Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 261/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 3, art. 5, art. 7
journal: Dz.U. 2023 poz 1335
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j.)
article: art. 3, art. 134, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 145 § 1 pkt 5 i 8, art. 145a
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 30 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 lutego 2024 roku nr S.K.O.4113.27.2024 w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 24 stycznia 2024 roku o nr SOCIV.5300.002149.2024.079323.000001.2024.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: SKO w Łodzi) z 27 lutego 2024 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 24 stycznia 2024 r. w sprawie przyznania J.R. dodatku mieszkaniowego.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

18 stycznia 2024 r. J.R., prowadzący 4-osobowe gospodarstwo domowe, złożył w Centrum Świadczeń Socjalnych w Łodzi wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego na lokal mieszkalny nr 25B położony w Ł. przy ul. A. 17A o łącznej powierzchni użytkowej 82,39 m2, w tym powierzchni pokoi i kuchni 62,27 m2.

Do wniosku strona załączyła orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z 15 lutego 2006 r. wydane przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej, zgodnie z którym syn strony A.R. wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z 1 grudnia 2006 r., wydanym przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Łódzkim, syn strony legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz nie wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Prezydent Miasta Łodzi decyzją z 24 stycznia 2024 r. odmówił przyznania stronie dodatku mieszkaniowego od 1 lutego 2024 r.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w treści którego wskazała, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Wojewódzkie Łódzkim, wydając 1 grudnia 2006 r. synowi strony orzeczenie o niepełnosprawności popełnił błąd, stwierdzając, iż jego niepełnosprawność nie wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

SKO w Łodzi z 27 lutego 2024 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 24 stycznia 2024 r. w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu decyzji z 27 lutego 2024 r. SKO w Łodzi stwierdziło, że przedmiotowa sprawa dotyczy świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, którego podstawę ustalania stanowi art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

SKO w Łodzi wyjaśniło, że skoro powierzchnia użytkowa przedmiotowego lokalu wynosi 82,39 m2 (w tym powierzchnia pokoi i kuchni 62,27 m2), to powierzchnia lokalu, który zajmuje strona, przekracza normatywną powierzchnię użytkową o prawie 50%, tj. ponad 30% (82,39 m2 x 100% : 55 m2). Ponadto udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu wynosi 75,58% (62,27 m2 x 100% : 82,39 m2), a więc powyżej 60%, co uniemożliwia zastosowanie regulacji, wynikającej z treści art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a tym samym jednocześnie oznacza, iż nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących przyznanie stronie dodatku mieszkaniowego.

Uwzględniając zapisy zawarte w orzeczeniu Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Łódzkim z 1 grudnia 2006 r., SKO w Łodzi ustaliło, iż syn strony nie wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, a zatem nie ma możliwości powiększenia normatywnej powierzchni o 15 m2.

SKO w Łodzi nadmieniło, że strona 19 lutego 2024 r. przedłożyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności swojej żony E.R., wydane 8 lutego 2024 r. przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi, z treści którego wynika, iż zamieszkująca wraz z wnioskodawcą żona wymaga prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Powyższe orzeczenie dla potrzeb prowadzonego postępowania nie wywołuje żadnych skutków, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Przy czym data złożenia wniosku, determinująca datę jego przyznania bądź odmowy, pozostaje we wzajemnej zależności, m.in. z wynikającego z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych uwarunkowania przyznania dodatku (jego wysokości) od średniego miesięcznego dochodu przypadającego na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy dochodu uzyskiwanego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie.

SKO w Łodzi stwierdziło, że skoro strona, składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie spełniała określonej w art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przesłanki przyznania jej wnioskowanego dodatku (przekroczenie normatywnej powierzchni użytkowej lokalu), to zmiana tego stanu rzeczy w następnym miesiącu, tj. lutym 2024 r., nie wpływa na przedmiot prowadzonego postępowania wyznaczonego granicami tej konkretnej sprawy. Przy czym ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie określa terminu początkowego, jak i końcowego do złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, co oznacza, iż strona w każdym czasie może złożyć kolejny wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Skargę do sądu na powyższą decyzję SKO w Łodzi wniosła strona, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia przez organ postępowania administracyjnego całokształtu materiału dowodowego, tj. bezkrytyczną odmowę uznania za dowód orzeczenia o stopniu niepełnosprawności żony strony, wydanego 8 lutego 2024 r. przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi, z którego treści wynika, iż zamieszkująca z wnioskodawcą oraz niepełnosprawnym synem strony, ze względu na znaczny stopień niepełnosprawności, wymaga prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju,

2. art. 7, 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, iż niepełnosprawność syna strony nie wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, przez co skarżącemu nie przysługuje dodatek mieszkaniowy,

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji wydanej przez SKO w Łodzi poprzez brak jakiejkolwiek próby odniesienia do choćby rozbieżności, wynikających z przedłożonych przez skarżącego orzeczeń o stopniu niepełnosprawności syna strony, wydanych w tym samym roku na przestrzeni kilku miesięcy i powstałych w związku z tym rozbieżności w kwestii wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju,

4. art. 76 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, tj. postanowienia wydanego przez Wojewódzki Zespół do Spraw Niepełnosprawności w Łodzi w sprawie o sygn. akt. [...] z 1 grudnia 2006 r., stojącego w sprzeczności z postanowieniem z 15 lutego 2006 r., dotyczącego braku wymogu zamieszkiwania przez syna strony w oddzielnym pokoju, podczas gdy organ administracji może przeprowadzić dowód ponad osnowę dokumentu urzędowego i może czynić własne ustalenia faktyczne, czego organ nie uczynił w niniejszym postępowaniu.

Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi z 18 marca 2024 r. celem stwierdzenia faktu sprostowania w treści orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Łódzkim w zakresie, iż syn strony wymaga oddzielnego pokoju ze względu na swoją niepełnosprawność, a także o uchylenie decyzji organu II instancji w całości, uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu II instancji zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z obowiązkiem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 6 sierpnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt III SPP/Łd 111/24 starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie adwokata.

W piśmie z 23 września 2024 r. pełnomocnik skarżącego poparła wniesioną przez skarżącego skargę, przyłączając się do jego stanowiska, a także wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 17 lipca 2024 r. na okoliczność przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego od 1 sierpnia 2024 r. do 31 stycznia 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga J.R. jest zasadna z uwagi na zaistnienie przesłanki uchylenia decyzji, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., tj. stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 27 lutego 2024 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 24 stycznia 2024 r. orzekającą o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lutego 2024 r.

W niniejszej sprawie należy w pierwszej kolejności podnieść, że wraz z wniesioną do tut. sądu skargą Skarżący przedłożył kserokopię postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 18 marca 2024 r. nr [...], prostującego "oczywistą omyłkę pisarską w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia 01.12.2006 r. nr [...]" (...) w ten sposób, że "(...) sentencji w punkcie 10 wskazań: 10) niepełnosprawność osoby wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju – nie wymaga POWINNO BYĆ: 10) niepełnosprawność osoby wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju – wymaga". Przy piśmie procesowym z 23 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego załączyła poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię ww. postanowienia.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela przy tym pogląd, że w pojęciu "naruszenia prawa", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., mieszczą się wszelkie okoliczności, które stanowią podstawę wznowienia postępowania administracyjnego bez względu na to, kiedy się one ujawniły, a ponadto, że nie można tego pojęcia ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. Chodzi tu zwłaszcza o sytuację, kiedy w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Dotyczy to również niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a., czy też w art. 145a k.p.a. (wyrok NSA z 25 stycznia 2023 r. I OSK 3191/19, wyroki WSA w Kielcach: z 12 kwietnia 2017 r. II SA/Ke 682/16, oraz z 18 października 2017 r. II SA/Ke 482/17, podobnie w wyroku WSA w Opolu z 29 czerwca 2018 r., II SA/Op 85/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tożsame stanowisko zajmują w tej kwestii Tadeusz Woś (zob. T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2012, s. 748-749). Wskazani autorzy uważają, że sąd administracyjny jest obowiązany uchylić zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi którąkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania. Podobne stanowisko zajmuje Tadeusz Kiełkowski (tenże, "Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny", PPP 2008, nr 4, s. 59 i n.). Autor ten dostrzega wprawdzie, że termin "naruszenie prawa", użyty w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy p.p.s.a., można kojarzyć wyłącznie z sytuacją, w której organowi orzekającemu w sprawie administracyjnej można zarzucić działanie sprzeczne z obowiązującymi go przepisami prawa, jednakże możliwe jest także przypisanie terminowi "naruszenia prawa" znaczenia bardziej zobiektywizowanego, które nawiązywać będzie do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, które mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności poniekąd zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego. W tym ujęciu "naruszenia prawa" nie jest istotne, kto je naruszył, lecz liczy się ta okoliczność, że proces kształtowania normy indywidualnej nie przebiegał, z takich czy innych przyczyn, prawidłowo. W takim wypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Wyjaśnić zatem należy, że art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ustanawia podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżoną decyzją utrzymana została w mocy decyzja organu I instancji, którą wydano przy uwzględnieniu treści innej decyzji administracyjnej, tj. orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 1 grudnia 2006 r. nr [...], na podstawie którego organy administracji obu instancji ustaliły, że członek gospodarstwa domowego skarżącego – Pan A.R., jako osoba niepełnosprawna nie wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (pkt 10 ww. orzeczenia). Powyższe ustalenie było istotne z punktu widzenia mającego zastosowanie w badanej sprawie art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W związku z treścią ww. pkt-u orzeczenia organ I instancji wskazał, a organ odwoławczy to zaakceptował, że skoro Pan A.R. nie wymagał zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, to nie było możliwości powiększenia powierzchni normatywnej lokalu o 15m2. To zaś legło u podstaw poczynionych przez organy wyliczeń, z których wynikało, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60% powierzchni normatywnej, a zatem zgodnie z art. 5 ust. 1 i 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, skarżącemu nie przysługiwało w takiej sytuacji prawo do wnioskowanej formy wsparcia.

Jak już wskazano wcześniej, wraz z wniesioną do tut. sądu skargą skarżący przedłożył kserokopię postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 18 marca 2024 r. nr [...], prostującego "oczywistą omyłkę pisarską w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia 01.12.2006 r. nr [...] " (...) w ten sposób, że "(...) sentencji w punkcie 10 wskazań: 10) niepełnosprawność osoby wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju – nie wymaga POWINNO BYĆ: 10) niepełnosprawność osoby wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju – wymaga". Przy piśmie procesowym z 23 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego załączyła zaś poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię ww. postanowienia. Mimo dyskusyjnej formy procesowej, w której dokonano sprostowania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 1 grudnia 2006 r. (co nie mogło jednak stanowić przedmiotu kontroli w niniejszej sprawie), skład orzekający zauważa, że będące źródłem tego sprostowania postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 18 marca 2024 r. zmodyfikowało pierwsze z wymienionych rozstrzygnięć w sposób merytoryczny, bowiem dotyczący powinności zapewnienia skarżącemu możliwości zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, co w świetle wskazanych wyżej przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest okolicznością istotną, bo bezpośrednio wpływającą na ustalenie zasadniczych czynników przesądzających o prawie do dodatku mieszkaniowego lub jego braku. Zdaniem sądu, zachodzi więc przesłanka wznowieniowa, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż utrzymana zaskarżoną decyzją SKO w Łodzi decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 24 stycznia 2024 r. została wydana w oparciu o Orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 1 grudnia 2006 r., które de facto zostało następnie zmienione postanowieniem tego organu z 18 marca 2024 r.

W świetle powołanego wcześniej orzecznictwa, które sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela, każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Niezależne bowiem od prawidłowego działania organu administracji, z obiektywnego punktu widzenia doszło do naruszenia prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 p.p.s.a.), nie ocenia tylko i wyłącznie zgodności z prawem samych czynności procesowych organu orzekającego, lecz ocenia zgodność z prawem rezultatu podejmowanych przez organ czynności. Pomimo przeprowadzenia więc czynności zgodnie z prawem, ich wynik może być wadliwy co może uzasadnić uchylenie decyzji.

W ocenie składu orzekającego w tej sprawie, organom administracji nie sposób zarzucić nieprawidłowe prowadzenie postępowania, gdyż w toku rozpoznawania sprawy postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 18 marca 2024 r. nie funkcjonowało jeszcze w obrocie prawnym. Niemniej jednak jego wydanie zmienia stan faktyczny sprawy, co rodzi konieczność ponownej refleksji organów administracji odnośnie do wpływu tej zmiany na sferę praw skarżącego, zwłaszcza że z przedłożonej przez pełnomocnika skarżącego kopii decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 17 lipca 2024 r. nr SOCIV.5300.043619.2024.079323.000002.2024 wynika, że skarżący na okres od 1 sierpnia 2024 r. do 31 stycznia 2025 r. uzyskał korzystne rozstrzygnięcie dotyczące przyznania dodatku mieszkaniowego odnośnie do tego samego lokalu oraz deklarując tę samą liczbę osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego co w przypadku kwestionowanych w niniejszej sprawie decyzji. Sąd nie przesądza mimo to o kierunku rozstrzygnięcia, a jedynie stwierdza potrzebę przeprowadzenia przez organ ponownego postępowania wyjaśniającego obejmującego nowo powstałe okoliczności wynikające ze zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jednego z członków gospodarstwa domowego skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

d.cz.