Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 63/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części, w jakiej utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 92a  ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 sierpnia 2023 r., nr BP.501.54.2022.2065.KA12.446432 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Katowicach z dnia 7 grudnia 2021 r., nr WITD.DI.0152.XII0451/51/21 nakładającą karę pieniężną ponad kwotę 800 (osiemset) złotych, 2) uchyla decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Katowicach z dnia 7 grudnia 2021 r., nr WITD.DI.0152.XII0451/51/21 w części nakładającej karę pieniężną ponad kwotę 800 (osiemset) złotych, 3) dalej idącą skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą U., ul. [...], [...] W. (dalej też: strona, skarżący), jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też: GITD, organ odwoławczy) z dnia 22 sierpnia 2023 r., nr BP.501.54.2022.2065.KA12.446432, którą utrzymano w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też: ŚWITD, organ I instancji) z dnia 7 grudnia 2021 r., nr WITD.DI.0152.XII0451/51/21 o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 1.800 zł na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 3 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919-w dacie orzeczenia I instancji, t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.- w dacie orzeczenia II instancji) za naruszenia opisane w załączniku nr 3 l.p. 6.1.5 i l.p. 1.1.5.

Wydanie tych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

GITD działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), dalej: K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. h), art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej też: "ustawa" lub "utd"), lp. 1.5 (błąd winno być lp.1.1.5. – przypis Sądu) załącznika nr 3 do ustawy, lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 3, art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t.j. Dz. U. UE L 2014.60.1, ze zm.), art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 22 grudnia 2021 r. wniesionego przez stronę od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 grudnia 2021 r. nr WITD.DI.0152.XII0451/51/21 o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.800 zł, utrzymał decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, że podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło, po pierwsze niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę - 800 zł a po drugie wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie - 1000 zł.

Naruszenia zostały stwierdzone podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 21 września 2021 r. w miejscowości M., na drodze krajowej nr [...]. Kontroli drogowej poddano samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którym kierował H. S., w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy K. S., wykonujący krajowy transport drogowy rzeczy z K. do miejscowości W. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z dnia 21 września 2021 r.

Decyzją nr WITD.DI.0152.XII0451/51/21 z dnia 7 grudnia 2021 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.800 zł.

Pismem z dnia 22 grudnia 2021 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, lub uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odwołaniu zarzuciła naruszenie:

- przepisów art. 92a ust. 1 utd, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, w którego pamięci został zachowany zapis poprzedniego numeru rejestracyjnego pojazdu, należy kwalifikować jako użycie tachografu, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, w sytuacji gdy brak niezwłocznej aktualizacji nowego numeru rejestracyjnego w pamięci tachografu, nie czyni urządzenia niesprawnym, niespełniającym swej roli i funkcji, ani tym bardziej nie może być kwalifikowane jako brak przeglądu i naruszenia obowiązków lub warunków przewozu;

- przepisów art. 92a ust. 1 w związku z art. 7a i art. 8 utd poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ww. przepisy nakładają obowiązek informowania organu, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika o zmianie danych dotyczących pojazdu, w sytuacji gdy te przepisy dotyczą wyłącznie danych wymaganych przy uzyskaniu zezwolenia, a nie informacji na temat pojazdów, które przedkłada się już na etapie posiadania zezwolenia, i które w większości nie mogą nawet ulec zmianie;

- w przypadku nieuwzględnienia zarzutu pierwszego naruszenie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 7a i art. 8 utd poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wynikające z odstąpienia przez organ od ustalenia kiedy doszło do zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu, a co za tym idzie czy skarżący uchybił terminowi na zgłoszenie zmian, a jednocześnie pominięcie faktu, iż pomiędzy wszczęciem kontroli a pismem ze Starostwa Powiatowego w K. minęło 27 dni, co wyklucza przyjęcie, że skarżący naruszył przepisy,

ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej.

Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podnosząc w uzasadnieniu co następuje. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Na podstawie art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ,

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. h) ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz:

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014:

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, ze zm.),

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017 r. ustanawiającego standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1),

Zgodnie z art. 189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Organ odwoławczy zważył, że kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f K.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a.

Odnośnie naruszenia lp. 1.1.5 załącznika nr 3 do utd organ odwoławczy zważył, że stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 2 utd przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 utd, jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. W myśl art. 22b ust. 1 utd przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Według art. 22b ust. 2 utd, jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia.

Na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku prowadzonej w dniu 21 września 2021 r. kontroli drogowej poczyniono ustalenia, że kierowca skarżącego wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy na trasie K. - W. Strona posiadała licencję na krajowy transport drogowy rzeczy nr [...] wydaną przez Starostę K. W trakcie prowadzonej kontroli kontroler ustalił na podstawie informacji Starostwa Powiatowego w K., że na dzień 18 października 2021 r. pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony w dniu 5 października 2018 r. do licencji, ale jednocześnie strona do posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nie zgłosiła zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu marki [...] z [...] na [...].

Zgodnie z danymi uzyskanymi z systemu Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacją zawartą w pozwoleniu czasowym w dniu 20 września 2021 r. wydano pozwolenie czasowe dla pojazdu marki [...] o nr rej. [...] (aktualnie nr rej. [...]). Jednocześnie do dnia 18 października 2021 r. strona nie zgłosiła w wymaganym terminie organowi, który udzielił licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, faktu zmiany nr rejestracyjnego pojazdu.

Według art. 14 ust. 1 utd strona winna zgłosić zmianę w terminie 28 dni. W niniejszej sprawie termin ten upłynął w dniu 18 października 2021 r. Niedopełnienie obowiązku przez stronę zostało prawidłowo ustalone przez organ I instancji, który zasadnie nałożył na stronę karę za naruszenie określone w lp. 1.1.5 załącznika nr 3 do utd.

Jednocześnie organ odwoławczy podniósł odnośnie do naruszenia 6.1.5 załącznika nr 3 do utd, że w myśl art. 23 rozporządzenia 165/2014:

1. Tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata.

2. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie:

- czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, czy tachograf działa prawidłowo,

- czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu,

- czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna,

- czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję,

- czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon.

3. Warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą oni wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu.

4. Protokoły przeglądu są przechowywane co najmniej przez dwa lata od czasu sporządzenia protokołu. Państwa członkowskie decydują, czy protokoły przeglądu mają być w tym okresie przechowywane, czy przesyłane właściwemu organowi. Jeżeli warsztat, który sporządził protokoły, przechowuje takie protokoły przeglądu, na żądanie właściwego organu udostępnia protokoły przeglądu i kalibracji wykonanych w tym okresie.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie karą pieniężną w kwocie 1.000 złotych.

Według organu odwoławczego zostało udowodnione na podstawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli drogowej i dokumentacji fotograficznej, że strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone w dniu 21 września 2021 r.

Podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki [...] stwierdzono, że był on wyposażony w tachograf cyfrowy produkcji firmy C. GMBH, typ [...], nr ser. [...]. Ostatni przegląd okresowy został przeprowadzony przez firmę T. w O. w dniu 9 września 2020 r. Ponadto kontrola zainstalowanego tachografu wykazała, że w pamięci tachografu cyfrowego zapisany jest pojazd o nr rej. [...]. Zgodnie z okazanym pozwoleniem czasowym wydanym w dniu 20 września 2021 r. oraz założonymi na kontrolowanym pojeździe tablicami rejestracyjnymi, aktualnie pojazd posiada nr rej. [...].

Z uwagi na brak aktualizacji numeru rejestracyjnego w pamięci tachografu cyfrowego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe stwierdzono, że utracił on uwierzytelnienie przed okresem określonym w przepisach.

Organ I instancji prawidłowo ustalił, że w omawianym przypadku doszło do wykonywania przewozu drogowego rzeczy pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji i sprawdzenia okresowego (przeglądu okresowego), ponieważ nie dokonano aktualizacji parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci tachografu cyfrowego danych obejmujących identyfikację pojazdu w zakresie nr rej. (VRN), a następnie nie przeprowadzono sprawdzenia okresowego potwierdzającego aktualizację ww. parametrów.

Według GITD w sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką niezbędną dokumentacją kontrolowanego pojazdu.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że art. 92c ustawy o transporcie drogowym dotyczy sytuacji nadzwyczajnych niemożliwych do przewidzenia, którym nie można zapobiec. Tymczasem naruszenie nie jest następstwem okoliczności nadzwyczajnych niemożliwych do przewidzenia. Jazda pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie - nie należą do okoliczności, o których mowa w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniała nadzwyczajna okoliczność, która stanowiłaby podstawę do odstąpienia od kary za ujawnione naruszenie.

GITD podkreślił, że ponoszona przez przewoźnika odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny. Ponadto, organ ocenia jedynie fakt wystąpienia naruszenia i jeżeli ze zgromadzonego materiału wynika, iż do niego doszło, jak w przypadku niniejszej sprawy, organ nakłada przewidzianą przepisami karę. Bez znaczenia w tym wypadku pozostaje zawinione bądź niezawinione działanie pracownika.

Ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej, a celem wymierzenia kary jest "wymuszenie" na przedsiębiorcach przestrzegania przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu - zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Natomiast określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie.

We wniesionej skardze K. S. reprezentowany przez pełnomocnika adw. P. P. zaskarżył decyzje organów obu instancji i zarzucił naruszenie prawa  materialnego, w szczególności:

- art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z wykazem naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zał. nr 3 Ip. 6.1.5., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, w którego pamięci został zachowany zapis poprzedniego numeru rejestracyjnego pojazdu, należy kwalifikować jako "użycie tachografu, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie", w sytuacji gdy brak niezwłocznej aktualizacji nowego numeru rejestracyjnego w pamięci tachografu, nie czyni urządzenia niesprawnym, niespełniającym swej roli i funkcji, ani tym bardziej nie może być kwalifikowane jako brak przeglądu i naruszenie obowiązków lub warunków przewozu,

- art. 92a ust. 1 w zw. z art. 7a i art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z wykazem naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zał. nr 3 lp, 1.1.5., poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ww. przepisy nakładają obowiązek informowania organu, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika o zmianie danych dotyczących pojazdu, w sytuacji gdy dotyczą wyłącznie danych wymaganych przy uzyskaniu zezwolenia, a nie informacji na temat pojazdów, które przedkłada się już na etapie posiadania zezwolenia, i które w większości nie mogą nawet ulec zmianie,

- art. 92a ust. 1 w zw. z art. 7a i art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, wynikające z odstąpienia przez organ od ustalenia kiedy doszło do zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu, a co za tym idzie czy skarżący uchybił terminowi na zgłoszenie zmian, a jednocześnie pominięcie faktu, iż pomiędzy wszczęciem kontroli a pismem ze Starostwa Powiatowego w K. minęło 27 dni, co wyklucza przyjęcie, że skarżący naruszył przepisy.

Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania a to art. 92c ust. 1 pkt. 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie mimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego umorzenia postępowania.

Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 grudnia 2021 r. i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, że art. 92a ustawy o transporcie drogowym w zakresie naruszeń obowiązków i warunków przewozu odsyła do załącznika nr 3 stanowiącego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Co za tym idzie naruszenia, za jakie ustawodawca przewidział karę pieniężną, stanowią wyłącznie uchybienia enumeratywnie i szczegółowo opisane w ww. załączniku. Według skarżącego brak aktualizacji pamięci tachografu, z jaką to sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, nie znajduje się w wykazie.

Co więcej organ kwalifikuje brak aktualizacji pamięci tachografu jako wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (zał. nr 3 Ip. 6.1.5.), równocześnie ustając, że przegląd przez uprawniony podmiot był wykonany.

Według skarżącego ani cel przepisu, ani jego literalne brzmienie nie wskazuje aby kara mogła być nałożona gdy tachograf posiada przegląd wykonany przez uprawniony podmiot, ale jednoczenie zaniechano jego aktualizacji. Przepisy nie stanowią w takiej sytuacji faktycznej kto ma dokonać aktualizacji i jaki czas przewidziano na jej wykonanie.

Nie ulega wątpliwości, iż brak niezwłocznej aktualizacji nowego numeru rejestracyjnego w pamięci tachografu, nie czyni urządzenia niesprawnym, niespełniającym swej roli i funkcji ani tym bardziej nie może być kwalifikowane jako brak przeglądu, który nota bene w tym przypadku miał miejsce w dniu 9 września 2020 r. Co istotne czynność polegająca na aktualizacji parametrów pojazdu, przechowywanych w pamięci tachografu, jest czynnością stricte techniczną, marginalną nieznajdującą negatywnego przełożenia na sprawność urządzenia i dokonywane pomiary, i dlatego też nie została ona ujęta w wykazie naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Nie sposób jak czyni to organ, niejako na siłę kwalifikować sam tylko brak wykonania aktualizacji tachografu jako brak przeglądu i jego sprawdzenia przez uprawniony podmiot. Zarówno przegląd jak i sprawdzenie tachografu stanowią konkretne, regulowane przepisami czynności, pozostają wykonywane przez uprawnione podmioty i stanowią potwierdzenie sprawności urządzenia, czego nie można powiedzieć o samej jego aktualizacji.

Reasumując, zachowanie w pamięci tachografu poprzedniego numeru rejestracyjnego pojazdu, wbrew ocenie organu, nie stanowi naruszenia ani obowiązków ani warunków przewozu drogowego. Tego rodzaju zaniechanie nie może być kwalifikowane jako brak przeglądu, czy dowodzić utraty uwierzytelnienia. Dokonana przez organ interpretacja pozostaje dowolna i nie znajduje potwierdzenia w treści wykazu naruszeń. Nie można każdego zaniechania kwalifikować jako naruszenia podlegającego sankcji, gdy nie zostało przewidziane przez ustawodawcę.

Niezależnie od powyższych zarzutów skarżący podniósł, iż kontrolowane urządzenie było sprawne, działało prawidłowo, spełniało swoją funkcję i posiadało ważny przegląd wykonany przez uprawniony podmiot.

Odnosząc się do drugiego z naruszeń, wskazać należy, iż przepis art. 7a ustawy dotyczy danych jakie należy przedłożyć celem uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Z kolei art. 7a ust. 7 ustawy odnosi się już do sytuacji uzyskania zezwolenia i obejmuje wyłącznie informacje dotyczące wykazu używanych pojazdów.

Według skarżącego nie należy powyższego obowiązku rozciągać na informacje dotyczące wykazu pojazdów, które po pierwsze podaje się już po uzyskaniu zezwolenia, a po drugie nie mają żadnego wpływu na ważność zezwolenia i w większości w ogóle nie mogą ulec zmianie. Celem ustawy było zobowiązanie podmiotu do informowania o zmianie danych będących przedmiotem i podstawą udzielania zezwolenia, a nie informacji dotyczących używanych pojazdów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i wywodził, że brak odzwierciedlenia prawidłowego numeru rejestracyjnego w tachografie mieści się w zakresie naruszenia określonego przez ustawodawcę jako wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, co wynika z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym. Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. m) ww. rozporządzenia "kalibracja" tachografu cyfrowego oznacza aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu, w tym identyfikację pojazdu i charakterystykę pojazdu, które mają być przechowywane w pamięci danych, z wykorzystaniem karty warsztatowej. Pojęcie "identyfikacja pojazdu" definiowane jest zaś w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającym wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych. Zgodnie z powyższą regulacją "identyfikacja pojazdu" oznacza numery identyfikujące pojazd: numer rejestracyjny pojazdu (VRN) z oznaczeniem państwa członkowskiego rejestracji i numer identyfikacyjny pojazdu (VIN). "Kalibracja" zaś oznacza aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego państwa członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, w, k, 1, wielkość opon, ustawienia urządzenia ograniczenia prędkości (w stosownych przypadkach), bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów; podczas kalibracji urządzenia rejestrującego w pamięci danych zachowywane są również rodzaje i identyfikatory odpowiednich plomb homologacyjnych. Aktualizację lub potwierdzenie jedynie czasu UTC uważa się za korektę czasu, a nie za kalibrację.

Organ odwoławczy stwierdził, że tachograf, w którego pamięci nie zaktualizowano danych dotyczących identyfikacji pojazdu (w tym przypadku numer rejestracyjny pojazdu) nie spełnia wymogów określonych w art. 4 rozporządzenia 165/2014 i rozporządzeniu wykonawczym. Numer rejestracyjny pojazdu (VRN) wraz z numerem VIN i kodem rejestrującego państwa członkowskiego stanowią łącznie dane identyfikujące konkretny pojazd.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika również, że rejestrowanie, drukowanie, przechowywanie i wysyłanie szczegółowych danych dotyczących ruchu, w tym prędkości pojazdów, oraz aktywności osób kierujących tymi pojazdami odbywa się w powiązaniu z danymi dotyczącymi samego pojazdu, czyli jego parametrami, które obejmują identyfikację pojazdu i jego charakterystykę. Dane te dotyczą więc konkretnego pojazdu, zidentyfikowanego zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 2 rozporządzenia 165/2014.

W ocenie organu wykonywanie przewozu pojazdem, w którego tachografie nie został zaktualizowany numer rejestracyjny (wskutek przerejestrowania pojazdu) powoduje skutek identyczny z brakiem kalibracji. Czynność ta ma bowiem na celu aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu zgodnych z rzeczywistością. Organ podziela przy tym argumentację wyrażoną w wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 491/20, w którym wskazano, że "katalog naruszeń zawartych w Załączniku nr 3 u.t.d. pod pozycją lp.6 zatytułowaną <> nie zawiera rodzaju naruszenia polegającego na używaniu tachografu, do którego wprowadzone zostały błędne dane dotyczące identyfikacji pojazdu tym samym, taka regulacja oznacza zrównanie w skutkach sytuacji, w której pamięć tachografu zawiera błędne dane dotyczące identyfikacji pojazdu z brakiem sprawdzenia łub poddania tachografu przeglądowi". Należy ponadto wskazać, że gdyby prawodawca uznał, że sam numer VIN identyfikuje pojazd w stopniu wystarczającym, to nie przewidziałby obowiązku umieszczania w pamięci tachografu innych danych identyfikacyjnych pojazdu.

Brak konkretnych uregulowań dotyczących terminu wykonania aktualizacji nie oznacza w opinii organu, że istnieje nieograniczony czas na wywiązanie się z powyższego obowiązku. Organ podkreśla, że numer rejestracyjny pojazdu jest jedną z danych rejestrowanych przez tachograf podczas każdego przejazdu, a zatem, aby dane rejestrowane przez tachograf odpowiadały rzeczywistości należy dokonać aktualizacji niezwłocznie po przerejestrowaniu pojazdu. Podnoszona zaś przez skarżącego okoliczność, że tachograf był sprawny nie zwalnia skarżącego z obowiązku dokonania aktualizacji danych w przypadku zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu. Organ nie kwestionował stanu technicznego tachografu.

Odnosząc się zaś do drugiego z naruszeń, organ wskazuje, że na podstawie okazanych przez kierowcę dokumentów ustalono, że przerejestrowania pojazdu dokonano w dniu 20 września 2021 r. (data wydania pozwolenia czasowego). W toku postępowania uzyskano od organu licencyjnego informację, że skarżący do dnia 18 października 2021 r. nie zgłosił faktu zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu, co oznacza, że skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 2 utd, a zatem zasadnie nałożono na skarżącego karę pieniężną na podstawie lp. 1.1.5 zał. nr 3 do utd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Wobec regulacji art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych powyżej zasad kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a – decyzji utrzymanej nią w mocy wykazała, że akty te wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i z tego względu skutkującym koniecznością ich uchylenia w części, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie było nałożenie na skarżącego jako wykonującego przewóz drogowy kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu stwierdzone podczas kontroli 21 września 2021 r.

Materialną podstawę prawną ustalenia odpowiedzialności skarżącego stanowił art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201) nadal zwanej dalej: "utd" lub "ustawą". Zgodnie z tym przepisem (w jego brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzenia kontroli) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Na zasadzie art. 92a ust. 3 ustawy suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy ma charakter obiektywny, co oznacza, że nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Jej istotą jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Nakładana jest niezależnie od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Ustawodawca określił odrębnie odpowiedzialność zarówno dla kierowcy - na podstawie art. 92 ustawy, jak i dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy - stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy, czy też dla zarządzającego transportem - na zasadzie art. 92a ust. 2 ustawy.

Na podstawie art. 4 pkt 22 ustawy odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów cyt. wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L. 2006. 102.1 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 561/2006, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t.j. Dz. U. UE L 2014. 60.1, ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem nr 165/2014, oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 92a ust. 7 pkt 1 ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 3 do ustawy. Przewidziane w załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innym wymiarze.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 3 i 5 ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy.

Postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy, jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy K.p.a. Jak słusznie zaznaczył jednak organ odwoławczy, w postępowaniu tym nie znajdują zastosowania przepisy działu IVA K.p.a. Kwestie przesłanek wymiaru kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, jak i jej wysokości oraz odstąpienia od jej nałożenia zostały kompleksowo uregulowane w przepisach ustawy o transporcie drogowym w art. 92 – art. 92c ustawy. Wobec tego, stosownie do 189a § 2 K.p.a., przepisów działu IVA K.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Przepisy K.p.a. znajdują natomiast zastosowanie w pozostałym zakresie, dotyczącym prowadzenia postępowania wyjaśniającego, ustalenia stanu faktycznego i rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Ponadto, jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, na podstawie art. 75 § 2 K.p.a., organ może odebrać od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania.

W pierwszej kolejności w niniejszej sprawie nie są sporne ustalenia organów dokonane co do stwierdzenia naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w wymaganym terminie – 28 dni, zmiany danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu zatrzymanego do kontroli 21 września 2021 r. Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Stan faktyczny stanowiący podstawę dokonanej przez organy oceny ustalony został najpierw na podstawie okoliczności faktycznych stwierdzonych podczas kontroli drogowej, ujawnionych w protokole z tej czynności. Protokół ten niewątpliwie jest podstawowym dowodem w sprawie o stwierdzenie naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego. Jako dokument urzędowy – w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. - sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania, niewątpliwie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Następnie przeprowadzono wywiad u Starosty K. jako organu udzielającego licencji. Na podstawie prawidłowych ustaleń i art. 92a ustawy za wskazane naruszenie nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 zł, która określona została pod lp. 1.1.5 załącznika 3 do ustawy. Zdaniem Sądu uznać należało, że w tym zakresie stan faktyczny został prawidłowo ustalony, a kontrolowane decyzje są zgodne z prawem.

Z ustaleń organów wynika, że skarżący jako podmiot wykonujący krajowy transport drogowy nie zgłosił Staroście K. jako organowi udzielającemu licencji na wykonywanie transportu rzeczy zmiany danych, o których mowa w art. 7a utd. W szczególności nie zgłosił zmiany danych pojazdu [...], a to nr rejestracyjny [...] na nr rejestracyjny [...].

Należy zwrócić uwagę, że przerejestrowanie [...] nastąpiło 20 września 2021 r. czyli w dniu poprzedzającym kontrolę drogową i w tej dacie nie minął oczywiście termin z cytowanego art. 14 ust. 1 pkt 1. Niemniej w dniu kontroli organ I instancji zawiadomił przedsiębiorcę K. S. tylko o wszczęciu postępowania w zakresie naruszenia opisanego w pozycji 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy pt. "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie". Dopiero w toku trwania tego postępowania administracyjnego organ wystąpił do Starosty K. jako organu wydającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy czy przedsiębiorca dokonał zgłoszenia zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu marki [...] na numer [...] w ciągu 28 dni od przerejestrowania. Następnie w dniu 19 października 2021 r. organ I instancji ustalił, że nie zgłoszono zmiany numeru rejestracyjnego i zawiadomieniem z tego dnia wszczęto z urzędu postępowanie, którego przedmiotem uczyniono dodatkowe naruszenie opisane w załączniku nr 3 do ustawy pod poz. l.p. 1.1.5 "Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie – za każdą zmianę karę w wysokości 800 zł.".

Zatem nie ulega wątpliwości, że w dniu wszczęcia postępowania o dodatkowe naruszenie nieobjęte początkowo zarzutem z dnia 21 września 2021 r. przedsiębiorca nie wykonał obowiązku zgłoszenia numeru rejestracyjnego przerejestrowanego pojazdu marki [...], poprzednio nr rejestracyjny [...] na nr rejestracyjny [...], w ustawowym terminie 28 dni.

Skarga K. S. w tej części okazała się bezzasadna, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. odnośnie do naruszenia opisanego w załączniku nr 3 do ustawy pod poz. l.p.1.1.5 została oddalona.

Natomiast w pełni zasługuje na uwzględnienie skarga w części dotyczącej naruszenia opisanego w załączniku nr 3 do ustawy pod poz. l.p.6.1.5. Odnośnie do uchybień przepisom objętych tytułem "Naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów" w załączniku nr 3 do ustawy wskazano następujące grupy naruszeń:

6.1. Naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf.

6.2. Wykonywanie przepisu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf.

6.3. Naruszenia zasad i warunków użytkowania tachografu.

Spośród tych grup naruszeń organ I instancji wskazał a organ odwoławczy zaakceptował pozycję l.p. 6.1.5. pn. "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie", do której przypisana jest kara pieniężna 1000 zł.

W stanie faktycznym sprawy organy ustaliły, że w pamięci tachografu używanego w pojeździe [...] widnieje numer rejestracyjny [...], a nie numer nadany przy rejestracji czasowej w dniu poprzednim 20 września 2021 r. czyli [...]. Organy ustaliły też, że tachograf cyfrowy poddany był przeglądowi okresowemu w dniu 9 września 2020 r. i nie upłynął 2 letni okres ważności przeglądu. Mimo to przyjęły, że przedsiębiorca popełnił naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu pojazdem z tachografem, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi. Zwrócić należy uwagę, że (poza opisem naruszenia 6.1.5.) pozostałe uchybienia przepisom o stosowaniu tachografów według załącznika nr 3 do ustawy w dacie kontroli miały następujące brzmienie:

6.1.1. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.

6.1.2. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf (...) nieposiadającym świadectwa homologacji typu lub tachograf, który został podrobiony lub przerobiony.

6.1.3. Podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf.

6.1.4. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf niewyposażonym w drugi niezależny sygnał dotyczący ruchu pojazdu lub z odłączonym niezależnym sygnałem dotyczącym ruchu pojazdu, o ile jest wymagany.

6.1.6. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf, z wyjątkiem przypadków 6.1.1. – 6.1.5.

Przy takiej regulacji naruszeń związanych ze stosowaniem tachografów bezpodstawne było przypisanie stanu faktycznego kontroli przewozu drogowego pojazdem [...] w dniu 21 września 2021 r. do naruszenia 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy. Organy ustaliły, że tachograf przeszedł przegląd okresowy, lecz w pamięci cyfrowej odnotowany był numer rejestracyjny zmieniony w dniu 20 września 2021 r. zgodnie z czasowym pozwoleniem Starosty K. Nie sposób tego stanu faktycznego klasyfikować do naruszenia wymagającego stwierdzenia wykonywania przewozu pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany kontroli. Pojazd był wyposażony w tachograf, który przeszedł okresowy przegląd. Jedyną daną jaka nie była zgodna w pamięci cyfrowej był numer rejestracyjny używany legalnie do dnia poprzedzającego kontrolę. Ma rację skarżący, że aktualizacja numeru rejestracyjnego – odnośnie do którego sam organ "odczekał" w toku postępowania 28 dni, - czyli termin przysługujący przedsiębiorcy na zgłoszenie organowi wydającemu licencję i dopiero potem wszczął postępowanie o naruszenie l.p. 1.1.5. załącznika nr 3 – nie jest żadnym naruszeniem przepisów o stosowaniu tachografów. Nie mieści się bowiem w opisie naruszenia 6.1.5. ani żadnego z pozostałych. Aktualizacja numeru rejestracyjnego w ogólności ma przełożenie na naruszenie ogólnych zasad i warunków wykonywania zawodu przewoźnika, np. zastosowany tryb l.p. 1.1.5. Natomiast brak aktualizacji numeru rejestracyjnego pojazdu w tachografie może mieć ewentualnie przełożenie na brak pełnej kalibracji tachografu pojazdu w rozumieniu definicji załącznika IB – "Wymagania dotyczące budowy, badań instalacji i kontroli do rozporządzenia 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących". Nie jest natomiast naruszeniem przepisów o stosowaniu tachografów. Sytuacja opisana w grupie l.p. 6 załącznika nr 3 do ustawy nie określają takiego uchybienia jako naruszenia podlegającego karze pieniężnej. Zasadnie także skarżący zarzucił, że organ nie wskazał uregulowań, które przewidywałyby termin dokonania aktualizacji w tachografie, tym bardziej nie można mu przypisać odpowiedzialności za czynność (działania), którego sam dokonać nie może z dnia na dzień , skoro aktualizacji zapisów tachografu dokonuje wyznaczony przez organy państwa podmiot trzeci.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł o uwzględnieniu skargi wobec naruszenia przez organy art. 92a ust. 1 i ust. 7 ustawy w zw. z l.p. 6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy w części nakładającej karę pieniężną ponad kwotę 800 zł, a dalej idącą skargę oddalił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a.

O kosztach postępowania należnych skarżącemu Sąd nie orzekł, gdyż skarga nie zawierała takiego żądania.