Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 72/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: 1. stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności 2. umorzono postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 1 ust. 4, art. 6 , art. 4, art. 13 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 , art. 5 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 , art. 6 ,
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 119 pkt 4 , art. 3 § 2 pkt 8, art. 3 § 2 pkt 1-4, art. 3 § 2 pkt 4a, art. 3 § 2 pkt 8, art. 149 § 1, art. 154 § 6 , art. 149 § 1a, art. 161 § 1 pkt 3, art. 200 oraz art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel,, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J.M. na bezczynność Starosty Powiatu G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Starosty Powiatu G. do udostępnienia informacji publicznej, II. stwierdza, że Starosta Powiatu G.dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku J.M. z dnia 30 marca 2024 r., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Starosty Powiatu G. na rzecz skarżącego J.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J. M. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") wniósł skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Starosty Powiatu G. (dalej: "Organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wnioskodawca we wniosku z 30 marca 2024 r. zwrócił się do Organu

o przesłanie drogą ePUAP:

- informacji na temat działań zrealizowanych oraz zaplanowanych odnośnie

do utworzenia odrębnej skrzynki w systemie ePUAP dla ZDP w G.;

- elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych

w związku z tymi działaniami.

Zdaniem Skarżącego termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j. ze zm., dalej: "u.d.i.p.") pierwszego dnia roboczego

po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 15 kwietnia 2024 r., zaś wnioskowana informacja nie została udostępniona ani w ww. terminie, ani na dzień wniesienia skargi.

Następnie skargą z 3 maja 2024 r. Wnioskodawca zaskarżył

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie bezczynność Starosty Powiatu G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie Organu do załatwienia Jego ww. wniosku z 30 marca 2024 r. oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

- art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi

o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej

na wniosek.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący podkreślił, że w terminie wynikającym

z przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jak i do dnia sporządzenia skargi, Organ nie udostępnił informacji o którą wnioskował jak i nie zastosował żadnej innej ścieżki działania przewidzianej w u.d.i.p. W ocenie Skarżącego termin do udostępnienia informacji publicznej z przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w odniesieniu do Jego wniosku z 30 marca 2024 r. upływał pierwszego dnia roboczego po 14 dniach od złożenia wniosku,

czyli 15 kwietnia 2024 r.

W związku z powyższym, skoro Organ był zobowiązany do udostępnienia wnioskowanej informacji, stanowi ona bowiem informację publiczną, to w ocenie Skarżącego, Organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu ww. wniosku Skarżącego

z 30 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Organ wskazał, że wnosi o jej uznanie z wyłączeniem zasądzenia na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ potwierdził złożenie przez Skarżącego ww. wniosku z 30 marca 2024 r.

za pośrednictwem ePUAP nie kwestionując wskazanego w skardze terminu jego złożenia oraz treści. Organ wskazał, że nie przekazał Skarżącemu odpowiedzi na ww. wniosek

w ustawowym terminie 14 dni i wskazał przyczyny takiego stanu rzeczy,

tj. nieporozumienie związane ze stylem przesłanego dokumentu, właściwości jednostki, do której został zaadresowany, nieprawidłowej interpretacji celu nadawcy. Ponadto,

jak uzasadniał Organ, z odpowiedzią wstrzymano się z uwagi na trwający i niekończony jeszcze proces utworzenie skrzynki ePUAP w jednostce organizacyjnej Zarząd Dróg Powiatowych.

Jednocześnie Organ poinformował, że 14 maja 2024 r. przesłano do Skarżącego odpowiedź na jego wniosek i odpowiedź tą – pismo z 13 maja 2024 r. - załączył do akt sprawy.

Pismem procesowym z 16 czerwca 2024 r. Skarżący potwierdził zrealizowanie przez Organ Jego ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednakże wskazał, że nastąpiło to po wniesieniu skargi w rozpoznawanej sprawie. W związku z powyższym Skarżący dokonał modyfikacji w pkt 1 wniosków skargi w ten sposób, że w miejsce jego dotychczasowego brzmienia wniósł o stwierdzenie bezczynności organu na dzień przekazania skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4

w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j.; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie bowiem

do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 P.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak z kolei stanowi art. 3 § 2

pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.

Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie

w określonym terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji

albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

W kontrolowanej sprawie Skarżący wskazuje, że domagał się udostępnienia informacji wskazanych w Jego wniosku z 30 marca 2024 r. w trybie ustawy o dostępie

do informacji publicznej.

Sąd wskazuje, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost

z Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania "informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a ponadto "informacji o działalności organów samorządu gospodarczego

i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym

lub majątkiem Skarbu Państwa". Procedurę dostępu do informacji publicznej

w kompleksowy sposób reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych,

zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw. Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony

w art. 4 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące

od dnia złożenia wniosku.

Powyższe reguły doznają pewnej modyfikacji w przypadku, gdy wniosek

o udostępnienie informacji publicznej, w ocenie jego adresata, dotyczy "informacji przetworzonej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wiąże się to z doniosłym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnieniem na informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną".

W świetle powyższego wskazać należy, że na gruncie ustawy o dostępie

do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, jeżeli w terminie wskazanym

w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku (jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji

o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem

i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że w wypadku, gdy dany podmiot będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie i w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., wbrew tym przepisom, ani nie udostępni w nakazanym terminie – w drodze czynności materialno-technicznej

w sposób i formie zgodnych z wnioskiem – żądanej informacji, ani nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania, ani też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o ww. okolicznościach,

to tym samym zaistnieje sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p.

od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego

lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie

z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne,

w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów

o ochronie konkurencji i konsumentów.

Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji

nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy. Dlatego też dla uznania bezczynności organu konieczne

jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo

to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości i nie jest sporne, że Skarżący

był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku

o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Starosta Powiatu G. jako organ władzy publicznej (organ jednostki samorządu terytorialnego) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) Poza sporem pozostaje również, że informacja, o której udzielenie zwrócił się Skarżący wnioskiem z 30 marca 2024 r., stanowiła informację publiczną.

Odnosząc się do strony przedmiotowej Sąd zauważa, że u.d.i.p. określa ją bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Odwołując się do tego przepisu

oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona

lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki NSA: z 30 października 2002 r., II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów i informacji odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących

ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Wobec takiego rozumienia informacji publicznej, nie można mieć zatem wątpliwości, że wnioskowane przez Skarżącego informacje wskazane w ww. wniosku z 30 marca 2024 r. należy kwalifikować jako mające charakter publiczny.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się w istocie do ustalenia, czy Organ zareagował na ww. wniosek Skarżącego z 30 marca 2024 r. w sposób i trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Organ, do dnia wniesienia przez Skarżącego skargi w rozpoznawanej sprawie, pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia Skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Skarżącego z 30 marca 2024 r.

Sąd zauważa bowiem, że powyższy wniosek Skarżącego wpłynął do Organu

30 marca 2023 r., a zatem zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie wnioskowanej informacji upłynął bezskutecznie, jak zasadnie wskazał Skarżący,

15 kwietnia 2024 r. (poniedziałek). Jak wskazał Organ w odpowiedzi na skargę

w rozpoznawanej sprawie, odpowiedź na ww. wniosek Skarżącego z 30 marca 2024 r. zawarta została w skierowanym do Skarżącego 14 maja 2024 r. i zawarta w piśmie Organu z 13 maja 2024 r. załączonym do odpowiedzi na skargę. Pismem procesowym

z 16 czerwca 2024 r. Skarżący potwierdził zrealizowanie przez Organ Jego ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednakże wskazał, że nastąpiło to po wniesieniu skargi w rozpoznawanej sprawie. W związku z powyższym Skarżący dokonał modyfikacji w pkt 1 wniosków skargi w ten sposób, że w miejsce jego dotychczasowego brzmienia wniósł o stwierdzenie bezczynności organu na dzień przekazania skargi.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie jest sporne w sprawie, że Organ przed przesłaniem Skarżącemu ww. pisma z 13 maja 2024 r. stanowiącego odpowiedź

na wniosek Skarżącego z 30 marca 2024 r. nie podjął żadnych innych działań przewidzianych przepisami u.d.i.p. celem zrealizowania tego wniosku.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że Organ – do 14 maja 2024 r. - ani nie udzielił Skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem,

ani nie dokonał w stosunku do Skarżącego innych czynności w sprawie, w tym

nie skierował do Skarżącego pisma w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadamiającego

o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Dodać bowiem należy, iż nie wszystkie sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste, aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego. Ustawodawca miał to jednak na uwadze przy regulacji art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dopiero brak udzielenia informacji publicznej oraz brak powiadomienia w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, co do zasady oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (por. wyrok NSA z 14 maja

2014 r., I OSK 1027/14).

Mając na uwadze powyższe Sąd nie mógł uznać, że w sprawie Organ

nie dopuścił się bezczynności z w uwagi na okoliczności wskazywane w odpowiedzi

na skargę, tj. nieporozumienie związane ze stylem przesłanego dokumentu, właściwości jednostki, do której został zaadresowany, nieprawidłowej interpretacji celu nadawcy oraz trwający i niekończony jeszcze proces utworzenie skrzynki ePUAP w jednostce organizacyjnej Zarząd Dróg Powiatowych.

Sąd podkreśla ponadto, że ciążący co do zasady na Organie obowiązek udostępnienia informacji, której dotyczył ww. wniosek nie oznacza, że czynność

ta nie mogła być uzależniona od podjęcia dodatkowych czynności przez organ, konieczne jednak jest wykazanie przez Organ, że można w tym przypadku zasadnie wywodzić,

że nie jest to informacja prosta, lecz przetworzona. Z materiału dowodowego sprawy takie okoliczności nie wynikają.

Uznając zatem, że Organ zobowiązany w rozpoznawanej sprawie nie podjął

w ustawowym terminie, w sposób zgodny z prawem, działań do których obliguje

go ustawa o dostępie do informacji publicznej, przyjąć należało, że organ dopuścił

się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku Skarżącego z 30 marca 2024 r., o czym Sąd orzekł w pkt II. sentencji wyroku.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w przypadku skargi na bezczynność, sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi. Jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny

w uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie I OPS 6/08 stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało

się bezprzedmiotowe, ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi

na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał

w bezczynności.

Tym samym uznać należało, że istniejący w dniu wniesienia skargi stan bezczynności Organu w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku Skarżącego z 30 marca 2024 r. ustał przed wydaniem wyroku przez Sąd, skoro Organ wniosek ten rozpoznał i pismem z 13 maja 2024 r. udostępnił Skarżącemu wnioskowaną informację. Fakt ustania bezczynności organu w rozpoznawanej sprawie potwierdził ponadto sam Skarżący, który pismem z 16 czerwca 2024 r. dokonał modyfikacji w pkt 1 wniosków skargi i wniósł

o stwierdzenie bezczynności organu na dzień przekazania skargi jak i poinformował Sąd,

że "odpowiedź na wniosek udzielona została dopiero po wniesieniu skargi".

W konsekwencji Sąd uznał niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne

za bezprzedmiotowe w zakresie orzekania o zobowiązaniu Organu do załatwienia

ww. wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Nie było bowiem podstaw i warunków do działania w zakresie określonym w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako że przed wydaniem wyroku nie miała już miejsca bezczynność adresata wniosku,

co potwierdził sam Skarżący.

Mając na uwadze powyższe Sąd w pkt I. sentencji wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne we wskazanym zakresie.

Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

(pkt II sentencji wyroku). W tym miejscu raz jeszcze wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że Organ pismem z 13 maja 2024 r. odpowiedział na wniosek Skarżącego

z 30 marca 2024 r. w sposób w nim określony, a Skarżący okoliczności tej nie kwestionuje, tj. udostępnił wnioskowaną przez Skarżącego informację publiczną poprzez przekazanie informacji, że:

- aktualnie trwają prace zmierzające do założenia oddzielnej skrytki ePUAP

dla Zarządu Dróg Powiatowych w G.;

- Starostwo Powiatowe w G. nie posiada informacji publicznej w zakresie elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych

w związku z działaniami Zarządu Dróg Powiatowych związanymi z utworzeniem odrębnej skrzynki w systemie ePUAP.

Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 stycznia 2023 r., II SAB/Łd 199/22). Podkreślić należy, iż stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji, winno być stosowane

w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez Organ. Należy zauważyć, że Organ udzielił Skarżącemu informacji a ponadto Organ wskazał

– w odpowiedzi na skargę - przyczyny, które uniemożliwiały rozpoznanie wniosku terminie. Tym samym nie można uznać, że stan bezczynności Organu nosił znamiona uporczywości, Organ przejawiał brak woli w rozpoznaniu wniosku i wniosek ten zlekceważył.

W związku z czym, w ocenie Sądu, brak było podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł

na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. w pkt II. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a. w pkt III. sentencji wyroku, zasądzając od Organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł, obejmującej kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.