Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 212/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.  35 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi K. C.-K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr 496/11 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej K. C.-K. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]

Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7

lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po

rozpatrzeniu odwołania M. M. – Z. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i

udzielającej K. C.-K. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę

budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu

[...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] - uchylił w całości

zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ

pierwszej instancji.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zatwierdzono

projekt budowlany i udzielono K. C.-K. pozwolenia na przebudowę i

nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...].

Odwołanie od wskazanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011

r. nr [...] wniosła M. M.-Z. - właścicielka nieruchomości przy ul.

[...] w [...]. W ocenie odwołującej się przedmiotowa nadbudowa

spowoduje ograniczenie doświetlenia i zacienienie jej budynku od strony południowej.

Ponadto wniosła zastrzeżenie co do budowy komina w nadbudowanej części budynku,

który znajdując się w jej ocenie w bliskiej odległości od jej działki, a w szczególności od

okien w południowej części budynku, w przypadku przerobienia go w trakcie budowy lub

w przyszłości na komin odprowadzający spaliny z kominka, pieca będzie stanowił

zagrożenie pożarowe oraz powodował zadymienie jej posesji.

Rozpoznając sprawę Wojewoda [...] powołał art. 35 ust 1 Prawa

budowlanego, stwierdzając następnie, że analiza projektu przebudowy i nadbudowy

przedmiotowego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] prowadzi do

wniosku, że przedłożony projekt jest niezgodny z § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały Nr

[...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. w

sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I (Dz. Urz. Woj. [...], z 2008 r., Nr [...], poz. [...]).

Powołując się na wskazany przepis ustalający wskaźniki parkingowe dia

budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, domów jednorodzinnych i pomieszczeń mieszkalnych - tj. nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na mieszkanie, nie mniej jednak niż

1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań organ podkreślił, że

planowana powierzchnia użytkowa (mieszkalna) budynku przy ul. [...] w

dzielnicy [...] wynosić ma 174,81 m2 podczas, gdy na działce nr

ewid. [...] z obrębu [...], znajdują się tylko 2 miejsca parkingowe (jedno w garażu

podziemnym i jedno na podjeździe do garażu).

Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, oznacza, że jedno miejsce

parkingowe przypada na 87,405 m2, a winno przypadać na maksymalnie 60 m2

powierzchni użytkowej mieszkania.

Wywodził, że organ pierwszej instancji niezasadnie zatwierdził projekt budowlany

dotyczący pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego

jednorodzinnego położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...]

w dzielnicy [...], z uwagi na wskazaną niezgodność projektu z

miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowym działaniem w

takiej sytuacji, w ocenie organu winno być wezwanie inwestora, w trybie art. 35 ust. 3

Prawa budowlanego do doprowadzenia przedłożonego projektu do zgodności z

miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W konkluzji organ stwierdził, że zaskarżona decyzja Prezydenta [...]

zapadła z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa, poprzez ich niewłaściwe

zastosowanie, art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowania oraz §

16 ust. 8 pkt 5 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia

[...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego rejonu [...]- część I, poprzez jego błędną wykładnię.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła K. C.-

K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, mające wpływ na jej treść rażące naruszenie

następujących przepisów:

I. przepisów prawa materialnego, tj.

1. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany

zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] nr [...] jest niegodny z

uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia

[...].10.2008r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego rejonu [...]— część I,

2. § 16 ust. 8 pkt. 5 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...]

z dnia [...].10.2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I poprzez uznanie, że z § 16 ust. 8 pkt. 5 miejscowego planu wynika, jakoby jedno miejsce parkingowe powinno

przypadać na maksymalnie 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania,

3. art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego

nienależyte zastosowanie i dokonanie rozszerzającej interpretacji uchwały Nr

[...] Rady Miasta [...] z dnia [...].10.2008 r. w

sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

rejonu [...] — część I, w sposób niedopuszczalny i prowadzący do

ograniczenia prawa własności skarżącej,

II. przepisów postępowania, tj.

1. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy

podjęcia wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego

sprawy oraz do podjęcia rozstrzygnięcia, jak również zebrania w sposób

wyczerpujący materiału sprawy i wnikliwego jego rozpatrzenia, w szczególności

poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii radcy prawnego K. P.,

art. 10 kpa poprzez nie zapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym

stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej przed

wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych

żądań.

Wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, jakoby

jedno miejsce garażowe powinno przypadać na każde rozpoczęte 60 m2 powierzchni

użytkowej mieszkań.Za nieprawidłowe uznała skarżąca oparcie się organu o znajdującą

się w aktach sprawy opinię radcy prawnego K. P. Wywodziła, że literalna

analiza definicji wskaźników miejsc parkingowych prowadzi do całkowicie odmiennych

wniosków, a Rada [...] w treści § 16 ust. 8 pkt. 5 na pewno nie wprowadziła

do Uchwały i nie posługuje się pojęciem "każde rozpoczęte" w odniesieniu do metrów

kwadratowych powierzchni użytkowej.

Co więcej, jak dalej skarżąca podkreślała, uchwała z całą pewnością nie

wprowadza zasady, zgodnie z którą rzekomo "do 60m2 wymagane jest 1 miejsce

parkingowe, powyżej 60 do 120 m2 dwa miejsca, natomiast powyżej 120 m2 3 miejsca

itd.".

Zdaniem skarżącej nie można przeprowadzić operacji takiej jak organ II instancji,

Który podzielił powierzchnię użytkową domu przez liczbę miejsc parkingowych

wskazanych w projekcie budowlanym. W wyniku powyższego, organ II instancji błędnie

przyjął, że 1 miejsce parkingowe w niniejszym stanie faktycznym przypada na 87,405 m2,

co rzekomo narusza treść Uchwały.

Jak stwierdziła skarżąca, powyższa interpretacja została dokonana w oderwaniu

od treści § 16 ust. 8 pkt. 5 Uchwały. Jej zdaniem prawidłowa wykładnia treści tego

przepisu, zarówno językowa, jak i celowościowa, pozwala ustalić, iż Rada [...] wprowadziła w § 16 ust. 8 pkt. 5 Uchwały Nr [...] dwie zasady.

Pierwszą, zgodnie z którą na każde mieszkanie w budynkach mieszkaniowych

wielorodzinnych, domach jednorodzinnych i pomieszczeniach mieszkalnych ma

przypadać nie mniej niż 1 miejsce parkingowe. Dla spełnienia się tej zasady nie ma

znaczenia powierzchnia mieszkania, domu jednorodzinnego i pomieszczenia

mieszkalnego — liczy się tylko ilość mieszkań. Zgodnie z tą zasadą, nawet jeśli

mieszkanie liczy mniej niż 60 m2, to i tak musi zostać zapewnione dla niego jedno

miejsce parkingowe. Drugą, która koryguje pierwszą zasadę w zależności od

"powierzchni użytkowej mieszkań", a zgodnie z którą miejsc parkingowych ma być "..., nie

mniej jednak niż 1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań".

Zdaniem skarżącej, chcąc ustalić, ile miejsc parkingowych musi zostać zapewnionych

zgodnie z drugą zasadą, należy odpowiedzieć na pytanie: ile razy zawiera się 60 (m2) w

powierzchni użytkowej danego mieszkania (wyrażonej również w m2). Jej zdaniem taki

wzór matematyczny wprowadziła do przedmiotowej Uchwały Rada [...].

Podkreślała, że w analizowanym przepisie chodzi o pełne 60 m2, gdyż w Uchwale

wskazano, że "na 60 m2" przypada jedno miejsce, a nie na jakąś część z 60 m2. Takie

rozumienie przepisu § 16 ust. 8 pkt. 5) Uchwały jest zgodne zdaniem skarżącej, nie tylko

z literalnym (a przy okazji matematycznym) jego brzmieniem. Przedstawione rozumienie

przepisu, jak dalej wywodziła jest zgodne również z celowościową jego wykładnią,

którego celem było dążenie Rady [...]do zapewnienia odpowiedniej ilości

miejsc parkingowych, przy założeniu, że na 60 m2 mieszkania powinno przypadać jedno

miejsce parkingowe. Zasada racjonalnej legislacji zmusza do uznania, iż Rada [...] uchwaliła minimalny wskaźnik parkingowy dla lokali mieszkalnych

zwiększający się o 60 m2 powierzchni użytkowej, a nie widełkowe przedziały powierzchni

jak jej zdaniem sugeruje to organ II instancji. Gdyby przyjąć rozumienie treści § 16 ust. 8

pkt. 5 Uchwały uznane przez organ II instancji, to zdaniem skarżącej, zwiększenie

powierzchni użytkowej już o 1 m2 (np. zwiększenie powierzchni użytkowej mieszkania z 60m2 do 61 m2) musiałoby spowodować konieczność zapewnienia kolejnego miejsca

parkingowego na terenie własnej działki. Byłoby to oczywiście nieracjonalne, a to

dlatego, iż dodatkowy 1 m powierzchni użytkowej nie powoduje praktycznie żadnych

zmian w zapotrzebowaniu na miejsca parkingowe.

Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącej wskaźnik miejsc parkingowych do

zapewnienia na własnej działce został osiągnięty, albowiem powierzchnia 60 m2 zawiera

się tylko dwa razy w docelowej powierzchni użytkowej mieszkania po przebudowie i

nadbudowie (czyli w powierzchni użytkowej 174,81 m2), w wyniku czego projekt

budowlany oraz zatwierdzająca go decyzja nr [...] są zgodne z zapisami miejscowego

planu. Natomiast fakt pominięcia powyższych okoliczności przez organ II instancji

stanowi w ocenie skarżącej o oczywistym naruszeniu przepisów planu miejscowego, a w

konsekwencji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Następnie skarżąca wskazując na treść art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym stwierdziła, że jest uprawniona do zagospodarowania

terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z zapisami miejscowego planu. Wywodziła,

powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że norma ta powoduje, że

interpretacja zapisów miejscowych planów nie może być interpretowana rozszerzająco,

ale w sposób uwzględniający słuszny interes właścicielski.

Jej zdaniem organ II instancji w zaskarżonej decyzji, wbrew powyższemu

obowiązkowi, dokonał rozszerzającej interpretacji zapisów planu miejscowego,

prowadzącej do ograniczenia praw właścicielskich przysługujących skarżącej, czym

naruszył powołany art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto skarżąca podkreślała, że organ II instancji wbrew przepisom procedury

administracyjnej w żadnym wypadku nie dążył do podjęcia wszelkich czynności

niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, uwzględniając słuszny interes

skarżącej, jak również nie zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału

dowodowego.

Za niedopuszczalne uznała występowanie o interpretację prawa, jak to miało

miejsce w tym przypadku, a to dlatego, iż interpretacja przepisów prawa miejscowego nie

należy do kompetencji radcy prawnego zatrudnionego w [...] Urzędzie

Wojewódzkim, lecz jest kompetencją własną organu. Wywodziła także, że w sytuacji, w

której profesjonalny pełnomocnik skarżącej przedstawia diametralnie inną opinię prawna,

opierając się na literalnej oraz systemowej wykładni przepisów miejscowego planu, organ

II instancji, gdyby zamierzał dokładnie wyjaśnić stan faktyczny oraz rozpatrzyć materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie poprzestałby tylko na stwierdzeniu, że "nie

podziela wykładni" przepisów planu miejscowego pełnomocnika skarżącej.

Skarżąca podkreśliła także, że organ odstępując od zawiadomiona jej o

zakończeniu postępowania wyjaśniającego uniemożliwił jej odniesienie się do

nieprawidłowych założeń organu oraz wykładni przepisów Uchwały już na etapie

prowadzonego przed nim postępowania. Fakt pozbawienia jej tego uprawnienia w ocenie

skarżącej stanowi o oczywistym naruszeniu przez organ art. 10 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację

zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w

świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod

względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o

kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod

względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś

według kryteriów słuszności.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, iż

przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym jej

uchylenie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...]

listopada 2011 r. uchylająca w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]

lutego 2011 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca K.

C. – K. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego

przy ul. [...] w [...].

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi przepis art. 35 ust. 1

Prawa budowlanego w związku z § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...] Rady

Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I

(Dz. Urz. Woj. [...]. z 2008 r. Nr [...], poz. [...]).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu

na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami

ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o

udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie

środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Natomiast stosownie do brzmienia § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...]

Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. - dla budynków

mieszkaniowych wielorodzinnych, domów jednorodzinnych i pomieszczeń mieszkalnych

ustala się następujące wskaźniki parkingowe: nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na

mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej

mieszkań.

Z dokonanej przez organ odwoławczy wykładni powołanego wyżej przepisu

ustalającego wskaźniki parkingowe wynika, że 1 miejsce parkingowe musi przypadać na

każde rozpoczęte 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań. Organ uznał bowiem, że w

, realiacji niniejszej sprawy skoro planowana powierzchnia użytkowa budynku przy ul.

[...] w [...] wynosić ma 174,81 m2 a na działce znajdują się tylko 2

miejsca parkingowe, to wówczas 1 miejsce parkingowe przypada na 87,405 m2 a winno

przypadać na maksymalnie 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania.

W ocenie Sądu dokonana przez organ wykładnia powołanego przepisu jest

błędna.

Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika, że zasadą jest, iż na

mieszkanie przypadać ma 1 miejsce parkingowe. Przy czym zasada ta ulega modyfikacji

w sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa mieszkania stanowi wielokrotność 60 m2 .

Wówczas bowiem jak to, w ocenie Sądu wynika z brzmienia przepisu - na każde pełne

60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania winno przydać co najmniej 1 miejsce

parkingowe.

Należy również zauważyć, że stanowisko organu, jakoby 1 miejsce parkingowe

miało przypadać na każde rozpoczęte 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań nie daje

się obronić również z punktu widzenia celu powołanego przepisu, którym było dążenie

Rady [...] do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych przy

założeniu, że na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania konieczne jest zapewnienie 1

miejsca parkingowego. Zapotrzebowanie na miejsce parkingowe przy powyższym założeniu Rady nie ulega zmianie dopóty, dopóki powierzchnia użytkowa mieszkania nie

zwiększy się o kolejne 60 m2.

Przeprowadzona przez organ interpretacja nie daje się również pogodzić z

zakazem dokonywania rozszerzającej interpretacji zapisów miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego, które w praktyce ograniczają prawo własności

nieruchomości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt VII

SA/Wa 1666/08, LEX nr 569171, wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 2 lutego 2006 r. II OSK 490/05, LEX

nr 196696).

Reasumując stwierdzić należy, że mylne zrozumienie przez organ odwoławczy

treści przepisu § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. ustalającego wskaźniki parkingowe dla

budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, domów jednorodzinnych i pomieszczeń

mieszkalnych doprowadziło do błędnego przyjęcia, że projekt budowlany zatwierdzony

decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] jest niezgodny z

ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencji do

uchylenia powołanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r.

Zważyć również należy, że postępowanie odwoławcze przed Wojewodą

[...] zainicjowane zostało odwołaniem od decyzji Prezydenta [...] z

dnia [...] lutego 2011 r. wniesionym przez M. M.-Z. właścicielkę

nieruchomości sąsiadującej z budynkiem objętym pozwoleniem na przebudowę i

nadbudowę. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się w

żaden sposób do zarzutów podniesionych w odwołaniu naruszając tym samym normę

art. 107 § 3 K.p.a. W judykaturze panuje bowiem zgodny pogląd, że obowiązkiem organu

rozstrzygającego sprawę - w ramach uzasadnienia podjętej decyzji - jest ustosunkowanie

się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się

postępowania. Powinien przy tym poddać rozwadze podnoszone przez stronę w czasie

postępowania argumenty, odnieść je do norm wynikających z obowiązujących przepisów

prawa i wskazać na powody takiego, a nie innego zastosowania tych przepisów (por.

wyrok WSA z dnia 9 listopada 2006 r.,sygn. akt III SA/Wa 1914/06, LEX nr 328551).

Zaskarżona decyzja wymogów tych nie spełnia, i to również w kontekście

argumentacji podnoszonej nie tylko przez stronę odwołującą się, lecz także w toku

postępowania odwoławczego przez inwestora rzeczonego zamierzenia inwestycyjnego

w zakresie interpretacji § 16 ust. 8 pkt. 5 uchwały nr [...] Rady Miasta

[...] z dnia [...] października 2008 r.

Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie

wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne

powody. Nie może spełnić wymagań wynikających z art. 8 k.p.a. organ administracji,

który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych

przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia

20 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 198/10, LEX nr 674298).

Wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył także zasadę czynnego udziału stron

w postępowaniu poprzez zaniechanie określonego w art. 10 § 1 k.p.a. obowiązku

poinformowania stron o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji o

możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w tym artykule. Możliwość

wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest dla stron ostatnią szansą na

przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. W realiach niniejszej sprawy

odstąpienie od wskazanego obowiązku uniemożliwiło skarżącej odniesienie się do

przyjętych przez organ założeń stanowiących podstawę do uchylenia zaskarżonej

decyzji.

Reasumując należy stwierdzić, iż Wojewoda [...] naruszył również

przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie można się natomiast zgodzić z zarzutem skarżącej o niedopuszczalnym

powołaniu się przez organ na opinię radcy prawnego zatrudnionego w [...]

Urzędzie Wojewódzkim w sytuacji gdy interpretacja przepisów prawa miejscowego jest

kompetencją własną organu. Stosownie bowiem do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23

stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2009 r.,

Nr 31, poz. 206 z późn. zm.) wojewoda wykonuje zadania przy pomocy urzędu

wojewódzkiego oraz organów rządowej administracji zespolonej w województwie.

Powyższe oznacza, że prowadząc postępowania korzysta z pomocy [...]

Urzędu Wojewódzkiego w [...] oraz jego pracowników, co znajduje umocowanie

we wskazanych przepisach prawa.

Rozpoznając ponownie sprawę organ dokona; wykładni § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały

nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r.,

biorąc pod uwagę wskazane wyżej stanowisko Sądu, przeprowadzi postępowanie

administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w k.p.a., odniesie się do

wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i stanowiskach stron, a wydane

rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt

1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O

kosztach Sąd postanowił w myśl art. 200 p.p.s.a.