Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 186/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 23 listopada 2023 r. nr SKO.P/41/24/23 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwano pełnomocnika strony skarżącej, będącego adwokatem, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: 1) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia; 2) złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego; 3) oznaczenie miejsca zamieszkania strony skarżącej; 4) podanie numeru PESEL strony skarżącej – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 7 marca 2024 r. (dowód doręczenia: k. 12 akt sądowych). Na wezwanie nie udzielono odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Skarga, jako pierwsze pismo w sprawie, zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a., powinna zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, a także numer PESEL strony wnoszącej pismo. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z art. 215 § 1 p.p.s.a. wynika, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi zastosowanie ma rygor odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanych w ww. wezwaniu braków formalnych skargi rozpoczął bieg w dniu 7 marca 2024 r., co oznacza, że braki skargi powinny być uzupełnione najpóźniej w dniu 14 marca 2024 r. (czwartek). Z akt sprawy wynika, że wskazane braki skargi nie zostały uzupełnione, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.

Rozważenia wymagało przy tym, czy nieuzupełnienie braków formalnych skargi przez pełnomocnika, który złożył skargę (zwłaszcza w zakresie dokumentu pełnomocnictwa) wywołuje skutki z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., czy też wymaga od Sądu wystosowania kolejnego wezwania, tym razem bezpośrednio do strony postępowania. Sąd przyjął, że skoro art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek odrzucenia skargi ("Sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, to Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę adwokata, radcy prawnego czy doradcy podatkowego) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Ponadto podzielić należy pogląd, że dwukrotne wzywanie do uzupełnienia braków formalnych skargi: najpierw pełnomocnika do złożenia stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu strony (i usunięcia innych braków formalnych skargi), a następnie strony (do osobistego podpisania skargi, a później do usunięcia braków formalnych skargi), prowadziłoby do uprzywilejowania stron korzystających z usług zawodowych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości z różnych przyczyn nie korzystają (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2023 r., I FZ 303/23 i powołane tam orzecznictwo – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: Orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjmując powyższe, Sąd stwierdził, że zawierające wszystkie niezbędne elementy wezwanie do usunięcia braków skargi zostało prawidłowo doręczone, a braki formalne skargi nie zostały w terminie uzupełnione. Z tych przyczyn skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Nadto godzi się zauważyć, że niezależnie od nieusunięcia braków formalnych skargi, skarga podlega odrzuceniu także z innej przyczyny. Jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia zaskarżonej decyzji, doręczenie to nastąpiło w dniu 18 grudnia 2023 r., co oznacza, że termin 30-dniowy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 17 stycznia 2024 r. (środa). Z informacji umieszczonej na kopercie, w której nadano skargę do Sądu (k. 6 akt sądowych) wynika, że przesyłkę zawierającą skargę nadano w dniu 18 stycznia 2024 r. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że skarga została wniesiona po upływie terminu do skutecznego dokonania tej czynności. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przy czym, z tej przyczyny skargi strony podlegały odrzuceniu również w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 185/24 oraz I SA/Wr 187/24.

Reasumując, Sąd postanowił jak w sentencji