Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2802/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 58 ust. 1, 132, 132a, 134h ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi B. S. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji orzeczeniem z [...] października 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] B.S. (dalej: obwiniona, skarżąca) od orzeczenia nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego z [...] lipca 2019 r. dotyczącego [...] B.S. – [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Narkotykowej Zarządu

w B. obwinionej o to, że:

1) w dniu [...] marca 2019 r. będąc policjantem Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Narkotykowej Zarządu w B. CBŚP naruszyła dyscyplinę służbową poprzez odmowę wykonania polecenia wydanego przez przełożonego wyjazdu służbowego w dniu [...] marca 2019 r. w celu realizacji czynności procesowych do sprawy [...],

tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

2) w dniu [...] marca 2019 r. będąc [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Narkotykowej Zarządu w B. CBŚP, pomimo ciążącego na niej obowiązku odnoszenia się do przełożonego

z szacunkiem, nie przestrzegała tej zasady w ten sposób, że w trakcie odprawy służbowej w obecności innych policjantów odnosiła się do przełożonego arogancko, podniesionym głosem, nie udzielając odpowiedzi na zadane pytania, tj. [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu

w B. CBŚP, [...] A.K., zastępującej w tym dniu [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Narkotykowej wymienionego zarządu, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji w zw. z § 21 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta",

uznającego ww. obwinioną za winną popełnienia zarzuconych czynów

i wymierzającego jej karę dyscyplinarną nagany,

utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] maja 2019 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącej.

Po przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji orzeczeniem nr [...] z [...] lipca 2019 r. uznał [...] B.S. za winną popełnienia zarzuconych czynów i wymierzył jej karę dyscyplinarną nagany.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż zebrany w postępowaniu materiał dowodowy potwierdza, iż wymieniona [...] dopuściła się zarzuconych jej przewinień dyscyplinarnych.

Orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego doręczono za pośrednictwem operatora pocztowego obwinionej oraz jej obrońcy w dniu [...] sierpnia 2019 r.

W dniu [...] sierpnia 2019 r. (data stempla pocztowego) obrońca obwinionej złożył do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, odwołanie od orzeczenia, w którym wniósł

o zmianę orzeczenia w całości i uniewinnienie obwinionej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, zarzucając wydanemu orzeczeniu:

1) brak precyzyjnego opisu zarzucanych obwinionej czynów;

2) lakoniczność uzasadnienia z pominięciem analizy poszczególnych dowodów;

3) przyjęcie a priori o winie obwinionej;

4) dokonanie dowolnej oceny dowodów w miejsce swobodnej;

5) zaniechanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów w postaci zakresów obowiązków bezpośredniego przełożonego obwinionej [...] T.S. oraz [...] A.K., raportu obwinionej z dnia [...] czerwca 2019 r. będącego prośbą o umożliwienie spotkania, opinii służbowej oraz przesłuchania [...] W.P.;

6) brak ustalenia obowiązków obciążających obwinioną w dniu zdarzenia objętego zarzutem i w dniach bezpośrednio go poprzedzających i następujących po nim;

7) brak ustalenia czy naczelnik Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w B. CBŚP przejmując obowiązki

w zastępstwie naczelnika Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Narkotykowej Zarządu w B. CBŚP dopełniła obowiązku zapoznania się

z bieżącymi obciążeniami, zadaniami i obowiązkami przejętych w nadzór funkcjonariuszy;

8) rażącą niewspółmierność kary do zarzucanych obwinionej czynów.

W uzasadnieniu odwołania obrońca policjantki podniósł zarzut uprzywilejowanej pozycji [...] E.Z. w Zarządzie. Ponadto wyeksponował w odwołaniu samotne rodzicielstwo [...] B.S.

Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji w przedłożonym stanowisku uznał odwołanie obrońcy obwinionej za nieuzasadnione i niemające odzwierciedlenia zarówno w ustalonym stanie faktycznym, jak i w obowiązujących unormowaniach prawnych i wniósł do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Organ, odnosząc się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, przywołał następujący stan sprawy. W dniu [...] marca 2019 r. prowadząca postępowanie przygotowawcze nr [...], [...] [...]. E.Z. poinformowała [...] B.S. o konieczności wyjazdu służbowego do K. w celu wykonania czynności procesowych związanych

z powyższym postępowaniem. Do udziału w czynnościach procesowych obwinioną

i [...] W.P. wyznaczył [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Narkotykowej Zarządu w B. CBŚP,

[...] T.S.. Policjanci mieli uzgodnić między sobą, który z nich pojedzie. Obwiniona oświadczyła wówczas, że na przedmiotowe czynności nie pojedzie z uwagi na to, że ma inne zadania do wykonania. W dniu [...] marca 2019 r. z uwagi na absencję urlopową ww. [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Narkotykowej Zarządu w B. CBŚP, [...] E.Z. przedłożyła plan realizacji czynności procesowych w K. do sprawy nr [...], wyznaczonej do zastępowania wymienionego, [...] A.K, [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w B. CBŚP. Zastępstwo [...] T.S. sprawowane przez [...] A.K. wynikało

z wyznaczenia jej przez [...] Zarządu w B. CBŚP, [...] M.K. (notatka urzędowa [...] M.K.

z [...] maja 2019 r., protokół przesłuchania świadka [...] T.S.). [...] E.Z. przedstawiła [...] A.K. charakterystykę materiałów, czynności do wykonania oraz do ich realizacji wpisała siebie i pozostawiła dwa wolne miejsca w planie, celem wyznaczenia dwóch funkcjonariuszy. Po przedłożeniu przedmiotowego planu obwiniona w rozmowie

z [...] E.Z. powiedziała, iż nie pojedzie do K., gdyż nie ma co zrobić z dzieckiem po godzinie 15:30. [...] E.Z. poradziła wówczas [...] B.S., aby poszła porozmawiać z [...] A.K., która była w posiadaniu planu realizacji czynności procesowych celem rozwiązania problemu. Obwiniona, jak wynika z zebranego

w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego (zeznań świadka [...] E.Z. oraz wyjaśnień obwinionej) nie skorzystała z rady koleżanki i nie poszła w dniu [...] marca 2019 r. do [...] A.K. i nie przedstawiła realnych powodów, które uniemożliwiały jej wzięcie udziału

w zaplanowanych czynnościach procesowych w K. [...] A.K. po otrzymaniu powyższego planu realizacji od [...] E.Z., wpisała odręcznie wytypowanych przez siebie funkcjonariuszy, tj. [...] M.M. i [...] B.S.. W dniu [...] marca 2019 r. [...] A.K. skontaktowała się telefonicznie z obwinioną i poinformowała

o konieczności jej udziału w czynnościach procesowych na terenie K. w dniu

[...] marca 2019 r. W odpowiedzi [...] B.S. oświadczyła, że nie może pojechać do K., gdyż musi sporządzić stenogramy z rozmów do prowadzonego przez siebie postępowania przygotowawczego. Z uwagi na to, że w ocenie [...] A.K. czynność ta nie była priorytetowa i mogła zostać wykonana

w następnym dniu, wydała polecenie służbowe obwinionej uczestnictwa

w zaplanowanym wyjeździe.

W dniu [...] marca 2019 r. odbyła się odprawa służbowa dotycząca realizacji

w K. zaplanowanych czynności procesowych do sprawy nr [...]. Podczas odprawy [...] B.S. oświadczyła [...] .K., że nie może uczestniczyć we wskazanym planie działania po godzinie 15:30, z powodu prywatnej sprawy. [...] A.K. poprosiła o uszczegółowienie powodu, dla którego obwiniona nie mogła brać udziału w czynnościach procesowych. [...] odpowiedziała, że jest to jej prywatna sprawa i nie powinna interesować [...] A.K. oraz, że o tych sprawach wie [...]T.S.. [...] A.K. zwróciła uwagę obwinionej, że podczas rozmowy telefonicznej w dniu [...] marca 2019 r. podała jeden powód, a podczas odprawy podaje już inny powód dlaczego nie może brać udziału w czynnościach procesowych w K. Ponadto w związku z aroganckim i nerwowym zachowaniem obwinionej, [...] A.K. powiedziała, aby odnosiła się do niej jak do przełożonego a nie jak do koleżanki. [...] B.S. powiedziała do [...] A.K., że nigdy nie była jej koleżanką. Pod koniec odprawy obwiniona powiedziała, że musi o godz. 15:30 odebrać dziecko ze szkoły. W związku z zachowaniem [...] B.S. podczas odprawy [...] A.K. poleciła jej sporządzić notatkę służbową na tę okoliczność. Natomiast na miejsce obwinionej do wykonania czynności procesowych w K. [...] A.K. wyznaczyła innego policjanta. [...] A.K.

o zachowaniu obwinionej podczas odprawy w dniu [...] marca 2019 r. poinformowała [...] Zarządu w B. CBŚP [...] M.K..

Przesłuchana dwukrotnie w charakterze obwinionej [...] B.S. nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i złożyła wyjaśnienia. Obwiniona wskazała, że w odniesieniu do pierwszego z zarzucanych jej czynów, nigdy żadnemu z przełożonych nie odmówiła wykonania polecenia. Policjantka wyjaśniła, że zamierzała poinformować [...] A.K. podczas rozmowy w dniu [...] marca 2019 r. o konieczności zawiezienia córki na miejsce zbiórki przed szkolną wycieczką w dniu [...] marca 2019 r. po godz. 15:30, ale przełożona zakończyła rozmowę zanim [...] B.S. zdążyła wyjaśnić przyczynę niemożności uczestnictwa w wyjeździe służbowym. [...] B.S wyjaśniła, iż próbowała skontaktować się telefonicznie z [...] A.K., jednak bezskutecznie, gdyż telefon był zajęty, a później obwiniona zapomniała zadzwonić. W kwestii drugiego zarzutu policjantka wyjaśniła, że nie była dumna ze swojego zachowania podczas odprawy służbowej w dniu [...] marca 2019 r. kiedy podniosła głos wobec przełożonej [...] A.K. [...] B.S. tłumaczyła swoje zachowanie zdenerwowaniem, gdyż według niej [...] A.K. nie słuchała jej odpowiedzi. Ponadto obwiniona oświadczyła, iż była poirytowana, gdyż musiała zakończyć pracę w dniu [...] marca 2019 r., tj. dniu planowanej realizacji w K., o godz. 15:30 z powodu sprawowania osobistej opieki na córką. [...] B.S. podkreśliła, że jest matką samotnie wychowującą dziecko, stąd wynikają ograniczenia w jej dyspozycyjności, a także to, że fakt ten był brany pod uwagę przez jej przełożonego. Ponadto obwiniona w wyjaśnieniach odniosła się do, według niej, uprzywilejowanej pozycji w Zarządzie [...] E.Z.. Twierdziła, że według niej koleżanka jest faworyzowana przez przełożonych i dodała, iż małżonek [...] E.Z. jest obecnie [...] w B.

Organ wskazał, że z treści art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

W myśl art. 132 ust. 3 pkt 1 tej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. Zasady etyki zawodowej policjanta zawarte zostały w załączniku do zarządzenia

nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Dyspozycja § 21 Zasad etyki zawodowej policjanta mówi, że policjant powinien rzetelnie wykonywać polecenia przełożonego oraz odnosić się do niego z szacunkiem.

Uwzględniając opisany stan faktyczny oraz przytoczone unormowania organ stwierdził, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez wymienioną zarzucanych jej czynów. Opisane okoliczności czynów zostały udokumentowane zebranymi dowodami w postaci zeznań przesłuchanych świadków, wyjaśnień obwinionej oraz załączonymi do akt postępowania dokumentami.

Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny w ocenie Komendanta Głównego Policji bezspornym jest, że wymieniona policjantka popełniła przewinienia dyscyplinarne w sposób opisany w zarzutach. Nie ulega wątpliwości, jak stwierdził organ, że [...] B.S swoim zachowaniem naruszyła wskazane powyżej unormowania.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu organ stwierdził, wskazując na zeznania świadków, a w szczególności [...] A.K., [...] E.Z., [...] M.M. oraz wyjaśnień samej obwinionej, że [...] B.S. odmówiła wykonania polecenia wyjazdu służbowego do K., wydanego jej przez [...] A.K., która zastępowała jej bezpośredniego przełożonego [...] T.S. Obwiniona od samego początku nie podawała konkretnego powodu, wskutek którego nie mogła jechać na czynności procesowe i zmieniała w rozmowach z [...] A.K. przyczyny niemożności brania udziału w realizacji. Policjantka wcześniej powinna osobiście porozmawiać z [...] A.K. i wyjaśnić z jakiego powodu nie może brać udziału w realizacji w K.

W odniesieniu do drugiego z zarzucanych czynów zeznania przesłuchanych świadków potwierdzają, jak wskazał Komendant Główny Policji, że podczas odprawy służbowej w dniu [...] marca 2019 r. obwiniona w sposób arogancki i nerwowy odnosiła się do przełożonej [...] A.K., nie odpowiadała na zadawane pytania. Biorący udział w odprawie koledzy obwinionej [...] M.M. oraz [...] E.Z. byli zażenowani opisanym zachowaniem [...] B.S. Świadkowie zeznali, że [...] B.S. nie wykorzystała możliwości polubownego załatwienia sprawy z przełożonym, a tylko zaogniła sytuację. Ponadto z zeznań świadków wynika, że [...] B.S. w relacjach służbowych jest osobą bardzo konfliktową i niekoleżeńską,

a swoim zachowaniem psuje atmosferę pracy.

W ocenie organu złożone przez obwinioną w wyjaśnieniach deklaracje przeprosin [...] A.K. oraz sporządzony przez policjantkę raport

z [...] czerwca 2019 r., w którym zwraca się do [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Narkotykowej Zarządu w B. CBŚP,

[...] T.S. z prośbą o umożliwienie jej spotkania z [...] A.K. w celu naprawienia powstałej sytuacji, nie świadczą

o wyrażeniu skruchy i faktycznej chęci przeproszenia, a jedynie stanowią przyjętą linię obrony [...] B.S. oraz próbę zrzucenia z siebie odpowiedzialności za naruszone przepisy.

Organ wyjaśnił, że w świetle art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to godzi się, bądź nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. W kontekście tego unormowania, zdaniem organu, należy wskazać, iż z racji posiadanego doświadczenia obwiniona co najmniej przewidywała możliwość popełnienia przewinień dyscyplinarnych

i godziła się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionego naruszenia norm prawnych opisanych w treści przedstawionych jej zarzutów. Obwiniona jako policjantka z szesnastoletnim stażem służby powinna mieć świadomość, że jej zachowanie było naganne i nieodpowiednie do zaistniałej sytuacji. [...] B.S. jako doświadczona [...] powinna dawać przykład swoim zachowaniem. [...] jest zobowiązana respektować i wykonywać polecenia wydawane przez przełożonych, a także powinna odnosić się do nich z należytym szacunkiem bez kierowania się emocjami. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdził, iż obwiniona celowo popełniła zarzucane jej przewinienia dyscyplinarne. Zachowania, których dopuściła się obwiniona opisane

w zarzutach nr 1 i 2 należy uznać za naganne i niedopuszczalne zwłaszcza, że odmowa wykonania polecenia służbowego przełożonego oraz aroganckie odnoszenie się do niego w obecności innych policjantów może wpłynąć destrukcyjnie na stosunki interpersonalne i atmosferę w powyższej jednostce Policji.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu obrońcy obwinionej organ wskazał, iż nie wnoszą one nic nowego do materiału dowodowego, który został zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego oraz nie mają wpływu na zmianę treści zaskarżonego orzeczenia wydanego przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji.

W odniesieniu do pierwszego zarzutu podniesionego przez obrońcę [...] w odwołaniu, organ stwierdził, iż przedstawione [...] B.S. zarzuty zostały sformułowane w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi podstawami prawnymi. Ponadto wskazują one w sposób dokładny opisy czynów oraz naruszone podstawy prawne, a z ich treści wynika jednoznacznie na czym polegało naruszenie dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej przez obwinioną. Nadto sama [...] B.S. przyznała się podczas przesłuchania w charakterze obwinionej, że zachowanie jej podyktowane było emocjami oraz była to jej pierwsza sytuacja niesubordynacji w służbie.

Co do zarzutów dotyczących naruszenia zasady prawa do obrony, zasady swobodnej oceny dowodów, zasady prawdy obiektywnej i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia oraz stronniczej oceny zgromadzonych dowodów, a także błędnej oceny stopnia zawinienia, organ uznał, że nie zostały one poparte żadnymi logicznymi argumentami i stanowią subiektywną ocenę obrońcy obwinionej.

Przechodząc do kolejnego zarzutu nieprzeprowadzenia dowodów

z dokumentów w postaci zakresu obowiązków [...] T.S. i [...] A.K. organ zauważył, że nie mają znaczenia dowodowego dla przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego. Przełożony ma prawo do wydania polecenia wykonania innej czynności niż wynikającej z wcześniejszych poleceń, wynika to z aktualnej sytuacji w służbie i gradacji zadań służbowych. Natomiast przesłuchanie w charakterze świadka [...] W.P. nie wniosłoby nic do sprawy z uwagi na fakt, iż nie uczestniczył on w odprawie służbowej w dniu [...] marca 2019 r..

W odniesieniu do zarzutu rzekomo uprzywilejowanej pozycji w Zarządzie [...] E.Z. organ stwierdził, iż jest on powtórzeniem słów samej obwinionej i świadczy jedynie o próbie zdyskredytowania policjantki oraz zrzucenia odpowiedzialności z [...] B.S. na inne osoby. Eksponowanie samotnego rodzicielstwa obwinionej w odniesieniu do zachowania policjantki polegającego na odmowie wykonania polecenia oraz aroganckiego zachowania wobec przełożonego nie ma znaczenia i nie stanowi wytłumaczenia dla zaistniałej sytuacji. Z zeznań przełożonych [...] wynika, że jej sytuacja rodzinna była znana i przy planowaniu zadań służbowych brana pod uwagę przez przełożonego, jednakże [...] B.S. powinna mieć świadomość, że przez cały czas swojej służby nie może wykorzystywać tego argumentu. Obwiniona od dłuższego czasu posiadała wiedzę, że są planowane czynności procesowe w K. do sprawy [...] E.Z., jednak nie próbowała uczciwie od razu podać przełożonemu przyczyn, z powodu których nie mogła w dniu [...] marca 2019 r. wziąć udziału w zaplanowanej realizacji ani nie próbowała znaleźć zastępstwa na swoje miejsce.

Organ wyjaśnił, że art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary. W ocenie Komendanta Głównego Policji przełożony dyscyplinarny w zaskarżonym orzeczeniu, wbrew twierdzeniom obrońcy policjantki, uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w powyższym przepisie. Przełożony dyscyplinarny uwzględnił zatem rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (naruszenie dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej), okoliczności ich popełnienia (popełnienie przewinień w czasie służby), skutki, w tym następstwa dla służby (sprzeniewierzenie się zasadom dotyczącym stosunku przełożony-podwładny obowiązującym w służbie w Policji), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionej obowiązków (postępowanie wobec przełożonego z szacunkiem i z poszanowaniem zasad hierarchii pomiędzy przełożonym a podwładnym), pobudki działania (nadużywanie przywilejów wynikających z sytuacji rodzinnej), zachowanie policjantki po zaistniałym zdarzeniu (fakt nieprzyznania się do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy przebieg jej służby i pozytywną opinię przełożonego.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zostało wykazane, że obwiniona naruszyła obowiązujące ją normy prawne. Komendant Główny Policji uwzględniając charakter popełnionych przez [...] B.S. przewinień dyscyplinarnych uznał, że wymierzona jej kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionych przez nią czynów. Zgodnie z treścią art. 134a cytowanej ustawy kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i jest najłagodniejszą karą z wymienionych w katalogu kar dyscyplinarnych. Nadmienił, że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniona nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów ani nie wyraziła szczerej skruchy.

Skargę na powyższe orzeczenie dyscyplinarne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

1) lakoniczność uzasadnienia z fragmentaryczną analizą poszczególnych zarzutów odwołania, co czyni iluzorycznym prawo skarżącej rzetelnego podwójnego rozpoznania sprawy i do obrony;

2) orzekanie w oparciu o niekompletny materiał dowodowego w sprawie, a co nie pozwoliło w sposób swobodny (a nie dowolny, jak to uczynił organ) wyjaśnić wszystkich okoliczności sprawy i należycie uzasadnić uznaniowy charakter decyzji organów;

3) brak rozpoznania wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenia dowodu

z załączonego do odwołania dokumentu.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnosiła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dowodu wskazanego w odwołaniu, albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania

w sprawie, bowiem są to dokumenty.

Mając na względzie powyższe wnosiła o:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia;

2) na podstawie art. 135 p.p.s.a. o rozważenie uchylenia w całości orzeczenia wydanego w toku I instancji;

3) na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. zgłosiła wniosek o rozpoznanie skargi

w trybie uproszczonym;

4) na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie

od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi rozwinęła poszczególne jej zarzuty. Jak podkreśliła,

w jej ocenie nie sposób przyjąć, iż po stronie skarżącej zachodziła choćby nieumyślna postać winy, albowiem opisywane zarzutem czyn i skutki z niego wynikające nastąpiły z powodu okoliczności, za które nie odpowiadała. Tym samym niewątpliwe i niekwestionowalne wykazanie winy, konieczne do przypisania obwinionej w postępowaniu dyscyplinarnym odpowiedzialności, nie nastąpiło

na gruncie przedmiotowej sprawy.

Skarżąca podkreśliła, że nie przyznała się do zarzucanych jej czynów

a wskazywanie przez organ w uzasadnieniu, że "przyznała się podczas przesłuchania, że jej zachowanie było podyktowane emocjami" wprowadza w błąd – a organ nie dostrzega różnicy znaczeniowej między "przyznaniem się"

a "przyznaniem czegoś". Zrównanie obu określeń ze sobą miało na celu, zdaniem skarżącej, stworzyć wrażenie, iż nie kwestionuje ona de facto ustaleń organu I instancji podzielonych w całości przez organ II instancji. Przyznanie dotyczyło faktu podniesienia przez nią głosu i emocji wynikających z tego, że miała, na żądanie publicznie (bo na odprawie [...] marca 2019 ) mówić o życiu prywatnym. Zdaniem skarżącej przełożona, czyli osoba mogąca wydawać polecenia, winna dbać o to, aby polecenia te były realne do wykonania, powinna ustalić czy jest szansa na ich wykonanie w odniesieniu do zadań wyznaczonych wcześniej, pilności tych zadań (skorelowanych chociażby z terminami procesowymi w sprawach bieżących

i poleceniami prokuratorskimi), gradacji ważności. Abstrakcyjność poleceń,

w rozumieniu oderwania od rzeczywistych warunków, w tym możliwości dysponowania stanem osobowym Wydziału i osobistymi uwarunkowaniami funkcjonariuszy (zdrowotnymi, rodzinnymi itd. ), prowadzi zdaniem skarżącej

do chaosu organizacyjnego, przerzucania na funkcjonariuszy odpowiedzialności

za funkcjonowanie wydziału, i świadczy o niskich kompetencjach kierowniczych przełożonych. Postawienie zarzutów o takiej treści skarżącej jest wynikiem powyższego i dobitnie świadczy o braku koordynacji zadań służbowych.

Dalsza część uzasadnienia skargi dotyczyła lakoniczności materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz kwestii związanych z orzekaniem w oparciu o niekompletny materiał dowodowy oraz nieprzeprowadzeniem niektórych dowodów w sprawie, czego domagała się skarżąca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2018 r. poz. 2107 ze zm.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie załatwiają merytorycznie spraw administracyjnych, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325

ze zm.; dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując w tak zakreślonych granicach kontroli zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Centralnego Biura Śledczego, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została uznana za winną popełnienia zarzucanych czynów i wymierzono jej karę dyscyplinarną nagany.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 360), która w rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", zawiera regulacje dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy. Zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta, polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ww. ustawy). Przepis art. 132 ust. 3 powołanej ustawy określa, jakie

w szczególności zachowania są naruszeniem dyscypliny służbowej. Między innymi wymienione jest w tym przepisie: zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie. W orzecznictwie wskazuje się, że użyte w treści omawianego przepisu sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż zawarty w tym przepisie katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest katalogiem otwartym.

Przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji przewinienie jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1), bądź gdy nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej

w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł

i powinien przewidzieć (pkt 2). Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony przewidując możliwość popełnienia przewinienia, na to się godzi). Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia). Stopień winy nie przesądza jednak

o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Może on natomiast mieć wpływ na wymiar kary. W myśl bowiem do art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, a w szczególności uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Zgodnie zaś z art. 134h ust. 3 pkt 1 ustawy

o Policji, nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego jest jedną

z okoliczności, która ma wpływ na złagodzenie wymiaru kary.

W okolicznościach rozpoznanej sprawy zauważyć należy, że wymierzenie kary nagany jest najłagodniejszą formą kary dyscyplinarnej i oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania

(art. 134a ustawy o Policji). Ponadto kara ta podlega zatarciu już po upływie

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Kara nagany ma zatem głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta, ponieważ nie obejmuje sfery wolnościowej i majątkowej, stanowi sformalizowaną dezaprobatę wobec jego przewinienia.

Ustawodawca, formułując w treści art. 134 ustawy o Policji katalog kar dyscyplinarnych, nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich.

W związku z tym właściwym jest przyjęcie, że pozostawił te kwestie uznaniu organów rozstrzygających, co nie oznacza jednak dowolności w ich stosowaniu. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu,

a także wymiar odpowiedniej kary, stanowi kompetencję organów orzekających

w sprawach dyscyplinarnych (vide NSA z 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 994/06 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organ ma obowiązek zbadać okoliczności faktyczne sprawy i uzasadnić wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Sądy administracyjne nie dokonują oceny zaskarżonego aktu administracji publicznej pod względem słuszności zapadłego rozstrzygnięcia,

a jedynie badają, czy nie narusza on prawa. Podkreślić trzeba, że przepis art. 135j ust. 1 ustawy o Policji nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej, bądź, czy też nie jest sprzeczna

z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (vide ponownie wyrok NSA

z 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 994/06).

Wyjaśnienia wymaga również, że dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie

do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie

do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza. Sąd nie może natomiast ingerować

w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Sąd ocenia jedynie, czy wymierzając karę dyscyplinarną, która musi mieścić się

w katalogu ustawowym, organ uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy

i przedstawił je w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12 oraz z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 4199/18 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Mając na uwadze powyższe, w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym należało zatem zbadać, czy zgromadzony materiał dowodowy stanowił dostatecznie umotywowaną podstawę do ewentualnego wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej. A zatem, czy materiał dowodowy obejmuje całokształt okoliczności mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie czynności w celu wyjaśnienia zdarzenia, będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego.

Na uwagę zasługuje fakt, że szczególna rola społeczna Policji i jej zhierarchizowana struktura, podporządkowanie, wymagają dla jej skutecznego

i prawidłowego działania przestrzegania przez funkcjonariuszy, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, także innych przepisów oraz zasad. Odpowiedzialność policjanta oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających

ze szczególnego rodzaju zadań stawianych Policji, a co za tym idzie funkcjonariuszom tej formacji. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności

w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. W konsekwencji przy wykonywaniu zadań obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa, ale

i przestrzeganie etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 1038/14 – dostępny jw.). Dlatego za uprawniony uznać należy pogląd, że zachowanie się skarżącej, będącej funkcjonariuszem Policji, winno być również zgodne z podstawowymi obowiązkami nałożonego na każdego policjanta.

Wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134h ust. 1-4 ustawy

o Policji). Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary.

Mając powyższe uwagi na względzie Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania, iż skarżąca swoim zachowaniem wyczerpała przesłanki określone w art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Stan faktyczny sprawy i dokonane ustalenia w toku postępowania nie budzą wątpliwości Sądu. Zgromadzony materiał dowodowy jest obszerny i wyczerpujący. Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i spełnia wymogi określone w art. 135j ustawy o Policji. W toku postępowania zrealizowano prawo obwinionej do obrony, zapewniając jej możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków dowodowych, czy też przedstawienia swojej wersji zdarzeń, z czego zarówno skarżąca, jak i jej obrońca, zrezygnowali. Okoliczność ta czyni zarzuty niekompletności materiału dowodowego za pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Jednocześnie stwierdzić należy, mając na uwadze stanowisko WSA w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 1561/03, że możliwość przywoływania wniosków dowodowych dopiero w odwołaniu od orzeczenia dyscyplinarnego uznać należy jako wątpliwą. Z tych względów, sformułowany przez skarżącą zarzut niekompletności materiału dowodowego pozbawiony jest uzasadnionych podstaw.

Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia procedury, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi.

Ustalone okoliczności popełnienia przewinień w kontekście zebranego materiału potwierdziły rzetelną i obiektywną ocenę dowodów dokonaną przez przełożonego dyscyplinarnego. Wina obwinionej nie budzi wątpliwości. W niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym zgromadzono obszerny materiał dowodowy, który poddano wnikliwej analizie i na podstawie którego jednoznacznie potwierdzono fakt popełnienia przez [...] B.S. zarzucanych jej przewinień dyscyplinarnych. Sposób zachowania policjantki polegający na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez odmowę wykonania polecenia wydanego przez przełożonego oraz przepisów etyki zawodowej policjanta, wskazuje na naganne zachowanie skarżącej.

Należy wskazać, że obciążanie winą za zdarzenia z [...] marca 2019 r. przełożonych nie znajduje żadnego uzasadnienia. Policjant w stosunkach

z przełożonym powinien kierować się wyważeniem słów a przede wszystkim wykonywać polecenia służbowe. Jedyny przypadek, który uzasadnia odmowę wykonania polecenia służbowego określony jest w art. 58 ust. 2 i 3 ustawy o Policji. Jak wynika z materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie przypadek taki nie zaistniał. Zatem skarżąca zgodnie z treścią art. 58 ust. 1 ustawy o Policji winna polecenie wykonać, pod rygorem odpowiedzialności dyscyplinarnej - art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji. Inne okoliczności w tym przeszkody natury osobistej w postaci samodzielnie sprawowanej opieki nad dzieckiem nie są tutaj istotne. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na zasady etyki zawodowej policjanta zawarte w załączniku do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Dyspozycja § 21 Zasad etyki zawodowej policjanta mówi, że policjant powinien rzetelnie wykonywać polecenia przełożonego oraz odnosić się do niego z szacunkiem. Trudno w niniejszej sprawie uznać, że skarżąca w trakcie pełnionej służby w dniu [...] marca 2019 r. postąpiła według tych zasad. Odmówiła bowiem wykonania polecenia wydanego przez przełożonego wyjazdu służbowego w dniu [...] marca 2019 r. w celu realizacji czynności procesowych do sprawy [...] oraz pomimo ciążącego

na niej obowiązku odnoszenia się do przełożonego z szacunkiem, nie przestrzegała tej zasady w ten sposób, że w trakcie odprawy służbowej w obecności innych policjantów odnosiła się do przełożonego – [...] A.K., arogancko, podniesionym głosem, nie udzielając odpowiedzi na zadane pytania.

Wypada dodać, że podnoszone przez skarżącą nieprzeprowadzenie dowodów

z dokumentów w postaci zakresu obowiązków [...] T.S. i [...] A.K. zasadnie uznane zostało jako niemające znaczenia dowodowego dla wspomnianego postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec skarżącej. Przełożony ma bowiem prawo do wydania polecenia wykonania innej czynności niż wynikającej z wcześniejszych poleceń, co uzasadnia aktualna sytuacji w służbie i gradacja zadań służbowych. Natomiast przesłuchanie

w charakterze świadka [...] W.P. nie wniosłoby de facto nic do sprawy z uwagi na fakt, iż nie uczestniczył on w odprawie służbowej w dniu [...] marca 2019 r..

Należy zgodzić się z organem, że wnioskowane w odwołaniu włączenie do akt postępowania raportu skarżącej z [...] czerwca 2019 r., w którym zwróciła się

do [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Narkotykowej Zarządu w B. CBŚP z prośbą o umożliwienie jej spotkania z [...] A.K. w celu naprawienia powstałej sytuacji, stanowi chęć skarżącej "zniwelowania" skutków jej zachowania z dnia [...] marca 2019 r., a jego treść sugeruje przyznanie się do winy.

Wobec powyższego przyznać należy rację organowi, że zebrany materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdził popełnienie przez skarżącą zarzucanych jej przewinień dyscyplinarnych. Zachowania, których dopuściła się obwiniona, opisane w orzeczeniu nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego z [...] lipca 2019 r., należy uznać za naganne i niedopuszczalne zwłaszcza, że odmowa wykonania polecenia służbowego przełożonego oraz aroganckie odnoszenie się do niego w obecności innych policjantów może wpłynąć destrukcyjnie na stosunki interpersonalne i atmosferę w powyższej jednostce Policji.

Wobec tak określonych naruszeń dyscypliny służbowej zaistniałych

w szczegółowo opisanych przez organ realiach zdarzenia z [...] marca 2019 r., orzeczoną wobec skarżącej karę nagany organ uzasadnił z uwzględnieniem przepisu art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, określającego kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary dyscyplinarnej. Należy jednocześnie wskazać, że kara nagany, którą ukarano skarżącą jest karą najłagodniejszą z całego katalogu kar dyscyplinarnych. "Kara nagany jest najmniej dotkliwą z katalogu kar dyscyplinarnych i oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania." (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 712/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że jak wynika z akt niniejszej sprawy postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organy orzekające w sprawie zebrały kompletny materiał dowodowy, który nie budzi istotnych zastrzeżeń, a prowadząc postępowanie dochowały wszelkich reguł wynikających z powołanych wyżej przepisów ustawy o Policji. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.