Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 28/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant referent-stażysta Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005r sprawy ze skargi P. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ B.Popowska /-/ E. Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (DzU. Z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432 – dalej rozporządzenie) w związku z ustaleniami w protokole nr [...] z dnia [...] r. godz. 18:05 (karta pojazdu [...]) z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej obciążył [...] S.A. karą pieniężną w wysokości 720 zł.

Uzasadniając wskazano, że stosownie do art. 64 ust. 1 prawa o ruchu drogowym przejazd pojazdami ponadnormatywnymi jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Kara została nałożona za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, co zostało wykazane w protokole (k. 7 akt administracyjnych) stanowiącym integralną część decyzji.

W przewidzianym ustawą terminie pełnomocnik [...] S.A. złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub uchylenie jej w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. W odwołaniu podniesiono, iż zaskarżona decyzja jest nieważna, gdyż strona skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, zebrany w sprawie materiał nie daje podstaw do ustalenia, że skarżąca Spółka była przewoźnikiem, załączony do decyzji protokół nie spełnia warunków przewidzianych w art. 68 kpa, a nadto organ w błędny sposób ustalił wysokość wymierzonej kary.

Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] (k. 21 akt administracyjnych) utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając wskazano, iż zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych, pojazdów o których mowa w ust. 2 pkt 3 bez zezwolenia określonego przepisami prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4 pobiera się kary pieniężne.

Stosownie do art. 40b ust. 1 ustawy o drogach publicznych osoby upoważnione przez naczelnika urzędu celnego są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami prawa o ruchu drogowym. Art. 40b ust. 2 stanowi, że w razie przekroczenia dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiarów pojazdów, urzędy celne pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13 ust. 4 i kary pieniężne ustalone zgodnie z art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z § 4 rozporządzenia za oś pojedynczą uważa się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 2m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 metr, za oś wielokrotną zaś – zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi", w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 2m.

Odległość między 1 a 2 osią w niniejszej sprawie wynosiła 3,72 m, między osią 2 a 3 – 5,98 m, zaś między 3 i 4 – 1,31m, podobnie jak w przypadku 4 i 5. Oś druga jest więc zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu osią pojedynczą. Według § 5 ust. 4 rozporządzenia, nacisk osi pojedynczej może przekraczać 80 kN, nie może jednak przekroczyć 100 kN. W przedmiotowej sprawie nacisk na drugą oś wyniósł w trakcie ważenia 100,85 kN, a więc przekroczono dopuszczalną normę. Stosownie do art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych, wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2a, określa załącznik do ustawy, wedle którego za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN, dla osi pojedynczej ponad 100 do 105 kN kara pieniężna wynosi 720 zł. Czynność ważenia została dokonana wagą samochodową posiadająca ważne świadectwo legalizacji z dnia 9 października 2001 r.

W odniesieniu do zarzutu nieważności wydanej decyzji, organ wskazał, że art. 61 § 3 kpa nie reguluje daty wszczęcia postępowania z urzędu. Za datę tę należy uznać pierwszą czynność w postępowaniu (postanowienie NSA z 22.04.1981, sygn. SA 1089/81, postanowienie z 4.03.1981 sygn. 654/81). Zauważono, że w rozpatrywanej sprawie czynnością taka było rozpoczęcie i przeprowadzenie procesu mierzenia i ważenia pojazdu przez organ celny, a w czynnościach tych uczestniczył kierowca pojazdu.

Wskazano, że dokumentem na podstawie, którego przewoźnik dokonuje międzynarodowego transportu drogowego jest koncesja, a jak wynika z posiadanych przez organ akt, koncesja (na podstawie , której dokonywano przewozu w niniejszym przypadku) nr [...] została wydana firmie [...] S.A. na czas nieoznaczony dnia [...] r. W odniesieniu do zarzutu zawartego w odwołaniu, wyjaśniono, iż protokół z dnia [...] r. spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 68 kpa.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i podniesiono zarzut naruszenia przepisu art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych przez bezpodstawne wskazanie, że przewoźnikiem kontrolowanej przesyłki była [...] S.A., wskazując na 6 ust. 1 lit c Konwencji CMR.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadną.

Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie w takich sprawach przepisy poprzednio obowiązujące a mianowicie odpowiednie postanowienia ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).

Bezspornym w sprawie jest, że [...] r. podczas kontroli ciągnika z naczepą nr rej. [...], należącego do firmy przewozowej [...] S.A. stwierdzono, że nacisk na drugą oś przekracza dopuszczalną normę, a organowi celnemu nie przedstawiono zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Dla odwołującego się niezrozumiały był natomiast sposób ustalenia wysokości kary. W skardze zaś podniesiono, że to nie [...] S.A. powinien być adresatem decyzji obciążającej kara, ponieważ nie był przewoźnikiem.

Zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. 2000 Nr 71 poz. 838 ze zm.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, pobiera się kary pieniężne, których wysokość, zgodnie z art. 13 ust. 2b, określa załącznik do ustawy. Zgodnie z treścią tego załącznika, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli pojazdu oraz w dniu wydania zaskarżonej decyzji, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN, wysokość kary pieniężnej dla osi pojedynczej, przy nacisku osi w granicach 100 kN – 105 kN wynosiła 720 zł (pkt 5 podpunkt 4 lit. a załącznika do ustawy o drogach publicznych).

Z treści protokołu kontroli wynika, że przekroczony został nacisk na drugą oś, gdyż wynosił 100,85 kN (przy dopuszczalnym 100 kN). Wysokość naliczonej kary ustalona została z uwzględnieniem wyżej wskazanych wielkości przekroczenia oraz stawek kary pieniężnej wynikającej z treści załącznika do ustawy.

W niniejszej sprawie decyzja o nałożeniu kary została wydana w oparciu o wystarczający materiał dowodowy - prawidłowo przeprowadzoną kontrolę pojazdu, a w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji w sposób szczegółowy wyjaśniono, z jakich powodów argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji nie mogły zostać uwzględnione tak w zakresie stwierdzenia, nieważności decyzji organu pierwszej instancji i ustalenia czy skarżąca Spółka była przewoźnikiem, jak i podstawy obliczenia wysokości nałożonej kary i spełnienia wymogów określonych w art. 68 kpa.

Odnośnie do zarzutu skargi naruszenia art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, w związku z art. 6 ust. 1 lit. c Konwencji CMR.(Dz.U. 62 Nr 49, poz. 238 ze zm.) zgodnie, z którym "list przewozowy powinien zawierać nazwę i adres przewoźnika", należy stwierdzić co następuje.

Z akt sprawy wynika, iż w trakcie kontroli kierowca samochodu okazał wystawioną 27 kwietnia 2001 r. koncesję wystawioną na [...] S.A., ul. [...] , dla pojazdu marki [...] o nr rej.\ [...] (k. 4 akt administracyjnych). Koncesja ta została wydana na czas nieoznaczony, pod rządami ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz.U. Nr 106, poz. 677 ze zm. – dalej ustawa o warunkach), uchylonej z dniem 1 stycznia 2002 r. przez ustawę z 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) Koncesje i zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, udzielone podmiotom gospodarczym przed dniem wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym, zachowały moc ( art. 35 ust. 1 ustawy o warunkach). W świetle powyższego nie powinno budzić wątpliwości, iż [...] S.A. słusznie wymierzono karę pieniężną za przejazd pojazdem ponadnormatywnym bez zezwolenia. Wobec wątpliwości strony skarżącej można też wskazać, na orzecznictwo sądowe, wyjaśniające, iż przewoźnikiem jest prowadzący przedsiębiorstwo (zakład przewozowy) na własny rachunek i może nim być osoba fizyczna lub prawna, działająca w tym charakterze faktycznie, bez względu na rodzaj tytułu prawnego (własność, użytkowanie, dzierżawa, leasing) - wyrok NSA z dn. 23.04.1999 r., sygn. II SA 1838/98). Co zaś tyczy się Konwencji CMR i unormowanej w niej treści listu przewozowego, to przekonywujące wyjaśnienia złożył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Konwencja reguluje warunki umowy międzynarodowego przewozu towarów, zaś uprawnienia i obowiązki publicznoprawne związane z tym przewozem – przepisy krajowe stron Konwencji, w tym wskazane wyżej.

Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami), skarga podlega oddaleniu.

/-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ B. Popowska /-/ E. Makosz-Frymus

KP/