Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 40/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1a ust. 1 pkt3, art. 1a ust. 2a pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi T. Spółki Akcyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 rok oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

T. Spółka Akcyjna (Skarżąca, Spółka, Podatnik) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO, organ II instancji) z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza (organ I instancji) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 rok w kwocie [...] zł.

Z zaskarżonej decyzji wynika następujący stan faktyczny.

W dniu 1 lutego 2023 r. Spółka złożyła do organu podatkowego deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2023. Pismem z [...] maja 2023 r. Spółką została wezwana do złożenia wyjaśnień lub złożenia korekty deklaracji, ponieważ w ocenie organu zarówno grunty, jak i budynki należało opodatkować wyższą stawką.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca złożyła korektę deklaracji za 2023 r., zgłaszając do opodatkowania grunty wg stawki jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki wg stawki pozostałej.

Postanowieniem z [...] czerwca 2023 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2023.

Pismem z [...] czerwca 2023 r. r. organ I instancji wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień (informacji): - w zakresie wykazanych w deklaracji budynków pozostałych, położonych w [...] na działkach o nr [...] oraz [...], poprzez wskazanie przyczyn zastosowania stawki podatku jak dla budynków pozostałych, - dostarczenie ewidencji środków trwałych Spółki w zakresie obiektów położonych na terenie Gminy [...] na dzień 1 stycznia 2023 r., - udzielenie informacji czy w stosunku do zadeklarowanych nieruchomości zostały wydane decyzje ostateczne organu nadzoru budowlanego, o których mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, - przedłożenie dokumentacji architektoniczno-budowlanej nieruchomości położonej w [...] na działkach [...] i [...] (operat szacunkowy, decyzja o warunkach zabudowy, projekt architektoniczno-budowlany), - wskazanie celu zakupu i sposobu wykorzystania nieruchomości w odniesieniu do dzielności Spółki.

Odpowiadając na wezwanie, pismem z [...].06.2023 r. Skarżąca wskazała m.in., że nieruchomości położone w [...] nie są wprowadzone do ewidencji środków trwałych spółki. Obie nieruchomości ujęte są jako inwestycje długoterminowe spółki. W tej sytuacji Spółka nie prowadzi ewidencji środków trwałych w żadnym zakresie. W stosunku do nieruchomości nie zostały wydane ostateczne decyzje, o których mowa w art. 67 ust. 1 prawa budowlanego. Skarżąca nadesłała pierwszą stronę projektu budowlanego, decyzję z [...] r. o pozwoleniu na prowadzenie robót, mapę do celów projektowych, decyzję z [...] r. o warunkach zabudowy, i decyzję z [...] r.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że w roku 2018 r. T. S.A. (następca T1 Sp. z o.o.) aktem notarialnym z dnia [...] r. nabyła nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...] oznaczoną numerem [...], tj. działkę o powierzchni [...] m², zabudowaną budynkiem koszarowym o powierzchni użytkowej [...] m². Działka [...] sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytek "Bi" - inne tereny zabudowane. Ponadto [...] r. T. S.A. aktem notarialnym zakupiła zabudowaną nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], składającej się z działki [...] o powierzchni [...] m², na której posadowiony jest czterokondygnacyjny budynek o powierzchni użytkowej [...] m².

Organ I instancji ocenił, że budynek pokoszarowy położony w [...] przy ul. [...] na działce [...] nie pełnił w 2023 r. funkcji mieszkalnych. Natomiast budynek posadowiony na działce nr [...] nie został ujawniony w ewidencji gruntów, jednak z aktu notarialnego wynika, że jest to budynek użytkowy.

W ocenie organu mimo, że nieruchomości nie były w 2023 r. fizycznie (zajęte) wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, to jednak działania strony świadczą o tym, że mogły być przynajmniej potencjalnie wykorzystywane do jej prowadzenia, m.in.: zostały zakupione przez podmiot, który realizuje cele gospodarcze związane z kupnem, sprzedażą i wynajmem nieruchomości, posiadający decyzje Burmistrza z [...] r. o warunkach zabudowy, która wskazuje warunki i zasady zagospodarowania oraz zabudowy terenu, w kontekście celów związanych z ich adaptacją.

Mając na uwadze powyższe organ I instancji decyzją z dnia [...] r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2023 w kwocie [...] zł. W ocenie organu grunty i budynki stanowiące własność Podatnika spełniały w roku 2023 przesłankę związania z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.

Ponadto organ wskazał, że co do budynku pokoszarowego nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

W odwołaniu Spółka podniosła, że wkrótce po złożeniu przez nią drugiej korekty deklaracji (z [...].06.2023 r.) NSA wydał wyrok z dnia 12 lipca 2023 r. o sygn. akt III FSK 250/23, którego treść przemawia za słusznością stanowiska Skarżącej. Wskazała, że zgodnie z tym orzeczeniem "Art. 1 a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz.70, dalej: "PolLokU" nie pozwala na odnoszenie zdefiniowanego w art. 1a ust. 1 pkt 3 pojęcia: "związane z działalnością gospodarczą", do budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, nawet gdyby znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy, którego aktywność dotyczy wyłącznie prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt PolLokU".

Podkreśliła, że obie nieruchomości zakupiła z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe i podjęła kroki aby nieruchomości funkcje mieszkaniowe spełniały.

Podkreśliła również, że zły stan techniczny obiektów pozwala na obniżenie stawki podatku od nieruchomości, co zostało potwierdzone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19.

Skarżąca podniosła przy tym, że budynki stanowiące jej własność zostały ujęte w księgach rachunkowych jako inwestycje i nie podlegają aktualnie amortyzacji. Wobec tego nie stanowią środka trwałego wchodzącego w skład masy przedsiębiorstwa, która wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącej okoliczności te potwierdzają, że nieruchomości te nie są związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, wobec czego podatek od nieruchomości winien zostać określony na podstawie niższych stawek. Tym samym decyzja organu została oparta na nieaktualnej interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśniło, że w podatku od nieruchomości zasadą jest opodatkowanie najwyższymi stawkami majątku nieruchomego przedsiębiorcy, jeżeli występuje chociażby potencjalna możliwość wykorzystywania tych składników majątku do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, czy jest on w danym momencie wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem SKO ujęcie przedmiotowych nieruchomości w księgach rachunkowych jako inwestycja potwierdza, że jest ona poczyniona w związku z prowadzona działalnością gospodarczą. W ocenie organu odwoławczego również wydanie decyzji z [...] r. o warunkach zabudowy dla nieruchomości położonej na działce nr [...] pozwala uznać, że Spółka podjęła kroki w kierunku zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości. Wskazana decyzja nie została wydana na podstawie art. 67 Prawa budowlanego, a zatem nie może stanowić podstawy do wyłączenia budynku z opodatkowania jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. To, że na nieruchomości nie są aktualnie prowadzone żadne prace nie oznacza, że jej związek z działalnością został utracony. W każdej chwili Spółka może nieruchomość wynająć lub sprzedać.

Spółka nie zgodziła się z decyzją SKO i pismem z [...] stycznia 2024 r. wywiodła od niej skargę do tutejszego Sądu. W skardze podniosła naruszenie:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 a pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.), przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu nieuzasadnionego na gruncie tych przepisów założenia, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, którym jest spółka prawa handlowego, uzasadnia pogląd, iż nieruchomość ta przeznaczona jest do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym winna zostać opodatkowana najwyższą stawką podatkową,

- art. 4 i art. 5 ust 1 pkt 1c i art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l., przez ich niezastosowanie, co w rezultacie doprowadziło do obliczenia podatku od nieruchomości w zawyżonej wysokości,

- § 1 pkt 2e Uchwały Rady Miejskiej nr LIV/410/22 z 25 listopada 2022 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy – poprzez jego niezastosowanie, mimo istniejących ku temu przesłanek,

- art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę, który nie przejawia innego rodzaju aktywności, nieruchomości, obliguje go do obliczenia najwyższej stawki podatku,

- art. 77 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie i nie wzięcie przez organ z urzędu pod uwagę katastrofalnego stanu technicznego budynku, choć ów stan techniczny znany jest organom obu instancji z racji prowadzonych przed nim wcześniej postepowań w przedmiocie stawki podatku od nieruchomości za inne lata i z treści przedkładanych w toku postępowania dokumentów,

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej: o.p.), przez dokonanie przez organ wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych,

- art. 159 o.p., poprzez jego niezastosowanie mimo obligatoryjnego obowiązku wynikającego z przepisów,

- art. 274a § 2 o.p., poprzez całkowite jego pominiecie i nie wykazanie, iż organ podatkowy w prawidłowy sposób zanegował treść złożonej przez Skarżącą deklaracji,

- art. 191 o.p., przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych w dowolny sposób, z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów,

- art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego dosłowną wykładnię, co spowodowało naruszenie art. 122 o.p. i art. 194 § 3 o.p., które w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia przez organ orzekający, że wyłączną i jedyną podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do organu I instancji, celem ustalenia prawidłowej podstawy prawnej do określenia podatku od nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej, a także określenie prawidłowej jego wysokości w ten sposób, że wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r., położonej w [...] przy ul. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], winna wynosić [...] zł i zostać obliczona na podstawie § 1 pkt 2e Uchwały Rady Miejskiej z 25 listopada 2022 r. w zw. za art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 1 c) i art. 5 ust 1 pkt 2 e) u.p.o.l.

Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, według norm prawem przepisanych. Do skargi załączono opinie architekta A. H. z 2019 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć należy, że podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Wskazać należy, ze istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy nieruchomości, położone w [...] na działkach o nr [...] i [...], są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i w konsekwencji powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości według podwyższonej stawki.

Powstały w tym zakresie spór dotyczy zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zagadnienie to było przedmiotem licznych wypowiedzi w literaturze i w orzecznictwie. Wielokrotnie wyrażano pogląd, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych kategorii za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1349/14; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1398/13 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to, przyjęte w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostało zweryfikowane w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej."

Obecnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględnienie rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że dla przyjęcia spełnienia relacji związania gruntu, budynku, czy też budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wystarczające wyłącznie kryterium posiadania gruntu, budynku, czy też budowli. Nie oznacza to jednocześnie, że w każdym przypadku należy poszukiwać dodatkowych kryteriów poza posiadaniem, aby stwierdzić, czy konkretny grunt, budynek, czy też budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trzeba bowiem także uwzględnić status danego przedsiębiorcy oraz okoliczności i charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można bowiem w każdym przypadku bezwarunkowo zakładać poszukiwania innych kryteriów poza posiadaniem bez uwzględnienia czy działalność gospodarczą prowadzi przykładowo spółka prawa handlowego, a grunty, budynki, czy też budowle nie są wykorzystywane poza tą działalnością (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 303/21).

W tym zakresie należy odwołać się do wyroku NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, w którym stwierdzono, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1967 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2020 r., poz. 1740), w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: (-) są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4) u.p.o.l. albo (-) mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Tym samym stwierdzić należało, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. został prawidłowo zinterpretowany przez organy obu instancji jako podstawa uznania w realiach rozpatrywanej sprawy, że posiadanie przez Skarżącą opodatkowanych nieruchomości (wchodzących w skład przedsiębiorstwa), co do których brak było podstaw do przyjęcia, że były gospodarczo nieprzydatne, uzasadniał uznanie ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu wspomnianego przepisu.

Co istotne, przedmiotem działalności Skarżącej jest m. in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, czy kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Skoro opodatkowane nieruchomości zostały ujęte przez Skarżącą w księgach rachunkowych jako inwestycja, to nie ulega wątpliwości, że jest to inwestycja poczyniona w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie w ramach jakiejś innej działalności. Z art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.) wynika, że inwestycje to "aktywa posiadane przez jednostkę w celu osiągnięcia z nich korzyści ekonomicznych wynikających z przyrostu wartości tych aktywów, uzyskania przychodów w formie odsetek, dywidend (udziałów w zyskach) lub innych pożytków, w tym również z transakcji handlowej, a w szczególności aktywa finansowe oraz te nieruchomości i wartości niematerialne i prawne, które nie są użytkowane przez jednostkę, lecz są posiadane przez nią w celu osiągnięcia tych korzyści". Ponieważ skarżąca nie wskazała, że prowadzi działalność inną niż gospodarcza, toteż, zważywszy na deklarowany przedmiot tej działalności, uprawniony był wniosek, że nabycie i posiadanie nieruchomości służy uzyskaniu w przyszłości zysków z działalności gospodarczej, co z kolei nakazuje uznać opodatkowane nieruchomości za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Wskazać również należy, że nieruchomość położona na działce nr [...] objęta była decyzją Burmistrza z dnia [...] r. określającą warunki zabudowy i sposób zagospodarowania oraz zabudowy terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Powyższa decyzja określa, że inwestycja polegać ma m.in. na przebudowie istniejącego budynku pokoszarowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję usługowo - mieszkalną. Nie można więc uznać, że nie ma możliwości wykorzystania nieruchomości w prowadzonej przez skarżącą Spółkę działalności, gdyż podjęła kroki w kierunku zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości, starając się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Bez wątpienia uzyskanie tej decyzji nastąpiło w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. To, że na nieruchomości nie są prowadzone żadne prace nie oznacza, że jej związek z wspomnianą działalnością został utracony.

Jako prawidłowe Sąd ocenił również stanowisko organów o tym, że o gospodarczej nieprzydatności budynków posadowionych na działkach skarżącej, nie przesądza ich stan techniczny.

Co istotne organy podatkowe nie kwestionowały twierdzeń Skarżącej co do złego stanu technicznego budynków. Organy stanęły natomiast na stanowisku, że zły stan nieruchomości nie wyklucza przyjęcia, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Twierdzenie to wynika z odmiennego niż Skarżącej rozumienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. a także innego rozumienia przez strony postępowania sądowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 39/19. Sąd jednak w składzie orzekającym podziela stanowisko zaprezentowane przez organ.

Zauważyć również należy, że od 1 stycznia 2016 r. ustawodawca zmienił treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z przepisów o podatku od nieruchomości usunięto pojęcie względów technicznych, które pozwalało na zastosowanie niższej stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków oraz na brak opodatkowania budowli, które nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Zostało ono zastąpione wymogiem, aby wobec obiektów budowlanych wydana została ostateczna decyzja o rozbiórce obiektu poprzez organ nadzoru budowlanego lub górniczego. Tymczasem z akt sprawy, ani z oświadczeń Skarżącej nie wynikało, by wspomniana decyzja została wydana.

Organ prawidłowo wskazuje, że zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Przepis art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W toku postępowania Skarżąca nie wykazała, aby urząd górniczy czy nadzór budowlany wydał jakąkolwiek decyzję w zakresie niemożliwości użytkowania budynków. Prawidłowo zatem organ przyjął, że nie zachodzi w sprawie wyjątek od opodatkowania, określony w art. 1a ust. 2a u.p.o.l.

Podkreślenia również wymaga, że organy podatkowe kwalifikując daną nieruchomość na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej klasyfikacji niż wynikająca z ewidencji (por. m.in. uchwały NSA z: 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13). Zatem dokonana w ewidencji klasyfikacja ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990), bowiem to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p., stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy danych zawartych w bazie Ewidencji Gruntów i Budynków, na działce nr [...] znajduje się budynek pokoszarowy posiada przeznaczenie "pozostałe budynki niemieszkalne".

Natomiast budynek znajdujący się na działce nr [...], wprawdzie niewpisany do ewidencji, ma jednak charakter budynku użytkowego, co wynika wprost z § 1 umowy sprzedaży, na podstawie której skarżąca nabyła nieruchomość. Określono tam również powierzchnię użytkową tego budynku.

Dodać należy, że Sąd ocenił, że opodatkowanie budynku, pomimo nieujawnienia go w ewidencji gruntów i budynków, nie narusza art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficzne. Kwestia podlegania opodatkowaniu w przypadku wspomnianego budynku nie była przy tym sporna, stąd Sąd, bez bliższego motywowania podstaw dla takiej konkluzji wskaże, że znajduje ona aprobatę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wprost wskazywał, że brak ujawnienia obiektu w ewidencji nie może oznaczać braku przedmiotu opodatkowania (zob. np. wyroki NSA z 21 kwietnia 2022 r. III FSK 465/21 i z 15 marca 2023 r. III FSK 3614/21).

Wobec tego należy zaakceptować stanowisko organów podatkowych, że wskazane nieruchomości powinny być opodatkowane najwyższą stawką podatku od nieruchomości. Z tego względu, zaskarżona decyzja nie narusza art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W konsekwencji powyższych ustaleń, w ocenie Sądu zarzuty dotyczące niezastosowania art. 4, art. 5 ust. 1 pkt. 1c i art. 5 ust. 1 pkt 1 pkt 2e u.p.o.l., czy niewłaściwej wykładni art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie są zasadne. Poczynione w tym zakresie ustalenia były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, nie ma również podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 159, art.191, art. 194 § 3, art. 274 a § 2 o.p., pominięcie art. 77 § 4 k.p.a. oraz niezastosowania § 1 pkt 2e Uchwały nr LIV/410/22 Rady Miejskiej z dnia 25 listopada 2022 r.

Wskazać również należy, że w zakresie opodatkowania tożsamych nieruchomości Skarżącej za lata 2020 – 2022 wypowiedział się już tutejszy Sąd i wyrokami z 24.03.2022 r., sygn. akt I SA/Go 425/21, z 27.10.2022 r., sygn. akt I SA/Go 284/22 oraz z 18 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Go 60/23 oddalił skargi. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z: 7 lutego 2004 r., sygn. akt III FSK 1210/23 i oraz 28 września 2023 r., sygn. akt III FSK 781/22 i III FSK 781/22, oddalił wniesione przez Skarżącą Spółkę skargi kasacyjne.

Z tych tez powodów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.