Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2616/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust 6 i ust. 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także: "SKO w [...]"), po rozpatrzeniu odwołania A.S. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] z dnia[...]marca 2014 r., nr [...], nakładającej na skarżącą karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogi powiatowej ul. [...]w rejonie ul. [...]nr [...] oraz umieszczenie w nim kiosku handlowego, o łącznej powierzchni 4 m2, od dnia 4 lipca 2007 r. do dnia 16 maja 2012 r. w kwocie 47.340 złotych - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013, poz. 267 - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 40 ust. 6 i ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 - dalej także: "u.d.p.") - uchyliło sporną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej ustalenia wysokości kary za zajęcie pasa drogowego i okresu zajęcia oraz ustaliło karę za zajęcie bez zezwolenia w/w pasa drogowego w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 16 maja 2012 r. w wysokości 32.052 (trzydzieści dwa tysiące pięćdziesiąt dwa) złote (pkt 1 decyzji) oraz w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji (pkt 2 decyzji).

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent [...], jako zarządca drogi publicznej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] wydał skarżącej A. S. zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ul. [...] (przy budynku ul. [...] nr [...]) w rej. ul. [...], pod kiosk handlowy w okresie do dnia 22 września 2007 r.

W dniu 4 lipca 2007 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich [...](dalej także: "ZDM w [...]") przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...], podczas której stwierdzili usytuowanie w w/w pasie drogowym kiosku handlowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Z przedmiotowej kontroli wynikało, że skarżąca usytuowała kiosk handlowy w lokalizacji innej, niż wskazana we wspomnianej wyżej decyzji Prezydenta [...]nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] (przy budynku ul. [...] nr [...]).

Z akt wynika, że w międzyczasie, tj. w dniu 18 czerwca 2007 r. strona skarżąca wystąpiła do zarządcy drogi z wnioskiem o wydanie kolejnego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] (przy budynku ul. [...] nr [...]), pod kiosk handlowy.

W dniu [...] lipca 2007 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...] odmawiająca wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego ul. [...] (przy budynku ul. [...] ) w rej. ul. [...] pod kiosk handlowy.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła w dniu 17 sierpnia 2007 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymało w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2007 r.

W dniu 6 marca 2008 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r.

WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt VI S.A./Wa 592/08, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2008r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] lipca 2007 r.

Kolejne kontrole w/w pasa drogowego przeprowadzone przez Zarząd Dróg Miejskich [...] w dniach 1 kwietnia 2009 r. oraz 13 maja 2009 r. wykazały, że kiosk handlowy stanowiący własność skarżącej A. S. nadal usytuowany jest w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...]. bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

W dniu 20 lipa 2011 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 4,00m2, w terminie od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 21 lipca 2016 r. Na podkładzie geodezyjnym dołączonym do wniosku strona wskazała zajmowaną bez zezwolenia lokalizację kiosku w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...].

W odpowiedzi na powyższe wystąpienie, Zarząd Dróg Miejskich [...]pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. wezwał stronę skarżącą do dostarczenia decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia wraz z załącznikiem graficznym, na usytuowanie kiosku w terenie, zgodnie z zajmowaną obecnie pod kiosk handlowy lokalizacją (a więc w rej. ul. [...] nr [...]). Zarząd Dróg Miejskich - powołując się na przepis art. 64 § 2 k.p.a. - wezwał skarżącą do uzupełnienia w/w braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania wskazanego pisma.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że powyższego pisma organu, pomimo dwukrotnej awizacji w dniach 8 sierpnia 2011 r. oraz 16 sierpnia 2011 r. skarżąca nie odebrała z urzędu pocztowego.

W dniu 29 lipca 2011 r. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpił do Zarządu Dróg Miejskich z pismem, w którym wskazała, iż zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie ZDM w [...] z dnia 21 czerwca 2011 r., dołączyła do wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod kiosk handlowy uzupełnienie w postaci aktualnego podkładu geodezyjnego w skali 1:500. Jednocześnie strona skarżąca podniosła, że nie otrzymała pisma ZDM w [...] z dnia 26 lipca 2011 r., a więc – w jej ocenie - siedmiodniowy termin na uzupełnienie wniosku z dnia 20 lipca 2011 r. nie rozpoczął biegu i wniosek ten nie może pozostać bez rozpoznania.

W odpowiedzi na powyższe, Zarząd Dróg Miejskich [...] w piśmie z dnia 26 sierpnia 2011 r. wyjaśnił, iż skarżąca została wezwana do uzupełnienia dokumentów dotyczących wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] pod kiosk handlowy. Jednocześnie, ZDM wskazał, iż zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. organ wezwał wnioskodawczynię do usunięcia braków wymienionych w powyższym piśmie, w terminie 7 dni od jego otrzymania. Zdaniem ZDM w [...], z uwagi na fakt, iż skarżąca nie uzupełniła wniosku we wskazanym przez organ terminie, jej wniosek pozostawiono bez rozpoznania, co jest zgodne z art. 64 § 2 k.p.a.

W związku z powyższym, dokumenty przekazane przez stronę skarżącą w dniu 20 lipca 2011 r. zostały potraktowane przez ZDM w [...], jako kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul.[...] w rej. ul. [...] nr [...], pod kiosk typu fast-food. Jednocześnie, w piśmie z dnia 26 sierpnia 2011 r. organ poinformował pełnomocnika strony skarżącej, iż w aktach sprawy dotyczącej kiosku handlowego brak jest jakiegokolwiek dokumentu zezwalającego na umieszczenie obiektu w terenie.

W konsekwencji powyższych ustaleń, ZDM w [...] pismem z dnia 26 lipca 2011 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę lub zgłoszenie, w terminie 7 dni od otrzymania w/w pisma.

Z uwagi na nieuzupełnienie wniosku przez stronę, jej wniosek z dnia 20 lipa 2011 r. również pozostawiono bez rozpoznania.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, w piśmie z dnia 8 września 2011 r. oświadczyła, iż nie otrzymała pisma ZDM w [...] z dnia 26 lipca 2011 r., a więc w konsekwencji uznała, że zakreślony siedmiodniowy termin na uzupełnienie wniosku z dnia 20 lipca 2011 r. nie rozpoczął biegu i wniosek ten nie może zostać pozostawiony bez rozpoznania.

W dniu 30 września 2011 r. pracownicy ZDM w [...] ponownie przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...]. W wyniku tej kontroli stwierdzono, że kiosk stanowiący własność skarżącej nadal usytuowany jest w w/w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi.

Jednocześnie, w odpowiedzi na pismo strony skarżącej z dnia 8 września 2011 r. ZDM w [...] pismem z dnia 12 października 2011 r. wskazał, że z uwagi na prawidłowe awizowanie wcześniejszego wezwania, zgodnie z wytycznymi przewidzianymi w art. 44 § 3 k.p.a. uznano, że doręczenie było dokonane zgodnie z prawem, co w konsekwencji oznacza, że wniosek skarżącej z dnia 20 lipca 2011 r. pozostawiono bez rozpatrzenia. Ponadto, Zarząd Dróg Miejskich [...]ponownie poinformował stronę skarżącą, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, wymierza on w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnej opłaty naliczanej na podstawie Uchwały nr [...] Rady m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 19 czerwca 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.).

W dniu 16 maja 2012 r. pracownicy ZDM w [...] przeprowadzili kolejną kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...], która wykazała, że kiosk stanowiący własność skarżącej nadal usytuowany jest w w/w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi.

W związku z powyższym, Zarząd Dróg Miejskich [...] pismem nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. poinformował stronę skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie nielegalnego zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] oraz poinformował ją o możliwości zapoznania się z dokumentami sprawy, zgodnie z art. 10 k.p.a.

Pismem z dnia 10 lipca 2012 r. skarżąca ponownie zwróciła się do Zarządu Dróg Miejskich [...] o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...], tj. w lokalizacji samowolnie zajętej przez skarżącą bez stosownych uzgodnień oraz zezwolenia zarządcy drogi.

W odpowiedzi na powyższy wniosek skarżącej, Zarząd Dróg Miejskich w piśmie z dnia 18 lipca 2012 r. wskazał, że do wniosku - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego - należy dołączyć podkład geodezyjny z zaznaczeniem planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego. Ponadto, strona skarżąca została wezwana do sprecyzowania planowanego terminu i powierzchni zajęcia pasa drogowego oraz pouczona, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. nieusunięcie w/w braków w terminie 7 dni od otrzymania pisma spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie, organ ponownie poinformował stronę skarżącą, że stanowiący jej własność kiosk handlowy usytuowany jest w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...] bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Ponadto, ponownie poinformowano skarżącą o rygorach wynikających z przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

W dniu 31 lipca 2012 r. wpłynęło do Zarządu Dróg Miejskich kolejne pismo skarżącej w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 4,00m2, w terminie od dnia 15 sierpnia 2012 r. do dnia 15 sierpnia 2022 r.

Pismem z dnia 29 marca 2013 r. strona skarżąca ponownie została powiadomiona o toczącym się postępowaniu oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami, a także o prawie zgłoszenia ewentualnych wyjaśnień.

Decyzją nr [...] z dnia 20 grudnia 2013 r. Prezydent [...] ponownie odmówił stronie skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...], wskazując na okoliczności wynikające z powyższych ustaleń.

W wyniku rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, Prezydenta [...], powołując się m.in. na przepisy art. 104 k.p.a. oraz art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych w związku z Uchwałą nr [...] Rady [...]z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, wydał w dniu [...] marca 2014 r. decyzję nr [...], na podstawie której nałożył na skarżącą A. S. karę pieniężną w kwocie 47.340 złotych za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] nr [...] oraz umieszczenie w nim kiosku handlowego o łącznej powierzchni 4 m2, w okresie od dnia 4 lipca 2007 r. do dnia 16 maja 2012 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Prezydent [...] stwierdził, że mając na uwadze fakt, iż strona skarżąca zajmowała pas drogowy przez 1392 dni pod kiosk handlowy (w okresie od dnia 4 lipca 2007 r. do dnia 25 kwietnia 2011 r.), a powierzchnia kiosku handlowego wynosiła 4,00 m2, opłata stanowiąca podstawę do wyliczenia kary pieniężnej ustalona została w wysokości 3.340,80 złotych, jako iloczyn dni zajęcia, powierzchni kiosku handlowego i dziennej opłaty w wysokości 0,60 zł/m2. Organ wskazał w konsekwencji, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych ustalono wysokość kary pieniężnej na kwotę 33.408,00 złotych, jako dziesięciokrotność opłaty wyliczonej powyżej. Jednocześnie, organ pierwszej instancji wskazał, iż z dniem 26 kwietnia 2011 r. weszła w życie Uchwała Nr XII/200/2011 Rady [...]z dnia 17 marca 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2011 r. Nr 54, poz. 17[...]) zmieniająca w/w Uchwałę w sprawie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Z uwagi na powyższe, organ pierwszej instancji zauważył, iż opłata za zajęcie w/w pasa drogowego pod kiosk handlowy w okresie od dnia 26 kwietnia 2011 r. do dnia 16 maja 2012 r. została wyliczona na podstawie dziennej stawki opłaty, która na drodze powiatowej wynosi 0,90 złotych za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamowej (załącznik nr 1 do w/w uchwały). Mając na uwadze fakt, że właścicielka obiektu zajmowała pas drogowy przez 387 dni, a powierzchnia kiosku handlowego wynosiła 4,00 m2, organ stwierdził, że opłata stanowiąca podstawę do wyliczenia kary pieniężnej ustalona została w wysokości 1.393,20 złotych, jako iloczyn dni zajęcia, powierzchni kiosku handlowego i dziennej opłaty w wysokości 0,90 zł/m2. Organ wskazał w konsekwencji, iż zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. ustalono wysokość kary pieniężnej na kwotę 13.932,00 złotych, jako dziesięciokrotność opłaty wyliczonej powyżej.

Mając na względzie powyższe, Prezydent [...]stwierdził, że łączna wysokość kary pieniężnej została ustalona na kwotę 47.340,00 złotych. Organ wskazał, że termin podany w decyzji wynika z dnia początkowego zajęcia pasa drogowego pod kiosk handlowy bez zezwolenia (4 lipca 2007 r.) do dnia ostatniej kontroli pasa drogowego (16 maja 2012 r) poprzedzającej zawiadomienie strony skarżącej o wszczęciu postępowania karnego. Organ pierwszej instancji uznał, że fakt istnienia obiektu w terenie nie był kwestionowany przez jego właścicielkę.

Pismem z dnia 27 marca 2014 r. skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji Prezydenta [...]z dnia 19 marca 2014 r.

Wnosząc o uchylenie spornej decyzji Prezydenta [...]w całości i umorzenie postępowania w sprawie, strona skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 40d, art. 39 ust. 3 i art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - poprzez ich niezastosowanie;

2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieustalenie dokładnego stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, a także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie spornej decyzji.

W uzasadnieniu strona skarżąca zauważyła przede wszystkim, że obowiązek uiszczenia opłat ulega pięcioletniemu przedawnieniu, wobec czego - zgodnie z art. 40d ustawy o drogach publicznych - za ten okres wsteczny do 2009 r. nie można żądać zapłaty.

Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie ustosunkował się w sposób prawidłowy do okoliczności, iż niniejsza sprawa była przedmiotem decyzji Prezydenta [...]z dnia 30 lipca 2007 r., a następnie była rozpoznawana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], zaś na skutek skargi wniesionej przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 592/08, uchylił obie powyższe decyzje i stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Strona skarżąca zauważyła, że z uwagi na brak skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższy wyrok WSA w Warszawie stał się prawomocny.

Mając na względzie powyższe, strona skarżąca uznała zatem, że niniejsza sprawa nie jest nową sprawą administracyjną, lecz stanowi kontynuację sprawy, w której orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W konsekwencji, skarżąca stwierdziła, że sporna decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2014 r. winna się odnieść przede wszystkim do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku WSA w Warszawie. Zdaniem strony skarżącej, dotyczy to przede wszystkim zastosowania przepisów art. 39 ust. 3 u.d.p. i art. 43 u.d.p. traktujących o okolicznościach przemawiających za ustaleniem, iż ma miejsce szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę do zezwolenia na postawienie obiektu budowlanego w odległości od krawędzi drogi mniejszej, niż określona w ustawie. Strona skarżąca uznała, że odmawiając udzielenia zgody, organ pierwszej instancji winien wyjaśnić wszystkie powody swojego stanowiska, do czego został zobowiązany przez wytyczne sądu zawarte w uzasadnieniu w/w wyroku WSA w Warszawie. W ocenie strony skarżącej, w dalszym ciągu aktualne jest stanowisko WSA w Warszawie, iż w niniejszej sprawie organ nie rozważał sprawy w tym aspekcie i w konsekwencji nie wskazał, dlaczego nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający odstąpienie od odległości zawartych w omawianym przepisie.

Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji bezprawnie żądał uzupełnienia braków formalnych wniosku, gdyż pierwotny wniosek był uzupełniony, co wynika z treści zaskarżonej decyzji (vide: sformułowanie zawarte na stronie 1 decyzji: "po dostarczeniu przez Panią A. S. wszelkich wymaganych dokumentów").

W konsekwencji, skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, natomiast zajął się rozpoznaniem nowego wniosku strony, który nie spowodował wszczęcia nowego postępowania administracyjnego.

Zdaniem strony skarżącej, wprowadzony przez organ chaos spowodował, iż dopiero dnia [...] marca 2014 r., a więc w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wszczęto postępowanie administracyjne nr [...] dotyczące lokalizacji pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...]. Jednocześnie, strona skarżąca zaznaczyła, że sporna decyzja również dotyczy ul. [...] w rej. ul. [...] nr [...].

W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 1 u.d.p. - decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], uchyliło sporną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2014 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości kary za zajęcie pasa drogowego i okresu zajęcia oraz ustaliło karę za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] nr [...] poprzez umieszczenie w nim kiosku handlowego o łącznej powierzchni 4 m2, w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 16 maja 2012 r. w wysokości 32.052 (trzydzieści dwa tysiące pięćdziesiąt dwa) złote (pkt 1 decyzji) oraz w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu decyzji SKO w [...] stwierdziło, że sporna decyzja Prezydenta [...]podlega zmianie na korzyść strony skarżącej, ale z przyczyn innych, niż wskazane w odwołaniu. Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej dotyczące zasadności nałożenia kary pieniężnej co do zasady.

Powołując się zarówno na brzmienie przepisów art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, SKO w [...] stwierdziło, że redakcja cytowanych przepisów wskazuje, iż zarządca drogi nie ma żadnego luzu decyzyjnego w zakresie nałożenia kary pieniężnej za bezprawne (bez zezwolenia lub po jego wygaśnięciu) zajmowanie pasa drogowego, o czym świadczy zwrot użyty przez ustawodawcę (vide: "zarządca drogi wymierza"). Jednocześnie, organ odwoławczy zauważył, że taka sama kara jest wymierzana zarówno za pierwsze samowolne zajęcie pasa drogowego, jak i za jego zajmowanie po upływie terminu ważności poprzedniego zezwolenia. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, przepisy ustawy o drogach publicznych nie wprowadzają żadnego rozróżnienia sytuacji podmiotu zajmującego pas drogowy ze względu na przyczyny, z powodu których tenże podmiot nie wystąpił o wydanie zezwolenia (np. brak świadomości o potrzebie uzyskania zezwolenia nie zwalania strony od konsekwencji bezprawnego zajęcia pasa drogi publicznej). Zdaniem SKO w [...], ustawodawca nie przewidział również możliwości uwzględniania w decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego ważnych względów społecznych, a także możliwości miarkowania (zmniejszania) wysokość należnej kary pieniężnej. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, bez znaczenia jest także to, iż poprzednio strona skarżąca posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (choć w istocie zajmowała go w innym miejscu bez zezwolenia). Zdaniem SKO w [...], istotne jest bowiem ustalenie, iż w okresie, za który nałożono karę, podmiot zajmujący pas drogowy nie posiadał na to zajęcie stosownego zezwolenia. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, wydanych w analogicznych sprawach. Organ odwoławczy, powołując się przykładowo na stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2007 r., wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2111/06 (LEX nr 316805) - stwierdził, że nałożenie kary na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie jest uzależnione od uprzedniego wykazania po stronie skarżącej zawinienia w nieterminowym złożeniu wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Ponadto, wskazując na wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 377/10 - SKO w [...] podniosło, iż z brzmienia przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych wynika, że wydanie decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej limitują wskazane w tym przepisie zobiektywizowane przesłanki i nie ma potrzeby badania przyczyn bezprawnego w tym ujęciu zajmowania pasa drogowego przez stronę. Poza zakresem koniecznych ustaleń pozostaje też kwestia winy podmiotu zajmującego pas drogowy i jej stopnia.

Mając na względzie powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne są następujące okoliczności:

1) A. S. posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia 6 lipca 2006 r. do 22 września 2007 r. (decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.);

2) jednak już w dniu 23 lipca 2007 r. organ pierwszej instancji ustalił, że strona skarżąca umieściła swój kiosk w miejscu innym, niż lokalizacja wskazana w powyższej decyzji zezwalającej (gdyż zamiast w lokalizacji w rejonie ul. [...] nr [...], sporny lokal mieścił się w lokalizacji [...] w rejonie ul. [...] nr [...] - k. 20, mapa - k. 39 akt administracyjnych);

3) decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Prezydent [...] odmówił skarżącej A. S. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (k. 21);

4) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. (k. 25);

5) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 592/08, uchylił decyzje organów obu instancji, opisane w pkt 3 i 4 (k. 30);

6) w związku z domaganiem się wydania przez stronę skarżącą decyzji, zarządca drogi prowadził korespondencję w tej sprawie:

a) z Zarządem Metra (stanowiska k. 49, k. 67, k. 81),

b) z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowalnego (pisma - k. 55-56, k. 64, k. 80, k. 87, k. 101),

c) organ wzywał stronę skarżącą do uzupełnienia podania o wymagane dokumenty (pisma - k. 52 i k. 65),

d) po złożeniu w dniu 20 lipca 2011 r. wniosku o kolejne zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, organ ponownie wzywał stronę do uzupełnienia wniosku, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. (pisma - k. 72, k. 79, k. 84 i k. 96), co znajdowało odzwierciedlenie w polemicznych pismach pełnomocnika strony skarżącej (k. 76 i k. 82);

7) po doręczeniu wyroku do ZDM w [...], zarządca drogi wykonał szereg kontroli pasa drogowego, stwierdzając, że w lokalizacji ul. [...] w rejonie ul. [...] nr [...] funkcjonuje w dalszym ciągu kiosk handlowy skarżącej o powierzchni 4 m2; kontrole pasa drogowego przeprowadzono w dniach:

a) 1 kwietnia 2009 r.

b) 15 kwietnia 2009 r.

c) 13 maja 2009 r.

d) 31 lipca 2009 r.

e) 7 września 2009 r.

f) 16 grudnia 2009 r.

g) 12 stycznia 2011 r.

h) 8 lutego 2011 r.

i) 9 lutego 2011 r.

j) 13 maja 2011 r. (z udziałem PINB)

k) 17 marca 2011 r.

l) 30 września 2011 r.

ł) 16 maja 2012 r.

8) w dniu 29 maja 2012 r. organ pierwszej instancji zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie nielegalnego zajęcia pasa drogowego przez przedmiotowy kiosk;

9) wniosek strony skarżącej z dnia 30 lipca 2012 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia 15 sierpnia 2012 r. do dnia 15 sierpnia 2022 r. (k. 103 akt administracyjnych), został załatwiony negatywną decyzją zarządcy drogi z dnia 20 grudnia 2013 r. (k. 118), utrzymaną następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. (k. 128), która to decyzja nie została zaskarżona do sądu administracyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało w konsekwencji, że analiza dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie pozwala na wysnucie następujących wniosków:

a) po doręczeniu do organu pierwszej instancji wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2008 r., wydanego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 592/08, strona skarżąca wielokrotnie ponawiała wnioski o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego od dnia 23 września 2007 r. (nie podano terminu końcowego) oraz na dalsze okresy;

b) zarządca drogi nigdy nie wydał skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego po dniu 22 września 2007 r.;

c) przeprowadzono 13 kontroli pasa drogowego, które wykazały niewątpliwe funkcjonowanie kiosku skarżącej w omawianej lokalizacji w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 16 maja 2012 r.;

d) to że strona skarżąca twierdziła, że złożyła wszystkie wymagane dokumenty dla uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie ma znaczenia w sprawie kary za zajęcie pasa drogowego, gdyż:

- organ nigdy nie wydał stronie skarżącej żądanego zezwolenia,

- nieuzasadniona zwłoka organu pierwszej instancji w wydaniu decyzji winna być zwalczana środkami prawnymi przewidzianymi w sytuacji bezczynności organu lub przewlekłości postępowania.

Powyższe, zdaniem SKO w [...], obligowało zarządcę drogi do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego w okresie wskazanym w sentencji decyzji organu odwoławczego.

Dokonując ponownego rozpoznania sprawy, skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdził, iż część dowodów nielegalnego zajęcia pasa drogowego organ pierwszej instancji zebrał wbrew przepisom postępowania administracyjnego.

Otóż, jak zauważył bowiem organ odwoławczy, Prezydent [...]nałożył karę za zajęcie pasa drogowego od dnia 4 lipca 2007 r., wskazując w uzasadnieniu spornej decyzji, iż w tym dniu przeprowadził kontrolę pasa drogowego. Zdaniem SKO w [...], uważna analiza nadesłanych akt wskazuje jednak, iż na karcie 19 akt administracyjnych znajdują się dwa zdjęcia z wdrukowaną datą 04.07.2007. W ocenie organu odwoławczego, na owych zdjęciach widoczny jest jakiś kiosk, jakaś ulica, kilka samochodów oraz inne elementy wystroju ulicy. Organ odwoławczy zauważył, że pracownicy ZDM w [...] - poza zdjęciami - nie sporządzili żadnego dokumentu, który obrazowałby odbycie czynności kontroli pasa drogowego (np. protokół kontroli, notatka z kontroli, etc.). W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że z samych zdjęć nie można wywnioskować, gdzie zostały one wykonane, przez kogo, co obrazują, i na okoliczność jakiej czynności dowodowej zostały wykonane. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że do dnia 1 kwietnia 2009 r. pracownicy ZDM w [...] nie wykonywali dalszych kontroli pasa drogowego. Z tych przyczyn, SKO w [...] uznało, że w sytuacji braku możliwości konwalidowania nienależycie dokonanej czynności z dnia 4 lipca 2007 r., organ pierwszej instancji nie udowodnił w sposób należyty nielegalnego zajmowania pasa drogowego w okresie od dnia 4 lipca 2007 r. do dnia 31 marca 2009 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, iż za należycie udokumentowane i udowodnione uznać należy zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 16 maja 2012 r., co w konsekwencji znalazło wyraz w reformatoryjnym rozstrzygnięciu decyzji organu odwoławczego oraz konieczności ustalenia na nowo kary za zajecie bez zezwolenia pasa drogowego:

a) w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 25 kwietnia 2011 r. (4 m2 x 0,60 zł x 10 x 755 dni = 18.120 złotych),

b) w okresie od dnia 26 kwietnia 2011 r. do dnia 16 maja 2012 r. (4 m2 x 0,90 zł x 10 x 387 dni = 13.932 złotych).

Zatem, jak stwierdził organ odwoławczy, łączna kara za nielegalne zajęcie pasa drogowego, który winna ponieść strona skarżąca, wynosi 32.052 złotych.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało je za niezasadne.

Przede wszystkim organ odwoławczy nie podzielił zarzutu rzekomego naruszenia przepisu art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który stanowi, iż obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Organ odwoławczy, powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie, stwierdził, że przedawnienie, w rozumieniu art. 40d ust. 3 u.d.p., dotyczy terminu wykonania decyzji ostatecznej ("termin uiszczenia kary"), a nie orzekania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt II GSK 157/08; podobnie /w:/ wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt SA/Łd 332/08). A zatem, jak uznał organ odwoławczy, niezależnie od faktu, czy opłata (kara) nałożona sporną decyzją może być dochodzona - brak jest przeszkód prawnych do wydania decyzji nakładającej stosowną karę pieniężną.

SKO w [...] nie podzieliło ponadto zarzutu strony skarżącej, iż uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie wydanego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 592/08 tworzyło dla skarżącej sytuację praw nabytych lub też nakazywało cokolwiek organom administracji. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, iż przedmiotowy wyrok WSA w Warszawie został wydany w wyniku rozpoznania skargi strony skarżącej na decyzję SKO w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., a ta z kolei została wydana w rozpoznaniu wniosku skarżącej o dalsze zezwolenie na zajęcie pasa drogowego od dnia 23 września 2007 r. (końcowego okresu zezwolenia strona nie wskazała). A zatem, jak stwierdził organ odwoławczy, nawet gdyby wyrok WSA w Warszawie zawierał jakieś odniesienia do stanu faktycznego sprawy, to po upływie 6,5 roku stan faktyczny uległ tak daleko idącej zmianie (choćby z powodu budowy metra), że jakiekolwiek wytyczne, czy też ustalenia uległy całkowitej dezaktualizacji. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że sądy administracyjne wielokrotnie wskazywały, iż nawet wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na określony okres nie tworzy dla strony skarżącej żadnego roszczenia na przyszłość, gdyż każde zezwolenie na każdy kolejny okres jest wydawane od nowa, po zbadaniu, czy istnieją przesłanki do wydania zezwolenia w tym nowym okresie.

Jednocześnie, SKO w [...] wskazało, że powołany przez stronę skarżącą wyrok WSA w Warszawie wydany w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 592/08 dokonywał oceny poprawności proceduralnej wydanych wówczas (tj. w 2007 i 2008 r.) dwóch decyzji administracyjnych, natomiast analiza uzasadnienia tego wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd nie nakazał organom administracji niczego w zakresie kierunku rozpatrzenia ówczesnego wniosku strony skarżącej.

Z kolei, odnosząc się do dołączonego do odwołania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego nr [...], organ odwoławczy zauważył, że zawiadomienie to dotyczy wprawdzie tej samej lokalizacji (a więc zajęcia pasa drogi - ul. [...] w rej. [...] nr [...]), lecz innego (kolejnego) okresu zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia (kontrole prowadzono w okresie od 25 czerwca 2012 r. do 22 marca 2013 r.).

Pismem z dnia 16 lipca 2014 r. skarżąca A. S.- działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...].

Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] marca 2014 r., strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu:

1) naruszenie przepisów art. 39 ust. 3 i art. 43 ustawy o drogach publicznych - przez ich niezastosowanie,

2) naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez niedokonanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy,

3) naruszenie art. 175 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna, albowiem narusza zarówno przepisy prawa, jak i interes prawny skarżącej.

Strona skarżąca zarzuciła, że wprawdzie organ odwoławczy zauważył istnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 592/08, jednakże całkowicie go zignorował, stwierdzając, że nie można podzielić zarzutu, iż uzasadnienie wyroku "nakazywało cokolwiek organom administracji". W rzeczywistości, jak stwierdziła skarżąca, Sąd wskazał w owym wyroku na szereg nieprawidłowości popełnionych przez organy obu instancji, a w końcowej części uzasadnienia, odnosząc się do możliwości zastosowania art. 39 ust. 3 u.d.p. i art. 43 u.d.p. - stwierdził, że organy "nie wskazały dlaczego nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający odstąpienie od odległości zawartych w omawianym przepisie".

Strona skarżąca zarzuciła, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. ponownie zawiera ten sam błąd, albowiem nie wskazuje przyczyn stanowiących przeszkodę do uznania, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający odstąpienie od odległości zawartych w w/w przepisach.

Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, iż zaskarżona decyzja nie zawiera dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego.

Skarżąca uznała, że przyczyny stanowiące podstawę odrzucenia dowodów dotyczących okresu sprzed 1 kwietnia 2009 r. w takim samym stopniu dotyczą czynności dowodowych z okresu od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 16 maja 2012 r., a zatem - według skarżącej - brak jest miarodajnych, rzetelnych i obiektywnych dowodów dotyczących również okresu od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 16 maja 2012 r. W konsekwencji, skarżąca uznała, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zwłaszcza, że organ drugiej instancji nie poczynił żadnych starań zmierzających do uzupełnienia materiału dowodowego.

Niezależnie od powyższych zarzutów, skarżąca stwierdziła, że przepis art. 40 ustawy o drogach publicznych nie spełnia wymogów proporcjonalności ze względu na skalę represyjności wysokiej wymierzanej kary pieniężnej. Strona skarżąca uznała, że przepis ten stanowi relikt PRL, albowiem zobowiązuje - na zasadzie automatyzmu - do wymierzenia przez władzę administracyjną, a nie przez sąd, dziesięciokrotnej opłaty bez możliwości jej zmniejszenia lub odstąpienia od niej. W związku z tym, skarżąca uznała, że przepis ten narusza zasadę ochrony praw jednostki i proporcjonalności prawa. Skarżąca wskazał bowiem, iż prawo stanowi, że swoboda ustawodawcy nie może być nieograniczona, a ewentualna kara wymierzona musi być proporcjonalna.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 10 września 2015 r. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z załączonych do tego pisma dokumentów w postaci:

- postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w sprawie odstąpienia od czynności egzekucyjnych, a także

- postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w sprawie umorzenia grzywny w celu przymuszenia rozbiórki kiosku gastronomicznego.

Jednocześnie, strona skarżąca poinformowała w złożonym piśmie procesowym, iż przedmiotowy kiosk gastronomiczny został przez nią dobrowolnie rozebrany, co zostało potwierdzone przez przedstawicieli Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...]w protokole z dnia [...] sierpnia 2015 r. W związku z tym, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie obu spornych decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 17 września 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko skarżącej - wniósł o uchylenie obu spornych decyzji.

W wyniku rozpatrzenia wniosku dowodowego strony skarżącej wskazanego w piśmie procesowym z dnia 10 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. postanowienie, na podstawie którego oddalił wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w przedmiotowym piśmie procesowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

Należy jednocześnie zauważyć, że rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki.

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] wydana w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 32.052 złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] nr [...] poprzez umieszczenie w nim kiosku handlowego o łącznej powierzchni 4 m2, w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 16 maja 2012 r. - nie narusza przepisów prawa.

W wyniku oceny zarówno akt sprawy, jak i samej zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że rozpatrując odwołanie strony skarżącej od decyzji z dnia [...] marca 2014 r. wymierzającej jej karę pieniężną z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego, organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w toku postępowania odwoławczego wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyny nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej.

Tym samym, stwierdzić trzeba, iż SKO w [...], rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie dopuściło się jakiegokolwiek naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa.

Zdaniem Sądu, uznać należy ponadto, że w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy, organ odwoławczy w sposób prawidłowy zastosował normy prawa materialnego wyrażone w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w tym w szczególności przepisach art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 1 cyt. ustawy.

W ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się również z zarzutem strony skarżącej dotyczącym rzekomego naruszenia konstytucyjnych zasad ochrony praw jednostki i proporcjonalności.

Przechodząc do oceny merytorycznej, należy na wstępie wskazać, iż zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6.

Z kolei art. 40 ust. 6 u.d.p. stanowi, że opłatę za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczbę dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

W świetle powyższego uznać trzeba, że podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia, a także ustalenie podmiotu, który dokonał owego bezprawnego zajęcia.

W niniejszej sprawie, według oceny Sądu, zarówno sam fakt zajęcia przez stronę skarżącą pasa drogowego, jak i równie kluczowa dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - kwestia statusu prawnego (własności) obiektu (kiosku handlowego) posadowionego w spornym okresie na zajętym gruncie (działce) znajdującym się w pasie drogowym oraz okres owego zajęcia pasa bez zezwolenia zarządcy drogi publicznej, zostały ustalone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w sposób jednoznaczny i znajdujący pełne potwierdzenie w prawidłowo ocenionym przez ten organ materialne dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego.

Należy zauważyć, iż zarządca drogi publicznej - Prezydent [...], wydając decyzję z dnia [...] marca 2014 r. - uznał, że skarżąca A. S. bez zezwolenia zarządcy drogi zajmowała pas drogowy drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] nr [...] przez umieszczenie w nim kiosku handlowego o łącznej powierzchni 4 m2, w okresie od dnia 4 lipca 2007 r. do dnia 16 maja 2012 r. W konsekwencji powyższego ustalenia, organ pierwszej instancji nałożył na skarżąca karę pieniężną w kwocie 47.340 złotych za zajęcie wskazanego obszaru pasa bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu wydanej decyzji Prezydent [...]stwierdził, że termin podany w decyzji wynika z dnia początkowego zajęcia pasa drogowego pod kiosk handlowy bez zezwolenia (4 lipca 2007 r.) do dnia ostatniej kontroli pasa drogowego (16 maja 2012 r) poprzedzającej zawiadomienie strony skarżącej o wszczęciu postępowania karnego.

Z kolei, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], uchylając sporną decyzję organu pierwszej instancji z dnia 19 marca 2014 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości kary za zajęcie pasa drogowego i okresu zajęcia, orzekło niższą karę za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego w wysokości 32.052 złotych, przyjmując, iż strona skarżąca zajmowała sporny pas drogowy ul. [...] w rejonie ul. [...] nr [...] poprzez umieszczenie w nim kiosku handlowego o łącznej powierzchni 4 m2 w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 16 maja 2012 r. Dokonując owych ustaleń, SKO w [...] uznało, że nieprawidłowość ustalenia czasokresu zajęcia pasa drogowego związana jest z tym, iż część dowodów nielegalnego zajęcia pasa drogowego organ pierwszej instancji zebrał wbrew przepisom postępowania administracyjnego.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do ustalenia, czy organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję z dnia 12 czerwca 2014 r., jednoznacznie ustalił, że strona skarżąca dopuściła się zajęcia pasa drogowego we wskazany w tej decyzji administracyjnej sposób.

Mając na względzie powyższe, należy - w ocenie Sądu - na wstępie stanowczo podkreślić, że SKO w [...], wydając sporną decyzję administracyjną o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej, było związane rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że wskazany organ odwoławczy zobowiązany był m. in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w przepisie art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny już w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, wyraźnie podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Należy wskazać, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika jednoznacznie, iż to organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić, jako dowód - wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem.

Zdaniem Sądu, konieczność dokładnego wyjaśnienia kwestii, kto i w jakim zakresie zajął teren znajdujący się w granicach pasa drogowego, w postępowaniu dotyczącym zajęcia tego pasa, jest kwestią kluczową dla dalszych ustaleń w zakresie prawidłowości nałożenia kary pieniężnej.

Otóż, należy zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, iż stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia danego obiektu (np. reklamy) w pasie drogowym, a zatem zobowiązanym do uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi, jest właściciel danego obiektu. On jest w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Odpowiednio, właściciel obiektu umieszczonego w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi, jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, prowadzonym w oparciu o art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 204/10, czy też wyrok z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 803/10; podobnie: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2505/12, LEX nr 1321627).

Niemniej, zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się jednocześnie, że opłata za samowolne zajęcie pasa drogowego powinna być nałożona na podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, a nie na osobę, która potencjalnie takiego zajęcia mogła dokonać (vide: R. Strachowska, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, ABC, 2012 i cyt. tam wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 272/08, LEX nr 511394, a także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 57/10, LEX nr 6[...]120).

W tej sytuacji, należy uznać, że legitymowanym w sprawie odpowiedzialności administracyjnej za zajęcie pasa drogowego powinien być każdorazowo faktyczny sprawca czynu objętego sankcją w postaci kary pieniężnej, albowiem osoba zajmująca pas drogowy może umieścić w nim zarówno rzecz własną, jak i cudzą, jednakże dla odpowiedzialności opartej na przepisach art. 40 ust. 1 i ust. 12 pkt 1-3 ustawy o drogach publicznych istotne jest jedynie ustalenie, kto i w jakim zakresie zajął pas drogowy (por. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1049/11, LEX nr 1138650, a także wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 138/11, LEX nr 1218995).

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, że uważna analiza akt administracyjnych wskazuje, iż na karcie 19 akt administracyjnych znajdują się dwa zdjęcia z wdrukowaną datą 04.07.2007. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, na owych zdjęciach widoczny jest jakiś kiosk, jakaś ulica, kilka samochodów oraz inne elementy wystroju ulicy. Ponadto, organ odwoławczy zasadnie wskazał, że pracownicy ZDM w [...] - poza zdjęciami - nie sporządzili żadnego dokumentu, który obrazowałby odbycie czynności kontroli pasa drogowego (np. protokół kontroli, notatka z kontroli, etc.). W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy w sposób prawidłowy uznał, że z samych zdjęć nie można wywnioskować, gdzie zostały one wykonane, przez kogo, co obrazują, i na okoliczność jakiej czynności dowodowej zostały wykonane. W twej sytuacji, uznać należy, że organ odwoławczy słusznie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro brak jest możliwości konwalidowania nienależycie dokonanej czynności kontrolnej z dnia 4 lipca 2007 r., Prezydent [...]nie wykazał w sposób należyty nielegalnego zajmowania pasa drogowego w okresie od dnia 4 lipca 2007 r. do dnia 31 marca 2009 r.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy natomiast, iż 13 kontroli pasa drogowego przeprowadzonych przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich [...](począwszy od kontroli z dnia 1 kwietnia 2009 r., a skończywszy na kontroli z dnia 16 maja 2012 r.) i w sposób należycie udokumentowanych wykazało, iż skarżąca dopuściła się bezprawnego zajęcia pasa drogowego w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 16 maja 2012 r., co w konsekwencji znalazło swój właściwy wyraz w reformatoryjnym rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] zawartym w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, należy przede wszystkim uznać, iż w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary za samowolne zajęcie pasa drogowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie było związane ustaleniami i wytycznymi wynikającymi z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r., wydanego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 592/08. Otóż, zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wyrok WSA w Warszawie został wydany w wyniku rozpoznania skargi strony skarżącej na decyzję SKO w [...] nr [...]z dnia [...] stycznia 2008 r., która z kolei wydana została w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej o dalsze zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. A zatem, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, powołany przez stronę skarżącą wyrok WSA w Warszawie nie zawierał jakichkolwiek odniesień do stanu faktycznego niniejszej sprawy, tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bezspornie, że wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na określony okres nie tworzy dla strony skarżącej żadnego roszczenia na przyszłość, gdyż każde zezwolenie na każdy kolejny okres jest wydawane od nowa, po zbadaniu, czy istnieją przesłanki do wydania zezwolenia w tym nowym okresie. W tej sytuacji, uznać należy, iż powołany przez stronę skarżącą wyrok WSA w Warszawie wydany w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 592/08, dokonywał jedynie oceny poprawności proceduralnej wydanych wówczas (tj. w 2007 i 2008 r.) dwóch decyzji administracyjnych odmawiających udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, natomiast analiza akt niniejszej sprawy wskazuje jednoznacznie, że w okresie, za który nałożono na skarżącą A. S. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, strona ta nie posiadała stosownego zezwolenia zarządcy drogi na posadowienie w pasie drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] nr [...] kiosku handlowego o łącznej powierzchni 4 m2.

W tej sytuacji, należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono w sposób prawidłowy analizę zgromadzonych dowodów świadczących o fakcie zajęcia przez stronę skarżącą pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Niemniej należy wyraźnie wskazać, że zasada ta nie oznacza jednak, iż organ administracji uprawniony jest do oceny dowodów według dowolnych kryteriów, gdyż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem nauki swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (tak m. in.: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410 i cyt. tam poglądy doktryny; podobnie: Cz. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze 2005, s. 723).

Zarówno w literaturze, jak i praktyce orzeczniczej podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł tej oceny. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego, co oznacza, że organ nie może w tej analizie pominąć jakiegokolwiek dowodu, dokonując oceny znaczenia i wartości danego dowodu dla toczącej się sprawy.

Według Sądu, zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący.

Nie ulega wątpliwości Sądu, że w sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął, jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ zobowiązany jest przeprowadzić w uzasadnieniu decyzji jasny, logiczny i przekonywujący zarazem wywód odnośnie uwzględnienia jednego dowodu, przy jednoczesnym odrzuceniu pozostałych dowodów.

W wyniku analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wydając sporną decyzję administracyjną nakładające na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - zgodnie z obowiązkiem ustawowym - wykazało w toku postępowania odwoławczego, sporny obiekt handlowy (kiosk) posadowiony był w granicach pasa drogowego w okresie określonym w zaskarżonej decyzji.

Należy zauważyć jednocześnie, iż strona skarżąca nie negowała w toku postępowania, w tym przede wszystkim w uzasadnieniu odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skardze złożonej do Sądu, iż to ona była podmiotem zajmującym faktycznie sporny odcinek pasa drogowego w okresie wskazanym w decyzji SKO w [...]. Strona ograniczała się jedynie do zarzutu nieuwzględnienia przez organ odwoławczy wytycznych wspomnianego wcześniej wyroku WSA w [...] z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 592/08.

W tej sytuacji, należy - zdaniem Sądu - uznać, że strona skarżąca niezasadnie zarzuciła, że organ odwoławczy, wbrew ustawowym obowiązkom wynikającym m.in. z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - nie przeprowadził stosownych ustaleń i nie wyjaśnił, dlaczego - zdaniem SKO w [...] - przywołane przez stronę skarżącą okoliczności nie mają znaczenia prawnego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

W ocenie Sądu, należy uznać, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w sposób wszechstronny i zarazem jednoznaczny wyjaśniło, że obiekt handlowy posadowiony w pasie drogi publicznej był zajmowany przez stronę skarżącą bez uzyskania stosownego zezwolenia, a w konsekwencji tych ustaleń w sposób prawidłowy nałożyło na stronę odpowiednią sankcję publicznoprawną w postaci kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że organ odwoławczy dokładnie ustalił stan faktyczny, a także przeprowadził pełną analizę stawianych przez stronę skarżącą zarzutów.

Dokonując powyższej oceny legalności spornej decyzji, Sąd miał na względzie, że swobodna ocena dowodów nie może być rozumiana, jako dopuszczenie oceny wiarygodności dowodów w sposób zupełnie dowolny, arbitralny, przeczący regułom logiki. W tej sytuacji, przeprowadzoną przez organ odwoławczy ocenę materiału dowodowego nie można uznać za dokonaną z naruszeniem jakichkolwiek reguł swobodnej oceny dowodów, czy też noszącą cechę dowolności, albowiem przy tak dokładnie ocenionej przez organ odwoławczy dokumentacji zgromadzonej w sprawie - nie sposób zakwestionować ustaleń organu.

Ponadto, nie sposób również uznać przeprowadzonej przez organ odwoławczy oceny materiału dowodowego, jako jednostronnej, czy też jako niewyjaśniającej tego, że to właśnie skarżąca A. S. w okresie wskazanym w decyzji zajmowała pas drogowy bez uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

W ocenie Sądu, jedynie brak pełnego zgromadzenia przez organ odwoławczy materiału dowodowego oraz wszechstronnego odniesienia się w postępowaniu administracyjnym do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, istotnych dla oceny zastosowania norm prawa materialnego, nie dawałoby stronie możliwości ustosunkowania się do stanowiska organu, zaś sądowi administracyjnemu pełnego skontrolowania legalności zaskarżonej decyzji. Z tej przyczyny należy uznać, że brak jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych po stronie SKO w [...], umożliwiło Sądowi nie tylko ustosunkowanie się do zarzutów skargi, ale również wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Wojewódzki Sad Administracyjny w [...] doszedł do przekonania, że uzasadnienie spornej decyzji administracyjnej wydanej w dniu [...] czerwca 2014 r. spełnia wszelkie wymogi stawiane przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawiera pełne wyjaśnienie istotnych okoliczności, które winny być bezwzględnie brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

W konsekwencji uznać należy, że SKO w [...] podjęło wszelkie działania w sposób zgodny z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest ponadto wyjaśnić, iż oddalając na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. wniosek dowodowy strony skarżącej zawarty w złożonym w toku postępowania sądowego piśmie procesowym z dnia 10 września 2015 r., działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem, sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, iż uwzględnienie w niniejszej sprawie wniosku dowodowego wskazanego przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 10 września 2015 r. nie było w żaden sposób niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał Sądowi możliwość dokonania oceny legalności spornej decyzji organu administracji publicznej. Jednocześnie, należy zauważyć, że oba przedłożone przez stronę skarżącą postanowienia wydane w dniu [...] sierpnia 2015 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]nie mają jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla przedmiotu niniejszego postępowania sądowego i w żaden sposób nie wpływają na ocenę legalności spornego rozstrzygnięcia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.