Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2811/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Baran, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, asesor WSA Piotr Wróbel (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2016 r. i 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] grudnia 2021 r. (znak: [...]) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. w W. (dalej: NUS) orzekł o odpowiedzialności A.F. (dalej: Skarżący) jako członka zarządu R. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) solidarnie ze Spółką za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za luty, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2017 oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, marzec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2016 r. oraz za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości i kosztami postępowania egzekucyjnego.

1.1. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: art. 11 ust. 1a i ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 1228 ze zm.; dalej: Pu) oraz art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.: dalej: O.p. poprzez:

- błędne przyjęcie, że Spółka stała się niewypłacalna w czerwcu 2016 r.,

- błąd w ustaleniach faktycznych nieuwzględniający, że w czerwcu 2016 r. wymagalne zobowiązania podatkowe wynosiły 51 zł, a na koniec 2016 r. Spółka posiadała środki trwałe o wartości 81.621.574, 19 zł i miała zdolność do pokrycia swoich zobowiązań podatkowych;

- błędne przyjęcie, że nie zachodzą okoliczności wyłączające odpowiedzialność Skarżącego pomimo otwarcia w dniu 2 grudnia 2016 r. postępowania sanacyjnego wobec Spółki, a po jego umorzeniu postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Skarżący w dniu 23 czerwca 2017 r. złożył uproszczony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki.

1.2. W odwołaniu Skarżący wniósł o przeprowadzenie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) dowodów z:

- postanowienia Sądu Rejonowego w W., [...] Wydział Gospodarczy z [...] grudnia 2016 r., [...] na okoliczność otwarcia wobec Spółki postępowania restrukturyzacyjnego w odpowiednim terminie;

- postanowienia Sądu Rejonowego w W., [...] Wydział Gospodarczy z [...] czerwca 2017 r., [...] na okoliczność terminowego zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki

- uproszczonego wniosku Skarżącego o ogłoszenie upadłości z 23 czerwca 2017 r.;

- postanowienia Sądu Rejonowego w W., [...] Wydział Gospodarczy, [...] oddalającego wniosek o orzeczenie wobec Skarżącego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej;

- postanowienia Sądu Okręgowego w B. [...] Wydział Cywilny z [...] sierpnia 2016 r., I [...] oraz pozwu o ustalenie z 9 września 2016 r. na okoliczność sporności roszczenia PARP wobec Spółki.

1.3. Pismami z 11 oraz z 12 lipca 2022 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii oceny terminowości złożenia wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego wobec Spółki a następnie uproszczonego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

2. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, DIAS decyzją z dnia [...] października 2022 r. (znak: [...[):

1) uchylił decyzję NUS w części dotyczącej odpowiedzialności Skarżącego solidarnie ze Spółką za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za luty 2017 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za: listopad i grudzień 2016 r., styczeń, luty, marzec oraz kwiecień 2017 r. – i w tym zakresie umorzył postępowanie;

2) uchylił decyzję NUS w części dotyczącej odpowiedzialności Skarżącego solidarnie ze Spółką za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2017 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za lipiec oraz wrzesień 2016 r. i w tym zakresie orzec o odpowiedzialności Skarżącego solidarnie ze Spółką za zobowiązania podatkowe spółki w prawidłowej wysokości w odniesieniu do ww. okresów rozliczeniowych w podatku od towarów i usług za listopad 2017 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za lipiec i wrzesień 2016 r. w prawidłowej wysokości;

3) w pozostałym zakresie utrzymał decyzję NUS w mocy.

2.1. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia DKIS wskazał, że wyniku ponownego rozpoznania sprawy DIAS uznał, że organ I instancji w zakresie wskazanych w pkt 1 decyzji okresów rozliczeniowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych nie wziął pod uwagę, że w okresie od 2 grudnia 2016 r. do 7 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy dla W. prowadził postępowanie sanacyjne wobec Spółki, co wiązało się z odebraniem Skarżącemu zarządu majątkiem Spółki (postanowienie SR z [...] grudnia 2016 r., [...]). W konsekwencji DIAS orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Z kolei rozstrzygniecie zawarte w pkt 2 sentencji zostało podyktowane koniecznością uwzględnienia nowego brzmienia u.p.e.a. wynikającego z ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U z 2019 r. poz. 1553). Wprowadzone na mocy ww. ustawy ograniczenie maksymalnej kwoty opłat za zastosowanie czynności egzekucyjnej (art. 8 ust. 1) oraz określenie maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej (art. 7 ust. 1) spowodowało, że DIAS dokonał korekty rozstrzygnięcia organu I instancji w tym zakresie – w odniesieniu do wskazanych okresów rozliczeniowych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych (zob. s. 14-17 decyzji DIAS).

2.2. DIAS uznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wymaga również korekty w zakresie określenia momentu, w którym powstał obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. W ocenie DIAS – biorąc pod uwagę okresy, w których powstały wymagalne niezapłacone zobowiązania Spółki należy dokonać oceny terminowości zgłoszenia stosownego wniosku (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p.) zarówno w odniesieniu do postanowień Pu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. oraz od 1 stycznia 2016 r. W ocenie DIAS najstarsza nieuregulowana wierzytelność Spółki stała się wymagalna 20 maja 2015 r. (wobec E. sp. z o.o. na kwotę 135.257,70 zł). 21 września 2015 r. stała się wymagalna kolejna wierzytelność Spółki (wobec L. S. na kwotę 2187, 14 zł). 28 grudnia 2015 r. przeciwko Spółce wystawiono ponadto nakaz zapłaty na kwotę 171.830,00 zł. W ocenie DIAS w myśl przepisów Pu (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. – do tej daty inny był również tytuł ustawy – tj. Prawo upadłościowe i naprawcze; dalej: P.u.n.) zarząd Spółki już w pierwszej połowie czerwca 2015 r. miał obowiązek złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości.

2.3. W ocenie DIAS należało przyjąć, że Spółka utraciła zdolność do wykonywania wymagalnych zobowiązań również uwzględniając zmienione brzmienie Pu obowiązujące od 1 stycznia 2016 r. (w szczególności nowe brzmienie art. 11 ust. 1 i ust. 1a Pu). DIAS wskazał, że oprócz ww. wymagalnych zaległości w pierwszym kwartale 2016 r. Spółka nie uregulowała zobowiązania wobec H. sp. j. Dodatkowo w ocenie DIAS analiza sprawozdania finansowego za 2015 r. przez biegłego rewidenta pozwalała stwierdzić, że w ocenie biegłego sytuacja finansowa Spółki z końcem 2015 r. była trudna z uwagi na poziom zadłużenia, a w konsekwencji DIAS stwierdził, że zarząd Spółki powinien ze szczególną ostrożnością oceniać czy niewywiązywanie się z wymagalnych zobowiązań aktualizuje obowiązek członka zarządu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki lub postępowania ws. zatwierdzenia układu.

2.4. W ocenie organu powyższej oceny nie zmienia analiza załączonych przez Skarżącego dokumentów (wskazanych w pkt 1.2 niniejszego uzasadnienia).

Dias stwierdził. że powyższe dokumenty nie mogą stanowić dowodu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w terminie, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p.

2.5. W ocenie organu dokonane w zaskarżonej decyzji ustalenia nie pozostają również w sprzeczności opinią sporządzoną przez K.M. załączoną przy pismach z 11 oraz 12 lipca 2022 r. Organ wskazał również powody dla których nie podziela stanowiska wyrażonego w złożonym piśmie w zakresie określonej w nim daty powstania stanu niewypłacalności Spółki w rozumieniu art. 11 ust. 1 Pu.

2.6. W zakresie, w jakim DIAS utrzymał zaskarżoną decyzję NUS w mocy organ podzielił stanowisko NUS, że w sprawie wykazano spełnienie przesłanek pozytywnych i brak przesłanek negatywnych uzasadniających orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącego solidarnie wraz ze Spółką za zaległości podatkowe Spółki powstałe w okresie, w którym Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję DIAS z [...] października 2022 r. Skarżący zarzucił jej wydanie z naruszeniem:

1) przepisów postępowania, tj. art. 122 O.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonanie błędnego ustalenia, że Spółka stała się niewypłacalna na przełomie maja i czerwca 2015 r. – co skutkowało naruszeniem prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 r.) oraz art. 11 ust. 1a tej ustawy (w brzmieniu po 1 stycznia 2016 r.) oraz art. 116 § 1 O.p. i orzeczeniu o odpowiedzialności solidarnej Skarżącego wraz ze Spółką za zobowiązania ujęte w decyzji DIAS’

2) prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą wobec Skarżącego okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność jako członka zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe pomimo wykazania przez Skarżącego spełnienia się przesłanki wyłączającej odpowiedzialność Skarżącego zgodnie z art. 116 § 1 ust. 1 lit. a) O.p.

3.1. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów Skarżący wskazał, m.in., że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy przed otwarciem postępowania restrukturyzacyjnego, tj. przed dniem 2 grudnia 2016 r., powstał stan niewypłacalności Spółki w oparciu o tzw. przesłankę płynnościową, tj. przesłankę określoną w art. 11 ust. 1a Pu (art. 11 ust. 1 P.u.n.).

3.2. Zdaniem Skarżącego w 2015 r. brak było podstaw do twierdzenia, że Spółka znajduje się w stanie niewypłacalności. Skarżący przyznał, że do dnia 2 grudnia 2016 r. Spółka miała kilka nieuiszczonych w terminie wymagalnych zobowiązań. Jednak w ocenie Skarżącego organ nie wziął pod uwagę istotnych okoliczności związanych z charakterem prowadzonej przez Spółkę działalności takich jak:

- zaawansowany charakter projektu realizowanego przez Spółkę, którego realizacja w sposób oczywisty może powodować powstanie okresowych trudności z płynnością finansową

- uzyskanie w maju 2016 r. refundacji końcowej od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) na kwotę 1,4 mln zł; co czyni nieuzasadnionym kierowanie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki już w czerwcu 2015 r., skoro już wkrótce miał zostać osiągnięty cel powołania Spółki i miała ona zacząć przynosić dochody;

- uzyskanie w lipcu 2016 r. gwarancji ubezpieczeniowych na kwotę 9,99 mln złotych

- emisji obligacji w dniu 15 lipca 2015 r., z której to Spółka była w stanie pozyskać znaczne fundusze (36,4 mln złotych).

3.3. W ocenie Skarżącego kluczowy dla ustalenia faktu niewypłacalności Spółki jest fakt wypowiedzenia przez PARP umowy ze Spółką i żądanie zwrotu dofinansowania udzielonego Spółce w pełnej wysokości (wypowiedzenie złożone w dniu 27 lipca 2016 r. i ponowne 19 października 2016 r.) W ocenie Skarżącego termin zwrotu dofinansowania określony w wypowiedzeniu z 19 października 2016 r. upływał 2 listopada 2016 r. Mając na uwadze termin na zgłoszenie upadłości określony w art. 21 Pu w ocenie Skarżącego w zakreślonym terminie nastąpiło otwarcie postępowania sanacyjnego. Ponadto jak wynika z przedłożonego stanowiska biegłego K.M., termin niewypłacalności Spółki wynikający z art. 11 ust. 1 i 1a Pu wystąpił dopiero 19 stycznia 2017 r. Otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego nastąpiło więc jeszcze przed powstaniem stanu niewypłacalności Spółki, a tym samym spełniona została przesłanka określona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. wyłączająca odpowiedzialność Skarżącego solidarnie wraz ze Spółką.

3.4. W oparciu o podniesione zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie jej pkt 2 i 3 oraz umorzenie w tym zakresie postępowania w drugiej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

3.5. Skarżący wniósł ponadto na podstawie art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) o uchylenie decyzji NUS z [...] grudnia 2021 r. w zakresie, w jakim decyzja ta nie została uchylona decyzją DIAS z [...] października 2022 r. oraz o umorzenie postępowania pierwszej instancji w tym zakresie.

3.6. Skarżący zawarł również w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

3.7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji DIAS.

3.8. Postanowieniem z [...] stycznia 2023 r., III SA/Wa 2811/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

3.9. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego postanowieniem z [...] kwietnia 2023 r., III FZ 140/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na ww. postanowienie WSA z [...] stycznia 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

4. Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

4.1. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a).

4.2. Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

4.3. Spór w rozpatrywanej sprawie koncentruje się wokół kwestii określenia momentu, w którym powstał stan niewypłacalności Spółki (w rozumieniu Pu – poprzednio P.u.n.). Wynik tej oceny determinuje bowiem, czy zarząd Spółki terminowo wywiązał się z obowiązków wynikających z Pu, a w konsekwencji, czy ziściła się przesłanka określona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., zwalniająca Skarżącego z odpowiedzialności solidarnej wraz ze Spółką za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za okresy rozliczeniowe wskazane w decyzji DIAS z [...] października 2022 r.

4.4. Skarżący stoi na stanowisku, że stan niewypłacalności Spółki – w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 1a Pu (art. 11 ust. P.u.n.) powstał 19 stycznia 2017 r. co powoduje, że otwarcie postępowania sanacyjnego nastąpiło zanim Spółka stała się niewypłacalna. Z kolei DIAS uznał, że Spółka stała się niewypłacalna w rozumieniu Pu (P.u.n.) już w czerwcu 2015 r., a w konsekwencji wniosek o wszczęcie postepowania sanacyjnego we wrześniu 2016 r. został złożony z uchybieniem terminu na jego złożenie.

4.5. Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia tak zarysowanego sporu należy wskazać, że w sprawie bezsporne jest, że Skarżący został powołany do pełnienia obowiązków członka zarządu w Spółce 14 grudnia 2015 r.

4.6. Niesporne jest również, że w stosunku do Spółki toczyło się postępowanie sanacyjne obejmujące okres od 2 grudnia 2016 r. do 7 czerwca 2017 r. Postępowanie sanacyjne zostało otwarte w dniu 2 grudnia 2016 r. Z tym dniem Skarżącemu odebrano również zarząd majątkiem Spółki. Postępowanie sanacyjne zostało umorzone postanowieniem SR z [...] czerwca 2017 r.

4.7. Poza sporem pozostaje także, że zaległości Spółki w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób fizycznych – odnośnie okresów rozliczeniowych objętych zaskarżoną decyzją DIAS – powstały w okresie, w którym Skarżący pełnił obowiązki w zarządzie Spółki.

4.8. Nie jest również kwestionowane, że postępowanie egzekucyjne wobec Spółki prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących sporne zobowiązania zostało umorzone postanowieniem NUS z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] ze względu na bezskuteczność egzekucji.

4.9. Niesporny jest również fakt, że wszczęcie postępowania podatkowego wobec Skarżącego w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wraz ze Spółką nastąpiło w dniu 25 listopada 2021 r.

4.10. Kontrolę legalności zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części należy rozpocząć od analizy fundamentalnych okoliczności dotyczących przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości podatkowe spółki kapitałowej, w szczególności 1) dopuszczalności wszczęcia postępowania w tym przedmiocie, 2) wymagalności zobowiązania spółki kapitałowej na moment orzekania o odpowiedzialności członka zarządu.

4.11. Jeśli chodzi o pierwsze z powyższych zagadnień Sąd zauważa, że organy podniosły, iż Spółka zadeklarowała i nie rozliczyła w terminie płatności zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych: za okresy rozliczeniowe: styczeń, marzec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2016 oraz maj 2017 r. oraz zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: maj-listopad 2017 r. Powstałe w ten sposób zaległości podatkowe zostały objęte wskazanymi w decyzji DIAS tytułami wykonawczym z [...] listopada 2018 r., [...] grudnia 2018 r., [...] grudnia 2018 r. oraz [...] stycznia 2019 r., którym to tytułom wykonawczym nadano klauzulę wykonalności odpowiednio w dniach: [...] listopada 2018 r., [...] grudnia 2018 r., [...] stycznia 2019 r. oraz [...] stycznia 2019 r.

4.12. Zważywszy więc, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności Strony za zaległości Spółki zostało wszczęte w dniu 25 października 2021 r zasadnie DIAS przyjął, że wszczęcie tego postępowania nastąpiło w zgodzie z art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 O.p.

4.13. W zakresie drugiego ze ww. zagadnień należy wskazać, że DIAS prawidłowo skonstatował, że termin przedawnienia spornych zobowiązań nie upłynął. Odnosząc się do zobowiązań podatkowych w podatku od osób fizycznych za okresy wrzesień-grudzień 2016 r. zasadnie organ wskazał, że wobec Spółki zastosowano środek egzekucyjny, o którym ów podmiot został powiadomiony (art. 70 § 4 Op). W dniu 15 stycznia 2019 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, prowadzonego przez Spółdzielczy Bank [...] z siedzibą w S., co nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia. Z kolei termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe objęte zaskarżoną decyzją upływał – zgodnie z art. 70 § 5 O.p. – z 31 grudnia 2022 r. Sąd stwierdza zatem, że słusznie DIAS uznał, że na moment orzekania przez DIAS przedmiotowe zobowiązanie Spółki nie uległo przedawnieniu.

4.14. Przechodząc do podstaw materialno-prawnych, wynikających z art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. należy podkreślić, że członkowie zarządu spółek kapitałowych odpowiadają za zaległości podatkowe tych spółek jeśli te zaległości dotyczą zobowiązań, których termin płatności przypadał w czasie pełnienia tych funkcji. Z akt sprawy wynika, że Skarżący został powołany do pełnienia obowiązków członka zarządu Spółki w dniu 14 grudnia 2015 r. i nadal figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym jako członek zarządu spółki. Z akt sprawy wynika również, że w stosunku do Spółki toczyło się postępowanie sanacyjne obejmujące okres od 2 grudnia 2016 r. do 7 czerwca 2017 r. Postępowanie sanacyjne zostało otwarte w dniu 2 grudnia 2016 r. Z tym dniem Skarżącemu odebrano również zarząd majątkiem Spółki. Postępowanie sanacyjne zostało umorzone postanowieniem SR z [...] czerwca 2017 r.

4.15. W ocenie Sądu zasadnie DIAS uznał, że w trakcie trwania postępowania sanacyjnego nie można uznać, aby Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki. Jednocześnie zasadnie DIAS uznał, że terminy płatności zobowiązań podatkowych 1) w podatku dochodowym od osób fizycznych za okresy: styczeń, marzec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2016 oraz maj 2017 r. oraz 2) w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: maj-listopad 2017 r. upływały w czasie, gdy Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki i w tym zakresie zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji NUS i umorzenie postępowania (pkt 1 sen6encji zaskarżonej decyzji).

4.17. Drugą przesłankę pozytywną orzeczenia solidarnej odpowiedzialności zarządu za zaległości podatkowe stanowi bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku spółki kapitałowej. DIAS podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania zaległości Spółki dokonano prób zajęcia rachunków bankowych. Z informacji otrzymanych od banków wynikało, że rachunki Spółki zostały już zajęte lub też zachodzi zbieg egzekucji (Bank [...] SA) lub, że saldo na rachunku Spółki jest zerowe i na rachunku nie było operacji w okresie poprzedzających 6 miesięcy (Bank [...] S.A., Spółdzielczy Bank [...] w S.). Wskazać należy, że analiza bazy danych Ognivo nie spowodowała ujawnienia innych rachunków Spółki. Na podstawie bazy danych JPK nie stwierdzono wierzytelności podlegających egzekucji.

4.17. Nieskuteczne okazało się również zajęcie wierzytelności Spółki wobec kontrahenta – pismem z 23 stycznia 2019 r. p. R.B. poinformował, że nie posiada wobec Spółki żadnych zobowiązań. Z ustaleń poborcy podatkowego wynikało także, że pod wskazanym w zleceniu rekwizycyjnym adresem brak jest ruchomości należących do Spółki. Organ egzekucyjny ustalił, że Spółka nie figuruje jako właściciel nieruchomości w elektronicznej bazie ksiąg wieczystych oraz w bazie CEPIK. W świetle powyższych ustaleń organy egzekucyjne uznały, że pomimo podjętych prób dokonania czynności egzekucyjnych i czynności mających na celu ustalenia innych składników majątku Spółki, z których możliwa byłaby egzekucja, zasadne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu jego bezskuteczności (postanowienia NUS z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] oraz nr [...]).

4.18. W ocenie Sądu powyższe ustalenia organów należało uznać za prawidłowe.

4.19. Pojęcie "bezskutecznej egzekucji" w rozumieniu art. 116 § 1 O.p., to sytuacja, w której nie zachodzi możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika (spółki), nie doszło do przymusowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Jednocześnie orzecznictwo i doktryna jednoznacznie wskazują, że postanowienie o umorzeniu egzekucji, czy to wydane przez komornika, czy przez organy egzekucji administracyjnej, a nadto postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego, względnie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, wyczerpują pojęcie bezskuteczności egzekucji. Zgodnie natomiast z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08, stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu.

4.20. W powyższej uchwale skład orzekający wskazał ponadto, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych (art. 120 i nast. O.p.). Oznacza, to, że organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.) a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) także w odniesieniu do ustalenia przesłanki bezskuteczności egzekucji w całości lub w części w tym także w zakresie dotyczącym oceny dowodów stwierdzających tę przesłankę (art. 191 O.p.).

4.21. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie DIAS zasadnie odniósł się do treści postanowień NUS z [...] sierpnia 2020 r., w których organ egzekucyjny wyjaśnił w oparciu o jakie przesłanki uznał, że egzekucja z majątku Spółki nie doprowadzi do zaspokojenia wierzytelności publicznoprawnych. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw by stwierdzić, że organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązku w zakresie poszukiwania majątku Spółki tym bardziej, iż analizował stosowne bazy danych w celu m. in. ustalenia czy Spółka dysponuje majątkiem lub rachunkami bankowymi, na których może posiadać środki finansowe.

4.22. DIAS również szczegółowo wyjaśnił, dlaczego złożone przez Skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego pismo z 14 grudnia 2018 r. zawierające wykaz majątku Spółki nie może zostać uznany za skuteczne wykazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części. W ocenie Sądu organ w prawidłowy i przekonujący sposób wykazał, że pomimo podjętych czynności egzekucyjnych w stosunku do wskazanego przez Skarżącego mienia Spółki (omówionych szczegółowo na s. 35-36 zaskarżonej decyzji), biorąc pod uwagę łączną zaległość podatkową Spółki nie można uznać, że Skarżący wskazał mienie umożliwiające zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części.

4.23. Zdaniem Sądu, ziściła się zatem i druga z przesłanek pozytywnych orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków jej zarządu.

4.24. Kolejnym istotnym ustaleniem jest to, czy Spółka za kadencji Skarżącego była niewypłacalna, czyli znajdowała się w stanie uzasadniającym złożenie wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Członek zarządu spółki kapitałowej może bowiem uniknąć odpowiedzialności za zaległości podatkowe jeśli wykaże, że w odpowiednim czasie złożył ów wniosek lub, jeśli wniosku takiego nie złożył, iż nastąpiło to bez jego winy.

4.25. Jak już zasygnalizowano wyżej, kwestia określenia momentu powstania niewypłacalności Spółki stanowi istotę zarzutów podniesionych przez Skarżącego w skardze. Skarżący nie kwestionuje pozostałych ustaleń organu w zakresie przesłanek odpowiedzialności Skarżącego solidarnie wraz ze Spółką, uznając jednak, że wbrew twierdzeniom organu Spółkę należało uznać za niewypłacalną dopiero w dniu 19 stycznia 2017 r. W ocenie Skarżącego dla określenia momentu niewypłacalności Spółki kluczowe znaczenie ma m.in. 1) charakter prowadzonej działalność, 2) zaawansowany projekt technologiczny zakładający jego realizację przez dłuższy okres czasu jak również 3) konieczność uwzględnienia charakterystyki finansowania działalności Spółki (w szczególności istotnej roli dofinansowania uzyskiwanego ze środków Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości).

4.26. W ocenie Skarżącego przy wykładni przepisów Pu (P.u.n.) w kontekście określenia momentu niewypłacalności Spółki w kontekście rozpatrywanej sprawy istotne jest nie wystąpienie przejściowych trudności płatniczych (Skarżący nie kwestionuje przy tym powstania wymagalnych zobowiązań Spółki przed dniem 2 grudnia 2016 r.), ale dopiero wypowiedzenie umowy przez PARP oraz żądanie zwrotu całości kwoty dofinansowania (wypowiedzenia złożone 27 lipca 2016 r. oraz 19 października 2016 r.). W ocenie Skarżącego to właśnie na skutek działania PARP powstał stan niewypłacalności Spółki, bowiem dopiero od momentu otrzymania przez Spółkę drugiego z oświadczeń o wypowiedzeniu umowy o dofinansowanie zarząd Spółki mógł ustalić, że brak zdolności realizowania wymagalnych zobowiązań ma charakter trwały i najpewniej nieodwracalny. Tym samym w ocenie Skarżącego termin niewypłacalności Spółki powstał dopiero z dniem 19 stycznia 2017 r. (a nie jak twierdzi organ w połowie czerwca 2015 r.).

4.27. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym poglądem (niekwestionowanym przez strony postępowania) pojęcie niewypłacalności należy definiować w oparciu o przepisy ustawy Pu (P.u.n.).

4.28. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy istotne jest również podkreślenie, że stosowne przepisy uległy zmianie z dniem 1 stycznia 2016 r. (z tym dniem zmieniono również tytuł ustawy – poprzednio Prawo upadłościowe i naprawcze (P.u.n.).

W brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., art. 11 ust. 1 P.u.n. stanowił, że "dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych." Co równie istotne, zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 P.u.n.: "Dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości."

4.29. Z kolei, zgodnie z brzmieniem art. 11 Pu (w brzmieniu od 1 stycznia 2016 r.) Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (ust.1). Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (ust. 1a). Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (ust. 2).

4.30. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że organ stwierdził niewypłacalność Spółki w oparciu o przesłankę z art. 11 ust. 1 P.u.n. (art. 11 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1a Pu).

4.31. W rozpatrywanej sprawie niekwestionowane jest, że pierwsza nieuregulowana niesporna wierzytelność Spółki stała się wymagalna 20 maja 2015 r. (na kwotę 135.257,70 zł). Kolejne zobowiązanie Spółki wobec innego wierzyciela stało się wymagalne 21 września 2015 r. (na kwotę 2.187,14 zł). W dniu 28 grudnia 2015 r. przeciwko Spółce wydano nakaz zapłaty na kwotę należności głównej 171.830,00 zł. Jak wynika z załączonego do wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego Spółki z 29 września 2016 r., Spółka nie regulowała także kolejnych wymagalnych zobowiązań (m.in. wobec H. sp. j. na kwotę 53.068,50 zł – z terminem zapłaty 13 stycznia 2016 r., wobec E. Sp. z o.o. – 1.683, 12 – z terminem zapłaty 14 kwietnia 2016 r.).

4.32. W ocenie Sądu w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie ulega wątpliwości, że już w 2015 r. Spółka posiadała co najmniej dwa wymagalne zobowiązania, których nie uregulowała w terminie (czego sam Skarżący nie kwestionuje). Biorąc pod uwagę obowiązujące w 2015 r. brzmienie art. 11 ust. 1 P.u.n. należało uznać, że spełnione zostały przesłanki do uznania jej z tego względu za niewypłacalną, a w konsekwencji – terminem do złożenia stosownego wniosku przez zarząd Spółki był termin 14 dni, zgodnie z art. 21 ust. 1 P.u.n.

4.33. Sąd jest świadomy, że w orzecznictwie sądowym pojawił się pogląd, na który powołuje się organ, zgodnie z którym fakt nieuregulowania nawet jednego zobowiązania uzasadnia stwierdzenie niewypłacalności spółki w rozumieniu art. 11 ust. 1 P.u.n.. Jednak w okolicznościach rozpatrywanej sprawy przyjęcie tak restrykcyjnego stanowiska zakładające, że stan niewypłacalności Spółki powstał już w momencie braku zapłaty pierwszego wymagalnego zobowiązania Spółki (tj. 20 maja 2015 r.) nie uznaje za uzasadnione. Powyższe nie zmienia jednak prawidłowości oceny powstania stanu niewypłacalności Spółki w 2015 r. Bezsporne jest, że przed końcem 2015 r. powstały kolejne wymagalne zobowiązania Spółki – w szczególności zobowiązanie wobec L. S. z terminem płatności do 21 września 2015 r. Przyjmując, że stan niewypłacalności Spółki nastąpił z tą datą, termin na złożenie stosownego wniosku upływał, stosownie do art. 21 ust. 1 P.u.n. w pierwszej połowie października 2015 r. (a więc 11 miesięcy przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania sanacyjnego).

4.33. Do analogicznych wniosków należy dojść przyjmując - korzystniejsze dla Skarżącego – określenie momentu powstania stanu niewypłacalności Spółki w oparciu o obowiązujące od 1 stycznia 2016 r. brzmienie art. 11 ust. 1 i ust. 1a oraz art. 21 ust. 1 Pu, a także uznając, za kolejne (drugie) z niewymagalnych zobowiązań Spółki zobowiązanie wobec H. sp. j. (na kwotę 53.068,50 zł). Biorąc pod uwagę, że termin płatności tego kolejnego wymagalnego zobowiązania Spółki upływał 13 stycznia 2016 r. to właściwy wniosek powinien zostać złożony (zgodnie z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 Pu) najpóźniej w połowie maja 2016 r.

4.34. Powyższe w ocenie Sądu świadczy o prawidłowości podjętego przez organy rozstrzygnięcia, zarówno jeśli chodzi o kwestie określenia momentu powstania stanu niewypłacalności Spółki w oparciu o przepisy P.u.n. jak i P.u., uwzględniając odpowiednie brzmienie przepisów w stanie prawnym obowiązującym zarówno do 31 grudnia 2015 r. jak i po 1 stycznia 2016 r. W obu bowiem przypadkach, w ocenie Sądu zasadnie DKIS uznał, że wniosek złożony przez Skarżącego 29 września 2016 r. o otwarcie postępowania sanacyjnego wobec Spółki został złożony po terminie, a w konsekwencji nie ziściła się wobec Skarżącego przesłanka wyłączająca odpowiedzialność Skarżącego, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p.

4.35. Za nieuzasadnione należało w tym kontekście uznać także podniesione przez Skarżącego argumenty wskazujące na konieczność uwzględnienia, że – z charakteru realizowanego przez Spółkę projektu – istotne znaczenie ma kwestia działań PARP, jako podmiotu zapewniającego strategiczne dofinansowanie działalności Spółki. Jak wywodzi Skarżący w skardze to dopiero wypowiedzenie umowy o dofinansowanie przez PARP pozwalało zarządowi Spółki na ustalenie, że brak zdolności realizowania wymagalnych zobowiązań ma charakter trwały i najpewniej nieodwracalny.

4.36. Stanowisko to w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze, zakłada ono, - jak się wydaje - że na potrzeby wykładni art. 11 ust. 1 Pu (P.u.n.) poszczególne niepłacone w terminie zobowiązania Spółki mają być traktowane odmiennie, pod kątem oceny stanu niewypłacalności Spółki. Stanowisko Skarżącego sprowadza się do próby wykazania, że przy dokonywaniu oceny stanu Spółki należy wziąć pod uwagę, czy istniejące (czy też spodziewane) źródła finansowania Spółki pozwolą na uregulowanie niezapłaconych w terminie wymagalnych zobowiązań. Takie stanowisko w ocenie Sądu prowadziłoby w istocie do pogorszenia sytuacji tych wierzycieli, którzy – z punktu widzenia działalności i celu powołania Spółki – posiadają wobec Spółki wierzytelności, które – obiektywnie – nie są "kluczowe" czy też "istotne" z punktu widzenia działalności Spółki. W ocenie Skarżącego nieregulowanie tego rodzaju zobowiązań nie uzasadnia bowiem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, który – co zdaje się Skarżący pomijać - w istotny sposób chroni także interesy wierzycieli. W ocenie Sądu trudno przyjąć, że brak płatności w terminie zobowiązań wobec kontrahentów w kwotach odpowiednio: 135.257 zł oraz 53.068 zł (E. oraz H. sp.j.) jak również wystawienie nakazu zapłaty z wniosku ELKO Sp. z o.o. na kwotę 171.830,00 zł, można było uznać – jak twierdzi Spółka – za "okresowe trudności z płynnością finansową", zwłaszcza w kontekście dalszego systematycznego pogorszenia sytuacji finansowej Spółki (zgodnie z wnioskiem o otwarcie postępowania sanacyjnego łączna kwota wymagalnych i niezapłaconych zobowiązań Spółki wynosiła 1.101.444,13 zł wierzytelności głównych i 60.703,52 zł należności ubocznych). W ocenie Sądu kwota ww. zobowiązań Spółki (ok. 188.000 zł) spełnia niewątpliwie warunek "znacznych zaległości", która nakazywała albo doprowadzenie do ich zapłaty albo złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości.

4.37. Po drugie, należy wskazać, że prawo podatkowe jest autonomiczne względem prawa upadłościowego, zaś przepisy Pu stosuje się wyłącznie posiłkowo, celem definiowania niektórych pojęć z art. 116 Op, jak "niewypłacalność" czy "właściwy czas do ogłoszenia upadłości". Ratio legis powyższego przepisu jest takie, że trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań wobec kontrahentów winno skłonić zarząd do refleksji na temat ewentualnej, przyszłej odpowiedzialności za generowane zaległości. Reakcją powinna być ich spłata albo złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. W przypadku braku spłaty i podjęcia decyzji o kontynuowaniu działalności spółki, zarząd podejmuje ryzyko, że może być w przyszłości pociągnięty do odpowiedzialności solidarnej. Za słusznością takiego stanowiska przemawia również zasada równego traktowania podmiotów, które znajdują się w analogicznej sytuacji na gruncie prawa podatkowego. Nie sposób bowiem uznać, że zarząd spółki generującej zaległości wobec kontrahentów, może zwolnić się z obowiązku złożenia odpowiedniego wniosku o ogłoszenie upadłości, wskazując, że w ocenie Zarządu inne okoliczności (takie jak uzyskanie gwarancji ubezpieczeniowej czy też spodziewane zyski po zakończeniem realizacji projektu) uzasadniały brak wystąpienia ze stosownym wnioskiem, mimo posiadanej wiedzy o braku terminowej realizacji płatności na rzecz kontrahentów.

4.38. Ponadto w orzecznictwie sądowym za ugruntowany należy uznać pogląd, że stanu niewypłacalności w kontekście 11 ust. 1 p.u.n. (art. 11 ust. 1a Pu) nie należy łączyć bezpośrednio ze stanem majątku dłużnika. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 czerwca 2023 r., III FSK 2203/21, także dysponujący dostatecznym majątkiem podmiot może zostać uznany za niewypłacalny wówczas, gdy nie będzie regulował swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Stan niewypłacalności ma charakter obiektywny, toteż dla jego stwierdzenia bez znaczenia jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn.

4.39. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w kontekście "stanu niewypłacalności" nieistotne jest czy dłużnik nie wykonuje wszystkich ciążących na nim zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 P.u.n. (zob. np. wyroki NSA: z 11 stycznia 2018 r., II FSK 3486/15, z 17 września 2015 r., I FSK 69/114, z 18 marca 2015 r., I FSK 74/14, z 5 marca 2015 r., II FSK 249/13).

4.40. W ocenie Sądu, odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że pomimo świadomości nieregulowania wymagalnych zobowiązań Spółki powstałych już w 2015 r. , zarząd Spółki podjął decyzję o braku konieczności złożenia stosownego wniosku – oceniając, że powstałe trudności płatnicze mają charakter przejściowy a Spółka dysponuje (lub w niedalekiej przyszłości będzie dysponować) środkami umożliwiającymi uregulowanie powstałych zaległości

4.41. W tym zakresie Sąd stwierdza, że dla skutecznego uwolnienia od odpowiedzialności bez znaczenia pozostają pobudki kierujące członkiem zarządu, w tym jego przekonanie o przejściowym charakterze powstałych trudności płatniczych. Oczywiście nie można pozbawić członka zarządu spółki kapitałowej prawa do niewystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, pomimo zaistnienia ustawowych przesłanek takiego działania, jeśli w jego ocenie możliwe jest jeszcze opanowanie sytuacji finansowej spółki, a co za tym idzie spłata całości ciążących na niej zobowiązań. Jeżeli jednak członek zarządu zdecyduje się podjąć takie ryzyko, powinien czynić to ze świadomością wiążącej się z tym odpowiedzialności. To oznacza, że osoba zarządzająca spółką musi liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami błędnej oceny sytuacji lub dokonanych wyborów co do działalności zarządzanego podmiotu. Jeśli uregulowanie ciążących na spółce zobowiązań i zaległości okaże się chociażby częściowo niemożliwe, członek zarządu może zostać pociągnięty do subsydiarnej odpowiedzialności i będzie odpowiadał za spłatę zobowiązań zarządzanego podmiotu (zob. np. wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r., III FSK 2203/21, wyrok NSA z 9 marca 2023 r., III FSK 1810/21, wyrok NSA z 1 grudnia 2022 r., III FSK 1277/21).

4.42. W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Jak wskazano wyżej Sąd podziela wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organów, że Skarżący nie może skutecznie powoływać się brak spełnienia przesłanki określonej w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., zwalniającą Skarżącego z odpowiedzialności solidarnej wraz ze Spółką za zobowiązania podatkowe Spółki określone w zaskarżonej decyzji.

4.43. Wbrew twierdzeniom Skarżącego w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji, organ przeprowadził postępowanie umożliwiające ustalenie we właściwy sposób stanu faktycznego sprawy. Twierdzenia organu wyrażone w zaskarżonej decyzji znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie i właściwe ocenionym materiale dowodowym. Z samej okoliczności, że organ przyjął odmienną od Skarżącego wykładnię art. 11 ust. 1 P.u.n. (Pu) co przekłada się na określenie momentu powstania niewypłacalności Spółki w danej dacie, samo w sobie nie świadczy o skuteczności podniesionego zarzutu naruszenia art. 122 O.p.

4.44. Jednocześnie odnosząc się do stanowiska wyrażonego w przedstawionej przez Skarżącego na etapie postępowania administracyjnego opinii biegłego K.M., Sąd pragnie wskazać, że organ w zaskarżonej decyzji w szczegółowy sposób wyjaśnił i odniósł się do powodów przemawiających za nieuwzględnieniem określonej w tej opinii daty powstania niewypłacalności Spółki (tożsamej ze stanowiskiem prezentowanym w tym zakresie przez Skarżącego). Jak wskazano wyżej, w ocenie Sądu organ uzasadnił podjęte rozstrzygniecie w sposób wyczerpujący i prawidłowy, odnosząc się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który został oceniony i skonfrontowany z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Sądu rozstrzygniecie podjęte przez organ znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa a zastosowana wykładnia tych przepisów uwzględnia utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych.

4.45. Na uwzględnienie nie zasługiwał także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. Jak wskazano wyżej, Sąd za prawidłowe w okolicznościach rozpatrywanej sprawy uznał stanowisko organów, zgodnie z którym Skarżący nie zakwestionował skutecznie stanowiska organów, o braku wykazania przez Skarżącego, że we właściwym czasie złożono wniosek o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., a tym samym orzekanie o odpowiedzialności solidarnej Skarżącego wraz ze Spółką jest niedopuszczalne.

5. W świetle powyższych ustaleń, uznając zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

6. Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl