Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 30/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Sekretarz sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E.R. i J.R. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 7 listopada 2023 r. nr WI-I.7840.1.199.2023.ZK w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga E. R. i J. R., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 7 listopada 2023 r. o nr WI-I.7840.1.199.2023.ZK w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem (z datą wpływu do organu 2 czerwca 2023 r.) spółka P. Sp. z o.o., dalej inwestor, złożyła wniosek o pozwolenie na budowę do Starosty Puckiego. Inwestycja miała polegać na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy wytwórczej do 5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, jednym magazynem energii, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr EWID [...], obręb [...], gmina P.

Decyzją z dnia 23 sierpnia 2023 r. o nr AB/MH-6740/195/23/GP Starosta Pucki zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego budowę farmy fotowoltaicznej, dwóch stacji transformatorowych i magazynu energii, stanowiący I etap inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej i stacji transformatorowej na terenie działki nr [...] i [...] położonej w Ł., gm. P., jednostka ewidencyjna: [...], obręb ewidencyjny: [...].

Od decyzji tej pismem z dnia 11 września 2023 r. skarżący złożyli odwołanie do Wojewody Pomorskiego.

Decyzją z dnia 7 listopada 2023 r. o nr WI-I.7840.1.199.2023.ZK Wojewoda Pomorski umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że prawidłowe ustalenie stron w postępowaniu ma istotne znaczenie i w sprawie pozwolenia na budowę następuje w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będący normą szczególną w stosunku do art. 28 Kpa, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stroną postępowania jest osoba, której nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i która posiada interes prawny lub obowiązek do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.

Przepis ten został znowelizowany ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Z uwagi na znowelizowane brzmienie art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane ograniczenia, o których mowa w nowej definicji obszaru oddziaływania obiektu odnosić się będą do możliwości zabudowy działki budynkami oraz obiektami budowlanymi. Nie mają w tym zakresie znaczenia inne uciążliwości, które mogą się pojawić w związku z realizacją inwestycji. Organ wskazał, że ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia, bowiem odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych z uwagi na niespełnianie przepisów technicznobudowlanych oraz innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy.

Jak podał Wojewoda Pomorski w uzasadnieniu decyzji E. R. i J. R. są właścicielami sąsiadujących z terenem inwestycji działek nr [...] i [...] użytkowanych rolniczo oraz działek nr [...] i [...] stanowiące grunty orne, które na stosunkowo niewielkim odcinku przylegają do południowo-zachodniego narożnika terenu inwestycji. Nieruchomość jest zabudowana trzema budynkami, na które składają się dwa budynki mieszkalne i jeden budynek sklasyfikowany jako "pozostałe budynki niemieszkalne" o powierzchni 35 m2. Organ dodał, że dokonał pomiaru odległości i budynki najbliżej zlokalizowane terenu inwestycji znajdują się ok. 100 m od granicy działki nr [...].

Organ II instancji wskazał, że autor projektu budowlanego stwierdził, że obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do części działki objętej inwestycją, tj. działki nr [...] obręb Ł. gmina P. Projektowane zagospodarowanie nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenów przyległych. Konstrukcje nie będą powodować zacieniania i przesłaniania ewentualnie powstających obiektów na działkach sąsiednich. Instalacja nie będzie również generowała hałasu. Ponadto zawarte w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) dopuszczalne poziomy natężenia pola magnetycznego nie zostaną przekroczone. Z uwagi na poziom napięcia pracy paneli, pole magnetyczne nie wpłynie na środowisko, a tym bardziej na obszar znajdujący się poza granicami działki inwestycyjnej.

Mając na względzie istniejące zagospodarowanie i przeznaczenie sąsiednich nieruchomości stanowiących własność skarżących organ uznał, że nie sposób wskazać przepisu, który wprowadzałby ograniczenia dotyczące zabudowy działek skarżących. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania konieczne i niezbędne jest wykazanie, że naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego. W sprawie nie dojdzie do ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach, inwestycja nie będzie powodować zmiany naturalnego spływu wód opadowych a projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag, więc skarżący nie mają podstaw do upatrywania swojego interesu prawnego w sprawie z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Ponadto inwestycja nie utrudni dostępu do drogi publicznej i nie pozbawi skarżących możliwości korzystania z mediów, w tym z wody i energii elektrycznej, nie będzie też powodować drgań, ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego, emisji hałasu i innych zanieczyszczeń, co stanowi o braku materialno-prawnej podstawy do uznania skarżących za strony postępowania.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skarżących organ wskazał, że przywołaną w odwołaniu decyzję Wójta Gminy Puck z 30 stycznia 2023 r., nr GKiOŚ.600.18.DŚ.2022.2023.BH o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, inwestor uzyskał z uwagi na zmianę założeń inwestycyjnych. Tym samym zarzut skarżących polegający na nieaktualności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 21 czerwca 2017 r. jest chybiony, bowiem nowa decyzja środowiskowa nie dezaktualizuje zawartej w projekcie decyzji środowiskowej, a ponadto dotyczy innego przedsięwzięcia, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy Puck nr GKJOŚ.600.13.DŚU.2016.2017.BK z 21 czerwca 2017 r. stała się ostateczna 2 sierpnia 2017 r. złożenie więc wniosku o pozwolenie na budowę 2 czerwca 2023 r. nastąpiło z dochowaniem 6-letniego terminu, o który mowa w art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto kwestia ewentualnej utraty wartości nieruchomości sąsiednich nie podlega rozstrzygnięciu w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę, a tym bardziej nie wpływa na przyznanie statusu strony tego postępowania.

Od decyzji tej skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Decyzji Wojewody Pomorskiego zarzucili naruszenie:

- art. 127 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie mają statusu strony w niniejszym postępowaniu, a co za tym idzie umorzenie postępowania odwoławczego, podczas gdy zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych stronami postępowania między innymi w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być także właściciele nieruchomości nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji, co degraduje argument organu pierwszej instancji, jakoby nieruchomości w postaci budynków należące do skarżących znajdowały się na tyle daleko (100 m od planowanej inwestycji), że nie ma możliwości aby planowana inwestycja w jakikolwiek sposób na nie oddziaływała, podczas gdy z uwagi na ogrom planowanego przedsięwzięcia niemożliwym jest, aby nie oddziaływała ona na nieruchomości sąsiednie w jakikolwiek sposób chociażby przez emisję hałasu, który może wydobywać się chociażby z transformatorów ST1, które mają powstać wraz z farmą fotowoltaiczną;

- art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie mają statusu strony w niniejszym postępowaniu, a co za tym idzie uznanie wniesionego przez nich odwołania za bezskuteczne, podczas gdy nieruchomość skarżących bezsprzecznie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji zwłaszcza, że wbrew twierdzeniom organu, graniczy ona niemalże na całej długości nieruchomości sąsiadującej, na której ma być usadowione przedsięwzięcie w postaci farmy fotowoltaicznej, a co za tym idzie w sposób bezpośredni narażona jest na oddziaływanie chociażby w postaci emisji hałasu, który jest nieunikniony, gdy mamy do czynienia z transformatorami, które mają powstać wraz z planowaną inwestycją;

- art. 28 ust. 1a - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie aktualna pozostaje decyzja Wójta Gminy Puck o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 21 czerwca 2017 r., podczas gdy postanowienie Wójta Gminy Puck z dnia 2 sierpnia 2023 r. w sprawie GKiOS.600.13.2016.MK w przedmiocie wyrażenia stanowiska w zakresie aktualności decyzji Wójta Gminy Puck o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 21 czerwca 2017 r. zostało zaskarżone, przy czym zażalenie na ww. postanowienie nie zostało jeszcze rozpoznane, a zatem pozostaje nieprawomocne, przy czym przywołana wyżej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach pozostaje nieaktualna, albowiem dla nieruchomości [...] obręb Ł. aktualna pozostaje wyłącznie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 30 stycznia 2023 r. wydana przez Wójta Gminy Puck w sprawie GKiOŚ.600.18.DŚ.2022.2023.BH - która stała się prawomocna w dniu 22 lutego 2023 r. - a nie ta, na podstawie której wydano zaskarżona decyzję;

- art. 33 ust. 2 pkt. pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji oraz nierozstrzygnięcie co do istoty sprawy, podczas gdy wnioskodawca inwestor nie wykazał jakie posiada prawo do dysponowania nieruchomością [...] obręb Ł., na której planowana jest inwestycja, a także nie uwzględnił tytułu prawnego do ww. nieruchomości w załącznikach do wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji, co stanowiło wymóg formalny do jej wydania,

- art. 33 ust. 2 pkt. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie nieaktualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy dla terenu nieruchomości [...] obręb Ł. aktualna pozostaje wyłącznie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 30 stycznia 2023 r. wydana przez Wójta Gminy Puck w sprawie GKiOŚ.600.18.DŚ.2022.2023.BH - która stała się prawomocna w dniu 22 lutego 2023 r. - a nie ta, na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję:

- art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji podczas gdy projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, zaś co do tej samej nieruchomości obecnie toczy się równolegle postępowanie administracyjne w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod sygn. akt BGG6730.205.2023.PK

- art. 104 § 1-2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, podczas gdy co do tej samej nieruchomości toczą się obecnie dwa równolegle postępowania administracyjne dotyczące realizacji planowanej przez wnioskodawcę inwestycji tj. postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod sygn. akt BGG.6730.205.2023.PK, jak i to postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję - przy czym skarżący wskazuje, iż wydanie zaskarżonej decyzji w niniejszym postępowaniu stanowi obejście prawa i procedur w przedmiocie wydania decyzji pozwolenia na budowę, albowiem obecnie wnioskodawca inwestor zainicjował ponownie postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki [...] w Ł., przy czym nie zostało ono jeszcze prawomocnie zakończone;

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie niniejszego postępowania, z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne dotyczące tej samej inwestycji na tej samej nieruchomości prowadzone pod sygn. akt BGG.6730.205.2023.PK,

- art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji, podczas gdy teren planowanej inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne, albowiem część terenu, na którym planowana jest inwestycja stanowi grunt leśny (oznaczony jako "las" symbolem "Ls" w ewidencji gruntów) o łącznej powierzchni 0,34 ha, przy czym bez znaczenia pozostaje fakt, iż inwestycja planowana jest wyłącznie na części terenu, który obejmuje zaskarżona decyzja, albowiem przez określenie "teren inwestycji" w myśl literalnego brzmienia przepisów ustawy p.z.p rozumie się całą powierzchnię działki ewidencyjnej, na której planowana jest realizacja określonego zamierzenia inwestycyjnego, zaś ustalenie warunków zabudowy w myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p. odnosi się do terenu działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie jej części, która w wyniku realizacji inwestycji zostanie w rzeczywistości zabudowana;

- art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji, podczas gdy jest ona niezgodna z przepisami odrębnymi w szczególności z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowiącym o nakazie ograniczenia przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne i nierolnicze, zapobiegania procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych i leśnych, a także ograniczania zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi oraz z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stanowiącym o konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, w tym w przypadku obszarów leśnych powyżej 0,10 ha;

- art. 72 ust 4 o.o.ś., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji, podczas gdy w treści wniosku z dnia 19 maja 2023 r. o stwierdzenie, iż aktualne są uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzja Wójta Gminy Puck z dnia 21 czerwca 2017 r. GKiOŚ.600.13.DŚU.2016.2017.BK) nie zawarto wszystkich aktualnych informacji na temat stanu środowiska oraz możliwości realizacji warunków wynikających z ww. decyzji, w szczególności nie uwzględniono modyfikacji zagospodarowania terenów bezpośrednio sąsiadujących, na które inwestycja mogłaby potencjalnie negatywnie oddziaływać, a nadto ww. decyzja pozostaje nieaktualna wobec wydania dla terenu nieruchomości [...] obręb Ł. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 30 stycznia 2023 r. przez Wójta Gminy Puck w sprawie GKiOŚ.600.18.DŚ.2022.2023.BH - która stała się prawomocna w dniu 22 lutego 2023 r.;

- art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracyjnych, których obowiązkiem jest stanie na straży praworządności i uwzględnianie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, podczas gdy zaskarżona decyzja całkowicie pomija fakt, iż decyzja Wójta Gminy Puck o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 21 czerwca 2017 r. nie uwzględnia aktualnego stanu środowiska, w szczególności stanu nieruchomości sąsiadujących - w tym nieruchomości skarżących, na której w bezpośrednim sąsiedztwie powstała zabudowa mieszkaniowa oraz na której skarżący prowadzą działalność rekreacyjną;

- art. 7a § 2 pkt. 1 k.p.a. poprzez zastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony wnioskującej, podczas gdy w niniejszej sprawie należało wziąć pod uwagę zaistnienie przesłanki ważnego interesu publicznego wykluczającej możliwość stosowania tejże zasadny;

- art. 8 § 1-2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i naruszenie tym samym zasady zaufania do władzy publicznej, albowiem równolegle prowadzone jest postępowanie administracyjne dotyczące tej samej inwestycji na tej samej nieruchomości [...] w Ł. prowadzone pod sygn. akt BGG.6730.205.2023.PK.

Strona skarżąca wniosła:

- na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 7 listopada 2023 r. w sprawie WI-1.7840.1.199.2023.ZK, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty Puckiego z dnia 23 sierpnia 2023 r. w sprawie nr AB/MH-6740/195/23/GP znak AB.6740.341.2023.MH w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmownej w zakresie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestora obejmujące budowę farmy fotowoltaicznej, dwóch stacji transformatorowych i magazynu energii, stanowiący I etap inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej i stacji transformatorowej na terenie działki [...] położonej w Ł. gm. P.;

- ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 7 listopada 2023 r. w sprawie WI-1.7840.1.199.2023.ZK i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

- ewentualnie o stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 7 listopada 2023 r. w sprawie WI-1.7840.1.199.2023.ZK a także poprzedzająca ją decyzja Starosty Puckiego z dnia 23 sierpnia 2023 r. w sprawie nr AB/MH-6740/195/23/GP znak AB.6740.341.2023.MH zostały wydane w całości z naruszeniem prawa;

- na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o przyznanie skarżącym zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych;

- nieobciążanie skarżących kosztami niniejszego postępowania w razie nieuwzględnienia skargi oraz w razie utrzymania w mocy przez Sąd zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych stronami postępowania między innymi w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być także właściciele nieruchomości nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji, co całkowicie degraduje argument organu pierwszej instancji, jakoby nieruchomości w postaci budynków należące do skarżących znajdowały się na tyle daleko (100 m od planowanej inwestycji), że nie ma możliwości aby planowana inwestycja w jakikolwiek sposób na nie oddziaływała, podczas gdy z uwagi na ogrom planowanego przedsięwzięcia niemożliwym jest, aby nie oddziaływała ona na nieruchomości sąsiednie w jakikolwiek sposób chociażby przez emisję hałasu, który może wydobywać się chociażby z transformatorów STI, które mają powstać wraz z farmą fotowoltaiczną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W dniu 15 lutego 2024 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo z dnia 12 lutego 2024 r. spółki będącej inwestorem. W piśmie tym inwestor przedstawił swoją odpowiedź na skargę a także wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma inwestor wskazał, że skarżący nie podają żadnych argumentów, które uzasadniałyby przyznanie interesu prawnego. Zdaniem spółki argumentacja sprowadza się do odwoływania się co do potencjalnej możliwości odziaływania inwestycji hałasem.

W dniu 16 lutego 2024 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo z dnia 12 lutego 2024 r. uczestnika postępowania J. A. Pismo stanowiło odpowiedź na doręczone odpisy skargi i odpowiedzi na skargę. W piśmie tym uczestnik postępowania przychylił się do wniosków skarżących oraz wyraził swój sprzeciw wobec inwestycji.

Z dniem 14 marca 2024 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo spółki będącej inwestorem. W piśmie tym inwestor uzupełnił swoje stanowisko, a także wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci "opinii dotyczącej wpływu urządzeń elektroenergetycznych stosowanych na farmie PV na środowisko" stanowiącej załącznik do pisma. Opinia ta dotyczy oddziaływania na środowisko w aspektach elektromagnetycznych i akustycznych urządzeń w planowanym przedsięwzięciu. Jak podaje inwestor opinia ta wskazuje, że realizacja inwestycji nie spowoduje występowania negatywnego oddziaływania na środowisko w przywołanych aspektach. Tym samym twierdzenia skarżących o negatywnym wpływie inwestycji na ich nieruchomości nie znajdują poparcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 7 listopada 2023 r. umarzająca postępowanie odwoławcze zainicjowane przez skarżących od decyzji Starosty Puckiego z dnia 23 sierpnia 2023 r. zatwierdzającej, na wniosek P. Sp. z o.o., projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I etapu inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej i stacji transformatorowej na terenie działki nr [...] i [...] położonej w Ł., gm. P., jednostka ewidencyjna: [...], obręb ewidencyjny: [...].

Powodem umorzenia postępowania odwoławczego jest uznanie przez Wojewodę Pomorskiego, iż skarżący nie są stroną postępowania w przedmiotowej sprawie.

Stosownie do art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775) – dalej jako "K.p.a." od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Prawo do wniesienia odwołania służy stronie. W piśmiennictwie przyjmuje się, że prawo do wniesienia odwołania służy nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, lecz także stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu (E. Iserzon [w:] Komentarz, 1970, s. 223; B. Adamiak [w:] Komentarz, 1996, s. 556). W konsekwencji należy przyjąć, że osoba, która nie ma statusu strony postępowania administracyjnego zakończonego decyzją wydaną w pierwszej instancji, a do której mimo to decyzja została skierowana, nie może wnieść skutecznie odwołania. Osoba ta może mieć interes we wzruszeniu takiej decyzji, lecz nie jest to interes prawny w rozumieniu art. 28 (por. wyrok NSA w Krakowie z 4.02.1993 r., SA/Kr 558/92, LEX nr 29374, z glosą R. Sawuły, Sam. Teryt. 1993/10, s. 78, w którym stwierdzono, że: "Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń formalnych ani materialnych dotyczących prawa odwołania się strony. W nauce zgodnie podkreśla się, że k.p.a. nie uzależnia realizacji przez stronę odwołania od udziału jej w postępowaniu przed organem I instancji (ograniczenie formalne). Prawo odwołania się ma nie tylko strona, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją, ale również osoba, która wprawdzie nie brała udziału w postępowaniu, ale jest stroną w rozumieniu przepisów art. 28").

W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że przedmiotowe postępowanie dotyczy pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 682) – dalej jako "Prawo budowlane", stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Nowelą Prawa budowlanego z 27 marca 2003 r. ograniczono krąg stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę do właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w tzw. obszarze oddziaływania obiektu. Zmiana ta miała na celu ograniczenie liczby podmiotów biorących udział w tym postępowaniu, a w rezultacie jego uproszczenie i przyspieszenie. Natomiast definicję obszaru oddziaływania obiektu zawiera art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia w zabudowie tego terenu (zob. wyrok NSA z 14 grudnia 2010 r., II OSK 1872/09, LEX nr 746836). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1443/19, LEX nr 3354174, sąd ten nie podzielił stanowiska, zgodnie z którym w obszarze oddziaływania obiektu mogą również znajdować się nieruchomości, wobec których, zgodnie z założeniami projektowymi, nie dochodzi do ograniczeń w ich zagospodarowaniu i na które przedsięwzięcie budowlane może oddziaływać w inny sposób. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepisy ustawy – Prawo budowlane, regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę, należy wykładać ściśle, nie zaś rozszerzająco. Sąd zauważył, że z dniem 19 września 2020 r., tj. wraz z wejściem w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471 ze zm.), art. 3 pkt 20 p.bud. otrzymał nowe brzmienie. Ustawodawca jeszcze bardziej zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. To uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. Wyłączną przesłanką uznania, że działka sąsiednia znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, nie jest okoliczność, że sąsiaduje ona z działką, na której ma być realizowana inwestycja budowlana. W wyroku z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09 (Pal. 2010/5–6, s. 246–248), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Uwzględniając zmianę normatywną definicji, należy dodać, że w strefie tej stosownie do norm wynikających z odpowiednich przepisów będą występowały ograniczenia w zabudowie. Nie jest możliwe wywodzenie interesu prawnego z samego faktu posiadania prawa własności do sąsiedniej działki. Element konieczny do uznania interesu prawnego właścicieli sąsiedniej nieruchomości stanowi okoliczność, że działka ta znajduje się w strefie oddziaływania konkretnego obiektu znajdującego się na drugiej działce, które powoduje ograniczenia w zabudowie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 226/21, LEX nr 3199150).

W przedmiotowej sprawie inwestycja polega na budowie farmy fotowoltaicznej, o mocy wytwórczej do 5 MW, dwóch stacji transformatorowych i magazynu energii na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr EWID [...], obręb [...], gmina P.

Skarżący są natomiast właścicielami sąsiadujących z terenem inwestycji działek nr [...] i [...] użytkowanych rolniczo oraz działek nr [...] i [...] stanowiących grunty orne, które na stosunkowo niewielkim odcinku przylegają do południowo-zachodniego narożnika terenu inwestycji. Nieruchomość jest zabudowana trzema budynkami, na które składają się dwa budynki mieszkalne i jeden budynek sklasyfikowany jako "pozostałe budynki niemieszkalne" o powierzchni 35 m2. Budynki najbliżej zlokalizowane terenu inwestycji znajdują się ok. 100 m od granicy działki nr [...].

Sąd podziela stanowisko Wojewody Pomorskiego, iż analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż planowana przez P. Sp. z o.o. inwestycja nie ma wpływu na ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących. Skarżący również nie przedstawili jakichkolwiek dowodów, iż ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Podnoszone w skardze argumenty dotyczące ewentualnego hałasu związanego z pracą transformatorów nie zostały poparte jakąkolwiek analizą, z której wynikałyby ograniczenia w zabudowie, o której wyżej mowa. Tym samym Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż skarżący nie są strona przedmiotowego postępowania administracyjnego i z tego powodu nie posiadają legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Puckiego wydanej na wniosek inwestora w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r, poz. 935) skargę oddalił.