Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 853/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Sędziowie WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Marcin Miemiec, Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2006r. sprawy ze skargi J. O. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest orzeczenie Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r., którym na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /tj. Dz.U. z 2002r. Nr 7 poz. 58 z póź. zm./ utrzymano w mocy orzeczenie Nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...]r. o uznaniu asp. szt. J. O. winnym i wymierzeniu kary nagany za popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że:

I. w dniu [...]roku, pełniąc służbę dyżurnego KPP w S., o godzinie 9. 30 w czasie prowadzonej przez oficerów ze Sztabu Policji KWP we W.oceny funkcjonowania służb dyżurnych, po telefonicznym zgłoszeniu na numer alarmowy 112 o popełnionym przestępstwie na parkingu przed sklepem "[...]" w S.:

1. zaniechał wykonania czynności służbowej i do godziny 9.50 nie skierował na miejsce zgłoszenia patrolu policyjnego w celu sprawdzenia informacji uzyskanej podczas telefonicznego przyjmowania zgłoszenia,

2. niedopełnił obowiązków służbowych określonych w przepisach szczególnych polegających na tym, że nie przedstawił się przyjmując telefoniczne zgłoszenie, nie dążył do najszybszego ustalenia rodzaju zdarzenia, jego okoliczności, czasu i miejsca oraz innych istotnych elementów oraz nie udokumentował w stosownym rejestrze przyjęcia tego zgłoszenia;

II. w zakresie dokumentowania zadań realizowanych podczas służby dyżurnego jednostki w dniu [...]roku nieprawidłowo prowadził i nie dokonywał prawidłowych zapisów w Książce Wydarzeń w zakresie przekazania podległym patrolom 9 komunikatów OMEGA oraz w zakresie rodzaju i czasu wydanych zarządzeń dotyczących 5 wydarzeń;

III. naruszył zasady etyki zawodowej policjanta, wykonując w dniu [...] roku w godzinach 8.00 - 20.00 czynności służbowe bez wykazania należytej rzetelności i odpowiedzialności na zajmowanym stanowisku służbowym dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., przy czym przewinienia opisane w punktach I i II stanowią naruszenie dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zw. z § 6 i §12 Zarządzenia nr 19/2000 z dnia 28 listopada 2000r. Komendanta Głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dyżurnego jednostki organizacyjnej Policji i w zw. z pkt III ppkt 4 opracowanego w lutym 2000 roku w KWP we W. Programu poprawy kultury obsługi obywateli przez policjantów, a przewinienie opisane w punkcie III jest nieprzestrzeganiem zasad etyki zawodowej określonych w § 3 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 z dnia 31 grudnia 2003 roku Komendanta Głównego Policji.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że obwiniony w odwołaniu od pierwszoinstancyjnego orzeczenia, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na jego korzyść, nieuwzględnienie dotychczasowego przebiegu służby. W postępowaniu odwoławczym organ II instancji stwierdził następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Podstawą faktyczną wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec asp. szt. J. O. była treść notatki służbowej sporządzonej w dniu [...]r. przez kom. H. G. ze Sztabu Policji KWP we W., który w dniu [...]r. dokonał oceny funkcjonowania służb dyżurnych Komendy Powiatowej Policji w S.. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Komendant Powiatowy Policji w S. mając na uwadze wstępne wyniki kontroli przeprowadzonej przez oficera Sztabu Policji Komendy Wojewódzkiej Policji we W. dokonał także osobistego sprawdzenia w zakresie prawidłowości dokumentowania przez asp. szt. J. O. zadań realizowanych podczas służby dyżurnego jednostki w dniu [...]roku w godz. 8.00-20.00. Stwierdził przy tym, że dyżurny nieprawidłowo prowadził i nie dokonywał prawidłowych zapisów w Książce Wydarzeń. Ocena uwag zawartych w notatce służbowej kom. H. G. skutkowała sformułowaniem zarzutu opisanego w punkcie I orzeczenia, natomiast ocena spostrzeżeń z kontroli Książki Wydarzeń skutkowała sformułowaniem zarzutu opisanego w punkcie II zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej opisane w punktach I i II stanowiły podstawę do postawienia obwinionemu zarzutu naruszenia zasad etyki zawodowej opisanego w punkcie III.

Krytyczne uwagi zawarte w notatce służbowej, które jak wspomniano stanowiły bezpośrednią podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego asp. szt. J. O., zostały sformułowano przez kom. H. G. po dokonanym przez niego tzw. zgłoszeniu kontrolnym. Poinformował on mianowicie - poprzez telefoniczne zgłoszenie na numer alarmowy 112 - o zdarzeniu, które faktycznie nie miało miejsca. Celem tej informacji była ocena prawidłowości podjęcia przez służbę dyżurną stosownych czynności. Po przeprowadzonej rozmowie z asp. szt. J. O. i po przybyciu do KPP w S. stwierdził, że reakcja i postępowanie dyżurnego na to zgłoszenie kontrolne były niewłaściwe, nie zgodne z obowiązującymi przepisami dotyczącymi służby dyżurnego jednostki Policji.

Podstawą prawną dokonania przez kom. H. G. w dniu [...]r. oceny funkcjonowania służb dyżurnych Komendy Powiatowej Policji w S. były przepisy § 2 ust. li 4 Decyzji nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]roku w sprawie sprawowania nadzoru instancyjnego i jego dokumentowania. Stanowią one, że Naczelnicy wydziałów KWP (upoważnieni przez nich pracownicy) sprawują nadzór między innymi poprzez monitorowanie realizacji zadań w jednostkach Policji województwa d. oraz poprzez reagowanie na występujące uchybienia i nieprawidłowości w pracy jednostek Policji.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami Policja zobowiązana jest do podejmowania natychmiastowej reakcji na wszelkie zgłoszenia o popełnionych przestępstwach lub wykroczeniach. Do otrzymanej informacji o każdym zdarzeniu należy podejść w sposób Określony w przepisach , zarówno rangi ustawy, jak i wydanych na ich podstawie wewnętrznych aktach wykonawczych, jakim jest Zarządzenie nr [...]z dnia [...] Komendanta Głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dyżurnego jednostki organizacyjnej Policji.

Warunkiem koniecznym do pociągnięcia policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej jest stwierdzenie, że naruszył on dyscyplinę służbową lub nieprzestrzegał zasad etyki zawodowej. Zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Z powyższego przepisu wynika, że obowiązki, jakie ciążą na policjancie muszą wynikać z przepisów prawa. Przepisy Zarządzenia nr [...]nakładają na dyżurnego jednostki określone obowiązki przy przyjmowaniu informacji o zdarzeniu a ich niewykonanie lub wykonanie w sposób nieprawidłowy stanowi podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, w tym z notatki służbowej z odsłuchu nagrania telefonicznego oraz zapisów w Książce Wydarzeń i Rejestrze Zgłoszonych i Wykonanych Interwencji oraz zeznań przesłuchanych świadków wynika, że obwiniony nie wykonał obowiązków określonych w przepisach prawa. Obwiniony przyjmując telefoniczną 7 informację o zdarzeniu nie tylko nie przedstawił się wymieniając stopień, imię i nazwisko oraz jednostkę, ale również nie zadał wymaganych pytań mających na celu uzyskanie konkretnych odpowiedzi identyfikujących rodzaj zdarzenia, sprawców, osobę zgłaszającą itp. Nie podjął także wystarczających działań zmierzających do wysłania funkcjonariuszy na miejsce zdarzenia, pomimo posiadanych możliwości w tym zakresie, w niewłaściwy sposób dokonywał też wpisów w Książce Wydarzeń w zakresie przekazywania komunikatów "Omega", oraz w zakresie rodzaju i czasu wydanych zarządzeń dotyczących przyjmowanych zgłoszeń o zdarzeniach.

Biorąc powyższe pod uwagę za uzasadnione należy uznać rozstrzygnięcie organu I instancji w kwestii uznania asp. szt. J. O. za winnego zarzucanych mu przewinień. Wymierzona kara dyscyplinarna, najniższa w katalogu kar dyscyplinarnych, zdaniem organu odwoławczego, jest adekwatna do rodzaju przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia.

W skardze na powyższe orzeczenie skarżący zarzucił:

1.Błąd w ustaleniach faktycznych.

2.Nierówne traktowanie wobec prawa rzekomej winy skarżącego w kontekście uchybień Komendanta Powiatowego Policji w S. /również wykazanych w tej samej notatce z dnia [...]roku przez kom. H. G. oficera Sztabu Policji KWP we W./.

3.Ponowne wyeksponowanie w obu orzeczeniach treści zarzutu zawartego w punkcie 2A pomimo stwierdzenia przez rzecznika dyscyplinarnego w postanowieniu z dnia [...]roku o zakończeniu czynności dowodowych, ... braku przesłanek w pełni potwierdzających popełnienie wykroczenia dyscyplinarnego opisanego w/w punkcie postanowienia nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...]roku o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.

4.Nie uwzględnienie w orzeczeniu Nr [...]faktu powołania przez tegoż samego Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na mocy postanowienia z dnia [...]roku Komisji do zbadania orzeczenia Nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...]roku a tym samym nie odniesienie się do jej wniosku o umorzenie postępowania dyscyplinarnego.

5.Orzeczeniu Nr [...]z dnia [...]roku przekroczenie terminu 7 dniowego do rozpatrzenia odwołania liczonego od chwili otrzymania sprawozdania Komisji tj. od dnia [...]roku /art. 135 n ust. 3 ustawy o Policji/.

6.Nie uwzględnienie w orzeczeniu Nr [...]wszystkich istotnych okoliczności sprawy przemawiających zarówno na korzyść skarżącego jak i niekorzyść, między innymi własnego stanowiska zawartego w piśmie [...]z dnia [...] roku kierowanym do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów, stanowiska Biura Taktyki Zwalczania Przestępczości Komendy Głównej Policji w piśmie L.dz. [...]z dnia [...]roku kierowanym do Dyrektora Biura - Gabinet Komendanta Głównego Policji pana insp. M. S..

Ponadto zarzucił, iż orzeczenie Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. zostało wydane przez osobę nieuprawnioną tj. Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji we W..

W obszernym zaś uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił własną ocenę stanu faktycznego sprawy. Uważa, iż odpowiedzialność za zaistniałą sytuację ponoszą inne osoby.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie albowiem postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa a wymierzona obwinionemu kara dyscyplinarna jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego a nadto jest to najniższa kara dyscyplinarna określona w art. 134 ustawy o Policji.

Odnosząc się do zarzutów skargi zawartych na wstępie organ odwoławczy stwierdził, iż:

I.Skarżący nie podaje na czym polega błąd organów dyscyplinarnych, które ustalenia faktyczne są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. W tym stanie trudno jest podjąć polemikę z takim zarzutem. W skardze skarżący raczej polemizuje z oceną ustalonego stanu faktycznego niż uzasadnia zarzut błędów w ustaleniach tego stanu. Skarżący wskazuje, że jego zdaniem inne osoby ponoszą odpowiedzialność za taki stan, ale to jest zagadnienie innego rodzaju niż sprzeczność ustaleń faktycznych wobec zgromadzonego materiału dowodowego.

II.Zarzut nierównego traktowania skarżącego wobec prawa jest bezzasadny. Nierówne traktowanie wobec prawa byłoby uzasadnione gdyby w dwóch identycznych sytuacjach za to samo przewinienie nastąpiło zastosowanie różnego prawa. Skarżący nie wskazuje, które z punktów powołanej notatki służbowej wskazywać mają te porównywalne uchybienia.

III.Skarżący był obwiniony o dopuszczenie się paru przewinień, co do popełnienia których ten sam rzecznik nie miał wątpliwości, natomiast w stosunku do tego organ dyscyplinarny miał przekonanie o popełnieniu tego przewinienia wynikające z zebranego materiału dowodowego.

IV.Komisja powołana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. faktycznie wyraziła wniosek o umorzenie postępowania dyscyplinarnego. Jednak u podstaw takiego wniosku legła ocena Komisji związana z samą procedurą zgłoszenia kontrolnego, nie zaś z zarzucanym nagannym zachowaniem się skarżącego jako dyżurnego jednostki. Wobec tego organ II instancji miał pełne prawo do własnej oceny zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego zapadłego w I instancji przy uwzględnieniu zebranego materiału dowodowego.

V.Przekroczenie siedmiodniowego terminu do rozpatrzenia jego odwołania, nie ma istotnego znaczenia przy rozpatrywaniu jego skargi, albowiem termin ten nie jest terminem przedawnienia orzekania, którego przekroczenie obliguje organ dyscyplinarny do umorzenia postępowania.

VI.Zarzut nieuwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przemawiających na korzyść skarżącego jest nie sprecyzowany a ponadto niesłuszny. Po pierwsze skarżący nie wskazuje jakich okoliczności nie uwzględniono, a po drugie organy dyscyplinarne wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności przemawiające na korzyść obwinionego czego dowodzi wymierzenie najniższej kary dyscyplinarnej.

Ocena Biura Taktyki Zwalczania Przestępczości Kryminalnej Komendy Głównej Policji dotycząca praktyki zgłoszenia kontrolowanego nie była negatywna w tym rozumieniu, że uznała tego rodzaju praktykę jako niedopuszczalną. Wskazała jednak, jakie niepożądane zjawiska mogłyby mieć miejsce w przypadku nieprawidłowego jej stosowania. Żadne z tych zjawisk nie wystąpiło w przedmiotowym zgłoszeniu kontrolowanym. Sama praktyka zgłoszenia kontrolowanego nie jest kwestionowana co do zasady, pozwala doskonalić pracę dyżurnych i dokonać oceny w jaki sposób dyżurny jednostki reaguje na zgłoszenie mu zdarzenia i ocenę czy reakcja ta jest zgodna z przepisami szczegółowymi. Doskonalenie takiej reakcji i eliminowanie zachowań niezgodnych z tymi przepisami leży w interesie publicznym. Prowadząc taką praktykę Komendant Wojewódzki Policji wykonuje między innymi w ten sposób obowiązek nadzoru na pełnieniem służby przez podległych mu policjantów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Kara nagany jest karą dyscyplinarną, umieszczoną w pkt. 1 katalogu kar określonych w art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /Dz.U. z 2002 Nr 7, poz. 58 z póź. zm./.

W myśl art. 134 a cyt. ustawy "Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego zachowania."

Zaskarżonym orzeczeniem uznano skarżącego za winnego popełnienia przewinień dyscyplinarnych polegających na:

naruszeniu dyscypliny służbowej, określonych w art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji /Dz.U. z 2002 roku, nr 7, poz. 58, z późn. zm./, w związku z § 6 i § 12 Zarządzenia nr 19/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 listopada 2000 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dyżurnego jednostki organizacyjnej Policji, w związku z pkt. III ppkt 4" Programu poprawy kultury obsługi obywateli przez policjantów" opracowanego przez Komendę Wojewódzką Policji we W. w lutym 2000 roku /l.dz. [...]/, naruszeniu zasad etyki zawodowej policjanta, określonych w § 3 Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" i wymierzono karę nagany.

To niewłaściwe zachowanie skarżącego zostało omówione w uzasadnieniu obu orzeczeń dyscyplinarnych wobec czego bezprzedmiotowe staje się jego powtarzanie w tym miejscu. Można zatem przyjąć, że stan faktyczny tej sprawy nie budzi wątpliwości. Znamienne jest, że prawidłowość ustaleń faktycznych nie wzbudziła także wątpliwości Komisji powołanej do zbadania orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...]r. Nr [...]o wymierzeniu asp. szt. J. O. kary nagany. W swym sprawozdaniu Komisja ta również stwierdziła, iż reakcja skarżącego na zgłoszenie zdarzenia przez kom. H. G. była nieprawidłowa jakkolwiek tą nieprawidłowość ocenia z punktu widzenia przepisów ustawy i Zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...]r. Nr [...]w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dyżurnego jednostki organizacyjnej Policji. Komisja jednakże uznała, że w chwili zgłoszenia o zdarzeniu przez kom. H. G. nie było podstaw do tzw. zgłoszenia kontrolnego a zatem reakcji na nie skarżącego nie można oceniać według przepisów wówczas istniejących. Sprawozdanie to nie zostało wprawdzie omówione w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym jednakże Komendant Wojewódzki Policji we W. zawarł na jego marginesie adnotację, iż nie zgadza się ze stanowiskiem w nim przedstawionym ze względu na opinię prawną jaka została wydana w sprawie przez radcę prawnego /k-[...]-[...] akt dyscyplinarnych/. Niezależnie od tego w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy przekonująco wykazał, że istniejący wówczas stan prawny pozwalał na taką ocenę zachowania skarżącego jakiej dokonano. Wynika ona natomiast z postanowień Decyzji Nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. w sprawie sprawowania nadzoru instancyjnego i jego dokumentowania, Zarządzenia Nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dyżurnego jednostki organizacyjnej Policji. Komendant Wojewódzki Policji w swym orzeczeniu zasadnie wskazał, iż przepisy tego Zarządzenia nakładają na dyżurnego jednostki określone obowiązki przy przyjmowaniu informacji o zdarzeniu a ich niewykonanie lub wykonanie w sposób nieprawidłowy stanowi podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej. Stwierdzono, iż obwiniony przyjmując telefoniczną informację o zdarzeniu nie tylko nie przedstawił się wymieniając stopień, imię i nazwisko oraz jednostkę, ale również nie zadał wymaganych pytań mających na celu uzyskanie konkretnych odpowiedzi identyfikujących rodzaj zdarzenia, sprawców, osobę zgłaszającą itp. Nie podjął także wystarczających działań zmierzających do wysłania funkcjonariuszy na miejsce zdarzenia, także, pomimo posiadanych możliwości w tym zakresie, w niewłaściwy sposób dokonał też wpisów w Książce Wydarzeń w zakresie przekazywania komunikatów "Omega", oraz w zakresie rodzaju i czasu wydanych zarządzeń dotyczących przyjmowanych zgłoszeń o zdarzeniach.

Zdaniem Sądu przedmiotem oceny prawnej i zastosowania środka dyscyplinarnego trafnie uczyniono zewnętrzne oznaki zachowania skarżącego. Natomiast drugorzędne znaczenie ma kwestia co je wywołało, w szczególności kwestia dopuszczalności zgłoszenia kontrolnego. Istota tego zdarzenia powinna znaleźć się poza oceną zachowania się skarżącego a tylko wówczas wchodziłaby w grę, gdyby z podjęciem określonych czynności wiązały się niepożądane skutki.

W końcu podnieść należy, że zaskarżone orzeczenie zostało podjęte przez osobę uprawnioną, na co wskazuje przedstawiona sądowi Decyzja Nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. w sprawie podziału zadań pomiędzy Zastępców Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oraz upoważnień do podejmowania decyzji w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji we W..

W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że zaskarżone orzeczenia naruszyły prawo w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Skargę jako nieusprawiedliwioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.