Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 873/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2025-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. akt SKO Gd/7054/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej D. L. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pani D. L. (dalej: Skarżąca, Wnioskodawczyni) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: SKO, Kolegium) z 25 czerwca 2024 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Dzierzgonia z 29 listopada 2023 r. odmawiającą ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Burmistrz Dzierzgonia rozpoznając wniosek Skarżącej, decyzją z 24 maja 2023 r. odmówił Jej ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem, Z. L., wskazując jako przyczynę niespełnienie przesłanki zawartej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. SKO decyzję tę uchyliło wskazując, że podstawy odmowy przyznania świadczenia nie może stanowić art. 17 ust. 1b ustawy, ponieważ jest on niezgodny z Konstytucją. Kolegium zaleciło też organowi pierwszej instancji uzupełnienie materiału dowodowego o dokumentacje medyczną i także na jej podstawie, ustalenie, czy w sprawie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy między niepodejmowaniem bądź rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia a sprawowaniem przez nią opieki nad mężem.

Burmistrz ponownie rozpoznając sprawę decyzją z 29 listopada 2023 r. ponownie odmówił Skarżącej ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ wyjaśnił, że podczas ponownie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że mąż Skarżącej, urodzony w 1957 r., posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane do 31 stycznia 2024 r. Symbol przyczyny niepełnosprawności 07-S. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 23 września 2022 r. Skarżąca pomaga mężowi, poruszającemu się samodzielnie, przy myciu twarzy, goleniu, czesaniu, ponieważ ma on problemy z podniesieniem rąk do góry, przygotowuje mu śniadania i wydziela lekarstwa. Mąż Skarżącej sam się ubiera, choć wymaga pomocy przy zdjęciu piżamy, założeniu skarpet i spodni oraz podczas wychodzenia na spacer przed dom, podczas którego jest w stanie przejść maksymalnie sto metrów. Pobyt poza domem trwa zazwyczaj około 45 minut, zawsze towarzyszy mu żona. Ona też, podczas gdy mąż sam przebywa w domu, wychodzi na zakupy, realizuje recepty i opłaty, a po powrocie sprząta mieszkanie, pierze, ściera kurze, odkurza, przygotowuje obiad i pomaga mężowi w jedzeniu gorących posiłków, ponieważ trzęsą mu się dłonie, nie może ich unieść do góry, ma problemy z krążeniem. Po południu, około godz. 16.30, ponownie wychodzi przed dom, gdzie z żoną spaceruje, przysiada na ławce, odpoczywa. Do wyjścia jest zmuszany przez żonę, która chce, aby mąż, który pozostaje od dłuższego czasu w stanie depresyjnym, miał aktywność ruchową, nie zamykał się w sobie.

Organ wskazał też, że podczas wywiadu środowiskowego Z. L. oświadczył, że pomoc i wsparcie żony jest niezbędne, gdyż poza spożywaniem posiłków i częściowym dbaniem o higienę osobistą nie jest w stanie wykonać samodzielnie żadnej czynności związanej z codziennym funkcjonowaniem, a nie ma innych osób mogących sprawować nad nim opiekę. Jest po zawale serca, choruje na miażdżycę, nadciśnienie tętnicze, nikotynizm, depresję. Kręci mu się często w głowie, ma problemy z pamięcią, słuchem, zapomina o czynnościach, które wykonał wcześniej, jest osłabiony. Narzeka na silne bóle kręgosłupa, kończyn.

Organ wskazał też, że Skarżąca deklaruje posiadanie wykształcenia zawodowego w zawodzie piekarz - cukiernik. Źródłem utrzymania były stałe wyjazdy do pracy za granicę do opieki nad osobami starszymi, obecnie nie posiada stałego dochodu. Była zmuszona do rezygnacji z wyjazdów do pracy w charakterze opiekunki osób starszych z uwagi na pogarszający się stan zdrowia męża i potrzebę stałej opieki nad nim, pracowała do końca czerwca 2022 r., natomiast w styczniu 2023 r. zrezygnowała z udziału w projekcie "Pomoc Sąsiedzka", który umożliwiłby Jej odpłatne zajmowanie się osobami z orzeczeniem lub starszymi. Pani D. L. w rozmowie stwierdziła, że w związku z szeregiem wykonywanych czynności przy mężu nie może podjąć zatrudnienia, nawet w niepełnym wymiarze godzin. W przypadku możliwości podjęcia pracy zarobkowej podjęłaby się opieki nad osobami starszymi, schorowanymi, niepełnosprawnymi, ponieważ posiada duże doświadczenie w tym zawodzie.

Organ pierwszej instancji doszedł do wniosku, że Pan Z. L. potrzebuje pomocy i wsparcia drugiej osoby, jednak opieka ta w głównej mierze dotyczy sprzątania, gotowania, przygotowania ubrania, tabletek czy organizacji wizyt lekarskich. Wszystkie te czynności nie wykluczają podjęcia zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, a czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego są wykonywane również przez osoby pracujące w pełnym wymiarze czasu. Niezależnie od tego organ uznał, że strona nie spełnia przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem.

SKO decyzją z 25 czerwca 2024 r. utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Burmistrza wskazując, że choć podstawy odmowy przyznania świadczenia nie może stanowić art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych, to na podstawie danych wskazanych w wywiadach i spisu czynności opiekuńczych dojść trzeba do wniosku, że Skarżąca nie spełniła przesłanek wskazanych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Samo posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności nie przesądza o tym, że opiekun osoby legitymującej się takim orzeczeniem sprawuje opiekę, która uprawnia do przyjęcia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy a sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną. Istnienie tego związku podlega bowiem ocenie w każdej indywidualnej sprawie.

Zdaniem Kolegium, Skarżąca nie zrezygnowała z zatrudnienia z powodu niepełnosprawności męża i konieczności sprawowania nad nim stałej opieki, jak deklaruje. Bezpośrednio po przejściu Jej męża zawału serca wykonywała nadal usługi, prawdopodobnie opiekuńcze, ale tego nie podała. Oznacza to, że stan Jej męża nie był na tyle poważny, by zmuszona była do rezygnacji z zatrudnienia. Oprócz tego, zdaniem Kolegium, ma Ona możliwość podjęcia zatrudnienia choćby na część etatu. Jak sama wskazała, jej opieka nad mężem ogranicza się do pomocy w porannych i wieczornych czynnościach higienicznych, przygotowania ubrań i częściowej pomocy w ubieraniu oraz przygotowaniu leków. Pozostałe czynności dotyczą przygotowywania posiłków i prowadzenia gospodarstwa domowego, a czynności te wykonywałaby Ona również w sytuacji, gdyby Jej mąż nie był osobą niepełnosprawną. Na podstawie akt sprawy Kolegium przyjęło, że mimo deklarowania wielu czynności opiekuńczych, Skarżąca w wywiadach środowiskowych ich nie wymieniała. Kolegium przyjęło w związku z tym, że podane one zostały dla pozornego zwiększenia ich zakresu. Dotyczy to m.in. ćwiczenia stawów (3 razy dziennie), czytania gazet, ćwiczeń mowy. Przygotowanie posiłków odwołująca się początkowo deklarowała na 60 minut dziennie, a później w wywiadach podawała łącznie około 3 godzin jako czas ich przygotowania i podania. Kolegium stwierdziło, że w wielu pracujących rodzinach opiekujących się osobą niepełnosprawną zakupy oraz przygotowywanie posiłków nie odbywa się codziennie. Zakupy bieżące i obiady można przygotować raz na 2-3 dni oszczędzając czas. Sprzątanie po posiłkach odbywa się każdorazowo po ich spożyciu, ale większe sprzątanie i pranie co kilka dni. W konsekwencji Kolegium uznało, że Odwołującej się przyznać świadczenia pielęgnacyjnego nie można, nie ma bowiem związku przyczynowo - skutkowego wskazanego w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję SKO, Skarżąca zarzuciła błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez Skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W oparciu o tak sformułowany zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, ponieważ zaskarżoną decyzję wydano przedwcześnie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.) - dalej "u.ś.r.", a w szczególności art. 17 u.ś.r., w którym szczegółowo określono wymogi, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

– jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z przepisu tego wynika, że zasadniczym warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest to, aby opiekun osoby niepełnosprawnej nie podejmował lub rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przy czym, jako rezygnację z czegokolwiek należy rozumieć nie tylko zaprzestanie konkretnego działania, ale także jego niepodejmowanie z uwagi na wystąpienie przeszkody uniemożliwiającej to działanie. Wykładnia omawianego pojęcia musi się więc odbywać przez pryzmat celu jakiemu służą świadczenia opiekuńcze, którym jest zrekompensowanie osobom wymagającym opieki i osobom opiekę tę sprawującym, utraconego zarobku i wydatków związanych z koniecznością zapewnienia tej opieki. Z punktu widzenia celu, nie jest istotne czy nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia, czy rezygnacja z podjęcia zatrudnienia. Istotne jest natomiast to, czy zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku istnieje bezpośredni związek ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną osobą. Taka wykładnia znajduje pełne umocowanie w wartościach przyjętych w preambule Konstytucji RP, gwarantującej godność człowieka pozbawionego zdolności do samodzielnej egzystencji, w konstytucyjnej zasadzie demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej i konstytucyjnej zasadzie równości wobec prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2020 r., sygn. III SA/Gd 408/20, dostępne jw.). Przesłanka niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia powinna być zatem odczytywana jako niepozostawanie w zatrudnieniu wynikające z konieczności sprawowania opieki, której mowa w art. 17 ust.1 u.ś.r.

Opieka nad osobą niepełnosprawną, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie musi być sprawowana nieustannie przez całą dobę. Sposób jej sprawowania jest bowiem uzależniony od rodzaju schorzeń osoby wymagającej opieki i wskazań zawartych w orzeczeniu o niepełnosprawności. Wskazany przepis wymaga, aby opieka nad osobą niepełnosprawną legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności sprawowana była zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z orzeczenia o niepełnosprawności, a zatem aby była to opieka długotrwała i stała.

Każdorazowo obowiązkiem organu administracji wynikającym z art. 7 k.p.a. jest dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a.). Prowadząc postępowanie administracyjne, organ administracji zobowiązany jest do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.), a także do zapewnienia czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji do umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Nadto, organ publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony (art. 79a § 1 k.p.a.).

Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, w którym zapisany jest hipotetyczny stan faktyczny. Fakty zapisane w normie prawa materialnego składają się na fakty mające znaczenie prawne dla sprawy, do których ustalenia obowiązany jest organ administracji publicznej rozpoznając sprawę. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustalając fakty mające znaczenie dla sprawy, organ obowiązany jest rozważyć wnioski strony. W wyroku z 29 września 1997 r. (I SA/Wr 700/97) NSA podkreślił: "Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji" (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 77. Wyd. 19, Warszawa 2024).

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, SKO nie ustaliło stanu faktycznego sprawy w sposób wyczerpujący. Otóż podnoszą w trakcie postępowania okolicznością jest to, że podopieczny cierpi między innymi na depresję, zawroty głowy i problemy z pamięcią, jednakże organy obu instancji pominęły te okoliczności przy dokonywaniu oceny zakresu wymaganej opieki. Wbrew opisanym wyżej obowiązkom, nie podjęły żadnej próby ustalenia, czy wskazywane dolegliwości faktycznie u podopiecznego występują, a jeśli tak – to jaki mają wpływ na zakres wymaganej nad nim opieki, a w szczególności możliwości pozostawania samemu w domu. Skarżąca konsekwentnie wskazywała na pogorszanie się stanu zdrowia męża, a mimo to organy administracji nie podjęły się weryfikacji tej okoliczności. Zdaniem Sądu, nie można wykluczyć, że stan zdrowia psychicznego lub neurologicznego podopiecznego może powodować konieczność opieki w zakresie szerszym niż ustaliły to tej pory organy, np. poprzez koniczność stałego czuwania przy podopiecznym. W tym zakresie niezbędne jest jednak uzyskanie stosownej dokumentacji medycznej, w szczególności zaświadczeń właściwych specjalistów. Kolegium przed wydaniem zaskarżonej decyzji powinno było zobowiązać Skarżącą do przedłożenia stosownej dokumentacji, informując że jej nieprzedłożenie może spowodować wydanie decyzji odmownej. Istotne jest, że w tej sprawie ani Burmistrz ani SKO nie umożliwiły Skarżącej uzupełnienia materiału dowodowego, czym pozbawiono Jej szansy na wykazanie faktycznego stanu zdrowia męża, a w konsekwencji rzeczywistego w zakresu wymaganej opieki.

Zdaniem Sądu, za nieprawidłowe należy uznać założenie, że dla przyjęcia, iż opieka wyklucza możliwość zatrudnienia konieczne jest wykonywanie w jej ramach innych czynności niż te związane z codziennym funkcjonowaniem osoby niepełnosprawnej. Prawdą jest, że przygotowywanie posiłków, sprzątanie domu, czy zakupy są czynnościami dnia codziennego. Pomoc przy czynnościach higienicznych, spożywaniu posiłków, zażywaniu leków można zaś traktować jako czynność dnia codziennego, ale dotyczącą codzienności opiekunów osób niepełnosprawnych, które to czynności w połączeniu z czynnościami dotyczącymi zajmowania się domem mogą wypełniać cały dzień. Opieka nad osobą niepełnosprawną, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie musi być sprawowana nieustannie przez całą dobę, sposób jej sprawowania jest bowiem uzależniony od rodzaju schorzeń osoby wymagającej opieki i wskazań zawartych w orzeczeniu o niepełnosprawności. Przepis ten wymaga, aby opieka nad osobą niepełnosprawną legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności sprawowana była zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z tego orzeczenia, a zatem aby była to opieka długotrwała i stała. Warunku "stałej" opieki nie można przy tym rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez całą dobę, lecz ma to być stała w sensie trwałości, a ciągła w sensie rozciągłości w czasie. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że SKO odnosząc się wyłącznie do wskazanych w zaskarżonej decyzji czynności opiekuńczych, zaniechało ustaleń dotyczących wymaganej opieki wynikającej ze stanu psychicznego i neurologicznego podopiecznego, co powoduje, że dokonana ocena jest niepełna i w rezultacie przedwczesna.

W takim stanie rzeczy stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie SKO jest co najmniej przedwczesne i zostało podjęte z naruszeniem zarówno przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 79a i art. 80 k.p.a., a także przepisów prawa materialnego, to jest art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Wobec powyższego uznał, że skarga jest zasadna, a stwierdzone naruszenia prawa uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu, o czym orzeczono w wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), zasądzając od Kolegium na rzecz Skarżącej kwotę 480 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika.

Ponownie rozpoznając sprawę, Kolegium zobowiązane jest uzupełnić postępowanie dowodowe o dokumentację opisującą stan zdrowia psychicznego i neurologicznego męża Skarżącej, a następnie uwzględnić poczynione ustalenia przy ocenie istnienia związku przyczynowo-skuktowego pomiędzy zakresem wymaganej opieki a możliwością podjęcia przez Skarżącą zatrudnienia. SKO zobowiązane jest również do zapewnienia udziału Skarżącej w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić Jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W razie stwierdzonej koniczności, organ ma także obowiązek do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.

Sprawę rozpoznano w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, ponieważ wniosek o ten tryb złożyła Skarżąca (art. 119 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).