Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 252/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61a par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej na mapie zasadniczej oddala skargę


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 22 grudnia 2013r. T. G. wystąpił do Starosty [...]Wschodniego z wnioskiem o "sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej przez anulowanie adnotacji "sporna granica" z granicy ewidencyjnej na mapie zasadniczej, której administratorem jest Starostwo".

Postanowieniem z dnia[...], znak; [...]Starosta [...]Wschodni działając w oparciu o treść art. 61 § 1 i 2, art. 61a i art. 123 K.p.a., art. 7d, art. 20 i art. 22 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010r,. nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) oraz § 67 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. nr 263, poz. 1572) odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej poprzez usunięcie zapisu na mapie zasadniczej pt. "granica sporna".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 K.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl natomiast art. 61a § 1 i 2 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 K.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca żąda sprostowania zapisu na mapie zasadniczej, natomiast przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stwarzają możliwość sprostowania jedynie decyzji administracyjnych, jako aktów administracyjnych wydanych w danym postępowaniu administracyjnym (art. 113 K.p.a.). Zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 K.p.a. powinno być zatem ograniczone co do zasady do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której organ w każdym najbardziej skomplikowanym przypadku musiałby odmówić wszczęcia postępowania ze względu na brak legitymacji, bez możliwości wykorzystania reguł dowodowych z Kodeksu postępowania administracyjnego lub też odwrotnie - braku logiki w działaniu organu, który prowadziłby postępowanie dowodowe i wyjaśniające w oparciu o art. 7 i 77 § 1 K.p.a. jednocześnie odmawiając jego wszczęcia w oparciu o treść art. 61a § 1 K.p.a.

Mając na uwadze przytoczone regulacje organ I instancji stwierdził, że żądanie T. G. dotyczące sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej poprzez anulowanie adnotacji "granica sporna" nie mieści się w katalogu aktów prawnych, do których zastosowanie ma art. 113 § 1 K.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z uwagi na powyższe organ I instancji uznał żądanie T.G. za bezpodstawne.

Na powyższe postanowienie T. G. złożył zażalenie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zarzucił naruszenie § 67 ust. 4 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wskazał, że zapis "granica sporna" został umieszczony nad odcinkiem granicy ewidencyjnej zgodnej z prawem, którą skarżący jako spadkobierca podtrzymuje. Do zażalenia skarżący załączył odpis skargi z dnia 8 września 2013r., mapę zasadniczą z dnia [...]2004r, decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...]2004r. oraz mapę zasadniczą z dnia [...]2004r. stanowiącą integralną część decyzji z dnia [...]2004r.

Postanowieniem dnia[...], nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z definicją "mapy zasadniczej" ujętą w art. 2 pkt 7 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, mapa zasadnicza - to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Wykonanie i aktualizację mapy zasadniczej określały jednolite standardy techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz. U. z 1999r., nr 30, poz. 297), zastąpionym przez obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 roku w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. nr 263, poz. 1572).

Zmiana treści mapy zasadniczej w obszarze działek o nr 17 i 155 nastąpiła w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych polegających na podziale działki nr 155. Decyzją z dnia [...]2004r., nr [...]Burmistrz Miasta T. zatwierdził podział nieruchomości, tj. działki nr 155, z którą graniczy działka nr 71 należąca do skarżącego na działki o nr 155/1 i 155/2. Załącznikiem do decyzji jest mapa sytuacyjna do celów prawnych z projektem podziału nieruchomości, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 6 kwietnia 2004r. pod nr. 285-162/04. Przedmiotową decyzją został zatwierdzony jedynie przebieg granicy pomiędzy nowopowstałymi działkami, tj. o nr 155/1 i 155/2. Granica pomiędzy działkami o nr 71 i 155 do podziału została przyjęta na podstawie danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków i nie była przedmiotem ww. decyzji. Ze sporządzonego przez geodetę K. S. protokołu przyjęcia granic dzielonej nieruchomości wynika, że T. G. nie zgadza się z przebiegiem granicy i nie podpisał protokołu. W przypadku gdy jedna ze stron nie zgadza się z przebiegiem granicy przyjętej do podziału, przyjmuje się, że jest to granica sporna. Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami tj. rozporządzeniem w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji i kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie -" Instrukcja techniczna K-1 Podstawowa mapa kraju", na mapie zasadniczej zamieszcza się opis słowny "granica sporna". Obecnie obowiązujący § 67 ust. 4 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych wykonywania prac geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego również nakłada obowiązek umieszczania na mapie takiej informacji.

W związku z powyższym geodeta na opracowanej mapie sytuacyjnej do celów prawnych z projektem podziału nieruchomości, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 6 kwietnia 2004 r. pod nr. 285-162/04, jak i mapie zasadniczej wskazał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, że granica pomiędzy działką nr 71 a 155 jest sporna. Organ nadmienił, że jeżeli w wyniku wykonywania prac geodezyjnych nastąpi zmiana treści mapy zasadniczej to przyjęcie dokumentacji do zasobu geodezyjnego następuje po aktualizacji treści mapy, dokonanej przez wykonawcę prac geodezyjnych w przypadku jeśli mapa zasadnicza prowadzona jest w formie analogowej (§ 8 cyt. rozporządzenia).

Mając na uwadze przedstawione okoliczności [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że prowadzenie mapy zasadniczej reguluje ustawa- Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie. Żądanie T. G. sprostowania zapisu na mapie zasadniczej w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. usunięcia na mapie zasadniczej zapisu granica sporna jest bezpodstawne i niezasadne. W ocenie organu brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Przepisy K.p.a. stwarzają możliwość sprostowania jedynie decyzji administracyjnej jasko aktów wydanych w postępowaniu administracyjnym. W związku z czym organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, nakazanie organowi usunięcie adnotacji "granica sporna" z linii granicy ewidencyjnej i wszczęcie postępowania w celu wyjaśnienia kwestii "oczywistej omyłki" w okolicznościach uporczywego trwania bezczynności Starosty [...] Wschodniego i nieusunięcia oczywistej omyłki. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że "z porównania map z dnia [...]2004r. oraz mapy z dnia [...]2004r., stanowiącej integralną część decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...]2004r. wynika bezspornie niezgodność w usytuowaniu napisu "granica sporna". Według mapy z dnia [...]2004r. napis jest na linii granicy ewidencyjnej, natomiast według mapy z dnia [...]2004r. napis jest na linii szczytów budynków. Zdaniem skarżącego napis na mapie z dnia [...]2004r. powinien zostać usunięty z linii granicy ewidencyjnej na linię szczytów budynków, zgodnie z decyzją z dnia [...]2004r.

W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

W kolejnych pismach procesowych z dnia 7, 24 i 25 maja 2014r. zatytułowanych "wniosek dowodowy" skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z szeregu dokumentów w postaci m.in. mapy zasadniczej z dnia [...]2004r., zażalenia na niezałatwienie sprawy z dnia 22 lutego 2014r., zażalenia z dnia 1 kwietnia 2014r. skierowanego do Starosty [...] Wschodniego na niezałatwienie w terminu wniosku z dnia 22 lutego 2014r., zażalenia na bezczynność organu z dnia 1 kwietnia 2014r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości bada legalność zaskarżonego aktu, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądu w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia[...], w którym utrzymał on w mocy postanowienie Starosty [...] Wschodniego z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej poprzez usunięcie (sprostowanie) na mapie zasadniczej zapisu "granica sporna".

Na wstępie należy podnieść, że zasady zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010r., nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Stosownie do treści art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 cyt. ustawy, ewidencja stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Dane ewidencyjne odnoszące się do gruntów dotyczą między innymi numeru działki, numerycznego opisu granic, pola powierzchni działki ewidencyjnej i informacji określających pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej (§ 10, § 11, § 59 i § 60 cyt. rozporządzenia).

Prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 (właścicieli) oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 (użytkowników wieczystych, jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami, dzierżawców), do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, umów dzierżawy (§ 12 ust. 1 rozporządzenia). Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów (§ 44 ust. 2 rozporządzenia).

Ze wskazanych wyżej przepisów wynika zatem, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Dla stron i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków). Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów do własności gruntów, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Ochronie i rejestracji praw podmiotowych służą natomiast księgi wieczyste, a spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być rozstrzygane przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach.

W świetle powyższego uznać należy, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, wynikającego z dokumentów określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001r. W postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów organ nie jest uprawniony samodzielnie ustalać i rozstrzygać o prawidłowości tytułów własności, które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji. Zmian w operacie ewidencyjnym można dokonywać wyłącznie poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym gruntów. Podkreślić również należy, że zawarte w art. 20-26 Prawa geodezyjnego i kartograficznego regulacje prawne dotyczące ewidencji gruntów dotyczą naniesienia do ewidencji bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2009 r., sygn. I OSK 102/09, z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. I OSK 1716/06).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy w pełni zaakceptować stanowisko organów administracji orzekających w sprawie.

Skarżący w piśmie z dnia 22 grudnia 2013r. wystąpił do Starosty [...] Wschodniego z wnioskiem o "sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej przez anulowanie adnotacji "sporna granica" z granicy ewidencyjnej na mapie zasadniczej, której administratorem jest Starostwo".

Wskazać należy, że "mapą zasadniczą" w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Z powyższej definicji legalnej mapy zasadniczej wynika, że aby mogła ona prawidłowo spełniać swoją rolę, musi zawierać aktualne informacje przestrzenne, a zatem być mapą przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W niniejszej sprawie, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, decyzją z dnia [...]2004r., nr [...]Burmistrz Miasta T. zatwierdził podział nieruchomości położonej w T. obręb nr [...] przedstawiony na mapie sytuacyjnej do celów prawnych z projektem podziału wykonanej przez geodetę uprawnionego – K. S., zaewidencjonowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. za nr [...]w dniu 6 kwietnia 2004r., stanowiącej integralną część decyzji. Podział ww. nieruchomości polegał na podziale działki nr 155 w obrębie nr [...] o powierzchni 0,2757 ha, (z którą graniczy działka nr 71 należąca do skarżącego) na działkę nr 155/1 o powierzchni 0,9 ha i działkę nr 155/2 o powierzchni 0,1857 ha. Przedmiotową decyzją został zatem zatwierdzony jedynie przebieg granicy pomiędzy nowopowstałymi działkami, tj. działką o nr 155/1 i 155/2. Granica natomiast pomiędzy działką o nr 71 i 155 została przyjęta na podstawie danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i nie była ona przedmiotem ww. decyzji. Z protokołu przyjęcia granic dzielonej nieruchomości sporządzonego przez geodetę K. S. wynika, że T. G. nie zgodził się z przebiegiem granicy i nie podpisał protokołu.

W sytuacji gdy jedna ze stron nie zgadza się z przebiegiem granicy przyjętej do podziału, przyjmuje się, że jest to granica sporna i umieszcza się na mapie adnotację "granica sporna". Powyższe kwestie regulowało obowiązujące wówczas rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji i kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz.U.nr 30, poz. 297), tj. "Instrukcja techniczna K-1 Podstawowa mapa kraju". Obowiązek umieszczenia na mapie takiej informacji ("granica sporna") przewiduje także aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 roku w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ( Dz. U. nr 263, poz. 1572). Zgodnie bowiem z § 67 ust. 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2011r., informacje o punkach wyznaczających granice będące przedmiotem sporu zamieszcza się w formie opisowej na dokumentach tworzonych na podstawie zbiorów danych zawartych w roboczej bazie danych.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zapis na mapie zasadniczej z [...]2004r. "granica sporna" został naniesiony zgodnie z przepisami obowiązującymi w 2004r. jak również jest on zgodny z obecnie obowiązującymi przepisami. Granica pomiędzy działkami nr 71 a 155 bowiem była i jest nadal sporna.

Szczegółowe zasady i tryb zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych oraz przekazywania materiałów i informacji powstałych w wyniku tych prac do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, rodzaje prac niepodlegających zgłaszaniu i materiałów niepodlegających przekazywaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz szczegółowe zasady i tryb ewidencjonowania systemów informacji o terenie reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz.U. nr 78, poz. 837). Zgodnie z § 8 cyt. rozporządzenia, jeżeli w wyniku wykonywania prac geodezyjnych nastąpi zmiana treści mapy zasadniczej, przyjęcie dokumentacji do zasobu geodezyjnego następuje po aktualizacji treści tej mapy, dokonanej przez:

1) wykonawcę – w przypadku mapy zasadniczej prowadzonej w formie analogowej,

2) ośrodek – w przypadku mapy zasadniczej prowadzonej w formie cyfrowej.

Z wymienionego przepisu wynika zatem, że zmiana treści mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego może nastąpić tylko po uprzedniej aktualizacji treści mapy, dokonanej przez jej wykonawcę lub ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Aktualizacji mapy zasadniczej odnośnie zapisu "granica sporna" można dokonać na podstawie dokumentacji sporządzonej przez uprawnionego geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym. Skarżący takiej dokumentacji nie przedstawił.

W ocenie sądu organy administracji trafnie odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego sprecyzowanego jako żądanie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej przez anulowania na mapie zasadniczej zapisu "granica sporna". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organy wskazały przepis art.61 a § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Z treści art. 61a § 1 K.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną (występuje np. w interesie innej osoby, czy w interesie społeczności lokalnej, nie mając uprawnień do reprezentowania tych podmiotów). Natomiast drugą przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 K.p.a. jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty, jednoznaczny, przy pierwszym zestawieniu stanu faktycznego (zakresu żądania zawartego we wniosku) i obowiązującego stanu prawnego stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy (litis pendentis) albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie (res iudicata) lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnoprawnym.

Podkreślić należy iż, na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W związku z czym w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., II SA/Ol 983/11 - Lex nr 1094438, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., IV SA/Po 332/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 marca 2013r. w spr. II SA/Gl 1161/12 – Lex nr 1307335).

Odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce między innymi wówczas gdy brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania strony w trybie administracyjnym. Dotyczy to sytuacji gdy nie ma przepisu prawnego w oparciu o który można wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania strony. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Nie ma bowiem przepisu prawa materialnego pozwalającego rozpoznać żądanie skarżącego określone jako sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej przez anulowanie w mapie zasadniczej zapisu "granica sporna". Skoro nie ma takiego przepisu to organy administracji słusznie odmówiły wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku T. G.

Podnieść należy, że prowadzenie mapy zasadniczej jest czynnością techniczną. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach aktualizacji takiej mapy odnośnie zapisu "granica sporna" można dokonać jedynie na podstawie odpowiedniej dokumentacji sporządzonej przez geodetę uprawnionego w postępowaniu rozgraniczeniowym a dokumentacja taka nie została przedstawiona.

Wspomnieć tylko należy, iż można sprostować oczywiste omyłki pisarskie jedynie w decyzjach i postanowieniach co wynika z treści art.113 § 1 i art.126 K.p.a. lecz wymienione przepisy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Sąd odmówił uwzględnienia szeregu wniosków skarżącego zawartych w jego pismach z 26 maja, 30 maja, 17 czerwca i 18 czerwca 2014.

Należy zaznaczyć, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.) Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten uprawnia, lecz nie zobowiązuje sąd administracyjny do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego, ale jedynie z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie każdy zatem dowód może być dopuszczony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest natomiast możliwe jedynie wówczas, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: 1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości; 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, a więc w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. W wyroku z dnia 6 października 2005r., sygn. akt II GSK 164/05 (opubl. – ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 45) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie wyjaśnił, że celem tego postępowania nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń faktycznych. Przez nadmierne przedłużenie postępowania należy z kolei rozumieć sytuację, w której istnieje konieczność odroczenia rozprawy.

W rozpoznawanej sprawie przeprowadzenie dowodów określonych w pismach procesowych skarżącego nie było niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości w sprawie. W ocenie sądu okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie budziły wątpliwości. W związku z czym sąd nie uwzględnił wniosków skarżącego.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W ocenie sądu brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania T. G. w trybie administracyjnym. Organy administracji słusznie odmówiły wszczęcia postępowania w przedmiocie tego żądania. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę T. G.

k.ż.