Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 330/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6174 Komornicy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. B. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Skarżąca – K. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednakże, zanim Sąd przystąpi do badania, czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wykonania, a zatem, czy decyzja podlega wstrzymaniu.

W aktualnym stanie prawnym o zdolności do wykonania aktów jurysdykcji administracyjnej przesądzają dwie nierozerwalnie ze sobą związane cechy tych aktów: formalna - w postaci ich ostateczności w administracyjnym toku instancji oraz materialna, polegająca na określonej właściwości rozstrzygnięcia, dzięki której aktowi przysługuje moc wiążąca (obowiązująca). Moc wiążąca (obowiązująca) przysługuje niektórym tylko decyzjom, a mianowicie takim, które mają funkcję kształtującą w tym sensie, że powodują zmiany w sferze prawnej adresata poprzez wiążące stwierdzenie, ustanowienie, zmianę lub uchylenie praw lub obowiązków. Decyzje takie rodzą normatywne skutki i jako takie muszą być uznawane za obowiązujące i respektowane przez organy władzy publicznej i osoby, których dotyczą. Brak funkcji kształtującej aktu jurysdykcji administracyjnej, tzn. brak charakterystycznych dla rozstrzygnięć o materialnych uprawnieniach lub obowiązkach stron normatywnych jego skutków w postaci wiążącego orzeczenia o sytuacji prawnej adresata, wyklucza możliwość przypisania mu cechy wykonalności. Dotyczy to aktów prawa procesowego (decyzji niemerytorycznych i postanowień) oraz większości aktów o charakterze odmownym (A. Krawczyk, Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej 2013 r, s. 264.).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała dotycząca ustalenia wyniku egzaminu komorniczego, która potwierdza istnienie określonego stanu rzeczy i jako taka nie podlega wykonaniu. Uchwała ta nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają bowiem jest aktem, który nie nosi znamion wykonalności, wobec czego wniosek o jej wstrzymanie uznać należy za bezzasadny. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może dotyczyć, jak to już powyżej wskazano, jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2006 r., s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.)

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.