Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1396/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Wrocław od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 848/15 w sprawie ze skargi Gminy Wrocław na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości należnej opłaty geodezyjnej za sporządzenie wypisu z rejestru gruntów oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 848/15 oddalił skargę Gminy Wrocław na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości należnej opłaty geodezyjnej za sporządzenie wypisu z rejestru gruntów oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2014 r. Gmina Wrocław wystąpiła do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego we Wrocławiu o wydanie wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów, wskazując jako podstawę żądania art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, dalej powoływanej jako "P.g.i k.".

Zarząd Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego we Wrocławiu wystawił Dokument Obliczenia Opłaty.

Gmina Wrocław wniosła o wyjaśnienie zasadności wymierzenia opłaty.

W związku z powyższym Prezydent Wrocławia wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wysokości opłaty, a następnie w decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] określił wysokość opłaty w kwocie 150 zł.

W odwołaniu Gmina Wrocław wskazała, że wypis i wyrys był niezbędny do wyłączenia określonej działki gruntu z dotychczasowej księgi wieczystej w celu założenia dla niej nowej księgi wieczystej, a tym samym ujawnienia w nowej księdze wieczystej prawa własności Gminy, co wyklucza pobieranie opłaty (art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a P.g.i k.).

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] rozstrzygając sprawę po raz pierwszy uchylił powyższą decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji wskutek uznania, że wnioskodawca nie udokumentował uprawnienia do otrzymania wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków zgodnie z art. 24 ust. 5 P.g.i k.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na skutek skargi Gminy, wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 337/15, uchylił decyzję odwoławczą, jako naruszającą art. 40f ust. 1 P.g.i k.

Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że nie wystąpiła podstawa do niepobierania opłaty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca zakwestionowała pogląd zaprezentowany w zaskarżonej decyzji. Gmina ma obowiązek ujawnienia prawa własności nieruchomości w księgach wieczystych (ustawa z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego Dz. U. z 2012 r., poz. 1460). Zgodnie z intencją ustawodawcy każda nieruchomość ma posiadać księgę wieczystą. Wyłączenie działki gruntu z księgi wieczystej skutkuje założeniem dla niej nowej księgi wieczystej i ujawnieniem w niej prawa własności albo dołączeniem jej do innej księgi wieczystej, w której prawo zostało już ujawnione. Ustawodawca w art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a P.g.i k. nie określił, czy zwolnienie z opłaty dotyczy jednokrotnego (pierwotnego) ujawnienia prawa własności, czy obejmuje również przypadki wyłączenia działki geodezyjnej z księgi wieczystej i założenia dla niej nowej księgi wieczystej. Wypis i wyrys był niezbędny do ujawnienia prawa własności Gminy w nowej księdze wieczystej założonej dla odłączonej działki. Wskazany sposób wykorzystania żądanego dokumentu wprost odpowiada treści przepisu zawierającego zwolnienie z opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę wskazał, że prawidłowa była argumentacja organu postulująca ścisłą wykładnię wyjątku od ustawowego obowiązku ponoszenia opłaty i rozstrzygania powstałych wątpliwości na korzyść zasady odpłatności.

Poszerzając argumentację organu Sąd wskazał, że strony pośrednio nawiązują do kontrowersji wokół pojęcia nieruchomości gruntowej (nieruchomość w znaczeniu kodeksowym, czyli art. 46 § 1 k.c. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 oraz w znaczeniu wieczystoksięgowym czyli według ustawy o księgach wieczystych i hipotece, Dz.U. z 2013 r., poz. 707 – patrz komentarz T. Czecha do art. 1 u.k.w.h. tezy 87-92 i M. Bednarek "Mienie – Komentarz do art. 44-553 k.c." s. 89-94, 98-100). Dominujący jest pogląd o jednolitości definicji nieruchomości. Przyjmuje się, że działki gruntu o odrębnych numerach, objęte jedną księgą wieczystą, składają się na jedną nieruchomość (uchwała III CZP 8/2013). Podkreśla się, że zwarty obszar gruntu należący do jednego właściciela może stanowić kilka nieruchomości, jeżeli dla poszczególnych fragmentów tego obszaru urządzono oddzielne księgi wieczyste. O liczbie nieruchomości decyduje więc wola właściciela. Przy omawianiu tego zagadnienia autorzy posługują się pojęciem tzw. manipulacji wieczystoksięgowych (M. Bednarek s. 98-99) i zwracają uwagę na ich aspekt przedmiotowy, skoro podmiot prawa własności nie ulega zmianie (patrz również § 103-104 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym Dz. U. z 2013 r., poz. 1411). Rozważania powyższe podbudowują intuicyjne przeświadczenie organu, że utworzenie kilku nieruchomości w miejsce większej nieruchomości objętej jedną księgą wieczystą, nie wywołuje ujawnienia prawa własności do tych nieruchomości, gdyż prawo zostało już uprzednio ujawnione przy zakładaniu pierwotnej księgi wieczystej. Oczywiście założenie nowych ksiąg wieczystych musi być połączone z ujawnieniem prawa własności do powstałych nieruchomości, jednak stanowi ono przejaw woli właściciela zmiany przedmiotu prawa już mu przysługującego.

W ocenie Sądu czym innym jest ujawnienie prawa własności w rozumieniu przepisów ustawowych tworzących powinność właściciela założenia księgi wieczystej (art. 35 u.k.w.h. i postanowienie I CSK 82/10, powołana przez skarżącego ustawa z dnia 7 września 2007 r. Dz. U. z 2012 r., poz. 1460) dla nieruchomości nie posiadającej dotychczas księgi wieczystej, a czym innym ujawnienie prawa będące pochodną wpisania jednej z działek tworzących wspólnie nieruchomość do oddzielnej księgi wieczystej. W tym drugim przypadku wpis prawa własności nie tyle ujawnia prawo do tej pory nieujawnione, lecz stanowi konieczny element wyodrębnienia przedmiotu już ujawnionego prawa. Nie zakłada się ksiąg wieczystych bez wpisania prawa własności. Gdy jednak ustawodawca przynagla jednostki samorządu terytorialnego do zakładania ksiąg wieczystych i ułatwia im to działanie poprzez zwolnienie od opłat geodezyjnych, to po osiągnięciu zamierzonego celu ustawowego nie ma już podstaw do stosowania tych mechanizmów ustawowych.

Zdaniem Sądu trafnie podkreślił organ, że późniejsze działania wieczystoksięgowe ujawnionego już właściciela nieruchomości podejmowane są w jego własnym interesie. Nie są to działania konieczne i nie zmierzają do ujawnienia prawa w księdze wieczystej. Ujawnienie to stanowi jedynie pośredni element działania podjętego w innym celu. O ile zatem ustawa (art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a P.g.i k.) posługuje się pojęciem "ujawnienia prawa" bez zróżnicowania, czy chodzi o ujawnienie prawa dotychczas niewpisanego do księgi wieczystej, czy ujawnienie będące pochodną działań wieczystoksięgowych, to niewątpliwie niepobieranie opłaty geodezyjnej będzie usprawiedliwione jedynie w tym pierwszym przypadku. Ujawnienie prawa w znaczeniu czynności wieczystoksięgowej dotyczącej prawa już ujawnionego w księdze wieczystej, nie uprawnia gminy do powtórnego wykorzystania ustawowego zwolnienia od opłaty. Prawo to ujawnia wówczas nie gmina, lecz sąd wieczystoksięgowy przy zakładaniu nowej księgi wieczystej dla odłączonej działki. Prawo to również nie powstało w wyniku odłączenia działki z dotychczasowego przedmiotu prawa i w rzeczywistości nie zostaje ujawnione, lecz podzielone w ramach prawa przysługującego nadal temu samemu podmiotowi.

Skarżący przytoczył jako jedyny, argument wynikający z brzmienia przepisu, w którym posłużono się pojęciem "ujawnienia prawa do nieruchomości w księdze wieczystej", że przecież jego prawo do odłączonej działki zostanie ujawnione w księdze wieczystej. W dotychczasowych rozważaniach argument ten został oceniony jako nieuzasadniony z uwagi na ratio legis odstąpienia od pobierania opłaty. Zdaniem Sądu bardziej uzasadnione jest bowiem zawężające rozumienie pojęcia ujawnienia w omawianym przypadku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Wrocław, zarzucając naruszenie art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a P.g.i k., tj. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niepobieranie opłaty za wypis i wyrys z operatu ewidencji gruntów i budynków żądanych przez jednostkę samorządu terytorialnego w celu ujawnienia prawa do nieruchomości w księdze wieczystej, odnosi się wyłącznie do działania jednostki samorządu terytorialnego dotyczącego nieruchomości niemającej urządzonej księgi wieczystej i nie obejmuje przypadku założenia księgi wieczystej dla działki odłączonej z dotychczasowej księgi wieczystej, z czym również związane jest ujawnienie prawa jednostki samorządu terytorialnego do tej nieruchomości.

W oparciu o powyższy zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpatrzenia.

Jednocześnie Gmina Wrocław poinformowała, że na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a., zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni przepisu art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629), zgodnie z którym nie pobiera się opłaty za wypisy i wyrysy z operatu ewidencyjnego sporządzane i wydawane na żądanie organów administracji rządowej oraz jednostek samorządu terytorialnego, w związku z ich działaniami mającymi na celu ujawnienie prawa do nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w księdze wieczystej. W ocenie skarżącej kasacyjnie Gminy Wrocław przepis ten odnosi się nie tylko do działania jednostki samorządu terytorialnego dotyczącego nieruchomości niemającej urządzonej księgi wieczystej ale także obejmuje przypadek założenia księgi wieczystej dla działki odłączonej z dotychczasowej księgi wieczystej. Z poglądem tym nie można się zgodzić.

Podkreślić należy, że analizowana norma nie odpowiada wprost na pytanie jak należy rozumieć pojęcie "ujawnienie prawa do nieruchomości". W omawianym przepisie nie doprecyzowano bowiem, czy użyty termin odnosi się wyłącznie do działania jednostki samorządu terytorialnego dotyczącego nieruchomości niemającej urządzonej księgi wieczystej, czy też norma ta ma odnosić się do sytuacji ujawnienia prawa będącego pochodną wpisania jednej z działek tworzących wspólną nieruchomość do oddzielnej księgi wieczystej. Językowa treść art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a P.g.i k. nie przesądza czy chodzi o szerokie rozumienie pojęcia "ujawnienie prawa do nieruchomości" jako ujawnienie każdego prawa do nieruchomości. W ramach wykładni językowej mieści się także przyjęcie, że przepis ten dotyczy ścisłego rozumienia pojęcia "ujawnienie prawa do nieruchomości" jako wykazania prawa do nieruchomości po raz pierwszy. W znaczeniu językowym ujawnić to odkryć coś, stwierdzić istnienie czegoś oraz podać do wiadomości coś, co było trzymane w tajemnicy. Ujawnienie prawa do nieruchomości to również pokazanie czegoś, co dotychczas było ukryte (sjp.pwn.pl/ujawnić). Naczelny Sąd Administracyjny opowiadając się za wąskim rozumieniem art.40b ust.2 pkt 4 lit.a P.g. i k. i akceptując wykładnię tego przepisu dokonaną przez Sąd I instancji, wskazuje dodatkowo na następujące argumenty. Mianowicie w art.40 ust.2 P.g.i k. zawarto katalog zwolnień od pobierania opłaty, zgodnie z powołanym przepisem nie pobiera się opłat na żądanie prokuratury (pkt 1); sądów rozpoznających sprawy, w których stroną jest Skarb Państwa (pkt 2); organów kontroli państwowej w związku z wykonywaniem przez te organy ich ustawowych zadań ( pkt 3). Natomiast w art.40b ust. 2 pkt 4 przewidziane są trzy przypadki, w których nie pobiera się opłaty są to: a) ujawnienie prawa do nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w księdze wieczystej ; b) przeniesienie praw do nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz jednostki samorządu terytorialnego; c) przeniesienie praw do nieruchomości jednostki samorządu terytorialnego na rzecz Skarbu Państwa. Treść przytoczonego przepisu wskazuje, że ustawodawca określając przypadki zwolnienia od opłat posługuje się nie tylko kryterium podmiotowym, ale równocześnie stosuje kryterium przedmiotowe, wskazując tym samym jaki podmiot i w zakresie jakich spraw podlega zwolnieniu. Ustawodawca rozróżnia ujawnienie prawa do nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w księdze wieczystej ( pkt 4 lit.a ) od przeniesienia praw do nieruchomości pomiędzy Skarbem Państwa i jednostką samorządu terytorialnego i odwrotnie ( pkt 4 lit. b i li.c ). Tylko w stosunku do przeniesienia praw pomiędzy Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego i odwrotnie ustawodawca zastosował zwolnienie od opłat, w sytuacji zaś gdy przeniesienie praw następuje pomiędzy Skarbem Państwa lub jednostką samorządu terytorialnego na rzecz podmiotu trzeciego zwolnienie z opłat nie przysługuje. Stąd też utworzenie kilku nieruchomości w miejsce większej nieruchomości objętej jedną księgą wieczystą, nie stanowi ujawnienia prawa w rozumieniu art.40 b ust.2 pkt 4 lit.a P.g.i k. O tym, że użyty w art.40. ust.2 pkt 4 lit a P.g.i k. termin ujawnienia prawa w księdze wieczystej może mieć inny zakres niż termin ten funkcjonujący na gruncie ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece, świadczy powoływana przez Sąd I instancji ustawa z dnia 7 września 2007r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego ( Dz.U. z 2012r., poz.1460 ze zm.). Sąd I instancji odnosząc się do tej ustawy zasadnie wskazuje na jej cel, o czym w dalszej części, a w tym miejscu należy zwrócić uwagę na sam tytuł ustawy tj. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego. Użyty w tytule ustawy termin ujawnienia w księgach wieczystych w sposób bezsporny dotyczy wyłącznie pierwszego ujawnienia Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jako właściciela określonej nieruchomości. O takim zakresie znaczeniowym terminu ujawnienia w księdze wieczystej, w sposób bezsporny świadczy treść ustawy z dnia 7 września 2007r.. Powyższa okoliczność wskazuje, że ustawodawca posługuje się w poszczególnych ustawach pojęciem ujawnienia w księgach wieczystych w różny sposób, nadając mu zróżnicowany zakres znaczeniowy. Oznacza to, że pojęcie ujawnienia występujące w ustawie o księgach wieczystych i hipotece nie może być automatycznie przenoszone na pojęcie ujawnienia uregulowane w innej ustawie dotyczącej innej problematyki. Powyższe wskazuje, że sporne pojęcie, o którym mowa w art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a P.g.i k. należy odczytywać ściśle. Przepis ten nie przewiduje zatem zwolnienia jednostki samorządu terytorialnego z opłat za udostępnienie wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej w sytuacji gdy celem uzyskania tych danych jest wyłączenie działki z założonej już księgi wieczystej i założenie dla niej nowej księgi wieczystej. Czynności zmierzające do ujawnienia prawa w znaczeniu czynności wieczystoksięgowej w sytuacji gdy prawo to zostało już ujawnione w księdze wieczystej, nie uprawnia gminy do powtórnego wykorzystania zwolnienia od opłaty.

W przypadku zaś wątpliwości, czy wykładnia językowa jest wystarczająca, uzasadnione jest sięgnięcie do wykładni systemowej. Zauważyć należy, na co właściwie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że czym innym jest powinność właściciela założenia księgi wieczystej dla nieruchomości, która nie posiada księgi wieczystej na podstawie art. 35 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2016 r., poz. 719 ze zm.), a czym innym ujawnienie prawa będące pochodną wpisania jednej z działek tworzących wspólnie nieruchomość do oddzielnej księgi wieczystej. Nie można pominąć, że obowiązek zakładania ksiąg wieczystych i ujawniania w nich praw właścicielskich przysługujących Skarbowi Państwa oraz jednostkom samorządu terytorialnego wynika nie tylko z powołanego art. 35 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, ale również z ustawy z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1460 ze zm.). Ustawa ta, która weszła w życie z dniem 19 listopada 2007 r., zobowiązuje, głównie starostów oraz inne podmioty reprezentujące Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami do dokonania określonych czynności w wyznaczonych terminach. Podstawowym jej celem miało być ujawnienie (a zatem wykazanie po raz pierwszy) w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz organów innych niż starosta wykonujących prawo Skarbu Państwa na podstawie przepisów odrębnych.

W uzasadnieniu projektu do ww. ustawy z dnia 7 września 2007 r. wskazano m.in., że celem ustawy jest zapewnienie skutecznych możliwości realizacji zasadniczej funkcji ksiąg wieczystych poprzez: 1) uporządkowanie i usprawnienie bazy danych ksiąg wieczystych; 2) uporządkowanie systemu ksiąg wieczystych, tak aby w jak największym stopniu odzwierciedlał rzeczywisty stan prawny nieruchomości; 3) usunięcie istotnych zaniedbań w ujawnianiu rzeczywistego stanu własności nieruchomości w zakresie nieruchomości Skarbu Państwa oraz nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego; a także 4) aktualizację wpisów prawa własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego i organów innych niż starosta wykonujących prawo własności Skarbu Państwa na podstawie przepisów odrębnych wynikających z aktów prawnych wydawanych po 1945 r. w szczególności do własności "poniemieckiej".

Dążenie przez ustawodawcę do uregulowania powyższą ustawą rzeczywistego stanu prawnego własności nieruchomości poprzez ujawnienie w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego przemawia również za tezą, że pojęcie "ujawnienie prawa do nieruchomości" użyte w treści art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne należy rozumieć ściśle, a zatem na podstawie powołanego przepisu jednostka samorządu terytorialnego nie może domagać ponownego zwolnienia z opłaty za wypisy i wyrysy z operatu ewidencyjnego. Ułatwienie jednostkom samorządu terytorialnego zakładania ksiąg wieczystych przez zwolnienie od opłat geodezyjnych miało na celu osiągnięcie zamierzonego celu ustawowego. Po jego realizacji brak jest podstaw do stosowania tych zwolnień.

W tej sytuacji zastosowanie wykładni systemowej, potwierdziło zasadność dokonanej wykładni językowej , a rezultaty obu wykładni są zgodne.

W konsekwencji powyższego, Sądowi I instancji nie można zarzucić wadliwej wykładni przepisu art. 40b ust. 2 pkt 4 lit. a P.g.i k.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.