Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 801/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 28,  art. 218 § 1, art. 217 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1177/20 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 22 stycznia 2020 r. nr BF.SSO.027.50.2019.4 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia dotyczącego dopłat do usługi powszechnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone postanowienie; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz V. S.A. w G. 1037 (tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1177/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. Sp. z o.o. w P. (skarżąca spółka, skarżąca, spółka) na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE, organ) z dnia 22 stycznia 2020 r., nr BF.SSO.027.50.2019.4, przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.

Pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. skarżąca wniosła o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że płatność dokonana przez spółkę w dniu 18 września 2018 r. na kwotę 630.432,54 zł w imieniu podmiotu V.S.A. z siedzibą w G. ("Upomnienie nr 64/2018 z dn. 31-08-2018, BFB.WDB.3141.1.2018.201), została dokonana tytułem dopłaty za 2009 r. ustalonej w decyzji Prezesa UKE nr DPK. WIA.6060.301.2017.18 z dnia 25 czerwca 2018 r., wskazanej w ww. upomnieniu Prezesa UKE nr 64/2018, skierowanym do V. S.A. z siedzibą w G. (poprzednika prawnego E. w zakresie zobowiązań z tytułu dopłat do usługi powszechnej), i skutkowała tym samym wygaśnięciem tego zobowiązania. Spółka podała, że wniosek swój uzasadnia potrzebą potwierdzenia dokonania zapłaty w imieniu poprzednika prawnego oraz uzyskania urzędowego potwierdzenia wygaśnięcia ww. zobowiązania. W toku postępowania pismem z dnia 20 grudnia 2019 r. Prezes UKE wezwał spółkę do: 1) wskazania przepisu prawa, który wymaga od spółki posiadania zaświadczenia o treści, jak we wniosku z dnia 12 grudnia 2019 r. lub 2) wykazania interesu prawnego w uzyskaniu przez stronę zaświadczenia o treści, jak we wniosku z dnia 12 grudnia 2019 r. W piśmie z dnia 9 stycznia 2020 r. spółka wskazała, że jej interes prawny wynika z potrzeby uzyskania urzędowego poświadczenia faktu, że opisana we wniosku z dnia 12 grudnia 2019 r. płatność doprowadziła do wygaśnięcia zobowiązania do zapłaty kwoty udziału w pokryciu dopłaty do usługi powszechnej, a tym samym, że wobec spółki nie zostanie wystawione dalsze upomnienie lub tytuł wykonawczy, ani też nie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji dotyczące dopłaty.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020 r. Prezes UKE, działając na podstawie art. 219 w związku z art. 217 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania Administracyjnego (k.p.a.), odmówił wydania ww. zaświadczenia. Uzasadniając zaskarżone postanowienie organ wskazał na treść przepisu art. 217 § 2 k.p.a. W przepisie tym ustawodawca przewidział dwie przesłanki wydania przez organ administracji publicznej zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 § 1 k.p.a., a mianowicie: 1) obowiązywanie przepisu prawa, który wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, 2) wykazanie przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia swojego interesu prawnego w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Zdaniem organu, ani we wniosku z dnia 12 grudnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia, ani też w piśmie z dnia 9 stycznia 2020 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Prezesa UKE z dnia 20 grudnia 2019 r. spółka nie wskazała przepisu prawa, który wymaga urzędowego poświadczenia faktów przedstawionych we wniosku o wydanie zaświadczenia. Zdaniem organu, brak jest również przepisu prawa, który wymagałby uzyskania przez spółkę takiego zaświadczenia. W takiej sytuacji, stosownie do przepisu art. 217 § 2 k.p.a., spółka powinna była wykazać swój interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z dnia 12 grudnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia. W piśmie z dnia 20 grudnia 2019 r. organ wezwał zatem spółkę do wskazania interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści. Zdaniem Prezesa UKE, z argumentacji spółki wynika, że zaświadczenie ma stanowić dowód zapłaty zobowiązania z tytułu udziału w pokryciu dopłaty dla usługi powszechnej za 2009 r. na wypadek wystawienia przez ten organ upomnienia lub tytułu wykonawczego oraz wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał, iż przeznaczenie wpłaty w kwocie 630.432,54 zł z dnia 18 września 2018 r. zostało określone przez spółkę w opisie przelewu ww. kwoty, jednak w jego ocenie "treść przelewu" z dnia 18 września 2018 r. "nie jest faktem" w rozumieniu przepisu art. 217 § 2 k.p.a. Organ podkreślił, że skutki prawne dokonania przez podmiot płatności określają właściwe przepisy prawa materialnego. Z treści przepisu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. nie wynika uprawnienie do ubiegania się przez zainteresowany podmiot o wydanie zaświadczenia potwierdzającego skutki prawne określonego działania, które są "określone przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa". Organ zaznaczył ponadto, że wystawienie upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie stanowi o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, a ww. ustawa nie przewiduje jakichkolwiek środków prawnych służących do wykazania braku zasadności wystawienia upomnienia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, domagając uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który w ten sposób potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych. Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu należy interpretować ściśle. Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie. Zdaniem WSA w Warszawie skarżąca spółka nie może domagać się urzędowego potwierdzenia danych wynikających z przedłożonych przez nią dokumentów. Prawidłowości takiego stanowiska nie zmienia okoliczność, że przedłożone dokumenty pochodzą od innych podmiotów publicznych, w tym sądu rejestrowego i sądu wieczystoksięgowego. W ten sam sposób należy traktować czynności notarialne, dokonane przez notariusza (plan podziału, protokoły nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników). Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi wyłącznie o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skoro zatem organ danych takich nie posiada, to nie może on "zaświadczyć" o określonym stanie faktycznym. Słowo "wynikać" jest w tym przypadku kluczowe, ponieważ wprowadza związek między danymi posiadanymi przez organ a faktem poświadczonym w zaświadczeniu. Fakt w znaczeniu przepisów o zaświadczeniu musi być zatem oparty o istniejący stan rzeczy. Powyższe stanowisko jest wyrazem ograniczenia przez ustawodawcę ewentualnego postępowania wyjaśniającego do elementów wyłącznie koniecznych, zmierzających do sprawdzenia własnego zasobu informacyjnego nie zaś dogłębnego ustalania określonych faktów, czy też stanów prawnych. Podkreślić należy, że zaświadczenie jest "aktem informacji", zaś decyzja jest aktem kształtowania i ustalania aktów prawnych. W przypadku "aktu informacji" zasadne jest jedynie uproszczone postępowanie, tak aby podkreślić granicę między zaświadczeniem a decyzją, która wydawana jest w normalnym trybie postępowania administracyjnego (jurysdykcyjnego). Z tego powodu w zaświadczeniu organ administracji nie może wypowiadać się na temat interpretacji przepisów prawa dotyczących sukcesji uniwersalnej spółek w przypadku ich podziału i przeniesienia majątku oraz praw i zobowiązań na inny podmiot. W takim zakresie żądanie strony skarżącej wykracza poza formułę zaświadczenia. Co więcej, wbrew oczekiwaniu skarżącej spółki, zaświadczenie nie może wywołać skutków kształtujących stosunki prawne, w postaci przyznania albo ograniczenia bądź pozbawienia uprawnienia, albo nałożenia, zdjęcia lub ograniczenia obowiązków. Sąd I instancji wskazał następnie, że interes skarżącej nie posiada cech, które "predestynowałyby go do miana interesu prawnego". Uzasadnieniem żądania wydania przedmiotowego zaświadczenia jest wskazywana przez stronę hipotetyczna sytuacja niezasadnego (w jej ocenie) wezwania przez organ egzekucyjny do zapłaty należności z tytułu dopłaty do kosztu świadczenia przez T. S.A. (aktualnie O. S.A.) usługi powszechnej w latach 2006-2011, ciążącej na spółce V.S.A., w wyniku podziału której wyodrębniła się spółka skarżąca. Tak sformułowany interes oparty jest o warunek zawieszający, a więc o zdarzenie przyszłe i niepewne. Z drugiej strony należy zaznaczyć, że istnieją inne środki prawne, dostępne w sytuacji ziszczenia się hipotezy przewidywanej przez skarżącą, chociażby w trybie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33 § 1 pkt 1 i art. 45 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Zdaniem Sądu I instancji, zasadnym byłoby zaprezentowanie dowodów "zajścia" sukcesji praw i obowiązków (art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h.) oraz posiadanego dowodu wpłaty (przelewu), o treści w zasadzie odpowiadającej żądanemu zaświadczeniu, za wyjątkiem skutku w postaci wygaśnięcia tego zobowiązania, który podlegałby ewentualnej ocenie organu egzekucyjnego. Należy zatem stwierdzić, że brak jest cech konkretności i aktualności interesu, który przypisać można skarżącej, a który był podstawą ubiegania się o przedmiotowe zaświadczenie.

IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie do sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowiące podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., poprzez:

1. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez "wyjście w Zaskarżonym Wyroku poza granice sprawy i dokonanie kontroli innej sprawy administracyjnej, niż rzeczywiście istniejąca i objęta Skargą w niniejszej sprawie", a to poprzez błędne przyjęcie, że swoim Wnioskiem Skarżąca domagała się urzędowego potwierdzenia danych wynikających z planu podziału i protokołów zgromadzeń wspólników w przedmiocie podziału, oraz interpretacji przepisów prawa dotyczących sukcesji uniwersalnej przy podziale spółek, podczas gdy Skarżąca w rzeczywistości żądała jedynie potwierdzenia, że płatność została dokonana tytułem Dopłaty 2009 wskazanej w Upomnieniu i skutkowała tym samym wygaśnięciem wskazanego zobowiązania;

2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rozpoznania i odniesienia się w uzasadnieniu Zaskarżonego Wyroku do zarzutu Skargi, że Organ naruszył art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., przyjmując błędnie, że "z treści przepisu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. nie wynika uprawnienie do ubiegania się przez zainteresowany podmiot o wydanie zaświadczenia potwierdzającego skutki prawne określonego działania określone przez powszechnie obowiązujące przepisy" prawa;

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie Skargi pomimo naruszenia przez Organ przy wydawaniu Postanowienia art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że "z treści przepisu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. nie wynika uprawnienie do ubiegania się przez zainteresowany podmiot o wydanie zaświadczenia potwierdzającego skutki prawne określonego działania określone przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa" wskutek czego Organ bezzasadnie odmówił wydania zaświadczenia;

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie Skargi pomimo naruszenia przez Organ przy wydawaniu Postanowienia art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia zgodnie z Wnioskiem, wskutek czego Organ bezzasadnie odmówił wydania zaświadczenia.

V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

1. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

2. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy – zgodnie z zasadą tantum devolutum, quantum iudicatum – do kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku w granicach zarzutów kasacyjnych.

3. Weryfikacja zasadności podniesionych zarzutów prowadzi do wniosku, że przedmiotowa skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w zakresie, w jakim strona skarżąca zakwestionowała prawidłowość dokonanej przez kontrolowany Sąd Wojewódzki oceny legalnościowej wykładni i zastosowania przez skarżony organ przepisów art. 217 § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

4. Skarżony organ oraz – w ramach przeprowadzonej wykładni weryfikacyjnej – kontrolowany Sąd Wojewódzki dokonały błędnej rekonstrukcji treści normatywnej wynikającej z art. 217 § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 k.p.a.

Przepis art. 217 § 2 k.p.a. normuje zagadnienie podstaw legitymacyjnych żądania wydania zaświadczenia. Podstawa uregulowana w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. dotyczy stanów faktycznych, w ramach których do podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia nie ma zastosowania przepis, który nakazuje w postępowaniu przed właściwym organem wykazanie określonych okoliczności prawnych lub faktycznych za pomocą urzędowego potwierdzenia tych okoliczności, a jednocześnie podmiot ten powołuje się na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Kategoria pojęciowa interesu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., ma jednak odmienny i szerszy zakres znaczeniowy w porównaniu z tożsamym pojęciem stanowiącym podstawę legitymacji procesowej strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym (art. 28 k.p.a.). O ile w tym ostatnim przepisie kategoria interesu prawnego zawiera w sobie odesłanie do powiązanej z konkretną sytuacją prawną indywidualnego podmiotu regulacji materialnoprawnej lub formalnoprawnej, która podlega konkretyzacji w postępowaniu jurysdykcyjnym, o tyle "interes prawny" z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. został wyraźnie powiązany z żądaniem przez indywidualny podmiot urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, które mogą mieć znaczenie prawne w jego ogólnie rozważanej sytuacji prawnej, a więc sferze praw i obowiązków prawnych, które nie muszą podlegać konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym. Jednocześnie należy zastrzec, że taka interpretacja pojęcia interesu prawnego nie narusza reguły zakazu wykładni homonimicznej, albowiem rozważana kategoria została powiązana w art. 28 i art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. z odmiennymi procedurami i celami wprowadzenia przesłanki legitymacyjnej.

5. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przedstawiona za skarżonym organem przez kontrolowany Sąd Wojewódzki wykładnia art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., zmierzająca do identyfikacji treści pojęcia interesu prawnego przez proste przeniesienie wniosków interpretacyjnych sformułowanych na tle art. 28 k.p.a., jest błędna.

Konsekwencją błędnej wykładni art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. było również wadliwe zastosowanie powyższego przepisu na tle stanu faktycznego przedmiotowej sprawy o wydanie zaświadczenia. Sąd a quo uznając, że wystarczającą podstawą do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stronie skarżącej jest aprioryczne stwierdzenie braku wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. (co oczywiście było błędem), pominął konieczną analizę zagadnień związanych z "interesem prawnym w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego" oraz zakresem możliwości realizacji tego interesu przez skarżony organ.

Tymczasem uwzględniając prawidłową wersję wykładni art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. oraz sięgając do treści wniosku strony skarżącej z dnia 12 grudnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia, nie ulega wątpliwości, że żądanie w nim zawarte dotyczyło dwóch kwestii, co zostało całkowicie pominięte tak przez Prezesa UKE, jak i przez WSA w Warszawie.

Z jednej strony we wniosku zażądano urzędowego potwierdzenia określonego faktu (dokonania przez stronę skarżącą w dniu 18 września 2018 r. "w imieniu V. S.A." przelewu na określony rachunek bankowy kwoty 630.452,54 zł tytułem dopłaty ustalonej w decyzji Prezesa UKE nr DPK. WIA.6060.301.2017.18 z dnia 25 czerwca 2018 r., wskazanej w upomnieniu Prezesa UKE nr 64/2018 z dnia 31 sierpnia 2018 r., skierowanym do V. S.A. z siedzibą w G., poprzednika prawnego strony skarżącej), z drugiej zaś – zakresem wniosku objęto żądanie urzędowego potwierdzenia określonego stanu prawnego, to jest potwierdzenia wygaśnięcia zobowiązania wynikającego z ww. decyzji Prezesa UKE z dnia 25 czerwca 2018 r. Podniesione w uzasadnieniu wniosku okoliczności uzasadniające istnienie interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia (konieczność potencjalnej obrony sfery praw i obowiązków strony skarżącej na przedpolu postępowania egzekucyjnego lub w jego toku w związku ze skierowaniem do skarżącej upomnienia) należy – jeżeli chodzi o etap badania legitymacji, o której mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. – uznać za spełnione.

Istotne jest bowiem potencjalne znaczenie urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego dla sytuacji prawnej (sfery praw i obowiązków prawnych) podmiotu żądającego zaświadczenia. Mogą to być przykładowo okoliczności dotyczące lub służące do wykazania praw lub dochodzenia roszczeń (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2023 r., II GSK 840/20, LEX nr 3656315). Dopiero na kolejnym etapie uproszczonego postępowania w sprawie wydania zaświadczenia (w toku postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a.) właściwy organ weryfikuje dalsze przesłanki (przesłanki merytoryczne), które warunkują uwzględnienie w całości albo w części żądania wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jest przy tym oczywiste, że akt wydania zaświadczenia, stanowiącego urzędowe potwierdzenie określonych faktów albo określonego stanu prawnego na podstawie zbiorów danych znajdujących się w posiadaniu danego organu, może dotyczyć tylko tych okoliczności faktycznych lub prawnych, które bezpośrednio wynikają z tego rodzaju danych, co oznacza, że podmiot wnioskujący o wydanie zaświadczenia nie może żądać wydania urzędowego potwierdzenia zaistnienia tych faktów lub skutków prawnych, dla których normy kompetencyjne przewidują określone prawne formy ich stwierdzania (np. decyzje administracyjne).

6. Dokonując powiązania powyższych ustaleń i wniosków ze stanem faktycznym przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że o ile przesłanka legitymacyjna z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. oraz możliwość urzędowego potwierdzenia na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu skarżonego organu, czy i w jakim zakresie strona skarżąca dokonała w określonym dniu w imieniu V. S.A. przelewu na rachunek bankowy kwoty określonej w decyzji Prezesa UKE z dnia 25 czerwca 2018 r., nr DPK. WIA.6060.301.2017.18, zostały w stopniu wystarczającym wykazane, o tyle odrębnych rozważań i oceny wymaga zagadnienie dopuszczalności urzędowego potwierdzenia, że dokonany przelew doprowadził do skutecznego wygaśnięcia obowiązku pieniężnego wynikającego z powyższej decyzji. Zagadnienie to wymaga jednak rozstrzygnięcia przez Prezesa UKE w toku postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. Skarżony organ powinien przy tym uwzględnić, że w świetle art. 219 k.p.a. postępowanie o wydanie zaświadczenia może zakończyć się także częściowym uwzględnieniem żądania wydania zaświadczenia o treści określonej przez wnioskodawcę. W takim wypadku właściwy organ jest upoważniony do wydania zaświadczenia obejmującego część żądanych danych, natomiast w zakresie pozostałej części żądania – niezasługującej na uwzględnienie – jest zobowiązany do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia obejmującego określone fakty lub stan prawny.

7. Mając na względzie całość przedstawionej argumentacji oraz uznając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, jak również przyjmując, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.– uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie, zasądzając jednocześnie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych od skarżonego organu na rzecz następcy prawnego (V. S.A. z siedzibą w G.) strony skarżącej kasacyjnie 1.037 (tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

-----------------------

2