Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2406/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Teatru [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 145/22 w sprawie ze skargi A. C. na bezczynność Dyrektora Teatru [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 9 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Teatru [...] na rzecz A. C. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 15 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SAB/Wa 145/22) po rozpoznaniu skargi A. C. na bezczynność Dyrektora Teatru [...] (organ) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 9 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej:

1) zobowiązał organ do rozpatrzenia punktu 2 wniosku z 9 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,

2) stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia punktu 3 wniosku z 9 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej,

3) stwierdził, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie pierwszym i drugim wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

4) oddalił skargę w pozostałym zakresie,

5) zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Powyższy wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z 9 grudnia 2021 r. skarżąca zwróciła się do Teatru [...] o przesłanie na wskazany adres e-mail informacji:

1. "nagrody, przyznane pracownikom i pracownicom [...] w latach 2015-2021: - imię i nazwisko, - funkcja/pion w teatrze, -data, - kwota, -uzasadnienie,

2. wynagrodzenia, wypłacone wszystkim pracownikom i pracownicom Teatru, za pracę w październiku oraz listopadzie, przedstawione w sposób, z którego wynika co najmniej: stanowisko, dział/pion, informacja o części/całości etatu, premia lub nadgodziny - jeśli dotyczy,

3. na jakim programie finansowo-księgowym oraz płacowo-kadrowym pracuje Teatr".

W odpowiedzi pismem z 17 grudnia 2021 r. organ wyznaczył nowy termin jego rozpoznania na dzień 9 lutego 2022 r. tłumacząc to koniecznością wygospodarowania dodatkowego czasu przez pracowników i zbliżającym się zakończeniem roku obrotowego.

Pismem z 4 lutego 2022 r. organ w odniesieniu do pytania 1 przedstawił zbiorcze informacje dotyczące wysokości nagród brutto w poszczególnych latach (z wyodrębnieniem: dyrekcja, zespół techniczny, zespół artystyczny, zespół ekonomiczno-administracyjny, zespół obsługi). Wskazano, że przesłanki do przyznania nagród dla pracowników Teatru są ujęte w regulaminie wynagradzania.

W odniesieniu do pytania 2 organ wskazał, że kwota wynagrodzeń obejmuje: wynagrodzenia podstawowe, normy, honoraria, nagrody, nagrody jubileuszowe, ekwiwalenty za urlop, odprawy emerytalne, nadgodziny, wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia/o dzieło/licencji podpisanych z pracownikami/pracownicami Teatru. Organ przedstawił zbiorcze informacje dotyczące wysokości wynagrodzeń brutto za X i XI 2021 r. (z wyodrębnieniem: dyrekcja, zespół techniczny, zespół artystyczny, zespół ekonomiczno-administracyjny, zespół obsługi).

Dyrektor Teatru wskazał, że w zakresie pkt 1 oraz pkt 2 przekazuje – w formie tabeli – informacje za wnioskowane lata o wydatkowaniu środków publicznych przeznaczonych na utrzymanie stanowisk pracy. Nie są to informacje ad personam, ale informacje dotyczące wysokości środków publicznych wydatkowanych miesięcznie z budżetu na obsadę stanowiska związanego z realizacją funkcji publicznej. Ponieważ dane osobowe przetwarzane w celu realizacji zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej podlegają również zasadom art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.Urz. UE L z 2016 r, 119, s. 1 ze zm.) - dalej RODO część z wymienionych w pytaniu informacji dotyczących pracowników podlega restrykcji w związku z artykułem 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto organ wskazał, że osoby zatrudnione np. w dziale sprzedaży, dziale zespołu technicznego, dziale produkcji, dziale administracyjno-gospodarczym nie pełniły ani nie pełnią funkcji publicznej w Teatrze. Dodatkowo niektóre stanowiska są stanowiskami jednoosobowymi, zatem udzielenie informacji o nagrodzie przyznanej na takim stanowisku, byłoby w zasadzie udzieleniem informacji o wynagrodzeniu konkretnej osoby, niepełniącej funkcji publicznej, co jest niedopuszczalne w świetle prawa do prywatności (art. 5 ust. 2 ww. ustawy) jak również może stanowić naruszenie dóbr osobistych pracownika.

W zakresie punktu 3 wniosku wskazano program finansowo księgowy, na którym pracuje Teatr.

Skargę na bezczynność organu złożyła A. C., zarzucając mu naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Dyrektor Teatru [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, gdyż teatr ten jest gminną samorządową jednostką organizacyjną.

Oceniając punkt 1 wniosku, Sąd pierwszej instancji uznał, że nie stanowi on żądania udostępnienia informacji publicznej. Skarżącej, domagając się podania informacji o nagrodach przyznanych wymienionym z imienia i nazwiska pracownikom, nie chodzi o uzyskanie informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o wydatkowaniu środków publicznych. Pytanie o informację dotyczącą świadczeń wypłacanych konkretnej osobie jest pytaniem ad personam i dotyczy "sprawy prywatnej", a więc danej osobowej konkretnego, wymienionego z imienia i nazwiska pracownika na gruncie RODO. W tym też zakresie organ nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku i skarga podlegała oddaleniu.

Oceniając punkt 2 wniosku, Sąd pierwszej instancji uznał, że stanowi on żądanie udzielenia informacji publicznej, gdyż nie dotyczy udostępnienia informacji o imionach i nazwiskach poszczególnych pracowników, a wyłącznie informacji o stanowisku, dziale/pionie, części, całości etatu, i wypłaconych wynagrodzeniach, premiach lub nadgodzinach za pracę w X i XI 2021 r. W tym też zakresie Sąd opisał obowiązki organu wynikające z art. 13, art. 14 i art. 16 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), podkreślając, że jeśli zachodzą przesłanki ograniczenia dostępu do żądanych informacji, to organ obowiązany jest wydać decyzję administracyjną, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Wskazywanie na konieczność odnalezienia informacji, dokonywania analiz i wyselekcjonowania danych nie wpływa na tym etapie sprawy na jej wynik, skoro organ nie wzywał wnioskodawcy do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego. Natomiast wobec nieudostępnienia informacji żądanych w punkcie 2 wniosku i niewydania decyzji do dnia rozpoznania sprawy, Sąd pierwszej instancji zobowiązał organ do jego rozpoznania.

W odniesieniu do punktu 3 wniosku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem udostępnił żądaną informację publiczną z uchybieniem ustawowego terminu 14 dni. W sprawie nie było kwestionowane, że żądanie to stanowi informację publiczną, pytanie zaś o program finansowo-księgowy, płacowo-kadrowy stosowany w Teatrze i ustalenie odpowiedzi, nie wymagało 2 miesięcy, o których jest mowa w piśmie organu z 17 grudnia 2021 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji bezczynność organu w rozpatrzeniu punktów 2 i 3 wniosku nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ nie pozostawił wniosku bez odpowiedzi. W pierwszej kolejności skierował do wnioskodawcy pismo z 17 grudnia 2021 r. wskazujące na nowy termin rozpoznania wniosku oraz przyczyny braku możliwości wcześniejszego rozpoznania wniosku. Choć zastosowanie przez organ art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie było prawidłowe, albowiem udostępnienie informacji żądanych w punkcie 2 nie nastąpiło w terminie 2 miesięcy, zaś w odniesieniu do punktu 3 nie było konieczne przedłużenie terminu, to powyższe nie uzasadnia stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Organ podjął działania, które w jego ocenie były właściwe. Wystosował do wnioskodawcy odpowiedź z 4 lutego 2022 r. wraz z określonymi informacjami, zaś okoliczność że nie była to pełna informacja żądana w punkcie 2 nie daje podstaw do kwalifikowania działania organu jako rażąco naruszającego prawo, skoro działania organu nie zmierzały do pozbawienia wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej.

Z tych względów Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. Nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że organ nie podejmie wymaganych prawem czynności w przedmiocie punktu 2 wniosku. Nadto w ocenie Sądu sprawa ta nie wymagała przeprowadzenia rozprawy i nie zaszły podstawy do zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, wobec uwzględnienia skargi w ww. zakresie. Przepisy nie przewidują możliwości zasądzenia kosztów na rzecz organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – zwanej P.p.s.a.) orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a, a w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Teatru [...], zaskarżając go w części, tj. punktu 1, 2, 3 i 5 wyroku i zarzucając mu:

• naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 1 ust. 1 w zw. z art, 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 "UDIP" poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż żądana przez skarżącą informacja wskazana w punkcie 2 wniosku o udzielenie informacji publicznej z 9 września 2021 r. jest informacją publiczną, co umożliwiło skarżącej co doprowadziło do uwzględniania skargi w części;

2. art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 1 "UDIP" poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku o udzielenie informacji publicznej z 9 września 2021 r. w ustawowym terminie, podczas gdy żądana przez skarżącą informacja w tym zakresie nie ma charakteru informacji publicznej, co doprowadziło do uwzględniania skargi w części;

3. art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 1 "UDIP" poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ dopuścił się bezczynności w zakresie udzielenia skarżącej informacji publicznej w zakresie punktu 3 wniosku o udzielenie informacji publicznej z 9 września 2021 r. podczas gdy, żądane informacje zostały przekazane skarżącej w terminie wyznaczonym przez organ, w związku czym organ nie pozostawał w bezczynności;

4. art. 16 ust. 1 UDIP poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż organ był zobligowany do wydania decyzji odmownej w zakresie żądanych informacji w punkcie 2 wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 9 września 2021 r. podczas, gdy przepis ten ma zastosowanie do odmowy udzielenia informacji publicznej, natomiast gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ nie może wydać decyzji odmownej,

• naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

5. art. 13 ust. 1 i 2 "UDIP" w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. polegające na niezgodnym ze stanem faktycznym ustaleniu, że organ nie rozpatrzył wniosku o udzielenie informacji publicznej z 9 września 2021 r. w zakresie punktu 2 tego wniosku, a tym samym dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu tego wniosku, podczas gdy, żądane informacje nie stanowią informacji publicznej a wniosek został przez organ rozpoznany, co w konsekwencji doprowadziło do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 9 września 2021 r. w zakresie punktu 2 tego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz obciążenie organu kosztami postępowania i uwzględnienia skargi w tej części;

6. art. 13 ust. 1 i 2 "UDIP" w zw. z art. 149 § 3 P.p.s.a. polegające na uznaniu, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z 9 września 2021 r. w zakresie punktu 3 wniosku, podczas, gdy takie informacje zostały przekazane skarżącej w wyznaczonym przez organ terminie, a skarżąca w skardze nie wnosiła o stwierdzenie bezczynności organu w zakresie rozpoznania punktu 3 wniosku, co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia organu kosztami postępowania oraz uwzględnienia skargi w tej części,

Wskazując na powyższe zarzuty, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła skarżąca, wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z 27 stycznia 2023 r. na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne. O skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, składzie orzekającym i terminie posiedzenia niejawnego poinformowano pełnomocników stron wraz z pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym przypadków nieważności postępowania wymienionych w § 2 tego artykułu, jako prawidłowe należy ocenić stanowisko Sądu pierwszej instancji sformułowane odnośnie punktu 2 wniosku o udzielenie informacji publicznej. Jak przyjął Sąd, a co nie było kwestionowane w skardze kasacyjnej, żądanie udzielone w tej części wniosku nie dotyczyło udostępnienia informacji o imionach i nazwiskach poszczególnych pracowników, ale wyłącznie o stanowiskach, dziale / pionie, części, całości etapu i wypłacanych wynagrodzeniach, premiach lub nadgodzinach w X i XI 2021 r. To ustalenie jest również kluczowe, dla jego oceny prawnej bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych, a więc również jak w okolicznościach niniejszej sprawy – gminnej jednostce organizacyjnej – jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Wysokość wynagrodzeń zatem wszystkich pracowników finansowanych ze środków publicznych, w tym również dodatkowych nagród, stanowi informację publiczną (por. wyroki NSA z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1577/19, z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 578/19, z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 240/19, z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 3451/18, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2929/17 – orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Żądana do udostępnienia informacja o wynagrodzeniach, premiach lub nadgodzinach za pracę stanowi informację o wydatkowaniu środków publicznych, a zatem jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mieści się ona w zakresie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy, czyli dotyczy zasad funkcjonowania organu władzy publicznej oraz w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h, gdyż odnosi się do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego.

Bez znaczenia dla uznania takich informacji za informacje publiczne jest to, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą podmiotu zobowiązanego, czy osoby pełniącej funkcję publiczną i czy ta informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. Ta okoliczność ma natomiast znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i to na tym etapie postępowania podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ustalić, czy informacje publiczne objęte wnioskiem o udostępnienie mogą być udostępnione zgodnie z prawem, choćby z uwagi na prawo do prywatności (wyrok NSA z 23 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1965/21). Zauważyć należy, że prawo do informacji publicznej jest prawem równorzędnym do prawa do prywatności. Kwestie związane z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności były zresztą przedmiotem szczegółowych rozważań Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 (OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30). Ochrona prawa do prywatności wymaga również uwzględnienia ochrony, jaką zapewniają osobom fizycznym przepisy RODO. Z tego też względu słusznie zwracał uwagę Sąd pierwszej instancji organowi na sposoby rozpatrzenia żądania udzielenia informacji zawartych w punkcie 2 wniosku, że w sytuacji, gdy organ uzna, że zachodzą przesłanki ograniczenia dostępu do udzielenia informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązany jest on na podstawie art. 16 ust. 1 ww. ustawy do wydania decyzji administracyjnej. Na tej też podstawie organ dokona oceny, czy udzielenie żądanych danych prowadziłoby do identyfikacji danego pracownika i naruszenia jego prawa do prywatności, zaś rozstrzygnięcie tej kwestii, na obecnym etapie postępowania – jak chce tego skarżący kasacyjnie organ – byłoby co najmniej przedwczesne i zastępowało ocenę organu, do czego sąd administracyjny nie jest uprawniony.

Za niezasadny należy natomiast uznać argument podniesiony w skardze kasacyjnej, że organ nie jest w stanie zrealizować wniosku w zakresie punktu 2, bowiem, wskazując na wynagrodzenia za październik i listopad, wnioskodawca (skarżąca) nie wskazał, jakiego konkretnie roku dotyczy wniosek. Podkreślić jednak trzeba, że na wcześniejszym etapie organ ten nie miał wątpliwości, że wniosek ten dotyczył roku 2021 r. i na ten rok wskazywał w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie punktu 2. Ponieważ w skardze na bezczynność skarżąca nie kwestionowała tego, Sąd pierwszej instancji również przyjął rok 2021 r. Ponieważ ustalenie to nie zostało skutecznie podważone w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, która w zakresie punktu 2 wniosku odnosi się jedynie do charakteru tej informacji jako informacji publicznej, pozostawało ona wiążące również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną.

Z przyczyn powyżej wskazanych jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 "UDIP" [ustawy o dostępie do informacji publicznej] – zarzut 1, art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 16 ust. 1 tejże ustawy (zarzuty 2 i 3) oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. (zarzut 5).

Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty odnoszące się do punktu 3 o udzielenie informacji publicznej (art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy – zarzut 2 i art. 13 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z art. 149 § 3 P.p.s.a. – zarzut 6). Skoro bowiem odpowiedzi na pytanie o program finansowo – księgowy oraz płacowo – kadrowy używany w Teatrze udzielono z uchybieniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to organ pozostawał w tym zakresie w bezczynności. I chociaż istotnie w skardze na bezczynność nie formułowano wniosków procesowych odnośnie punktu 3 wniosku o udzielenie informacji publicznej, to Sąd pierwszej instancji był uprawniony do zbadania i oceny wszystkich okoliczności sprawy tym bardziej, że w treści samej skargi wskazywano na okoliczności i termin udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie 3 wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 P.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 - 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090). Zgodnie z ww. regulacją "[w] okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy (...)", w okresie tym "wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu". Stosownie do ustępu 3 ww. artykułu "[p]rzewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznanie sprawy było konieczne z uwagi na długość toczącego się postępowania sądowego. Nadto ze względów technicznych nie jest możliwe we wszystkich sprawach, w których nie zrzeczono się rozprawy, przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym było w ocenie NSA rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia. Strony uprzedzono o takim trybie rozpoznania sprawy i umożliwiono im zajęcie ostatecznego stanowiska w sprawie pisemnie.