Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 129/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej J. T. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 czerwca 2024 r. J. T. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, obejmującym dwadzieścia pytań.

Pismem z 26 czerwca 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie udzielił odpowiedzi na pytania nr: 1, 4, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 18, 19 oraz 20, natomiast w zakresie pytań nr: 2, 3, 5, 6, 7, 14 i 17 uznał je za żądanie udostępnienia informacji przetworzonych i w związku z tym wezwał skarżącą do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu tych informacji.

Wezwanie zostało doręczone skarżącej 4 lipca 2024 r.

W dniu 28 sierpnia 2024 r. J. T. wniosła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w zakresie nieudostępnienia jej informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytania: 2, 3, 5, 6, 7, 14 i 17 (skarga została nadana w dniu 28 sierpnia 2024 r. – data na kopercie – k. 12 akt sąd.; wpływ skargi do organu: prezentata - 29 sierpnia 2024 r., k. 2 akt sądowych), żądając zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie opisanym na wstępie w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenia, że bezczynność i przewlekłość postępowania organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej określonej prawem wysokości oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w dniu 9 sierpnia 2024 r. wydał decyzję odmawiającą udostępnienia skarżącej informacji objętej pytaniami: 2, 3, 5, 6, 7, 14 i 17 zawartymi we wniosku z 14 czerwca 2024 r.

Poprzednia skarga J. T. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie polegającą na nieudostępnieniu jej informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytania: 2, 3, 5, 6, 7, 14 i 17 zawarte we wniosku z 14 czerwca 2024 r. została prawomocnie odrzucona przez Sąd postanowieniem z 21 sierpnia 2024 r. (II SAB/Lu 104/24).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do § 1a tego przepisu, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl zaś art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Pojęcie bezczynności i przewlekłości postępowania zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych bądź w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); albo prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

W tym kontekście wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika m.in., że skarga na bezczynność nie może być wnoszona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zasadniczym bowiem jej celem jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Jeżeli zarzut bezczynności dotyczy organu rozpatrującego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to momentem granicznym z perspektywy powołanej uchwały jest udzielenie przez ten organ odpowiedzi w formie przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej, ewentualnie wydanie w tym przedmiocie decyzji o odmowie udostępnienia informacji.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy, należy podkreślić, że J. T. wniosła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w zakresie obejmującym punkty: 2, 3, 5, 6, 7, 14 i 17 wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dniu 28 sierpnia 2024 r. Tymczasem organ na skutek rozpoznania przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej wydał w dniu 9 sierpnia 2024 r. decyzję znak: IP.1331.40.2024 o odmowie udzielenia żądanej informacji w zakresie obejmującym punkty: 2, 3, 5, 6, 7, 14 i 17 wniosku, bowiem wnioskodawczyni, pomimo wezwania organu o wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego w pozyskaniu wnioskowanych informacji, interesu tego nie wykazała w zakreślonym terminie. Decyzja ta została doręczona skarżącej 23 sierpnia 2024 r. (k. 31 akt sprawy) i stała się ostateczna, ponieważ skarżąca nie wniosła od niej odwołania.

Podsumowując, organ wydał w dniu 9 sierpnia 2024 r. decyzję, zaś skarga na bezczynność złożona została w dniu 28 sierpnia 2024 r. – tj. już po wydaniu tej decyzji. Skoro zatem przed wniesieniem skargi na bezczynność organ w sposób właściwy, przewidziany przepisami prawa "załatwił" wniosek o udostępnienie informacji, odpada cel skargi na bezczynność (a także zarzutu przewlekłości postępowania), a w konsekwencji zachodzi przeszkoda do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny, o której stanowi uchwała NSA.

Przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ (uchwała NSA z 7 marca 2022 r., I OPS 1/21).

Wobec powyższego Sąd uznał, że wniesiona skarga nie mogła odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Sąd zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.