Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 193/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1 i pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 6, art. 12 ust. 1b, art. 18 ust. 5 lit. a, b, c, art. 89 ust. 1, 92, 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, 77 par. 1, 107 par.3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] Komendant Stołeczny Policji, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] kwietnia 2008 r. wniesionego przez skarżącą spółkę A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. II z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 23 czerwca 2007 r. o godz. 18:00 na ul. P. przy ul. O. w W. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez J. G. .

Kierowca okazał do kontroli: dowód osobisty, prawo jazdy, zaświadczenie o spełnianiu warunków określonych w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 200 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") o transporcie drogowym, świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego symbol fabryczny CEZAR Fiskalny, wyprodukowanego przez CB Elektronics o nr fabrycznym [...] , wydruk z kasy fiskalnej w postaci paragonu fiskalnego [...] na sumę 23 zł, wystawionego w dniu 23 czerwca 2007 r. o godzinie 17:52 przez skarżącą Spółkę, nr rejestracyjny: [...] , nr boczny: [...], upoważnienie z dnia 16 marca 2005 r. wystawione przez D. Sp. z o.o. upoważniające leasingobiorcę (skarżącą) do użytkowania samochodu o numerze rejestracyjnym [...] , wypis Nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o., ważnej do dnia 22 grudnia 2054 r.

Kontrolujący funkcjonariusze Policji dokonali oględzin pojazdu, na podstawie których stwierdzili, że na dachu pojazdu zamontowane było urządzenie techniczne, na którym widniał napis "[...] " wraz z numerem telefonu [...] , na bokach pojazdu umieszczono napisy "[...] – przewóz osób nr telefonu [...] ", a w pojeździe zainstalowany był taksometr CEZAR.

Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną taksometru fiskalnego, oznakowań pojazdu oraz kserokopię okazanych przez kierowcę dokumentów oraz przesłuchano w charakterze świadka kierowcę – J. G. , który zeznał, że jest pracownikiem skarżącej Spółki od dnia 1 czerwca 2006 r. na stanowisku kierowcy. Pojazd został użyczony kierowcy przez skarżącą, która jest właścicielem wszystkich urządzeń technicznych zamontowanych w pojeździe oraz umieszczonych na nim oznaczeń. Kierowca podkreślił, że nie miał świadomości o naruszeniu przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Przebieg i wynik kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia 23 czerwca 2007r. Nr [...] , który został podpisany przez kierującego pojazdem bez zastrzeżeń.

Pismem z dnia 24 lipca 2007 r. skarżąca Spółka została zawiadomiona przez Komendanta Rejonowego Policji W. II o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Rejonowy Policji W. II wydał w dniu [...] kwietnia 2008 r. decyzję, w której na mocy art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 w związku z art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł), umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem (kara 5.000 zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł).

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji, stwierdziła, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 101 k.p.a. oraz prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d., wobec których istnieje uzasadniona obawa ich niekonstytucyjności.

Skarżąca wskazała również, że przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, a to oznacza, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego i nie jest możliwe wniesienie skutecznego od niej odwołania.

Strona w odwołaniu zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przez cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na fakt, że wydana decyzja narazi stronę na znaczne i niepowetowane straty.

W uzasadnieniu strona wskazała, że wykładnia systemowa i celowościowa cytowanego przepisu każe przyjąć, że zakazy w nim wymienione nie odnoszą się do przedsiębiorcy, który profesjonalnie, na podstawie licencji, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób. Zakazy odnoszą się natomiast do przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne jako "uboczną" w stosunku do podstawowej działalności.

Strona wyraziła zastrzeżenia co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasadą równego traktowania przedsiębiorców (niedyskryminacji), gdyż w przedmiotowej sprawie nie można wskazać relewantnych kryteriów pozwalających różnicować przedsiębiorców na tych, którzy mogą umieszczać i używać taksometry, umieszczać na pojeździe oznaczenia z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, umieszczać na dachu pojazdu lampy lub inne urządzenia techniczne, oraz na tych, którym czynić tego nie wolno.

Strona podkreśliła, że w skontrolowanym pojeździe zamontowany był drogomierz – dalmierz połączony z kasą fiskalną, a nie taksometr, którego definicja zawarta jest w § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, skarżąca powołała się na naruszenie zasady dostatecznej określoności zakazów z uwagi na posłużenie się niedookreślonym zwrotem "urządzenie techniczne".

Komendant Policji cytowaną wyżej decyzją z dnia [...] października 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uznał, że doszło do naruszenia zakazów, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d., co w sposób wystarczający potwierdziła wykonana w trakcie kontroli dokumentacja fotograficzna oraz zeznania wymienionego świadka, jak również dokumentacja w postaci kserokopii świadectwa legalizacji ponownej taksometru.

Odnośnie wniosku strony o cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności, organ II instancji podkreślił, że rygor ten nadawany jest decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym obligatoryjnie na podstawie art. 93 ust. 3 u.t.d. Argumenty strony zawarte w odwołaniu, iż zapłata nałożonej kary narazi przedsiębiorstwo A. Sp. z o. o. na znaczne i niepowetowane straty oraz może znacznie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej w związku z wydanymi decyzjami administracyjnymi w innych sprawach, nakładające kary pieniężne, których suma wynosi kilkadziesiąt tysięcy złotych, nie mogły być uwzględnione. Organ II instancji podkreślił, że powinnością przedsiębiorcy wykonującego krajowy transport drogowy osób jest nie tylko znajomość obowiązującego prawa, w szczególności dotyczącego przedmiotu prowadzonej działalności, ale także przestrzeganie tych regulacji. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bierność strony w zakresie dostosowania się do przepisów prawa i przestrzegania zakazów wynikających z cytowanej wyżej ustawy jest tym bardziej niezrozumiała, że strona zdając sobie sprawę, jak wynika z treści odwołania, z nieodwracalnych skutków i niepowetowanych strat dla przedsiębiorstwa, nie podejmuje działań mających na celu wyeliminowanie popełnianych naruszeń, ujawnianych podczas kontroli drogowych.

W zakresie zarzutu dotyczącego niezgodności obowiązujących przepisów prawa z Konstytucją, organ odwoławczy zauważył, że organ administracji dokonuje ustaleń stanu faktycznego i jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, obowiązany jest zastosować obowiązujące prawo. Nie jest natomiast uprawniony do oceny zgodności obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP.

Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania, o czym strona została zawiadomiona postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] . Złożony do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności wybranych artykułów cytowanej wyżej ustawy z Konstytucją nie może stanowić przesłanki do wydania postanowienia w żądanym zakresie.

Rozstrzygając kwestię nieprawidłowego, w ocenie strony, doręczenia decyzji przez organ I instancji pełnomocnikowi strony, organ odwoławczy stwierdził nieistotność zarzutu, gdyż z treści odwołania wynika, że kwestionowana decyzja doszła do rąk pełnomocnika i organ, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, zgodnie z zasadą rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść strony uznał, iż odwołanie wniesiono w terminie.

Pismem z dnia 3 grudnia 2009 r. A. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] października 2009 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

I. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez wydanie w sprawie rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi nie doręczono w ogóle decyzji organu I instancji,

II. naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

III. naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez faktyczny brak uzasadnienia faktycznego i prawnego,

IV. naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż w pojeździe był zamontowany i używany taksometr, podczas gdy urządzenie zamontowane w samochodzie nie posiadało cech taksometru, które to cechy określa przepis prawa,

V. naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż plastykowa puszka zamontowana na dachu pojazdu jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu niniejszego przepisu,

VI. naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż na pojeździe umieszczone była nazwa, adres lub telefon przedsiębiorcy, podczas gdy nazwa "[...]" nie jest nazwą przedsiębiorcy wynikającą z wpisu do właściwego rejestru, numer telefonu nie należy do przedsiębiorcy, a adres przedsiębiorcy nie został na pojeździe ujawniony,

VII. naruszenie art. 89 w zw. z art. 87 u.t.d. poprzez jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez posłużenie się przez funkcjonariusza Policji paragonem fiskalnym, który to dokument nie mieści się w katalogu dokumentów, które mogą podlegać kontroli przez organy Policji/Inspekcji Transportu Drogowego,

VIII. naruszenie art. 18 ust. 5 u.t.d. poprzez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny osób, podczas gdy z zebranej dokumentacji nie wynika fakt przewozu jakiejkolwiek osoby, co uniemożliwia zastosowanie tegoż przepisu,

IX. naruszenie art. 75 oraz 92 ust. 2 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie protokołu kontroli, oraz nałożeniu kary w drodze decyzji administracyjnej, podczas gdy wyniki kontroli zawarte w protokole mogą służyć jedynie do wszczęcia postępowań określonych w tym przepisie, który to katalog postępowań jest katalogiem zamkniętym, a nałożenie kary pieniężnej może nastąpić jedynie podczas kontroli.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., strona podała, że decyzja organu I instancji nie została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi lecz bezpośrednio skarżącej, a to skutkuje koniecznością stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Rejonowego Policji. Komendant Policji wydal zaś decyzję utrzymującą w całości w mocy decyzję organu I instancji, a w odniesieniu do zarzutu niedoręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi strony organ odwoławczy stwierdził nieistotność zarzutu z uwagi na wniesienia odwołania z zachowaniem ustawowego terminu.

W ocenie strony, w myśl art. 40 § 2 k.p.a., pisma doręcza się pełnomocnikowi, a doręczenie ich (nawet omyłkowo) stronie postępowania, oznacza doręczenie nieskuteczne i brak możliwości skutecznego wniesienia odwołania.

Wskazując na zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 5 u.t.d., skarżąca podkreśliła, że brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkował błędnym ustaleniem, iż w samochodzie zainstalowany był taksometr, podczas gdy wskazane urządzenie było drogomierzem, który nie posiadał cech taksometru i nie nabierał ich ani poprzez użytą nazwę przez osobę kontrolującą czy kierowcę.

Taksometr zgodnie z pkt 3.1.1. i 3.1.2. Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 3, poz. 27), winien obliczać długość przebytej drogi i mierzyć czas trwania kursu, a jednocześnie w położeniu pracy TARYFA obliczać i wyświetlać opłatę wzrastającą skokowo o wartość nie mniejszą niż 0,01 z, a w położeniu pracy KASA wyświetlać ostateczną wartość opłaty.

Tymczasem, zamontowany w samochodzie drogomierzem wskazywał jedynie na liczbę przejechanych kilometrów, nie posiadał trybu pracy KASA, więc nie przeliczał liczby kilometrów na konkretną wartość pieniężną, którą to czynność wykonywała za niego kasa fiskalna. Wartość konieczną do zapłaty powstawała zatem dopiero po użyciu drogomierza, a następnie kasy fiskalnej, a więc czynności, które taksometr robi to samodzielnie.

Brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkował również błędnym ustaleniem, iż pojazd oznaczony był nazwą, adresem lub telefonem skarżącej. Tymczasem nazwa A. Sp. z o.o. - wynikająca z wpisu do właściwego rejestru (KRS) - nie znalazła się na samochodzie. Nazwa "[...] " nie jest zaś nazwą skarżącej. Prosta analiza odpisu z KRS prowadziłaby do uznania, iż w tym zakresie nie doszło do naruszenia wspomnianego zakazu, ale organy obu instancji zaniechały przeprowadzenia takiego dowodu.

Jednocześnie numer telefonu nie jest numerem telefonu, którego abonentem jest A. . Numer ten przynależny jest innemu podmiotowi, ale organ nie ustalił jakiemu.

Brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkował także błędnym ustaleniem, iż na pojeździe zamontowana była lampa (żarówką połączona z zasilaniem elektrycznym) lub inne urządzenie techniczne, które posiadało mechanizm, którego uruchomienie było niezbędne dla wywołania żądanego działania. Tymczasem, urządzenie zamontowane na dachu było jedynie pustą puszką bez żarówek i zasilania (ewentualnie żarówką, ale bez zasilania) - plastykowym banerem. Nie było ono podświetlone, nie było nawet zasilane. Skoro tak, nie było żadną lampą, ani nawet urządzeniem technicznym (nie posiadało cech technicznych, mechanicznych czy silnikowych).

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Przedmiotowa decyzja Komendanta Policji z dnia [...] października 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji W. II z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o transporcie drogowym, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. i art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji organu II instancji, Sąd nie stwierdził naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została rzeczywiście doręczona stronie w dniu 14 kwietnia 2008 r., z pominięciem pełnomocnika (zwrotne poświadczenie odbioru decyzji, k.-57 akt administracyjnych). Jednakże odwołanie od decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. II z dnia [...] kwietnia 2008 r. pełnomocnik złożył w terminie przewidzianym przez art. 129 § 2 k.p.a.. Data nadania – dzień 28 kwietnia 2008 r. została ustalona w wyniku podjętego przez organy postępowania wyjaśniającego (pismo Poczty Polskiej Centrum Poczty z dnia 26 stycznia 2009 r., k.- 86 akt administracyjnych). Rozstrzygając kwestię zasadności podanego powyżej zarzutu, Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt II GSK 463/08, który uznał, że fakt doręczenia decyzji organu I instancji stronie, a nie jej pełnomocnikowi w sytuacji, gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając mimo to wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony skarżącej stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. jednakże nie należy traktować go w kategorii kwalifikowanej wady decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracji wskazał również na nieprawidłowość stanowiska, że doręczenie decyzji organu I instancji bezpośrednio stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika powoduje, że decyzja ta nie wchodzi do obrotu prawnego. Sąd ten podkreślił, że czynność doręczenia ma materialno – techniczny charakter, który nie decyduje o wejściu decyzji do obrotu prawnego.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie w 14-dniowym terminie od dnia doręczenia decyzji stronie czyli zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. W takiej sytuacji brak było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania pełnomocnika skarżącej. Organ II instancji powinien był rozpatrzyć odwołanie pełnomocnika, co też uczynił.

Ustosunkowując się następnie do zarzutu naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Uznał, że organy administracji w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organy wskazały w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny, w tym dokumentację fotograficzną, zeznania kierowcy utrwalone w protokole przesłuchania świadka, kopie dokumentów udostępnionych przez kierowcę w trakcie kontroli oraz protokół kontroli.

Za całkowicie niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 u.t.d., tj. zarzut naruszenia przepisów określających rodzaj dokumentów, które ma obowiązek posiadać podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego i które jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli.

Należy zauważyć, że art. 55 ust. 1 pkt 2 u.t.d. nie ogranicza kontroli dokumentów jedynie do tych ściśle wskazanych w art. 87 u.t.d. Regulacja zawarta w art. 87 u.t.d. dotyczy dokumentów, które kierowca obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Nie można z niej jednak wywodzić, że tylko w oparciu o dokumenty wymienione w tym przepisie możliwe jest ustalenie stanu faktycznego sprawy. W myśl bowiem art. 75 § 1 k.p.a., stanowiącego zasadę równej mocy środków dowodowych, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje przy tym zasadę równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu faktu. W przepisach k.p.a. nie ma zatem podstaw do wprowadzenia zróżnicowania środków dowodowych. (p. Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, str. 393, Wyd. C.H. Beck, 2005 r.). Tak też wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 1992 r. sygn. akt III SA 1838/91 stwierdzając, iż ustalenie bez wyraźnej podstawy ustawowej, że pewne fakty mogą być udowodnione jedynie za pomocą ściśle określonych dowodów, jest sprzeczne z art. 75 k.p.a.

Wbrew zarzutowi skargi, nie ma więc powodów, żeby zabezpieczenie paragonu fiskalnego w trakcie kontroli drogowej uznać za czynność wykonaną z naruszeniem wskazanego przepisu ustawy o transporcie drogowym. Z treści powołanego przepisu wynika, iż funkcjonariusz Policji dokonujący w dniu 23 czerwca 2007 r. kontroli pojazdu miał prawo, wbrew zarzutom skargi, zabezpieczyć w toku kontroli wydruk z kasy fiskalnej jako dowód w sprawie.

Zdaniem Sądu, poczynione przez organy obu instancji ustalenia, dokonane na podstawie zebranego materiału dowodowego, nie budzą wątpliwości, że w dniu 23 czerwca 2007 r. skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz numerem telefonu oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i lit. c) u.t.d., sankcjonowanego karą pieniężną w łącznej wysokości 15.000 złotych, gdyż przewóz wykonywany był przez podmiot świadczący usługi przewozowe na rzecz skarżącej Spółki, na co wskazuje treść zaświadczenia z dnia 23 stycznia 2007 r. wystawionego przez A. Sp. z o.o. na rzecz kierowcy J. G. , która posiadała jedynie licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, jak również zeznanie złożone przez kierowcę.

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto W. - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.).

Według ustaleń organów Policji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca Spółka posiadała licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...] , k. – 4 akt administracyjnych).

Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Posiadana przez Spółkę licencja nie była wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Brak pasażera w zatrzymanym pojeździe nie przesadzał, iż nie był wykonywany przewóz okazjonalny. Sama gotowość wykonania usługi przewozu i poruszanie się pojazdu w tym celu, była wystarczająca do uznania, ze taki przewóz był dokonywany.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie legitymowała się licencją uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką, o której mowa w art. 6 u.t.d. Posiadała jedynie licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Tym samym nie miała prawa do montowania i używania urządzeń oraz umieszczania na pojeździe oznaczeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogomierzem Sąd uznał, iż zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podnieść, że w pojeździe poddanym kontroli był zamontowany taksometr CEZAR Fiskalny o nr fabrycznym [...] , co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli nr [...] z dnia 23 czerwca 2007 r., dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego oraz świadectwa legalizacji ponownej taksometru elektronicznego o podanym powyżej numerze fabrycznym z dnia 24 maja 2007 r. wydanego przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar Nr [...] w W., wydanego pod rządami obowiązującego w dniu przeprowadzania kontroli rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014).

Zgodnie z powołanym rozporządzeniem taksometr to elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Z kolei § 5 tego rozporządzenia stanowił, że taksometr powinien współpracować z kasą rejestrującą, która może być w niego wbudowana lub podłączona, w sposób niezakłócający jego działania, jeżeli obowiązek taki wynika z przepisów odrębnych.

Podkreślić należy, że sam producent urządzenie zamontowane w pojeździe nazwał właśnie taksometrem a nie drogomierzem (dalmetrem).

Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), które według skarżącej było zamontowane w pojeździe i co powinno zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela.

Zdaniem Sądu, jako niezasadny należało również uznać zarzut o bezpodstawnym nałożeniu, na podstawie art. 92 u.t.d., kary za umieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu "plastykowej puszki" i potraktowania jej przez organy jako lampy lub urządzenia technicznego, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. W opinii strony, organy administracji nie wykazały, że "lampa jest żarówką połączoną z zasilaniem elektrycznym. Urządzenie techniczne jest zaś urządzeniem posiadającym mechanizm, który należy uruchomić, celem wywołania jego działania". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 638/09, dokonując interpretacji pojęcia "lampy lub innych urządzeń technicznych" umieszczonych na dachu pojazdu, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. podkreślił, że stosownych wskazówek dla wykładni użytych zwrotów (podobnie jak przy pojęciu "taksometru") należy poszukiwać w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w podanym przepisie. Zakazy te wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców niemających stosownej licencji oraz ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do wykonywanego przejazdu. Stosując ten rodzaj wykładni uznać należy, że nie ma znaczenia prawnego ustalenie czy lampa umieszczona na dachu pojazdu była podłączona do instalacji elektrycznej, czy też nie, jak i dokładne rozróżnienie przedmiotów określanych przez ustawodawcę jako lampa lub inne urządzenie techniczne. Istota problemu sprowadza się bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu pojazdu urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony nim pojazd wykonuje przewóz w oparciu o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uznać, że umieszczony na dachu pojazdu baner reklamowy z numerem telefonu [...] jak również urządzenie z napisem "[...] " i numerem [...] naruszał zakaz ustanowiony w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.

Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia przez organy art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Przepis ten nie może być rozumiany w taki sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę i różnić się od jego firmy. W związku z umieszczeniem przez skarżącą na przedniej i tylnej części oraz z prawej i lewej strony oznakowania "[...] PRZEWÓZ OSÓB" ORAZ NUMERU TELEFONU "[...] ", strona dopuściła się naruszenia zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt II GSK 390/09 oraz z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 505/09). Ponadto należy zauważyć, że skarżąca działała również pod firmą "[...] -VIP" (kopia z Krajowego Rejestru Sądowego, k.-48 akt administracyjnych).

Zdaniem Sądu, bezpodstawny jest zarzut strony o naruszeniu przez organ art. 75 u.t.d., gdyż nie miał on zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wskazany przepis wymienia inne - niż wszczęte w niniejszej sprawie na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne (v. zawiadomienie z dnia 24 lipca 2007 r.) – enumeratywnie wyliczone rodzaje postępowań (administracyjne o cofnięciu uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określone przepisami ustawy, karne lub karno – skarbowe, w sprawach o wykroczenia, wszczynane przez Organy Inspekcji Pracy, przewidziane w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych), w przypadku których wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o ich wszczęcie.

Ponadto z art. 93 ust. 1 u.t.d. wynika, że uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 (w tym funkcjonariusze Policji), mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zatem w takiej sytuacji protokół kontroli jest sporządzany przez inspektorów, którzy następnie w imieniu organu prowadzą postępowanie w przedmiocie nałożenia kary. W tym kontekście art. 75 u.t.d. wskazuje, w jakich postępowaniach protokół kontroli jest podstawą do formułowania wniosków o ich wszczęcie. Przepis ten dotyczy postępowań, do których prowadzenia nie są uprawnieni inspektorzy inspekcji transportu drogowego.

Reasumując należy stwierdzić, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu 23 czerwca 2007 r. przez skarżącą Spółkę z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy zakazu oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy Policji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 2.9.1, 2.9.2 oraz 2.9.3 załącznika do tej ustawy, nakładając na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15 000 złotych. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.