Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 172/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.1, 3, 4 i 5; art. 33 ust.2 pkt 9 i 10;  art. 32 ust.4;
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 71 ust.2;
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 4 pkt 22;
journal: Dz.U. 2018 poz 1466
law: Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur Protokolant Referent Elwira Szymaniuk-Szkodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skarg G. W., M. K., E. H.-R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. M. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 21 grudnia 2022 r., znak: IF-VII.7840.6.26.2022.MM w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 21 grudnia 2022 r., znak IF-VII.7840.6.26.2022.MM Wojewoda Lubelski, po rozpatrzeniu odwołania E. H.-R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M., B. B. i G. W., utrzymał w mocy decyzję Starosty Chełmskiego z dnia 29 września 2022 r., znak: [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia E. H.-R. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącej hali produkcyjno-magazynowej na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie ew. 0006, jedn. ew. R. F.-M..

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 19 maja 2022 r. E. H.-R. Sp. z o.o. wystąpiła o pozwolenie na rozbudowę i przebudowę istniejącej hali produkcyjno-magazynowej.

W wyniku dokonania sprawdzeń organ I instancji działając w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym w terminie do dnia 21 września 2022 r. z pouczeniem, iż w przypadku nieuzupełnienia dokumentacji w wyznaczonym terminie organ I instancji wyda decyzję o odmowie zatwierdzenia projektów i udzielenia pozwolenia na budowę dla powyższej inwestycji. Wskazał m.in. na konieczność: usunięcia rozbieżności pomiędzy zakresem inwestycji określonej we wniosku a projektem zagospodarowania terenu, przedłożenia zgody właściciela obiektu na rozbiórkę, zapewnienia udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, wyjaśnienia czy w związku z prowadzoną działalnością produkcyjno-magazynową związaną z rozbiórką i recyklingiem zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego będą powstawały ścieki przemysłowe oraz w jakiś sposób będą odprowadzane, uzupełnienia ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku hali o opinię techniczną odnoszącą się do konstrukcji dachu, wyjaśnienia rozbieżności dotyczących istniejącego stanu zagospodarowania terenu, przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, uzupełnienia projektu architektoniczno-budowlanego o część opisową i rysunkową uwzględniając cały zakres zamierzenia budowlanego, przedłożenia zgody wodno-prawnej na szczególne korzystanie z wód wykraczających poza powszechne korzystanie z wód, dostosowanie zakresu i formy projektu zgodnie z wymaganymi przepisami.

Z uwagi, że wskazane w dokumentacji nieprawidłowości nie zostały uzupełnione, Starosta C. w dniu 29 września 2022 r., działając w oparciu o art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego udzielającą E. H.-R. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącej hali produkcyjno-magazynowej na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie ew. 0006, jedn. ew. R. F. - M..

W wyniku odwołań wniesionych przez E. H.-R. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M., B. B. i G. W., w sprawie orzekał Wojewoda, który decyzją z dnia 21 grudnia 2022 r., znak IF-VII.7840.6.26.2022.MM utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty Chełmskiego o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia E. H.-R. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącej hali produkcyjno-magazynowej na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie ew. 0006, jedn. ew. R. F.-M..

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda Lubelski nie znalazł podstaw do zmiany, bądź uchylenia zaskarżonej decyzji oraz uznał stanowisko organu I instancji za zgodne z obowiązującymi przepisami.

Organ odwoławczy, odwołując się do art. 35 ust. 1 i 3 ustawy prawo budowlane, wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest rozbudowa i przebudowa istniejącej hali produkcyjno-magazynowej wraz z budową dwóch zbiorników na nieczystości płynne o pojemności do 10 m3, rozbiórka istniejącej hydroforni oraz budowa nowej hydroforni na działkach o nr ew. [...] i [...] Według opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego zaplanowano rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku o dodatkowe pomieszczenia produkcyjne, w których planuje się umieszczenie dwóch linii produkcyjnych przeznaczonych do recyklingu i przetwarzania zużytego sprzętu elektronicznego - lodówek. Głównymi ścianami nośnymi przedmiotowej rozbudowy będą istniejące mury wykonane z bloczków zasypowych oraz betonu komórkowego 500 wzmocnione słupami i wieńcami żelbetowymi. Budynek objęty opracowaniem wykonany zostanie na planie zbliżonym do prostokąta. Po rozbudowie budynek składać się będzie z trzech brył głównych: pierwszą stanowić będzie istniejący budynek, kolejne dwie bryły stanowić będą projektowane pomieszczenia produkcyjne. Ponadto od strony północnej znajdować się będzie mniejsza bryła, stanowiąca zaplecze sanitarne. Dach nad budynkiem istniejącym zostanie przebudowany w celu zmiany kształtu dachu na dach jednospadowy. Zmieni się powierzchnia zabudowy budynku z 651,75 m2 do 3364,42 m2. Na działkach inwestowanych planuje się wykonanie utwardzeń terenu stanowiących drogi techniczne i manewrowe oraz wykonie miejsc parkingowych. Zaplanowano przebudowę instalacji wodnej oraz wykonanie nowych hydrantów.

Jak podkreślił Wojewoda z akt sprawy wynika, że organ I instancji stwierdził, że projekt budowlany przedłożony z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę i przebudowę hali wymagał usunięcia istotnych nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 r., nałożył obowiązek ich usunięcia w terminie do dnia 21 września 2022 r.

Organ, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, zauważył, że ustawodawca wiążąco zdecydował o tym, że organ w treści rozstrzygnięcia zobowiązany jest ściśle wszystkie nieprawidłowości określić i wymienić. Przewidziana w art. 35 ust. 3 ustawy, sankcja w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę może zostać zatem uznana za zastosowaną prawidłowo w sprawie tylko pod warunkiem pozytywnej weryfikacji poprawności nałożenia postanowieniem obowiązków nie tylko w warstwie merytorycznej (poprawność ustalenia naruszeń), ale również i formalnej (precyzyjne wymienienie nieprawidłowości w postanowieniu, ustalenie terminu, w którym adresat nałożonego obowiązku ma realną możliwość jego wykonania, skutku braku usunięcia nieprawidłowości.

Na gruncie przytoczonego orzecznictwa organ II instancji dokonał analizy, czy obowiązki nałożone na inwestora były ściśle określone, precyzyjne i nie budzące żadnych wątpliwości. W tym kontekście wskazał, że jak wynika z treści postanowienia z dnia 24 czerwca 2022 r., znak: AB.6740.1.214.2022 organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości polegających m.in. na konieczności przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, obejmującego zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 45 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko projektowana rozbudowa i przebudowa hali produkcyjno-magazynowej zalicza się do ww. przedsięwzięć. W odwołaniu skarżący nie kwestionował konieczności jej przedłożenia, jedynie stwierdził, że do czasu uzyskania prawomocnej decyzji postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę powinno zostać zawieszone. Należy podkreślić, że to inwestor zobligowany jest do dołączenia do wniosku o pozwolenia na budowę ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem jeżeli nie wystąpił do Starosty Chełmskiego z wnioskiem o zawieszenie postępowania nie zaszły przesłanki do jego zawieszenia z urzędu.

Jak wskazał organ zdaniem skarżących Starosta w toku postępowania nie uwzględnił następstwa zmiany inwestora w trakcie prowadzonego postępowania na E. H. T. S.. z o.o. Analizując sprawę organ odwoławczy nie doszukał się w aktach sprawy dokumentów świadczących o zmianie inwestora. Zgodnie ze złożonym wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 19 maja 2022 r. inwestorem jest E. H. R. S.. z o.o. Odwołanie jak i pisma w sprawie składał Prezes Zarządu J. K. w imieniu E. H. R. S.. o.o. Skarżący nie przedłożył decyzji o pozwoleniu na budowę ani zaświadczeń o braku sprzeciwu do zgłoszeń, wyrażających zgodę na wykonanie części inwestycji dla innego inwestora. Z wyjaśnień złożonych przez Starostę Chełmskiego (pismo z dnia 17 listopada 2022 r.) wynika, że do zgłoszenia z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie budowy ogrodzenia murowanego z pustaka ogrodzeniowego o wysokości powyżej 2,20 m (5m) na działce nr ew. [...] w obrębie ew. 0006, jedn. ew. R. F. organ nie wniósł sprzeciwu. Postępowanie w sprawie ogrodzenia w formie muru zostało zakończone i nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależało wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę hali.

Mając na uwadze powyższe organ za niezrozumiałe uznał stwierdzenie odwołujących o braku uznania E. H. R. Sp. z o.o. za stronę postępowania. Organ I instancji nie kwestionował Spółki jako inwestora. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, pod rygorem odpowiedzialności karnej. W analizowanej sprawie do wniosku o pozwolenie na budowę załączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami nr ew. [...] i [...] w obrębie ew. 0006, jedn. ew. R. F. złożone przez osobę upoważnioną do reprezentowania inwestora E. H. R. Sp. z o.o. Za niejasne uznał także twierdzenie, że organ I instancji nie ustosunkował się do pisma inwestora, w którym wskazywał na liczne błędy ze strony organu. Wojewoda Lubelski nie dopatrzył się takich pism, dlatego nie może się do nich odnieść.

Analizując dokumentację projektową organ odwoławczy zauważył liczne nieścisłości oraz wzajemnie sprzeczne informacje w opisie inwestycji w poszczególnych elementach projektu budowlanego.

W ocenie Wojewody postanowienie Starosty Chełmskiego było jednoznaczne, czytelne i oparte na nałożeniu na inwestora sprecyzowanego obowiązku uzupełnienia braków. Organ I instancji zarówno wskazał podstawę prawną, szczegółowo określił na czym przedmiotowe uchybienie polegało oraz wyznaczył realny termin na usunięcie braków. Zarówno w decyzji z dnia 29 września 2022 r., znak: AB.6740.1.214.2022 jak i na etapie przekazania odwołania E. H. R. Sp. z o.o. oraz G. W. i B. B. szczegółowo określił na czym przedmiotowe naruszenia polegały. Podkreślenia wymaga, że obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym także poprzez wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów nie występuje. Jeżeli inwestor, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, zawartym w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, na poparcie swoich racji prezentuje szczegółową argumentację, to organ powinien dokładnie wyjaśnić zgłoszone zarzuty, zanim wyda decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Podsumowując Wojewoda Lubelski wskazał, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie powziął wątpliwości co do poprawności i precyzyjności postanowienia Starosty Chełmskiego z dnia 24 czerwca 2022 r. Nie budził również jego wątpliwości fakt, iż z akt sprawy wynika, że inwestor nie wypełnił obowiązków w ustalonym terminie, a zatem organ I instancji miał obowiązek odmówić wydania pozwolenia na budowę.

Decyzja Wojewody Lubelskiego została zaskarżona przez G. W., M. K. i E. H.-R. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M. (dalej także jako "inwestor") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze G. W. decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 82 ustawy Prawo budowlane, polegające nieustaleniu kto faktycznie jest inwestorem oraz innym przepisów wskazanych w niniejszej skardze:

- błędnej wykładnię art. 48, 28 i 83 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku w związku z art. 162 § 1 pkt 1 KPA, gdyż organ I instancji zaniechał przeprowadzenia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 KPA), w szczególności ustalenia, kto jest inwestorem,

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że G. W. jest inwestorem, a w rzeczywistości inwestorem jest spółka E. H. R. S.. z o.o.,

- art. 15 k.p.a. poprzez brak samodzielnego i merytorycznego rozpoznania sprawy oraz ograniczenie się do bezpodstawnego przyjęcia twierdzeń i oświadczeń G. W. sformułowanych przez organ I instancji, w szczególności z punktu widzenia treści umowy zawartej z E. H. R. S.. z o.o.

Jak wskazano w skardze strona domaga się umorzenia postępowania wskazując, że zostało ona doręczona z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika dla E. K. i B. W.. Ponadto o planowanych kontrolach nie była powiadamiana spółka E. H. R. S.. z o.o. Zdaniem skarżącego uzasadniony jest zarzut pominięcia pełnomocnika stron oraz inwestora spółki E. H. R. S.. z o.o. W ocenie skarżącego postanowienie organu I instancji podjęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania, bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stosunku do okoliczności, które legły u podstaw zapadłego rozstrzygnięcia.

Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia.

Identyczne w swej treści i formie skargi wnieśli także M. K. i E. H.-R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M..

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13 czerwca 2023 r., na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., zarządzono połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg: G. W. (sygn. akt II SA/Lu 172/23), M. K. (sygn. akt II SA/Lu 174/23) oraz E. H.-R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M. (sygn. akt II SA/Lu 175/23). Od chwili połączenia sprawy prowadzone są pod sygnaturą akt II SA/Lu 172/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja, pomimo częściowo błędnego - niepełnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Chełmskiego o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia E. H.-R. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącej hali produkcyjno-magazynowej na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie ew. 0006, jedn. ew. R. F.-M..

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b.").

Zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 p.b.

O ile projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany spełniają powyższe wymagania, a inwestor złożył oświadczenie, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zastosowanie znajduje art. 35 ust. 4 p.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wskazanie, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia przesłanek określonych w ustawie, jest związany przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy.

Decyzja w sprawie wydania pozwolenia na budowę ma więc charakter związany. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w takiej sprawie, co oznacza, że jeżeli projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany spełniają warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydania pozwolenia na budowę.

Na tym etapie rozstrzygania sprawy organ dokonuje sprawdzenia wniosku o pozwolenie na budowę pod względem merytorycznym, przy czym katalog obowiązków dotyczących sprawdzenia wniosku określa art. 35 ust. 1 prawa budowlanego.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 p.b.).

Co do zasady art. 35 ust. 3 p.b. odnosi się do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które powinny być sprawdzane na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ już po wszczęciu postępowania.

W sprawie organ I instancji, działając w trybie art. 35 ust. 3 p.b., stwierdził nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b., w związku z czym postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym w terminie do dnia 21 września 2022 r. z pouczeniem, że w przypadku nieuzupełnienia dokumentacji w wyznaczonym terminie organ I instancji wyda decyzję o odmowie zatwierdzenia projektów i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wezwanie to zostało zignorowane przez inwestora, który nie uzupełnił dokumentacji w zakreślonym postanowieniem terminie, ani też w żaden sposób nie odniósł się do nieprawidłowości wskazanych w wezwaniu.

W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 35 ust. 5 p.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.

Dyspozycja art. 35 ust. 5 prawa budowlanego jest jasna i jednoznaczna.

Wynika z niej, że niewykonanie, w wyznaczonym terminie, postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, o którym mowa w art. 35 ust. 3 p.b., skutkuje odmową zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z taką sytuacją mamy zaś do czynienie w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, określając jednocześnie termin do ich usunięcia.

W wyznaczonym terminie inwestor nie wykonał postanowienia i nie usunął wskazanych nieprawidłowości stwierdzonych w złożonej dokumentacji projektowej.

Inwestor całkowicie zignorował nałożony obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Ani nie usunął wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, ani również nie podjął próby wykazania, że stwierdzenie nieprawidłowości oraz nałożenie obowiązku ich usunięcia było nieuzasadnione.

Jak wyjaśniono już wyżej treść art. 35 ust. 3 p.b. wskazywałaby, że w razie niewykonania w wyznaczonym terminie nałożonego obowiązku usunięcia nieprawidłowości, organ nie ma innej możliwości, jak wydać decyzję odmowną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w składzie rozpoznającym sprawę, opowiada się przeciwko takiej uproszczonej interpretacji powyższej normy.

W kwestii tej podzielić należy wyrażane w orzecznictwie stanowisko co do tego, że podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może być nieuzupełnienie nieprawidłowości w rozumieniu art. 35 ust. 3 p.b. wskazanych w postanowienie wydanym w trybie analizowanego przepisu, lecz tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy rzeczone nieprawidłowości mają oparcie w materialnoprawych podstawach zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanych w art. 35 ust. 1 p.b. (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 585/19).

Trafnie w tym kontekście zauważono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1549/18, w razie bezskutecznego upływu terminu organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę nie dlatego, że w związku z wydanym postanowieniem inwestor pozostał bezczynny, ale w istocie dlatego, że przedłożony projekt obarczony jest rzeczywistą wadą lub brakiem, których inwestor, pomimo wezwania, nie usunął. W takiej sytuacji więc, organ wydając decyzję odmowną, nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że wskazany w wydanym wcześniej postanowieniu brak nie został przez inwestora uzupełniony, ale musi wykazać, że brak ten rzeczywiście istniał.

To, że na postanowienie wydane w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie nie oznacza, że nie podlega ono kontroli. Przeciwnie podlega ono kontroli w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Powyższe oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygając o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 5 bp. nie powinien ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że inwestor nie usunął, we wskazanym terminie, nieprawidłowości stwierdzonych postanowieniem wydanym w trybie art. 35 ust. 3 bp., ale musi zbadać także, czy przedłożony projekt obarczony jest rzeczywistą wadą lub brakiem tego rodzaju, która uniemożliwia wydanie pozwolenia na budowę, a więc w istocie musi ocenić, czy zarzucane nieprawidłowości mają oparcie w materialnoprawych podstawach zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanych w art. 35 ust. 1 p.b.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób ogólny wskazał, że dokonał analizy czy obowiązki nałożone na inwestora były ściśle określone, precyzyjne i nie budzące żadnych wątpliwości, końcowo stwierdzając, że nie powziął wątpliwości co do poprawności i precyzyjności postanowienia Starosty Chełmskiego z dnia 24 czerwca 2022 r.

Niewątpliwie wystosowane do inwestora wezwanie do usunięcia nieprawidłowości sformułowane zostało w sposób jasny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych.

Nie budzi również wątpliwości, że inwestor całkowicie zignorował to wezwanie albowiem ani nie odniósł się nieprawidłowości wskazanych w wezwaniu, ani też nie uzupełnił dokumentacji w zakreślonym w postanowieniu terminie.

Nie mniej jednak Wojewoda Lubelski w większości pominął zagadnienie merytorycznej weryfikacji prawidłowości nałożenia na inwestora obowiązków usunięcia nieprawidłowości wskazanych w trybie art. 35 ust. 3 p.b., w kwestii tej ograniczając się w istocie do stwierdzenia faktu nieprzedłożenia przez skarżącego ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Takie zaniechanie organu naruszało przepisy postępowania, w tym w szczególności art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. albowiem organ w uzasadnieniu decyzji powinien odnieść się do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych.

Powyższego nie można jednakże utożsamiać z bezwzględną koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zwrócić należy bowiem uwagę, że w razie naruszenia przepisów postępowania innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, sąd uchyla decyzję tylko wtedy, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie naruszenie przepisów postępowanie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy albowiem zweryfikowana i poddana merytorycznej ocenie organu okoliczność w postaci nieprzedstawienia przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach sama w sobie, a więc niezależnie od istnienia jakichkolwiek innych nieprawidłowości, stanowiła samodzielną i wystarczającą podstawę do odmowy zatwierdzenia przedłożonych projektów oraz odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wskazano już wyżej Wojewoda Lubelski weryfikując prawidłowość nałożenia na inwestora obowiązków usunięcia nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 p.b., odniósł się jedynie faktu nieprzedłożenia przez skarżącego ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W kwestii tej organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z treści postanowienia z dnia 24 czerwca 2022 r., znak: AB.6740.1.214.2022 organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości polegających m.in. na konieczności przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, obejmującego zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 45 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko projektowana rozbudowa i przebudowa hali produkcyjno-magazynowej zalicza się do ww. przedsięwzięć. W odwołaniu skarżący nie kwestionował konieczności jej przedłożenia, jedynie stwierdził, że do czasu uzyskania prawomocnej decyzji postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę powinno zostać zawieszone oraz, że należy podkreślić, że to inwestor zobligowany jest do dołączenia do wniosku o pozwolenia na budowę ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem jeżeli nie wystąpił do Starosty Chełmskiego z wnioskiem o zawieszenie postępowania nie zaszły przesłanki do jego zawieszenia z urzędu.

W realiach przedmiotowej sprawy stanowisko takie należy podzielić albowiem brak wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 35 ust. 1 p.b., która sama w sobie, niezależnie od jakichkolwiek innych braków i wadliwości, wyklucza możność wydania pozwolenia na budowę.

Uzyskanie decyzji środowiskowej (decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. - dalej jako: "u.i.o.ś." lub "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku").

Projektowana inwestycja obejmowała rozbudowę i przebudowę istniejącej hali produkcyjno-magazynowej, w której inwestor dokonuje demontażu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

W przypadku tego rodzaju inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. zakłady przetwarzania w rozumieniu art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1466 i 1479 oraz z 2019 r. poz. 125 i 1403), w których następuje demontaż obejmujący usunięcie ze zużytego sprzętu niebezpiecznych: substancji, mieszanin i części składowych (§ 2 pkt 45 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.).

Jak przyznał na rozprawie sądowej pełnomocnik inwestora skarżąca Spółka jest zakładem, o mowa w § 2 pkt 45 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., tj. zakładem demontującym zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, z którego usuwane są niebezpieczne substancje, mieszaniny i części (k.111v akt sądowych). Jak wyjaśnił nadto pełnomocnik inwestora spółka na swą dotychczasową działalność uzyskała już decyzję środowiskową, zaś po rozbudowie zakładu Spółka nadal będzie prowadzić działalność, o której mowa w wymienionym przepisie (k.111v akt sądowych).

Z powyższego wynika, że inwestor prowadzi zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, który zaliczyć należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a więc przedsięwzięcie wymagające uzyskania decyzji środowiskowej.

Decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga również rozbudowa i przebudowa takiego zakładu (§ 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).

Co oczywiste nie jest tu wystarczające posiadanie przez inwestora decyzji środowiskowej na dotychczasową działalność zakładu albowiem w przypadku projektowanego przedsięwzięcia polegającego rozbudowie i przebudowie zakładu konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej, która określi środowiskowe uwarunkowania realizacji rozbudowy i przebudowy przedsięwzięcia.

Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że planowana przez inwestora inwestycja polegająca na rozbudowie i przebudowie istniejącej hali produkcyjno-magazynowej, w której dokonywany jest demontaż zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Decyzja środowiskowa musi zostać wydana przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, co jasno wynika m.in. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wskazuje też na to treść art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) prawa budowlanego.

Wprawdzie w tym ostatnim przepisie mowa jest wprost o wymaganiach określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to jednak w ramach szeroko rozumianego obowiązku sprawdzenia zgodność projektu z wymaganiami ochrony środowiska, rozumieć należy także sprawdzenie tego czy inwestycja określona we wniosku wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Reasumując stwierdzić należy, że decyzja środowiskowa musi zostać wydana przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a jej brak stanowi bezwzględną przeszkodę do wydania pozwolenia na budowę.

Decyzja środowiskowa powinna zostać uzyskana przez inwestora przed wystąpieniem o udzielenie pozwolenia na budowę i złożona wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę.

W orzecznictwie sądowym pewne wątpliwości budzi to, czy wymóg przedstawienia przez inwestora decyzji środowiskowej w procesie uzyskiwania pozwolenia na budowę jest wymogiem o charakterze formalnym, czy też materialnym.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w składzie rozpoznającym sprawę, wymóg taki nie ma charakteru formalnego z tej przyczyny, że przepisy prawa budowlanego nie wskazują wprost decyzji środowiskowej jako dokumentu, który należy dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (vide art. 33 p.b.).

Okoliczność ta nie ma w istocie znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem także przy uznaniu, że wymóg przedstawienia przez inwestora w procesie uzyskiwania pozwolenia na budowę decyzji środowiskowej jest wymogiem o charakterze formalnym, organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie nie zastosowania trybu z art. 64 § 2 k.p.a., jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do podjęcie próby usunięcia takiej nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 p.b.

W orzecznictwie sądowym trafnie wskazuje się, że nawet tego rodzaju wymogi o charakterze formalnym, jak przykładowo wymóg dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy nie mają tylko charakteru formalnego, lecz stanowią w istocie materialno-prawną przesłankę ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, co ostatecznie skutkuje również koniecznością stosowania w tym zakresie również art. 35 ust. 1 i 3 p.b. (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2913/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 775/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 55/17).

Argumentację taką należałoby także odnieść do decyzji środowiskowej, o ile rzecz jasna, w ogóle warunek przedstawienia przez inwestora decyzji środowiskowej uznany by został za wymóg o charakterze formalnym.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowym wprost wskazuje się na konieczność stosowania procedury z art. 35 ust. 3 p.b. w razie niezłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. M.in. jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 238/20 organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany sprawdzić, czy projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli w ocenie takiego organu projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzji takiej nie dołączono, to organ ten jest uprawniony do zastosowania art. 35 ust. 3 p.b. Odmienny sposób rozumienia, w szczególności taki, że art. 35 p.b. nie uprawnia organu administracji architektoniczno-budowlanej do zażądania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że taka decyzja zgodnie z przepisami jest wymagana, stanowiłby dysfunkcjonalny element przepisów zapewniających uwzględnienie ochrony środowiska w procesie inwestycyjnym. W identyczny sposób kwestię tą ocenił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 72/18 podnosząc, że brak wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest naruszeniem w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co uprawnia organ administracji architektoniczno-budowlanej do zastosowania art. 35 ust. 3 powołanej ustawy.

W sytuacji zatem, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wezwał inwestora do złożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., organ był uprawniony do zastosowania art. 35 ust. 3 p.b. i nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego.

Obowiązkiem inwestora w takiej sytuacji pozostawało zaś przedstawienie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak wskazano już wyżej decyzja środowiskowa musi zostać wydana przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a jej brak stanowi bezwzględną przeszkodę do wydania pozwolenia na budowę.

Nieprzedstawienie przez inwestora w wyznaczonym terminie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowiła samoistną, a więc niezależną od jakichkolwiek innych nieprawidłowości, podstawę do odmowy zatwierdzenia przedłożonych projektów oraz odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

W takiej sytuacji brak było także podstaw do zawieszania postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, czy też wyznaczania dłuższego terminu na usunięcie nieprawidłowości, w tym w szczególności terminu, który umożliwiałby dopiero uzyskanie w przyszłości przez inwestora wymaganej decyzji środowiskowej.

Decyzja środowiskowa powinna zostać uzyskana przez inwestora przed wystąpieniem o udzielenie pozwolenia na budowę i złożona wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Wyznaczany w trybie art. 35 ust. 3 p.b. termin na przedstawienie decyzji środowiskowej jest więc terminem na złożenie przez inwestora decyzji środowiskowej, która inwestor już uzyskał, lecz nie przedłożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, a nie terminem na pozyskanie dopiero w przyszłości przez inwestora wymaganej decyzji środowiskowej.

Z uwagi na taką wzajemną zależność obu tych rozstrzygnięć, w tym w szczególności to, że to decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna bezwzględnie poprzedzać decyzje o pozwoleniu na budowę, brak było także podstaw do zawieszenia postępowania sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

W kwestii tej zauważyć należy, że nawet tam gdzie wskazuje się na możność zawieszenia z tego względu postępowania podkreśla się, że w takich sytuacjach organ powinien uznawać za wystarczające przedstawienie przez inwestora w terminie wyznaczonym na podstawie art. 35 ust. 3 pr. bud. potwierdzenia, że złożył wniosek o wydanie wymaganego odrębnymi przepisami pozwolenia (prezentata organu na kopii wniosku), co dawałoby organowi podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak m.in. Anna Ostrowska w Komentarzu Prawo budowlane pod red. Andrzeja Glinieckiego, wyd. III, opublikowano: WK 2016). W przedmiotowej sprawie, pomimo nałożenia na inwestora w trybie art. 35 ust. 3 p.b. obowiązku przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, inwestor nie przedstawił ani takiej decyzji, ani również dowodu na to, że złożył w ogóle wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wykluczało możność zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nawet gdyby podzielić przytoczony pogląd komentatora.

Reasumując należy jeszcze raz podkreślić, że nieprzedstawienie przez inwestora w wyznaczonym terminie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowiła samoistną, a więc niezależną od jakichkolwiek innych nieprawidłowości, podstawę do odmowy zatwierdzenia przedłożonych projektów oraz odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Sam więc fakt nieprzedstawienia przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowił wystarczającą podstawę do odmowy zatwierdzenia przedłożonych projektów oraz odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, niezależnie od tego, czy pozostałe nieprawidłowości wskazane w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2022 r. miały rzeczywiste oparcie w materialnoprawych podstawach zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Bez znaczenia dla takiej oceny pozostają zarzuty przedstawione w skargach wniesionych przez inwestora E. H.-R. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M., G. W. i M. K. z tej podstawowej przyczyny, że w żaden sposób nie zmieniają one podstawowej dla rozstrzygnięcia sprawy konstatacji, że inwestor, nie przedstawił wymaganej prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co stanowiło samoistną podstawę do odmowy zatwierdzenia przedłożonych projektów oraz odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Przede wszystkim za bezzasadne należy uznać zarzuty dotyczące tego, że organy nie ustalił kto jest inwestorem i błędnie przyjęły, że G. W. jest inwestorem, a w rzeczywistości inwestorem jest spółka E. H. R. S.. z o.o.

O tym kto jest inwestorem w sprawie pozwolenia na budowę decyduję wyłącznie sam inwestor, określając podmiot będący inwestorem w składanym wniosku o pozwolenie na budowę.

W złożonym w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę wskazano, że inwestorem jest E. H.-R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M..

W związku z taką treścią wniosku o pozwolenie na budowę oraz pozostałych dokumentów składanych w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że inwestorem w sprawie jest E. H.-R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M..

Twierdzenie jakoby organy przyjmowały, że inwestorem nie jest E. H.-R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M., lecz G. W. lub jakakolwiek inna osoba fizyczna będąca współwłaścicielem (współużytkownikiem wieczystym) terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, jest całkowicie oderwane od realiów sprawy i podejmowanych w niej czynności.

Z akt sprawy nie wynika również, by doszło do zmiany osoby inwestora już w toku trwającego postępowania administracyjnego.

Bez znaczenia dla powyższego pozostaje przedstawiana przez skarżących tzw. umowa o zastępstwo inwestycyjne. Tego rodzaju umowa o tzw. umowa o zastępstwo inwestycyjne jest nienazwaną umową z zakresu prawa cywilnego, która na płaszczyźnie prawa cywilnego, a nie administracyjnego, określa wzajemna prawa i obowiązki stron umowy. Umowa taka nie definiuje, ani nie określa, obowiązków o charakterze administracyjnoprawnym. Jeżeli intencją stron takiej umowy było to, by inwestorem w procesie budowlanym był inny podmiot niż E. H.-R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą C. M. to należało to jednoznacznie wyartykułować i określić w składanym wniosku o pozwolenie na budowę. Z faktu zawarcia tego rodzaju umowy cywilnej nie wynika również konieczność uznania stron umowy za uczestników postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę.

Bezzasadne i oderwane od realiów sprawy są zarzuty dotyczące dokonywania doręczeń z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika dla E. K. i B. W. z tej przyczyny, że z akt sprawy nie wynika, by w sprawie pozwolenia na budowę E. K. i B. W. ustanowiły pełnomocnika.

Z identycznych przyczyn za nietrafny należy uznać zarzut pominięcia pełnomocnika inwestora spółki E. H. R. Sp. z o.o. albowiem dla Spółki tej w sprawie administracyjnej nie ustanowiono pełnomocnika.

Za bezzasadne i w istocie wręcz niezrozumiałe uznać należy wywody skarżących dotyczące wykonanego na nieruchomości ogrodzenia z tej podstawowej przyczyny, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego nie było zagadnienie wykonania na nieruchomości ogrodzenia, lecz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącej hali produkcyjno-magazynowej. Jak trafnie zauważył organ postępowanie w sprawie ogrodzenia w formie muru zostało zakończone i nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależało wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę i przebudowę hali.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.