Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 933/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 28 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości pod budowę urządzeń infrastruktury technicznej oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania Z. i A. małż. S., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, z którego wynika, że wnioskiem z dnia 30 października 2017 r. A Spółka Akcyjna w L. wystąpiła do organu I instancji o ograniczenie w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.; dalej jako: ustawa) sposobu korzystania z nieruchomości położonej w D., oznaczonej w ewidencji jako działki: 607, 608 i 1228 stanowiącej własność A .i Z. S., poprzez udzielenie zezwolenia na rozbiórkę istniejącej linii 110kV oraz założenie i przeprowadzenia jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV.

Decyzją z dnia [...]. Starosta [...] udzielił zezwolenia na założenie napowietrznych przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej na nieruchomości stanowiącej własność Państwa S.

W odwołaniu od powyższej decyzji właściciele nieruchomości podnieśli m.in., iż pozytywna dla A Spółka Akcyjna w L. decyzja pozbawia ich praw do swobodnego dysponowania nieruchomością. Nadto, iż w korespondencji z A Spółka Akcyjna w L. wielokrotnie pisali, iż zgadzają się na przeprowadzenie prac remontowych, ale trzeba na wstępie ustalić kilka kwestii z tymi pracami związanych, co nie miało miejsca. Zakwestionowali także planowany przebieg linii, który jest niekorzystny z uwagi na możliwości korzystania z nieruchomości.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...]. Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji umorzył postępowanie administracyjne.

Przywołując brzmienie art. 112 ust. 3 oraz art. 124 ustawy organ odwoławczy wskazał, że w analizowanej sprawie organ I instancji stwierdził, że inwestycja polegająca na rozbiórce istniejącej linii 110 kV relacji Ł2-G. oraz podwieszeniu napowietrznych przewodów jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV mieści się w katalogu inwestycji wymienionych w art. 124 ust. 1 ustawy oraz katalogu celów publicznych, określonych w art. 6 ust. 2 ustawy.

Wojewoda [...] wyjaśnił, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest instytucją prawną ingerującą w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego, dlatego też ustawodawca określił przesłanki, które muszą być spełnione, aby decyzja taka mogła być wydana. Do przesłanek tych należą, wskazane w art. 124 ust. 3 ustawy, rokowania. Warunkiem wydania zezwolenia jest zatem przeprowadzenie negocjacji z właścicielem/użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji liniowej przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 ustawy. Warunkiem dopuszczalności wydania omawianej decyzji jest zatem brak zgody właściciela na czasowe zajęcie jego nieruchomości i na posadowienie pod jej powierzchnią, na jej powierzchni lub nad jej powierzchnią stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. Powinna być więc wyczerpana możliwość uzyskania zgody właściciela nieruchomości na wykonanie prac planowanej inwestycji.

Dalej, iż rzeczą organu rozpatrującego wniosek o zezwolenie na podjęcie działań na nieruchomości jest ustalenie, czy wydanie decyzji w tym przedmiocie poprzedzone zostało udokumentowanymi rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac oraz czy inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, a w razie braku planu, zgodnie z decyzją o ustalanie lokalizacji inwestycji na cele publiczne. Organ odwoławczy podkreślił, że art. 124 ustawy innych wymogów nie formułuje. Przy czym, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawierają definicji "rokowań". Ustawodawca w tej ustawie, a w szczególności w art. 124, nie uczynił również odesłania do innych aktów prawnych, w których definicja taka miałaby się znajdować. Powyższe oznacza, że pojęcie "rokowań", zawarte w art. 124 ust. 3 ustawy, należy rozumieć szeroko. W doktrynie wyrażono stanowisko, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ustawy. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (zob. Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz do art. 124, E. Bończak -Kucharczyk, LEX).

Wojewoda wskazał, iż orzecznictwo sądowe przyjmuje w zasadzie jednolicie, że udokumentowanie przeprowadzenia rokowań we właściwej formie winno dokumentować wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 124 ustawy. Dokumentami takimi winny być pismo zawierające propozycję zawarcia w wyznaczonym terminie umowy w sprawie sposobu wykonania określonych prac wraz z projektem tej umowy oraz dowodem doręczenia właścicielowi lub wieczystemu użytkownikowi nieruchomości wymienionych dokumentów.

Przenosząc rozważania na grunt sprawy organ zauważył, iż każdorazowe wystąpienie inwestora do właściciela gruntu w istocie dotyczyło jedynie uzyskania zgody na ustanowienie służebności przesyłu i podpisania umowy dotyczącej tego prawa. Zwrócił uwagę, iż A Spółka Akcyjna w L. negocjowało warunki służebności w sytuacji, gdy prowadzone było równolegle przed sądem powszechnym postępowanie dotyczące tej kwestii, co dodatkowo mogło mieć wpływ na stanowisko właściciela gruntu. Organ podkreślił, iż w notatce służbowej z dnia 22 kwietnia 2016 r. zapisano, że pełnomocnik inwestora omówił warunki zawarcia umowy (we wniosku wszczynającym postępowanie inwestor doprecyzował, iż chodzi o umowę służebności). W kolejnych wystąpieniach inwestor również przedstawiał warunki uzyskania zgody na wykonanie przebudowy i uzyskania zgody na te prace w oparciu o umowę ustanowenia dla przedmiotowego urządzenia przesyłowego odpłatnej służebności przesyłu. Wojewoda zwrócił uwagę, iż w piśmie z dnia 10 sierpnia 2016 r. ustanowiony na potrzeby negocjacji pełnomocnik współwłaścicieli uzależnił "zgodę na udostępnienie nieruchomości" w celu wykonania prac remontowo-modernizacyjnych od niemożliwych do spełnienia przez inwestora warunków, to jednak nie zmienia faktu, że inwestor negocjował wyłącznie warunki podpisania umowy służebności przesyłu. Zdaniem organu dobitnie o tym świadczy odpowiedź inwestora na ofertę, zawarta w piśmie z dnia 21 października 2016 r., w którym pełnomocnik inwestora podał, że jest umocowany wyłącznie do wypłaty wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu i kontynuowania rokowania w zakresie umowy "odpłatnej służebności przesyłu na ww. nieruchomości na warunkach przedstawionych w projekcie umowy i aktu notarialnego przekazanymi wraz z poprzednim pismem".

Wojewoda [...] ocenił, iż w realiach sprawy mamy do czynienia z pozornością rokowań. Inwestor nie negocjował uzyskania zgody w granicach art. 124 ustawy, a wyłącznie warunki podpisania umowy służebności przesyłu, wywołującej analogiczne skutki jak sama decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. Uchybienie polegające na pozorności rokowań oznacza w realiach sprawy, że rokowania faktycznie się nie odbyły. Brak jest dokumentów dowodzących, że przed wszczęciem postępowania prowadzone były rozmowy mające na celu ustalenie warunków uzyskania zgody na realizacje inwestycji.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyła A Spółka Akcyjna w L, reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 i 3 ustawy, przez jego błędną, rozszerzającą wykładnię i w konsekwencji nieprawidłową interpretację pojęcia "rokowania" polegającą na przyjęciu, że rokowania pomiędzy stronami zmierzające do wyrażenia zgody na przeprowadzenie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 i 3 ustawy, muszą przybrać z góry założone przez organ ramy, podczas gdy z przepisów prawa materialnego nie wynika obowiązek prowadzenia rokowań w ściśle oznaczony sposób, ani nie określają wymaganej treści rokowań, jak również nie zakazują prowadzenia rokowań zmierzających do ustanowienia służebności przesyłu, co doprowadziło do uznania, iż rokowania przeprowadzone w przedmiotowej sprawie mają charakter rokowań pozornych, a co za tym idzie umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Tytułem wstępu sprecyzować należy, iż zasadniczy spór w sprawie dotyczy tego, czy wszczęcie postępowania a następnie wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielami nieruchomości w myśl art. 124 ust. 3 ustawy. Decyzja organu I instancji została bowiem wydana na wniosek strony skarżącej z dnia 30 października 2017 r. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości A. i Z. S., poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na rozbiórkę istniejącej linii 110 kV relacji Ł.2-G. oraz założenie i przeprowadzenie na wskazanych częściach nieruchomości jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Ł2-G. . Organ I instancji ocenił, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki zawarte w art. 124 ustawy niezbędne do zezwolenia na zajęcie nieruchomości Państwa S.

Przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Przywołany przepis wprowadza zatem dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

W ocenie Sądu argumenty zaskarżonej decyzji zasługują na podzielenie, co prowadzi do oddalenia skargi. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, iż zaistniały podstawy do orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdzić bowiem należy, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy, a taka właśnie konkluzja wynika ze stwierdzenia Wojewody [...]ego, iż podstawowy, formalny warunek wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w sposób wskazany we wniosku nie został spełniony. Tym samym brak było podstaw do prowadzenia postępowania, a następnie wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wywiedzione przez tutejszy Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn.akt II SA/Łd 1020/17 (http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Aprobuje i przyjmuje za własne poglądy przedstawione w przywołanym wyroku. Podobnie jak argumenty Naczelnego Sądu Administracyjnego opisane w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 maja 2018 r., sygn.akt I OSK 2866/17 (http:/orzeczenia.nsa.gov.pl), na które trafnie wskazywał także organ odwoławczy.

W orzecznictwie akcentuje się, co skład orzekający podziela, a czego również co do zasady nie kwestionował Wojewoda [...], że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 ustawy nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania (vide: wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3332/15 - http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca nie zawęża też formy, w jakiej rokowania mają zostać zainicjowane (vide: wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 298/15 - http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). W żaden sposób nie formalizuje on również momentu zakończenia rokowań. Zatem mogą być one zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (vide: wyroki NSA: z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11; 1136695 ; z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1723/15; z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2054/16 - http:/orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na ocenę prawidłowości decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 ustawy nie mają przy tym wpływu co do zasady same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (vide: wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 179/15 – http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy rokowania w ogóle się odbyły oraz czy doszło do porozumienia między stronami. Przy czym stosownie do art. 124 ust. 3 in fine do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

W ustawie o gospodarce nieruchomościami brak jest bliższego określenia, co należy rozumieć przez rokowania. Jak wywiódł to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, a z czym należy się zgodzić, spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ustawy (vide: wyroki WSA w Rzeszowie: z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1099/14 oraz z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 542/14 - http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Rokowania w sprawie ograniczenia praw do nieruchomości powinny zatem dotyczyć warunków realizacji celu publicznego, obowiązków odszkodowawczych, odpłatności z innych tytułów oraz innych istotnych postanowień umowy.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że decyzja o udzieleniu zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy, podlega uchyleniu z przyczyn związanych z rokowaniami, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy, jeżeli:

1) rokowania te się nie odbyły i nie ma podstaw do założenia a priori ich oczywistej bezcelowości w stanie faktycznym sprawy;

2) rokowania się odbyły, jednak zostały przeprowadzone przez podmiot inny, niż zamierzający wystąpić z wnioskiem o zezwolenie;

3) działania mające być uznane za rokowania w rozumieniu art. 124 ust. 3 ustawy były w istocie pozorne;

4) decyzja o udzieleniu przedmiotowego zezwolenia została wydana, mimo że do wniosku o jej wydanie nie dołączono dokumentacji z przeprowadzonych rokowań, utrwalającej i potwierdzającej ich odbycie.

W świetle powyższych, w pełni podzielanych poglądów, zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskrzonej decyzji zasługuje na podzielenie. Słusznie ocenił Wojewoda [...], iż w aktach zgromadzonych w toku postępowania poprzedzającego decyzję organu I instancji, brak jest dokumentów, które odzwierciedlałyby przeprowadzone w sprawie rokowania. Co za tym, prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, że rokowania nie obejmujące wszystkich istotnych elementów i warunków przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w oparciu o art. 124 ust. 1 ustawy.

Analizując akta administracyjne zgodzić należy się z organem II instancji, iż rzeczywiste rokowania odpowiadające wymogom art. 124 ust. 3 ustawy nie odbyły się. Wraz z wnioskiem inwestor przedłożył dokumenty takie jak projekt umowy zobowiązującej do ustanowienia służebności przesyłu, projekt aktu notarialnego do tejże umowy. Nadto sam wniosek inicjujący postępowanie, w którym inwestor opisując rokowania z właścicielami nieruchomości (str. 4 i nast.) wskazuje jedynie na próby umownego ustalenia warunków realizacji inwestycji, przy czym nie wskazuje jakie warunki zostały przedstawione współwłaścicielom,. Pisze natomiast, iż chociażby w piśmie dnia 22 lipca 2016 r. inwestor ponownie przedstawił warunki za udostępnienie nieruchomości w celu wykonania planowanych prac w oparciu o umowę ustanowienia służebności przesyłu. I dalej w pismach z dnia 21 października 2016 r. i z dnia 7 listopada 2016 r. inwestor po raz kolejny zwrócił się z prośbą o wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości w oparciu o umowę ustanowienia służebności za wynagrodzeniem. Lektura opisanego przez stronę skarżącą przebiegu "rokowań" a przede wszystkim lektura załączonych do wniosku o wszczęcie postępowania dokumentów, w tym korespondencji z właścicielami nie pozostawia wątpliwości, iż nie sposób podzielić oceny organu I instancji, iż wszystkie warunki dla zastosowania omawianej instytucji zostały spełnione. W ocenie Sądu, w ślad za obszernie uzasadnioną oceną organu odwoławczego, nie sposób przyznać racji tak organowi I instancji, jak i inwestorowi. Lektura korespondencji prowadzonej przez inwestora z właścicielami dotyczyła warunków ustanowienia służebności przesyłu i wysokości wynagrodzenia za zawartą umowę. W żadnym piśmie inwestor nie przedstawił jakiejkolwiek informacji odnośnie rodzaju i sposobu wykonania niezbędnych robót budowlanych, których następnie dotyczył wniosek, zakresu ingerencji na przedmiotowych działkach oraz ograniczeń związanych z wykonaniem nowych przewodów linii energetycznej. Niewątpliwie inwestor nie określił i nie zaproponował właścicielom konkretnych warunków uzyskania zgody na wykonanie prac. Nie sposób w tej sytuacji zgodzić się ze stroną skarżącą, iż skoro przepisy prawa nie definiują sposobu przeprowadzenia i elementów rokowań, to przeprowadzenie w ich ramach wyłącznie rozmów o ustanowieniu służebności przesyłu wyczerpuje "rokowania". W ślad za przywołanym już stanowiskiem sądów administracyjnych, nie budzi wątpliwości Sądu, iż rokowania nie obejmujące wszystkich istotnych elementów realizacji celu publicznego, obowiązków odszkodowawczych, odpłatności z innych tytułów oraz istotnych postanowień umowy, należy uznać za pozorne, co prowadzi do zakwestionowania przeprowadzenia rokowań.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie podjęte przez Wojewodę [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] i umorzenia postępowania jest prawidłowe, zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Sąd nie doszukał również się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wobec braku podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.

IB