Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 312/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od orzeczenia wydanego na podstawie art.138 par.2 k.p.a.
Powołane przepisy: article: art. 64e, art. 151a par. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 24 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lipca 2024 roku sprawy ze sprzeciwów P. z siedzibą w W. oraz N. M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 26 marca 2024 roku nr KO.420.60.2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala sprzeciwy. MR


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, decyzją z 26 marca 2024 r., po rozpatrzeniu odwołania K. K., N.M., J. S., P.S. i R.S., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy G. z 12 lutego 2024 r., ustalającą, z wniosku [...] spółki z o.o. w W., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w skład której wchodzi:

a) budowa wieży o łącznej wysokości całkowitej do 65,0 m n.p.t. o współrzędnych geograficznych środka wieży: 51̊ 11'35.2"N, 19˚36'47.2"E,

b) montaż na wieży:

- 3 anten sektorowych typu [...], pracujących w paśmie [...], promieniujących w azymutach 0˚, 120˚ i 250˚, pochylenie elektryczne anten wynosić ma nie więcej niż 12˚ przez cały okres funkcjonowania stacji bazowej, wysokość zawieszenia środka elektrycznego 59,0 m n.p.t.,

- 3 anten sektorowych typu [...], pracujących w paśmie [...], promieniujących w azymutach 0˚, 120˚ i 250˚, pochylenie elektryczne anten wynosić ma nie więcej niż 12˚ przez cały okres funkcjonowania stacji bazowej, wysokość zawieszenia środka elektrycznego 59,0 m n.p.t.,

- 3 anten sektorowych typu [...], pracujących w paśmie [...] promieniujących w azymutach 0˚, 120˚ i 250˚, pochylenie elektryczne anten wynosić ma nie więcej niż 10˚ przez cały okres funkcjonowania stacji bazowej, wysokość zawieszenia środka elektrycznego 59,0 m n.p.t.,

- anten radiolinii (7 szt. zainstalowanych odpowiednio: 5 szt. na 56,50 m n.p.t., 1 szt. na 56,10 m n.p.t. i 1 szt. na 56,90 m n.p.t.),

c) wewnętrzna linia zasilająca, system antenowy wraz z okablowaniem łączącym wszystkie elementy oraz kanalizacja teletechniczna na potrzeby przyłącza światłowodowego. U podnóża wieży zostaną umieszczone urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze,

d) budowa ogrodzenia, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid, [...], obręb P., gm. G.,

i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przypomniało, że wymienioną wyżej decyzję organ pierwszej instancji podjął na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 52 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm. - u.p.z.p.), ustalając lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], obręb P., gmina G., a sprawa była już przedmiotem rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzjami z 31 marca 2023 r. i 14 września 2023 r. uchyliło decyzje organu pierwszej instancji odpowiednio z 14 grudnia 2022 r. i 9 czerwca 2023 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kolegium wskazało, że w złożonym wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z 31 sierpnia 2022 r. wskazano nazwę inwestycji: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...]. W piśmie z 9 maja 2023 r. wyjaśniono, że "Planowa inwestycja będzie się składała z wieży telekomunikacyjnej o wysokości do 65,0 m n.p.t. (wraz z instalacją odgromową), anten sektorowych (9 szt. zainstalowanych na wysokości 59,00 m n.p.t.), anten radiolinii (7 szt. zainstalowanych odpowiednio: 5 szt. na 56,50 m n.p.t., 1 szt. na 56,10 m n.p.t. i 1 szt. na 56,90 m n.p.t.), wewnętrznej linii zasilającej, systemu antenowego wraz z okablowaniem łączącym wszystkie elementy oraz kanalizacji teletechnicznej na potrzeby przyłącza światłowodowego. U podnóża wieży zostaną umieszczone urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze. Inwestycja będzie ogrodzona". Dalej zaznaczono, że "Wszystkie dane na temat anten (system, producent/typ, azymut, wysokość zawieszenia, maksymalna moc itd.) znajdują się w załączonym do, wniosku dokumencie "[...].pdf". Anteny radioliniowe służą do transmisji pomiędzy poszczególnymi elementami sieci komórkowej i nie generują oddziaływania tego rodzaju co anteny sektorowe. W przypadku anten radioliniowych nie analizuje się parametrów wskazanych przez organ, w związku z tym Inwestor nie widzi potrzeby i podstawy prawnej do dołączania informacji wskazanych w wezwaniu". Wskazano także, że w skład infrastruktury technicznej wchodzi wewnętrzna linia zasilająca oraz kanalizacja techniczna na potrzeby przyłącza światłowodowego (pkt 6 ww. pisma), teren inwestycji obejmuje całą działkę nr [...] (pkt 8) oraz że linia zasilająca przebiegać będzie po terenie objętym wnioskiem. Do ww. pisma z 9 maja 2023 r. dołączono m.in. "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentację obszaru oddziaływania" i rys. 1-4 "Graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych", a także mapę zasadniczą, na której wg legendy oznaczono: ABCDE granice terenu objętego wnioskiem; granice obszaru, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać; teren podlegający przekształceniu; azymuty anten sektorowych. Na mapie tej wskazano także planowaną wewnętrzna linię zasilającą L-180 m oraz miejsce przyłączenia inwestycji do sieci zewnętrznej.

Zdaniem Kolegium, skoro, zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek powinien określać charakterystykę zabudowy i charakterystyczne parametry techniczne inwestycji, to wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego winien przedstawiać pełną charakterystykę planowanej inwestycji, tj. ilość anten, typ/model, moc anteny, częstotliwość pola elektromagnetycznego, azymuty, wysokość zawieszenia, i kąt pochylenia anteny (także anten radioliniowych). Tymczasem nie wszystkie ww. parametry techniczne wskazano we wniosku i jego uzupełniniach.

I tak nie przedstawiono równoważnej mocy promieniowanej izotropowo anten sektorowych i anten radioliniowych, typu, częstotliwości i azymutów anten radioliniowych, wysokości i długości ogrodzenia. Jeżeli chodzi o urządzenia sterujące, to ile tych urządzeń będzie i czy wytwarzają pole elektromagnetyczne. Natomiast, jeżeli chodzi o wewnętrzną linię zasilania, to nie wiadomo, czy będzie to linia napowietrzna, czy podziemna. Wskazane przez inwestora zarówno w piśmie z 9 maja 2023 r, jak i 24 października 2023 r. okoliczności, w ocenie organu nie zwalniają inwestora z przedstawienia wszystkich parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Do zadań inwestora należy bowiem dostarczenie organowi wszystkich wymaganych prawem danych pozwalających na określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, w celu umożliwienia organowi wykonania zadań związanych z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor dołączył opracowanie "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentację obszaru oddziaływania", sporządzone w sierpniu 2022 r., w którym wskazano. że: "W przypadku rozpatrywanej instalacji jedynym źródłem energii elektromagnetycznej emitowanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi są anteny nadawcze instalacji radiokomunikacyjnej. Same urządzenia i tory antenowe są ekranowane i praktycznie nie emitują do otoczenia energii elektromagnetycznej o wartościach istotnych z punktu widzenia oddziaływania na środowisko".

Zdaniem organu wniosek powinien jednak określać charakterystyczne parametry techniczne anten sektorowych i anten radiolinii charakteryzujące ich wpływ na środowisko, m.in. w zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez te anteny. Tymczasem w "Tabeli nr 1 — wyniki obliczeń", wskazano, że anteny będą pracować w paśmie o częstotliwości LTE 800 MHz/1800 MHz/2100 MHz oraz GSM 900 MHz/UMTS 900 MHz oraz przedstawiono na rys. 1, 2, 3 i 4 prezentację obszaru oddziaływania obiektu P105505A, które jak należy domniemywać dotyczą anten sektorowych. Brak jest natomiast danych dotyczących zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego anteny radiolinii. Zdaniem organu inwestor powinien przedstawić też graficznie przewidywane obszary i rozkłady pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne dla anteny radiolinii. Dopiero mając te dane będzie możliwe stwierdzenie się, czy w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), ponadnormatywne oddziaływanie stacji nie znajduje się w miejscach dostępnych dla ludności i nie spowoduje ograniczeń w zakresie możliwości zabudowy nieruchomości znajdujących się w zasięgu promieniowania elektromagnetycznego anten sektorowych i radiolinii. Tak więc organ pierwszej instancji wydając decyzję nie posiadał danych dotyczących obliczonego zasięgu występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej dla anteny radiolinii. Wątpliwości Kolegium budzi także zaznaczenie, że powierzchnia biologicznie czynna (pkt 7.6.2. wniosku) nie dotyczy, skoro na terenie inwestycji przewiduje się powierzchnię podlegającą przekształceniu.

Kolegium podkreśliło, w konsekwencji, że skoro na organie administracji ciąży obowiązek określenia w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagań wynikających z przepisów szczególnych (art. 54 u.p.z.p.), to orzekając w sprawie indywidualnej organ winien dokonać konkretyzacji wymagań normatywnych w kontekście planowanego przedsięwzięcia, precyzując ciążące na inwestorze konkretne obowiązki lub wynikające z przepisów ograniczenia. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne (art. 55 u.p.z.p.) Tym samym w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży — ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny winny być skierowane.

W zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie wskazał równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, charakterystyki anten radioliniowych (poza wysokością ich zawieszenia), nie określił ilości urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo-odbiorczych oraz jak będą posadowione, długości wewnętrznej linii zasilającej, wysokości i długości ogrodzenia.

Tymczasem precyzyjne wskazanie w decyzji takich elementów jak typ anten, ich moc, kierunek oraz ilość jest niezbędne również dlatego, że zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wdający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa się m.in. warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p.). W decyzji wskazano, że działka nr ewid. [...] obręb P. graniczy z działką nr ewid. [...] obręb P. - drogą powiatową oraz dz. nr ewid. [...] obręb P. - drogą gminną wewnętrzną. Obsługę komunikacyjną określono: dostęp do drogi publicznej bezpośredni z drogi gminnej wewnętrznej (dz. nr ewid. [...] obręb P.) do drogi powiatowej, przy czym nie wskazano nr ewid. działki (drogi powiatowej), z którą ma się odbywać połączenie z drogi gminnej wewnętrznej. Zauważyć należy, że dostęp z terenu inwestycji do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną nie jest dostępem bezpośrednim. Także we wniosku inwestor wskazał dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej — bezpośredni, co w świetle powyższego budzi wątpliwość. Zatem także kwestia obsługi komunikacyjnej wymaga wyjaśnienia, ze względu na treść § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589).

Ponadto, zdaniem Kolegium w związku z tym, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz z uzupełnieniami został wniesiony w formie dokumentu elektronicznego, to akta sprawy powinny zawierać raport z weryfikacji podpisu elektronicznego, każdego dokumentu elektronicznego, co wymaga uzupełnienia.

Dodatkowo wyjaśniono, że jeśli stroną prowadzonego postępowania administracyjnego nie jest małżeństwo, a poszczególni małżonkowie, to pisma należy doręczać każdemu z małżonków odrębnie. Zasadą jest, że organ doręcza pisma każdej ze stron, chyba, że w sprawie wszczętej na wniosek wielu stron wskażą one w podaniu jedną jako upoważnioną do odbioru pism (art. 40 § 3 k.p.a). Z akt niniejszej sprawy wynika, że taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, zatem zastosowanie winna mieć reguła, że każdemu z uczestników doręcza się pismo/rozstrzygniecie.

Powyższe okoliczności, zdaniem organu odwoławczego uzasadniały uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

W sprzeciwie od powyższej decyzji [...] spółka z o.o. w W. zarzuciła naruszenie:

- art. 138 § 2 k.p.a., w zw. z art. 64e p.p.s.a. z uwagi na zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. w niniejszej sprawie, podczas gdy nie było podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dokonania przez organ odwoławczy wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz poczynienie niepełnych ustaleń faktycznych dotyczących charakterystycznych parametrów planowanej inwestycji;

- art. 52 ust. 2 u.p.z.p., poprzez uznanie, że wniosek spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa wszystkich charakterystycznych parametrów inwestycji, podczas gdy we wniosku i dołączonych do niego załącznikach oraz pismach uzupełniających inwestor przedstawił wszystkie wymagane przepisami oraz oczekiwane przez organ pierwszej instancji parametry i dane dotyczące inwestycji;

- art. 54 pkt 2 u.p.z.p., poprzez nieprawidłowe uznanie, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji jest niepełna i nie określa wszystkich charakterystycznych parametrów planowanego przedsięwzięcia, podczas gdy szczegółowe określenie cech inwestycji, także technicznych, odbywa się projekcie budowlanym, kontrolowanym następnie w ramach postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, wobec czego zbyt duża szczegółowość decyzji lokalizacyjnej mogłaby prowadzić do uregulowania w ten sposób materii zastrzeżonej dla innego postępowania.

Z uwagi na powyższe zarzuty spółka wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania.

W ocenie skarżącej nie było uzasadnionych podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., albowiem decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i nie naruszała przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. W ocenie spółki uchybienia organu drugiej instancji dotyczą przede wszystkim oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a ponadto organ zaniechał skorzystania z prawa do ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego we własnym zakresie przed wydaniem decyzji. Organ odwoławczy niesłusznie uznał, że wniosek spółki wraz z załącznikami i uzupełnieniami nie zawiera wszystkich charakterystycznych parametrów wskazanych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., w szczególności: "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo anten sektorowych i radioliniowych, typu, częstotliwości i azymutów anten radioliniowych, wysokości i długości ogrodzenia, liczby urządzeń sterujących i tego, czy wytwarzają pole elektromagnetyczne, jak również tego, czy wewnętrzna linia zasilająca będzie napowietrzna czy podziemna".

W kontekście braku wskazania mocy EIRP anten spółka zauważyła, że z dniem 4 czerwca 2022 roku, w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2022 poz. 1071), a w konsekwencji doszło do uchylenia przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w wyniku czego z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zawsze bądź potencjalnie, wyeliminowano wszelkie instalacje radiokomunikacyjne. Skoro ustawodawca jednoznacznie przesądził, że żadna instalacja radiokomunikacyjna nie podlega przepisom rozporządzenia z 10 września 2019 r., to brak jest obecnie podstaw prawnych dla badania przez organy administracji publicznej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny, a tym bardziej ich sumy dla danej inwestycji. Organ odwoławczy nie przywołał podstawy prawnej, na mocy której wymagane by było wskazanie przez inwestora mocy EIRP anten, a w konsekwencji dlaczego miałby to być brak, który uzasadnia uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Inwestor przedstawił maksymalną moc wyjściową nadajnika pracującego w określonym systemie w sektorze w jednostkach dBm. SKO nie wyjaśniło w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej dlaczego wspomniany parametr jest zdaniem organu niewystarczający. Jak wynika z załączonego do wniosku opracowania "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko" przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana w taki sposób, że nie spowoduje ona w miejscach dostępnych dla ludności wzrostu natężenia pola elektromagnetycznego ponad prawnie dopuszczalne wartości. W ocenie skarżącej załączona do wniosku dokumentacja jest w tym zakresie wyczerpująca. Przedłożona do akt sprawy dokumentacja przedstawia w formie graficznej przewidywane obszarów pól elektromagnetycznych w płaszczyźnie poziomej i pionowej dla poszczególnych azymutów, uwzględniając wszystkie urządzenia emitujące pola elektromagnetyczne w planowanej stacji bazowej 3 telefonii komórkowej. Obliczenia i rysunki w ww. dokumencie uwzględniają zjawisko sumowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez wszystkie planowane anteny stacji bazowej. Zasięgi występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w otoczeniu zespołu anten są wynikiem kumulacji poziomów pól elekromagnetycznych emitowanych przez wszystkie anteny stacji bazowej. Warto przy tym zauważyć, że anteny radioliniowe służą do transmisji pomiędzy poszczególnymi elementami sieci komórkowej i nie generują oddziaływania tego rodzaju, co anteny sektorowe. Z uwagi na duża różnicę zakresu częstotliwości pracy anten sektorowych oraz anten radiolinii i ich różną charakterystykę, zjawisko kumulacji oddziaływania między radioliniami a antenami sektorowymi jest pomijalnie małe i nie wpływa na zwiększenie gęstości pola wytwarzanego przez anteny sektorowe stacji w obszarach dostępnych dla ludności. Jednocześnie wskazuję, że w toku postępowania spółka na żądanie organu pierwszej instancji udostępniła karty katalogowe anten sektorowych i radioliniowych, w związku z czym organy dysponują wszelkimi danymi anten udostępnionymi przez producenta. Pozostałe żądania wymienione przez organ odwoławczy nie są wymagane w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy uznał, że decyzja Wójta Gminy G. jest niepełna i nie zawiera wszystkich charakterystycznych parametrów planowanej inwestycji. Także kwestia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji została określona w sposób wyczerpujący. Jednym z możliwych sposobów dostępu do drogi publicznej jest dostęp pośredni - poprzez drogę wewnętrzną będącą w zarządzie gminy, który jest sam w sobie wystarczający i nie wymaga posiadania dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego do korzystania z tej drogi (zob. art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Spółka wskazała, że planowana inwestycja nie będzie wywoływała negatywnego wpływu na ludzi i środowisko. Zabezpieczenie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania stacji bazowej znajduje się w treści działu VI ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. Ochrona przed polami elektromagnetycznymi, w art. 121 ustawy.

W ocenie spółki brak było w przedmiotowej sprawie podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Sprzeciw od przedmiotowej decyzji wniósł także N. M., a sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 333/24.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 61a k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wniosek został złożony przez osobę nieuprawnioną. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości.

W ocenie skarżącego nie sposób zgodzić się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie złożonych pełnomocnictw. Kolegium wskazało, że decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest niezbędna dla rozpoczęcia procesu budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Jest to oczywiste, ale na podstawie złożonego pełnomocnictwa nie można domniemywać, że obejmuje ono cały proces inwestycyjny. Zdaniem skarżącego cała

treść pełnomocnictwa wskazuje na to, że inwestor udzielił pełnomocnikom upoważnienia w zakresie prowadzenia samej "budowy" a nie uzyskiwania wszelkich niezbędnych do jej rozpoczęcia i prowadzenia formalności łącznie z wnioskowaną decyzją lokalizacyjną. Nie można przecież na obecnym etapie postępowania mówić o prowadzonej przez spółkę "budowie" stacji bazowej lecz o inwestycji, która ma na celu taką budowę a następnie eksploatację. Skarżący podkreślił, że definicja "budowy" wskazana jest w ustawie Prawo budowlane, jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego, które realizuje się poprzez "roboty budowlane" rozumiane jako budowę obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 28 p.b. roboty budowlane, czyli co za tym idzie budowę można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego złożone pełnomocnictwa dotyczą reprezentowania spółki jedynie na jednym z etapów procesu inwestorskiego polegającego na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej i mogą ewentualnie dotyczyć postępowania przed organami administracji, dopiero od momentu uzyskania pozwolenia na budowę. Nie mogą być natomiast rozumiane, jako pełnomocnictwa do

reprezentowania spółki w całym postępowaniu dotyczącym tej inwestycji. Tym samym pełnomocnicy nie posiadali legitymacji do występowania w imieniu spółki z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odpowiedziach na sprzeciwy organ wniósł o ich oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Postanowieniem z 24 lipca 2024 r. tutejszy, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – p.p.s.a ) połączył sprawę o sygn. akt II SA/Łd 333/24 ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 312/24 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sprzeciwy nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionego sprzeciwu strona skarżąca uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, którą uchylono w całości decyzję Burmistrza Rzgowa z 9 lutego 2024 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego sprzeciwu warto przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy i stanowią odstępstwo od przyjętej ogólnej zasady, orzekania przez ten organ, co do istoty sprawy. Przy czym wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest uzasadnione jedynie w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz, że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Co więcej wydając decyzję kasatoryjną, organ odwoławczy jest zobligowany do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co wprost wynika ze zdania drugiego wyżej przywołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Inaczej mówiąc organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy czym rozstrzygnięcie kasatoryjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy, nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.

Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie, w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie określonego dowodu, co również wyłącza dopuszczalność wydania decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., II OSK 1140/19; wyrok WSA w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18 - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej jest dokonanie oceny prawidłowości takiej decyzji pod kątem zasadnego skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, to kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny całkowicie zignorowane (por. wyrok NSA z 10 września 2019 r., I OSK 1932/19).

Odnosząc powyższe rozważania, do realiów rozpoznawanej sprawy sąd rozpoznający sprzeciw uznał, iż objęta nim decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa, a tym samym nie wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego.

W przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., a zatem organ prawidłowo skorzystał z uprawnienia do uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Oparcie rozstrzygnięcia na tej podstawie było konsekwencją ustalenia przez organ odwoławczy, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach nie jest kompletny, ani wystarczający do tego, aby ustalony stan faktyczny sprawy zestawić z regulacją prawa materialnego, która stanowi podstawę do rozstrzygnięcia sprawy o ustaleniu warunków zabudowy.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U . z 2023 r., poz. 977 ze zm.), przy czym zasadnie wskazało Kolegium, iż w toku prowadzonego postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego uległy zmianie przepisy u.p.z.p., stanowiące podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji. Jednakże mając na uwadze treść art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U . z 2023 r. poz. 1688) w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy u.p.z.p. sprzed nowelizacji.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który to wniosek powinien spełniać wymogi określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać, stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.:

1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci:

a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo

b) papierowej;

1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Z powyższego przepisu wynika, że na treść wniosku składa się część opisowa oraz część graficzna, zawierająca charakterystykę inwestycji. We wniosku należy więc zamieścić opis planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i przeznaczenia obiektów budowlanych. Przedstawienie tych danych musi mieć formę opisową i część graficzną. Ponadto we wniosku powinny się znaleźć charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Mając na uwadze charakter postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy podkreślić za Kolegium, że organ rozstrzygający o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem strony odnośnie charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i nie działa w ramach uznania administracyjnego. Wydanie decyzji związane jest bowiem ze zbadaniem, czy w świetle przepisów prawa na danym terenie możliwa jest lokalizacja określonej we wniosku inwestycji.

W ocenie sądu, organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną nie naruszył regulacji zawartej w art. 138 § 2 k.p.a. Oparcie rozstrzygnięcia na tej podstawie było konsekwencją ustalenia przez organ odwoławczy, że nie wszystkie parametry techniczne inwestycji zostały przedstawione przez spółkę we wniosku i pismach uzupełniających, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji organu pierwszej instancji, która ich nie uwzględniała. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że pomimo wezwania nie przedstawiono równoważnej mocy promieniowanej izotropowo anten sektorowych i anten radioliniowych, typu, częstotliwości i azymutów anten radioliniowych, wysokości i długości ogrodzenia. Także nie sprecyzowano ile będzie urządzeń sterujących i czy wytwarzają pole elektromagnetyczne. Nie wiadomo także czy planowana wewnętrzną linię zasilania będzie napowietrzna, czy podziemna. Jak zasadnie zaznaczyło Kolegium stanowisko inwestora o braku zarówno potrzeby, jak i podstawy prawnej do dołączania informacji żądanych przez organ, a także nowelizacja rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zwalniają inwestora z przedstawienia wszystkich parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Do zadań inwestora należy dostarczenie organowi wszystkich wymaganych prawem danych pozwalających na określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, w celu umożliwienia organowi wykonania zadań związanych z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zasadne jest stanowisko Kolegium, że wniosek powinien określać charakterystyczne parametry techniczne zarówno anten sektorowych, jak i anten radiolinii, charakteryzujące ich wpływ na środowisko, m.in. w zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez te anteny. Tymczasem dane zawarte w "Tabeli nr 1 - wyniki obliczeń", oraz przedstawiona prezentację obszaru oddziaływania obiektu [...], prawdopodobnie dotyczą anten sektorowych, bowiem inwestor nie sprecyzował, których anten dotyczą parametry. W konsekwencji organ zasadnie przyjął, że brak jest natomiast danych dotyczących zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego anteny radiolinii, czego spółka w istocie nie kwestionuje. Ponadto zasadnie uznał organ, że inwestor powinien przedstawić także graficznie przewidywane obszary i rozkłady pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne dla anteny radiolinii. Dopiero mając te dane będzie możliwe stwierdzenie się, czy w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), ponadnormatywne oddziaływanie stacji nie znajduje się w miejscach dostępnych dla ludności i nie spowoduje ograniczeń w zakresie możliwości zabudowy nieruchomości znajdujących się w zasięgu promieniowania elektromagnetycznego anten sektorowych i radiolinii. Tym bardziej, że jak wskazał inwestor w przedmiotowym sprzeciwie "z uwagi na duża różnicę zakresu częstotliwości pracy anten sektorowych oraz anten radiolinii i ich różną charakterystykę, zjawisko kumulacji oddziaływania między radioliniami a antenami sektorowymi jest pomijalnie małe i nie wpływa na zwiększenie gęstości pola wytwarzanego przez anteny sektorowe stacji w obszarach dostępnych dla ludności". Występowanie zjawiska kumulacji oddziaływania między radioliniami a antenami sektorowymi w ocenie sądu potwierdza stanowisko Kolegium o konieczności przedłożenia przez inwestora wszystkich danych odnoszących się do inwestycji, w tym danych dotyczących anten radiolinii i zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego.

Brak udostępnienia przez inwestora żądanych danych skutkował tym, że w decyzji organu pierwszej instancji nie wskazano równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, charakterystyki anten radioliniowych (poza wysokością ich zawieszenia), nie określono ilości urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo-odbiorczych. Stanowisko spółki o braku potrzeby uzupełnienia wniosku o żądane dane nie może zostać w tej sytuacji zaaprobowane.

Sądowi z urzędu wiadomo, że takie dane zostały przez spółkę przekazane organowi odwoławczemu w analogicznej sprawie, która była rozpatrywana przez tutejszy sąd. Wynika to z treści uzasadnienia wyroku z 18 stycznia 2024 r., II SA/Łd 915/23, gdzie wskazano, że "we wniosku przedłożonym przez inwestora (...) wskazano między innymi szczegółowe dane dotyczące anten sektorowych (...). Dokumenty te nie wskazywały jednak obliczonego zasięgu występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej dotyczących anteny radioliniowej. (...) dokumenty nie zawierały szczegółowych danych dotyczących anteny radiolinii, w tym obliczeń dotyczących anteny radiolinii i przewidywanego dla anteny radiolinii obszaru pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (w płaszczyźnie poziomej i w płaszczyźnie pionowej). Tak więc organ I instancji wydając decyzję nie posiadał danych dotyczących obliczonego zasięgu występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej dla anteny radiolinii. Dane te inwestor przedłożył dopiero organowi II instancji".

Sąd jednocześnie podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest konkretne wskazanie m.in.: z jakiego typu anten, jakiej mocy i w jakiej liczbie ma składać się planowana inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane oraz jaki będzie kierunek ich usytuowania (por. m.in.: wyrok NSA z 29 listopada 2017 r. II OSK 559/16; wyroki: WSA w Bydgoszczy z 8 listopada 2011 r., II SA/Bd 991/11; WSA w Krakowie z 13 marca 2014 r., II SA/Kr 1465/13; WSA w Poznaniu z 8 listopada 2017 r., II SA/Po 492/17; WSA w Rzeszowie z 10 lipca 2018 r., II SA/Rz 412/18; WSA w Poznaniu z 16 maja 2019 r., IV SA/Po 583/18; WSA w Łodzi z 18 stycznia 2024 r., II SA/Łd 915/23; oraz z 24 kwietnia 2024 r., II SA/Łd 941/23). Precyzyjne wskazanie w decyzji takich elementów jak typ anten, ich moc, kierunek oraz ilość jest niezbędne również dlatego, że zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Nadto zauważyć należy, że za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma wykonaniu wskazanego celu jedynie sprzyjać. Inwestycja w takim kształcie stanowi bowiem o realizacji celu publicznego, stąd też ustalenie parametrów technicznych w treści decyzji jest obligatoryjne.

Powyższa okoliczność stanowiła dla organu odwoławczego samoistną podstawę do zastosowania trybu z art. 138 § 2 k.p.a. dla uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zasadnie przyjął organ odwoławczym że jednoznacznie wyjaśnione powinny zostać także wątpliwości, wiążące się z zawartą we wniosku informacji, co do powierzchni biologicznie czynnej (nie dotyczy) w kontekście przewidywanego przekształcenia terenu inwestycji długości wewnętrznej linii zasilającej, wysokości i długości ogrodzenia.

Słuszne jest ponadto stanowisko Kolegium, że w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa się m.in. warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p.). Stosownie do § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589), ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych.

W decyzji wskazano, że działka nr ewid. [...] obręb P. graniczy z działką nr ewid. [...] obręb P. - drogą powiatową oraz dz. nr ewid. [...] obręb P. - drogą gminną wewnętrzną. Obsługę komunikacyjną określono: dostęp do drogi publicznej bezpośredni z drogi gminnej [...] wewnętrznej (dz. nr ewid. [...] obręb P.) do drogi powiatowej, przy czym nie wskazano nr ewid. działki (drogi powiatowej), z którą ma się odbywać połączenie z drogi gminnej wewnętrznej. Zauważyć należy, że dostęp z terenu inwestycji do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną nie jest dostępem bezpośrednim. Natomiast we wniosku inwestor wskazał dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej - bezpośredni, co w świetle powyższego budzi uzasadnione wątpliwości, a kwestia obsługi komunikacyjnej wymaga wyjaśnienia.

Ponadto słusznie podniosło Kolegium, że skoro wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz z uzupełnieniami został wniesiony w formie dokumentu elektronicznego, to akta sprawy powinny zawierać raport z weryfikacji podpisu elektronicznego, każdego dokumentu elektronicznego, co także wymaga uzupełnienia. Zasadnie także uznano, że w sytuacji gdy stroną prowadzonego są małżonkowie odrębnie to pisma należy doręczać każdemu z nich. Wyjaśnione powinny zostać także wskazane w decyzji Kolegium wątpliwości związane z powierzchnią biologicznie czynną (pkt 7.6.2. wniosku).

Wobec powyższego sąd stwierdza, że akta administracyjne potwierdzają prawidłowość zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. w przedmiotowej sprawie. Organ pierwszej instancji dopuścił się bowiem naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.), przy czym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Należy również zgodzić się z Kolegium, że zaistniały obiektywne przeszkody do wykonania merytorycznej kompetencji orzeczniczej przez organ odwoławczy, których nie można było usunąć w trybie art. 136 k.p.a., zaś rozstrzyganie co do meritum na tym etapie było przedwczesne. Usunięcie przez Kolegium stwierdzonych naruszeń naraziłoby organ odwoławczy na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), co potwierdza stanowisko wyrażone ww. wspomnianym wyroku WSA w Łodzi z 18 stycznia 2024 r., II SA/Łd 915/23, które sąd podziela.

Nie ulega też wątpliwości, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji płyną także zalecenia dla organu pierwszej instancji co do okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wobec tego zarzuty spółki okazały się bezpodstawne.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez N.M. wskazać za Kolegium należy, że zarówno M. L.(któremu do reprezentowania [...] spółki z o.o. w W. pełnomocnictwa udzieliły osoby uprawione, tj. dwóch Członków Zarządu – P.K. i M. S. - pełnomocnictwo nr [...] z [...] listopada 2020 r.), jak i M. K. (której M.L. udzielił "dalszego" pełnomocnictwa do działania w imieniu spółki - pełnomocnictwo nr [...] z [...] marca 2022 r.) były umocowane w kwestii uzyskania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wskazanego powyżej zamierzenia. Zakres określony w pkt 1 ww. pełnomocnictw obejmuje reprezentację spółki "przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach (...), w sprawach związanych z prowadzoną przez spółkę budową, eksploatacją, a także zakończeniem eksploatacji infrastruktury telekomunikacyjnej". W ocenie sądu tak sformułowany zakres pełnomocnictwa obejmował wszelkie działania związane z budową stacji bazowych telefonii komórkowej, w tym uzyskanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako niezbędnej dla rozpoczęcia procesu budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Podkreślić należy, iż instytucja pełnomocnictwa procesowego w postępowaniu administracyjnym ma charakter możliwe dalece odformalizowany. W razie wątpliwości treść pełnomocnictwa musi być odczytywana w kontekście faktycznym danej sprawy i prawdopodobnych intencji mocodawcy, w szczególności jego obiektywnie pojmowanego interesu. Należy przy tym uwzględnić, czy w świetle pełnomocnictwa umocowana nim osoba działa w sposób korzystny dla mocodawcy. Jeżeli bowiem osoba, przedstawiająca wystawione dla niej pełnomocnictwo do działania, podejmuje na jego podstawie czynności mieszczące się w prawdopodobnych intencjach mocodawcy i na rzecz jego obiektywnie pojmowanego interesu - to wątpliwości, co do zakresu pełnomocnictwa, organ administracji publicznej jest obowiązany przesądzić na rzecz przyjęcia, że ta osoba została umocowana w sprawie. W postępowaniu administracyjnym rzeczywisty zakres umocowania oceniany musi być każdorazowo na podstawie treści pełnomocnictwa, przy uwzględnieniu istoty i charakteru procedury, a także interesu mocodawcy.

W niniejszej sprawie spółka na żadnym etapie postępowania, w tym na etapie sprzeciwu nie kwestionowała działania przez wskazanych wyżej pełnomocników. W tej sytuacji zarzut sformułowany przez skarżącego uznać należy za bezpodstawny.

Z tych wszystkich względów sąd stwierdził zaistnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. i na podstawie art. 64e, w zw. z art. 151a § 2 p.p.s.a. złożone sprzeciwy oddalił.[pic]