Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1409/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 105/15 o odrzuceniu skargi L. D. na pismo Wojewody Śląskiego z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

L. D. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę.

Postanowieniem z 19 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z treści skargi jednoznacznie wynika, że wniesiona ona została na pismo Wojewody Śląskiego z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wydanym przez Wojewodę Śląskiego aktem, nazwanym postanowienie, z [...] grudnia 2013 r. nr [...].

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z tak określonym przedmiotem zaskarżenia w skardze sporządzonej przez osobę wykonującą zawód adwokata uznać należy, że pismo to nie mieści się w żadnej z wymienionych w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 i § 3 p.p.s.a. kategorii aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Analizując zasady i tryb zaskarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia którym strona dowiedziała się lub mogła dowiedzieć podjęciu aktu lub dokonaniu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Termin do złożenia skargi jest przy tym zachowany (art. 52 § 2 p.p.s.a.) jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Stanowi obligatoryjny warunek jej wniesienia do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że analiza art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., prowadzi do jednoznacznego wniosku, że skarga służy na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie przysługuje natomiast na udzielona przez organ odpowiedź na skierowane pod jego adresem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa- dokonanego kwestionowaną czynnością lub aktem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegać mógłby akt Wojewody Śląskiego z [...] grudnia 2013 r., nazwany postanowieniem. To właśnie postanowienie uznać bowiem należy za akt (czynność) z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżąca natomiast wyraźnie wskazała, że przedmiotem jej skargi jest pismo z [...] listopada 2014 r. stanowiące w istocie rzeczy jedynie odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na taką odpowiedź zaś skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

L. D. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia z 19 lutego 2015 r., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie:

– art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez nieuprawnione przyjęcie, że skarżąca wniosła skargę na pismo Wojewody z [...] listopada 2014 r., podczas gdy skarżąca w sposób wyraźny określiła, że skarga dotyczy aktu wydanego "w przedmiocie przyznania wynagrodzenia przedstawicielowi strony", co zresztą potwierdza dalsza lektura skargi, a więc jest to skarga na "postanowienie" Wojewody Śląskiego z [...] grudnia 2013 r.;

– art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z § 32 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 września 2003 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych przez ich niezastosowanie i niewezwanie skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez prawidłowe wskazanie daty zaskarżonego aktu..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Skarga wymagała doprecyzowania, czy zaskarżone zostało pismo z [...] listopada 2014 r., czy pismo z [...] grudnia 2013 r. Wynika to z faktu, że:

– w skardze określono, że jest ona "w przedmiocie przyznania wynagrodzenia przedstawicielowi strony";

– wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa stanowiło warunek niezbędny, aby skutecznie zaskarżyć pismo Wojewody Śląskiego z [...] grudnia 2013 r.;

– w skardze wskazano, że organ "zaskarżonym aktem podtrzymał w pełni stanowisko wyrażone wcześniej przez Wojewodę Śląskiego";

– skarżąca nie jest profesjonalnym prawnikiem i mogła błędnie zrozumieć, że z przyczyn formalnych, aby doszło do uchylenia pisma z [...] grudnia 2013 r., należy jako przedmiot zaskarżenia podać pismo z [...] listopada 2013 r.;

– uzasadnienie skargi odnieść można zarówno do pisma z [...] listopada 2014 r., jak i do pisma z [...] grudnia 2013 r., a nawet organ w odpowiedzi na skargę podał, że przedmiotem skargi jest pismo z [...] grudnia 2013 r.

W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji powinien był na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwać skarżąca do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jednoznaczne wskazanie, które pismo zostało zaskarżone. Na niniejszym etapie sprawy nie będzie to już jednak konieczne, ponieważ ze skargi kasacyjnej wynika jednoznacznie, jaka była intencja skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.