Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 858/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Andrzej Wieczorek WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi tablicy reklamowej przy drodze krajowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi – skarżącego – Pana R.B. utrzymał w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2003 r. nakładającą na skarżącego karą pieniężna w kwocie [...] zł za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi obustronnej tablicy reklamowej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w km [...]+[...].

Organ ustalił, że w dniu [...] grudnia 1999 r. podczas objazdu drogi krajowej nr [...], stwierdzono fakt samowolnego umieszczenia w jej pasie drogowym w km [...]+[...] obustronnej tablicy reklamowej o treści "[...], Terakota, Glazura, T. ul. K. [...]" i wymiarach [...]x [...] m. Po ustaleniu, iż właścicielem w/w tablicy jest Pan R. B., właściciel Centrum Ceramiki "P." w T., zostało wszczęte postępowanie administracyjne. W dniu [...] marca 2000r., wydano decyzję nr [...] nakładająca na Pana R.B. karę pieniężną z tego tytułu. Decyzja ta została następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych, uchylona w całości i orzeczono o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu samowolnego umieszczenia w pasie drogowym tablicy reklamowej z tym, że wymierzono karę w innej wysokości.

Od tej decyzji Pan R.B. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 18 lipca 2003 r. (sygn. akt. II S.A. 3172/01) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2000 r. Sąd wskazał, że zarządca drogi przy wydawaniu decyzji, zastosował § 10b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych ( Dz.U. Nr 6, poz. 33 ze zm.). Przepis ten dotyczył stosowania przez zarządców dróg waloryzacji opłat i kar w wysokości wynikającej z komunikatów Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ustalona zasada waloryzacji jest niezgodna z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż dla jej skuteczności powinna być przewidziana przepisami ustawy, a nie jak to miało miejsce przepisami rozporządzenia wykonawczego.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ( będący od dnia 1 kwietnia 2002 r. następcą Generalnego Dyrektora dróg Publicznych), wszczął w dniu [...] października 2003 r. postępowanie administracyjne w sprawie umieszczenia w dniach od [...] grudnia 1999 r. do dnia [...] marca 2000 r. przez Pana R.B. bez zezwolenia zarządcy drogi tablicy reklamowej w drogi krajowej nr [...].

W dniu [...] października 2003 r. wydana została decyzja nr [...] nakładająca na skarżącego karę pieniężną z tego tytułu w wysokości [...] zł. Przy obliczaniu tej kary nie został już uwzględniony przepis § 10b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. ( który utracił moc obowiązującą z dniem 1 października 2002 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 sierpnia 2002 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. Nr 150, poz. 1240)).

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją złożył Pan R.B.. Zarzucił organowi, iż przy wydawaniu tej decyzji została naruszona, zasada czynnego uczestnictwa stron postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Zdaniem skarżącego nie miał zapewnionego prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, jak również do kształtowania przebiegu postępowania oraz jego wyniku. Skarżący twierdził, że Organ nie podjął współpracy ze stroną w celu ustalenia stanu faktycznego czy też prawnego sprawy.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, rozpatrując złożony wniosek uznał, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji strona pozbawiona została możliwości czynnego udziału w sprawie. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania Pan R.B. otrzymał, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, w dniu [...] października 2003 r., a dnia [...] października 2003 r. wydana została zaskarżona decyzja. Strona nie miała więc możliwości zapoznania się z aktami sprawy, złożenia wyjaśnień i wniosków oraz ewentualnego wskazania dowodów. Ponadto w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nie było wzmianki o przysługujących stronie w tym względzie uprawnieniach.

Organ wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę naprawił zaistniałe nieprawidłowości i pismem z dnia [...] grudnia 2003 r. poinformował Pana R.B. o przysługujących mu uprawnieniach, wskazując termin w jakim może zgłosić wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe, jak również uwagi w zakresie przedmiotu postępowania a także o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wskazując gdzie one się znajdują. Organ wskazał, że skarżący nie wykonał żadnej z tych czynności, nie zapoznał się z aktami, nie zgłosił żadnych uwag ani wniosków.

Organ biorąc pod uwagę fakt, że usunięto zaistniałe w trakcie postępowania nieprawidłowości, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa, decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2003 r., nakładającą na Pana R.B. obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości [...]zł z tytułu umieszczenia w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w km [...] w dniach od [...] grudnia 1999 r. do dnia [...] marca 2000 r. obustronnej tablicy reklamowej bez zezwolenia zarządcy drogi.

Powyższą decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą zaskarżył Skarżący zarzucając decyzjom, iż zostały wydane z naruszeniem prawa, gdyż nie zostało prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe. Zdaniem skarżącego decyzje nie zawierają właściwego uzasadnienia faktycznego a nałożenie kary pieniężnej nastąpiło w chwili gdy prawo do wydania decyzji uległo przedawnieniu. Ponadto skarżący twierdzi, iż naruszone zostały przepisy art. 79 i 81 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, gdyż strona nie była w momencie pierwotnego rozpatrywania sprawy w roku 2000 prawidłowo zawiadomiona o przeprowadzeniu dowodu w postaci oględzin miejsca umieszczenia tablicy reklamowej. Naruszone zostały także, jego zdaniem, przepisy art. 7, 8 i 9 kpa poprzez nie danie wiary twierdzeniom skarżącego, iż tablica została umieszczona na terenie prywatnym i wskazywaniu, iż ciężar dowodu w tej sprawie ciąży na skarżącym a nie organie, a także na ponowne naruszenie art. 89 kpa, poprzez nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że podczas rozpatrywania sprawy umieszczenia w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w km [...] tablicy reklamowej bez zezwolenia zarządcy drogi i nałożeniu w związku z tym kary pieniężnej, nie doszło do naruszenia żadnych przepisów, a wydane decyzje miały pełne podstawy prawne i faktyczne.

Organ wskazał, że stan faktyczny sprawy, wszystkie okoliczności związane z umieszczeniem i zdemontowaniem przedmiotowej tablicy reklamowej w pasie drogowym, jej usytuowanie, treść oraz wymiary, zostały przyjęte na podstawie ustaleń poczynionych w trakcie postępowania prowadzonego od grudnia 1999 r. do marca 2000 r.. W ocenie organu stan faktyczny sprawy znajduje odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym (notatki, zdjęcia, protokół z oględzin). Powołując się na uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2003 r. stwierdzono, iż Sąd nie dopatrzył się przesłanek, które mogłyby pozwalać na zakwestionowanie poczynionych przez organ ustaleń faktycznych co do usytuowania tablicy reklamowej. Organ wskazał, ponowne przeprowadzenie tych dowodów było już nie wykonalne, bowiem tablica została usunięta w dniu [...] marca 2000 r. (co jest faktem uznanym przez stronę). Zdaniem organu skoro zgromadzone w aktach sprawy dowody zostały uznane przez Sąd poprzednio rozpoznający sprawę, jako niepodważalne i we właściwy sposób sporządzone i ocenione, nie było aktualnie podstaw do podejmowania próby ich odtworzenia. Organ wskazał, iż strona skarżąca, mimo stworzonych możliwości nie przedstawiła żadnych zastrzeżeń i uwag co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie zgłosiła wniosków o przeprowadzenie nowych bądź powtórzenie istniejących już dowodów. Wszystkie ustalone okoliczności sprawy znalazły wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tak więc zdaniem organu nie można zgodzić się z zarzutem braku uzasadnienia faktycznego oraz wskazania dowodów popierających ustalenia organu.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodu z oględzin miejsca usytuowania tablicy reklamowej organ wskazał, że zawiadomienie z dnia [...] grudnia 1999 r. nie dotyczyło przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin lecz było to zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustawienia bez zezwolenia tablicy reklamowej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w km [...]. Zawiadomienie to strona odebrała w dniu [...] grudnia 1999 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru. Natomiast o przeprowadzeniu dowodu w postaci oględzin miejsca naruszenia pasa drogowego zawiadomiono stronę pismem z dnia [...] lutego 2000 r., które zostało odebrane w dniu [...] lutego 2000 r. co również wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, a także z oświadczenia strony we wniosku z dnia [...] marca 2000 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dowód ten został przeprowadzony w dniu [...] marca 2000 r. a strona mimo prawidłowego zawiadomienia nie przybyła na miejsce i nie złożyła żadnych wyjaśnień ani wniosków. Tak więc zarzut o naruszeniu art. 79 i 81 kpa należy zdaniem organu uznać za chybiony. Organ wskazał, że pojęcie skrajni drogowej jest pojęciem technicznym, mieszczącym się w pojęciu pasa drogowego, szczegółowo opisanym w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, póz. 430).

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego ustalenia przez organ umieszczenia tablicy reklamowej (w pasie drogowym a nie na terenie będącym prywatną własnością), organ wskazał, że Skarżący błędnie twierdzi, że tablica usytuowana była na terenie prywatnym, stanowiącym własność M. i W. W.. Zdaniem organu jest to inna wersja tej okoliczności, przedstawiona po raz pierwszy w skardze na decyzje z dnia [...] kwietnia 2000 r. Wtedy skarżący twierdził, iż przesunął tablicę na grunt stanowiący własność w/w osób. Obecnie wskazuje, że od początku była ona umieszczona poza pasem drogowym. Organ podnosi, że skarżący we wniosku z dnia [...] marca 2000 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wspomniał, że w przeciągu 7 dni od zawiadomienia o wszczęciu postępowania przesunięto nieznacznie tablicę, co zdaniem organu nie znalazło potwierdzenia podczas dokonywanych przez pracowników Rejonu w G. objazdów dróg. Jej usunięciu zostało potwierdzono dopiero w dniu [...] marca 2000 r. Zdaniem organu żadna z przedstawionych przez skarżącego wersji nie znajduje więc potwierdzenia.

Organ wskazuje, że strona skarżąca nie wykazała minimum

zainteresowania sprawą, i to zarówno w 2000 r. jak i obecnie. Zdaniem organu zgłaszane zarzuty wynikają z braku znajomości akt sprawy i znajdujących się w nich materiałów. Zdaniem organu "to nie zarządca drogi ma obowiązek informowania właścicieli tablic reklamowych, iż umieścili je w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia, lecz to właściciele tych tablic muszą w odpowiednim czasie upewnić się, zasięgając informacji właśnie u zarządcy drogi, że w wybranym przez siebie miejscu tablica może być umieszczona bez żadnych konsekwencji". Obowiązki takie nałożone są na właścicieli tablic a nie na zarządców dróg, co wynika w sposób jednoznaczny ze wspomnianych już przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r.

Zdaniem organu zarzut dotyczący braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej - nie zasługuje na uwzględnienie. Strona była zawiadamiana o wszczęciu postępowania, o przeprowadzonym dowodzie oraz doskonale wiedziała o grożących konsekwencjach, co sama wskazuje twierdząc, że ustawiła kilkadziesiąt tablic reklamowych przy drogach. Wskazywany cel wychowawczy, w świetle tych faktów oraz znanych stronie obowiązujących w tym względzie przepisów, nie występował w tej sprawie, Powoływanie się na decyzję z dnia [...] marca 2000 r. uchylająca rzekomo wadliwie wydaną decyzję w sprawie umieszczenia tablicy reklamowej przy drodze krajowej K. – T., nie ma racji bytu w niniejszym postępowaniu, gdyż była to sytuacja jednostkowa i wyjątkowa, co wynika z jej treści. Należy jeszcze raz podkreślić, iż skoro strona skarżąca tak dobrze współdziałała z zarządcami dróg to oznaczać ma, że w przypadku gdy nastąpiło naruszenie obowiązujących przepisów zarządca drogi ma "przymknąć oko" i odstępować od karania.

Zdaniem organu zarzut dotyczący przedawnienia prawa do wydania decyzji nakładającej karę jest niezasadny. W ocenie organu kara pieniężna z tytułu umieszczenia tablicy reklamowej w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi nie jest, wbrew twierdzeniom skarżącego, świadczeniem publicznoprawnym do którego stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) i w stosunku do którego obowiązuje 3 letni okres przedawnienia. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 2 § 2 przepisy działu III, a więc również przepisy o przedawnieniu stosuje się do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt. 1 organy ( inne niż organy podatkowe), o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. W przypadku omawianych należności istnieje przepis odrębny, a jest nim rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 stycznia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania lub rozkładania na raty spłat należności i pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 6, poz.54). W przepisie tym mowa jest o należnościach przepadających na podstawie przepisów szczególnych od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, środkom specjalnym państwowych jednostek budżetowych. Należność z tytułu kary za umieszczenie tablicy reklamowej w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi jest należnością środka specjalnego właściwego zarządu drogi czyli w tym przypadku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, co wynika z art. 40a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). W ocenie organu z powodów podanych wyżej nie nastąpiło, przedawnienie roszczenia i w związku z tym organ miał prawo wydać decyzję i nałożyć karę pieniężną. Ponadto organ podniósł, iż gdyby do omawianej należności stosowane były przepisy Ordynacji podatkowej, to i tak nie upłynął jeszcze trzy letni termin przedawnienia o którym wspomina skarżący.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych przepisów ( Dz.U. Nr 200, poz. 1953) do niniejszego postępowania stosowane są przepisy ustawy o drogach publicznych obowiązujące w momencie jego wszczęcia. Dlatego jako podstawę nałożenia kary pieniężnej wskazano art. 40 ust. 4, a nie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, obowiązujący od dnia 9 grudnia 2003 r. czyli od dnia wejścia w życie wskazanej powyżej ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. Również na podstawie art. 11 tej ustawy stosuje się nadal ( najpóźniej do dnia 9 czerwca 2004 r.) przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych ( Dz.U. Nr 6, poz. 33 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a.,

ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a.,

ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p.

Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie przepisu art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych przepisów ( Dz.U. Nr 200, poz. 1953) podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o drogach publicznych obowiązujące w momencie jego wszczęcia. Na podstawie art. 11 tej ustawy stosuje się nadal (najpóźniej do dnia 9 czerwca 2004 r.) przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych ( Dz.U. Nr 6, poz. 33 ze zm.). Podstawą nałożenia kary pieniężnej był art. 40 ust. 4, obowiązujący od dnia 9 grudnia 2003 r. czyli od dnia wejścia w życie wskazanej powyżej ustawy z dnia 14 listopada 2003 r.

W ocenie Sądu podniesione przez skarżącego zarzuty wydania decyzji z naruszeniem prawa są niezasadne, bowiem postępowanie zostało prawidłowo przeprowadzone a decyzja zawiera właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. Należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądami doktryny decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja pierwszoinstancyjna, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym. Nie budzi zatem wątpliwości to, iż organ drugiej instancji rozpatrując po raz drugi całą sprawę administracyjną, ma kompetencje do wydania nowej decyzji merytorycznej - na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w momencie jej wydania.

Sąd nie dopatrzył się przesłanek, które mogłyby pozwalać na zakwestionowanie poczynionych przez organ ustaleń faktycznych co do usytuowania tablicy reklamowej. Strona skarżąca, nie przedstawiła żadnych zastrzeżeń i uwag co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie zgłosiła wniosków o przeprowadzenie nowych bądź powtórzenie istniejących już dowodów. Okoliczności sprawy znalazły wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i z tego powodu Sąd nie może zgodzić się z zarzutem braku uzasadnienia faktycznego oraz braku dowodów popierających ustalenia organu.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że bezpodstawne są zarzuty skarżącego dotyczące braku zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodu z oględzin miejsca usytuowania tablicy reklamowej. Zawiadomienie z dnia [...] grudnia 1999r. było zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustawienia bez zezwolenia tablicy reklamowej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]. Zawiadomienie odebrał skarżący w dniu [...] grudnia 1999 r. (co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru). O przeprowadzeniu dowodu w postaci oględzin miejsca naruszenia pasa drogowego zawiadomiono stronę pismem z dnia [...] lutego 2000 r., które zostało odebrane w dniu [...] lutego.2000 r. (co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru oraz z oświadczenia strony we wniosku z dnia [...] marca 2000 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy). Organ przeprowadził ten dowód w dniu [...] marca 2000 r. a skarżący mimo prawidłowego zawiadomienia nie przybył na miejsce i nie złożył żadnych wyjaśnień ani wniosków. Tak więc w ocenie Sądu zarzut o naruszeniu art. 79 i 81 kpa jest chybiony. Sąd uznał, że organ prawidłowo wyjaśnił pojęcie skrajni drogowej, które jest pojęciem technicznym, mieszczącym się w pojęciu pasa drogowego, opisanym w Rozdziale 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 43, poz. 430).

W ocenie Sądu zarzut skarżącego dotyczący błędnego ustalenia przez organ umieszczenia tablicy reklamowej (w pasie drogowym a nie na terenie będącym prywatną własnością) jest niezasadny. Skarżący we wniosku z dnia [...] marca 2000 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, że w przeciągu 7 dni od zawiadomienia o wszczęciu postępowania przesunięto nieznacznie tablicę. Organ dochował należytej staranności w zapewnieniu praw skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu ale to strona skarżąca nie wykazała zainteresowania sprawą, i to zarówno w 2000 r. jak i obecnie wiedząc, że pewne czynności są czynnościami niepowtarzalnymi. Zdaniem Sądu zasadne jest twierdzenie organu, iż to właściciele tablic muszą w odpowiednim czasie upewnić się, zasięgając informacji u zarządcy drogi, że w wybranym przez siebie miejscu tablica może być umieszczona bez żadnych konsekwencji. Obowiązki takie nałożone są na właścicieli tablic a nie na zarządców dróg, co wynika ze wspomnianych już przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r.

W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W ocenie Sądu nie zachodziły przesłanki do zastosowania przepisu art.89 k.p.a.

Zdaniem Sądu zarzut przedawnienia, jak to określa skarżący, "prawa organu do wydania decyzji nakładającej karę" nie może być uwzględniony. Organ prawidłowo wskazał, że w przypadku omawianych należności stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 stycznia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania lub rozkładania na raty spłat należności i pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowej (Dz.U. Nr 6, poz. 54). W przepisie tym mowa jest o należnościach przepadającym m.in. środkom specjalnym państwowych jednostek budżetowych. Należność z tytułu kary za umieszczenie tablicy reklamowej w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi jest należnością środka specjalnego właściwego zarządu drogi czyli w tym przypadku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, co wynika z art. 40a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Nie nastąpiło więc, przedawnienie roszczenia i w związku z tym organ miał prawo wydać decyzję i nałożyć karę pieniężną.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.