Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 895/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 189g
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 2 ust. 3-5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 4, art. 89 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 30 marca 2023 r., nr 1801-IOA.4246.35.2023 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu posiadania samoistnego lokalu w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z dnia 30 marca 2023 r. nr 1801-IOA.4246.35.2023, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS) z dnia 12 grudnia 2022 r. nr 408000-408000-COP.4246.289.2022, w sprawie wymierzenia S.W. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w łącznej wysokości 300.000 zł z tytułu posiadania samoistnego lokalu o nazwie [...] znajdującego się przy ul. [...] w R., w którym znajdowały się trzy niezarejestrowane automaty do gier o nazwie [...] nr [...], [...] bez numeru oraz [...] nr [...] i w którym prowadzona była działalność gastronomiczna.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynik, że w dniu 5 kwietnia 2018 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili w lokalu o nazwie "[...]", mieszczącego się w R. przy ul. [...], kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i przeprowadzanie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r. poz.165 ze zm. - dalej: u.g.h.).

Stwierdzono, że w ww. lokalu znajdują się urządzenia do gier o nazwie [...] nr [...], [...] bez numeru oraz [...] nr [...]. Urządzenia były włączone do sieci i udostępnione potencjalnym klientom lokalu. Funkcjonariusze dokonali oględzin ww. urządzeń oraz podjęli próbę przeprowadzenia eksperymentu gry.

Eksperymenty gry przeprowadzono na urządzeniach [...] nr [...], [...] bez numeru. Stwierdzono, że są to urządzenia elektroniczne typu video, przyjmują pieniądze, co świadczy o komercyjnym charakterze urządzanych gier, zawierają element losowości, umożliwiają kontynuowanie gier przy użyciu punktów zdobytych w poprzednich grach, bez konieczności kredytowania urządzeń, umożliwiają wypłatę środków pieniężnych bezpośrednio z urządzeń, za pomocą tzw. "hoppera". Powyższe ustalenia potwierdziły, że ww. urządzenia są automatami do gier w rozumieniu u.g.h.

Na urządzeniu [...] [...] nie przeprowadzono eksperymentu, gdyż został on wcześniej zdalnie zablokowany.

Ponieważ lokal [....] nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gier, ww. urządzenia, jako dowody rzeczowe zatrzymano do postępowania karno-skarbowego.

W dniu 22 czerwca 2018 r. przesłuchano w charakterze świadka S.W., który oświadczył, że jest właścicielem lokalu [...].

W toku postępowania karnego-skarbowego urządzenia [...] nr [...], [...] bez numeru oraz [...] nr [...] zostały poddane badaniom przez biegłego. Sporządzone przez Dział Laboratorium Celno-Skarbowe Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu sprawozdania z badań urządzenia [...] bez numeru z dnia 5 lutego 2019 r. urządzenia [...] z dnia 6 lutego 2019 r. oraz urządzenia [....] nr [...] z dnia 20 lutego 2019 r. potwierdziły że w/w urządzenia są automatami do gier w u.g.h.

W ramach postepowania karno-skarbowego pozyskano umowę najmu (5 m2) lokalu przy ul. [...] w R. z dnia 1 stycznia 2018 r., zawartą. między S.W. jako wynajmującym a S2. s.r.o. Praga, Czechy, Oddział w Polsce z siedzibą w R. jako najemcą.

W związku z powyższym NPUSC postanowieniem z dnia 12 września 2022 r. wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie w zakresie nałożenia kary pieniężnej z tytułu posiadania samoistnego lokalu [...] w którym w dniu 5 kwietnia 2018 r. znajdowały się ww. automaty do gier a następnie decyzją z 12 grudnia 2022 r. nr 408000-408000-COP.4246.289.2022, organ I instancji wymierzył skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 300.000,00 zł z tytułu posiadania samoistnego przedmiotowego lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier [...] nr [...], [...] bez numeru oraz [...] nr [...] i w którym prowadzona była działalność gastronomiczna.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania w sprawie.

Opisaną na wstępie decyzją z 30 marca 2023 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji DIAS wskazał na obowiązujące stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w zakresie przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej karę pieniężną na gruncie u.g.h. należy stosować art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 poz.735 ze zm.), dalej: k.p.a., stanowiący, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Organ zwrócił uwagę, że fakt urządzania gier na automatach poza kasynem gry został stwierdzony w dniu 5 kwietnia 2018 r. dlatego też organ I instancji do tej daty winien był odnosić naruszenie przepisów u.g.h. W konsekwencji pięcioletni termin do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej, nakładającej karę pieniężną oraz realizacji obowiązku jej doręczenia, w obecnym stanie interpretacyjnym, rozpoczynał swój bieg w ww. dacie i kończył z dniem 5 kwietnia 2023 r. Zdaniem organu odwoławczego, do liczenia biegu terminu przedawnienia, zastosowanie znajdzie także art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm., dalej: ustawa COVID). Przepis ten stanowi, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

DIAS wyjaśnił, że ww. regulacja została dodana do ustawy z 2 marca 2020 r., na mocy art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568 ze zm., dalej: ustawa nowelizująca), która weszła w życie, w tymże zakresie, z dniem 31 marca 2021 r. Wyeliminowana zaś została z porządku prawnego z dniem 24 maja 2021 r. Istniała więc w porządku prawnym w okresie od 31 marca do 23 maja 2020 r., łącznie przez okres 54 dni.

Nadto DIAS powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i poglądy doktryny, że czas wstrzymania biegu administracyjnych terminów przedawnienia należy liczyć nie od 31 marca 2020 r., kiedy to wszedł w życie między innymi art. 15 zzr ust. 1 oraz zbliżony do niego (jeżeli chodzi o określenie przesłanek wstrzymania biegu terminu) art. 15 zzs ustawy z 2 marca 2020 r., lecz od 14 marca 2020 r., kiedy to ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego.

DIAS podkreślił, że o taki czas, właśnie tych 71 dni, został wstrzymany bieg terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na powyższe, termin do wydania decyzji ustalającej karę pieniężną w niniejszej sprawie, na gruncie ustawy o grach hazardowych, przy zastosowaniu ww. przepisu k.p.a., upływał z dniem 15 czerwca 2023 r. dlatego nie doszło do przedawnienia prawa do wymierzenia kary pieniężnej z tytułu posiadania samoistnego lokalu w którym stwierdzono niezarejestrowane automaty do gier.

Odnosząc się do kwestii merytorycznych, organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia poczynione w sprawie i wyciągnięte na ich podstawie wnioski. Podzielił stanowisko organu I instancji, że urządzenia [...] nr [...], [...] bez numeru oraz [...] nr [...] spełniały kryteria uznania ich za automaty do gier hazardowych, na co wskazują sprawozdania Laboratorium Celnego z ich badań.

Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na postawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, przy czym urządzanie gier na automatach (poza monopolem państwa) dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Przedmiotowy lokal ([...]), w którym ujawniono ww. automaty nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry, a zatrzymane automaty nie posiadały wymaganej prawem rejestracji, stąd urządzanie na nich gier było niezgodne z prawem.

Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. karze pieniężnej podlega posiadacz samoistny lokalu w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego. U.g.h. nie zawiera definicji legalnej zwrotu "posiadacz", dlatego rozumienie to należy wywodzić z K.c. Zgodnie z art. 336 K.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji, prawidłowo ustalił, że przedmiotowy lokal był w posiadaniu samoistnym jego właściciela - skarżącego, w którym prowadził on działalność gospodarczą.

Według organu II instancji skarżący mimo zawartej umowy najmu zachował status posiadacza samoistnego w stosunku do lokalu o nazwie [...] jak całości. Mimo, że niewielka część lokalu była oddana we władanie innemu podmiotowi to znajdował się jako całość we władaniu skarżącego i służył mu do prowadzenia w nim własnej działalności gospodarczej. Skarżący miał w dniu 5 kwietnia 2018 r. zarejestrowaną, jako przeważającą i wykonywaną, działalność gospodarczą z kodem PKD 56.10.A "Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne". Od 20 marca 2017 r. posiadał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży.

Zdaniem DIAS wskazana umowa najmu została zawarta jedynie w celu uniknięcia odpowiedzialności za nielegalne urządzanie gier hazardowych.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego S.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r poz. 1540 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) oraz art. 189g § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji w której kara pieniężna podlegała przedawnieniu;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w niniejszej sprawie powyższe przepisy mają zastosowanie, w sytuacji gdy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego nie jest "terminem przedawnienia przewidzianym przepisami prawa administracyjnego" w rozumieniu art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID, a zatem przepisy te nie miały zastosowania, a kara pieniężna podlegała przedawnieniu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że do terminów przedawnienia kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h., uzasadnione jest stosowanie art. 189g k.p.a. Zgodnie z tą regulacją administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa.

Skarżący wskazał, że naruszenie prawa polegające na urządzaniu gier poza kasynem gry zostało stwierdzone 5 kwietnia 2018 r., zaś decyzja organu II instancji, nakładająca karę pieniężną za urządzanie gier na automatach została wydana 30 marca 2023 r. r. i doręczona pełnomocnikowi Skarżącego 18 kwietnia 2023 r.

W ocenie skarżącego przedmiotowa kara uległa przedawnieniu z dniem 5 kwietnia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a sformułowane w niej zarzuty okazały się nietrafne.

Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej: p.p.s.a. Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała.

Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii przedawnienia wskazać należy, że mając na uwadze ukształtowane orzecznictwo sądowe bezsporne jest, że w kwestii przedawnienia kar pieniężnych, niezależnie od odesłania zawartego w art. 91 u.g.h., zastosowanie mają przepisy k.p.a., w tym art. 189g k.p.a. (vide: wyroki NSA: z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 53/20, z dnia 8 grudnia 2020 r. sygn. akt II GSK 1017/20 oraz II GSK 1018/20, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie art. 189g k.p.a., administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie fakt posiadania samoistnego lokalu gdzie znajdował się niezarejestrowany automat do gier został stwierdzony w dniu kontroli, tj. dnia 5 kwietnia 2018 r., dlatego też do tej daty winno odnosić się naruszenie przepisów u.g.h. - zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą. W konsekwencji pięcioletni termin przedawnienia prawa do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną oraz realizacji obowiązku jej doręczenia, rozpoczynał swój bieg 5 kwietnia 2018 r. i kończył z dniem 5 kwietnia 2023 r.

Podkreślić należy, że w warunkach normalnych, bez stosowania szczególnych rozwiązań, odnoszących się do kwestii biegu terminu przedawnienia, w niniejszej sprawie, ostateczna decyzja nakładająca karę winna być wydana i doręczona stronie do dnia 5 kwietnia 2023 r. Jednakże zdaniem Sądu, w okolicznościach analizowanej sprawy, wbrew zarzutowi podniesionemu przez skarżącego, do liczenia terminu przedawnienia zastosowanie znajduje art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID.

Zgodnie z tym przepisem, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie wlicza się zatem do łącznego okresu przedawnienia.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia kompetencji organu do nałożenia kary pieniężnej.

Jak wyżej wskazano ustawodawca powiązał początek okresu zawieszenia biegu terminów z dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego (następnie stanu epidemii), co nastąpiło z dniem 14 marca 2020 r. Tym samym przyjąć należy, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony na 71 dni, tj. od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. włącznie. Mając na uwadze powyższe, uznać należało, że w rozpatrywanej sprawie pięcioletni termin przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 189g § 1 k.p.a., upływał z dniem 5 kwietnia 2023 r. Jednakże z uwagi na to, że jego bieg został wstrzymany na okres 71 dni, upływ wskazanego terminu przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej przesunął się o taką liczbę dni, tj. do dnia 15 czerwca 2023 r.

Decyzja organu II instancji została wydana w dniu 30 marca 2023 r. i doręczona w dniu 18 kwietnia 2023 r., czyli przed upływem wydłużonego o opisane wyżej 71 dni, terminu przedawnienia.

Przechodząc do meritum spraw wskazać należy, że organ prawidłowo wskazał na podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, tj. przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania kontroli w lokalu, tj. 5 kwietnia 2018 r.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości.

Stosownie do art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.

Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

W myśl art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia.

Na mocy art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2.

W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5.

Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. karze pieniężnej podlega posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego;

W myśl art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w ww. przypadku, wynosi 100 tys. zł od każdego automatu.

Skarżący był posiadaczem samoistnym przedmiotowego lokalu, w którym prowadzona była działalność gastronomiczna. Skarżący nie kwestionuje również, że w przedmiotowym lokalu znajdowały się niezarejestrowane urządzenia do gier oraz że nie posiadał zezwolenia/koncesji na urządzanie gier na automatach.

Wynajęcie przez skarżącego, jako posiadacza samoistnego lokalu, S2. s.r.o. Praga, Czechy, Oddział w Polsce z siedzibą w R., części jego powierzchni, nie stanowi o zniesieniu odpowiedzialności skarżącego jako posiadacza samoistnego lokalu. W rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., przedmiotem posiadania zależnego ma być "cały lokal", a nie część jego powierzchni.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że lokal S., mimo że niewielka część jego powierzchni była oddana we władanie innemu podmiotowi, faktycznie służył skarżącemu jako posiadaczowi samoistnemu do prowadzenia w nim działalności gastronomicznej na jego rzecz.

W związku z powyższym, wobec prawidłowego przyjęcia, że organizowanie w tym lokalu gier na ww. automatach było niezgodne z warunkami ustalonymi w u.g.h., zasadnie organy wymierzyły skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., w wysokości przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h.

Zaznaczenia wymaga, że art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. samodzielnie określa działanie mające postać deliktu administracyjnego, podlegającego ustalonej w nim odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Przy czym odpowiedzialność administracyjna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. może obciążać tylko takiego posiadacza samoistnego, który władając lokalem co najmniej godził się na to, by w jego lokalu znajdował się niezarejestrowany automaty do gier hazardowych.

Trzeba również podkreślić, że działaniem jakie powoduje powstanie obowiązku zapłaty kary jest samo pozostawanie automatu w lokalu gastronomicznym. Do spełnienia dyspozycji tego przepisu nie jest wymagane, by w danym momencie (kontroli) była na nim prowadzona gra. Wystarczające jest, że automat taki znajduje się w stanie umożliwiającym podjęcie gry bez żadnych skomplikowanych działań.

Nie jest przy tym konieczne do nałożenia kary na posiadacza lokalu ustalenie kto konkretnie organizował grę na takim urządzeniu, czy też innych jeszcze uczestników tego procederu. Każdy z podmiotów karanych na podstawie u.g.h. odpowiada w ramach swojej osobistej odpowiedzialności. Kary wobec nich nie są orzekane solidarnie. Wobec każdego w przepisie zostaje opisane zachowanie niepożądane i spenalizowane przez ustawę przewidująca karę administracyjną. Każdy odpowiada w ramach swojego działania nie odpowiadającego społecznie pożądanemu zachowaniu, którego niewykonanie wiąże się z karą. W przypadku skarżącego było to tolerowanie w lokalu w którym prowadził działalność gastronomiczną niezarejestrowanego automatu do gry.

Nie stwierdzając zatem w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.