Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3063/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c),
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 71
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 55, art. 54 pkt 2) lit. b)
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: § 2 ust. 1 pkt 7), § 3 ust. 2 pkt 3), § 3 ust 1 pkt 8)
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 12 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1416/19 w sprawie ze skargi W.Ł. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 października 2019 r. nr I-III.7721.16.10.2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 29 lipca 2020 r., II SA/Rz 1416/19, w wyniku rozpoznania skargi W.Ł., uchylił decyzję Wojewody Podkarpackiego z 15 października 2019 r., nr I-III.7721.16.10.2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Starosta [...] decyzją z 9 kwietnia 2019 r., nr 313/2019, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: p.b., a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a., w wyniku rozparzenia wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. z 12 lutego 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr ew. [...] w miejscowości L., gmina [...]. W toku postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniem złożonym przez W.Ł. Wojewoda Podkarpacki decyzją z 15 października 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, stwierdzając, że inwestor spełnił wszystkie wymagania, od których uzależnione jest udzielenie pozwolenia na budowę w związku z uzupełnieniem w toku postępowania odwoławczego przedłożonego projektu budowlanego w wyniku wykonania postanowienia z 8 lipca 2019 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że do projektu inwestor dołączył ostateczną decyzję Burmistrza Gminy [...] z 22 października 2018 r., nr IR.6733.11.2018.IB o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którą przedstawiony projekt budowlany pozostaje zgodny. Organ odwoławczy stwierdził, że załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, opracowany przez uprawnionych projektantów i posiada wymagane uzgodnienia. Inwestycję zaprojektowano jako stalową wieżę kratową o łącznej wysokości 55,95 m n.p.t. wraz z żelbetową płytą fundamentową i odgromnikiem. Na wieży mają zostać zamontowane trzy anteny sektorowe pracujące w systemie 900 MHz (typ anten: Huawei ADU4518R7) skierowane w azymutach: 0°, 130°, 250°, zawieszone na wysokości 53,40 m n.p.t., instalowane na powierzchni wieży za pośrednictwem systemowych wsporników antenowych. Porównując parametry inwestycji z wielkościami progowymi zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.), dalej: r.p.m.z.o.ś, które przesądzają o zakwalifikowaniu danego przedsięwzięcia do mogących zawsze znacząco, bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, Wojewoda Podkarpacki uznał, że zamierzenie inwestora nie zalicza się do inwestycji objętych ww. aktem prawnym, nie wymagając przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego, inwestycja nie narusza ustaleń zawartych w uchwale Sejmiku Województwa Podkarpackiego z 23 czerwca 2014 r. w sprawie Obszaru Chronionego krajobrazu Beskidu Niskiego (Dz. Urz. Woj. Podkarp. z 2014 r. poz. 1950).

W.Ł. złożył skargę na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 15 października 2019 r., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił jej naruszenie: 1) art. 28 ust 2 p.b. poprzez uznanie, że doszło do skutecznego zawiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania administracyjnego, a dodatkowo poprzez brak skutecznego zawiadomienia stron poprzez wywieszenie przez Starostę [...] obwieszczenia o wszczęciu postępowania; 2) art. 28 ust. 2 p.b. poprzez uznanie, że organy administracyjne zawiadomiły każdego zainteresowanego wynikiem sprawy w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, podczas gdy Starosta [...] i w ogóle nie powiadomił o toczącym się postępowaniu w sposób inny, niż przez wysłanie zawiadomienia do właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z działką nr ew. [...] w miejscowości L., co powoduje nieskuteczne powiadomienie wszystkich zainteresowanych stron o toczącym się postępowaniu; 3) art. 32 ust. 1 p.b. poprzez uznanie zgodnie z twierdzeniem projektanta, że teren objęty planowaną inwestycją leży poza obszarami programu Natura 2000 i nie jest objęty innymi formami ochrony przyrody; 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie w sposób zupełny i wyczerpujący.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie.

Uwzględniając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że zaskarżona decyzja jest wadliwa w zakresie, w jakim organ odwoławczy w toku przeprowadzonego postępowania nie wyjaśnił, czy planowana inwestycja oddziałuje na środowisko w sposób uzasadniający wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd I instancji przytoczył treść § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś., wskazując, że w kontrolowanej sprawie inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył kartę kwalifikacyjną przedsięwzięcia, z której wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowego określona w niej została dla konkretnej anteny. Tymczasem z rysunku dołączonego do kwalifikacji przedsięwzięcia obrazującego przekrój pionowy terenu z uwzględnieniem występowania miejsc dostępnych dla ludności, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, dla maksymalnego projektowanego pochylenia wiązek anten sektorowych wynika, że wiązki anten nakładają się na siebie, co nie może pozostać obojętne dla ustalenia wartości koniecznych dla kwalifikacji przedsięwzięcia z punktu widzenia oddziaływania na środowisko i odległości, w jakich znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z powyższego wynika, że podstawą ustaleń organów błędnie pozostawały wartości wyliczone dla poszczególnych anten, bez dokonania analizy, czy wiązki promieniowania tych anten nakładają się na siebie i ewentualnego ustalenia kumulatywnego promieniowania anten. Wyjaśnienia, zdaniem Sądu, wymaga również kwestia ustalenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Zgodnie z obowiązującym na dzień wydania decyzji rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) niedopuszczane jest występowanie w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi anten sektorowych emitujących pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2. Sąd i instancji zwrócił uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 listopada 2019 r., II OSK 3281/17 wskazał, iż nie ma podstaw do traktowania przepisów 2 § ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. jako wyłączających dyspozycję § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś. w odniesieniu do instalacji wymienionych w 2 § ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia. Zdaniem Sądu, organ dokonał w sprawie również nieprawidłowego ustalenia miejsc dostępnych dla ludności, co ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia koniecznej dla zatwierdzenia projektu budowlanego kwestii, tj. odziaływania na środowisko i ewentualnej konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym zakresie Sąd wyjaśnił, że w kwalifikacji przedsięwzięcia przyjęto istniejący stan zagospodarowania otoczenia instalacji, co wskazuje na zastosowanie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), dalej: p.o.ś., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019 r., poz. 815).

[...] spółka z o.o. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte naruszeniem ww. przepisów postępowania, a Sąd w aktach sprawy miał materiał dowody pozwalający mu dokonać oceny prawidłowości ustaleń, co do których wskazał, że wymagają ustalenia w postępowaniu administracyjnym, które ma by ponownie przeprowadzone po uchyleniu decyzji Wojewody Podkarpackiego;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z przepisami prawa materialnego przywołanymi w pkt. II podstawy kasacyjnej poprzez niezasadne zastosowanie i uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy Sąd I instancji błędnie ocenił zastosowanie przez orzekające organy przepisów prawa materialnego bądź dokonał ich błędnej wykładni;

II. przepisów prawa materialnego:

1) § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś. poprzez dokonanie oceny przez Sąd I instancji, że ww. przepis powinien znaleźć zastosowanie w sytuacji, gdy nie znajduje on zastosowania w stanie faktycznym sprawy;

2) § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że zgodnie z treścią ww. przepisów w niniejszym stanie faktycznym należy ustalić kumulatywne promieniowanie elektromagnetyczne projektowanych anten, kiedy te przepisy w ogóle nie nawiązują do przesłanki promieniowania elektromagnetycznego, a tym samego jego kumulowania, posługując się równoważną mocą promieniowaną izotropowo wyznaczaną dla pojedynczej anteny, co jest inną wielkością fizyczną wyrażaną w innych jednostkach, niż wartość promieniowania elektromagnetycznego;

3) art. 124 ust. 2 p.o.ś. w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.), dalej: u.o.o.ś., w zw. z art. 35 p.b. poprzez przyjęcie, że weryfikacja przez organ zgodności kontrolowanej decyzji była nieprawidłowa, albowiem w błędny sposób rozumiał on miejsca dostępne dla ludności i nie zweryfikował inwestycji pod kątem potencjalnego stanu zagospodarowania i zabudowy;

4) art. 55 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), dalej: u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji wiążącego charakteru decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla organów administracji architektoniczno-budowlanej przy orzekaniu w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym w zakresie zawartych w niej warunków ochrony środowiska, a tym samym oceny, że planowana do realizacji inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i w ramach rozpoznania skargi oddalenie jej w całości, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewoda Podkarpacki w odpowiedzi na skargę kasacyjną stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony wyrok Sądu I instancji powinien zostać uchylony w całości, a skarga oddalona.

Skarżący W.Ł. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta przez uczestnika postępowania na uzasadnionej podstawie.

Usprawiedliwiony charakter mają te zarzuty skargi kasacyjnej, które łączą się z przypisaniem Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego - § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś. w zw. z art. 124 ust. 2 p.o.ś., art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. i art. 35 p.b. wynikającego z nadania ww. przepisom błędnego znaczenia normatywnego. Następstwem dopuszczenia się błędnej wykładni ww. przepisów było nieprawidłowe uznanie przez Sąd I instancji, że Wojewoda Podkarpacki dokonując niewystarczających ustaleń faktycznych, uchybił przepisom postępowania w zakresie wyjaśnienia, czy zaprojektowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania jej na środowisko (naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.).

Nie stanowi przedmiotu sporu stanowisko, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Następuje to w szczególności poprzez ustalenie, czy ze względu na charakter i rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konieczność uzyskania takiej decyzji jest uzależniona od zakwalifikowania objętego wnioskiem inwestora przedsięwzięcia do przedsięwzięć wskazanych w r.p.m.z.o.ś. - przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do stacji bazowych telefonii komórkowych odnosi się powołany w podstawie skargi kasacyjnej § 2 ust. 1 pkt 7 r.p.m.z.o.ś., wskazujący parametry, które nakazują uznać, że stacja ta stanowi przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko. Parametrami tymi są równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości oznaczonej w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przepis ten wskazuje, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Parametry przedsięwzięcia tego samego rodzaju (stacja bazowa telefonii komórkowej) mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazano z kolei w § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. W tym przepisie także parametrem podlegającym ocenie jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Zatem, aby powstał obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.), należy na podstawie danych przekazanych przez inwestora dotyczących parametrów technicznych anten, jakie mają być zainstalowane w zaprojektowanej stacji bazowej, wyliczyć równoważną moc promieniowaną izotropowo takiej instalacji oraz ustalić, czy i w jakiej odległości od osi głównej wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej w zakresie, w jakim wskazuje ono, że przedstawione przez inwestora we wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę parametry techniczne przedsięwzięcia wraz z analizą środowiskową, wbrew odmiennemu poglądowi Sądu I instancji, umożliwiały prawidłowe zbadanie tego, czy przedsięwzięcie zaprojektowane na działce nr ew. [...] w L. zalicza się do kategorii inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o przedstawiony przez stronę dokument kwalifikacji przedsięwzięcia (k. 2d akt adm.) przyjąć należy, że dla projektowanej instalacji dla trzech anten sektorowych ADU4518R7 U091, U092 i U093 skierowanych na azymuty 0°, 130° i 250° wypadkowa równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) zawiera się w przedziale 500-1000 W, a zatem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f r.p.m.z.o.ś., który powinien w sprawie zostać wzięty pod uwagę, ocena, czy inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzależniona jest od stwierdzenia, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania zaprojektowanych anten. Z przedstawionych rzutów (przekrojów) pionowych rozkładu osi głównych wiązek promieniowania (rys. 1-3) wynika, że opisany warunek (niewystępowanie miejsc dostępnych dla ludności) został spełniony dla każdej z anten sektorowych wobec stwierdzenia, iż przy maksymalnym ich pochyleniu (tilt 12°) w podanych odległościach od środka elektrycznego, oś główna wiązek znajduje się w przestrzeni ponad działkami, która nie jest przeznaczona pod zabudowę. Stwierdzenie przez organ, że na wysokości 41,40 m powyżej terenu nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w znaczeniu, jakie temu warunkowi nadaje art. 124 ust. 2 p.o.ś., nie uchybia powyższemu przepisowi.

Zasadnie skarżący kasacyjnie stwierdził, że na potrzeby rozważenia w sprawie tego, czy jako inwestor powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, konieczne było dokonanie oceny nie tyle całego przedsięwzięcia, ale wyłącznie parametrów poszczególnych urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej [...]. Pogląd ten należy uznać w całości za prawidłowy. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22 odnośnie do przedstawionego do rozstrzygnięcia na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. postanowieniem z 5 kwietnia 2022 r., III OSK 703/21 zagadnienia prawnego, czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś. przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, czy też sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie ww. przepisów jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Przemawiać za tym ma wykładnia, jaka powinna być nadawana tym przepisom, jak również uznanie, że § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś. do analizowanego rodzaju instalacji nie może mieć zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podjętej uchwały wskazał, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikowanej pod kątem instalacji radiokomunikacyjnej z § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa z antenami sektorowymi i antenami radiolinii i urządzeniami doprowadzającymi jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.

Z przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca tejże uchwały. Wskazany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Powyższa zasada jest szczególnie akcentowana w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłych po dacie podjęcia ww. uchwały, albowiem kształtuje ona w sposób bezpośredni ocenę poglądu prawnego prezentowanych przez strony postępowania co do prawidłowości zaskarżonego orzeczenia, w którym wskazane zagadnienie podlegało rozważeniu (por. wyrok NSA z 5 maja 2023 r., II OSK 1264/20; wyrok NSA z 30 marca 2023 r., II OSK 2635/19; wyrok NSA z 27 marca 2023 r., II OSK 911/20; wyrok NSA z 15 marca 2023 r., II OSK 3285/19).

Sformułowana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocena prawna dotycząca kwalifikacji prawnej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] została oparta na przeciwnym do przywołanego założeniu, albowiem Sąd jednoznacznie stwierdził, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie wnioskowane na działce nr ew. [...] w L. oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest uwzględnienie kumulacji oddziaływania poszczególnych anten tak, aby to zsumowane parametry charakteryzujące całe przedsięwzięcie pozwalały określić, jaki wpływ ono wywiera na otoczenie, w tym nieruchomości skarżącego. Powyższe, mając na uwadze treść uchwały III OPS 1/22 i postawione zaskarżonemu wyrokowi zarzuty kasacyjne, czyni zaskarżony wyrok wadliwym w stopniu nakazującym jego uchylenie.

Odnośnie do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 55 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b 55 u.p.z.p. należy wskazać, że wynikające z art. 55 u.p.z.p. związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza, iż organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie może kierować się odmiennymi warunkami zabudowy działki budowalnej od tych, które zostały określone w tej decyzji. Związanie dotyczy tych warunków decyzji, które określają parametry planowanego obiektu, jak również warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja. Jakkolwiek decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego gwarantuje uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu o parametrach określonych w tej decyzji, tym niemniej następuje to pod warunkiem, że jej adresat jako inwestor spełni wszystkie warunki przewidziane przepisami p.b. Zawarte w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdzenie, że inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stanowi dokonanie na potrzeby wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymaganej konkretyzacji art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. Działanie to nie oznacza jednak, że z uwagi na treść art. 55 u.p.z.p. organ administracji architektoniczno-budowlanej zwolniony jest z obowiązku samodzielnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy może wydać decyzję o pozwoleniu na budowę bez uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.).

Z przedstawionych powodów, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił wniesioną przez skarżącego skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 15 października 2019 r. W oparciu o poczynione uwagi skonstatować należało, że brak było w sprawie podstaw do odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia, jeżeli przeprowadzone postępowanie sądowe nie pozwalało dostrzec w działaniu orzekających organów administracji architektoniczno-budowlanej istotnych naruszeń procesowych, a równocześnie zgromadzony materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie za Wojewodą, iż inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b. (art. 35 ust. 4 p.b.).

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.