Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 419/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 11 pkt 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1251
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 9 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Inspektor Pracy z dnia 21 sierpnia 2020 r. nr [...]; [...] w przedmiocie nakazu wypłacenia wynagrodzenia za pracę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją nakaz Inspektora Pracy z dnia 6 lipca 20220 r. nr [...]


UZASADNIENIE

III SA/Po 419/23

Uzasadnienie

Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia 21 sierpnia 2020 r,. wydaną na podstawie art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2020.256) i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t.j.: Dz. U. z 2018. 623) , po rozpatrzeniu odwołania M. G. prowadzącego działalność gospodarczą Transport krajowy i Międzynarodowy M. G. w N.S., od nakazu Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że obie decyzje wydane w sprawie podlegają uchyleniu, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 27.02, 3 i 20.03, 1.04 i 16 oraz 29.06.2020 r. skierowano do pracodawcy nakaz z dnia 6.07.2020r. zawierający 4 decyzje nakazujące wypłacić pracownikowi A.W. wynagrodzenie:

- za pracę za luty 2020 rok w kwocie 2 474,47 zł brutto,

- za czas dyżuru za luty 2020 rok w kwocie 125,53 zł brutto,

- dodatek za pracę w porze nocnej za luty 2020 rok w kwocie 59,58 zł brutto,

- pozostałą część należnych świadczeń z tytułu podróży służbowych, w tym diet oraz ryczałtów za noclegi za okres od 4.10.2018m r. do 01.02.2020 r. w kwocie 78 088, 48 zł netto.

M. G. wniósł odwołanie od ww. nakazu, podnosząc, że poczynione w toku postępowania ustalenia są niepełne, a ich ocena stronnicza. Organ oparł się w przeważającej mierze na twierdzeniach pracownika A. W., pozostającego w konflikcie z pracodawcą. Wskazał, że pracownik otrzymał dietę w wysokości 320 zł netto za każdy dzień pracy i na bieżąco otrzymywał wynagrodzenie. Odwołujący zarzucił również, że organ nie przeprowadził dowodów na okoliczność wypłaty należnych świadczeń w postaci przesłuchania w charakterze świadka: rodziców strony i jego szwagra.

Okręgowy Inspektor Pracy rozpatrując wniesione odwołanie wskazał, że obowiązek wypłaty należnych sum z tytułu stosunku pracy wynikał z ustaleń dokonanych w trakcie kontroli przez inspektora w oparciu o dokumenty przedstawione i sporządzone przez pracodawcę. Z rozliczeń podróży służbowych wynikało, ze w okresie od 4.10.2018r. do 1.02.2020r. pracownik A. W. nabył prawo do świadczeń z tytułu podróży służbowych, w tym diet oraz ryczałtów za noclegi w łącznej kwocie 122 148,48 zł netto. W trakcie kontroli pracodawca nie przedstawił kontrolującemu jakichkolwiek dowodów potwierdzających wypłatę świadczeń z tego tytułu jednocześnie złożył oświadczenie, ze w okresie zatrudnienia pracownika tytułem świadczeń za odbyte podróże służbowe wypłacił ww. pracownikowi w formie gotówkowej świadczenia pieniężne w łącznej kwocie 44 060 zł netto. Organ wyjaśnił, że nakazem objęto kwotę będącą różnicą pomiędzy świadczeniami naliczonymi przez pracodawcę kwotą według oświadczenia pracodawcy zapłaconą pracownikowi z tego tytułu. Organ odwoławczy podkreślił, że pracodawca nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli, który podpisał i w trakcie kontroli nie dostarczył żadnych dokumentów potwierdzających zapłatę całej należności pracownikowi a ustalenia oparto wyłącznie o dokumentacje pzredłoż9ona inspektorowi pracy przez pracodawcę.

Ustosunkowując się do złożonych przez stronę wniosków dowodowych, organ odwoławczy powołując się na przepis art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o PIP wskazał, że przepis ten określa zakres osób, które mogą być przesłuchiwane przez inspektora pracy.

M. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której podniósł, że organ winien dopuścić dowód z przesłuchania zawnioskowanych przez stronę świadków oraz przesłuchać pracownika A. W., bowiem pomimo braku dokumentów potwierdzających zapłatę wszelkich zobowiązań wobec tego pracownika, strona oświadcza, że nie zalega z żadnymi zobowiązaniami względem A. W.. Zobowiązania z tytułu wynagrodzenia : dodatek za pracę w porze nocnej oraz czas dyżuru obecnie skarżący uregulował wobec pracownika A. W..

Wyrokiem z 21 kwietnia 2021 r., wydanym w sprawie o syg akt III SA/Po 707/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. G. na ww. decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z 21 sierpnia 2020 r., nr UNP: [...], w przedmiocie nakazu wypłacenia wynagrodzenia za pracę.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie, obowiązek strony skarżącej jako pracodawcy wypłaty wynagrodzenia był bezsporny i był wymagalny już w momencie przeprowadzenia kontroli. Z protokołu kontroli wynika bowiem, że A. W. był zatrudniony przez skarżącego na umowę o pracę od dnia 4.10. 2018 r do dnia 29.02.2020r. na stanowisku kierowcy. Kontrolą objęto ewidencję pracy, listy płac, potwierdzenia przelewów i rozliczenia podróży służbowych pracownika A. W. za okres jego zatrudnienia u skarżącego a także wzięto pod uwagę złożone przez skarżącego- pracodawcę oświadczenie. Ustalono, że skarżący – pracodawca nie wypłacił pracownikowi A. W. świadczenia ze stosunku pracy za miesiąc luty:

- z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 2 474 zł brutto,

- z tytułu wynagrodzenia za czas dyżuru w kwocie 125,53 zł brutto

- z tytułu dodatku za pracę w porze nocnej w kwocie 59,58 zł brutto

a nadto kwotę 78 088,48 zł netto jako pozostałą część należnych świadczeń z tytułu podróży służbowych, w tym diet oraz ryczałtów za noclegi za okres od 4.10.2018r. do 01.02.2020r.

Powyższe znalazło swój wyraz w protokole kontroli i dołączonych do niego dokumentów. Protokół ten został podpisany przez skarżącego, który pomimo pouczenia o prawie do zgłoszenia przed podpisaniem protokołu kontroli, umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń w protokole zawartych, nie skorzystał z tego uprawnienia tym samym podpisał protokół bez zastrzeżeń. Uwagi kontrolne zawarte w protokole kontroli zostały sporządzone w oparciu o dokumenty dostarczone przez skarżącego (okoliczność niekwestionowana) . Na podstawie dokumentów dostarczonych przez pracodawcę inspektor dokonał analizy czasu pracy z uwzględnieniem przepisów o czasie prowadzenia przez kierowcę pojazdu, czasie odebrania przez kierującego odpoczynku i wymaganej przerwy w prowadzeniu pojazdu. W ten sposób inspektor określił czas pracy dla kierowcy A. W., czas pracy w porze nocnej i czas dyżuru. Skarżący w skardze potwierdził, że "wcześniej nie uregulował wobec A. W. wynagrodzenia z tytułu dodatku w porze nocnej oraz za czas dyżuru " ale obecnie już tak. Tak więc skarżący nie kwestionował, że wyliczone przez inspektora zobowiązanie z ww tytułu istniało wobec pracownika co oznacza, że było ono bezsporne. Skarżący w odwołaniu i w skardze potwierdzał, okoliczność nie przedstawienia dokumentów, z których wynikałoby, że uregulował względem A. W. wszystkie zobowiązania. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze w żadnym miejscu nie twierdzi, że wszystkie należności z tytułu podróży służbowych ww pracownikowi zapłacił. Natomiast z dokumentów przedłożonych przez pracodawcę inspektorowi wynikają okresy przebywania przez ww. pracownika w podróży służbowej, wyliczenia kwot z tego tytułu przysługujących oraz zestawienie dokumentów potwierdzających wypłatę przez skarżącego świadczeń z tytułu podróży służbowych na rzecz ww. pracownika. Skarżący przez czas prowadzonego postępowania nie zakwestionował prawa pracownika do świadczenia z tytułu podróży służbowych jak i wysokości tego świadczenia, w tym wyliczonych przez inspektora diet oraz ryczałtów za noclegi. Skarżący jedynie zawarł na dokumencie "A. W.- wypłata w gotówce" stanowiącym załącznik do protokołu kontroli oświadczenie, że wypłacił pieniądze do rąk własnych. Słusznie zatem organ uznał, że nakazem zapłaty objęto różnicę pomiędzy wypłaconą przez skarżącego pracownikowi należnością z tytułu podróży służbowych, w tym diet a należnością wyliczoną przez inspektora w oparciu o dostarczone przez skarżącego dokumenty i w oparciu o złożone przez skarżącego podczas kontroli oświadczenia.

W takiej sytuacji, jak ocenił Sąd, Inspektor Pracy mógł skorzystać z kompetencji wynikającej z art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy i skorzystał z niej prawidłowo.

Od powyższego wyroku M. G. wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 18 maja 2023r. wydanym w sprawie o syg akt IIIOSK 6743/21 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, m.in., że przesłanki umożliwiające nakazanie przez inspektora pracy wypłaty pracownikowi świadczenia zostały w sposób jasny i zrozumiały opisane przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd doszedł jednak do przekonania, że oparcie się na dokumentacji przedłożonej przez pracodawcę i brak uwag do protokołu kontroli uzasadnia stwierdzenie, iż wszystkie kwoty wyszczególnione w nakazie z 6 lipca 2019 r. nie są przez pracodawcę kwestionowane.

Wydaje się, że jest to w obecnym stanie sprawy stanowisko przynajmniej przedwczesne, ponieważ skarżący kasacyjnie nie zgodził się z twierdzeniem, iż zobowiązany jest do wypłaty świadczeń wynikających z podróży służbowych, w tym diet i ryczałtów za noclegi. Już w odwołaniu skarżący kasacyjnie zaprzeczał, aby w czasie kontroli miał wobec swojego byłego pracownika inne zaległe zobowiązania niż 125 zł. za czas dyżuru i 59 zł. za pracę w porze nocnej.

Skarżący kasacyjnie wskazał również to, jaką kwotę ( 46.040 zł.) wypłacił pracownikowi z tytułu podróży służbowych, uznając tę należność tę za regulującą w całości jego zobowiązanie. Faktem niezaprzeczalnym jest to, pracodawca, w prowadzonym postępowaniu nie podał, z czego wynika jego przekonanie, że wskazana przez Inspektora Pracy kwota 78.088,48 zł. jest świadczeniem nienależnym, które jego pracownikowi po prostu nie przysługiwało. Uczynił to dopiero w skardze kasacyjnej powołując się na obowiązujący w jego przedsiębiorstwie regulamin wynagradzania. Jednocześnie dołączono oświadczenie spółki T. – E., że przedłożone przez nią do kontroli PIP rozliczenia za podróże służbowe są niezgodne z zapisami regulaminu wynagradzania, który powinien mieć zastosowanie, a nie przepisy rozporządzenia.

Powyższe okoliczności powinny zostać uwzględnione przez Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jednak bez wątpienia przesłanki do wydania decyzji nakazujących wypłatę wynagrodzenia w trzech pierwszych pozycjach (łącznie na kwotę około 2.660 zł ), nie są tożsame z nakazaniem zapłaty kwoty powyżej 78.000 z tytułu pozostałej części świadczeń wynikających z podróży służbowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył , co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Przy czym, co należy podkreślić, Sąd orzekając w niniejszej sprawie jest związany ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2023r. wydanym w sprawie o syg akt III OSK 6743/21 Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei art. 170 P.p.s.a. przewiduje, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i art. 170 P.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę.

Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku ocenił i przesądził, że, w obecnym stanie sprawy stanowisko Sądu I instancji, że oparcie się na dokumentacji przedłożonej przez pracodawcę i brak uwag do protokołu kontroli, uzasadnia stwierdzenie, że wszystkie kwoty wyszczególnione w nakazie z 6 lipca 2019 r. nie są przez pracodawcę kwestionowane, jest przynajmniej przedwczesne, ponieważ skarżący kasacyjnie nie zgodził się z twierdzeniem, że zobowiązany jest do wypłaty świadczeń wynikających z podróży służbowych, w tym diet i ryczałtów za noclegi. Skarżący kasacyjnie wskazał również, jaką kwotę ( 46.040 zł.) wypłacił pracownikowi z tytułu podróży służbowych, uznając tę należność za regulującą w całości jego zobowiązanie. Faktem niezaprzeczalnym jest to, że pracodawca, w prowadzonym postępowaniu nie podał, z czego wynika jego przekonanie, że wskazana przez Inspektora Pracy kwota 78.088,48 zł. jest świadczeniem nienależnym, które jego pracownikowi po prostu nie przysługiwało. Uczynił to dopiero w skardze wniesionej do Sądu, powołując się na obowiązujący w jego przedsiębiorstwie regulamin wynagradzania. Jednocześnie dołączono oświadczenie spółki T. – E., że przedłożone przez nią do kontroli PIP rozliczenia za podróże służbowe są niezgodne z zapisami regulaminu wynagradzania, który powinien mieć zastosowanie, a nie przepisy rozporządzenia.

Jak wskazał NSA, powyższe okoliczności powinny zostać uwzględnione przez Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jednak bez wątpienia przesłanki do wydania decyzji nakazujących wypłatę wynagrodzenia w trzech pierwszych pozycjach (łącznie na kwotę około 2.660 zł ), nie są tożsame z nakazaniem zapłaty kwoty powyżej 78.000 z tytułu pozostałej części świadczeń wynikających z podróży służbowych.

Dokonując ponownie kontroli zaskarżonych rozstrzygnięć w świetle przy zastosowaniu powyższych wskazań, Sąd uznał, że skarga jest zasadna.

Biorąc pod uwagę przedmiot sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1251), zwanej dalej ustawą o PIP, Państwowa Inspekcja Pracy jest organem powołanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, a także przepisów dotyczących legalności zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w zakresie określonym w ustawie. Do zadań więc jej należy także nadzór i kontrola przestrzegana przepisów prawa pracy dotyczących wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy (art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIP). W przypadku zatem naruszenia tych przepisów, jak i innych przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia, właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy określonego zachowania lub też powstrzymania się od niedozwolonych praktyk, w tym również nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi (art. 11 pkt 7 ustawy o PIP). Przewidziany na gruncie wskazanego przepisu nakaz wypłaty wynagrodzenia oraz innych świadczeń należnych pracownikowi wydawany jest przez właściwego inspektora pracy celem urzeczywistnienia obowiązku pracodawcy wynikającego z przepisów prawa pracy, w szczególności z art. 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 2020 r., poz. 1320 ), zwanej dalej Kodeksem pracy, zgodnie z którym obowiązek terminowego i prawidłowego wypłacania wynagrodzenia jest podstawowym obowiązkiem pracodawcy. Zgodnie zaś z art. 85 § 1 i 2 Kodeksu pracy, wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie. Wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego.

W sytuacji więc ustalenia w toku kontroli naruszenia wynikających z kodeksu pracy obowiązków, właściwy inspektor pracy w myśl art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 7 ustawy o PIP wydaje nakaz (decyzję), o którym mowa w art. 11 pkt 7 ustawy.

Przy czym, co jest istotne i na co szczególnie wskazał w ww. wyroku NSA, wynagrodzenie lub inne świadczenie objęte nakazem musi być należne, a zatem prawo do nich nie może budzić wątpliwości (np. świadczenie naliczono, lecz nie wypłacono, prawo do niego wynika wprost z przepisów prawa).

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi to, czy w istocie, jak uznały organy, zaistniały normatywne przesłanki do wydania nakazu z dnia 6 lipca 2020 r.

W postępowaniu poprzedzającym wydanie nakazu mają odpowiednio zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, do czego obliguje też art. 12 ww. ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu w sprawie wydania nakazu, musi uwzględniać zakres i funkcję przedmiotowej instytucji.

Jak wskazano wyżej, aby mógł być wydany nakaz wypłaty wynagrodzenia, wynagrodzenie to musi być należne" W utrwalonym już w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowane jest jednolicie, że wyrażenie to oznacza, że prawo do wynagrodzenia nie może budzić wątpliwości. Nakaz zapłaty może być wydany wyłącznie wówczas, gdy obowiązek pracodawcy jest bezsporny i wymagalny już w momencie przeprowadzenia kontroli. Inspektor pracy może w konsekwencji nakazać wypłatę należnego wynagrodzenia za pracę, gdy należność ta jest wyliczona, jej wysokość i podstawa są bezsporne, a ponadto nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości fakt niewypłacenia powyższej należności. Pojęcie "należne wynagrodzenie" ma charakter obiektywny, niezależny od przekonania samego inspektora pracy. Nie można mówić o "należnym wynagrodzeniu", jeżeli takiej oceny nie podziela pracodawca oraz gdy ocena i kwalifikacja podnoszonych przez niego zdarzeń prawnych może być różna (por. ww. wyrok NSA, a także wyroki NSA :z dnia 4 stycznia 2010 r., I OSK 791/09; z dnia 13 lipca 2006 r., I OSK 1400/2005; z dnia 7 lipca 2009 r., I OSK 1194/08). Należy zatem przyjąć, że tylko w sytuacji, gdy ocena zdarzeń jednoznacznie wskazuje w świetle obowiązujących przepisów, że świadczenie przysługuje konkretnemu pracownikowi i nie zostało wypłacone, inspektor pracy może skorzystać z uprawnień przewidzianych w powołanym art. 11 pkt 7 ustawy o PiP. Natomiast, gdy świadczenie budzi kontrowersje, w szczególności na tle zgłoszonych okoliczności, które strony stosunku pracy interpretują odmiennie albo jedna ze stron w ogóle zaprzecza ich wystąpieniu, jedynym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy jest właściwy sąd powszechny. Ponadto, art. 11 pkt 7 ustawy o PiP nie stanowi przepisu szczególnego (o którym mowa w art. 2 § 3 k.p.c.), na podstawie którego byłaby wyłączona kompetencja sądów powszechnych do rozstrzygania sporów ze stosunku pracy (wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2010 r., I OSK 791/09). O ile sądy powszechne są kompetentne w zakresie rozstrzygania ewentualnych roszczeń z tego zakresu, to cel powołania Państwowej Inspekcji Pracy oraz zadania jej organów są zupełnie odrębne. Państwowa Inspekcja Pracy powołana jest tylko do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy. Nie może wkraczać w zakres kompetencji zastrzeżonych przez ustawodawcę na rzecz sądów powszechnych - sądów pracy. Ingerencja inspektora pracy w postaci wydania nakazu wypłaty należnego wynagrodzenia może zatem dotyczyć tylko sytuacji niespornych. W związku z tym działania inspektora pracy powinny zmierzać jedynie do ustalenia, czy pracodawca rzeczywiście w sposób oczywiście bezpodstawny wstrzymuje wypłatę należnego wynagrodzenia.

W kontrolowanej sprawie, co przesądził NSA w ww. wyroku, skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że zobowiązany jest do wypłaty świadczeń wynikających z podróży służbowych, w tym diet i ryczałtów za noclegi. W tym zakresie powołał się na załączony do akt sprawy, obowiązujący w jego przedsiębiorstwie, regulamin wynagradzania. Jednocześnie dołączył oświadczenie spółki T. – E., że przedłożone przez nią do kontroli PIP rozliczenia za podróże służbowe są niezgodne z zapisami regulaminu wynagradzania, który powinien mieć zastosowanie. Skarżący wskazał również, jaką kwotę ( 46.040 zł.) wypłacił pracownikowi z tytułu podróży służbowych, uznając tę należność za regulującą w całości jego zobowiązanie.

Ponadto, na co również wskazał NSA, przesłanki do wydania decyzji nakazujących wypłatę wynagrodzenia w trzech pierwszych pozycjach (łącznie na kwotę około 2.660 zł ), nie są tożsame z nakazaniem zapłaty kwoty powyżej 78.000 z tytułu pozostałej części świadczeń wynikających z podróży służbowych.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ uwzględni powyższe okoliczności, w szczególności zaś rozważy, czy w świetle wskazanych wyżej przepisów jak i poczynionych rozważań, w przedmiotowej sprawie jest możliwe wydanie nakazu zapłaty.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że decyzje zarówno organu odwoławczego, jak i organu I instancji zostały wydane niezgodnie z przepisami prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 k.p.a, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.