Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1150/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 35 a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi W. F. i P. F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 listopada 2022 r. znak WI-I.7840.10.1.2021.PL w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. F. i P. F. reprezentowanych przez pełnomocnika radcę prawnego K. K. [...] jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia z dnia 23 listopada 2022 r., znak: WI-I.7840.10.1.2021.PL utrzymująca w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z dnia 16 listopada 2020 r., znak: WAB.6740.1.351.2020.AWK, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr ewid. [...] położnej w P. , jedn. ewid. [...]_2 P. , obręb ewid.: Nr [...], P. ).

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

Po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z 10 czerwca 2020 r. Starosta Oświęcimski decyzją z 16 listopada 2020 r., znak: WAB.6740.1.351.2020.AWK, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej: budowę stacji bazowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr ewid. [...] położnej w P. , jedn. ewid. [...]_2 P. , obręb ewid.: Nr [...], P. ).

Odwołanie od tej decyzji złożyli W. F. i P. F. (właściciele działki nr [...]).

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda Małopolski wezwał Starostę Oświęcimskiego o przedłożenie wyjaśnień, dotyczących tego na jakiej podstawie organ I instancji określił obszar oddziaływania inwestycji. Z projektu budowlanego wynika, że inwestycja zostanie zrealizowana na działce nr: [...] (maszt stacji bazowej, instalacja elektryczna - linia kablowa), a obszar o ponadnormatywnym natężeniu pola elektromagnetycznego (wyznaczony przez Inwestora) będzie występował jedynie nad działką nr [...]. Obszar odziaływania inwestycji, określony przez organ I instancji obejmuje, poza ww. nieruchomością, również działki nr [...], [...], [...], [...], [...].

Ponadto wezwał o wyjaśnienie kwestii zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanej inwestycji z uwagi na usytuowanie stacji bazowej poza jednostką planu o symbolu ITT - tereny infrastruktury technicznej -telekomunikacja.

Dodatkowo wezwał o uzupełnienie akt sprawy opracowanie dotyczące przewidywanego obszaru o ponadnormatywnym natężeniu pola elektromagnetycznego. W załączonej do projektu budowlanego analizie nie uwzględniono kumulacji oddziaływań, a przewidywane obszary pól elektromagnetycznych wyznaczono dla dopuszczalnych wartości określonych dla poszczególnych pasm pracy stacji bazowej, co - w ocenie Wojewody Małopolskiego -jest nieprawidłowe.

W odpowiedzi organ pierwszoinstancyjny przedłożył pismo w którym wyjaśnił, iż obszar oddziaływania został przez niego wyznaczony na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8, lit d rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dz. z 2019 r., poz. 1839) tj. w odległości do 70 m, z uwagi na miejsca dostępne dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten, gdyż maksymalna moc promieniowania izotropowo dolnej granicy pasma pracy wynosi 1042 W, a lokalizacja stacji bazowej została zaprojekowana w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem PR.70MN-U. Ponadto wskazano, że podstawowym przeznaczeniem, ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania terenu jednostki o symbolu P.ITT - tereny infrastruktury telekomunikacja, jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, dojazdy, powierzchnie manewrowe, miejsca postojowe, zieleń. Jednakże przeznaczenie w ww. jednostki planu nie determinuje możliwości budowy stacji bazowej, w skład której wchodzi miedzy innymi wieża, tylko w tej jednostce, gdyż jak wskazano wyżej, stacja bazowa, stanowi infrastrukturę techniczną, która jako przeznaczenie dopuszczalne jednostki planu "R" umożliwia jej budowę.

Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 23 listopada 2022 r., znak WI-I.7840.10.1.2021.PL utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, że na mocy przepisów zawartych w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, został ograniczony wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki.

Podstawową kwestią w sprawie jest zweryfikowanie obszaru oddziaływania inwestycji stanowiącego podstawę do określenia kręgu stron postępowania. Projektant ograniczył obszar oddziaływania do terenu działki inwestycyjnej. Natomiast organ I instancji poszerzył obszar oddziaływania w oparciu o odległości wynikające z rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Wojewody Małopolskiego obszar oddziaływania wynikający z projektu budowlanego może być zbyt wąsko ustalony, natomiast obszar oddziaływania wskazany przez organ I instancji został zbyt szeroko określony.

Obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Pb jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

W sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć obszar w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2020 r., II OSK 561/20).

Zaznaczono też, że obecne brzmienie art. 3 ust. 20 Pb, który nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu, zawęziło obszar oddziaływania obiektu budowlanego.

Przepisem wprowadzającym ograniczenia możliwości zagospodarowania, a w szczególności zabudowy terenu w kontekście oddziaływania pola elektromagnetycznego jest § 314 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2019.1065 ze zm). Zgodnie z tym przepisem budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnej poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.

Od 1 stycznia 2020 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U.2019.2448).

W odniesieniu do wyjaśnień organu I instancji, z których wynika, że obszar oddziaływania inwestycji został wyznaczony jako obszar o promieniu 70 m od osi stacji bazowej, z uwagi na - przyjętą w kwalifikacji przedsięwzięcia - odległość w osi głównej wiązki promieniowania anteny na danym azymucie od środka elektrycznego anteny wyjaśnia się, że kwalifikacja przedsięwzięcia nie stanowi - w odróżnieniu od analizy rozkładu pól elektromagnetycznych - wizualizacji rzeczywistego rozkładu pola promieniowania elektromagnetycznego. Kwalifikacja przedsięwzięcia jest opracowaniem modelu przewidywanej sytuacji i bazuje na danych poszczególnych anten zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta anten oraz na założeniach operatora. W kwalifikacji przedsięwzięcia nie analizuje się rzeczywistego rozkładu promieniowania elektromagnetycznego, lecz jedynie wektor osi głównej wiązki. Długość osi wiązki jest uzależniona tylko i wyłącznie od jednego parametru - równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny.

W ocenie organu odwoławczego obszar oddziaływania inwestycji winien zostać określony w oparciu o opracowanie dotyczące przewidywanego obszaru o ponadnormatywnym natężeniu pola elektromagnetycznego, z uwzględnieniem kumulacji oddziaływań. Jednocześnie z doświadczenia wynikającego z prowadzenia wielu spraw z zakresu stacji bazowych telefonii komórkowej wynika, że taki obszar uwzględniający skumulowane oddziaływanie jest niewiele większy od obszaru wyznaczonego dla poszczególnych częstotliwości (tak jak w projekcie), natomiast jest znacząco mniejszy niż obszar ustalony w oparciu o odległości wynikające z rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W związku z powyższym, ważąc interes stron oraz Inwestora, organ odwoławczy uznał za zasadne, w tej konkretnej sprawie, przyjąć obszar oddziaływania określony przez organ I instancji i rozpatrzyć merytorycznie odwołania złożone przez właścicieli działki nr [...].

Jak wynika z projektu budowlanego (a dokładnie z dokumentacji zatwierdzonej przez organ I instancji) zaplanowano budowę stalowej kratowej wieży kratowej typu [...], posadowionej na kwadratowej, żelbetowej płycie fundamentowej o boku 6,5 m i wysokości 0,6 m, posadowionej na głębokości 1,5 m p.pit. Zamontowany do niej na poziomie terenu (241,50 m n.p.m.) maszt ma łączną wysokość 49,95 m. Odległość podpory masztu od granicy z działką nr [...] wyniesie 3,90 m. Na wieży zostaną zamontowane anteny sektorowe i transmisyjne. Zaprojektowane zostało zasilanie stacji kablową linią ułożoną w gruncie na głębokości 1 m. Dostęp technologiczny do przedmiotowego terenu będzie realizowany istniejącym zjazdem z drogi publicznej do działki [...].

W terenie w którym znajduje się działka nr [...] (na której zaplanowano realizację stacji bazowej oraz kablowej linii zasilającej) w miejscowości P. w gminie P., obowiązuje uchwała nr XXXVI II/207/06 Rady Gminy P. z 24 sierpnia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz.Urz.Woj.Małop.2006.807.4872 z 24 listopada 2006 r. ze zmianami - zwana dalej planem).

Z załącznika graficznego do tej uchwały wynika, że część działki nr [...], na której zaprojektowano stację bazową telefonii komórkowej oraz wewnętrzną linię kablową znajduje się w jednostce strukturalnej planu o symbolu: PR.57R - tereny rolnicze. Pozostała część ww. działki, na której zaprojektowano pozostały fragment wewnętrznej linii kablowej znajduje się w jednostce strukturalnej planu o symbolu: PR.70MN-U - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Z projektu zagospodarowania terenu (k. 13 projektu budowlanego) wynika, że obszar oddziaływania planowanej stacji bazowej sytuowany jest tylko nad działką inwestycyjną. W § 37 pkt h planu dla jednostki strukturalnej planu PR.57R ustalono przeznaczenie: obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, natomiast w § 7 pkt k dla jednostki strukturalnej planu PR.70MN-U ustalono przeznaczenie: elementy technicznego wyposażenia terenu: obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej. W rozdziale 10 w § 65 ust. 7 ww. planu zatytułowanym: Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej i komunikacji zawarto zapis iż:

Ustala się następujące zasady obsługi użytkowników systemów telekomunikacji oraz budowy lokalizacji urządzeń i sieci telekomunikacyjnej na obszarze objętym planem:

1) usługi telekomunikacji mogą świadczyć wszyscy uprawnieni operatorzy sieci telekomunikacyjnych,

2) obiekty i urządzenia infrastruktury telekomunikacji przewodowej i bezprzewodowej należy lokalizować stosownie do warunków wynikających ze szczegółowych rozwiązań technicznych nie kolidujących z innymi ustaleniami planu; w przypadku konieczności budowy kontenerowych obiektów telekomunikacji, należy je maskować wysokimi, gęstymi krzewami, aby uniknąć niekorzystnego wpływu tych obiektów na walory estetyczne przestrzeni,

a w ust. 8 iż:

Sytuowanie zabudowy w odległościach mniejszych niż wynika z niżej określonych i oznaczonych na rysunku planu stref technicznych sieci infrastruktury, dopuszcza się na warunkach określonych przepisami odrębnymi.

Powyższe oznacza, że budowa masztu jest zgodna z ustaleniami prawa miejscowego obowiązującego w badanym terenie.

Niezależnie od powyższego, Wojewoda Małopolski wskazał, że rozpatrując możliwość realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane do uwzględnienia wytycznych zawartych w art. 46 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity - Dz.U.2022.884 ze zmianami)

Wojewoda Małopolski, wskazał, że dokonał szczegółowej analizy zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w kontekście obowiązujących przepisów prawa, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Obszar oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej jest wyznaczany zgodnie z przewidywanym sumarycznym obszarem występowania pola elektromagnetycznego o poziomach ponadnormatywnych. Od ustalenia, czy działka należąca do określonego podmiotu znajduje się w obszarze takiego oddziaływania, czy poza nim, zależy m.in. ocena statusu tejże osoby jako strony postępowania. Zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią.

Z kolei § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (o treści obowiązującej w dniu wydania decyzji - Dz.U.2019.1065 ze zmianami) stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Powyższe oznacza, że jeżeli inwestor projektuje budowę urządzeń powodujących emisję pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnej gęstości mocy, a strefy tych pól wkraczać będą w przestrzeń - ponad działkami sąsiednimi, to właściciele tych działek doznają ograniczenia w zagospodarowaniu należącego do nich terenu, co jednocześnie powodować będzie, że należąca do nich nieruchomość pozostawać będzie w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ww. Pb (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 763/16). Należy podkreślić, że gęstość natężenia pola elektromagnetycznego, na podstawie którego określa się obszar oddziaływania inwestycji wyznaczana jest w oparciu o dany model fizyczny i odpowiadające temu modelowi wzory, uwzględniające właściwości kierunkowe anten oraz zastępczą mocy promieniowaną izotropowo (przy założeniu maksymalnego obciążenia anten).

W rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku zostały ustalone dopuszczalne wartości gęstości natężenia pół elektromagnetycznych.

Mając na uwadze powszechne obawy dotyczące wpływu pól elektromagnetycznych na życie i zdrowie ludzi, wyjaśnia się, co następuje.

Podstawowym dokumentem Unii Europejskiej, odnoszącym się do ochrony ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych jest Rekomendacja (zalecenie) Rady Europy z 12 lipca 1999 roku w sprawie ograniczania ekspozycji ludności w polach elektromagnetycznych (1999/519/EC) , w której zawarto wykaz wielkości fizycznych zalecanych do stosowania przy określaniu oddziaływania pól elektromagnetycznych na ludzi oraz określono dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w miejscach przebywania ludności. Zgodnie z powyższą Rekomendacją dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych o częstotliwościach używanych w telefonii komórkowej, wyznacza się w watach na metr kwadratowy jako wynik ilorazu f/200, gdzie f jest równe częstotliwości pola. Dla częstotliwości używanej w systemie GSM900 wartość ta wynosi 4 W/m2, dla systemu GSM 1800 - 9 W/m2, natomiast dla systemu UMTS -10,5 W/m2. Zatem, wartości te są zbliżone do wartości obowiązujących obecnie w naszym kraju.

Dodatkowo, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, a w odróżnieniu do postanowień zalecenia 1999/519/EC, nie stosuje się uśredniania wyników pomiarów PEM, ani w czasie ani w przestrzeni.

Obecnie, w związku z wprowadzonymi przez Ustawodawcę zmianami, ograniczenia nałożone w Polsce na maksymalne poziomy pól elektromagnetycznych o częstotliwości radiowej, wytwarzanych przez instalacje radiokomunikacyjne, np. przez urządzenia stacji bazowych sieci komórkowych, co do wartości i sposobu wyznaczania, są zbliżone do tych określonych w zaleceniu 1999/519/EC, przyjętym do bezpośredniego stosowania w wielu państwach członkowskich Unii Europejskiej. Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska, a okresowe badania poziomów tych pól prowadzi Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 123 ustawy Prawo ochrony środowiska (obowiązującej w dniu wydania decyzji - Dz. U.2019.1396 - tekst jednolity). Główny Inspektorat Ochrony Środowiska wykonuje roczne i trzyletnie oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla obszaru całej Polski i dla poszczególnych województw. Wyniki tych pomiarów dostępne są na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska . Wykazy pozwoleń radiowych dla stacji bazowych telefonii komórkowej (GSM, UMTS, LTE) oraz stacji wykorzystujących technologię ODMA dostępne są na rządowych stronach internetowych .

Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę na przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dotyczące Systemu Informacyjnego o Instalacjach Wytwarzających Promieniowanie Elektromagnetyczne (art. 29g). W myśl tych przepisów powstała publiczna baza danych zawierająca informacje o polu elektromagnetycznym w środowisku, prowadzona przez ministra właściwego do spraw informatyzacji. System informacyjny PEM ma zapewnić publiczny i nieodpłatny dostęp do prezentowanych na stronie internetowej w postaci map cyfrowych i tabel informacji (m.in.): ° o poziomach pola elektromagnetycznego pochodzących z pomiarów lub badań, wynikających z pozwoleń wydanych na podstawie Prawa telekomunikacyjnego, ° pochodzących z rejestru urządzeń o którym mowa w Prawie telekomunikacyjnym, ° o zgłoszeniach, o których mowa w art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, oraz o ponownych zgłoszeniach, o których mowa w art. 152 ust. 6 pkt 2 tej ustawy, dotyczących instalacji radiokomunikacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W; o wynikach kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

Podkreślono, że ten organ, a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej, kontroluje potencjalne zmiany, w tym przekroczenia generowane przez powstały obiekt, zarówno w zakresie, w jakim byłyby generowane przy prawidłowym jak i nieprawidłowym (niezgodnym z pozwoleniem na budowę), użytkowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej.

Wyjaśniając pojęcie "miejsca dostępnego dla ludności" wskazano, że w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska zawarto definicję pojęcia "miejsca dostępnego dla ludności" jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Organ odwoławczy, mając na uwadze rozbieżne stanowiska sądów administracyjnych w kwestii badania możliwych lub projektowanych tiltów anten stacji bazowych, stwierdził, co następuje.

W projekcie budowalnym wskazywany jest zakres pochylenia anten oraz zestawienie dotyczące zasięgu gęstości natężenia pola elektromagnetycznego o ponadnormatywnych wartościach oraz zasięgu i przebiegu osi głównych wiązek promieniowania anten dla wartości granicznych nachylenia tych anten (tiltów), czyli wyniki dla projektowanych tiltów anten. Możliwy zakres pochylenia wskazanych w projekcie budowalnym modeli anten może wykraczać poza projektowany zakres wskazany przez projektanta. Podkreślono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, oceniając projekt budowalny nie jest uprawniony do analizy innych - niż te opisane w projekcie -parametrów inwestycji (stacji bazowej). Takie rozważania dotyczyłyby stanu innego niż projektowany, i w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej, z uwagi na specyfikę jej działania, odnosiłby się tym samym do innej inwestycji. Organ administracji architektoniczno-budowalnej nie jest uprawniony do analizy potencjalnego zachowania się stacji bazowej telefonii komórkowej związanego z eksploatacją obiektu. Podkreślono, że w razie ewentualnej zmiany pochylenia anten istnieje obowiązek wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, a dalsza część uzasadnienia decyzji zawiera odniesienie do tego etapu "życia" inwestycji i jej kontroli.

Organem właściwym do dokonania, na podstawie m.in. przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839), oceny czy dane zamierzenie budowlane należy do przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko jest lub może być wymagane, jest organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Zauważono się, że 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2022.1071). Z jego treści wynika, iż ustawodawca w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) wprowadził następujące zmiany: w § 2 w ust. 1 uchylił pkt 7, zaś w § 3 w ust. 1 uchylił pkt 8. Oznacza, to, iż instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz nie wymagają w obecnym stanie prawnym w ogóle przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko, a tym samym przedłożenia kwalifikacji przedsięwzięcia.

Projektant złożył oświadczenie o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 Pb, z którego wynika że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko , co oznacza, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek złożenia takiego oświadczenia wynika z art. 5 pkt 4 w związku z art. 25 ustawy z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw. Pomimo wejścia w życie przepisów ww. rozporządzenia zmieniającego ustawodawca nie uchylił obowiązku dołączenia takiego oświadczenia projektanta do wniosku o pozwolenie na budowę.

Dodatkowo podkreślono, że zgodnie z przepisami prawa przed uruchomieniem stacji oraz po każdej jej rekonfiguracji, mającej wpływ na wielkość emitowanego promieniowania, wykonuje się stosowne pomiary natężenia pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi, które potwierdzają deklarowane moce, a dokładniej ich nieprzekroczenie, gdyż moce niższe niż zadeklarowane wykazują zgodność pomiarów z założeniami projektowymi. Dodatkowo, takie pomiary wykonywane są na wniosek zarządcy lub właściciela nieruchomości, na której nastąpiła zamiana zagospodarowania (np. poprzez jej zabudowę) i w przypadku gdy dopuszczalne wartości gęstości natężenia pola elektromagnetycznego są przekroczone w nowopowstałych miejscach dostępnych dla ludności, właściciel (zarządca) instalacji winien podjąć odpowiednie działania, aby sytuację zmienić (art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska).

Zgodnie z art. 76 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska, nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja, nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, w tym dotrzymywania - na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających z mocy prawa - standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków emisji. Pomiary te, wykonuje się w punktach pomiarowych położonych na wysokościach od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią terenu albo nad innymi miejscami dostępnymi dla ludności. Są przeprowadzane przez prowadzącego instalację oraz użytkownika urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, co wynika wprost z art. 122a ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W myśl art. 147a tej ustawy: Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska.

Odnosząc się natomiast do poniesionych zarzutów organ wskazał, że inwestor nie przedłożył opracowania dotyczącego przewidywanego obszaru o ponadnormatywnym natężeniu pola elektromagnetycznego, jednakże biorąc pod uwagę doświadczenie wynikające z prowadzenia wielu spraw z zakresu stacji bazowych telefonii komórkowej z którego wynika, że taki obszar uwzględniający skumulowane oddziaływanie jest niewiele większy od obszaru wyznaczonego dla poszczególnych częstotliwości (tak jak w projekcie), natomiast jest znacząco mniejszy niż obszar ustalony w oparciu o odległości wynikające z rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ważąc interes stron oraz Inwestora, tutejszy organ odwoławczy uznał za zasadne, w tej konkretnej sprawie uznać za właściwy, obszar oddziaływania określony przez organ I instancji.

Wskazano, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w terenach rolnych w odległości 70 m od najbliższej usytuowanego budynku nie narusza "prawa sąsiedzkiego", które reguluje niedozwolone zakłócenia korzystania z nieruchomości sąsiednich, roszczenia właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz określa kryteria tych zakłóceń. Z norm prawnych wynika, że właściciel nieruchomości przy wykonywaniu swojego prawa powinien się powstrzymywać od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, która wynika ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości oraz stosunków miejscowych. W ocenie Wojewody Małopolskiego, z materiału dowodowego nie wynika, jakoby realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej w tej lokalizacji naruszała ustalenia planu lub uniemożliwiała zabudowę nieruchomości sąsiednich w ramach określonego planem przeznaczenia. Możliwości dotyczące realizacji zabudowy w terenie, w którym występuje pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnej wartości, zostało szerzej opisane w niniejszej decyzji.

Jak wskazano powyżej, zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 Pb. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące.

Kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z wyżej cytowanego przepisu. Wyjaśnić należy, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania (m.in. przyjęte założenia i metody obliczeń) odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający.

Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy Prawo budowlane projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone (karta 5, 28, 92, projektu budowlanego). Dodatkowo należy wyjaśnić, że wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, został oprawiony i trwale zszyty. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 46 - 48 projektu budowlanego). W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowo-wodnych (patrz: projekt budowlany, dokumentacja określająca geotechniczne warunki posadowienia, karty 16, 72 -88).

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę oraz potwierdza, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Uznać również należy, że przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.

W świetle powyższych ustaleń, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Starosty Oświęcimskiego nr 928/20 z 16 listopada 2020 r., znak: WAB.6740.1.351.2020.AWK, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że skarżoną decyzję należy utrzymać w mocy, bowiem zatwierdzenie niniejszego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przez organ I instancji odpowiada prawu.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli

W. F. i P. F. reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego K. K. – [...], podnosząc zarzuty:

1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, 77 § 1 i 80 KPA poprzez niewyjaśnienie jaki jest przewidywany obszar pola elektromagnetycznego o ponadnormatywnej gęstości, z uwzględnieniem kumulacji oddziaływania i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Organu I Instancji pomimo niezastosowania się przez inwestora do wezwania i nieprzedłożenia opracowania dotyczącego przewidzianego obszaru o ponadnormatywnym natężeniu pola elektromagnetycznego (opracowania takiego brak w przedstawionym przez inwestora projekcie budowlanym};

b) art. 7, 77 § 1 i 80 KPA poprzez niewyjaśnienie zakresu oddział3wania inwestycji i powołanie się w tym zakresie przez Organ II Instancji na "doświadczenie wynikające z prowadzenia wielu spraw z zakresu stacji bazowych telefonii komórkowych";

c) art. 7, 77 § 1 i 80 KPA w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 KPA poprzez brak wyjaśnienia czy inwestycja będzie generować pola elektromagnetyczne o poziomach przekraczających dopuszczalne w miejscach dostępnych dla ludności;

d) art. 7, 77 § 1 i 80 KPA poprzez brak weryfikacji czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych w obszarach dostępnych dla ludności;

e) art. 138 § 1 pkt 2 KPA poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę przez organ odwoławczy;

2) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

a) § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225] w zw. z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku poprzez niezweryfikowanie przez Organ II Instancji czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych w obszarach dostępnych dla ludności;

b) 35 ust.1 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku (Dz.U. 2021, poz. 2351] Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja pomimo, iż nie znajduje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w jednostce P.ITT gdzie ustalono przeznaczenie "stacja bazowa telefonii komórkowej", może być zrealizowana w jednostce R- tereny rolnicze gdzie wskazano na infrastrukturę techniczną.

Powołując się na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności.

Rozpoznając sprawę WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 24 marca 2023 roku, sygn. II SA/Kr 119/23 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że w rozpatrywanej sprawie istotne wątpliwości budzi zgodność inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ta kwestia nie została w wystarczający sposób zbadana przez organ w zaskarżonej decyzji. Działka inwestycyjna [...] znajduje się w jednostce strukturalnej planu o symbolu PR.70MN-U tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej a pozostała cześć w jednostce PR.57R – tereny rolnicze, a nie w jednostce P.I.TT gdzie ustalono przeznaczenie w planie "stacja bazowa telefonii komórkowej". Zgodnie z § 37 pkt h planu dla jednostki strukturalnej PR.57R ustalono przeznaczenie "obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej", a w § 7 pkt k dla jednostki PR.70MN-U ustalono przeznaczenie "elementy technicznego wyposażenia terenu : urządzenia, obiekty i sieci infrastruktury technicznej". Zdaniem organu II instancji stacja bazowa stanowi infrastrukturę techniczną, stąd inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

To stanowisko nie jest prawidłowe.

Jak wynika z projektu budowlanego - planowana stacja bazowa [...] na działce nr ewid. [...] położnej w P. składa się ze stalowej wieży kratowej typu [...] o łącznej wysokości 49,95 m n.p.t. wraz z odgromnikiem i cokołem fundamentowym, posadowionej na fundamencie płytowym o boku 6,5 m i grubości 0,6 m, na głębokości 1,5 m. Na trzonie wieży zostaną zainstalowane anteny sektorowe i radiolinie. Przy wieży zostaną zainstalowane urządzenia sterujące (str. 14 projektu budowlanego). Wieża zostanie ogrodzona za pomocą systemowego stalowego ogrodzenia, a wejście do wieży zostanie zrealizowane przez furtkę.

Dokonując jej kwalifikacji, stwierdzić należy, że taka stacja bazowa realizowana na gruncie, gdy realizacja polega na wykonaniu prawie 50 metrowej wieży antenowej wraz z cokołem, płytą, urządzoną komunikacją itp. - jest budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm. (por. wyroki NSA z dnia : 7 kwietnia 2010 r sygn. akt II OSK 1342/09; 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1440/10;17 stycznia 2012 sygn. akt II OSK 2058/10; 7 lutego 2012., sygn. akt II OSK 2231/10; 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 181/11; 29 lipca 2014., sygn. akt II OSK 371/13; 24 lutego 2015, sygn. akt II OSK 1748/13). Znaczny zakres prac jaki należy wykonać zgodnie z prawem budowlanym przy realizacji tego konkretnego planowanego przedsięwzięcia, również przemawia za kwalifikacją projektowanej stacji bazowej jako budowli. Obiekt ten nie może być kwalifikowany jako urządzenie telekomunikacyjne mieszczące się w pojęciu "urządzenia infrastruktury technicznej "w rozumieniu art. 143 ust 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2023.344 t.j. z dnia 2023.02.24) stanowiącego element uzbrojenia, definiowanego w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

W tej sytuacji organ weźmie pod uwagę ten wyrażony pogląd prawny i dokona ponownej całościowej oceny zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr XXXVI II/207/06 Rady Gminy P. z 24 sierpnia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz. Urz. Woj. Małop. 2006.807.4872 z 24 listopada 2006 r. ze zmianami).

Organ wezwał inwestora do złożenia opracowania dotyczącego przewidywanego obszaru o ponadnormatywnym natężeniu pola elektromagnetycznego (którego brak w projekcie budowlanym). Jak wskazał organ - w załączonej do projektu budowlanego analizie nie uwzględniono kumulacji oddziaływań, a przewidywane obszary pól elektromagnetycznych wyznaczono dla dopuszczalnych wartości określonych dla poszczególnych pasm pracy stacji bazowej. W wezwaniu trafnie wyjaśniono, że obszar ten należy określić w oparciu o skumulowane oddziaływanie wszystkich anten pracujących na różnych częstotliwościach, a za dopuszczalną graniczną wartość należy przyjąć tą najmniej korzystną i wynikająca z tabeli 2 zamieszczonej w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U.2019.2448 z dnia 2019.12.19 ). Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie, inwestor nie złożył wymaganego opracowania dotyczącego przewidywanego obszaru o ponadnormatywnym natężeniu pola elektroenergetycznego.

Ponadto organ oparł się w całości na informacjach, twierdzeniach i ocenach przedstawionych w projekcie budowlanym. Nie przeprowadził w wystarczający sposób własnej analizy przedłożonych materiałów.

W projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Oświęcimskiego Nr 928/20 z dnia 16 listopada 2020 r., znak : WAB.6740.1.351.2020.AWK projektant w projekcie zagospodarowania terenu podał, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi, projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi, a w otoczeniu planowanego obiektu nie występuje obszar ograniczonego użytkowania. Nie wyjaśnił jednakże, jakie uciążliwości miał na myśli.

Jak stwierdził organ w zaskarżonej decyzji - obszar oddziaływania inwestycji winien zostać określony w oparciu o opracowanie dotyczące przewidywanego obszaru o ponadnormatywnym natężeniu pola elektromagnetycznego, z uwzględnieniem kumulacji oddziaływań. Z tym stwierdzeniem zaskarżonej decyzji należy się zgodzić. Takiego opracowania w rozpoznawanej sprawie nie sporządzono, dlatego stwierdzenie, że wyłącznie z "doświadczenia wynikającego z prowadzenia wielu spraw z zakresu stacji bazowych telefonii komórkowej wynika, że taki obszar uwzględniający skumulowane oddziaływanie jest niewiele większy od obszaru wyznaczonego dla poszczególnych częstotliwości (tak jak w projekcie), natomiast znacząco mniejszy niż obszar ustalony w oparciu o odległości wynikające z rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" - nie jest wystarczające. Nie są wystarczające w tym względzie rysunki Z-1 i TEL 1 – 5, na które powołuje się projektant.

Zwrócono także należy uwagę, że do mapy Z-1 znajdującej się w opracowaniu projektu zagospodarowania terenu nie dołączono szczegółowego opisu związanego z przewidywanym maksymalnym obszarem pola EM o ponadnormatywnej gęstości. Brak możliwości jakiejkolwiek weryfikacji tak określonego oddziaływania. Brak odniesienia się organu odwoławczego do podnoszonej w odwołaniu a następnie w skardze kwestii występowania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalne w miejscach przebywania ludzi, z uwzględnieniem kumulacji oddziaływań.

W ocenie sądu postępowanie wyjaśniające w tej kwestii nie zostało przez organ prawidłowo przeprowadzone. Obowiązkiem organu było dokonanie kontroli czy inwestor dokonał zsumowania promieniowania wytwarzanego przez wszystkie anteny sektorowe i sprawdzenia czy po dokonaniu tego zsumowania, promieniowanie osiągnie progi o których mowa w rozporządzeniu z dnia 17 grudnia 2019 w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019.2448 z dnia 2019.12.19), w relacji do miejsc dostępnych dla ludności. Operacja taka nie została przez organ przeprowadzona, który jedynie powołuje się na zapewnienia projektanta, że stacja bazowa, której dotyczyło postępowanie nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wiosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2024 roku, sygn. II OSK 1406/23 uchylił zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że motywy uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji w części odnosiły się do uznanego jako nieprawidłowe, stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji, gdy idzie o zgodność z ustaleniami MPZP (w wyroku wskazano nietrafnie "zapisami" – uwaga Sądu). W zaskarżonym wyroku analizując kwestię zgodności decyzji Wojewody z prawem w aspekcie ustaleń MPZP stwierdzono, że: "kwestia ta budzi istotne wątpliwości", "nie została w sposób wystarczający zbadana przez organ w zaskarżonej decyzji" (s. 20-21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd pierwszej instancji przywołując ustalenia planistyczne zawarte w § 37 pkt h i § 7 pkt k MPZP stwierdził, że stanowisko Wojewody odnośnie zgodności inwestycji z ustaleniami tegoż planu, "nie jest prawidłowe". Dalej w wyroku zakwestionowano kwalifikację inwestycji jako urządzenia telekomunikacyjnego mieszczącego się w pojęciu "urządzenia infrastruktury technicznej" w rozumieniu art. 143 ust. 2 Ugn, stanowiącego element uzbrojenia, definiowanego w art. 2 pkt 13 Upzp (s. 21-22 uzasadnienia wyroku II SA/Kr 119/23). W konkluzji tego motywu uwzględnienia skargi sąd a quo stwierdził: "W tej sytuacji organ weźmie pod uwagę ten wyrażony pogląd prawny i dokona ponownej całościowej oceny zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego...".

Powyższe wywody sądu pierwszej instancji, w ocenie Sądu Naczelnego, nie pozwalają ustalić jednoznacznego stanowiska sądu pierwszej instancji, gdy idzie o podstawę rozstrzygnięcia tegoż sądu zawartego w sentencji zaskarżonego wyroku. W podstawie wyroku powołano się m. in. na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, wedle którego skarga na decyzję lub postanowienie prowadzi do uchylenia przedmiotu zaskarżenia, gdy sąd stwierdzi "naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy". Nie ulega wątpliwości, że przepisy MPZP mają charakter materialnoprawny. Skoro sąd pierwszej instancji wpierw doszedł do wniosku, że kwalifikacja inwestycji dokonana w zaskarżonej decyzji, gdy idzie o zgodność z ustaleniami MPZP, a zatem przepisami prawa materialnego (a nie "zapisami" – uwaga Sądu), nie jest prawidłowa, to niezrozumiałe było ustalanie w wytycznych dla organu II instancji, aby w rozpatrywanej sprawie "dokonać ponownej całościowej oceny (podkr. Sądu) zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującym MPZP". Wpierw sąd pierwszej instancji dochodzi do wniosku o braku takiej zgodności, by później nakazywać Wojewodzie raz jeszcze dokonywać oceny w tym zakresie, uwzględniając przy tym wyrażony pogląd prawny. Albo zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planistycznymi, albo nie. Stanowisko sądu zawarte w tym względzie w zaskarżonym wyroku jest wewnętrznie sprzeczne, to zaś dowodzi naruszenia art. 141 § 4 Ppsa.

Ponadto NSA wskazał, że trafny jest zarzut kasacyjny odnośnie naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, jeśli idzie o brak dostatecznego wyjaśnienia przyczyn, dla których sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie został prawidłowo ustalony, a w konsekwencji należało uznać, że materiał dowodowy był niekompletny.

Spółka eksponuje, że w projekcie budowlanym, sporządzonym przez uprawnioną osobę, na projekcie zagospodarowania terenu wskazano obszar zasięgu pól elektromagnetycznych o wartościach większych lub równych 10 W/m˛, przy czym strefa zasięgu pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych nie sięga granic działki skarżących (nr [...]). Dodatkowo w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano motywy uchwały III OPS 1/22, gdzie stwierdzono m. in.: "Niezasadnym jest też twierdzenie, że brak kumulacji mocy anten mógłby prowadzić do obejścia prawa przez inwestorów poprzez taki dobór anten, żeby uniknąć kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogącego zawsze oddziaływać na środowisko, a tym samym, aby na użytek tej kwalifikacji podawać nierzeczywiste parametry, czy konfiguracje pracy anten. Poza tym, że nie ma nic niewłaściwego w projektowaniu takiego wariantu przedsięwzięcia, który nie będzie narażał ludzi na działanie pola elektromagnetycznego, a tym samym omijał miejsca dostępne dla ludności w osiach głównych wiązek ich promieniowania, to takie podejście, nie uwzględnia wyżej wskazanych regulacji Prawa ochrony środowiska. Nie ma zatem podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji". Wprawdzie przedmiotowa uchwała, jak to wskazano pkt. 6.5. niniejszego uzasadnienia, nie mogła mieć wprost zastosowania w przedmiotowej sprawie, to trudno całkowicie abstrahować od zawartej w niej argumentacji, skoro rozp. RM 2019 zastępujące rozp. RM 2010, zawierało w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8, tożsame rozwiązanie, nakazujące wyznaczać równoważną moc promieniowaną izotropowo dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Tymczasem sąd pierwszej instancji, dyskwalifikując w istocie treść przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego i uznając ją za niewystarczającą, eksponował okoliczność braku przedłożenia przez inwestora opracowania, uwzględniającego zjawisko kumulacji (sumowania) natężenia pola elektromagnetycznego anten projektowanej stacji bazowej. Tym samym sąd pierwszej instancji oczekiwał przedłożenia przez inwestora stosownego opracowania (dokumentu prywatnego), zarazem uznając, iż dotychczas przedstawione informacje przez tegoż inwestora są niewystarczające i mogły skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Rzecz w tym, że w projekcie budowlanym oznaczono przewidywane maksymalne obszary pola elektromagnetycznego, z tam zawartych danych wynikać ma, że pole to o wartości przekraczającej natężenie wyższe niż dopuszczalne przepisami wystąpi na wysokości 46,4 m n.p.m. i to wyłącznie nad niezabudowaną działką inwestycyjną. Zdaniem Sądu Naczelnego, sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie odniósł się należycie do tego projektu, a swoje stanowisko odnośnie potrzeby uzyskania dodatkowego opracowania sporządzonego przez inwestora, należycie nie umotywował, przedwcześnie odmawiając przedłożonej dokumentacji projektowanej waloru kompletności i wyczerpującego charakteru, pozwalającego na ocenę legalności merytorycznej decyzji organu odwoławczego.

NSA wskazał dalej, że ponownie rozpoznając sprawę ze skargi wniesionej na decyzję Wojewody Małopolskiego, sąd wojewódzki weźmie pod rozwagę powyżej wyrażoną ocenę prawną. Uwzględni w szczególności – przy wykładni przepisów MPZP, treść art. 46 Uwtel. Raz jeszcze sąd wojewódzki oceni kompletność projektu budowlanego i zawarte tam informacje co do charakterystyki inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Wskazać również należy, że zgodnie z art.190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis art. 190 p.p.s.a. nie jest jedynym uregulowaniem, które wyraża kwestię związania przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną prawną. W związku z odesłaniem zawartym w art. 193 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, odpowiednie zastosowanie znajduje też art. 153 p.p.s.a., stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu do wyroku z dnia 17 lipca 2024 roku, sygn. II OSK 1406/23 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "skoro sąd pierwszej instancji wpierw doszedł do wniosku, że kwalifikacja inwestycji dokonana w zaskarżonej decyzji, gdy idzie o zgodność z ustaleniami MPZP, a zatem przepisami prawa materialnego (a nie "zapisami" – uwaga Sądu), nie jest prawidłowa, to niezrozumiałe było ustalanie w wytycznych dla organu II instancji, aby w rozpatrywanej sprawie "dokonać ponownej całościowej oceny (podkr. Sądu) zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującym MPZP". (...) Albo zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planistycznymi, albo nie. Stanowisko sądu zawarte w tym względzie w zaskarżonym wyroku jest wewnętrznie sprzeczne (...)".

Ponadto WSA w Krakowie poprzednio rozpoznając sprawę nie wyjaśnił w dostatecznym zakresie "przyczyn, dla których sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie został prawidłowo ustalony, a w konsekwencji należało uznać, że materiał dowodowy był niekompletny."

Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że co prawda uchwała NSA z dnia 7 listopada 2022 roku, sygn. III OPS 1/22, nie mogła mieć wprost zastosowania w przedmiotowej sprawie, to trudno całkowicie abstrahować od zawartej w niej argumentacji, skoro rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839), zastępujące rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.), zawierało w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8, tożsame rozwiązanie, nakazujące wyznaczać równoważną moc promieniowaną izotropowo dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Tymczasem sąd pierwszej instancji, dyskwalifikując w istocie treść przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego i uznając ją za niewystarczającą, eksponował okoliczność braku przedłożenia przez inwestora opracowania, uwzględniającego zjawisko kumulacji (sumowania) natężenia pola elektromagnetycznego anten projektowanej stacji bazowej. Tym samym sąd pierwszej instancji oczekiwał przedłożenia przez inwestora stosownego opracowania (dokumentu prywatnego), zarazem uznając, iż dotychczas przedstawione informacje przez tegoż inwestora są niewystarczające i mogły skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Rzecz w tym, że w projekcie budowlanym oznaczono przewidywane maksymalne obszary pola elektromagnetycznego, z tam zawartych danych wynikać ma, że pole to o wartości przekraczającej natężenie wyższe niż dopuszczalne przepisami wystąpi na wysokości 46,4 m n.p.m. i to wyłącznie nad niezabudowaną działką inwestycyjną. Zdaniem Sądu Naczelnego, sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie odniósł się należycie do tego projektu, a swoje stanowisko odnośnie potrzeby uzyskania dodatkowego opracowania sporządzonego przez inwestora, należycie nie umotywował, przedwcześnie odmawiając przedłożonej dokumentacji projektowanej waloru kompletności i wyczerpującego charakteru, pozwalającego na ocenę legalności merytorycznej decyzji organu odwoławczego.

Powyższą oceną oraz wskazania, co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu do wskazanego wyroku NSA, WSA w Krakowie na zasadzie art. 153 p.p.s.a. jest na gruncie niniejszej sprawy jest związany.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotowa sprawa dotyczy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr ewid. [...] położnej w P. .

Na gruncie niniejszej sprawy która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm.) – dalej jako "PrBud" zweryfikować:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) (uchylona),

b) (uchylona),

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) (uchylona);

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

5) (uchylony).

Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy, w tym organ odwoławczy, w pełnym zakresie uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom i zweryfikowały zgodność przedłożonego projektu w wymaganym w art. 35 PrBud zakresie.

Podzielić w tym miejscu należy stanowisko Wojewody, że zakres uprawnień organu, co do weryfikacji zgodności przedłożonego projektu z przepisami jest determinowany treścią art. 35 PrBud i nie obejmuje już szczegółowych rozwiązań projektowych, za które pełną odpowiedzialność ponosi projektant.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie mają akcentowane w skardze kwestie. Po pierwsze podnoszona przez Skarżących niezgodność inwestycji z planem miejscowym, a po drugie niezweryfikowanie przez organ, czy w związku z realizacją inwestycji nie dojdzie do ponadnormatywnego natężenia pola elektromagnetycznego, które będzie emitowała będąca przedmiotem inwestycji stacja bazowa telefonii komórkowej.

W pierwszej kolejności odnosząc się do kwestii niezgodność inwestycji z planem miejscowym trzeba wskazać, że inwestycja jest realizowana w obszarze, na którym obowiązuje uchwała nr XXXVIII/207/06 Rady Gminy P. z dnia 24 sierpnia 2006 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2006 roku, Nr 807, poz. 4872 ze zm.) – dalej jako "plan", "plan miejscowy".

Zgodnie z zapisami planu miejscowego inwestycje znajduje się w terenach oznaczonych symbolem PR.57R – tereny rolnicze oraz terenach oznaczonych symbolem PR.70MN-U – tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej.

Przy czym sama stancja bazowa jest zlokalizowana w terenach PR.57R, natomiast w terenach PR.70MN-U zlokalizowana jest tylko planowany dojazd do stacji bazowej. Ponadto jak wynika z treści Projektu zagospodarowania terenu (por. k. 13 projektu budowlanego) stacja bazowa jest zlokalizowana w odległości około 75 metrów od najbliższych zabudowań zlokalizowanych na działce nr [...].

Zgodnie z zapisami § 37 w terenach oznaczonych symbolem PR.57R ustala się przeznaczenie jako określone w lit. a) – j):

a) Uprawy polowe, łąki i pastwiska,

b) Uprawy ogrodnicze i sadownicze,

c) Uprawy plantacyjne, pasieki,

d) Zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne,

e) Cieki i oczka wodne,

f) Obiekty związane z obsługą produkcji rolnej,

g) Niekubaturowe urządzenia służące gospodarce rolnej, w tym melioracji,

h) Obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej,

i) Drogi gospodarcze i dojazdowe, ścieżki turystyczne, rowerowe,

j) za wyjątkiem terenów oznaczonych symbolami: L.1R÷L.36R, PR.1R÷PR.28R możliwość realizacji zabudowy siedliskowej w rozumieniu § 4 pkt. 14) niniejszej uchwały.

Zgodnie natomiast z zapisami § 65 ust. 7 planu miejscowego:

"Ustala się następujące zasady obsługi użytkowników systemów telekomunikacji oraz budowy i lokalizacji urządzeń i sieci telekomunikacyjnej na obszarze objętym planem:

1) usługi telekomunikacji mogą świadczyć wszyscy uprawnieni operatorzy sieci telekomunikacyjnych,

2) obiekty i urządzenia infrastruktury telekomunikacji przewodowej i bezprzewodowej należy lokalizować stosownie do warunków wynikających ze szczegółowych rozwiązań technicznych nie kolidujących z innymi ustaleniami planu; w przypadku konieczności budowy kontenerowych obiektów telekomunikacji, należy je maskować wysokimi, gęstymi krzewami, aby uniknąć niekorzystnego wpływu tych obiektów na walory estetyczne przestrzeni".

Trzeba zaznaczyć, że wskazany § 65 planu miejscowego znajduje się w rozdziale 10 zatytułowanym "Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej i komunikacji" i jest jedynym paragrafem znajdującym się w tym rozdziale. Regulowane w nim są zasady m.in. zaopatrzenia w wodę terenów objętych planem (§ 65 ust. 1), zasady odprowadzania i oczyszczania ścieków (§ 65 ust. 3), zaopatrzenia w gaz, lokalizacji oraz budowy obiektów i sieci gazowej (§ 65 ust. 5), zaopatrzenia w energię elektryczną, lokalizacji oraz budowy obiektów i sieci infrastruktury elektroenergetyki (§ 65 ust. 6), zasady obsługi użytkowników systemów telekomunikacji oraz budowy i lokalizacji urządzeń i sieci telekomunikacyjnej na obszarze objętym planem (§ 65 ust. 7) oraz m.in. zasady w zakresie infrastruktury komunikacyjnej, przez co należy rozumieć układ drogowy ustalony w planie (por. § 65 ust. 12 planu).

W powyższym świetle nie ulega wątpliwości, że budowa stacji bazowej, stanowi obiekt infrastruktury telekomunikacji bezprzewodowej. Ponadto stacja bazowa jest obiektem sieci infrastruktury technicznej, co wynika z treści i systematyki § 65 planu.

W związku z tym trafne jest stanowisko Wojewody, który ocenił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami planu miejscowego.

Sąd nie podziela stanowiska Skarżących, którzy wywodzą, że skoro w planie miejscowym przewidziano przeznaczenie w § 27 stacja bazowa telefonii komórkowej oznaczonej symbolem P.ITT, to nie ma podstaw, aby kwalifikować stację bazowa jako infrastrukturę techniczną.

Stanowisko to o tyle jest bezzasadne, że ignoruje treść przytoczonego powyżej zapisu § 65, a w tym § 65 ust. 7 planu miejscowego. Wskazane zapisy stanowią, że obiekty i urządzenia infrastruktury telekomunikacji bezprzewodowej stanowią infrastrukturę techniczną, o której mowa w tym planie. Oznacza to, że możliwe jest – już tylko w świetle zapisów planu miejscowego, lokalizowanie obiektów infrastruktury telekomunikacji bezprzewodowej na tych obszarach, na których możliwe jest lokalizowanie urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej.

Jak wskazano natomiast powyżej, w terenach PR.57R możliwa jest lokalizacja obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej (por. § 37 lit. h) planu miejscowego), a to oznacza, że dopuszczalne jest w świetle zapisów planu miejscowego lokalizowanie na tym obszarze stacji bazowej telefonii bezprzewodowej.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych w skardze zarzutów nieustalenia przez Organ II Instancji obszaru oddziaływania inwestycji i potencjalnego wpływu jaki niesie za sobą inwestycja na sąsiednią działkę Skarżących, tj. działkę nr [...], a także twierdzeń, że ze znajdującego się w aktach sprawy rysunku graficznego (dołączonego także do odwołania Skarżących) jednoznacznie wynika, że przewidywany maksymalny obszar pola EM o ponadnormatywnej gęstości "nachodzi" na działkę Skarżących, w związku z czym organ II instancji powinien był zweryfikować obszar ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji i wpływ inwestycji na działkę Skarżących, trzeba przede wszystkim wskazać, że w projekcie budowlanym oznaczono przewidywane maksymalne obszary pola elektromagnetycznego.

Co więcej jak wynika z treści projektu budowlanego, cyt.: "pole elektromagnetyczne o natężeniu wyższym niż wartości dopuszczalne występuje wyłącznie w wolnej przestrzeni i zaczyna się od poziomu 46,4 m n.p.t., co zostało pokazane w części rysunkowej opracowania "Projekt telekomunikacyjny". W istniejącym stanie zagospodarowania terenu miejsca dostępne dla ludności nie występują w obszarze pola o natężeniu wyższym niż wartości dopuszczalne" (por. s. 11 projektu budowlanego).

Ponadto w "Analizie rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" (s. 49 – 54 projektu budowlanego), wskazano iż cyt.: "ze względu na odmienne dopuszczalne wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego dla różnych pasm instalacji (zgodnie z Tabelą 1), rozpatrywanie zjawiska kumulacji pól jest bezprzedmiotowe. W opracowaniu uwzględniono pola wytwarzane przez wszystkie anteny stacji w tym również anteny radioliniowe. Z uwagi na charakter pracy anten radioliniowych tj. bardzo wąską wiązkę promieniowania, brak pochylenia wiązki względem ziemi, konieczność niezakłóconej, czystej komunikacji z innymi antenami radioliniowymi (co jest równoznaczne z zawieszeniem ponad miejscami dostępnymi dla ludności), pole elektromagnetyczne o wartości wyższej niż dopuszczalne wytworzone przez anteny radioliniowe nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi, a ich działanie spełnia warunki treści Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019 poz. 2448)." (por. tabela na s. 52 oraz s. 53 projektu budowlanego).

Z powyższego wynikają następujące istotne wnioski.

Po pierwsze, z treści projektu wynika, że przedmiotowa inwestycja (stacja bazowa) nie powoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Znajdujące się w projekcie wyliczenia oraz rysunki przedstawiające przewidywane maksymalne obszary pola EM o ponadnormatywnej gęstości odpowiadającej danej wartości częstotliwości pola elektromagnetycznego (pasma pracy) dla kolejnych azymutów (100°, 230° i 350°) wskazują, że obszary pola o ponadnormatywnej gęstości występują jedynie na wysokości 46,4 m.n.p.t. (por. s. 55 – 58 projektu budowlanego).

Co więcej – jak wynika z treści rysunku "Przewidywane maksymalne obszary pola EM o ponadnormatywnej gęstości odpowiadającej danej wartości częstotliwości pola elektromagnetycznego (pasma pracy)" (por. s. 55 projektu budowlanego) – zasięg oddziaływania pola w całości zamyka się w granicy działki nr [...]) i nie wpływa w jakimkolwiek zakresie na działkę Skarżących.

Przeciwne stanowisko Skarżących należy uznać jedynie za swobodną polemikę z treścią projektu budowlanego, który został zatwierdzony zaskarżoną decyzją.

Ponadto w projekcie wskazano, że "podane modele anten i ich parametry pracy stanowią przykładową konfigurację antenową bazującą na aktualnie dostępnym na rynku sprzęcie telekomunikacyjnym. Inwestor ma prawo wykorzystać urządzenia innego typu, stosownie do ich dostępności na rynku, pod warunkiem zachowania zadeklarowanych wartości mocy promieniowanych izotropowo (EIRP) i wskazanych, maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek" (por. s. 53 projektu budowlanego).

Nie jest możliwe zatem, w świetle zatwierdzonego projektu, emitowanie innej większej niż zadeklarowanych mocy promieniowanych izotropowo (EIRP) jak i wskazanych, maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek.

Po drugie należy podkreślić, że zawarte w projekcie wyliczenia i zasięgi maksymalnych obszarów pola EM o ponadnormatywnej gęstości obejmują wszystkie anteny stacji bazowej (por. s. 53 projektu budowlanego). Dodatkowo w projekcie podkreślono, że ze względu na odmienne dopuszczalne wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego dla różnych pasm instalacji (zgodnie z Tabelą 1), rozpatrywanie zjawiska kumulacji pól jest bezprzedmiotowe (por. s. 53 projektu budowlanego).

Nie są trafne więc zarzuty Skarżących, jakoby organ był zobligowany do wezwania inwestora do przedłożenia opracowania dotyczącego przewidywanego obszaru o ponadnormatywnym natężeniu pola elektromagnetycznego.

Szczegółowe parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne są zawarte w tabeli nr 2 na stronie 52 projektu budowlanego. Analiza tych zapisów prowadzi do wniosku, że nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych zakresów częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności określonych w tabeli nr 2 w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 roku, poz. 2448), bezzasadne są także zatem zarzuty naruszenia przepisów wskazanego rozporządzenia.

Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). Zgodnie z tym przepisem budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Jak wskazano jednak powyżej obszar stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego zamyka się jedynie na działce inwestora.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) dalej jako - "k.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12).

Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego.

Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).

Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował.

Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy w sposób rzetelny i adekwatny do potrzeb sprawy przeanalizowały dokładnie cały materiał, w tym szczegółowo odniosły się do kwestii zgodności przedłożonego projektu z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, omawiając dokładnie wszelkie istotne dla sprawy kwestie, w tym szczegółowo odniosły się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie pozostawiając przy tym nierozważonych żadnych istotnych dla sprawy okoliczności.

Z tego względu podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie.

Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek innych podstaw, które mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.