Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1516/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 4a, art. 18 ust. 4b, art. 18 ust. 5, art. 92a ust. 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 79, art. 81, art. 76 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzja z dnia [...] czerwca 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej "Kpa."), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.; dalej "utd.") oraz Ip. 1.1. i Ip. 2.10. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania A. S. (dalej skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (Inspektor Wojewódzki) z dnia [...] marca 2018 r.

nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych -utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Do wydania decyzji GITD doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Inspektor Wojewódzki nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych w związku ze stwierdzonymi w toku kontroli naruszeniami polegającymi na:

- wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

- wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd..

Zaistnienie powyższych naruszeń stwierdzono podczas przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2018 r. w [...], przy [...] kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował skarżący. Ustalono, że kontrolowanym samochodem osobowym posiadającym pięć miejsc siedzących przewożono dwóch pasażerów z ul. [...] w [...] na [...], którzy oświadczyli, że zamawiali usługę przewozu osób. Opłata za usługę wyniosła 12 zł.

Podczas kontroli kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z 20 lutego 2018 r., którego podpisania kierowca odmówił.

Pismem z 26 lutego 2018 r. Inspektor Wojewódzki zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Inspektor Wojewódzki decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], nałożył na A. S. karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych, zwracając uwagę na odnotowane w trakcie kontroli naruszenia. Wskazał w szczególności, że w niniejszej sprawie była wykonana usługa okazjonalnego przewozu osób, gdyż jej celem i intencją pasażera było skorzystanie z usługi transportu, aby przemieści się pomiędzy dwoma miejscami. Zauważył, że przewoźnik nie wykonał ani przewozu grzecznościowego, ani też nie był to przewóz wykonywany w celach społecznych czy też "altruistycznych". Dodał, że wykonywano przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, który to przewóz może być wykonywany jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łączenie z kierowcą, a w niniejszej sprawie pojazd zatrzymany do kontroli przeznaczony jest do przewozu 5 osób wraz z kierowcą.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji Inspektora Wojewódzkiego, zarzucając naruszenie następujących przepisów, a mianowicie:

- art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności oparcie się podczas ustalania stanu faktycznego sprawy wyłącznie na protokole kontroli, z którego w żaden sposób nie wynika, na jakiej podstawie kontrolujący uznał, że skarżący wykonywał transport drogowy,

- art. 7 i 77 § 1 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego,

- art. 3 ust. 2 pkt 3 utd. W powiązaniu z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd. (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej),

- naruszenia art. 74 ustawy u.t.d. poprzez brak odnotowania w protokole przyczyn odmowy jego podpisania przez skarżącego.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji Inspektora Wojewódzkiego i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji GITD przywołał na wstępie mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym, tj. art. 4 pkt 22, art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, lp. 1.1. i lp. 2.10. załącznika nr 3 do utd..

W ocenie GITD, w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Jak stwierdził GITD, z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli skarżący przewoził dwóch pasażerów, usługa przewozu została zamówiona telefonicznie na numer znaleziony na stronie internetowej. Za wykonanie usługi została pobrana opłata w wysokości 12 złotych.

Zdaniem GITD, z powyższego jednoznacznie wynika, że skarżący w dniu kontroli wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję. GITD podkreślił, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej

do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 utd., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe, zdaniem GITD, jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Podczas przeprowadzonej kontroli skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżący nie posiadał żadnych uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

W ocenie GITD, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd., dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. oraz Ip. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy. Zdaniem GITD, przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a utd. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto organ podkreślił, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. oraz Ip. 2.10. załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GITD podkreślił, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonanie przez skarżącego usługi, której świadczenie wymaga posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że przewóz wykonywany przez skarżącego nie spełniał wymogów do wykonywania przewozu okazjonalnego określonych w art. 18 ust. 3- 4b utd., ponieważ skarżący wykonywał przewóz pasażerów, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, opłata za przewóz nie została ustalona w formie ryczałtowej, a umowa o przewóz nie została zawarta na piśmie w siedzibie przedsiębiorstwa.

Wobec zarzutu braku ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, czy też skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy, GITD stwierdził że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 utd..

Zdaniem GITD, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kpa., a Inspektor Wojewódzki wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Dodał, że materiał dowodowy nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. GITD podkreślił, że do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, ponieważ wykonywał usługi przewozu osób nie posiadając stosownych uprawnień, dlatego brak było podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości.

Skargę na powyższą decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł działający przez pełnomocnika skarżący.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. O transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm., dalej "u.t.d.") poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy;

2. art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168, z późn. zm., dalej "k.p.a.") poprzez brak wyjaśnienia wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji oraz nie odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego,

3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

4. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a. niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie oraz dowolną a nie swobodną ocenę dowodów polegającą na uznaniu, iż protokół kontroli bez podpisu kontrolowanego oraz wskazanej przyczyny braku podpisu, niezawierający dokładnego opisu przebiegu kontroli oraz osób uczestniczących w kontroli- znajdujący się w aktach sprawy, stanowi wiarygodny dowód potwierdzający stan faktyczny zaistniały podczas kontroli,

b. nieprzesłuchanie w charakterze świadka funkcjonariuszy ITD dokonujących kontroli, który mógłby ewentualnie potwierdzić, iż kontrola faktycznie została przeprowadzona wobec skarżącego i podczas kontroli byli obecni świadkowie,

5. naruszenie art. 74 u.t.d. w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod załącznikiem do protokołu kontroli oraz brak konkretnego opisu kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o:

1. przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie,

2. stosownie do treści art. 145 § 1 ust. 1 ppsa uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej,

3. stosownie do treści art. 200 ppsa zasądzenie od organu administracji zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja i decyzja wydana w I instancji nie naruszają prawa w stopniu skutkującym stwierdzeniem nieważności bądź ich uchyleniem.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym (utd.), podjęcie

i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Przepis art. 18 ust. 4a utd. stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

W myśl art. 18 ust. 4b utd., dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Stosownie do treści art. 18 ust. 5 utd., przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń

z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust 2 utd., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości

od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy zgodnie z ust. 6 ww. przepisu.

Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych, co określa lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy.

Natomiast wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych, zgodnie z lp. 2.10. załącznika nr 3 do wspomnianej ustawy.

Zdaniem Sądu, ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał

na uznanie, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że

w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób. W dniu [...] lutego 2018 r. w [...], przy [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...], którego kierowcą był skarżący. Ustalono, że ww. pojazdem przewożono dwóch pasażerów z ul. [...] na [...]. Usługa przewozu została zamówiona telefonicznie, za wykonanie której uiszczona została opłata w wysokości 12 złotych.

Fakt zapłaty za przejazd świadczy jednoznacznie o tym, że przewóz wykonany 20 lutego 2018 r. przez skarżącego miał charakter odpłatny.

Skarżący nie wskazał jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu, co powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi.

Wskazane ustalenia potwierdzają, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd. Dlatego organy prawidłowo zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy.

Ponadto przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli oraz z dowodu rejestracyjnego, przedmiotowego pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a utd. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał ponieważ jest samochodem 5 – osobowym.

Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy ani opłata nie została ustalona

w formie ryczałtowej przez rozpoczęciem przewozu. Dlatego Inspektor Wojewódzki prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. oraz lp. 2.10. załącznika nr 3 do tej ustawy.

Wbrew twierdzeniom skarżącego wykonywany przez niego przewóz był transportem drogowym w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, wykonywanym bez wymaganej licencji, odpłatnie. Jednocześnie przewóz nie miał charakteru przewozu okazjonalnego, ponieważ nie spełniał wymogów takiego przewozu. Gdyby skarżący wykonywał przewóz okazjonalny zgodnie z warunkami określonymi w art. 18 utd., nie byłoby podstaw do nałożenia kary za jego wykonanie. Zatem wykonywanym przewozem skarżący dopuścił się dwóch naruszeń, ponieważ naruszył zarówno przepis art. 5b ust. 1 i ust. 2 wymienionej ustawy zakazujący wykonywania transportu drogowego samochodem osobowym bez wymaganej licencji, jak i art. 18 ust. 4a ww. ustawy nie spełniając warunków wykonywania przewozu okazjonalnego.

W ocenie Sądu, organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 79 w związku z art. 81 Kpa. Sąd stwierdza jednocześnie, że powody, dla których strona nie podpisała protokołu kontroli nie mają dla sprawy istotnego znaczenia.

Z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie można także wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdy ż jedną podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji.

Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Przewóz był wykonywany osobiście przez skarżącego, o czym bezspornie świadczą wyniki kontroli potwierdzonej protokołem. To skarżący prowadził kontrolowany pojazd i na żadnym etapie postępowania nie wskazał dowodów, z których wynikałoby, że przewóz wykonuje w imieniu innego podmiotu.

W związku z zarzutem skargi podważającym ustalenia stwierdzone w oparciu o zaistniały w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny, potwierdzony protokołem kontroli, stwierdzić należy, że sam fakt odmowy podpisania protokołu kontroli nie zmniejsza wartości dowodowej tego dokumentu. Zdaniem Sądu, z samego tylko faktu niepodpisania przez kierowcę protokołu kontroli nie można wywieść, że opisane tam zdarzenia nie miały miejsca. Protokół z kontroli ma walor dowodowy, w szczególności w związku z tym, iż jego treść wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania, zaś same ustalenia z protokołu z kontroli drogowej, wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego.

Protokół jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. Ma on cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa. Protokół kontroli drogowej korzysta, jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem kierowcy. Odpowiadający wymaganiom art. 68 Kpa., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy, w ich zakresie działania, protokół z kontroli drogowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Obrazuje stan faktyczny, który mógłby być później trudny do odtworzenia. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe (tak m.in. /w:/wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09). Skoro zatem skarżący nie przedstawił dowodów, które mogłyby obalić wiarygodność tego dokumentu, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W ocenie Sądu, skoro skarżący nie legitymował się żadną licencją na wykonywanie transportu drogowego organy słusznie uznały, że wykonując transport drogowy osób, dopuścił się naruszenia określonego w Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji (kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych).

Zdaniem Sądu, organ Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo nałożył także karę w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd. (z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b), zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, na podstawie Ip. 2.10. załącznika nr 3 do utd. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kontrolowany w dniu [...] sierpnia 2017 r. pojazd, którym poruszał się skarżący, był samochodem osobowym z liczbą pięciu miejsc siedzących.

Jednocześnie należy uznać, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 1 i ust. 2 utd., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1), a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 utd.). W niniejszej sprawie suma nałożonych kar pieniężnych wyniosła 16.000 złotych, a zatem organy postąpiły prawidłowo ograniczając jej wysokość do 10.000 złotych.

Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 5 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego z ewidentnym naruszeniem polegającym na niespełnianiu przez pojazd kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b oraz wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały przepisy art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. w związku z Ip. 1.1. i Ip. 2.10. załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 16.000 złotych, ograniczając jej wysokości do kwoty 10.000 złotych.

Zdaniem Sądu, organy oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny,

a stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, uzasadniły w sposób prawidłowy, szczegółowo określony przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa..

Należy zauważyć, że stanowisko zaprezentowane przez skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czego przykładem może być m.in. wyrok z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 958/14, wyrok z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 763/18.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.