Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 334/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 43, art. 63
journal: Dz.U. 2023 poz 1429
law: Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 18 marca 2024 r. nr SKO 4103/112/2024 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z 22 stycznia 2024 r. (MOPS.DŚ.4322/1667/ŚP/2023) wydaną przez Zastępcę Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wałbrzychu, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Wałbrzycha (dalej: organ I instancji) odmówiono D. K. (dalej: skarżący) przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką (B. B.). W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie spełnił przesłanek określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ od 1 stycznia 2024 r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wyłącznie osobom sprawującym opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18 roku życia. Od decyzji tej odwołał się skarżący podnosząc, że prawo do wnioskowanego świadczenia powstało przed dniem 31 grudnia 2023 r., a zatem świadczenie powinno zostać przyznane w oparciu o przepisy ustawy w dotychczasowym brzmieniu.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO) zaskarżoną decyzją z 18 marca 2024 r. (4103/112/2024) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO oparło swoje rozstrzygnięcie na treści art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2024 r., zgodnie z którym ustawodawca zdecydował, że w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponadto SKO podkreśliło, że w uzasadnieniu do wprowadzenia zmian dotyczących zasad nabywania świadczenia pielęgnacyjnego (Sejm RP IX kadencji, druk sejmowy nr 3130) wskazano, że "opisane powyżej nowe warunki w przyznawaniu świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz zasiłku dla opiekuna zaczną obowiązywać od 1 stycznia 2024 r. i dotyczyć będą wszystkich osób składających wnioski po raz pierwszy po tej dacie. Natomiast osoby, które nabyły lub nabędą prawo do ww. świadczeń opiekuńczych za okres przed wejściem w życie ustawy będą mogły zachować do nich prawo na zasadzie ochrony praw nabytych na podstawie przepisów przejściowych, o ile osoba z niepełnosprawnościami, nad którą jest sprawowana opieka, nie wybierze własnego świadczenia wspierającego." Konkludując SKO podniosło, że tzw. "nowe przepisy" regulujące prawo do świadczenia pielęgnacyjnego weszły w życie od 1 stycznia 2024 r. i dotyczą wszystkich osób składających wnioski po raz pierwszy po tej dacie.

SKO wskazało, że skoro skarżący złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką 4 stycznia 2024 r. (data wpływu do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wałbrzychu), to dlatego należało orzekać na podstawie tzw. przepisów nowych. Zdaniem SKO w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 63 ust. 3 u.ś.w. zgodnie z którym osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie, nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Jeśli zatem w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności).

Jak wynika z dokumentów zebranych w sprawie, 14 czerwca 2023 r. został złożony wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności, a orzeczenie zostało wydane 21 lipca 2023 r. Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony natomiast dopiero 4 stycznia 2024 r., a więc po upływie 3 miesięcy, o których mowa w art. 24 ust. 21 u.ś.r. W takiej sytuacji, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstanie do dnia 31 grudnia 2023 r. na podstawie przepisów dotychczasowych, co w konsekwencji oznacza, że nie będą miały zastosowania przepisy przejściowe dotyczące ochrony praw nabytych.

Zgodnie natomiast z treścią art. 17 ust. 1 u. ś.r. w brzmieniu aktualnie obowiązującym, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2023 r. poz. 2809) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom,

3) opiekunowi faktycznemu dziecka,

4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo- terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego

- jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z powyższego zdaniem SKO wynika, że skoro skarżący jako opiekun osoby dorosłej ubiegał się o świadczenie pielęgnacyjne (na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r.) po raz pierwszy w 2024 r., to organ nie mógł przyznać mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 63 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, poprzez przyjęcie, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało przed 1 stycznia 2024 r.;

- art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że terminem złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest data jego wpływu do organu, a nie jego data nadania przez pełnomocnika skarżącego,

- art. 7 k.p.a., 8 § 1 k.p.a., 77 k.p.a., 78 § 1 k.p.a., 80 k.p.a, 107 § 3 k.p.a., 108 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób stronniczy, niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, nieprawidłowe i niewystarczające uzasadnienie decyzji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik (w szczególności) wskazał, że skarżący 28 grudnia 2023 r., za pośrednictwem swojego pełnomocnika, złożył wniosek o przyznanie mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym zdaniem skarżącego prawo do wnioskowanego świadczenia powstało przed dniem 31 grudnia 2023 r., a zatem świadczenie powinno zostać mu przyznane w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2023 r. W szczególności przesądza o tym fakt, że orzeczenie o stopniu niepełnoprawności osoby wymagającej opieki wydane zostało 21 lipca 2023 r., a nadto przed dniem 31 grudnia 2023 r. skarżący spełniał wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania wnioskowanego świadczenia, wymagane przez przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy - wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 4 lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z niepodejmowaniem pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką.

Spór w sprawie dotyczył ustalenia, czy w sprawie - kiedy to wniosek o przyznanie świadczenia został wprawdzie nadany 28 grudnia 2023 r., lecz do organu wpłynął dopiero 4 stycznia 2024 r. - zastosowanie mają przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r., a więc przed nowelizacją ustawy o świadczeniach rodzinnych wprowadzoną na mocy art. 43 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429, dalej: u.ś.w.), czy też przepisy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r. Organy uznały, że decydująca jest data wpływu wniosku do organu (4 stycznia 2024 r.), która przesądza o konieczności zastosowania w sprawie skarżącego przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r., co w konsekwencji oznacza niemożność przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawną, która ukończyła 18 rok życia, z czym z kolei nie zgadza się skarżący. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w u.ś.r. w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

W myśl art. 63 ust. 2 u.ś.w. osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w u.ś.r. w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Dalej jak stanowi art. 63 ust. 3 u.ś.w. osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 4 u.ś.w. prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w ust. 1-3 przysługuje również po upływie okresu zasiłkowego w rozumieniu u.ś.r., na który prawo zostało przyznane, jeżeli wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na nowy okres zasiłkowy zostanie złożony w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym zakończył się dotychczasowy okres zasiłkowy.

Z przywołanych przepisów przejściowych wynika zatem, że o tym, który stan prawny znajdzie zastosowanie decyduje moment "powstania prawa" do świadczenia pielęgnacyjnego. Jeżeli prawo to powstało do 31 grudnia 2023 r., to w sprawie znajdzie zastosowanie dotychczasowy stan prawny, a więc ustawa o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do tego dnia. Jeżeli zaś prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało po 31 grudnia 2023 r., to wówczas zastosowanie znajdzie nowy stan prawny wprowadzony u.ś.w. (wyrok WSA w Poznaniu i Gliwicach z 10 i 3 października 2024 r., odpowiednio o sygn. akt II SA/Po 564/24, LEX nr 3773104, o sygn. akt II SA/Gl 550/24, LEX nr 3770077)

Ustalając zakres zastosowania przepisu przejściowego art. 63 ust. 1 u.ś.w., należy uwzględnić - również - treść art. 24 ust. 2 u.ś.r., zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych (obejmujących, na podstawie art. 2 pkt 2 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W konsekwencji czego, omawiany przepis intertemporalny należy rozumieć w ten sposób, że jedynie w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne złożonego skutecznie przed 1 stycznia 2024 r. (tj. przed wejściem w życie art. 43 pkt 4 lit. a u.ś.w. zmieniającego art. 17 u.ś.r.) organy, rozpatrując ten wniosek po 1 stycznia 2024 r., zobowiązane są ustalić i ocenić, czy wnioskodawca spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego określone w przepisach u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. (wyrok WSA w Kielcach z 21 sierpnia 2024 r., II SA/Ke 294/24, LEX nr 3759097, wyrok WSA w Gliwicach z 12 lipca 2024 r. o sygn. akt II SA/Gl 433/ 24).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący – za pośrednictwem kancelarii adwokackiej reprezentującego go pełnomocnika – nadał wniosek w Urzędzie Pocztowym "Szczecin 2" w dniu 28 grudnia 2023 r., który do Miejskiego Ośrodku Pomocy Społecznej w Wałbrzychu wpłynął jednak dopiero 4 stycznia 2024 r. (czerwona prezentata, l.dz. 205). Jak wynika zaś z art. 32 ust. 2 u.ś.r. w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem ust. 3 dotyczącego spraw o świadczenia rodzinne realizowane w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego przez wojewodę, który nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Ze znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów k.p.a. wynika natomiast, że zdarzenie w postaci "złożenia pisma", odróżnia się od zdarzenia w postaci "nadania pisma" (art. 57 § 5 k.p.a.). Z kolei oba te zdarzenia zawierają się w szerszym pojęciu "wniesienia podania", użytym w przepisie art. 63 § 1 k.p.a. Mając zatem na uwadze okoliczność, że zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania administracyjnego na żądanie (wniosek) strony jest data doręczenia organowi administracji publicznej żądania (podania), należało przyjąć, co też słusznie uczyniły organy obu instancji, że złożenie wniosku w sprawach z zakresu pomocy społecznej ma miejsce w dniu jego faktycznego otrzymania przez organ, a zatem w dniu wpłynięcia wniosku (podania do organu). Tym samym nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że istotna w sprawie była data nadania wniosku przez pełnomocnika skarżącego przesyłką poleconą w dniu 28 grudnia 2023 r., a nie data wpływu wniosku do organu, która nastąpiła dopiero 4 stycznia 2024 r. Za datę złożenia wniosku należy bowiem przyjąć datę jego wpływu do organu (a nie datę jego nadania), co zostało przez Sąd powyżej wywiedzione.

Niezasadny jest też zarzut skargi odnoszący się do bowiem zachowania terminu, z uwagi na brzmienie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do terminów procesowych (wyrok NSA z 24 kwietnia 2024 r., I GSK 469/23, LEX nr 3726137., por. J. Wegner (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak, Warszawa 2019, art. 57). Art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. należy interpretować w kontekście całej treści przepisu art. 57 k.p.a. A regulacja ta odwołuje się do terminów procesowych, obejmujących pewien okres czasu, oznaczonych w określonych jednostkach czasu (dniach, tygodniach, miesiącach). Przepis art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. pełni zatem rolę gwarancyjną dla strony w tym sensie, że umożliwia jej zachowanie, wymaganego przez przepisy prawa, terminu do wniesienia środka prawnego (np. wniosku), czy środka zaskarżenia (np. odwołania), jeżeli niezachowanie tego terminu może mieć negatywne następstwa dla osoby składającej podanie. Terminy do wnoszenia podań określane są poprzez wskazanie określonego okresu czasu np. 7 dni, 14 dni, 1 miesiąc (wyrok WSA w Warszawie z 27 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1919/16).

W konsekwencji powyższego, przywołany art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie może znaleźć zastosowania do określenia istotnej w sprawie daty złożenia wniosku, zwłaszcza że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych (w tym do świadczenia pielęgnacyjnego) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W rezultacie ten ostatni przepis odwołuje się do innego rozumienia instytucji "terminu", niż przepis art. 57 k.p.a. Termin jest bowiem określany za pomocą konkretnego zdarzenia, nie zaś okresu czasu, czy konkretnej daty kalendarzowej. Takim zdarzeniem jest natomiast "wpłynięcie wniosku", mającego charakter tzw. terminu początkowego - którego nadejście powoduje określone skutki prawne dla strony. Z kolei zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wobec takiej redakcji omawianych przepisów nie ma żadnego znaczenia okoliczność, kiedy to wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nadano w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, ponieważ decydujące znaczenie ma data, w jakiej takie żądanie (wniosek) wpływa do organu administracji publicznej. Pojęcie "złożenia wniosku" nie zostało zdefiniowane, zatem jego wykładnia powinna korespondować z brzmieniem art. 61 k.p.a. regulującym datę otwarcia postępowania na żądanie (wniosek) strony. Tym samym datą złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne jest data wpływu wniosku do organu (data jego doręczenia), a nie data nadania wniosku w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego (por. M. Romańska w: H. Kynsiak – Sudyka, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2023, s. 472, wyrok WSA w Kielcach z 21 sierpnia 2024 r., II SA/Ke 294/24, LEX nr 3759097, wyrok WSA w Bydgoszczy z 31 maja 2023 r. o sygn. akt II SA/Bd 1491/21). Dopiero bowiem z datą doręczenia wniosku organowi zaczynają się materializować konkretne uprawnienia albo obowiązki dla wnioskodawcy (skarżącego), wynikające z przepisów prawa materialnego - gdyż od tej daty organ jest związany treścią wniosku co do przedmiotu załatwianej sprawy administracyjnej. Odmienna interpretacja, zaprezentowana w skardze, prowadziłaby natomiast do sytuacji, w której organ, nie wiedząc o wszczęciu postępowania administracyjnego, do czasu doręczenia żądania (wniosku) strony, pozostawałby w zwłoce z przyczyn od niego niezależnych i wówczas organ ten (bezzasadnie) narażony byłby na zarzut bezczynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, z 14 listopada 2024 r., sygn.. akt II SA/Ol 618/24).

W konsekwencji powyższych ustaleń nie można się zgodzić z zarzutem skargi dotyczącym naruszenia art. 63 ust. 1 u.ś.w. poprzez jego błędną wykładnię oraz z zarzutem naruszenia art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.

Skoro zatem skarżący złożył wniosek w dniu 4 stycznia 2024 r. (data wpływu wniosku do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wałbrzychu), to jak słusznie organy uznały zastosowanie w sprawie ma art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 2 i 4 świadczenie pielęgnacyjne przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1359 oraz z 2022 r. poz. 2140) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18 roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Bezspornym jest, że skarżący sprawował natomiast opiekę nad matką urodzoną 11 stycznia 1970 r. w Wałbrzychu, czyli osobą, która bezspornie ukończyła 18 rok życia. Z tego też względu wniosek skarżącego rzeczywiście nie spełniał przesłanek z art. 17 u.ś.r.

Reasumując, należy stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i Sąd nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący (a nie wybiórczy), pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w zaskarżonej decyzji dokładnie wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji jest wystarczające i wskazuje motywy podjętego rozstrzygnięcia, a organy dokonały kompleksowej i prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., 8 § 1 k.p.a., 77 k.p.a., 78 § 1 k.p.a., 80 k.p.a, 107 § 3 k.p.a., 108 k.p.a. Poza tym podkreślenia wymaga, że w sprawie nie było tak de facto potrzeby badania innych okoliczności niż wiek osoby, nad którą skarżący sprawował opiekę. Zresztą skarżący choć podniósł w skardze zarzuty procesowe to poza zdawkowym wskazaniem, że doszło do nich poprzez "brak wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego, przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób stronniczy, niezebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący", w żaden sposób zarzutów tych nie rozwinął i nie uzasadnił.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości