodarowanego jak i już zagospodarowanego, ponieważ ograniczenia dotyczyć mogą zmiany sposobu zagospodarowania. Przepisami odrębnymi, o których mowa w ww. przepisie, są przepisy, których stosowanie powoduje jakiekolwiek ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego.

Dla dokonania oceny, czy dana nieruchomość gruntowa lub zabudowana pozostaje w obszarze oddziaływania lub poza jego obszarem, należy w otoczeniu zamierzonej inwestycji wytyczyć odpowiedni teren, z uwzględnieniem przepisów, regulujących między innymi warunki techniczne, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które stanowią o ograniczeniu w zagospodarowaniu terenu, w tym zmiany sposobu zagospodarowania terenu, z uwagi na istnienie w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Przepis art. 3 pkt 20 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. odsyła także do innych regulacji poza rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), wynikających np. z zagospodarowania przestrzennego czy też ochrony środowiska, ale dopiero wówczas, gdy wynikają z nich ograniczenia w zagospodarowaniu (w zabudowie) sąsiednich nieruchomości i należałoby przyjąć, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Analiza akt sprawy w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie w prawidłowo ustalono obszar oddziaływania obiektu a co za tym idzie prawidłowo także ustalono strony postępowania administracyjnego.

W związku z dalszymi zarzutami strony skarżącej, należy wskazać na przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.). M. in. przepis art. 6 tej ustawy konstytuuje wspólnotę będącą zbiorem właścicieli lokali jako odrębną stronę postępowania w tym również administracyjnego w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej. Przepis art. 21 ust. 1 tej ustawy natomiast stanowi, że jeśli wspólnota wybrała zarząd, to właśnie wybrany zarząd reprezentuje ją jako całość w postępowaniu. Jeśli zaś wspólnota zamiast wybierać zarząd składający się z jednej lub kilku osób fizycznych, powierzyła zarząd nieruchomością wspólną umową zawartą w formie aktu notarialnego, w oparciu o art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, to zgodnie z jej art. 33 tej ustawy reprezentować ją będzie ta osoba prawna lub fizyczna, której zarząd został powierzony. Z tego należy wyciągnąć wniosek, że Wspólnota jako całość jest stroną w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej. Stronami postępowania administracyjnego mogą też być odrębnie poszczególni właściciele lokali w sprawach, które dotyczą bezpośrednio ich lokali. Muszą więc wykazać swój interes prawny, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Dlatego też zarzut niewłaściwego określenia przez organ stron postępowania administracyjnego jest zdaniem Sądu chybiony.

Badając dalej zgodność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, należy zwrócić uwagę na przepis art. 35 tej ustawy. Otóż po jego myśli przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ powinien dokonać sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust 7. Stosownie zaś do przepisów art. 35 ust. 3 w wypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.

Z akt sprawy natomiast wynika, że organ pierwszej instancji tj. Prezydent Miasta T. w niniejszej sprawie realizując wynikające z powyższych przepisów obowiązki wielokrotnie wydawał postanowienia i wzywał inwestora do usunięcia nieprawidłowości, które w ocenie Sądu zostały przed wydaniem decyzji w całości usunięte.

Z akt wynika, że w toku toczącego się ponad rok postępowania administracyjnego inwestor wypełnił wszystkie wymagania wynikające z przywołanego art. 35 ustawy Prawo budowlane oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Oznacza to, że w tej sytuacji organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro co wynika z akt - przedłożony projekt budowlany był kompletny i miał wymaganą formę oraz uzyskał niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia, a także został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i ponadto aktualny wpis na listę członków właściwej izby samorządu budowlanego. Inwestor przedłożył również wszystkie wymagane prawem uzgodnienia, co również wynika z akt postępowania administracyjnego.

Analizując przebieg postępowania administracyjnego Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, iż wskazywane przez skarżących nieprawidłowości w postępowaniu organu I instancji w zakresie przyjęcia pełnomocnictwa, zbędnych wymogów dotyczących opłaty skarbowej, choć zaistniały, to nie miały wpływu na wynik sprawy. Sąd podzielił także stanowisko organu, iż dokonanie analizy natężenia ruchu i jakiegokolwiek oddziaływania na istniejący budynek sąsiedni jest możliwe dopiero po wybudowaniu budynku i zauważeniu jakichkolwiek niedogodności, i że wówczas należy zgłosić ten fakt do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który wdroży procedurę niezbędnych ograniczeń dot. wyżej wymienionych kwestii. Na dzień wydawania zaskarżonej decyzji stopień natężenia ruchu czy istnienia i nasilenia jakichkolwiek innych niesprecyzowanych w skardze - oddziaływań- jest niemożliwy do ustalenia i zbadania.

Chybione są także w ocenie Sądu zarzuty skarżącego dotyczące niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zarówno bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja została wydana po przeprowadzeniu pełnego postępowania w wystarczającym zakresie, i wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 Kpa.

Nie doszło więc do naruszenia przepisów prawa wskazanych jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji. Nie doszło także do naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa obowiązującego w chwili jej wydania. I dlatego nie dopatrując się wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.