Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 479/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Q sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1084/24 w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi Q sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 19 marca 2024 r. nr 1401-IEW3.4263.20.2023.28.SW w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 12 września 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1084/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "sąd I instancji") na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") zawiesił postępowanie sądowe ze skargi Q. sp. z o.o. z siedzibą

w W. (dalej: "Skarżący", "Strona", "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "DIAS", "Organ", "Dyrektor") z dnia 19 marca 2024 r. w przedmiocie rozłożenia na raty oraz odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowych.

Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;

1. art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez brak rozstrzygnięcia przez Sąd w granicach wniesionej skargi, a w konsekwencji zawieszeniu postępowania sądowego

w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sprawy merytorycznej, której to rozstrzygnięcie nie będzie miało bezpośredniego wpływu na wynik przedmiotowej sprawy;

2. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niecelowe zastosowanie, mianowicie:

a) zastosowanie w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia w sprawie o sygnaturze akt I FSK 2052/22 jest niezależne i nie będzie miało bezpośredniego wpływu na wynik przedmiotowej sprawy, zaś możliwość zastosowania zawieszenia postępowania sądowego wiąże się z tym, iż rozstrzygnięcie zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania;

b) niecelowe wydłużenie postępowania sądowego, podczas gdy stwierdzenie przedawnienia zobowiązania stanowi niejako czynność techniczną polegającą na zweryfikowaniu czy do przedawnienia doszło, bądź też czy wystąpiły przesłanki zawieszające bieg terminu przedawnienia, bowiem nie można rozpatrzeć sprawy merytorycznie, skoro zobowiązanie uległo przedawnieniu.

W uzasadnieniu zażalenia jego autor wskazał, że zobowiązanie Spółki

w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2014 uległo przedawnieniu z dniem 18 października 2021 r., po uwzględnieniu zawieszenia biegu terminu przedawnienia związanego z wniesieniem skargi na decyzję Dyrektora z dnia 31 października 2017 r. W postępowaniu głównym, prowadzonym w przedmiocie rozliczeń Spółki

w podatku od towarów i usług za maj 2014 r., podnosiła już ona kwestię przedawnienia, uzupełniając skargę kasacyjną, która oczekuje na rozpatrzenie (sygn. akt: I FSK 2052/22). Istotą problemu jest nieskuteczność wystosowanych wobec Spółki zawiadomień o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania VAT za maj 2014 r. W ocenie Skarżącego, w tej sprawie, Sąd jest w stanie samodzielnie dokonać ustaleń koniecznych dla rozstrzygnięcia tej sprawy w zakresie przedawnienia zobowiązania, którego dotyczy wydana w sprawie decyzja.

Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie

z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z 11 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 45/05 oraz z 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08).

Podkreślić należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od innego toczącego się postępowania. Przedmiotem badanej sprawy jest istnienie zobowiązania podatkowego, a tym samym byt prawny decyzji ostatecznej DIAS z dnia 3 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów

i usług za maj 2014 r. W dacie orzekania w rozpoznawanej sprawie wyrok WSA

w Warszawie z 5 sierpnia 2023 r. w sprawie o sygn. III SA/Wa 75/22 nie jest prawomocny, gdyż Spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I FSK 2052/22), w której podniosła zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2014 r. W realiach niniejszej sprawy ocena istnienia zobowiązania podatkowego, wobec podnoszonych przez Skarżącego argumentów związanych z przedawnieniem tego zobowiązania, ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumentację sądu I instancji, że w postępowaniu dotyczącym rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę niezbędne jest ustalenie, czy zobowiązanie w ogóle istnieje. WSA nie jest władny samodzielnie dokonać ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż ostateczne i wiążące stanowisko w kwestii przedawnienia spornego zobowiązania zajmie Naczelny Sąd Administracyjny

w sprawie o sygn. akt I FSK 2052/22.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że

w rozpoznawanej sprawie sąd I instancji zasadnie zawiesił postępowanie sądowe, gdyż kwestią sporna pozostaje okoliczność istnienia zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od towarów i usług za maj 2014 r.

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.