Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1851/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i  lit. c)
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 84 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1047
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 12 września 2023 r. nr SKO.4120.64.2211.2023 w przedmiocie odmowy wydania uprawnień diagnosty uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 24 lipca 2023 r. nr KT.5422.13.2022.RC.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 12 września 2023r. nr SKO.4120.64.2211.2023, w przedmiocie odmowy wydania uprawnień diagnosty.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Wnioskiem z 6 października 2022r. TK (dalej: "Skarżący") zwrócił się do Starosty [...] o udzielenie uprawnień diagnosty do wykonywania:

1. okresowych badań technicznych pojazdów, w tym także pojazdu zabytkowego, taksówki, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego, dodatkowych badań technicznych pojazdów skierowanych przez starostę w celu ustalenia danych niezbędnych do jego rejestracji;

2. badań technicznych autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h;

3. badań technicznych pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych;

4. badań technicznych pojazdów przystosowanych do zasilania gazem;

5. badań technicznych pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą, skierowanych przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę, o ile wymagają specjalistycznego badania, oraz pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym.

Do wniosku Skarżący dołączył zaświadczenie o przeszkoleniu w zakresie prowadzenia badań technicznych; zaświadczenie o przeszkoleniu w zakresie badań technicznych pojazdów zasilanych gazem; świadectwo ukończenia szkolenia uzupełniającego; dyplom ukończenia studiów na Politechnice [...]; świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie w Zakładzie [...], oświadczenie [...] - właściciela Zakładu w [...], zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, dokonanym przez upoważnionego do badań TK.

Decyzją z [...] lipca 2023r. nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1047 z późn. zm.) – dalej: "p.r.d.", odmówił wydania Skarżącemu uprawnienia diagnosty. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, zaskarżoną decyzją z 12 września 2023 r. nr SKO.4120.64.2211.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Podano, że Skarżący ukończył szkolenie w zakresie prowadzenia badań technicznych pojazdów przeprowadzone w okresie od 24 września 1996r. do 5 listopada 1996r. przez Zarząd Podkarpackiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji w [...]. Szkolenie odbyło się według programu zatwierdzonego zarządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 13 listopada 1985r. (Dziennik Taryf i Zarządzeń Komunikacyjnych Nr 13, poz. 93), na podstawie uprawnienia Ministra Komunikacji z dnia 10 lipca 1984 r. Nr 4-622/1/84.

W okresie od 1 listopada 1997r. do 29 maja 1999r. Skarżący zatrudniony był jako kierownik zakładu, diagnosta samochodowy stacji kontroli pojazdów w Zakładzie [....] w [...], prowadzonym przez M. K. Wojewoda 22 stycznia 1998r. wydał upoważnienie nr [...] dla Zakładu [....] – M. K., w którym do wykonywania badań technicznych pojazdów, objętych upoważnieniem, wyznaczeni zostali pracownicy jednostki: M. K. i T. K. Dokument ten upoważniał jednostkę do dokonywania badań technicznych pojazdów, jako stację kontroli pojazdów o podstawowym zakresie badań pojazdów rodzaju ABT. Badania techniczne pojazdów według upoważnienia miały być dokonywane zgodnie z przepisami p.r.d. i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów oraz zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów stosowanych przy tym dokumentów (M.P. z 1995r., Nr 63). Organy wskazał, że zakres upoważnienia powtórzony został przez Starostę [....] w upoważnieniu z 10 lutego 1999r. o podstawowym zakresie badań pojazdów rodzaju ABT, prowadzonych przez ww. zakład. Do wykonywania badań technicznych pojazdów wyznaczono te same osoby, co w poprzednim upoważnieniu. Można było wykonywać badania w zakresie upoważnienia do dokonywania badań technicznych dla stacji kontroli pojazdów o podstawowym zakresie badań pojazdów rodzaju ABT, tj. motocykli i motorowerów (A), pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t (B), ciągników rolniczych (T).

Ww. rozporządzenie zostało uchylone 2 lipca 1999 r., pośrednio przez art. 151 ust. 2 p.r.d., która weszła w życie 1 stycznia 1998 r. Dopiero w p.r.d. uregulowano status diagnosty. W swym pierwotnym brzmieniu art. 84 ust. 5 p.r.d. stanowił, że badanie techniczne przeprowadza uprawniony diagnosta. W art. 84 ust. 6 p.r.d. podano, że wojewoda wydaje uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę oraz odbyła szkolenie zakończone egzaminem z pozytywnym wynikiem, w jednostce wyznaczonej przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej (od 1 stycznia 2002r. w jednostce wyznaczonej przez ministra właściwego do spraw transportu). Zgodnie z art. 84 ust. 2 p.r.d., wojewoda wydawał upoważnienie do przeprowadzania badań technicznych, jeżeli stacja kontroli pojazdów posiadała wymagane warunki lokalowe, wyposażenie kontrolno- pomiarowe i techniczne oraz zatrudniała uprawnionego diagnostę.

Kolegium wskazało, że szkolenie ukończone przez Skarżącego w zakresie prowadzenia badań technicznych pojazdów odbyło się jeszcze pod rządami i na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 1 lutego 1983r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z Nr 6, poz. 35). Ustawa ta przewidywała obowiązek przeprowadzania badań technicznych pojazdów, wskazując w art. 65 ust. 1, że badania te przeprowadzają stacje kontroli pojazdów podległe wojewodzie i upoważnione przedsiębiorstwa i instytucje państwowe lub społeczne oraz organizacje społeczne. Nie regulowała natomiast w żadnym zakresie sytuacji osób przeprowadzających te badania. Organy podały, że zaświadczenie Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji z dnia 5 listopada 1996 r. o ukończeniu przeszkolenia w zakresie prowadzenia badań technicznych pojazdów, przeprowadzonego w okresie od 24 września 1996 r. do 5 listopada 1996 r., nie odpowiada skutkom złożenia egzaminu kwalifikacyjnego przed Dyrektorem Transportowego Dozoru Technicznego, na podstawie aktualnego rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 28 listopada 2014r. w sprawie szkolenia i egzaminowania diagnostów oraz wzorów dokumentów z tym związanych. Zaświadczenie to nie otwiera zatem wnioskodawcy, na tle dotychczasowych regulacji prawnych, drogi do uzyskania uprawnień diagnosty.

Kolegium wskazało, że w przepisach przejściowych art. 145 ust. 6 p.r.d. określono sytuację osób wykonujących czynności diagnosty stanowiąc: "osoby wykonujące czynności diagnosty w dniu wejścia wżycie ustawy na podstawie dotychczasowych przepisów uważa się za spełniające wymagania określone ustawą". Ustawa nie zawiera jednak żadnych regulacji dotyczących ważności zaświadczeń o ukończeniu przeszkolenia uzyskanych pod rządem starej ustawy. Skarżący nie legitymujący się uprawnieniami diagnosty, a wykonujący jedynie czynności diagnosty w ramach upoważnienia udzielonego jednostce - stacji kontroli pojazdów, nie mógł na ww. podstawie uprawnień takich nabyć. Wnioskodawca nie miał uprawnień diagnosty, bo o takie nie występował. Czynności zawodowe wykonywał na podstawie upoważnienia nr [...] Wojewody [...], a następnie przez Starostę [...] na rzecz określonej jednostki - stacji kontroli pojazdów. Z akt wynika, że czynności diagnosty oraz wszelkie dodatkowe szkolenia strona wykonywała końcem lat 90-tych ubiegłego wieku. Rzeczą organów było zatem wydanie decyzji o odmowie wydania uprawnień diagnosty, na podstawie art. 84 ust. 2 p.r.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, TK wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zdaniem Skarżącego, zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane z naruszeniem:

1. art. 84 ust. 2, ust. 2a, ust. 2b i ust. 4 p.r.d. w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. z 1999 r. Nr 81, poz. 919), § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. z 2004r. Nr 246, poz. 2469 z późn. zm.) oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 28 listopada 2014r. w sprawie szkolenia i egzaminowania diagnostów oraz wzorów dokumentów z tym związanych (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 1921), poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że Skarżący nie spełnia warunku wydania uprawnień diagnosty – zdanego egzaminu kwalifikacyjnego, względnie nie posiada dokumentu uprawniającego do uzyskania zaświadczenia bez konieczności zdawania egzaminu;

2. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 775 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym brak analizy dokumentów przedstawionych przez Skarżącego i wydanie błędnej decyzji oraz sporządzenie wadliwego jej uzasadnienia .

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga okazała się zasadna. Rację ma Skarżący, że doszło do błędnej wykładni przepisów prawa materialnego w zakresie ustalenia posiadania uprawnień diagnosty.

Stan faktyczny ustalony przez organy orzekające w zakresie przebiegu pracy zawodowej Skarżącego w niniejszej sprawie nie jest kwestionowany. Kwestią sporną jest, czy Skarżący posiada uprawnienia diagnosty, o które wnioskował.

Okolicznością bezsporną jest, że Skarżący posiada wykształcenie wyższe, w okresie od [....] 1996r. do [...] 1996r. ukończył szkolenie prowadzone przez Zarząd Podkarpackiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji w [....]. Szkolenie odbyło się według programu zatwierdzonego zarządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 13 listopada 1985r. (Dziennik Taryf i Zarządzeń Komunikacyjnych Nr 13, poz. 93), na podstawie uprawnienia Ministra Komunikacji z dnia 10 lipca 1984 r. Nr 4-622/1/84. W okresie od 1 listopada 1997r. do 29 maja 1999r. Skarżący zatrudniony był jako kierownik zakładu, diagnosta samochodowy stacji kontroli pojazdów w Zakładzie [...] w [...], prowadzonym przez M. K.. Wojewoda 22 stycznia 1998r. wydał upoważnienie nr [...] dla Zakładu [....] - M. K., w którym do wykonywania badań technicznych pojazdów, objętych upoważnieniem, wyznaczeni zostali pracownicy jednostki: M. K. i T. K. Dokument ten upoważniał jednostkę do dokonywania badań technicznych pojazdów, jako stację kontroli pojazdów o podstawowym zakresie badań pojazdów rodzaju ABT. zakres upoważnienia powtórzony został przez Starostę [...] w upoważnieniu z 10 lutego 1999r. o podstawowym zakresie badań pojazdów rodzaju ABT, prowadzonych przez ww. zakład.

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. z 2023r., poz.1047 ze zm.) weszła w życie 1 stycznia 1998r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało na treść art. 145 ust. 6 p.r.d., który stanowi, że osoby wykonujące czynności diagnosty w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie dotychczasowych przepisów uważa się za spełniające wymagania określone ustawą.

Sąd zwraca uwagę, że adresatem normy prawnej jest podmiot określony w tym przepisie jako osoba wykonująca czynności diagnosty. Zarówno z upoważnienia Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 1998r, a następnie upoważnienia Starosty Powiatu [...] z [...] lutego 1999r. jako diagnosta wymieniony jest TK. Natomiast co do przesłanek przedmiotowych Ustawodawca wyraźnie stwierdził, że wykonywanie przez osobę czynności diagnostyczne na podstawie dotychczasowych przepisów uważa się zapełniające wymagania określone ustawą Prawo o ruchu drogowym z 20 czerwca 1997r. Trzeba też zauważyć, że przepis ten jest przepisem przejściowym odnoszącym się wyłącznie do osób wykonujących w dniu wejścia nowego prawa o ruchu drogowym czynności diagnosty. Z powyższych względów fakt, że Skarżący złożył wniosek 6 czerwca 2022r. o udzielenie uprawnień diagnosty nie powoduje, że mają w tym przypadku zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku. Do wniosku Skarżący dołączył między innymi zaświadczenie z 5 listopada 1996r. Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacyjnych o ukończeniu przeszkolenia w zakresie prowadzenia badań technicznych pojazdów ukończone z wynikiem bardzo dobrym oraz świadectwo z 26 lutego 1999r. ukończenia szkolenia uzupełniającego w zakresie dostosowania do nowego wprowadzonego z dniem 1 stycznia 1999r. podziału administracyjnego kraju oraz wdrożeniu w życie ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym wystawione przez Podkarpackie Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Zarząd w [...].

Błędnie Kolegium przyjęło, że do Skarżącego ma zastosowanie art. 84 ust. 2 p.r.d. Nie znajduje też potwierdzenia w przepisach ustawy prawo o ruchu drogowym stanowisko Kolegium, że ustawa nie zawiera jednak żadnych regulacji dotyczących ważności zaświadczeń o ukończeniu przeszkolenia uzyskanych pod rządem starej ustawy. Skarżący nie legitymujący się uprawnieniami diagnosty, a wykonujący jedynie czynności diagnosty w ramach upoważnienia udzielonego jednostce - stacji kontroli pojazdów, nie mógł na ww. podstawie uprawnień takich nabyć. Regulacja zawarta w art. 145 ust. 6 p.r.d. potwierdza, że stanowisko Kolegium nie zasługuje na aprobatę, bo jest sprzeczne z ratio legis powołanego przepisu przejściowego. Cechą przepisów przejściowych, czyli intertemporalnych jest obowiązek ich ścisłego wykładania i stosowania.

W dniu 1 maja 1993r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 lutego 1993r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz. U. Nr 70, poz. 317 z późn. zm.), które w § 64 uchyliło rozporządzenie z dnia 8 grudnia 1983r. Przewidywało ono w § 63 ust. 2 pkt 2, że wydane przez dniem wejścia w życie rozporządzenia upoważnienia do dokonywania badań technicznych pojazdów zachowują ważność nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 1995r. Dotyczyło to upoważnień wydanych przez wojewodę stacjom kontroli pojazdów Natomiast pracownicy stacji kontroli pojazdów, dokonujący badań technicznych pojazdów w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. w dniu 1 maja 1993 r., którzy uzyskali uprawnienia do dokonywania badań wg dotychczasowych przepisów, zgodnie z § 63 ust. 3 uważani byli za posiadających kwalifikacje, chociażby nie spełniali warunków określonych w § 59 ust. 1. Pod rządami tego rozporządzenia z wnioskiem o przyznanie upoważnienia stacji kontroli pojazdów do przeprowadzania badań technicznych występowała dana jednostka, a upoważnienie wydawane przez wojewodę określało także m.in. imiennie pracowników upoważnionych do dokonywania badań technicznych oraz zakres upoważnienia (§ 61 ust. 1 i ust. 2). Rozporządzenie określało również jakie kwalifikacje powinni posiadać pracownicy stacji kontroli pojazdów gdy chodzi o wykształcenie i praktykę oraz przewidywało, że powinni oni posiadać ważne zaświadczenie o ukończeniu z wynikiem dodatnim przeszkolenia w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów na poziomie podstawowym lub specjalistycznym. Rozporządzenie stanowiące podstawę nabycia przez skarżącego uprawnień do wykonywania czynności diagnosty uchylone zostało w dniu 2 lipca 1999r. pośrednio przez art. 151 ust. 2 nowej, obecnie obowiązującej, ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, która weszła w życie 1 stycznia 1999r. Istotnie dopiero w tej ustawie uregulowany został status diagnosty. Jednocześnie jednak wchodząc w życie nowa ustawa - Prawo o ruchu drogowym z 20 czerwca 1997 r. w przepisach przejściowych - w art. 145 ust. 6 określiła sytuację osób wykonujących czynności diagnosty.

Nowa ustawa - Prawo o ruchu drogowym określała wymagania jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o uprawnienia diagnosty. Pierwotnie art. 84 ust. 6 u.r.d stanowił, że starosta wydaje uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę oraz odbyła szkolenie zakończone egzaminem z pozytywnym wynikiem, w jednostce wyznaczonej przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Jednocześnie pierwsze rozporządzenie wykonawcze na gruncie tej ustawy - z 7 września 1999r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 81, poz. 919) przewidywało w § 6 rozporządzenia, że pracownicy stacji kontroli pojazdów dokonujący badań technicznych, którzy uzyskali uprawnienia do dokonywania badań według dotychczasowych przepisów zachowywali uzyskane uprawnienia. Od dnia 1 stycznia 2002r. zmieniono jednostkę redakcyjną tej regulacji i już w art. 84 ust. 2 p.r.d. postanowiono, że starosta wydaje uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę oraz odbyła szkolenie zakończone egzaminem z pozytywnym wynikiem, w jednostce wyznaczonej przez ministra właściwego do spraw transportu. Jednocześnie kolejne rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002r. (Dz. U. Nr 208, poz. 1769), w § 7 stwierdzało, że osoby, które uzyskały uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych pojazdów na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują te uprawnienia w zakresie, na jaki zostały wydane. Od 21 sierpnia 2004r. do art. 84 p.r.d. dodano ust. 2a, w którym określono podmiot uprawiony do przeprowadzenia egzaminu i postanowiono, że egzamin o którym mowa w ust. 2, przeprowadza za opłatą komisja powołana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. W ust. 2 postanowiono, że starosta wydaje uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę odbyła wymagane szkolenie oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Kolejne rozporządzenie z 4 listopada 2004r. (Dz. U. Nr 246, poz. 2469) poza określeniem wymagań w zakresie wykształcenia i praktyki zawodowej przewidziało dla osób ubiegających się o uprawnienia diagnosty obowiązek ukończenia szkolenia dla diagnostów, a następnie po jego odbyciu i uzyskaniu zaświadczenia o jego ukończeniu obowiązek przystąpienia i zaliczenia egzaminu kwalifikacyjnego. Zaświadczenie potwierdzające zdanie egzaminu kwalifikacyjnego stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie uprawnień diagnosty (§ 11 ust. 1 rozporządzenia). W § 14 postanowiono, że zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność. Z dniem 10 sierpnia 2014r. w ust. 2 art. 84 wykreślono zwrot "z wynikiem pozytywnym", jednocześnie w aktualnie obowiązującym rozporządzenia z 28 listopada 2014r. w sprawie szkolenia i egzaminowania diagnostów oraz wzorów dokumentów z tym związanych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1836) także w § 18 ust. 1 postanowiono, że zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zachowują ważność.

Pod pojęciem "przepisów dotychczasowych" należy rozumieć, zdaniem Sądu, nie tylko przepisy bezpośrednio poprzedzające "nowe" rozporządzenie, ale wszystkie przepisy, poczynając od wejścia w życie ustawy - Prawo o ruchu drogowym z 1983 r. i rozporządzeń wykonawczych aż po najnowsze brzmienie ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i rozporządzeń wykonawczych. Odmienne rozumienie pojęcia "przepisów dotychczasowych" prowadziłoby do sytuacji, że każda osoba uprawniona do dokonywania badań technicznych w stacji kontroli pojazdów pod rządem przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym z 1983 r. musiałaby poddać się egzaminom (nawet wielokrotnie) po wejściu w życie ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i wszystkich przepisów zmieniających. Pozostawałoby to w sprzeczności z art. 145 ust. 6 p.r.d.- oraz kolejnych rozporządzeń wykonawczych, w których za każdym razem zawarto przepisy o zachowaniu uprawnień diagnostycznych nabytych pierwotnie. Ustawodawca w ustawie z 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym nie zawarł przepisu stanowiącego o utracie uprawnień diagnostycznych wobec osób, które nabyły takie uprawnienia jako imiennie wyznaczeni pracownicy do dokonywania badań diagnostycznych w stacji kontroli pojazdów (por. wyrok WSA w Białymstoku z 3.12.2019r II SA/Bk 645/19, dostępny w cbosa).

Za błędne Sąd uznał odwoływanie się przez Kolegium przy ocenie uprawnień diagnosty do art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1808), który stanowi, że uprawnienia diagnostów do wykonywania badań technicznych pojazdów, wydane na podstawie art. 84 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 22, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują swoją ważność. Przepis ten zamieszczony jest w rozdziale 3 ustawy: "Przepis uchylający oraz przepisy przejściowe i końcowe". Sąd odnosił się już do charakteru przepisów intertemporalnych, ale wykładnia art. 84 w brzmieniu nadanym tą ustawą nie może odbywać się z pominięciem przepisów intertemporalnych zawartych w ustawie o Prawo ruchu drogowego zawartych w art. 145 p.r.d. Przepisy te ze sobą nie konkurują, ani nie wykluczają się wzajemnie. Zestawienie ich treści prowadzi do wniosku, że ustawodawca w tym przypadku i na każdym etapie nowelizacji przepisów o ruchu drogowym chroni prawa nabyte w tym przypadku przez diagnostów.

Nie znajduje uzasadnienia pogląd, iż w stanie prawnym ukształtowanym przez art. 22 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 2 lipca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, wydanie decyzji o udzieleniu uprawnień diagnosty osobie, która legitymowała się odpowiednimi kwalifikacjami zgodnie z poprzednio obowiązującą w tym zakresie regulacją art. 84 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, stanowiło rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z 13.05.2009, II DSK 927/08).

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że Skarżący do wniosku dołączył nie tylko zaświadczenie z 5 listopada 1996r., ale również uprawnienia diagnosty z dnia 31 października 2022r. wystawione przez Starostę [...].

Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez błędne pustelnie stanu faktycznego, a w konsekwencji naruszenia prawa materialnego przez odmowę poświadczenia Skarżącemu uprawnień diagnosty.

W tym stanie sprawy Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c)w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje obydwu instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy rozpoznając sprawę będą zobligowane do kierować się stanowiskiem Sądu, że zaświadczenie o ukończeniu kursu diagnosty wydane na podstawie ustawy z 1 lutego 1983r. Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy z 1993r. zachowuje uprawnienia diagnosty z mocy art. 145 ust. 6 p.r.d. z 1997r. Organy orzekające ustalą też zakres uprawnień diagnosty na podstawie dokumentacji i ocenią w kontekście wniosku złożonego przez Skarżącego.