Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1422/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 7 , art 8 , art 77 par 1 w zw.   z art 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 105 par 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 107 par 3 i art 149 par 2 w zw z art 151 par 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 145 par 1 pkt 1 lit c w zw. z art 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2019 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 31 sierpnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz umorzenia postępowania administracyjnego po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej H. Z. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 12 lutego 2018 r., znak: [...], Starosta [...], na podstawie art. 105 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 2, w związku z art. 145 § 1 pkt 7 Kpa, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego,

1.uchylił decyzję Starosty [...] z 11 grudnia 2015 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. D. i J. D. pozwolenia na: rozbudowę i przebudowę budynku usługowego, przebudowę kanalizacji opadowej, budowę obudowy istniejącej studni głębinowej wraz z przyłączem energetycznym i wodociągowym, rozbiórkę istniejącego tarasu, budowę parkingu na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości B. oraz

2. umorzył postępowanie wszczęte na wniosek z 13 października 2015 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 11.01.2016r. wpłynęło pismo H. Z., datowane na dzień 08.01.2016r., w którym wnioskodawczyni wniosła o uznanie za stronę wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania oraz wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia 11.12.2015r, znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego: rozbudowę i przebudowę budynku usługowego, przebudowę kanalizacji opadowej, budowę obudowy istniejącej studni głębinowej wraz z przyłączem energetycznym i wodociągowym, rozbiórkę istniejącego tarasu, budowa parkingu na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości B.. Decyzja ta w dniu 04.01.2016r. stała się ostateczna.

Organ wznowił postępowanie postanowieniem z dnia 27.01.2016r. znak: [...], oraz pismem z dnia 28.01.2016 zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym i w tym przedmiocie wniesienia uwag i zastrzeżeń. Następnie postanowieniem z dnia 29.01.2016r., znak: [...], organ odmówił wstrzymania wykonania w/w decyzji Starosty [...] z dnia 11.12.2015r., znak: [...] Postanowienie to stało się ostateczne w dniu 10.02.2016r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ odrzucił wniosek o uznanie H. Z. za stronę postępowania i decyzją z dnia 11.03.2016r., znak[...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 11.12.2015r., mak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. D. i J. D. pozwolenia na realizację ww. inwestycji.

Od decyzji H. Z. wniosła odwołanie.

Wojewoda decyzją z dnia 27.10.2016r, znak: [...], zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Na skutek skargi sądowoadministracyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 marca 2017r, sygn. akt II SA/Kr 1600/16 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. W ocenie Sądu miejsca postojowe P-2 i P-3, usytuowane w odległości 4,30 — 5,61 m od granicy działki budowlanej [...], należy traktować, jako zwarty kompleks 5-miejsc postojowych, a w związku z tym ich odległość od granicy działki budowlanej, zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422) winna wynosić minimum 6 m od granicy działki budowlanej, jak dla 5-60 stanowisk włącznie. Z uwagi na usytuowanie miejsc postojowych P-2 i P-3 w odległości 4,30 - 5,61 m od granicy działki budowlanej [...], właściciele, współwłaściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy działki [...] winni być stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę (działka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego).

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania H. Z., Wojewoda decyzją z dnia 23.10.2017r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty [...] z 11 marca 2016r., znak: [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 11.12.2015r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. D. i J. D. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego, przebudowę kanalizacji opadowej, budowę obudowy istniejącej studni głębinowej wraz z przyłączem energetycznym i wodociągowym, rozbiórkę istniejącego tarasu, budowę parkingu na ww. działkach ewid. w miejscowości B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W ww. decyzji Wojewoda, przywołując art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie było przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym stwierdza, że: odległość 5 miejsc postojowych P-2 (dwa miejsca) i P-3 (trzy miejsca) wynosząca 4,30 - 5,61 m od granicy działki budowlanej [...] jest niezgodna z § 19 ust. 2 pkt 2 przepisów techniczno-budowlanych dotyczących budynków, według których nie może być mniejsza niż 6 m (w przypadku 5-60 stanowisk włącznie) (...) i projekt zagospodarowania terenu nie jest zgodny przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi budynków w zakresie § 19 ust. 2 pkt 2, to jest odległości 5 miejsc postojowych od granicy działki nr [...], która nie może być mniejsza niż 6 m.

W związku z powyższym, ponownie rozpatrując wniosek, organ postanowieniem z dnia 11.12.2017r. nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie usytuowania miejsc postojowych.

Inwestor przedłożył w dniu 03.01.2018r. projekt zagospodarowania terenu z lokalizacją miejsc postojowych spełniającą przepisy § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ wskazał, że tymczasem wyszły na jaw nowe okoliczności, nie brane dotychczas pod uwagę, tzn. że przedmiotowa budowa została zrealizowana i oddana do użytku - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. B., decyzją z dnia 28.04.2016r., znak: [...] (ostateczną w dniu 13.05.2016r.) udzielił pozwolenia na użytkowanie: rozbudowanego i przebudowanego budynku usługowego na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w B..

Podsumowując inwestycja została zrealizowana przez inwestora w oparciu o prawomocną decyzję oraz jest użytkowana na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1936/10 stwierdził, że w przypadku, gdy budowa (roboty budowlane) zostały już rozpoczęte, a tym bardziej zakończone, to postępowanie w tej sprawie jest bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. podlega wobec tego umorzeniu i winno toczyć się postępowanie naprawcze, przewidziane w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Ponadto przepisy Prawa budowlanego nie odnoszą się wprost do sytuacji, gdy po wykonaniu obiektu budowlanego (zakończeniu robót budowlanych) na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, uchylono decyzję o pozwoleniu na budowę w celu wyeliminowania wady kwalifikowanej ostatecznej decyzji, w związku z czym zasadne jest stwierdzenie, że stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, uzasadnionym jest przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego, w którym zapadnie rozstrzygnięcie o tym, co należy uczynić (w zakresie usytuowania miejsc postojowych), aby określone roboty budowlane (obiekt budowlany), doprowadzić do stanu zgodnego z prawem.

W takim stanie prawnym organ w trybie wznowienia nie może wyeliminować błędu w decyzji. Brak jest w odniesieniu do takiego stanu faktycznego przepisu prawa materialnego pozwalającego organowi administracji architektoniczno-budowlanej, w ramach jego właściwości, na merytoryczne zakończenie postępowania. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest zgodność z prawem stwierdzenia, że zaistniała bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego uzasadniająca jego umorzenie na podstawie art. 105 K.p.a. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego organ: uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Mając na uwadze powyższe organ I instancji orzekł jak w sentencji decyzji.

H. Z. 1 marca 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) wniosła odwołanie od ww. decyzji, w którym odwołała się od drugiego punktu ww. decyzji, wnosząc na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa o uchylenie tej decyzji w ww. punkcie i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzuciła organowi I instancji wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy: art. 105 § 1 Kpa - poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe i uzasadnione jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania; art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa - poprzez brak wyczerpującego rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do wydania kwestionowanej decyzji; art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 140 Kpa - poprzez niepełne i wybiórcze omówienie podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia, uniemożliwiające stronie weryfikację zasadności stanowiska organu.

Wojewoda decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) - zwanej dalej Pb, po rozpatrzeniu odwołania H. Z., od decyzji Starosty [...] z 12 lutego 2018 r., znak: [...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda, przytoczywszy przebieg dotychczasowego postępowania, stwierdził, co następuje.

W aktach organu I instancji znak: [...] znajduje się kopia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. B. nr [...] z 28 kwietnia 2016 r., znak: [...] (ostatecznej od dnia 13 maja 2016 r.), udzielającej I. D. i J. D. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego i przebudowanego budynku usługowego na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w B. - inwestycji zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z 11 grudnia 2015 r., znak: [...]

W obiegu prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja upoważniająca inwestora do użytkowania przedmiotowej inwestycji.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/11, cyt.: Postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego skierowanym na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Instytucja pozwolenia na użytkowanie została wprowadzona między innymi w celu zagwarantowania inwestorowi takiego zakończenia prawnego procesu inwestycyjnego, aby mógł on korzystać ze zrealizowanej i zakończonej prawnie inwestycji - użytkować obiekt. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i uzyskanie przez tę decyzję przymiotu ostateczności, chronionego zasadą trwałości określoną w art. 16 Kpa, stanowi dla inwestora ustawową gwarancję, iż może on prawnie korzystać ze zrealizowanego w sposób legalny obiektu budowlanego i to w pełnym znaczeniu tego "korzystania", jako korzystanie z rzeczy (obiektu stanowiącego nieruchomość łub jej część), tak w znaczeniu publicznoprawnym jak i prywatnoprawnym (A. Plucińska-Filipowicz, Prawo Budowlane w Orzecznictwie Sądów Administracyjnych (w:) Nieruchomości 2012, nr 8).

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1936/10, na który powołuje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji, wskazano, że nie narusza prawa decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jeżeli roboty budowlane, których pozwolenie to miałoby dotyczyć, zostały już wykonane. Wynika to z istoty decyzji o pozwoleniu na budowę, którą jest, zgodnie z art. 3 pkt 12 i art. 28 ust. 1 Pb, pozwolenie na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub innych robót budowlanych.

Ponadto w ww. wyroku wskazano, że gdy roboty budowlane zostały zakończone zanim stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę winno się przeprowadzić postępowanie naprawcze przewidziane w art. 51 Pb, co wynika z uzasadnienia uchwały NSA z 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10, cyt. (...) przepis art. 51 Prawa budowlanego poprzez nawiązanie do art. 50, wyraźnie wyodrębnia te działania inwestora, które nie stanowią zjawiska samowoli budowlanej objętego art. 48 i 49b, a więc realizacji inwestycji budowlanej bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Obejmuje jednak swoim zakresem również takie sytuacje, kiedy to inwestor realizował budowę na podstawie akceptacji właściwego organu administracji publicznej (pozwolenia na budowę), jednakże w różnym trybie (np. nieważnościowym, wznowieniowym) akt administracyjnej akceptacji został usunięty z obrotu prawnego. Nie można mówić o samowoli budowlanej, gdy inwestor do czasu usunięcia z obrotu prawnego pozwolenia na budowę działał na podstawie takiego aktu i w zaufaniu do władzy administracyjnej, a nadto legitymował się oświadczeniem o prawie do terenu na cele budowlane.

Z uwagi na powyższe organ I instancji, prowadzący ponownie postępowanie wznowieniowe, prawidłowo uchylił decyzję Starosty [...] z 11 grudnia 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji oraz umorzył postępowanie wszczęte w tej sprawie, gdyż budowa została zakończona i postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tej inwestycji jest bezprzedmiotowe. Organ I instancji w trybie wznowienia nie mógł wyeliminować błędu w decyzji z 11 grudnia 2015 r. Brak jest, w odniesieniu do takiego stanu faktycznego, przepisu prawa materialnego pozwalającego organowi administracji architektoniczno-budowlanej, w ramach jego właściwości, na merytoryczne zakończenie postępowania. Wobec powyższego organ I instancji prawidłowo umorzył ww. postępowanie zgodnie z art. 105 § 1 Kpa.

Biorąc pod uwagę powyższe - zdaniem organu odwoławczego - nie znajdują uzasadnienia zarzuty podniesione w odwołaniu.

H. Z. - pismem z dnia 3 października 2018 r. – złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Wojewody z dnia z dnia 31 sierpnia 2018 r., znak [...], zaskarżając ją w całości. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody z dnia 31 sierpnia 2018 r., znak [...], jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Starosty [...] z dnia 12 lutego 2018 r., znak: [...] w części dotyczącej punktu 2 umarzającego postępowanie wszczęte na wniosek z dnia 13 października 2015 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na: "rozbudowę i przebudowę budynku usługowego, przebudowę kanalizacji opadowej, budowę obudowy istniejącej studni głębinowej wraz z przyłączem energetycznym i wodociągowym, rozbiórkę istniejącego tarasu, budowę parkingu na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości B.". Skarżąca wniosła też o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez brak realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy zgodnie z wymogami procedury administracyjnej poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Wojewodę do wydania zaskarżonej decyzji;

- art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez wydanie decyzji, która nie tłumaczy w sposób dostateczny wydanego rozstrzygnięcia poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej przedmiotowej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w sposób rzeczowy i wyczerpujący.

W uzasadnieniu skargi skarżąca sformułowała argumentację na poparcie swojego stanowiska akcentując, że Wojewoda w kwestionowanej przez skarżącą decyzji nie tylko nie podzielił stanowiska H. Z., lecz nadto całkowicie pominął okoliczności podniesione w treści odwołania, że w rzeczonej sprawie Starosta [...] w sposób konsekwentny odmawiał H. Z. statusu strony z uwagi na niewykazanie interesu prawnego i z tego powodu wszelkie czynności podejmowane przed organem I instancji były dla skarżącej niekorzystne, a dodatkowo sanowały rażące błędy w toku postępowania, których rezultatem było wydanie decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę z wadą prawną, która to decyzja została aktualnie uchylona przez Starostę S. decyzją z dnia 12 lutego 2018r, znak: [...]

W konsekwencji zamierzenie inwestycyjne obarczone wadą prawną nie tylko zostało zrealizowane, lecz nadto zostało oddane do użytkowania. Na skutek zaniedbań organu I instancji i braku poszanowania litery prawa umożliwiona została inwestorom realizacja rzeczonego zamierzenia, a w dalszej kolejności oddanie budynku do użytkowania.

W projekcie budowlanym dokonano sztucznego podziału miejsc postojowych w celu zmniejszenia ich odległości od granicy działki budowlanej, nie zachowano normatywnej odległości miejsc postojowych od rozbudowywanego budynku, nie zachowano normatywnej odległości zbiornika na nieczystości ciekłe od okien budynku mieszkalnego jednorodzinnego, stanowiącego własność inwestora. Ponadto w treści decyzji udzielono pozwolenia na budowę parkingu, gdzie faktycznie było to utwardzenie terenu z wydzielonymi miejscami postojowymi, powodującymi uciążliwość dla H. Z. poprzez emisję spalin i hałas z parkujących pojazdów. Ponadto rzeczywista powierzchnia zabudowy i powierzchnia użytkowa budynku jest większa niż w złożonym przez inwestorów projekcie. Od strony południowo-wschodniej wykonano 7 otworów okiennych, a w projekcie zaplanowano jedynie 4 takie otwory, dodatkowe okna znajdują się na wprost na budynek mieszkalny, których w ogóle nie uwzględniono projekcie, w zrealizowanym zamierzeniu inwestycyjnym znajdują się 2 okna balkonowe na piętrze i drzwi tarasowe na parterze od kuchni i salonu, budynek usługowy jest wyższy o ponad 2m od budynku mieszkalnego, a od strony południowo-wschodniej w dachu umieszczono 2 tzw. "jaskółki" z oknami dachowymi, a pomiędzy nimi komin wybudowany został niżej, a dach został podniesiony co istotnie zwiększa powierzchnię użytkową budynku; a zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powierzchnia zabudowy usługowej nie powinna przekraczać 300m2.

Nie bez znaczenia, wg skarżącej jest również okoliczność, że w latach 2013-2015 inwestorzy swoim zamierzonym działaniem niewątpliwie przekroczyli zakres dopuszczanych przez wówczas obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi B. ingerencji budowlanych oraz środowiskowych. W szczególności na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości B. zbudowano budynek znacznej wielkości, na który uzyskano pozwolenie na budowę przewidujące posadzenie jedynie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową. W rzeczywistości zrealizowany obiekt jest de facto dużo większy niż zakładał projekt i już w założeniach został zaprojektowany jako budynek usługowo-hotelowy przeznaczony w szczególności na imprezy weselne, czy gastronomię i catering, a także sklep.

Obecnie w tym budynku znajduje się market [...] Spółdzielni Handlowej, a także sala bankietowa, w której funkcjonują również pokoje gościnne. Rozkład oraz wielkość pomieszczeń wymaganych do prowadzenia takiej działalności uprawdopodabniają stwierdzenie, że budynek musiał być od początku projektowany jako obiekt handlowo - usługowy. Podniesiona została rzędna terenu dużej części przedmiotowych działek, gdyż inwestorzy nadsypali około metr kruszywa i zlikwidowali przy tym powierzchnię biologicznie czynną a także wycięte zostały krzewy i zasypano część rzeki [...], częściowo zmieniając bieg jej koryta.

Przedmiotowa inwestycja spowodowała zanieczyszczenie środowiska przez brak oczyszczenia wód z terenu parkingu, a dodatkowo zaprojektowany kocioł węglowy nie jest przyjazny środowisku, ponadto istniejąca przy budynku mieszkalnym inwestora wiata w granicy z działką stanowiącej własność H. Z. znacząco skraca drogę bariery ogniowej do jej nieruchomości.

Ponadto zastrzeżenie ze strony skarżącej budzi fakt, że ostateczna decyzja Starosty [...] z dnia 11 grudnia 2015 r. znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorom I. D. i J. D. pozwolenia na: "rozbudowę i przebudowę budynku usługowego, przebudowę kanalizacji opadowej, budowę obudowy istniejącej studni głębinowej wraz z przyłączem energetycznym i wodociągowym, rozbiórkę istniejącego tarasu, budowę parkingu na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości B." została zrealizowana i oddana do użytku zaledwie po 4 miesiącach od dnia 11 grudnia 2015r., gdyż decyzją z dnia 28 kwietnia 2016 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego i przebudowanego przedmiotowego budynku.

Zdaniem skarżącej zrealizowane zamierzenie inwestycyjne zostało wykonane z naruszeniem prawa, czego dowodem jest w szczególności fakt, iż na żądanie Starosty [...] w dniu 3 stycznia 2018 r. pełnomocnik inwestorów przedłożył projekt zagospodarowania terenu z lokalizacją miejsc postojowych spełniający przepisy § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżąca wskazała na zastrzeżenia zarówno co do uzasadnienia faktycznego jak również uzasadnienia prawnego zaskarżonych decyzji.

Organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji umarzając postępowanie pominął w swoich rozważaniach, że zamierzenie inwestycyjne w aktualnym kształcie zrealizowane zostało na podstawie niefunkcjonującego w obrocie ostatecznego pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę S. z dnia 11 grudnia 2015 r., a roboty budowlane przy jego realizacji zostały zakończone i zgłoszone właściwemu organowi, a to Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Z okoliczności przyjęcia budynku do użytkowania wynikają dla inwestora znaczące konsekwencje, w szczególności nabycie uprawnień związanych z zakończeniem procesu budowlanego oraz możliwość rozpoczęcia legalnego użytkowania wybudowanego lub przebudowanego budynku.

Jednakże skarżąca podkreśliła, iż zawiadomienie o zakończeniu robót budowlanych wywołuje skutek prawny w stosunku do tych robót, na które zostało wydane pozwolenie na budowę. Jeżeli zatem wykonano roboty budowlane wykraczające poza zakres pozwolenia na budowę, to samo dokonanie zgłoszenia i nie wniesienie sprzeciwu przez organ, robót takich nie legalizuje (por. NSA w wyroku z dnia 18 marca 2010 r. IIOSK 570/09, LEX nr 302449). Ostateczna bowiem decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę stanowiła zgodę na zrealizowanie zamierzenia inwestycyjnego o określonym kształcie, charakterze i zasięgu terytorialnym. W niniejszej prawie brak jest takiej decyzji, gdyż decyzją z dnia 12 lutego 2018 r. Starosty [...] rzeczona decyzja z dnia 11 grudnia 2015 r. została uchylona.

Wobec powyższych uchybień organ administracyjny w toku prowadzonego postępowania, zgodnie z treścią art. 7 K.p.a. (zasada prawdy obiektywnej) winien z urzędu lub na wniosek strony podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością.

Zgodnie z treścią art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W konsekwencji obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, iż organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie zarówno organ I Instancji, jak również i organ II instancji w sposób zdawkowy odniosły się do przedmiotowych okoliczności, co spowodowało niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy zgodnie z wymogami procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) i podjęcie decyzji z naruszeniem art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ decyzje nie tłumaczą w sposób dostateczny rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 2, w związku z art. 145 § 1 pkt 7 Kpa, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, o uchyleniu decyzji Starosty [...] z 11 grudnia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. D. i J. D. pozwolenia na budowę oraz o umorzeniu postępowania wszczętego na wniosek inwestorów w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Podstawą prawną umorzenia przez organ pierwszej instancji postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę był art. 105 § 1 K.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Aby organy mogły zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone dotychczas postępowanie administracyjne, obowiązane są kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Kontrolując zaskarżone decyzje obu instancji zgodnie ze wskazanym wyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że zachodzą podstawy do wyeliminowania ich w całości z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie bezsporne było, że Starosta [...] decyzją nr [...] z 11 grudnia 2015 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta 4 stycznia 2016 r. stała się ostateczna.

W postępowaniu zakończonym ww. decyzją skarżąca nie była stroną postępowania.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. skarżąca H. Z. 11 stycznia 2016 r. wystąpiła o wznowienie ww. postępowania, motywując to tym, że jest właścicielem nieruchomości sąsiednich (o numerach: [...], [...], [...], [...], [...]) i powinna brać udziału w ww. postępowaniu.

Postanowieniem z 27 stycznia 2016 r. organ I instancji wznowił ww. postępowanie i decyzją z 11 marca 2016 r., znak: [...], odmówił uchylenia ww. decyzji, stwierdzając, że przedmiotowa inwestycja nie ogranicza sposobu zagospodarowania ww. działek.

Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się.

Wojewoda decyzją znak: [...] z 25 października 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z 11 marca 2016 r.

Na decyzję Wojewody H. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem sygn. akt II SA/Kr 1600/16 z 21 marca 2017 r. (prawomocnym od dnia 2 czerwca 2017 r.) uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody wskazując kwestie, które organ powinien wyjaśnić i ocenić przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Organ odwoławczy przeprowadził ponownie postępowanie i stwierdził między innymi, że projekt zagospodarowania terenu nie jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi tj. § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), bo 5 miejsc postojowych P2 i P3 zaprojektowano w odległości od 4,30 m do 5,61 m od granicy z działką sąsiednią nr [...], a zgodnie z ww. przepisem odległość tych miejsc postojowych nie może być mniejsza niż 6 m. W kontekście odległości miejsc postojowych od granicy działki przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ww. działkę. W związku z powyższym jeżeli skarżąca wykazałaby, że jest właścicielką lub współwłaścicielką ww. działki, wina być stroną postępowania o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji (zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b.).

Wojewoda decyzją znak: [...] z 23 października 2017 r., uchylił decyzję Starosty [...] z 11 marca 2016 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż skarżąca udowodniła, że jest współwłaścicielem działki nr [...].

Starosta [...] prowadząc ponownie postępowanie, postanowieniem z 11 grudnia 2017 r., znak: [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia ww. nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania terenu.

Pełnomocnik inwestora 3 stycznia 2018 r. przełożył poprawiony projekt zagospodarowania terenu z lokalizacją miejsc postojowych.

Organ I instancji 12 lutego 2018 r. wydał zaskarżoną decyzję, którą uchylił decyzję Starosty [...] z 11 grudnia 2015 r. o pozwoleniu na budowę, uzasadniając to tym, że wyszły na jaw nowe okoliczności, nie brane dotychczas pod uwagę, tj. przedmiotowa budowa została zrealizowana i oddana do użytku.

W aktach organu I instancji znak: [...] znajduje się kopia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. B. nr [...] z 28 kwietnia 2016 r., znak: [...] (ostatecznej od dnia 13 maja 2016 r.), udzielającej I. D. i J. D. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego i przebudowanego budynku usługowego na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w B. - inwestycji zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z 11 grudnia 2015 r., znak: [...]

Inwestycja została zrealizowana przez inwestora w oparciu o ostateczną decyzję pozwolenia na budowę i jest użytkowana na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie.

Zdaniem Sądu, w przytoczonym wyżej stanie faktycznym sprawy, błędne jest stanowisko organów o braku podstaw do przeprowadzenia – we wznowionym postępowaniu administracyjnym – merytorycznej kontroli decyzji Starosty [...] nr [...] z 11 grudnia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie.

Tymczasem w niniejszej sprawie z uzasadnienia decyzji organów wynika, że organy – we wznowionym postępowaniu z udziałem skarżącej H. Z. - w ogóle nie analizowały zgodności z prawem decyzji Starosty [...] nr [...] z 11 grudnia 2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Taką decyzję – wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 2, należy ocenić jako oczywiście wadliwą.

Organ I instancji – wobec stwierdzenia istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie - ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że: "W takim stanie prawnym organ w trybie wznowienia nie może wyeliminować błędu w decyzji. Brak jest w odniesieniu do takiego stanu faktycznego przepisu prawa materialnego pozwalającego organowi administracji architektoniczno-budowlanej, w ramach jego właściwości, na merytoryczne zakończenie postępowania. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest zgodność z prawem stwierdzenia, że zaistniała bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego uzasadniająca jego umorzenie na podstawie art. 105 K.p.a.".

Organ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, że w przypadku, gdy budowa (roboty budowlane) zostały już rozpoczęte, a tym bardziej zakończone, to postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. podlega wobec tego umorzeniu i winno toczyć się postępowanie naprawcze, przewidziane w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Należy jednak zwrócić uwagę, że przywołane w decyzjach obu instancji orzeczenia sądów administracyjnych w tej materii odnoszą się do innych, niż niniejszy, stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie do postępowań w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dlatego też przywołane tezy z orzecznictwa nie są w niniejszej sprawie adekwatne, bowiem dotyczą sytuacji, gdy inwestor rozpoczął/zakończył roboty budowlane nie legitymując się pozwoleniem na budowę.

W niniejszej sprawie mamy natomiast do czynienia z sytuacją, gdy postępowanie zakończone decyzją pozwolenia na budowę zostało wznowione z udziałem innej jeszcze strony postępowania H. Z.. Nie można tu więc mówić o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego prowadzonego z udziałem skarżącej w wyniku wznowienia postępowania.

W świetle powyższego Sąd stwierdził, że organ odwoławczy, a wcześniej organ I instancji, naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art 80 K.p.a., art. 105 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek właściwego zbadania sprawy i sporządzenia uzasadnienia decyzji wiąże się bowiem z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

Niezbadanie sprawy w koniecznym zakresie i nieuzasadnienie orzeczenia w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 K.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji.

Dlatego ponownie rozpatrując sprawę organ - mając na uwadze, że działa we wznowionym postępowaniu - dokona oceny zgodności z prawem materialnym, w tym z prawem miejscowym oraz z polskim ustawodawstwem w zakresie oddziaływania na środowisko, decyzji Starosty [...] z 11 grudnia 2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. D. i J. D. pozwolenia na budowę i stosownie do dokonanej oceny rozstrzygnie sprawę.

Dokonując – we wznowionym postępowaniu - kontroli decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. D. i J. D. pozwolenia na budowę organ winien mieć na uwadze, że dla oceny legalności projektu budowlanego nie jest wystarczające stwierdzenie, że organ administracji architektoniczno – budowlanej nie jest uprawniony do kwestionowania założeń faktycznych przyjętych na etapie projektu budowlanego. Wprawdzie, co wynika z ustawy Prawo budowlane, to na autorze projektu oraz osobach dokonujących odpowiednich sprawdzeń i uzgodnień spoczywa odpowiedzialność za szczegółowe rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym i to oni ponoszą odpowiedzialność za zastosowanie konkretnych rozwiązań projektowych, to jednak, w ocenie Sądu, nie oznacza, że organ administracji jest zwolniony od dokonania oceny, czy projekt zawiera w swojej treści niejako potwierdzenie, że jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, w tym normami prawa miejscowego i normami techniczno-budowlanymi. Nie chodzi tu bowiem tylko o posiadanie wiedzy fachowej, ale dokonanie subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod konkretną normę prawną. Ponadto – we wznowionym z udziałem skarżącej postępowaniu administracyjnym - w sprawie powinna zostać dokonana przez organy stosowna ocena danego rozwiązania projektowego w ramach postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), tym bardziej w sytuacji, gdy strona (w tym wypadku skarżąca) nie brała udziału w postępowaniu rozpoznawczym zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę. Istotą bowiem obowiązywania Prawa budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest zapewnienie stanu, który w związku z wybudowaniem obiektu budowlanego nie będzie powodował zagrożenia dla życia lub mienia.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że niniejszy wyrok nie rozstrzyga, jaka będzie decyzja organu po prawidłowej analizie sprawy.

Jeżeli organ - mając na względzie normę art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. - po przeprowadzeniu z udziałem skarżącej H. Z. postępowania określonego w art. 149 § 2, stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, to odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej.

Jeżeli natomiast organ - mając na względzie normę art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. - po przeprowadzeniu z udziałem skarżącej H. Z. postępowania określonego w art. 149 § 2, stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia decyzji pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, to uchyli decyzję dotychczasową i wówczas, jeżeli zmierzając do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy stwierdzi, że w stanie faktycznym sprawy istnieją przeszkody do jej wydania (np. istnieją przeszkody do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, a to decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom pozwolenia na budowę – z powodu rozpoczęcia/zakończenia robót budowlanych), wtedy organ - biorąc pod uwagę argumentację i orzecznictwo przywołane w decyzjach zaskarżonych w niniejszej sprawie - rozważy kwestię zastosowania przepisu art. 105 § 1 K.p.a..

Warto też zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu swego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Sąd ma obowiązek odnieść się w motywach wyroku jedynie do tych aspektów sprawy, które są istotne dla przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt był zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi (por. wyrok NSA z 25 maja 2009 r., sygn. I OSK 23/09). Dlatego też Sąd nie odnosi się do zarzutów związanych z użytkowaniem zrealizowanej już inwestycji.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi; 480 zł tytułem wynagrodzenia – w stawce minimalnej - adwokata reprezentującego skarżącą (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.