Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 399/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3, art. 184, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1572/21 odrzucające skargę U. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2021 r. znak DOA.7110.115.2021.MMM w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1572/21, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a."), odrzucił skargę U. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca pismem z 10 lipca 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 31 maja 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, zaś w dniu 28 września 2021 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z 19 stycznia 2022 r. sygn. akt VII SPP/Wa 272/21 odmówiono przyznania skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, zaś postanowieniem z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt VII SPP/Wa 272/21 utrzymano to postanowienie w mocy.

Zarządzeniem z 6 maja 2022 r. Sąd zobowiązał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 czerwca 2022 r. sygn. akt II OZ 372/22 oddalił zażalenie skarżącej na to zarządzenie.

Z uwagi na zawarty w powyższym zażaleniu ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, postanowieniem z 10 listopada 2022 r. sygn. akt VII SPP/Wa 177/22 odmówiono zmiany postanowienia referendarza sądowego z 19 stycznia 2022 r. sygn. akt VII SPP/Wa 272/21, zaś postanowieniem z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt VII SPP/Wa 177/22 utrzymano to postanowienie w mocy.

Sąd pismem z 3 lutego 2023 r., w wykonaniu zarządzenia z 17 stycznia 2023r., wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 6 maja 2022 r. poprzez uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to skarżąca odebrała w dniu 24 lutego 2023 r.

W dniu 7 marca 2023 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej z 28 lutego 2023 r. cofające wniesioną skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie wykonała prawomocnego zarządzenia Sądu z 6 maja 2022 r., ponieważ nie uiściła wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Termin na wykonanie powyższego zarządzenia upłynął natomiast w dniu 3 marca 2023 r.

Sąd wskazał również, że choć w dniu 7 marca 2023 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej cofające wniesioną skargę, to jednak w pierwszej kolejności Sąd zobligowany był do zbadania, czy skarżąca wykonała prawomocne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 6 maja 2022 r., a zatem czy uiściła wpis od skargi. Z uwagi na jego niewpłacenie, pismo powyższe nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 220 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie wskazując, że w związku z pismem procesowym z dnia 28 lutego 2023 r. Sąd powinien umorzyć postępowanie, a nie odrzucić skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że Sąd Wojewódzki zasadnie postanowieniem z dnia 7 marca 2023 r., na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę U. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2021 r. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3).

Bezsporne jest to, że w niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 6 maja 2022 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd Wojewódzki dopełnił obowiązku pouczenia skarżącej o sposobie uiszczenia wpisu oraz o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 czerwca 2022 r. sygn. akt II OZ 372/22 oddalił zażalenie skarżącej na to zarządzenie. W przedmiotowej sprawie skarżącej nie przyznano prawa pomocy. Sąd następnie prawidłowo wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 6 maja 2022 r. poprzez uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to skarżąca odebrała w dniu 24 lutego 2023 r. Wpis od skargi nie został uiszczony, czego skarżąca nie kwestionuje. W konsekwencji Sąd Wojewódzki miał obowiązek orzec o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zaznaczyć należy, że w takim stanie sprawy cofnięcie skargi nie mogło skutkować umorzeniem postępowania. Merytoryczna ocena oświadczenia o cofnięciu skargi jest dopuszczalna wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu oraz został uiszczony wpis sądowy od skargi. Nie można bowiem skutecznie cofnąć skargi, jeżeli nie została ona wniesiona z zachowaniem wszystkich wymagań formalnych oraz fiskalnych.

W konsekwencji orzeczono o oddaleniu zażalenia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.