Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1874/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi M.Z. na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę


UZASADNIENIE

M. Z. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2023 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2023 r. nr [...], którym uznano skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, za który obwiniony ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, i wymierzono karę dyscyplinarną nagany.

Skarżący został obwiniony o to, że w dniu [...] lutego 2023 r. w [...], woj. [...], pełniąc służbę ochronną w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych Komendy Powiatowej Policji w [...], będąc zobowiązanym do przyjęcia osoby zatrzymanej oraz odnotowania tej czynności w książce przebiegu służby i w książce ewidencji osób, od obowiązku tego odstąpił w ten sposób, że pomimo braku negatywnych przesłanek odmówił przyjęcia do pomieszczenia J. R. od patrolu z Komendy Powiatowej Policji w [...] czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 8 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia (dalej, jako: Zarządzenie nr 130).

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W dniu [...] lutego 2023 r. funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w [...] st. sierż. A. W. i st. sierż. P. K. w trakcie interwencji domowej w [...] przy ul. [...] ustalili, że J. R., będąca uczestnikiem interwencji, ma myśli samobójcze. Przybyła na miejsce załoga pogotowia ratunkowego, odstąpiła od przewiezienia ww. do placówki medycznej ze względu na stan nietrzeźwości. W związku z tym, funkcjonariusze podjęli decyzję o doprowadzeniu kobiety w celu wytrzeźwienia. Na tę okoliczność st. sierż. P. K. sporządził protokół doprowadzenia w celu wytrzeźwienia wraz z pouczeniem. Jako okoliczność będącą podstawą przyjęcia do Izby Wytrzeźwień, placówki albo jednostki organizacyjnej Policji wskazał - "doprowadzona będąc w stanie nietrzeźwości znajduje się w okolicznościach zagrażających jej życiu lub zdrowiu". Odnotował również brak zgody na przeprowadzenie badania na zawartość alkoholu w organizmie oraz, że przyjęcie nastąpiło na podstawie występujących symptomów wskazujących na stan nietrzeźwości tj. silna woń alkoholu i bełkotliwa mowa. Z uwagi na to, że PdOZ w KPP w [...] był nieczynny, policjanci podjęli decyzję o doprowadzeniu ww. do PdOZ znajdującego się w najbliższej jednostce Policji. W tym celu dyżurny KPP w [...] asp. szt. R. G., po rozmowie ze skarżącym, potwierdził możliwość osadzenia J. R. w PdOZ KPP w [...]. Policjanci wraz z ww. udali się do Powiatowego Centrum Zdrowia w [...], gdzie chirurg M. J. wydał zaświadczenie o stwierdzeniu braku przeciwwskazań medycznych do przebywania J. R. w pomieszczeniu. Następnie wraz z J. R. oraz mł. asp. J. L. - technikiem kryminalistyki KPP w [...] udali się do KPP w [...], celem osadzenia. Na miejscu, pełniącemu służbę w PdOZ M. Z., przedłożyli protokół doprowadzenia w celu wytrzeźwienia i zaświadczenie lekarskie. Po zapoznaniu się z dokumentacją, policjant odmówił przyjęcia kobiety do PdOZ. Oświadczył, że "ludzi, którzy są pijani i mają myśli samobójcze powinno się doprowadzać do szpitala", a ponadto ustała także przyczyna doprowadzenia, ponieważ kobieta neguje myśli samobójcze. Jednocześnie zaznaczył, że bez kolejnego, specjalistycznego badania nie przyjmie jej, o czym powiadomił asp. szt. R. G. oraz dyżurnego KPP w [...] mł. asp. S. M.. W związku z tym, funkcjonariusze z KPP w [...] udali się do Komendy Powiatowej Policji w [...], gdzie bez dodatkowych badań, z tą samą dokumentacją J. R. została przyjęta do PdOZ.

Dokonując oceny materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym stwierdzono, że podstawą jego wszczęcia były dowody zgromadzone w ramach prowadzonych czynności wyjaśniających. Przesłuchany w dniu [...] kwietnia 2023 r. w charakterze obwinionego skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Do protokołu podał, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w notatce służbowej sporządzonej w toku czynności wyjaśniających w dniu [...] lutego 2023 r. Z treści notatki wynikało, iż skarżący po rozpytaniu policjantów z KPP w [...], zapoznaniu się z przedłożonym przez nich zaświadczeniem lekarskim oraz rozmowie z doprowadzoną kobietą, która negowała myśli samobójcze, odmówił przyjęcia jej do PdOZ, do czasu przebadania w Zakładzie Zdrowia [...], o czym telefonicznie powiadomił dyżurnego KPP w [...]. Zarówno dyżurny jak i funkcjonariusze z KPP w [...] wywierali na nim presję, aby przyjął doprowadzoną do PdOZ. Ponadto w okazanym zaświadczeniu wystawionym przez lekarza chirurga zawarta była informacja o myślach samobójczych doprowadzonej sprzed 4 lat, natomiast brakowało rozpytania czy kobieta neguje myśli samobójcze. O tym, że takie myśli miała przekazali obwinionemu doprowadzający funkcjonariusze. Z notatki wynikało również, że w przedmiotowej sprawie konsultował się z policjantem, pełniącym służbę dyżurnego Wydziału Konwojowego Komendy [...] Policji, który potwierdził słuszność podjętej przez niego decyzji.

Zeznania przesłuchanych w sprawie świadków tj. st. sierż. A. W., st. sierż. P. K., mł. asp. I. L., asp. szt. R. G. i mł. asp. S. M. potwierdzają, zdaniem organu, ustalony stan faktyczny. Mł. asp. S. M. dodatkowo zeznał, że nie pamięta rozmowy prowadzonej z obwinionym w sprawie osadzenia J. R. i w związku z tym, nie jest w stanie stwierdzić, czy faktycznie wydał polecenie przyjęcia jej do PdOZ, natomiast mł. asp. I. L. zeznała, że nie jest w stanie podać, dlaczego st. sierż. M. Z. nie przyjął doprowadzonej kobiety do PdOZ. Z zeznań asp. szt. A. W., który tego dnia pełnił służbę dyżurnego Wydziału [...] Komendy [...] Policji wynika, iż nie przypomina sobie rozmowy z funkcjonariuszem z KPP w [...].

Dalej organ przytoczył treść art. 132 ust. 1 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji, a także § 14 ust. 1 pkt 8 Zarządzenie nr 130 oraz § 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 czerwca 2012 r. w sprawie pomieszczeń przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, pokoi przejściowych, tymczasowych pomieszczeń przejściowych i policyjnych izb dziecka, regulaminu pobytu w tych pomieszczeniach, pokojach i izbach oraz sposobu postępowania z zapisami obrazu z tych pomieszczeń, pokoi i izb.

Organ odwoławczy wskazał, że policjanci z KPP w [...] po doprowadzeniu do KPP w [...] J. R. przedłożyli skarżącemu protokół doprowadzenia w celu wytrzeźwienia, nakaz przyjęcia osoby zatrzymanej oraz zaświadczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań medycznych do przebywania ww. osoby w pomieszczeniu wystawione w Powiatowym Centrum Zdrowia Sp. z o.o. w restrukturyzacji, w [...] przy ul. [...] przez lekarza chirurga. Skarżący po zapoznaniu się z okazaną dokumentacją odmówił przyjęcia ww. do PdOZ ze względu na fakt, iż przedmiotowe zaświadczenie, zostało wystawione przez lekarza chirurga, bez "badania specjalistycznego".

Skarżący w treści odwołania wskazywał uchybienia w dokumentacji wymaganej do przyjęcia osoby do PdOZ, których jak wynika z akt sprawy nie podnosił w momencie doprowadzenia J. R. do PdOZ w KPP w [...], i które nie stanowiły podstawy do odmowy jej przyjęcia. Natomiast adnotacja w protokole doprowadzenia w celu wytrzeźwienia o braku zgody ww. na przeprowadzenie badania stanu trzeźwości i jednocześnie załączenie do materiałów protokołu z tej czynności wynika z faktu, iż badanie wykonano w KPP w [...], po odmowie przyjęcia kobiety do PdOZ w KPP w [...]. Jednocześnie organ zaznaczył, że podnoszone przez skarżącego uchybienia, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w postępowaniu dyscyplinarnym.

W odniesieniu do podniesionego przez skarżącego braku podstaw do doprowadzenia kobiety do PdOZ organ uznał, że powyższa kwestia nie jest przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Policjanci z KPP w [...] realizujący doprowadzenie J. R. działali na mocy art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Dyspozycja zawarta w ust. 6 i 7 ww. przepisu wskazuje, że badanie zasadności i legalności doprowadzenia, jak również decyzji o przyjęciu albo zatrzymaniu oraz prawidłowości ich wykonania należy do właściwości sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce doprowadzenia, po uprzednim złożeniu przez osobę doprowadzoną zażalenia.

Uwzględniając opisany stan faktyczny oraz przytoczone unormowania organ stwierdził, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdził bezsprzecznie popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu czynu. Opisane okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego zostały udokumentowane zebranymi dowodami w postaci nagrania z monitoringu, zeznań świadków oraz załączonej do akt postępowania dokumentacji.

Ocena materiału dowodowego wskazuje, że zachowanie skarżącego w zakresie zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego było zawinione (art. 132a pkt 1 i 2 ustawy o Policji). Skarżący, jako funkcjonariusz Policji odpowiednio przeszkolony, z ponad jedenastoletnim stażem służby oraz zdobytym w jej trakcie doświadczeniem, godził się na to, że odstępując od przyjęcia osoby zatrzymanej do PdOZ, ze względu na brak "specjalistycznego badania doprowadzonej", narusza przepisy regulujące sposób pełnienia służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych celem wytrzeźwienia. Tym samym zawinienie policjanta w odniesieniu do zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości.

W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego, w prowadzonym postępowaniu wyjaśnione zostały istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowody jest wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko wymienionemu zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wszechstronnie wyjaśniono okoliczności zarzucanego obwinionemu czynu, a zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy nie pozostawił wątpliwości, co do stopnia zawinienia i został oceniony przez organ orzekający w I instancji w sposób prawidłowy i zgodny z dyspozycją art. 135g ust. 1 ustawy o Policji.

Odnosząc się do kwestii wymiaru kary organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 134h ust. 1 ustawy o Policji obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Natomiast ust. 1a przywołanego artykułu wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej. W ocenie Komendanta [...] Policji przełożony dyscyplinarny w zaskarżonym orzeczeniu uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w powyższym przepisie, w tym okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (popełnienie przewinienia w czasie służby), jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciężących na obwinionym obowiązków (naruszenie dyscypliny służbowej), pobudki działania, zachowanie policjanta przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby oraz charakterystykę służbową sporządzoną przez przełożonego obwinionego.

Wymierzona kara nagany jest drugą w kolejności z katalogu kar dyscyplinarnych i jako jedna z niższych kar, obok kary upomnienia, oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania. W prowadzonym postępowaniu nie zaistniały okoliczności mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary. Zatem wymierzenie wskazanej kary dyscyplinarnej w ocenie Komendanta [...] Policji należy uznać za współmierne do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia skarżącego.

Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1. art. 132 ust. 1, 2 oraz 3 pkt 4 ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej, poprzez to, że odmówił przyjęcia J. R, pomimo że był on zobowiązany do przyjęcia osoby zatrzymanej w zw. z § 14 ust. 1 pkt 8 Zarządzenie nr 130, nie biorąc pod uwagę § 14 ust. 1 pkt 7 i 9 Zarządzenia nr 130;

2. art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez błędne postawienie zarzutu skarżącemu, że był on zobowiązany do przyjęcia osoby zatrzymanej w zw. z § 14 ust. 1 pkt 8 Zarządzenie nr 130, nie biorąc pod uwagę § 14 ust. 1 pkt 7 i 9 Zarządzenia nr 130;

3. art 132 ust, 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 1 pkt 8 Zarządzenia nr 130, poprzez błędne przyjęcie, że nie było negatywnych przesłanek do odmowy przyjęcia doprowadzanej do Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych;

4. art. 132a pkt. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że zachowanie skarżącego było zawinione, czego nie można przypisać zachowaniu skarżącego;

5. art. 134h ust. 1 i 1a ustawy o Policji, poprzez lakoniczne odniesienie się do niego, bez merytorycznego i sprawiedliwego rozważenia oraz uwzględnienia okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutków, w tym następstw negatywnych dla służby, rodzaju i stopniu naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków, pobudek działania, zachowania skarżącego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowego przebiegu służby, opinii służbowej (wzięto pod uwagę notatkę służbową przełożonej skarżącego), okresu pozostawania w służbie, a także istotnych w sprawie okoliczności łagodzących, pomimo szczegółowego odniesienia się przez skarżącego do powyższych kwestii w odwołaniu od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] [...];

6. 134ha ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego;

7. art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji, poprzez wybiórcze dobieranie dowodów w sprawie, które są na niekorzyść skarżącego, a odrzucanie dowodów mających wpływ na kompleksowe wyjaśnienie sprawy oraz przemawiających na korzyść skarżącego, przez co nie mogło się wykształcić sprawiedliwe przekonanie o sprawie;

8. art. 134i ust. 5a pkt 2 ustawy o Policji, poprzez nierzetelne i

niesprawiedliwe wyjaśnienie przyczyn i okoliczności popełnienia czynu;

9. art. 135c ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez nie branie pod uwagę konfliktu między skarżącym a Przełożonym Dyscyplinarnym i (byłym na obecną chwilę) Naczelnikiem Wydziału [...] - nadkom. (w stanie spoczynku) J. B.. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w takiej sytuacji nie jest możliwe obiektywne i

sprawiedliwe prowadzenie postępowania, jak i jego zakończenie;

10. art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez nie branie pod uwagę wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącego, a dążących do kompleksowego wyjaśnienia sprawy i podawanie przy tym przez organ lakonicznych i nielogicznych wyjaśnień, dlaczego do odrzucenia wniosku doszło, brak jakiegokolwiek rozważenia okoliczności przemawiających na

korzyść skarżącego, wybiórcze branie pod uwagę przepisów oraz interpretowanie ich w sposób, który jest na niekorzyść skarżącego. Nie wzięto pod uwagę w szczególności przepisów § 8 ust. 5, § 14 ust. 1 pkt 6 i 7, § 16 pkt 2 b Zarządzenie nr 130, § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 września 2012 r., w sprawie badań lekarskich osób zatrzymanych przez Policję, art. 40 ust. 1, 2, art. 403, art. 42 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ nie rozstrzygnął na korzyść skarżącego niedających się usunąć wątpliwości, np. rozmowę skarżącego z Dyżurnym Wydziału [...], w której to

dostał aprobatę w związku z podjętą przez siebie decyzją o nieprzyjęciu J. R, czy rozmowa skarżącego z Zastępcą Dyżurnego KPP [...], który również w dniu zdarzenia zgodził się z decyzją skarżącego. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie dawało możliwości na sprawiedliwą ocenę przedmiotowego postępowania;

11. art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 132 ust. 4b ustawy o Policji, poprzez brak wyjaśnienia, dlaczego w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie znaleziono podstaw do odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i poprzestaniu na przeprowadzeniu ze skarżącym rozmowy dyscyplinującej;

12. art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób niewłaściwy, w szczególności poprzez nie rzetelne ustosunkowanie się do zarzutów oraz przepisów prawa podnoszonych przez skarżącego w toku

prowadzonego postępowania;

13. art. 135j ust. 5 ustawy o Policji, poprzez niezastosowanie go, gdy

jednocześnie organ II instancji uznał, że stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby jest nieznaczny;

14. art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne dotknięte było rażącymi uchybieniami, na skutek których istotnie zostało ograniczone prawo do obrony obwinionego, przede wszystkim w wyniku oddalenia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, niebranie pod uwagę okoliczności na korzyść skarżącego oraz brakiem rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy o Policji.

W myśl art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). Zatem pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważać z uwzględnieniem zadań funkcjonariusza Policji.

Z kolei art. 132 ust. 3 powołanej ustawy określa, jakie w szczególności zachowania są naruszeniem dyscypliny służbowej. Są to:

1) niedopełnienie obowiązków policjanta wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów prawa;

2) odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub polecenia, z zastrzeżeniem przypadku określonego w art. 58 ust. 2;

3) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

4) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa;

5) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie;

6) nadużycie zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej;

7) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji;

8) porzucenie służby;

9) samowolne oddalenie się z rejonu zakwaterowania lub nieusprawiedliwione opuszczenie miejsca pełnienia służby lub niestawienie się w tym miejscu;

10) stawienie się do służby w stanie nietrzeźwości albo po użyciu alkoholu lub po użyciu podobnie działającego środka, pełnienie jej w takim stanie, a także spożywanie alkoholu lub używanie podobnie działającego środka w czasie służby;

11) umyślne naruszenie dóbr osobistych innego policjanta;

12) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;

13) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę innej osobie lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;

14) ujawnienie informacji pozostającej w związku z wykonywaniem czynności służbowych, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie.

Przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny lub nieumyślny.

W myśl art. 132 ust. 2 ustawy o Policji przesłanką warunkującą poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej jest przypisanie funkcjonariuszowi winy. Stosownie do art. 132a ustawy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony przewidując możliwość popełnienia przewinienia, na to się godzi). Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia).

Powołany przepis art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji stanowi, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Zarzucane skarżącemu niedopełnienie obowiązków służbowych powiązane zostało z naruszeniem obowiązków wynikających z § 14 ust. 1 pkt 8 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia.

Zgodnie z powołanym § 14 ust. 1 pkt 8 Zarządzenia nr 130, do obowiązków dyżurnego zmiany w szczególności należy przyjmowanie, przekazywanie, wydawanie i terminowe zwalnianie osób zatrzymanych, doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, tymczasowo aresztowanych lub skazanych oraz odnotowanie tych czynności w książce przebiegu służby i w książce ewidencji osób.

W tej sprawie skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj., że w dniu [...] lutego 2023 r. w [...], woj. [...], pełniąc służbę ochronną w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych Komendy Powiatowej Policji w [...], będąc zobowiązanym do przyjęcia osoby zatrzymanej oraz odnotowania tej czynności w książce przebiegu służby i w książce ewidencji osób, od obowiązku tego odstąpił w ten sposób, że pomimo braku negatywnych przesłanek odmówił przyjęcia do pomieszczenia J. R. od patrolu z Komendy Powiatowej Policji w [...] czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 1 pkt 8 Zarządzenia nr 130.

W ocenie Sądu, powołane wyżej regulacje oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzają, że skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w opisany w postawionym mu zarzucie sposób.

Zgodnie z art. 135e ust. 1 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy respektując przy tym wynikający z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy obowiązek badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Zakres oceny materiału dowodowego pod kątem jego adekwatności jest dokonywany przez pryzmat przedmiotu postępowania, a zatem zarzutu stawianego obwinionemu.

Ponadto zgodnie z art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 14ha ust. 2 ustawy).

Zdaniem Sądu, ustalony stan faktyczny tej sprawy nie budzi wątpliwości. Skarżący będąc zobowiązanym do przyjęcia osoby zatrzymanej oraz odnotowania tej czynności w książce przebiegu służby i w książce ewidencji osób, od obowiązku tego odstąpił w ten sposób, że pomimo braku negatywnych przesłanek odmówił przyjęcia do pomieszczenia J. R. od patrolu z Komendy Powiatowej Policji w [...].

Zauważyć trzeba, iż policjanci z KPP w [...] po doprowadzeniu do KPP w [...] J. R. przedłożyli skarżącemu protokół doprowadzenia w celu wytrzeźwienia, nakaz przyjęcia osoby zatrzymanej oraz zaświadczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań medycznych do przebywania ww. osoby w pomieszczeniu wystawione w Powiatowym Centrum Zdrowia Sp. z o.o. w restrukturyzacji w [...] przez lekarza chirurga. Podczas pobytu w PdOZ KPP w [...] nie wystąpiły żądne zdarzenia, które mogłyby wskazywać na zaistnienie okoliczności, na które powołuje się skarżący, a które opisane zostały w § 14 ust. 1 pkt 7 i 9 Zarządzenia nr 130. Sam skarżący oświadczył (notatka służbowa z dnia [...] lutego 2023 r.), że osoba zatrzymana była nietrzeźwa (sporządzono protokół doprowadzenia w celu wytrzeźwienia oraz nakaz przyjęcia osoby zatrzymanej) negowała myśli samobójcze (skarżący osobiście przeprowadził z nią rozmowę) i wydane zostało stosowne zaświadczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań medycznych do przebywania zatrzymanej osoby w pomieszczeniu PdOZ. W ustalonych okolicznościach brak było podstaw do żądania przez skarżącego przeprowadzenia badań osoby zatrzymanej w Zakładzie Zdrowia [...] (brak tych badań był podstawą odmowy przyjęcia zatrzymanej do PdOZ), nawet jeśli osoba ta kilka lat wcześniej leczyła się psychiatrycznie, deklarując ówcześnie myśli samobójczych. Interweniujący patrol policji wezwał na miejsce zdarzenia pogotowie ratunkowe. Osoba zatrzymana została także przebadana przez lekarza na SOR w [...]. Podjęto zatem niezbędne czynności w celu zapewniania zatrzymanej bezpieczeństwa (dwukrotnie). Z protokołu doprowadzenia w celu wytrzeźwienia z dnia [...] kwietnia 2023 r. wyraźnie wynika dyspozycja co do dalszego postępowania z osobą doprowadzaną do izby wytrzeźwień lub placówki albo jednostki organizacyjnej Policji po wytrzeźwieniu – konsultacja psychiatryczna. Jeszcze raz należy podkreślić, że podczas pobytu w PdOZ KPP w [...] nie wystąpiły żądne zdarzenia, które uzasadniałyby odmowę przyjęcia zatrzymanej osoby. Przedstawiona dokumentacja była kompletna, stan faktyczny potwierdzał jej zapisy, a subiektywne przekonanie skarżącego nie może – w tym przypadku – stanowić podstawy do odmiennej oceny zdarzenia. Na pochwałę zasługuje postawa skarżącego, który – jak wyjaśniał – chciał pomóc zatrzymanej, zapewnić bezpieczeństwo, udzielić fachowej medycznej konsultacji. Jednakże nie można zapominać, iż skarżący jest funkcjonariuszem Policji i ciążą na nim również określone prawem obowiązki. Jest on zobowiązany do przestrzegania dyscypliny służbowej. W realiach tej sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący naruszył przepisy regulujące sposób pełnienia służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych celem wytrzeźwienia, a zawinienie policjanta w odniesieniu do zarzucanego mu czynu jest niesporne.

W ocenie Sądu, zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdził popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu czynu. Zgodzić należy się z organem, że opisane okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego zostały udokumentowane zebranymi dowodami w postaci nagrania z monitoringu, zeznań świadków oraz załączonej do akt postępowania dokumentacji.

Odnosząc się do kwestii związanych z wnioskami dowodowymi skarżącego składanymi w toku postępowania dyscyplinarnego, to Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela podgląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1607/16, że żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że okoliczności, które miałyby zostać ustalone za pomocą wnioskowanych przez skarżącego dowodów, zostały już dostatecznie wyjaśnione za pomocą innych dowodów i nie budzą wątpliwości, co już wyżej wykazano.

Podkreślić też należy – w kontekście stanowiska skarżącego - iż przedmiotem postępowania dyscyplinarnego zakończonego zaskarżonym orzeczeniem była ocena postawy skarżącego w określonej sytuacji. W tym postępowaniu ocenie nie podlega zachowanie funkcjonariuszy patrolu czy innych osób biorących udział w zdarzeniu z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa. Również zarzut związany z konfliktem między skarżącym, a przełożonym dyscyplinarnym nie może stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały prawidłowo ustalone i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego zaskarżonemu orzeczeniu nie można przypisać dowolności. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zostały szczegółowo opisane okoliczności związane z popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i Sąd aprobuje argumentację uzasadniającą te ustalenia, a znajdującą potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Końcowo należy również stwierdzić, że wymierzenie przez organ kary nagany, a więc kary oznaczającej wytknięcie niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji), odbyło się z poszanowaniem ustawowych dyrektyw wymiaru kar, przewidzianych w art. 134h ustawy o Policji. W realiach sprawy, kara nagany, najłagodniejsza z możliwych, jest adekwatna do rangi i rodzaju popełnionych przewinień i niewątpliwie uwzględnia dotychczasowy, wieloletni przebieg służby skarżącego. Naganę można orzec tylko wtedy, gdy ze względu zarówno na charakter, jak i okoliczności przewinienia lub właściwości i warunki osobiste policjanta należy zasadnie przypuszczać, że jej zastosowanie jest wystarczające do uświadomienia mu, że poszanowanie prawa i uznanych powszechnie za najwłaściwsze zasad współżycia społecznego jest jego powinnością (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 października 2019 r. II SA/Wa 1042/19).

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.).