Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1031/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 785
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania Karty Dużej Rodziny oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy G. odmówił przyznania M.S. Karty Dużej Rodziny. Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że wnioskodawca ur. [...]r. nie spełnia warunku określonego w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 785 ze zm.), gdyż jest słuchaczem kwalifikacyjnego kursu zawodowego w Powiatowym Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego, który należy do pozaszkolnej formy kształcenia, a więc nie jest szkołą o jakiej mowa w wymienionym przepisie. Ponadto ojciec wnioskodawcy nie płaci na niego alimentów, a więc nie ma go na swoim utrzymaniu, w związku z czym nie jest również spełniona przesłanka z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, wymagająca posiadania przez rodzica na utrzymaniu co najmniej troje dzieci.

Zaskarżoną decyzją, wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa na skutek odwołania wnioskodawcy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego działający jako pełnomocnik M.S. jego ojciec J.S. podniósł, że sprawa była przez organy administracyjne powtórnie rozpatrywana. Pierwotną decyzją organ I instancji odmówił przyznania Karty Dużej Rodziny łącznie dla M.S. i K. Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał odrębne decyzje dla obu wnioskodawców. Według twierdzeń skargi odwołanie dotyczyło tylko decyzji o odmowie wydania Karty Dużej Rodziny dla K.S., gdyż ubieganie się o wydanie karty dla M.S. byłoby bezzasadne z uwagi na ukończony 25 rok życia. W dalszej części skargi podniesiono okoliczności dotyczące charakteru edukacji skarżącego i wywodzono, że Powiatowe Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w W. jest szkołą w rozumieniu ustawy o oświacie. Zakwestionowano też ustalenie, że skarżący nie był na utrzymaniu swojego ojca.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyjaśnił jednocześnie, że w związku z treścią skargi uznał, iż odwołanie dotyczy również decyzji I instancji odmawiającej przyznania Karty dla K.S., w związku z czym Kolegium w dniu [...]r. wydało w tym zakresie odrębną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie prawa do posiadania Karty Dużej Rodziny przez M.S. Właśnie ta decyzja została oznaczona w odwołaniu, a jego treść nie dawała podstaw, w czasie orzekania przez Kolegium, do wnioskowania, że odwołanie nie dotyczy tej decyzji I instancji, lecz decyzji dotyczącej K.S., która posiada inny numer. Także podpisanie odwołania przez J.S. nie mogło wzbudzić w tym względzie wątpliwości, skoro występował w postępowaniu administracyjnym jako pełnomocnik swojego syna. Takie pełnomocnictwo złożył również w obecnym postępowaniu sądowym.

Powyższe okoliczności, należało wskazać w pierwszej kolejności, bowiem gdyby prawdziwe okazało się twierdzenie skargi, że od decyzji wydanej w I instancji na rzecz M.S. nie zostało wniesione odwołanie, to zaskarżona decyzja dotknięta byłaby nieważnością.

Natomiast pod względem merytorycznym sam wynik postępowania administracyjnego nie budzi zastrzeżeń, aczkolwiek organy nie powołały zasadniczej okoliczności, którą dostrzegł sam skarżący, a która jednoznacznie wynika z akt sprawy. Otóż zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o Karcie Dużej Rodziny, bez względu na rodzaj nauki, Karta taka może był przyznana dziecku nie dłużej niż do ukończenia 25 roku życia. Jeżeli zatem dziecko miało ten wiek w chwili orzekania to Karta nie może być przyznana nawet wówczas, gdy w czasie składania wniosku wiek ten nie był jeszcze osiągnięty, co potwierdza pośrednio także art. 7 ust. 1 cyt. ustawy. Tymczasem w czasie wydawania decyzji obu instancji M.S. miał już ukończone 25 lat. W tej sytuacji zbędne było odnoszenie się do dalszych przesłanek, od spełnienia których uzależnione jest przyznanie omawianej Karty, gdyż niespełnienie kryterium wiekowego, w sytuacji gdy nie wchodzi w grę niepełnosprawność dziecka, wyklucza możliwość pozytywnego załatwienia wniosku. Tym niemniej organy trafnie ustaliły, że placówka, w której skarżący się kształcił w chwili składania wniosku, nie jest szkołą w rozumieniu ustawy o Karcie Dużej Rodziny. Ustawa ta nie definiuje pojęcia szkoły, w związku z czym należy sięgnąć do obowiązującej wówczas ustawy o systemie oświaty, która zawiera szczegółowe regulacje umożliwiające rozróżnienie poszczególnych placówek edukacyjnych. Ze stosownego zaświadczenia znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że skarżący był słuchaczem kwalifikacyjnego kursu zawodowego, który art. 3 pkt 17 ostatnio powołanej ustawy zalicza się do form pozaszkolnych. Już samo określenie "pozaszkolnych" wskazuje, że tego rodzaju nauka odbywa się poza szkołą, a więc nie w szkole. Placówki kształcenia zawodowego i ustawicznego nie są też wymienione w art. 2 pkt 2 tej ustawy, który wymienia rodzaje szkół, lecz są odrębnie wymienione w art. 2 pkt 3a. Z kolei art. 3 pkt 1 cyt. ustawy pojęcie szkoły rozciąga jedynie na przedszkola. W tej sytuacji odnośne zarzuty skargi okazały się chybione. Także i z tego względu odmowa uwzględnienia wniosku była uzasadniona. Przedstawione okoliczności natury prawnej są wystarczające do oddalenia skargi, bez konieczności odnoszenia się do bardziej ocennej kwestii bycia skarżącego na utrzymaniu ojca.

Z oczywistych powodów Sąd w tej sprawie nie mógł oceniać sytuacji prawnej K.S., której zaskarżona decyzja bezpośrednio nie dotyczy. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał swoją decyzję dotyczącą tej osoby. Na decyzję tą także przysługiwała skarga.

Mając powyższe na uwadze z mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji.

ec