Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 734/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski protokolant asystent sędziego Ewelina Gee-Milan po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 394/23 w sprawie ze skargi K. I. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 30 grudnia 2022 r. nr 5726 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od K. I. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 394/23, oddalił skargę K. I. (dalej: skarżąca) na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 30 grudnia 2022 r. nr 5726 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że rozkazem personalnym nr 2691/2022 z dnia 9 listopada 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu zwolnił skarżącą ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, z dniem 30 listopada 2022 r.

Od rozkazu personalnego z dnia 9 listopada 2022 r. skarżąca odwołała się.

Rozkazem personalnym z dnia 30 grudnia 2022 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny wydany w I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że podstawę materialno- prawną zwolnienia skarżącej ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest to jedyne i wyłączne kryterium, do wykazania którego zobowiązany jest organ administracyjny prowadzący postępowanie na tej podstawie zwolnieniowej. Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, zdaniem organu, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

Mając powyższe na względzie organ wskazał, że przedmiotem postępowania nie jest wyłącznie naruszenie przez skarżącą dyscypliny służbowej poprzez prowadzenie indywidualnej działalności gospodarczej pod nazwą "[...]" bez pisemnej zgody przełożonego, za co Komendant Miejski Policji w P. wymierzył jej karę nagany (orzeczenie nr 22/2022 z dnia 3 marca 2022 r.), chociaż czyn ten ma istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale przede wszystkim okoliczności towarzyszące jego popełnieniu (i to zarówno te, które nastąpiły przed, jak i po jego popełnieniu), a w szczególności lekceważący stosunek wymienionej do obowiązku wykonania polecenia przełożonego właściwego w sprawach osobowych polegającego na zaprzestaniu prowadzonego zajęcia zarobkowego poza służbą.

Organ podał, iż rozkazem personalnym nr 529/2020 z dnia 11 lutego 2020 r. Komendant Miejski Policji w P. udzielił skarżącej zgody na prowadzenie zajęcia zarobkowego w ramach własnej działalności gospodarczej pod nazwą "[...]", W., ul. [...], polegającej na ajencji sklepu "[...]", na okres od dnia 11 lutego 2020 r. do dnia 10 sierpnia 2020 r. Następnie rozkazem personalnym nr 4175/2020 z dnia 17 września 2020 r. Komendant Miejski Policji w P. udzielił wymienionej zgody na kontynuowanie powyższego zajęcia zarobkowego na okres od dnia 16 września 2020 r. do dnia 15 września 2021 r.

W dniu 30 lipca 2021 r. rozkazem personalnym nr 4292/2021 Komendant Miejski Policji w P. cofnął wydaną skarżącej zgodę na kontynuację dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą. Powyższy rozkaz personalny został wysłany wymienionej za pośrednictwem Poczty Polskiej. W związku z nieodebraniem przez stronę korespondencji, w dniu 17 sierpnia 2021 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w P., w obecności Komendanta Komisariatu Policji w M. przeprowadził rozmowę ze skarżącą, podczas której wymieniona została poinformowana o treści rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia 30 lipca 2021 r., jak również o obowiązku poddania się poleceniom i rozkazom Komendanta Miejskiego Policji w P. oraz o konsekwencjach niezastosowania się do poleceń przełożonych. Skarżąca w rozmowie zasugerowała, że zaprzestanie prowadzenia przez nią działalności może okazać się niewykonalne.

Pismem z dnia 13 stycznia 2022 r. Kierownik Działu Umów [...] sp. z o.o. poinformował, że skarżąca, na podstawie umowy franczyzowej, prowadzi dwa sklepy "[...]" ([...] W., ul. [...] oraz [...] C., ul. [...]).

W dniu 3 marca 2022 r. Komendant Miejski Policji w P. wydał orzeczenie nr 22/2022, w którym uznał skarżącą winną naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na tym, że pomimo cofnięcia zgody na podejmowanie zajęcia zarobkowego poza służbą, od dnia 17 sierpnia 2021 r. prowadzi indywidualną działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", bez pisemnej zgody przełożonego i wymierzył karę nagany.

Raportem z dnia 22 kwietnia 2022 r. skarżąca wystąpiła do Komendanta Miejskiego Policji w P. o wyrażenie zgody na dodatkowe zajęcie zarobkowe w postaci ajencji sklepu "[...]" w miejscowości W. oraz C. Komendant Miejski Policji w P. powyższy raport w dniu 27 maja 2022 r. rozpatrzył odmownie (rozkaz personalny nr 1930/2022 z dnia 30 maja 2022 r.).

Z wydruków Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 sierpnia 2022 r. oraz 4 listopada 2022 r, wynika, że status indywidualnej działalności gospodarczej pod nazwą "[...]" jest "aktywny".

Komendant Główny Policji stanął na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych (art. 1 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1, art. 27 ust. 1 ustawy o Policji) i każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia dla osoby będącej policjantem. Rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności funkcjonariusza, związanej ze zgłoszeniem się do służby. Istotne jest to, że prawa i obowiązki wynikające z istniejącej więzi prawnej pomiędzy jednostką a podmiotem zatrudniającym (policjantem i właściwym przełożonym) rozciągają się zarówno na czas w jakim osoba, której przysługuje przymiot funkcjonariusza Policji, wykonuje czynności służbowe (czas pełnienia służby), jak i czas, gdy czynności tych nie wykonuje (czas, który jest jego czasem prywatnym). W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. Funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych i to niezależnie od miejsca czy okoliczności w jakich się w danym czasie znajdzie.

Powołując treść art. 62 ust. 1 ustawy o Policji organ podniósł, że skarżąca świadomie kontynuowała prowadzenie zajęcia zarobkowego (ajencja sklepu "[...]" w miejscowości W.) bez wymaganej przepisami ustawy o Policji zgody przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Wręcz z premedytacją nie zamierzała wykonać polecenia Komendanta Miejskiego Policji w P. wynikającego z rozkazu personalnego nr 4292/2021 z dnia 30 lipca 2021 r. (o cofnięciu zgody na kontynuowanie zajęcia zarobkowego), bowiem w dniu 17 sierpnia 2021 r. w rozmowie z zastępcą naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w P. (w obecności Komendanta Komisariatu Policji w M.) skarżąca zasugerowała, że zaprzestanie prowadzenia przez nią działalności może okazać się niewykonalne. Powoływanie się przez stronę, jak również jej pełnomocnika na fakt, że "nie jest możliwe zamknięcie sklepów w krótkim czasie, bowiem po pierwsze zatrudnieni są w nich pracownicy, a po drugie za nieuzasadnione zamknięcie skarżąca będzie zmuszona ponieść wysokie opłaty za kary umowne" świadczy o tym, że od samego rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej skarżąca nie miała zamiaru stosować się do obowiązku wynikającego z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, skoro podpisała zobowiązania bez uwzględnienia, że wyrażona w dniu 11 lutego 2020 r. i 17 września 2020 r. przez przełożonego zgoda na zajęcie zarobkowe była czasowa. Ponadto skarżąca zataiła przed Komendantem Miejskim Policji w P. fakt prowadzenia sklepu "[...]" w miejscowości C. Raport z prośbą o wyrażenie zgody na jego prowadzenie złożyła dopiero w dniu 27 kwietnia 2022 r. Zamknięcie zatem z dniem 24 czerwca 2022 r. jednego z dwóch sklepów prowadzonych bez wymaganej zgody nie przemawia na korzyść skarżącej. Z informacji Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 listopada 2022 r. wynika, że status indywidualnej działalności gospodarczej pod nazwą "[...]" jest: "aktywny". Z powyższego wynika, że skarżąca przez ponad rok i dwa miesiące ignorowała wydane jej przez przełożonego polecenie zaprzestania prowadzenia zajęcia zarobkowego poza służbą.

Ponadto Komendant Główny Policji wskazał, że za pozostawieniem skarżącej w służbie nie przemawia fakt:

- zatrzymania w dniu 30 lipca 2021 r. w charakterze podejrzanego o czyn z art. 258 § 1 Kk (tj. udział w zorganizowanej grupie przestępczej) męża skarżącej, a następnie jego tymczasowe aresztowanie. Istotne z punktu widzenia prowadzonego postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby jest to, zdaniem organu, że mąż skarżącej zajmował się sprzedażą i podejmowaniem decyzji związanych z ajencją sklepu "[...]", której prowadzeniem bez wymaganej zgody zajmowała się wymieniona;

- absencji skarżącej w służbie w roku 2021 w wymiarze ponad 130 dni, przy czym organ w żaden sposób nie kwestionuje, jak podał, zasadności wystawienia zwolnień lekarskich, ani tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie. Istotne natomiast jest to, że absencja skarżącej w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za skarżącą, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów;

- posłużenia się przez skarżącą w dniu 5 lipca 2022 r. legitymacją służbową w prywatnym celu, tj. uzyskania możliwości wejścia do budynku Sądu Okręgowego w P., pomimo tego, iż takie prawo jej nie przysługiwało. Zachowanie to naruszyło § 12 "Zasad etyki zawodowej policjanta";

- oceny przełożonego zawartej w opinii służbowej z dnia 23 kwietnia 2021 r. za okres służby od dnia 17 kwietnia 2019 r. do dnia 23 kwietnia 2021 r., zgodnie z którą skarżąca ma właściwy stosunek do realizowanych zadań służbowych, lecz nie zawsze wykonuje je prawidłowo;

- popełnienia przez skarżącą w dniu 27 kwietnia 2017 r. czynów o znamionach naruszenia dyscypliny służbowej, co w konsekwencji umożliwiło osobie doprowadzanej ucieczkę z oznakowanego radiowozu.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, przedstawione okoliczności omawianego przypadku sprawiają, iż skarżąca niewątpliwie utraciła przymioty konieczne do pozostawania w szeregach Policji. W ocenie organu, skarżąca utraciła przymiot "nieskazitelności charakteru". Utraciła ona również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby.

Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc m. in. o uchylenie rozkazów personalnych wydanych w obu instancjach oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania (kosztów zastępstwa adwokackiego) według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia skarżącej ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana. Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącą stosunku służbowego.

Sąd I instancji zauważył, że w okolicznościach tej sprawy nie budzi wątpliwości, że rozkazem personalnym z dnia 11 lutego 2020 r. Komendant Miejski Policji w P. udzielił skarżącej zgody na prowadzenie zajęcia zarobkowego w ramach własnej działalności gospodarczej pod nazwą "[...]", W., ul. [...], polegającej na ajencji sklepu "[...]", na okres od dnia 11 lutego 2020 r. do dnia 10 sierpnia 2020 r. Następnie rozkazem personalnym z dnia 17 września 2020 r. Komendant Miejski Policji w P. udzielił wymienionej zgody na kontynuowanie powyższego zajęcia zarobkowego na okres od dnia 16 września 2020 r. do dnia 15 września 2021 r.

W tym miejscu Sąd wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skargi, oba ww. rozkazy personalne wskazują nie tylko rodzaj prowadzonej działalności ale także jej miejsce i ilość sklepów. Po pierwsze, sama skarżąca wystąpiła o zgodę na prowadzenie działalności zarobkowej poza służbą w postaci ajencji sklepu "[...]". Tym samym sama skarżąca wskazała, iż chodzi o jeden sklep. Po drugie, skarżąca przedstawiła, na żądanie organu, dokument potwierdzający rejestrację firmy (informacja z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej), z którego wynika "stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej" tj. woj. [...], pow. [...], gn. [...], miejsc. W., ul. [...]. Po trzecie, oba ww. rozkazy personalne, w których wyrażono zgodę, wyraźnie wskazują, że zgoda dotyczy podjęcia zajęcia zarobkowego w ramach własnej działalności gospodarczej pod nazwą "[...]", W., ul. [...], polegającej na ajencji sklepu "[...]" (zgodnie z ww. informacją o stałym miejscu wykonywania działalności gospodarczej). Organ jasno zatem określił miejsce wykonywania działalności i ilość sklepów.

Nie budzi także wątpliwości, że w dniu 30 lipca 2021 r. rozkazem personalnym nr 4292/2021 Komendant Miejski Policji w P. cofnął wydaną skarżącej zgodę na kontynuację dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą. Natomiast w dniu 17 sierpnia 2021 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w P., w obecności Komendanta Komisariatu Policji w M. przeprowadził rozmowę ze skarżącą, podczas której wymieniona została poinformowana o treści rozkazu personalnego nr 4292/2021, jak również o obowiązku poddania się poleceniom i rozkazom Komendanta Miejskiego Policji w P. oraz o konsekwencjach niezastosowania się do poleceń przełożonych.

Pomimo powyższego, skarżąca kontynuowała prowadzenie działalności gospodarczej wbrew wydanemu rozkazowi. Co więcej z notatki służbowej z dnia 17 sierpnia 2021 r. wynika, że skarżąca w rozmowie zasugerowała, że zaprzestanie prowadzenia przez nią działalności może okazać się niewykonalne, a następnie okazało się (pismo z dnia 13 stycznia 2022 r. Kierownik Działu Umów [...] sp. z o.o.), że prowadzi ona dwa sklepy "[...]" ([...] W., ul. [...] oraz [...] C., ul. [...]), przy czym w stosunku do drugiego sklepu skarżąca nigdy o zgodę nie występowała.

Ponadto, w dniu 3 marca 2022 r. Komendant Miejski Policji w P. wydał orzeczenie nr 22/2022, w którym uznał skarżącą winną naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na tym, że pomimo cofnięcia zgody na podejmowanie zajęcia zarobkowego poza służbą, od dnia 17 sierpnia 2021 r. prowadzi indywidualną działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", bez pisemnej zgody przełożonego i wymierzył karę nagany.

Pomimo powyższego skarżąca nadal kontynuowała naruszenie dyscypliny służbowej poprzez podejmowanie zajęcia zarobkowego poza służbą, bez pisemnej zgody przełożonego.

W ocenie Sądu I instancji, okoliczności powyższe wskazują, że skarżąca zupełnie lekceważy dyscyplinę służbową i świadomie nie wykonuje rozkazu personalnego. Potwierdza to fakt, że skarżąca raportem z dnia 22 kwietnia 2022 r. ponownie wystąpiła do Komendanta Miejskiego Policji w P. o wyrażenie zgody na dodatkowe zajęcie zarobkowe w postaci ajencji sklepu "[...]" w miejscowości W. oraz C. (Komendant Miejski Policji w P. rozkazem personalnym nr 1930/2022 z dnia 30 maja 2022 r. odmówił wyrażenia zgody). Świadczy to o chęci i zamiarze skarżącej kontynuowania prowadzenia sklepów. Zdaniem Sądu, także i zarzuty skargi potwierdzają intencję strony. Skarżąca nie tylko nie kwestionuje ustaleń organu co do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej poza służbą bez zgody, a wręcz kontestuje wydany rozkaz personalny o cofnięciu zgody, wskazując, że jej dobro osobiste przeważa nad dobrem służby.

W ocenie Sądu, rację ma też organ podając, że zachowanie skarżącej może świadczyć o tym, że od samego rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej nie miała ona zamiaru stosować się do obowiązku wynikającego z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, skoro podpisała zobowiązania bez uwzględnienia, że wyrażona w dniu 11 lutego 2020 r. i 17 września 2020 r. przez przełożonego zgoda na zajęcie zarobkowe była czasowa.

Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej, że sytuacja jej męża, rzutująca na wiarygodność skarżącej, w żaden sposób nie mogła stanowić podstawy zwolnienia jej ze służby. Wskazał, że co prawda postępowanie karne nie toczyło się w sprawie skarżącej, a dotyczyło jej męża, tym niemniej całokształt okoliczności sprawy uprawniał organ do wniosku, że może to mieć wpływ na ocenę wiarygodności skarżącej jako funkcjonariusza Policji. W kontekście stawianych mężowi skarżącej zarzutów (obecnie udział w zorganizowanej grupie przestępczej) zasadne było twierdzenie, że osobista sytuacja skarżącej może rzutować na wizerunek Policji i podważać zaufanie do funkcjonariusza pełniącego również funkcję społeczną. Fakt, iż mężem skarżącej już wielokrotnie interesowały się organy ścigania nie może pozostać bez wpływu także na wizerunek skarżącej jako funkcjonariusza Policji, a w efekcie wizerunek całej formacji.

Ponadto Sąd zauważył, że Komendant Główny Policji wskazał, że za pozostawieniem skarżącej w służbie przemawiają także inne okoliczności, a Sąd mając na względzie całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pogląd ten podzielił.

Podsumowując Sąd I instancji stwierdził, iż zaskarżony akt odpowiada prawu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącej podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Sąd nie znalazł także podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowym dowodu z dokumentów załączonych do skargi i pisma z dnia 24 listopada 2023 r. Wyjaśnił, że celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd na tej podstawie nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Mając na uwadze kryteria ustawowe oraz fakultatywny charakter omawianej instytucji procesowej, będącej odstępstwem od wyrażonej w art. 133 § 1 P.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy, Sąd nie dostrzegł podstaw do dopuszczenia dowodu w postaci dołączonych do skargi dokumentów przedstawionych przez skarżącą. Zdaniem Sądu, nie było to niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, skoro materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy stwarzał możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonego rozkazu personalnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła Sądowi I instancji:

1) nieważność postępowania wynikającą z tego, że:

a) pełnomocnik organu nie był należycie umocowany, jego pełnomocnictwo uprawniało do zastępowania Skarbu Państwa- Komendanta Głównego Policji, a zatem podmiotu niebędącego stroną niniejszego postępowania,

b) pod wyrokiem brak jest podpisu jednego z sędziów znak graficzny znajdujący się obok podpisów dwóch sędziów nie może być uznany za podpis z uwagi na jego beztreściową strukturę;

2) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ważny interes służby wymagał zwolnienia skarżącej ze służby w Policji, podczas gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób przyjąć zachowania skarżącej za godzące w ważny interes służby, zwłaszcza w sytuacji, gdy znacznie cięższe uchybienia innych funkcjonariuszy pozostawały bez takiej reakcji, co sprzeczne jest z konstytucyjną zasadą równości;

3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. przez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, w szczególności przez brak należytego zbadania tych zarzutów i wniosków skargi, które miały istotne znaczenia dla oceny zasadności i legalności zaskarżonego aktu,

b) art. 106 § 2 P.p.s.a. przez faktyczne uniemożliwienie skarżącej złożenia swobodnych wyjaśnień oraz nakazanie ograniczenia wypowiedzi jedynie do okoliczności niezawartych w skardze,

c) art. 105 § 3 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej, mimo iż miały one istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy,

d) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organu administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, w sytuacji gdy zaskarżony akt organu obarczony była wadami,

e) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie wyroku, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przyjęciu stanu faktycznego, który został ustalony przez organ bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz przedstawieniu stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

Wskazując na ww. zarzuty skarżąca, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącej oświadczył jednocześnie, że wnosi o rozpoznania sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że nie żąda rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) - zwanej dalej: P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. Nadto, podniesiono zarzut nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu nieważności postępowania przed Sądem I instancji, jako najdalej idącego.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Stosownie do § 2 art. 183 P.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi: 1) jeżeli droga sądowa była niedopuszczalna; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany; 3) jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona; 4) jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy; 5) jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw; 6) jeżeli wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności postępowania przed Sądem I instancji z powodu nienależytego umocowania pełnomocników Komendanta Głównego Policji nie może odnieść zamierzonego skutku. Złożone przy odpowiedzi na skargę do Sądu Wojewódzkiego pełnomocnictwo procesowe dla radcy prawnego A. P. oraz pełnomocnictwo z dnia 23 kwietnia 2023 r. dla radcy prawnego P. G. uprawniały pełnomocników do reprezentowania organu (Komendanta Głównego Policji) przed sądami powszechnymi, Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak słusznie zauważył w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, w dokumentach pełnomocnictw wskazany został organ (Komendant Główny Policji), a podpisane one zostały przez piastuna organu, który pełnił tę funkcję w dniu ich udzielania. W ocenie NSA, treść tych dokumentów nie nasuwa wątpliwości, że uprawniały one do działania w imieniu Komendanta Głównego Policji, a nie Skarbu Państwa jako osoby prawnej. Użycie zaś w treści dokumentu pełnomocnictwa sformułowania "Skarbu Państwa- Komendanta Głównego Policji", nie może prowadzić do odmiennego wniosku, bowiem sam fakt złożenia takiego pełnomocnictwa do sprawy sądowoadministracyjnej, gdzie zgodnie z art. 32 P.p.s.a. stronami postępowania są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, nakazuje przyjąć, że w niniejszej sprawie pełnomocnicy organu (Komendanta Głównego Policji) byli należycie umocowani.

Niezasadny pozostaje również zarzut dotyczący jednego z podpisów członka składu orzekającego na wyroku. Wbrew twierdzeniom autora skargi określenie podpisy użyte w art. 137 § 4 P.p.s.a. nie jest równoznaczne z tzw. czytelnym podpisem.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1986/11, rozważając niezbędne cechy jakie musi spełniać podpis sędziego składu orzekającego pod sentencją wyroku, by mógł być on uznany za prawidłowy, wskazał, że niewątpliwie podpis ten musi być własnoręczny, co wynika zarówno z orzecznictwa sądowego, jak i piśmiennictwa. Ponadto powinien być językowym znakiem graficznym, musi być złożony w sposób zapewniający należyty stopień utrwalenia (odpowiednim środkiem pisarskim) oraz powinien zostać umiejscowiony nie w miejscu dowolnym (w sensie przestrzennym dokumentu), lecz bezpośrednio pod podpisywanym oświadczeniem, w tym przypadku sentencją orzeczenia.

Podpisy składu orzekającego złożone pod sentencją wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2023 r. spełniają powyższe wymogi, albowiem niewątpliwie są językowymi znakami graficznymi oraz zostały własnoręcznie sporządzone w prawidłowym miejscu, przy użyciu właściwej techniki pisarskiej.

W ocenie NSA, uznanie wyroku za wadliwy z uwagi na niewypełnienie przez sąd wymogów nałożonych przepisem art. 137 § 4 P.p.s.a. powinno być z tego względu ograniczone do przypadków najbardziej ewidentnych, gdy znak graficzny nie może być w oczywisty sposób traktowany jako podpis z uwagi na jego beztreściową strukturę, czy też zapis w miejscu sprzecznym z prawem, na przykład nad tekstem sentencji. W piśmiennictwie prezentowane jest zgodne stanowisko, że podpis nie musi być sporządzony czytelnie, powinien być jednak złożony w sposób charakterystyczny dla osoby, która go składa. Stanowisko to niewątpliwie nawiązuje do wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 30 grudnia 1993 r., sygn. III CZP 146/93, poglądu, zgodnie z którym podpis nieczytelny stanowi wyraz woli napisania nazwiska wówczas, gdy podpisujący w taki właśnie sposób pisze swoje nazwisko, składając podpisy na dokumentach. Zatem podpisanie się w sposób nieczytelny, niemniej jednak typowy i charakterystyczny dla danej osoby, w dostateczny sposób indywidualizuje podpisującego.

Nie stwierdzono również żadnej z pozostałych przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany jest granicami skargi kasacyjnej i orzeka w tych granicach.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1458/19). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że zupełnie niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty te nie są trafne (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2023 r. sygn. akt III OSK 497/23, wyrok NSA z 10 lutego 2023 r. sygn. akt I GSK 254/19, wyrok NSA z 20 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 4166/21 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo). Z kolei, zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem organu, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia art. 106 § 2 i 3 P.p.s.a. Przypomnieć na wstępie należy, że istotą sądowej kontroli administracji publicznej jest badanie legalności zaskarżonej do sądu decyzji według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jej podjęcia, a zatem Sąd I instancji orzeka na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organy w chwili wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. "sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania jej stanu faktycznego. W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że w drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt I GSK 1792/14, CBOSA). Ponadto wskazać należy, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11, CBOSA; wyrok NSA z 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2501/15, CBOSA). Zatem nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki NSA z: 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 160/09; 21 września 2010 r., sygn. akt I GSK 243/10; 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 165/11; 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11; 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2754/18 – wyroki dostępne w CBOSA). Natomiast art. 106 § 2 P.p.s.a. jest przepisem porządkującym przebieg rozprawy. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść na przykład, gdyby sąd udzielił głosu jednej tylko stronie, pomijając drugą, w sytuacji zaś, gdy strona działa przez pełnomocnika, gdyby udzielił głosu pełnomocnikowi tylko jednej strony. Na takie okoliczności autor skargi kasacyjnej nie wskazywał.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. należy przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Rozpoznając skargę Sąd I instancji niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym (por. m. in. wyroki NSA z: 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; 15 października 2015 r., I GSK 241/14; postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., I GSK 264/09). Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że naruszenie art. 135 P.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2022 r., III OSK 5636/21, z 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12, z 11 grudnia 2014 r., II GSK 1979/13, z 17 maja 2018 r., I FSK 205/18).

Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami, a konstrukcja uzasadnienia sprawia, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli.

Należy podkreślić, że podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt: I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt: II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.

Z treści art. 141 § 4 P.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06).

Wszystkie w/wym. elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Stanowiska Sądu nie sposób uznać za nieuzasadnione. To, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu co do oceny przyjętego stanu faktycznego i z argumentacją Sądu, nie świadczy o naruszeniu wymogów co do uzasadnienia wyroku wskazanych w art. 141 § 4 P.p.s.a.

Zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji również nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z treścią ww. przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.). Ma to szczególne znaczenie, gdy ustawodawca używa wyrażeń nieostrych, prawnie niezdefiniowanych – w rozpatrywanej sprawie: w postaci "ważnego interesu służby". Stąd też skoro ustawodawca kwestie związane ze zwolnieniem policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostawił uznaniu organu zwalniającego, to organ ten musi ocenić zebrany materiał dowodowy w jego całokształcie. Przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być oceniana indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego policjanta, przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Okoliczności te winny odnosić się do art. 1 ust. 1 ustawy o Policji. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta (także w życiu prywatnym), które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Ważny interes służby obejmuje więc przyczyny zarówno obiektywne (wynikające z obiektywnej sytuacji) jak i subiektywne. Może on mieć też charakter mieszany, jednak nieobjęty zakresami innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnieniowe.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji jako całej formacji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela jako prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, że wykazane przez orzekające w sprawie organy i bezsporne okoliczności uprawniały organy do podjęcia decyzji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z powołaniem na ważny interes służby, uznając przy tym że interes skarżącej nie przeważa w tej sprawie nad interesem Policji, jako formacji powołanej do wykonywania ściśle określonych zadań. Organom nie można w tym zakresie zarzucić dowolności.

W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżąca, mimo cofnięcia zgody przełożonego, świadomie kontynuowała prowadzenie zajęcia zarobkowego. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy, który nie został zakwestionowany, wynika, że skarżąca przez ponad rok i dwa miesiące ignorowała wydane jej przez przełożonego polecenie zaprzestania prowadzenia zajęcia zarobkowego poza służbą. Tymczasem przepisy art. 62 ust. 1 ustawy o Policji nakładające na funkcjonariusza obowiązek uzyskania pisemnej zgody przełożonego na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą mają szczególne znaczenie antykorupcyjne, ponieważ nie pozwalają na sytuacje, w której dochodziłoby do konfliktu interesów pomiędzy obowiązkami służbowymi policjanta, a wykonywanym przez niego dodatkowym zajęciem. Stąd tak ważne jest wykonywanie przez funkcjonariuszy obowiązku statuowanego w art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, czego jednak skarżąca kasacyjnie - nie uczyniła.

W sprawie zatem wystąpiły okoliczności obiektywne dotyczące niewykonywania obowiązku z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji. Już taka sytuacja pozwala na stwierdzenie, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i zasadnie uznał, że zastosowanie w sprawie tego przepisu, jako podstawy zwolnienia skarżącej kasacyjnie ze służby w Policji, było w pełni uzasadnione.

Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny jako niezasadny ocenił także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Przedmiotem niniejszej sprawy było zbadanie legalności zwolnienia skarżącej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Sprawa administracyjna jest zaś sprawą indywidualną konkretnego podmiotu w konkretnym stanie faktycznym, zatem różne działania organu, w odrębnych sprawach o odmiennych stanach faktycznych, nie stanowią w żadnym razie o nierównym traktowaniu.

Podkreślić dodatkowo należy, co wynika z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji, że to właśnie lekceważące niewykonywania przez skarżącą obowiązku z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, było głównym powodem podjęcia przez organ decyzji o zwolnieniu jej ze służby. Natomiast dodatkowe okoliczności wskazane przez organy, tj.: postawienie mężowi skarżącej zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, długotrwałej absencji skarżącej w służbie z uwagi na zwolnienia lekarskie, naruszenie przez skarżącą zasad etyki zawodowej policjanta w związku ze zdarzeniem z dnia 5 lipca 2022 r., oceny zawartej w opinii służbowej z dnia 23 kwietnia 2021 r., popełnienie przez skarżącą w dniu 27 kwietnia 2017 r. czynów o znamionach naruszenia dyscypliny służbowej, były jedynie ubocznym, wyrażonym niejako "na marginesie" przez organ, powodem zwolnienia policjantki ze służby.

Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.