Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 336/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 75 par. 4a
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 rok oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] maja 2023 r., odmawiającą B sp. z o.o. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym

od osób prawnych za 2018 rok.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Skarżąca B sp. z o.o. złożyła w dniu 1.04.2019 r. zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym 2018 na formularzu CIT-8 wykazując m.in. nadpłatę w kwocie 122.678 zł. W złożonej następnie korekcie tego zeznania wykazano nadpłatę w kwocie 133.926,00 zł. tj. wyższą o kwotę 11.248 zł

od pierwotnie zadeklarowanej. Organ pierwszej instancji stwierdził, że B sp. z o.o. zarejestrowana została w Krajowym Rejestrze Sądowym [...].08.2016 r. Prezesem zarządu jest J.M.M., która ma 50 udziałów w tej spółce. Spółka nie zajmuje się żadną działalnością gospodarczą, ponieważ [...].09.2016 r. ją zawiesiła. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego do dostarczenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz pisemnych wyjaśnień w tej sprawie, J.M. objaśniła w piśmie z [...].02.2022 r., że nadpłata powstała z tytułu posiadanych udziałów w B sp. z o.o. sp. k., która prowadzi działalność sezonową. Główna sprzedaż przypada na październik i listopad, a w grudniu spółka komandytowa wykazuje przewagę kosztów nad przychodami.

W kolejnym piśmie z [...].02.2022 r. J.M. zawarła wniosek o stwierdzenie nadpłaty wynikającej z korekty CIT-8 za 2018 rok w kwocie 11 248 zł. Wyjaśniła, że jest to różnica między otrzymaną kwotą 122 678 zł z pierwotnej deklaracji CIT-8 za 2018 rok, a kwotą z korekty 133 926 zł i wskazała rachunek bankowy, na który zażądała zwrotu nadpłaty.

Organ pierwszej instancji wysłał kolejne wezwanie z [...].03.2022 r. prosząc

o wyjaśnienia i dowody na temat powodów powstania nadpłaty. Z pracownikiem organu pierwszej instancji [...].03.2022 r. skontaktowała się telefonicznie I.P. (pracownik spółki doradztwa podatkowego) informując, że nie wie, jakie dokumenty ma przesłać do urzędu. Dodała, że zmiany dotyczą innej spółki i nie wie, jak ma to udowodnić. Nie potrafiła wyjaśnić, co się stało, że w korekcie wzrosły przychody i koszty uzyskania przychodów. Jedynym uzasadnieniem ww. było powołanie się na udziały B sp. z o.o. w spółce komandytowej. W odpowiedzi na wiadomości mailowe przesłane przez I.P., organ pierwszej instancji wyjaśnił, że nie może przyjąć tego materiału dowodowego, ponieważ nie został złożony w odpowiedni sposób, tj. za pośrednictwem systemu Ministerstwa Finansów lub na nośniku danych. Jednocześnie zwrócił się o dowody, które mogą potwierdzić wzrosty w korekcie. Dodał, że dotyczy to również dokumentów spółki komandytowej, której spółka B jest udziałowcem. W odpowiedzi I.P. przesłała 31.03.2022 r. plik w formacie PDF zatytułowany "konta księgowe wynikowe 2018". Zestawienie kończy kwota minus 398 207,27 jako "persaldo". W kolejnym wezwaniu z [...].04.2022 r. organ pierwszej instancji zobowiązał spółkę do dostarczenia dokumentów źródłowych, które były podstawą korekty zeznania CIT-8 za 2018 rok, zapisów księgowych i szczegółowych wyjaśnień

na temat zdarzeń, które spowodowały powstanie nadpłaty. I.P. poinformowała w mailu z [...].04.2022 r., że "[...] klient wniosku o wycofaniu korekty nie chce składać." W wiadomości mailowej z [...].04.2023 r. powiadomiła, że nadpłata wykazana w korekcie CIT-8 za 2018 rok wynika ze zmiany przychodów i kosztów w spółce komandytowej, w której B sp. z o.o. ma udziały. W załączniku przysłała plik w formacie PDF "dzienniki" tj. listę księgowań spółki komandytowej. Organ pierwszej instancji w piśmie z 11.05.2022 r. kolejny raz wezwał do dostarczenia dokumentów źródłowych niezbędnych do stwierdzenia nadpłaty. Uznał, że dzienniki księgowe to za mało, by stwierdzić nadpłatę wykazaną w korekcie CIT-8 za 2018 rok.

W piśmie z [...].05.2022 r. J.M. potwierdziła, że koszty i przychody jej spółki wynikają z posiadania udziałów w spółce komandytowej i poinformowała, że nie ma możliwości wskazania pojedynczych dokumentów księgowych ani pojedynczych zdarzeń oraz księgowań, które spowodowały korektę zeznania CIT-8 za 2018 rok. Zaproponowała organom podatkowym do weryfikacji pliki JPK_KR spółki komandytowej oraz całość dokumentacji źródłowej tej spółki za 2018 rok.

Organ pierwszej instancji wezwał skarżącą o przekazanie: 1) informacji, kiedy skarżąca stwierdziła zmianę osiągniętych przychodów i poniesionych kosztów

w 2018 roku oraz jakie zdarzenia spowodowały tę zmianę; 2) dokumentów potwierdzających osiągnięty przychód i poniesione koszty w 2018 roku stwierdzone po zakończeniu roku podatkowego; 3) wydruków z kont księgowych, na których zaksięgowane zostały dokumenty potwierdzające zmianę wysokości przychodów

i kosztów po zakończeniu roku podatkowego. W odpowiedzi prezes zarządu komplementariusza spółki komandytowej R.M. w piśmie z [...].07.2022 r. potwierdził stanowisko prezes zarządu B sp. z o.o. J.M., że brak jest kontaktu z osobą, która przygotowywała korektę kosztów i przychodów spółki komandytowej za 2018 rok, bo już ta osoba nie pracuje w biurze rachunkowym. Poinformował, że nie ma możliwości wskazania pojedynczych dokumentów księgowych ani pojedynczych zdarzeń oraz księgowań, które spowodowały korektę kosztów i przychodów spółki komandytowej. Dokumenty spółki komandytowej wysłał [...].09.2022 r. mailem P.O. przekazując 27 plików w formacie PDF:

• bilans na dzień 31.12.2028 B sp. z o.o. sp.k.;

• deklaracje ZUS za poszczególne miesiące roku 2018;

• inwentaryzacja 01.01.2018;

• inwentaryzacja 31.12.2018;

• konta bilansowe;

• konta wynikowe;

• nabyty środek trwały 2018;

• plan kont;

• RZiS za okres 01.01.2018-31.12.2018;

• SF B sp. z o.o. sp.k. 01.01.2018-31.12.2018;

• tabela amortyzacji 2018. W kolejnym wezwaniu z [...].10.2022 r. organ pierwszej instancji wezwał

do dostarczenia dokumentów źródłowych, na podstawie których sporządzono korektę zeznania CIT-8 za 2018 rok. Organ podatkowy poprosił o wskazanie zapisów księgowych potwierdzających zdarzenia, które spowodowały nadpłatę oraz

o pisemne szczegółowe wyjaśnienia takich zdarzeń. W piśmie z [...] listopada 2022 r. powtórzono wyjaśnienia przedstawione

w piśmie z [...] lipca 2022 r. J.M. jako prokurent spółki 1 marca 2023r. wysłała do organu pierwszej instancji załączniki w formacie JPG (faktury), oznaczając je jako skany dokumentów, na podstawie których dokonano korekt deklaracji VAT – 7 za 2018 rok.

Decyzją z [...] maja 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 rok w kwocie 11.248 zł.

W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 181 w zw. z art. 193 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie przez organ podatkowy dowodu w postaci ksiąg podatkowych oraz dokumentów źródłowych spółki komandytowej, której wspólnikiem w 2018 roku była spółka B sp. z o.o., co zdaniem strony doprowadziło

do bezzasadnej odmowy stwierdzenia nadpłaty na podstawie art. 75 § 4a zd. 2 Ordynacji podatkowej. Decyzją z [...] sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że B spółka stosuje przepisy ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2343

ze zm.; dalej zwana: updop) o podatku od osób prawnych i obowiązana jest samodzielnie obliczyć przychód z udziału w spółce komandytowej proporcjonalnie

do posiadanego prawa do udziału w zysku w tej spółce. W myśl art. 5 ust. 1a updop, przychody z zysków kapitałowych, przypisane wspólnikowi na podstawie ust. 1, zwiększają przychody wspólnika uzyskane z tego źródła. Również na bieżąco obowiązani są rozpoznawać przypadające na tę spółkę koszty podatkowe proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku w spółce komandytowej (art. 5 ust. 2 updop). Skarżąca spółka jest obowiązana samodzielnie obliczyć dochód, a od tego dochodu obliczyć oraz zapłacić podatek dochodowy od osób prawnych. Osoba prowadząca księgi rachunkowe spółki komandytowej powinna okresowo (np. co miesiąc) przekazywać wspólnikom pisemną informację

o uzyskanych przez siebie przychodach podlegających opodatkowaniu i kosztach uzyskania tych przychodów. Z akt sprawy wynika, że firma L Sp. z o.o. Spółka Doradztwa Podatkowego obsługuje księgowo spółkę komandytową, ponieważ przekazywała do organu podatkowego pliki z danymi rachunkowymi tej spółki. Niestety nie przedstawiła rzetelnego materiału do weryfikacji.

Skarżąca nie zaoferowała również żadnego dowodu, a szczególnie informacji, w której by zaprezentowali uzgodnienie wyniku finansowego spółki komandytowej

do podstawy opodatkowania dla spółki B oraz wskazali przychody i koszty, które są odmiennie rozpatrywane w rachunkowości i podatku dochodowym.

Wspólnicy nie powinni mieć problemu, z otrzymaniem od spółki komandytowej informacji, które umożliwią sporządzenie m.in. deklaracji podatkowych (art. 24 pkt 5 ustawy o rachunkowości). Twierdzenie, że nie ma kontaktu z osobą, która przygotowywała korektę zeznania CIT-8 za 2018 rok, bo już nie pracuje

w biurze rachunkowym, nie może być argumentem na brak przedstawionych dowodów w obecnej sprawie. Treść art. 5 ust. 1 updop przesądza o tym, że osoby prawne (podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych), będące wspólnikami spółek niebędących osobami prawnymi (a więc również spółek komandytowych), winny przychody

z udziału w tych spółkach niemających osobowości prawnej łączyć ze swoimi przychodami z innych tytułów. Jednocześnie z treści art. 25 ust. 1 updop wynika,

że podatnicy obowiązani są wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego, a sumą zaliczek należnych

za poprzednie miesiące. Z analizy korekt deklaracji VAT-7 za 2018 rok spółki komandytowej złożonych za luty, maj, sierpień i wrzesień 2018 roku wynika, że w wyjaśnieniach (ORD-ZU)

do tych korekt wymienione są tylko dokumenty o numerach [...]. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wykazane zmiany w przychodach i kosztach spółki komandytowej nie znajdują również odzwierciedlenia w korektach deklaracji VAT-7 tej spółki. W sprawozdaniu finansowym spółki komandytowej za 2018 rok

w wyjaśnieniach do bilansu skarżąca pokazała rozliczenie różnicy pomiędzy podstawą opodatkowania podatkiem dochodowym a wynikiem finansowym (zyskiem, stratą), brutto tylko za 2017 rok. Nie dostarczyła żadnych wyjaśnień do dokumentów spółki komandytowej, które mają wpływ na dane zawarte w korekcie z [...].01.2022 r. dotyczące spółki B.

Organ podkreślił, że udzielający odpowiedzi na wielokrotne wezwania

w sprawie przedstawienia materiału dowodowego potwierdzali w korespondencji

z organem pierwszej instancji, że korekta zeznania CIT-8 za 2018 rok spółki B wynika z faktu, że spółka jest komandytariuszem w spółce komandytowej

i posiada 99,99% udziałów tej spółki. Niestety nikt nie wyjaśnił, które dokumenty potwierdzają koszty i przychody 2018 roku stwierdzone po zakończeniu roku obrachunkowego, a dokładnie które dokumenty miały wpływ na korektę zeznania CIT-8 za 2018 rok. Z regulacji art. 75 § 4a Ordynacji podatkowej wynika, że zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest ograniczony treścią wniosku podatnika

i zakresem dokonanej korekty. W ramach takiego postępowania organ podatkowy analizuje wyłącznie stan faktyczny określony przez podatnika. Postępowanie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego ma zakres ograniczony do zakresu żądania podatnika. Celem takiego postępowania jest wyjaśnienie wyłącznie kwestii nadpłaty żądanej przez podatnika. Przedmiotem postępowania nie jest cena skorygowanego zeznania, ale skorelowany wraz z tą korektą wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Organ nie może wyjść poza zakres postępowania wszczętego wnioskiem. Postępowanie w sprawie nadpłaty nie prowadzi do weryfikacji całego rozliczenia należności podatkowych, nie prowadzi do badania rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania w całości, ale jest ograniczone do zakresu wniosku o stwierdzenie nadpłaty, do tych pozycji kosztów uzyskania przychodów i tych okoliczności, które spowodowały powstanie nadpłaty. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że spółka nie przedstawiła dokumentów potwierdzających nadpłatę podatku, a także nie wyjaśniła okoliczności powstania nadpłaty i co najważniejsze nie wyjaśniła metody, w jaki sposób wyliczyła kwotę 133 926 zł nadpłaty wskazaną we wniosku z [...].02.2022 r. oraz pozostałe liczby wykazane w korekcie. Wskazano, że art. 9 ust. 1 updop zobowiązuje do prowadzenia ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Takich dowodów spółka nie przedłożyła. W skardze do sądu administracyjnego powtórzono zarzut naruszenia art. 181 w związku z art. 193 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie dowodu w postaci ksiąg podatkowych oraz dokumentów źródłowych spółki B sp. z o.o. spółka komandytowa, której wspólnikiem była strona w 2018 r. W uzasadnieniu podkreślono, że w celu stwierdzenia zasadności nadpłaty podatku dochodowego, konieczne jest przeprowadzenie dowodu z ksiąg spółki komandytowej, której skarżąca była wspólnikiem. Dowód ten nie polega

na wnikliwym badaniu wszystkich zapisów ksiąg - wystarczy podsumowanie obrotów kont wynikowych (przychody i koszty) skorygowane o przychody i koszty nie biorące udziału w rozliczeniu podatkowym. Następnie otrzymane sumy przychodów i kosztów należy pomnożyć przez ułamek stanowiący udział podatnika w zysku spółki komandytowej. Jeżeli organ podatkowy ma jakieś wątpliwości co do zapisów zawartych w księgach może dodatkowo sprawdzić niektóre wybrane przez siebie dokumenty wymienione w księgach spółki komandytowej (faktury, listy płac, wyciągi, polecenia księgowania). W trakcie postępowania podatkowego całkowicie pominięto treść udostępnionych ksiąg oraz zaniechano przeglądu dokumentacji źródłowej. Zamiast tego organ podatkowy analizował sprawozdanie finansowe oraz pliki JPK spółki komandytowej, które nie miały żadnego znaczenia dla prawidłowości kosztów

i przychodów podlegających rozliczeniu w zeznaniu strony. Do tego cały czas żądano wskazania konkretnych zdarzeń mających wpływ na korektę wyniku spółki mimo że - jak wielokrotnie wyjaśniano - wskazania takich zdarzeń nie jest technicznie możliwe. Strona nie ma obowiązku ani możliwości prowadzić szczegółowej ewidencji wszelkich korekt dokonywanych w księgach rachunkowych ani przechowywać dziesiątek wersji ksiąg rachunkowych uwzględniających każdą dokonaną korektę. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola

ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem

art. 57a (dotyczącym skargi na indywidualną interpretację podatkową, a zatem niemającym zastosowania w niniejszej sprawie).

Wobec braku sprzeciwu strony skarżącej, Sąd uwzględnił wniosek organu

o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 P.p.s.a.), wydając wyrok na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Spór w sprawie oscyluje wokół tego, czy skarżącej spółce przysługuje nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości zadeklarowanej

w korekcie zeznania podatkowego. Zdaniem organów, złożona korekta nie wywołała skutków prawnych i Sąd tę opinię podziela. Zakreślając ramy prawne sprawy wpierw należy zauważyć, że art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej wynika,

że jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku Z kolei z art. 75 § 3 cyt. ustawy wynika, że jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). W myśl art. 75 § 4a cyt. ustawy, w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. Zgodnie

z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skarżąca spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w uzasadnieniu wniosku podała, że korekta zeznania CIT – 8 za 2018 rok wynika z tego, że B jest komandytariuszem B sp. z o.o. sp.k. i posiada 99,99% udziałów. W tym miejscu należy zauważyć, że do 1 stycznia 2021 r., spółka komandytowa nie była podatnikiem podatków: dochodowego od osób prawnych, ani dochodowego od osób fizycznych. Opodatkowanie w przypadku tej spółki następowało na poziomie wspólników. W odniesieniu więc do skarżącej – wspólnika spółki komandytowej należy podnieść, że zgodnie z art. 5 ust. 1 updop, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe. W myśl ust. 1a, przychody z zysków kapitałowych, przypisane wspólnikowi na podstawie ust. 1, zwiększają przychody wspólnika uzyskane z tego źródła. Z kolei art. 5 ust 2 stanowi, że zasady wyrażone w ust. 1 i 1a stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku.

Dalej należy podkreślić, że przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód (art. 7 ust. 1 updop). Trzeba również wskazać, że zgodnie z art. 25 ust 1 updop, podatnicy,

z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22 i art. 24a, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego

a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko organów, że ostatecznie skarżąca nie wykazała, w jaki sposób powstała nadpłata z korekty zeznania CIT-8 za 2018 rok tj., nie przedstawiła dokumentów źródłowych potwierdzających nadpłatę. Trzeba zauważyć, że organ przed podjęciem decyzji odmownej, wystosował

do skarżącej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jak i B sp. z o.o. sp. k. szereg wezwań, celem nadesłania udokumentowania zadeklarowanej nadpłaty. Skarżąca została zobowiązana do dostarczenia dokumentów źródłowych m.in. pismami z [...] lutego 2022 r., [...] marca 2022 r., [...] kwietnia 2022 r., [...] maja 2022 r.

Z odpowiedzi udzielonych przez I.P. (pracownik biura rachunkowego obsługującego skarżącą) wynika, że ww. nie wiedziała dlaczego uległy zmianie przychody i koszty, nadesłany przez nią plik o nazwie "konta księgowe wynikowe 2018" nie odnosił się bezpośrednio do podatnika, natomiast przesłany plik "dzienniki" zawierał listę księgowań w dzienniku wraz z informacją o treści, która już została podana w piśmie złożonym wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W odpowiedzi na wezwanie z [...] maja 2022 r. z kolei spółka skarżąca wyjaśniła, że nie ma możliwości wskazania pojedynczych dokumentów księgowych ani pojedynczych zdarzeń oraz księgowań, które spowodowały korektę zeznania. Wskazała, że w spółce komandytowej na bieżąco dokonuje się korekt i automatycznie się je księguje w księgach tej spółki, a efekty tych korekt też na bieżąco przenosi się na rozliczenia podatkowe spółki B. Tego rodzaju wyjaśnienia, w żaden sposób nie pozwoliły na weryfikację wniosku o skorygowaną nadpłatę.

Dostrzec również trzeba, że organ wielokrotnie kierował także do spółki komandytowej wezwania o przesłanie stosownych dokumentów. Kwestii spornej nie wyjaśniły nadesłane pliki JPK_KR spółki komandytowej oraz całość jej dokumentów źródłowych za 2018 rok wobec stanowiska B sp. z o.o. sp. k., która poinformowała w piśmie z [...] lipca 2022 r., że nie ma możliwości wskazania pojedynczych dokumentów księgowych ani pojedynczych zdarzeń i księgowań, które spowodowała korektę kosztów i przychodów w 2018 r. Nadesłane dokumenty m.in. sprawozdanie finansowe B sp. z o.o. sp. k. za 2018 r., nie pozwoliły stwierdzić, czy doszło do zmian w przychodach i kosztach spółki B sp. z o.o. sp. k., gdyż przedstawiają stan faktyczny na koniec grudnia 2018 r., nie mający przełożenia na korektę zeznania CIT – 8. Podjęta z kolei analiza korekt deklaracji VAT – 7 spółki komandytowej za 2018 r. wykazała, że spółka ta deklarowała jedynie wzrost nabycia, nie zostały natomiast wykazane żadne dodatkowe sprzedaże ani w korektach, ani w fakturach. Wobec ustalenia, że różnice wykazane w korekcie CIT dotyczą zarówno kosztów jak i przychodów (wyniosły odpowiednio 94.294,92 zł oraz 19.307,14 zł), słusznie organ zaakcentował, że nie znajdują one odzwierciedlenia w korektach deklaracji VAT spółki komandytowej.

Wobec powyższego należy podzielić stanowisko organów, że zarówno skarżąca jak i spółka komandytowa nie wyjaśniły, które z dokumentów miały wpływ na korektę zeznania CIT – 8 za 2018 r. Należy zaakcentować, że skarżąca zobowiązana była dokonać samoobliczenia podatkowego z tytułu udziału w spółce komandytowej. Wspólnicy spółki komandytowej, na bieżąco rozpoznają przypadające na nich przychody i koszty, odprowadzając należny podatek. W tym celu, spółka komandytowa powinna okresowo przekazywać wspólnikom pisemną informację

o uzyskanych przez siebie przychodach i kosztach tych przychodów. Zatem skarżąca musiała otrzymać informacje od spółki komandytowej, by wyliczyć i uregulować podatek dochodowy od osób prawnych. Należy również zaakcentować, że z art. 9 ust. 1 updop wynika, że podatnicy

– w tym skarżąca - są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie

z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16. Tymi odrębnymi przepisami,

a których spółka była obowiązana przestrzegać, były przepisy ustawy z dnia

29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2018r. poz. 395 ze zm.). Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o rachunkowości, Spółka była zobowiązana

do prowadzenia ewidencji księgowej w formie ksiąg rachunkowych i przestrzegania zasad określonych w tej ustawie. Spółka zobligowana była stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową

i finansową oraz wynik finansowy (art. 4 ust. 1 ustawy). W księgach rachunkowych Spółka winna była ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody

i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty (art. 6 ust. 1 ustawy).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle art. 9 cyt. ustawy wskazuje się, że ustawodawca, w celu zapewnienia prawidłowej wysokości dochodu (straty) podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, nałożył na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie

z odrębnymi przepisami, tj. ustawą o rachunkowości i wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi. Księgi rachunkowe, o których mowa w rozdziale 2 ustawy

o rachunkowości, są zarazem księgami podatkowymi, w rozumieniu art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2858/16). Obowiązek prawidłowego udokumentowania zdarzeń gospodarczych, prowadzenie ewidencji rachunkowej, spoczywa na podatniku (por. wyrok z dnia

9 listopada 2021 r., sygn. akt II FSK 441/19). Tylko wiarygodne, wolne od wad

i rzetelne dowody źródłowe mogą zgodnie z art. 9 ust. 1 updop stanowić podstawę wpisu do ewidencji podatkowej dla określenia wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy (vide: wyrok WSA w Warszawie z 18 stycznia 2017 r. , sygn. akt III SA/Wa 3480/15. Zdaniem skarżącej, w toku całego postępowania w sprawie nadpłaty, organy nie przeprowadziły najważniejszej czynności dowodowej tj. nie przeanalizowały zapisów ksiąg rachunkowych B sp. z o.o. sp.k.

Oceniając ww. zarzut jako niezasadny, nie można nie dostrzec,

że postępowanie w sprawie nadpłaty różni się od postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Postępowanie zmierzające do określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji stwierdzającej nadpłatę ma zakres ograniczony do zakresu żądania podatnika (vide pogląd wyrażony w uchwale NSA

z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13). Zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest ograniczony treścią wniosku podatnika i zakresem dokonanej korekty. W ramach tego postępowania organ podatkowy analizuje wyłącznie stan faktyczny określony przez podatnika. To na osobie domagającej się stwierdzenia nadpłaty spoczywa obowiązek wykazania słuszności swych racji

i poparcie ich stosownymi dowodami. A więc to na podatniku spoczywał obowiązek wyjaśnienia, korekty zeznania i wykazania jej jednoznacznymi dowodami źródłowymi. Przerzucanie tej odpowiedzialności na organ jest nieuprawnione. Zarzucając w skardze brak analizy zapisów ksiąg rachunków B sp. z o.o. sp. k. skarżąca twierdzi zarazem, że "cała operacja zajmuje kilka minut", a w przypadku sprawdzenia dodatkowych dokumentów "najwyżej dzień roboczy" Skoro zdaniem strony, jest to zabieg tak oczywisty i zajmujący krótką chwilę, to wnioskujący

o nadpłatę powinien go przeprowadzić i przedłożyć stosowne wyjaśnienia w tym zakresie. Tymczasem od samego początku skarżąca spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jak i spółka komandytowa, nie były w stanie w sposób klarowny wyjaśnić, które z dokumentów potwierdzają korektę deklaracji. Słusznie zatem podkreślił organ odwoławczy, że nieuprawnione jest oczekiwanie, by w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty organy podatkowe wykonały analizę wszelkich dokumentów obcej firmy za wnioskodawcę i za biuro rachunkowe obsługujące spółkę komandytową, gdyż to jest obowiązek wnioskującego o nadpłatę. Nie może odnieść zamierzonego skutku również stanowisko oparte na twierdzeniu, że brak było kontaktu z osobą, która przygotowywała korektę kosztów i przychodów za 2018 rok. Jest to bez znaczenia, gdyż obowiązki podatkowe wynikające z ustaw obciążają podatnika i nie jest możliwe przeniesienie tej odpowiedzialności np. na biuro rachunkowe. W związku z powyższym, Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 181 oraz 193 Ordynacji podatkowej a w konsekwencji również art. 75§ 4a tej ustawy. W tym stanie rzeczy, Sąd działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.