Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 593/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-02-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87, art. 88
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. S. z dnia 30 maja 2017 r. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skierowano do skarżącego wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, jednak wobec niepodjęcia przesyłki przez skarżącego na podstawie art. 73 § 4 P.p.s.a. uznano przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 4 sierpnia 2017 r. Wobec skutecznego doręczenia wezwań oraz niedokonania wymaganych czynności Sąd orzekł o odrzuceniu skargi. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 września 2017 r.

Pismem z dnia 20 września 2017 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, które zostało błędnie zatytułowane przez skarżącego jako "zażalenie". Wskazał w nim, że wezwania Sądu zostały do niego wysłane w okresie wakacyjnym, w czasie kiedy nie przebywał w miejscu swojego zameldowania, lecz był u małżonki mieszkającej za granicą. Skarżący wskazał, że sprawa ciągnie się od 2005 roku, była wielokrotnie zawieszana przez organy zatem wykorzystanie momentu, w którym skarżący będzie przebywać poza domem aby w ten sposób pozbyć się niewygodnej sprawy nie budzi zaufania obywatela do wymiaru sprawiedliwości. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu bowiem nie dokonał czynności bez swojej winy ponieważ jego jedyną winą było pozwolenie sobie na wakacyjny wyjazd.

W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 września 2017 r. wezwano skarżącego do nadesłania 11 odpisów pisma oraz uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł. Skarżący uzupełnił braki formalne w terminie.

W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 października 2017 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego oświadczenia, czy ww. pismem z dnia 20 września 2017 r. skarżący złożył zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W wyznaczonym przez Sąd terminie skarżący oświadczył, że składa wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu.

Wobec powyższego wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu poprzez uiszczenia wpisu w kwocie 400 zł oraz nadesłania 9 odpisów skargi. W wyznaczonym przez Sąd terminie skarżący uzupełnił braki formalne wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu.

Pismem z dnia 22 grudnia 2017 r. skarżący oświadczył, że w sprawie wyjazdu pamięta, że wyjechali wraz z żoną końcem czerwca lub początkiem lipca 2017 roku do Niemiec, gdzie przebywali do końca sierpnia 2017 r. Wskazał, że rodzina małżonki mieszka w Niemczech, dlatego ją odwiedzili oraz remontowali mieszkanie żony, a w wolnych chwilach zwiedzali okolice oraz Wiedeń i Budapeszt. Ponadto, skarżący wskazał, że jest emerytem, a jego żona przebywa na rencie chorobowej w związku z czym nie mają żadnych obowiązków w Polsce, które zmuszałyby ich do stałego przebywania w kraju. Pismem z dnia 22 grudnia 2017 r. małżonka skarżącego złożyła oświadczenie, w którym potwierdziła, że przebywała wraz ze skarżącym w miesiącach lipiec- sierpień 2017 r. w Niemczech, gdzie odświeżali jej mieszkanie, celem dostosowania go do dwóch osób, natomiast w wolnych chwilach urządzali sobie rowerowe wycieczki po okolicach oraz zwiedzali Wiedeń i Budapeszt. Do pisma małżonka skarżącego dołączyła m.in. kserokopię odpisu skróconego aktu małżeństwa, z którego wynika, że małżeństwo zostało zawarte w dniu 9 lipca 2016 r. oraz potwierdzenie dokonania płatności kartą w Budapeszcie w dniu 14 sierpnia 2017 r.

W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 stycznia 2018 r. wezwano organ oraz uczestników postępowania do ustosunkowania się do ww. wniosku o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pismem z dnia 5 lutego 2018 r. organ wskazał, że wyjazd za granicę nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Ponadto wskazał, że z akt sprawy nie wynika aby wyjazd miał charakter nagły oraz, że dbając należycie o swe interesy skarżący winien był podjąć stosowne działania, które umożliwiłyby mu dokonanie określonych czynności procesowych w terminie, w szczególności poprzez ustanowienie pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu.

Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99).

W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Skarżący podał, że przyczyną niedopełnienia czynności w terminie był fakt, że przebywał w okresie wakacyjnym poza granicami kraju.

Okoliczność wyjazdu za granicę, niewątpliwie rzutuje na możliwość prowadzenia swych spraw życiowych przez jednostkę. Z akt sprawy wynika, że skarżący wyjechał na okres około 2 miesięcy, mógł zatem ustanowić pełnomocnika. Nie ustanowienie pełnomocnika w perspektywie dwumiesięcznego wyjazdu za granicę w trakcie toczącego się postępowania regulowanego ustawą, wskazuje na to, że skarżący wykazał się niedbałością o swe sprawy w stopniu, który uniemożliwia przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu w kontekście wskazanych przez skarżącego okoliczności nie można uznać, że nie ponosi on winy. Należy podkreślić, że powód, dla którego strona uchybiła terminowi nie miał charakteru nagłego i nieoczekiwanego. Należy dodać, że niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uprawdopodabnia braku winy.

W konsekwencji należało stwierdzić, że skarżący nie zachował staranności jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy, co świadczy o zachowaniu noszącym znamiona winy w uchybieniu terminu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.