Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1238/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.), sędzia WSA Monika Sawa, asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi M. sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2023 r., nr KOC/56/Zs/23 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

ISA/Wa 1238/23

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2023 r. nr KOC/56/Zs/23, po rozpatrzeniu zażalenia Mazowieckiego Szpitala [...] Sp. z o.o. w Warszawie na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 16 grudnia 2022 r. nr 22/2022 o odmowie wydania zaświadczenia - zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 16 września 2022 r. D. spółka z o.o. wystąpiła z wnioskiem o wydanie, w trybie ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2022 r., poz. 1495 ze zm.) zwanej ustawą przekształceniową, zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...] w W., oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], z obrębu [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta Kw nr [...], przez Sąd Rejonowy dla Warszawy [...] Wydział Ksiąg Wieczystych.

Wskazana spółka z o. o. D. nabyła opisaną nieruchomość od spółki O. spółka z o.o. na mocy umowy sprzedaży zawartej aktem notarialnym w dniu 31 lipca 2020 r. Rep. A nr [...], przed notariuszem S. B.

Następnie w dniu 30 września 2022 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności znajdującego się na nim budynku D. spółka z o.o. sprzedała na rzecz Mazowieckiego Szpitala [...] spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie na mocy aktu notarialnego Rep. nr [...] zawartego przed notariuszem M. P.

Po rozpoznaniu wniosku z dnia 16 września 2022 r. postanowieniem z dnia 16 grudnia 2022 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Organ wskazał, że na dzień 1 stycznia 2019 r. budynek w ewidencji był określony jako "pozostały budynek niemieszkalny" o funkcji użytkowej "inne budynki niemieszkalne". Z ustaleń organu wynikało ponadto, że przeważająca część budynku była i jest wykorzystywana na cele hotelowe, na potrzeby hotelu R. Pomimo że w operacie ewidencji gruntów i budynków w dniu 12 marca 2020 r. zmieniono funkcję budynku na mieszkalną, to organ wskazał, że zmiana dokonana po 1 stycznia 2019 r. nie jest istotna w sprawie.

Organ I instancji zauważył, że jest to kolejny wniosek o wydanie zaświadczenia na podstawie ustawy przekształceniowej dotyczący przedmiotowej nieruchomości.

W dniu 26 sierpnia 2019 r. z takim wnioskiem wystąpiła spółka O. spółka z o.o., której na 1 stycznia 2019 r. przysługiwało prawo użytkowania wieczystego gruntu tej nieruchomości.

Po rozpatrzeniu w.w. wniosku Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia 23 marca 2020 r. nr 7/2020 odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia.

W uzasadnieniu wskazał, że w operacie ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2019 r. funkcja budynku posadowionego na gruncie przedmiotowej nieruchomości opisana była jako niemieszkalna, a ponadto organ ustalił, że budynek wykorzystywany jest na cele hotelowe, do celów komercyjnych. Nie spełnia funkcji mieszkalnej, ani nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Organ ustalił, że aktualnie w operacie ewidencji gruntów i budynków funkcja budynku określona jest jako mieszkalna. Aktualizacja operatu ewidencji gruntów i budynków, we wskazanym zakresie, nastąpiła na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 10 grudnia 2019 r. nr 1405/2019.

Dla lokali usytuowanych w przedmiotowym budynku zostały założone kartoteki na podstawie zaświadczeń o samodzielności lokali wydanych we wrześniu 2019 r. na wniosek użytkownika wieczystego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2023 r. po rozpatrzeniu zażalenia Mazowieckiego Szpitala [...] Sp. z o.o. w Warszawie – zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy.

Organ II instancji podkreślił, że w myśl art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej z dnia 20 lipca 2018 r. " Z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. " Przekształcenie dotyczy zatem wyłącznie prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na gruntach zabudowanych na cele mieszkaniowe. Gruntami zabudowanymi na cele mieszkaniowe są wyraźnie określone kategorie gruntów, a mianowicie są to grunty zabudowane wyłącznie budynkami jednorodzinnymi, mieszkalnymi wielorodzinnymi z co najmniej połową lokali mieszkalnych, a także grunty zabudowane w opisany sposób i dodatkowo z infrastrukturą (budynkami, garażami innymi obiektami lub urządzeniami) umożliwiającą racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych ( art. 1 ust. 2 ustawy przekształceniowej).

Wyjaśnił, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ działa w ramach art. 218 § 1 i 2 k.p.a. zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Organ wskazał, że stosowana w sprawie regulacja wyłącza w istotnej części stosowanie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Wynika z niej bowiem, że w postępowaniu zaświadczeniowym organ nie ma obowiązku podejmowania wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego gromadzenia materiału dowodowego.

Kolegium zwróciło uwagę, że ze względu na kategoryczną treść art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej przedmiotem analizy powinien być stan nieruchomości na dzień 1 stycznia 2019 r.

Organ przypomniał , że wniosek dotyczył działki nr [...] wpisanej w księdze wieczystej nr [...]. W dziale I-O tej księgi dla działki w rubryce "Sposób korzystania’' wpisano symbol B - tereny mieszkaniowe. Dla budynku figuruje wpis "pozostałe budynki niemieszkalne" dokonany na podstawie wypisu z rejestru budynków z dnia 4 listopada 2019 r. Wcześniej natomiast w tej rubryce figurował wpis "mieszkalne i usługowo-handlowe".

Wpis w ewidencji gruntów dla działki nr [...] według stanu na 1 stycznia 2019 r. (k. 30/86 akt) kwalifikuje ją jako użytek "inne tereny zabudowane" oznaczony symbolem Bi.

W ewidencji budynków według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r. (k. 29/87 akt) w rubryce rodzaj budynku wpisano "pozostałe budynki niemieszkalne’', w rubryce inne funkcje budynku wpisano "inny budynek handlowo-usługowy", w rubryce funkcja użytkowa wpisano "inne budynki niemieszkalne".

Organ odwoławczy wskazał, że właścicielem budynku na dzień 1 stycznia 2019 r. była O. spółka z o.o. Przedmiotem działalności tej spółki było m. in. prowadzenie hoteli podobnych obiektów zakwaterowania.

Na podstawie powszechnie dostępnych materiałów reklamowych organ I instancji stwierdził, że w budynku prowadzony był hotel R. W przekonaniu organu odwoławczego stwierdzenia w tym zakresie w omawianej sprawie nie noszą znamion nowych, niedopuszczalnych ustaleń w sprawie, ale są jedynie konstatacją faktów powszechnie znanych, bo upublicznionych przez samego właściciela budynku z zamiarem dotarcia do nieograniczonego kręgu klientów. Nazwa hotelu została nadto wskazana w zaświadczeniu nr 210/2019 z dnia 27 września 2019 r. oraz zaświadczeniu nr 195/2019 z dnia 27 września 2019 r. o samodzielności lokali.

Fakt prowadzenia hotelu w budynku przy ul. [...] w W. jest urzędowo potwierdzony.

Organ odwoławczy zauważył, że publikacje internetowe O. sp. z o.o. stanowią ofertę. Z polityki prywatności wynika, że w R. dochodzi do zawarcia i realizacji umowy o świadczenie usług noclegowych. W protokole z oględzin z dnia 22 października 2019 r. pracownik Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy stwierdził m. in., że "udostępniono część lokali nie zajętych obecnie przez gości", "wszystkie lokale mają podobne wyposażenie", "lokale ogólnodostępne na wynajem długo i krótkoterminowy". Zapisy takie zostały poczynione w obecności prokurenta Spółki, który nie zgłosił uwag. Wobec powyższego uzasadniony jest wniosek, że poprzednik prawny skarżącej w budynku prowadził działalność komercyjną. Przy czym oględziny nie były dowodem podstawowym, a tylko potwierdzeniem powszechnie dostępnych informacji.

Organ odwoławczy podkreślił, że z projektu ustawy przekształceniowej wyraźnie wynika, że przekształcenie powinno dotyczyć budynków służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku mieszkalnym - należy przez to rozumieć: a) budynek mieszkalny wielorodzinny, b) budynek mieszkalny jednorodzinny''.

Budynek przy ul. [...] nr [...] mógłby być zaliczony do budynków mieszkalnych wielorodzinnych, o ile służyłby zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Tymczasem z akt sprawy wynika, że budynek służył gościom do okresowego pobytu poza stałym miejscem zamieszkania na zasadzie najmu krótko lub długoterminowego, a nie prowadzeniu gospodarstw domowych przez czas nie ograniczony z góry. W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego zasadnie organ I instancji dopatrywał się w budynku cech budynku zamieszkania zbiorowego, przez który należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny" (§ 3 pkt 5 rozporządzenia).

Według stanu na 1 stycznia 2019 r. w budynku nie były również wyodrębnione lokale mieszkalne i usługowe, co uniemożliwia ustalenie ich wzajemnej proporcji zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy.

Podniesione wyżej wątpliwości są nieusuwalne w toku postępowania o wydanie zaświadczenia i powinny skutkować odmową uwzględnienia wniosku.

Organ odwoławczy podkreślił, że powołana w zażaleniu decyzja nr 132/2000 z dnia 7 kwietnia 2000 r. oraz decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy nr I 07/513/2011 z dnia 21 listopada 2011 r. nie rozstrzygają o przeznaczeniu lub funkcji budynku w dacie 1 stycznia 2019 r. Wyodrębnienie lokali mieszkalnych lub zmiany wpisów ewidencyjnych w zakresie funkcji budynku po 1 stycznia 2019 r. nie mają znaczenia dla sprawy.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Mazowiecki Szpital [...] spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie.

Skarżący wnosił o uchylenie postanowień obu instancji zarzucając organowi :

1. rażące naruszenie art. 217 § 2 pkt 1 i pkt 2 kpa oraz art. 218 kpa poprzez niewydanie zaświadczenia w sytuacji, gdy urzędowego potwierdzenia stan prawnego wymaga przepis prawa, a nadto o zaświadczenie ubiega się osoba mająca interes prawny w jego uzyskaniu;

2. rażące naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1716 ze zm), poprzez błędną i niczym nieuzasadnioną odmowę wydania zaświadczenia, w sytuacji, gdy nie może budzić wątpliwości, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki do jego wydania:

3. naruszenie art. 7 kpa i art. 77 kpa polegające na braku dokładnego wyjaśnienia

stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony postępowania oraz braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci:

a) wypisu z kartoteki lokali BG-UEIL6621.1138.2022.AKR,

b) ostatecznej decyzji NR-I OT/513/2011 wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st Warszawy z dnia 21 listopada 2011 r., PINB/IOT/TK/7353/4599/11,

c) ostatecznej decyzji nr 132/2000 z dnia 7 kwietnia 2000 roku Prezydenta Miasta

Stołecznego Warszawy, znak: UA-III-N1/7355/1940/2000 zezwalająca użytkowanie budynku mieszkalnego z usługami przy ulicy [...] w W.,

d) 33 zaświadczeń o samodzielności i przeznaczeniu lokali znajdujących się w przedmiotowym budynku,

z których to dokumentów wynika jednoznacznie, że budynek przy ul. [...] w W. jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy przekształceniowej, gdyż w dniu 1 stycznia 2019 r. znajdowały się w nim 33 lokale, w ty aż 24 lokale mieszkalne i tylko 9 lokali niemieszkalnych, co skutkowało przekształceniem się z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu we własność.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy przekształceniowej jest jednoznaczny i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jedynym kryterium przesądzającym o tym, czy dany budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym w rozumieniu niniejszej ustawy jest fakt, że co najmniej połowę liczby lokali znajdujących się w tym budynku stanowią lokale mieszkalne. Wszelkie inne wywody i dywagacje służą jedynie obejściu tego klarownego przepisu.

Podniósł, że z załączonego do wniosku o wydanie zaświadczenia wypisu z kartoteki lokali wynika jednoznacznie, że w przedmiotowym budynku znajdują się 33 lokale, w tym aż 24 lokale mieszkalne i tylko 9 lokali niemieszkalnych. Budynek z tymi lokalami został oddany do użytkowania w dniu 7 kwietnia 2000 r. i funkcjonuje niezmienionym kształcie do chwili obecnej. Lokale te istniały w tej liczbie i w takim przeznaczeniu także w dniu 1 stycznia 2019 r., tzn. w dniu wejścia w życie ustawy przekształceniowej.

Istnienie w dniu 1 stycznia 2019 r. w budynku przy ul. [...] w W. 24 lokali mieszkalnych i 9 lokali niemieszkalnych potwierdził Prezydent m.st Warszawy w dniu 27 września 2019 r. wydając 24 zaświadczenia o samodzielności 24 lokali mieszkalnych położonych w tym budynku oraz 9 zaświadczeń o samodzielności 9 lokali niemieszkalnych położonych w tym budynku, tzn, w 33 urzędowych zaświadczeniach wydanych na podstawie art. 2 ust. 1b i 3 ustawy o własności lokali.

Zdaniem skarżącego zupełnie nieistotne są podnoszone przez SKO okoliczności dotyczące prowadzonej przez skarżącego w przedmiotowym budynku działalności gospodarczej i reklamowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Kolegium z 6 kwietnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności.

Kwestie wydawania zaświadczeń uregulowane zostały w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 k.p.a. - na podstawie posiadanych rejestrów i ewidencji bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, ograniczony jest do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia.

Zważyć jednak trzeba, że niezależnie od ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, należy również brać pod uwagę stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To z właściwych przepisów materialnoprawnych wynikać będzie, jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia.

I tak, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Stosownie natomiast do art. 4 ust. 1 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntów w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie wydane przez organy wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ustawy organ właściwy wydaje zaświadczenie z urzędu lub na wniosek.

Już z samego tytułu cytowanej ustawy wynika, że dotyczy ona przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe.

Pojęcie gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe zostało z kolei zdefiniowane w art. 1 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

Zgodnie natomiast z art. 1a ustawy jej przepisy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie.

Z powyższego wynika, że w świetle przepisów ustawy rozstrzygająca jest okoliczność, czy dana nieruchomość jest, czy też nie jest zabudowana budynkami mieszkalnymi wymienionymi w art. 1 ust. 2 ustawy. W tym miejscu wskazać należy, że dla ustalenia, czy dana nieruchomość jest zabudowana budynkami mieszkalnymi, co do zasady punktem wyjścia powinny być zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. 276 z późn. zm.), ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazuje się w doktrynie, zamiarem ustawodawcy przy wprowadzaniu zawartej w przytoczonym wyżej przepisie ogólnej klauzuli związania danymi ewidencyjnymi było uporządkowanie i ujednolicenie sposobu postrzegania szeregu istotnych parametrów nieruchomości i to w ogólnym kontekście (wymiaru podatków, statystyki, planowania przestrzennego, prowadzenia ksiąg wieczystych itd.). Przepis ten wprowadza bezwzględne związanie zapisami ewidencji gruntów i budynków również dla potrzeb stosowania komentowanej ustawy (zob. Ł. Sanakiewicz, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Komentarz Opublikowano: WKP 2019) (por. wyrok WSA w Szczecinie z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 197/20; https://cbois.nsa.gov.pl).

Po rozpatrzeniu pierwotnego wniosku spółki O. z dnia 26 sierpnia 2019 r. Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia 23 marca 2020 r. nr 7/2020 odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia z uwagi na to, że w operacie ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2019 r. funkcja budynku posadowionego na gruncie przedmiotowej nieruchomości opisana była jako niemieszkalna, a ponadto organ ustalił, że budynek wykorzystywany jest na cele hotelowe, do celów komercyjnych. Nie spełnia funkcji mieszkalnej, ani nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Przypomnieć należy, że wraz ze zmianą stanu faktycznego czy też prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe zaświadczenie. Możliwe jest wydanie nowego zaświadczenia w tej samej sprawie, bez wcześniejszej zmiany lub unieważnienia pierwotnego zaświadczenia gdyż nie korzysta ono z powagi rzeczy osądzonej ponieważ jest rodzajem czynności faktycznej.

Zatem w przedmiotowej sprawie należy rozstrzygnąć czy wobec treści art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej przedmiotem analizy jest wyłącznie stan nieruchomości na dzień 1 stycznia 2019 r. czy stan nieruchomości wynikający z dokumentów wydanych po tej dacie.

Odpowiadając na to pytanie należy podzielić pogląd organu, iż w świetle kategorycznych zapisów ustawy przekształceniowej organ może mieć na względzie jedynie stan prawny nieruchomości z 1 stycznia 2019 r.

Jak wynika z akt sprawy według danych z ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r. (k. 29/87 akt) w rubryce rodzaj budynku wpisano "pozostałe budynki niemieszkalne’', w rubryce inne funkcje budynku wpisano "inny budynek handlowo-usługowy", w rubryce funkcja użytkowa wpisano "inne budynki niemieszkalne".

Budynek niemieszkalny obejmuje zarówno lokale służące działalności produkcyjnej, usługowej, handlowej, garaże, pracownie, jak i może co do zasady dotyczyć przykładowo apartamentu udostępnianego w ramach usług hotelarskich.

Należy zauważyć, że nieruchomość stanowiła i stanowi miejsce wykonywania działalności gospodarczej pod nazwą hotel R.

W tej sytuacji prawidłowo uznały organy, że w odniesieniu do nieruchomości skarżącej, brak było podstaw do wydania zaświadczenia o przekształceniu, gdyż na dzień 1 stycznia 2019 r. według danych z ewidencji gruntów i budynków nieruchomość ta nie jest zabudowana na cele mieszkaniowe w rozumieniu ustawy.

Nie sposób więc zarzucić Kolegium naruszenia wskazanych w skardze przepisów 217 § 2 k.p.a., art. 218 w zw. z art. 7, art. 77 k.p.a. oraz 1 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez ich błędne zastosowanie. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji ,na dzień 1 stycznia 2019 r. bezsprzecznie bowiem wynika, że przedmiotowa nieruchomość nie mieściła się w definicji gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe.

Zatem organy słusznie odmówiły wydania zaświadczenie żądanej treści. Podnieść wypada, że celem ustawy jest zniesienie prawa użytkowania wieczystego na gruntach zabudowanych na cele mieszkaniowe. Gramatyczna wykładnia przepisów nie pozostawia wątpliwości, że zakresem regulacji objęte są wyłącznie nieruchomości, na których znajdują się budynki o funkcji mieszkalnej, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, umożliwiającą prawidłowe korzystanie z budynków mieszkalnych. Z tych względów, przekształceniem nie zostaną objęte nieruchomości całkowicie wolne od zabudowy lub zabudowane innymi, niż określone w ustawie obiektami, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie na datę 1 stycznia 2019 r.

Poza sporem jest że przedmiotowa nieruchomość nie służyła i nie nadal nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. W przedmiotowym budynku były i są świadczone usługi hotelarskie, bowiem nie ulega wątpliwości, że zasadniczym założeniem działalności hotelarskiej jest krótkotrwały wynajem mieszkań lub pokoi.

Wielość form wynajmowania lokali, pokoi, apartamentów, czy nawet domów, powoduje że pod szeroko pojmowanym pojęciem "hotel" może kryć się hotel typu Condo, Garni Hotel, Apart Hotel, czy też dowolnie inaczej nazwany obiekt, którego celem jest zamieszkanie zbiorowe / zakwaterowanie turystyczne, a więc szeroko pojmowane udostępnianie miejsc noclegowych okresowo.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.