Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1302/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant Szymon Krzyszczuk po rozpoznaniu w dniu 6 września 2006 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy ze skargi J. B. i Z. G.- B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., zaległości w tym podatku oraz odsetek od tej zaległości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. solidarnie na rzecz skarżących J. B. i Z. G.- B. kwotę 1.535,00 zł (jeden tysiąc pięćset trzydzieści pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Izba Skarbowa we W. decyzją z dnia [...], nr [...], uchyliła w części decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...], nr [...], określającą J. B. i Z. G. – B. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r., zaległość w tym podatku oraz odsetki za zwłokę i określiła należny podatek dochodowy na kwotę [...], zaległość podatkową na kwotę [...] oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...]. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż organ I instancji prawidłowo nie uznał części wydatków zaliczonych w koszty uzyskania przychodu związanego z prowadzonych przez stronę Biurem Prawnym na kwotę [...], w związku z czym na podstawie art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej i § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Fininansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 148, poz. 720) uznał prowadzoną księgę za nierzetelną, a tym samym nie uznał jej za dowód w postępowaniu podatkowym. Zasadnym było zdaniem organu odwoławczego również obniżenie zeznanych kosztów uzyskania przychodu z Kancelarii Adwokackiej J. B. o kwotę [...], tj. o wartość zakupionych książek (Romantyzm, Oświecenie), gdyż zakup ten dotyczył książek encyklopedycznych o tematyce niezwiązanej z prowadzoną działalnością prawniczą, oraz pomniejszenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu przychodów z najmu o koszty poniesione w okresie nieobjętym umową najmu ze względu na brak związku tych kosztów z przychodem. Izba Skarbowa podzieliła stanowisko organu I instancji co do braku podstaw uwzględnienia odliczenia od podatku kwoty [...] z tytułu ulgi mieszkaniowej z roku ubiegłego z uwagi na fakt, iż całość odliczeń została uwzględniona w postępowaniu wymiarowym za 1997 r. Odnośnie zakwestionowanych wydatków z tytułu rozmów telefonicznych prowadzonych z aparatu prywatnego znajdującego się w lokalu mieszkalnym skarżących, wykorzystywanym w części na Biuro Prawne, organ odwoławczy stwierdził, że przyjęte stanowisko organu I instancji uzasadnia brak wykazania związku tych rozmów z prowadzoną działalności skoro w całości uznano za koszty uzyskania przychodu wydatki związane z rozmowami z dwóch telefonów komórkowych i aparatu stacjonarnego z lokalu przy ul. P.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wywodziła, iż skoro skarżący zdecydowali, że lokal zakupiony przy ul. P. będzie miał charakter lokalu mieszkalnego przeznaczonego do używania przez Biuro Prawne, to przesądza to o tym, że wydatki związane z tym lokalem nie stanowią koszty uzyskania przychodów Biura Prawnego na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy, gdyż wydatki poniesione na remont lokalu mieszkalnego w żaden sposób nie wpływały na dostosowanie pomieszczeń mieszkalnych do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Mieszkalny charakter lokalu przesądza również o braku podstaw do zaliczenia w koszty odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu, który nie stanowi składnika majątkowego firmy. Zdaniem organu II instancji związku z przychodem nie miały również wydatki na zakup mebli kuchennych do tego mieszkania, jednakże na przeszkodzie korekcie w tym zakresie stoi przepis art. 127 i art. 234 Ordynacji podatkowej. W zakresie wypłaconych zasiłków z ubezpieczenia społecznego organ odwoławczy wskazał na ustalenia wynikające z księgi podatkowej Kancelarii Adwokackiej J. B. i stwierdził, iż przychody te nie zostały w całości uwzględnione ani w księdze ani w zeznaniu podatkowym, co skutkowało uwzględnieniu ich przy obliczaniu podstawy opodatkowania za 1998 r. Nie zgodził się organ odwoławczy również z zarzutem opieszałości postępowania, natomiast podzielił stanowisko skarżących co do braku podstaw do zakwestionowania kosztu renowacji sofy znajdującej się na wyposażeniu Biura Prawnego jako kosztu uzyskania przychodu w 1998 r.

W skardze skarżący J. B. i Z. G. – B. wnieśli o częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając nieprawidłową interpretację przepisów w zakresie nieuwzględnienia:

1/ wydatków w kwocie [...] z tytułu zakupu książek o charakterze encyklopedycznym (Encyklopedia Biologii, Religie Świata) wskazując, że te i inne publikacje na temat wiedzy encyklopedycznej nie wymagają wskazywania związku przyczynowo - skutkowego z przychodem przy świadczeniu usług intelektualnych;

2/ wydatków w kwocie [...] za rozmowy z telefonu znajdującego się w mieszkaniu strony, który wykorzystywany jest w prowadzonej działalności Biura Prawnego;

3/ wydatków w kwocie [...] z tytułu remontu lokalu mieszkalnego przy ul.P., stanowiącego środek trwały Biura Prawnego, którego wartość mogła strona ustalić ryczałtowo, co jednocześnie zwalniało ją od wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych; strona podkreśliła, że lokal w chwili zakupu był zdatnym do użytku, nie wymagający nakładów adaptacyjnych, a wykonywane w 1998 r. prace miały charakter remontowy i były prowadzone w trakcie eksploatacji lokalu jako kancelarii prawnej, przy czym rodzaj tych prac nie zmienił charakteru lokalu mieszkalnego na użytkowy i w każdej chwili, po zmianie mebli, mógł zostać użytkowany jako mieszkanie;

4/ wydatków w kwocie [...] z tytułu odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego przy ul. P. w celu przeznaczenia go na kancelarię, mimo, iż lokal ten spełnia warunki z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych i jest środkiem trwałym;

5/ wydatków w kwocie [...] z tytułu opłat stałych lokalu mieszkalnego przeznaczonego na wynajem, w okresie, gdy lokal nie był wynajmowany (za okres od kwietnia do sierpnia 1998 r.).

Skarżący zarzucili ponadto określenie odsetek za zwłokę bez wskazania wyraźnej podstawy prawnej oraz niepodzielenie zarzutu skarżących co do opieszałości postępowania organu podatkowego I instancji, mimo podzielenia tego stanowiska przez organ I instancji i umorzenia części odsetek za zwłokę.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i jego argumentację. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zastosowanie przepisu art. 22 ust. 1 ustawy wymaga nie tylko poniesienia wydatków, ale poniesienia ich w celu osiągnięcia przychodu, zatem istotna jest celowość poniesionych wydatków. Odnośnie zakupionego lokalu przy ul. P. organ powtórzył swoje stanowisko, iż strona, nie wprowadzając tego lokalu do ewidencji środków trwałych, sama zdecydowała, że lokal ten nie stanowi majątku firmy, a jedynie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Izba Skarbowa co do zarzutu braku wskazania podstawy prawnej przy określeniu odsetek za zwłokę wyjaśniła, że istotnie przepis art. 56 ust. 1 Ordynacji podatkowej nie jest spójny z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Narodowym Banku Polskim, jednakże celem przepisu art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej jest związanie stawki odsetek za zwłokę z podstawową stopą procentową kredytu lombardowego, która ustalana jest na podstawie przepisów o Narodowym Banku Polskim, natomiast kwestią marginalną jest jaki organ stopę tę ustala, ponieważ nie wpływa to na obowiązek naliczenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Odnośnie zarzutu przewlekłości postępowania przed organem I instancji organ odwoławczy wskazał, że Urząd Skarbowy, wydając decyzję w zakresie częściowego umorzenia odsetek od zaległości, sam uznał zarzuty strony w kwestii zwłoki tego organu w prowadzeniu postępowania w zakresie zobowiązania podatkowego za 1998 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) wyrokiem z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt I SA / Wr 2363 / 01, uchylił zaskarżoną decyzję uznając, iż narusza ona przepis art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem tego Sądu należało zgodzić się z organami podatkowymi kwestionującymi zaliczenie przez skarżących w koszty uzyskania przychodu w 1998 r. wydatków na zakup książek o charakterze encyklopedycznych, rozmów prowadzonych z prywatnego telefonu zarejestrowanego na skarżącego, skapitalizowanych odsetek od kredytu inwestycyjnego zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego przy ul. P., stałych opłat związanych z mieszkaniem przy ul. B. w okresie, gdy lokal ten nie był wynajmowany. Rozpoznając zarzuty skargi w kwestii tych wydatków Sąd zwrócił uwagę, iż skarżący kwalifikując wymienione wydatki jako koszty uzyskania przychodu zapomnieli, że obok ustanowionego w przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunku związku tych wydatków z przychodem istotnym elementem jest ich celowość. Rozszerzając wywody Sąd podniósł, iż warunek związku z przychodem i celowości wydatku, biorąc pod uwagę charakter prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej, spełniają jedynie te książki, które służą prowadzonej działalności gospodarczej, a więc książki prawnicze, zajmujące się różnymi dziedzinami prawa czy to materialnego czy procesowego i inne ściśle z tym zakresem związane, wykorzystywane w tej działalności, zaś książki służące pogłębieniu czy poszerzeniu wiedzy encyklopedycznej z innych dziedzin winny stanowić nakłady na własne wykształcenie, przez co koszty tych wydatków są kosztami osobistymi podatnika. Zdaniem Sądu prawidłowo w zaskarżonej decyzji dokonane ustalenia, których skarżący nie podważyli skutecznie, w odniesieniu do wydatków związanych z telefonem zarejestrowanym na skarżącego Z. G.- B., znajdującym się w części budynku zamieszkiwanej przez skarżących, w którym także znajduje się Biuro Prawne, nie pozwalają na związanie poniesionych wydatków z tego tytułu z przychodem uzyskanym z prowadzonej działalności gospodarczej.

Sąd przyznał również rację stanowisku organów podatkowych w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatku z tytułu skapitalizowanych odsetek od kredytu inwestycyjnego zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, gdyż wydatek na zakup lokalu mieszkalnego stanowiącego majątek prywatny skarżących, nie jest wydatkiem mającym na celu uzyskanie przychodu z działalności gospodarczej. Zdaniem tego Sądu warunkiem uznania za koszty uzyskania przychodu odsetek od kredytu jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego między kredytem a przychodem z działalności gospodarczej. Stanowisko takie skutkuje tym, iż jeżeli kredyt został zaciągnięty na sfinansowanie prowadzonej działalności, to odsetki od niego stanowią koszty uzyskania przychodu i dlatego też w sytuacji, gdy kredyt został zaciągnięty w celu zakupu składników prywatnego majątku osób prowadzących działalność gospodarczą, niedopuszczalne jest uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodu kosztów obsługi tego kredytu (w tym odsetek), nawet wówczas gdy składnik ten wykorzystywany jest w prowadzonej działalności, co przyczynia się do uzyskania przychodu.

Podzielił Sąd także stanowisko organów podatkowych w kwestii wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu stałych opłat związanych z mieszkaniem przy ul. B., za okres, w którym mieszkanie to nie było wynajmowane, twierdząc, że wydatki związane z opłatami stałymi dotyczącymi tego lokalu w tym okresie, jako niezwiązane z przychodem, nie mogą podlegać zaliczeniu w koszty jego uzyskania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny przychylił się natomiast do zarzutów skargi odnoszących się do nieprawidłowego wyłączenia z przychodów wydatków związanych z lokalem mieszkalnym położonym przy ul. P., wykorzystywanym do prowadzenia działalności gospodarczej, podnosząc, że skoro niekwestionowanym jest charakter remontowy wykonanych prac w tym lokalu, a także fakt prowadzenia w nim działalności gospodarczej, to brak jest uzasadnienia do wyłączenia spornych wydatków z kosztów uzyskania przychodu działalności gospodarczej skarżących. W przekonaniu Sądu dla oceny zaistnienia kryteriów zaliczenia wydatków remontowych do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej nie ma znaczenia nawet fakt, iż przedmiotowy lokal faktycznie jest lokalem mieszkalnym i w każdym czasie może mu zostać przywrócona ta rola, skoro niewątpliwym jest wykorzystywanie tego lokalu w 1998 r. do prowadzenia działalności gospodarczej, a więc uprawnionym wydaje się stwierdzenie, że poniesione nakłady na prace remontowe pozostają w związku z tą działalnością i zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu, co skutkuje uznaniem, że podlegają zaliczeniu bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd nakazał organowi podatkowemu ustalić zakres wykorzystywania przedmiotowego lokalu w prowadzonej przez skarżących w 1998 r. działalności gospodarczej, a w związku z tym i zakres wydatków z tytułu wykonanych prac remontowych, co winno pociągnąć za sobą skorygowanie kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Sądu ograniczenie kwestii spornej dotyczącej daty rozpoczęcia działalności gospodarczej w lokalu przy ul. P. do dwóch dat - daty z protokołu przyjęcia lokalu do używania, względnie daty zgłoszenia siedziby wykonywania działalności do ewidencji działalności gospodarczej, pozwoli organowi podatkowemu na ustalenie faktycznej daty rozpoczęcia tej działalności w oparciu o przedłożone przez skarżących dowody dokumentujące tę okoliczność i przyporządkowanie poniesionych wydatków na remont lokalu, stosownie do dokonanych ustaleń.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił w części decyzję Urzędu Skarbowego W. – F. z dnia [...], nr [...], w sprawie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. i określił podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r. w kwocie [...], zaległość podatkową w kwocie [...] oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie [...].

Organ odwoławczy postanowił uznać w całości wszystkie wydatki remontowe poniesione przez podatników w 1998 r., tj. kwotę [...], za koszt działalności gospodarczej, a ponadto uznał za zasadne zarzuty odwołania w części dotyczącej braku podstaw do zakwestionowania wydatków na remont sofy jako kosztu uzyskania przychodu w 1998 r. W pozostałym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko organu I instancji, przy czym w kwestii odliczeń od dochodu i od podatku z tytułu wydatków mieszkaniowych, do odliczenia których podatnicy nabyli prawo w 1997 r., a które nie znalazły pokrycia w dochodzie i podatku 1997 r. i winny podlegać odliczeniu w 1998 r., organ ten uznał, iż rozstrzygająca w tym zakresie jest decyzja Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], w sprawie określenia należnego podatku dochodowego małżonków za 1997 r.

W skardze na powyższą decyzję podatnicy wnosili o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego w części opłaty sądowej i kosztów, odpowiadających wysokości podwójnej stawki minimalnej kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 2 x [...] wynikających z faktu prowadzenia sprawy osobiście przez strony będące adwokatem i radcą prawnym.

W uzasadnieniu skargi podatnicy zarzucili w pierwszej kolejności błędne powołanie się przez organ odwoławczy na rozstrzygnięcie Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...], gdyż w wyniku wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyroku z dnia [...], sygn. [...], oraz stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej wyrażonym w piśmie z dnia [...], organ odwoławczy powinien przyjąć do określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. kwoty wynikające z zeznania podatkowego PIT- 33 za 1997 r. oraz ze złożonego w dniu [...] PIT- WK. Podatnicy ponadto zarzucili w skardze nieprawidłową interpretację przepisów podatkowych, w wyniku której nie zaliczono w koszty działalności gospodarczej następujących wydatków:

1/ kwoty [...] poniesionych na rozmowy z telefonu znajdującego się w mieszkaniu skarżących przy ul. O. [...] we W., który to telefon w całości wykorzystywany był na cele Biura Prawnego;

2/ kwoty [...] z tytułu remontu lokalu mieszkalnego przy ul.P., stanowiącego środek trwały Biura Prawnego, w którym od grudnia 1997 r. prowadzona jest działalność prawnicza;

3/ kwoty [...] z tytułu odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego przy ul. P. w celu przeznaczenia go na kancelarię prawną, mimo, iż lokal ten spełnia warunki z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych i jest środkiem trwałym;

4/ kwoty [...] z tytułu opłat stałych lokalu mieszkalnego przy ul. B. przeznaczonego na wynajem, w okresie, gdy lokal nie był wynajmowany (za okres od kwietnia do sierpnia 1998 r.), ponieważ wszystkie stałe wydatki związane z mieszkaniem są kosztem uzyskania przychodów i pozostają w bezpośrednim związku z rocznym przychodem uzyskiwanym przez przeznaczenie tego lokalu w całości i wyłącznie na wynajem.

Skarżący ponownie zarzucili określenie odsetek za zwłokę bez wskazania wyraźnej podstawy prawnej oraz nieuznanie zarzutu o bezczynności organu I instancji ani wniosku, złożonego wskutek tej bezczynności, o umorzenie części odsetek za zwłokę, pomimo uznania przez Urząd Skarbowy tego zarzutu i umorzenie części odsetek decyzja z dnia [...], doręczona podatnikom dziewięć miesięcy po terminie złożenia wniosku.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej częściowe uwzględnienie w zakresie odliczeń poniesionych wydatków mieszkaniowych, a w pozostałym zakresie o oddalenie skargi. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności podniósł, iż w związku z decyzją Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], uchylającą decyzję organu I instancji w sprawie określenia wysokości zobowiązania J. B. i Z. G.- B. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r., zaległości podatkowej w tym podatku oraz odsetek za zwłokę i umarzającej postępowanie w sprawie, a tym samym obowiązywaniem rozliczenia podatkowego dokonanego przez podatników w zeznaniu o wysokości wspólnych dochodów osiągniętych w 1997 r. (PIT- 33), skorygowanego w dniu [...] (PIT- WK), omyłkowo nie uwzględniono podatnikom w zaskarżonej decyzji przysługującej do odliczenia od dochodu w 1998 r. kwoty [...], co łącznie z poniesionymi w 1998 r. wydatkami w kwocie [...] daje razem do odliczenia od dochodu w 1998 r. kwotę [...]. Ponadto podniesiono, iż w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił przechodzącej do odliczenia od podatku w 1998 r. kwoty [...] z tytułu wydatków poniesionych w 1997 r. na cele remontowe (uwzględniono jedynie kwotę [...]). Odnosząc się natomiast do zarzutu o dokonanym przez organ I instancji zwrocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w niepełnej wysokości, tj. w kwocie [...] to organ odwoławczy, powołując się na treść art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz informację uzyskaną z Działu Rachunkowości Podatkowej Urzędu Skarbowego W. – F., stwierdził, iż organ I instancji dokonał zwrotu podatku w prawidłowej wysokości. Dyrektor Izby Skarbowej w związku z ponownie podniesionym przez skarżących zarzutem bezzasadnej odmowy zaliczenia w koszty działalności gospodarczej wydatków remontowych w kwocie [...] zauważył, iż w zaskarżonej decyzji uzasadniono w sposób szczegółowy przyczyny uznania poniesionych wydatków remontowych w powołanej wyżej kwocie za koszt działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy podtrzymał natomiast w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji w kwestii nie występowania podstaw do uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków w kwocie [...] poniesionych na rozmowy telefoniczne z prywatnego telefonu, wydatków w kwocie [...] z tytułu odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego, wydatków w kwocie [...] związanych z opłatami stałymi dotyczącymi lokalu mieszkalnego w okresie nie objętym umową najmu, jak też nietrafności zarzutów odnoszących się do zasadności naliczenia odsetek od zaległości podatkowych oraz bezczynności organu I instancji.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] podtrzymali wszystkie zarzuty skargi za wyjątkiem zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym w wysokości [...] uznając w tym zakresie wyjaśnienia przeciwnika za prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] narusza prawo poprzez nieuwzględnienie w jej rozstrzygnięciu kwestii odliczeń od dochodu i od podatku z tytułu wydatków mieszkaniowych, do odliczenia których podatnicy nabyli prawo w 1997 r., a które nie znalazły pokrycia w dochodzie i podatku 1997 r. i winny podlegać odliczeniu w 1998 r.

Na wstępie rozważań odnieść się należy do dyspozycji zawartych w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które stanowią, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Dokonana w niniejszej sprawie ocena prawna i wskazania zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], przesądzają o kierunku i treści rozstrzygnięcia skargi podatników na decyzje organów podatkowych w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2000 r. Tylko gwoli przypomnienia wskazać trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając po raz pierwszy skargę podatników na decyzję w przedmiocie zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., podniósł po pierwsze, iż brak było podstaw do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu w 1998 r. m. in. wydatków związanych z prowadzonymi rozmowami z prywatnego telefonu zarejestrowanego na skarżącego, skapitalizowanych odsetek od kredytu inwestycyjnego zaciągniętego na zakup lokalu przy ul. P. oraz stałych opłat dotyczących mieszkania na wynajem za okres, w którym lokal ten nie był wynajmowany, a po wtóre nie uwzględnił jako zasadnych zarzutów odnoszących się do podstaw prawnych naliczenia odsetek od zaległości podatkowych oraz bezczynności organu I instancji.

Biorąc pod uwagę okoliczność uznania w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] poniesionych wydatków remontowych w kwocie [...] za koszt działalności gospodarczej, jak też uznania przez skarżących za prawidłowe wyjaśnień organu odwoławczego w zakresie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym w wysokości [...], to stwierdzić należało, że obszarem objętym rozważeniami tut. Sądu pozostała jedynie kwestia nieuwzględnienia w przedmiotowej decyzji rozliczenia podatkowego dokonanego przez podatników w zeznaniu o wysokości wspólnych dochodów osiągniętych w 1997 r. (PIT- 33).

W tej mierze należało stwierdzić braku przeszkód do uwzględnienia w zaskarżonej decyzji przysługującej podatnikom do odliczenia od dochodu w 1998 r. kwoty [...], oraz przechodzącej do odliczenia od podatku w 1998 r. kwoty [...] z tytułu wydatków poniesionych w 1997 r. na cele remontowe, gdyż ostateczna decyzja Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], mocą której uchylono poprzedzającą decyzję Urzędu Skarbowego W. – F. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r., i umorzono postępowanie w sprawie, uprawomocniła się z dniem [...] wraz z uprawomocnieniem się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 8 lipca 2004 r., sygn. akt I SA / Wr 2362 / 01, przez co już blisko 11 miesięcy przed wydaniem zaskarżonej decyzji organowi odwoławczemu znane powinno być ostateczne rozliczenie podatkowe skarżący z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r., które winno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji odnoszącej się do następnego roku podatkowego.

Pomimo zatem uwzględnienia skargi w części odnoszącej się jedynie do należnych odliczeń związanych z poniesionymi wydatkami na cele mieszkaniowe skarżących, Sąd zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując jednocześnie, iż organ podatkowy II instancji winien w dalszym postępowaniu zweryfikować wysokość zobowiązania podatkowego skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. wyłącznie w zakresie wymienionych wyżej należnych odliczeń.

Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji uzasadnia art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto o art. 200 i art. 202 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, iż uprawnienia skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia są im wspólne.