Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 159/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 8 i 21, art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: par. 9 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Dnia 5 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Referent-stażysta Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 roku sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] znak [...] odmawiającą K. W. wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z ul. A. (dz nr [...], obręb [...]) na teren nieruchomości przy ul. A. (dz nr [...] w obr. [...]). Powyższe rozstrzygnięcie Kolegium wydało działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U.z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659), art. 4 pkt 8, pkt 21, art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), § 9 ust. 1 pkt. 4, 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430).

Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny:

Pismem z dnia 8 lipca 2015 r. J. K. - pełnomocnik inwestora wystąpił do zarządcy drogi o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu publicznego z ulicy A. dla potrzeb obsługi komunikacyjnej nieruchomości przy ul. A. Zarządca drogi odmowę zezwolenia na lokalizację zjazdu z ul. A. na teren nieruchomości przy ul. A. uzasadnił wskazując na następujące okoiczności:

- ul. A. stanowi drogę krajową Nr 72 klasy G - główna, co wymaga ochrony jako drogi klasy G - główna przed tworzeniem nowych zjazdów. Zgodnie z rozporządzeniem MTiGM z dnia 2 marca 1999 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43 poz. 430) § 9 ust. 1 pkt. 4, 5 - dla drogi klasy G - główna należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, jeżeli istnieje taka możliwość. W tym przypadku jest to możliwe od strony ul. B. (działki nr [...] i [...] w obrębie W-4), a powołany przepis nakazujący ograniczenie ilości i częstości zjazdów z drogi tej klasy ma na celu zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego;

- niedopuszczenie do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 19 ust. Iw zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych) na ul. A., drogi krajowej, której podstawową funkcją jest prowadzenie ruchu tranzytowego;

- wydana została ostateczna decyzja Nr [...] z [...] o warunkach zabudowy;

- istnieje możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej od strony drogi niższej klasy - drogi wewnętrznej ul. B., zgodnie z ww. decyzją o warunkach zabudowy.

Wskazując na powyższe ustalenia i przepis art. 29. ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który stanowi, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych - zarządca drogi odmówił zezwolenia na lokalizację zjazdu z ul. A. na teren nieruchomości przy ul. A. (dz. nr [...],[...] w obrębie [...]).

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł K. W. Odwołujący zarzucił wydanej decyzji naruszenie :

- art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronie postępowania czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie odwołującemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co przyczyniło się do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności i doprowadziło do wydania błędnej decyzji;

- art. 7, art. 77, art. 85 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin ulicy B. i niezapoznanie się z sytuacją faktyczną na ul. B. w zakresie dojazdu do nieruchomości przy ul. A. co doprowadziło do wydania błędnej decyzji;

- § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MTiGM z 3 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez nieuzasadnioną odmowę zezwolenia na zjazd z drogi publicznej ul. A. klasy G do przedmiotowej nieruchomości w sytuacji, gdy parametry ul. B. uniemożliwiają faktyczny dojazd do nieruchomości i jej wykorzystywanie do celów gospodarczych;

- art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych przez błędne przyjęcie, że zezwolenie na zjazd z ul. A. ograniczy funkcję tej drogi i pogorszy warunki bezpieczeństwa ruchu.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z dnia 23 września 2015 r. na podstawie art. 10 § 1 kpa wezwało p. K. W. do zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i przedłożenia dowodów mających znaczenie dla sprawy.

W piśmie z dnia 14 października 2015 r. pełnomocnik strony przedstawiła swoje stanowisko w sprawie i wniosła:

- o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości przy ul. A. oraz ul.B. dla oceny faktycznej możliwości dojazdu do w/w nieruchomości od strony ul. B., bowiem złożone do akt sprawy zdjęcia dają jedynie częściowy obraz faktycznych możliwości dojazdu od ul. B.;

- o dopuszczenie dowodu z załączonego pisma z dnia 21 kwietnia 2015 r. Wiceprezydenta Miasta [...] na okoliczność planów o funkcji ul. A. na odcinku od ul. C. do D., czyli na odcinku obejmującym nieruchomość odwołującego;

W odpowiedzi na powyższe pismo zarządca drogi w piśmie z dnia 13 listopada 2015 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i podał, że występujące na ul. A. jako drodze krajowej Nr 72, natężenie ruchu kołowego, który w godzinach szczytu porannego wynosi ok. 460 pojazdów na godzinę, a w godzinach szczytu popołudniowego ok. 670 pojazdów na godzinę oraz że w najbliższym okresie ul. A. będzie pełniła funkcję dojazdu do autostrady, co również spowoduje zwiększenie natężenia ruchu odbywającego się na tej drodze. Ponadto wskazano, że odcinek ul. A. na wysokości działek nr [...] i [...] obręb [...] jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Nr LXXX/1683/14 z dnia 12 lutego 2014 r. i dla ul. A. ustalono klasę G, zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], którego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, (art. 9 ust. 4 ustawy z 21 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest aktualizowane i założenia są przedstawione w piśmie z dnia 21 kwietnia 2015 r. Ewentualna zmiana klasy dla ul. A. na drogę klasy Z będzie możliwa po uchwaleniu aktualizacji studium uwarunkowań.

Pełnomocnik odwołującego w piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. odniosła się do stanowiska przedstawionego przez zarządcę drogi w wyjaśnieniu z 13 listopada 2015 r. Pełnomocnik podała, że skoro ul. A. na odcinku przylegającym do nieruchomości odwołującego ma być drogą klasy Z , to okoliczność ta wymaga uwzględnienia przez zarządcę i wydania decyzji pozytywnej na lokalizację zjazdu. Aktualny stan prawny nie uniemożliwia takiej zgody. Ponadto organ administracji przy wydaniu decyzji uznaniowej powinien rozważyć nie tylko interes społeczny, ale również słuszny interes obywatela. Także nie uwzględniono interesu osób korzystających z ul. B., których bezpieczeństwo będzie zagrożone, gdy komunikacja do nieruchomości K. W. odbywać się będzie od strony ulicy B. Ulica B. na odcinku przylegającym do działek nr [...], nr [...], nr [...] tj. w połowie swojej długości jest bardzo wąska, ma szerokość 2-2,5m, co uniemożliwia ruch dużym samochodom ciężarowym, a organ I instancji błędnie przyjmuje, że cała ulica B. ma szerokość 4-4,5m. Planowana działalność na nieruchomości przy ul. A. ma korzystać z ruchu samochodów ciężarowych i brak zjazdu do nieruchomości od ul. A. uniemożliwi planowane gospodarcze wykorzystanie nieruchomości. Do pisma załączono zdjęcie obrazujące zwężenie ul. B. oraz podtrzymano wniosek o przeprowadzenie oględzin tej ulicy i nieruchomości odwołującego oraz działki nr [...] i ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Ponadto pełnomocnik podniosła, że ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] obsługi komunikacyjnej zgodnie z wnioskiem strony i brak zaskarżenia decyzji o warunkach zabudowy, nie mogą stanowić podstawy odmowy na zjazd z ul. A., bowiem obywatel ma prawo zmienić zdanie o urządzeniu własnej działki. Również przepisy administracyjne pozwalają na uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, chociaż w omawianej sprawie nie mamy do czynienia z typową sytuacją objęta przepisem art. 155 k.p.a., to jednak jest to sytuacja podobna pod względem intencjonalnym. Zdaniem pełnomocnika argument co do ostateczności decyzji warunkach zabudowy z 2008r. nie stanowi uzasadnienia dla odmowy na lokalizację zjazdu od ul. A.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając sprawę stwierdziło, że podniesione zarzuty nie mogą zostać uwzględnione. Wskazało, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] o warunkach zabudowy, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu produkcyjno - usługowego z częścią handlową na nieruchomości położonej w [...] przy ulicy A. - dz. nr [...] i [...] - wg oznaczenia na załączniku graficznym. W decyzji warunki obsługi komunikacyjnej dla tej nieruchomości zostały określone w następujący sposób: "obsługa komunikacyjna nieruchomości odbywać się będzie od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [...] -włączonej poprzez ul. B. w drogę publiczną ul. E.; projektowana obsługa komunikacyjna od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [...] wymaga zgody współwłaścicieli działki, a warunki korzystania z drogi wewnętrznej ul. B. powinny zostać ustalone przez właściwego zarządcę tej drogi. Pozostałe warunki dotyczące obsługi komunikacyjnej zawarte są w postanowieniu ZDiT z dnia [...] znak [...] stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji. W dniu 25 listopada 2008 r. wnioskodawca przedłożył zgody współwłaścicieli działki nr [...] na dojazd do działek nr [...] i [...]" Decyzja ta jest decyzją ostateczną.

Do akt załączona jest kserokopia - postanowienie zarządcy drogi z dnia [...] znak [...] - o uzgodnieniu w obszarze przyległym do pasa drogowego ul. A. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji pod następującymi warunkami: 1. całość zagospodarowania zostanie zlokalizowana poza docelowymi liniami rozgraniczającymi pasa drogowego ul. A.; 2. obsługa komunikacyjna nieruchomości będzie odbywać się od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [...] - włączonej poprzez ul. B. w drogę publiczną ul. E.

Z powyższego wynika, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji przy ul. A. w [...] ustala, że obsługa komunikacyjna nieruchomości odbywać się będzie od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [...] włączonej przez ul. B. w drogę publiczną ul. E.

Organ powołał art. 19 ust. 1 u.d.p., zgodnie z którym organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą dróg. W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 ustawy) co oznacza, że w omawianej sprawie zarządcą dróg jest Prezydent Miasta [...]. W omawianej sprawie zarządcą drogi publicznej - ulicy A. jest Prezydent Miasta [...] wykonujący swoje obowiązki zarządcy drogi przez powołaną do tego jednostkę budżetową - Zarząd Dróg i Transportu w [...] (art. 21 ust. 1a ustawy). Zarząd Dróg i Transportu w [...] jest również władającym terenu przy ul. B.

Jak wynika z przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych - ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Zgodnie z definicją ustawową w art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych - zjazd jest połączeniem drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Pojęcie ochrona drogi w myśl art. 2 pkt 21 ustawy - rozumiane jest jako działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

Przedmiotowa nieruchomość przylega do drogi publicznej ul. A., która w obecnym stanie prawnym stanowi drogę krajowej Nr 72 klasy G-główna.

W odniesieniu do drogi klasy G-główna przepisy rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. - § 9 ust. 1 pkt. 4, 5 wskazują, że należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, jeżeli istnieje taka możliwość. Powołany przepis nakazuje ograniczenie ilości i częstość zjazdów z drogi tej klasy i ma na celu zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego i w związku z tym należy zapewnić obsługę komunikacyjną z drogi klasy niższej, jeżeli istnieje taka możliwość. W okolicznościach jak w tym przypadku, możliwość dojazdu do nieruchomości przy ul. A. istnieje od strony ul. B. zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...].

Kolegium podzieliło stanowisko zarządcy drogi. Wskazało, że zarządca drogi, jako organ administracji publicznej, który ma obowiązek utrzymania i ochrony dróg, zgodnie z art. 4 pkt. 21 ustawy o drogach publicznych, ma wykonywać działania mające na celu niedopuszczenie m. in. do obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu na niej panującego. Oznacza to, że zarządca drogi, jako wyspecjalizowany organ administracji publicznej, musi uwzględnić wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, które to wymogi szczegółowo określają przepisy w/w rozporządzenia.

Wymogi, w odniesieniu do klasy drogi G- drogi głównej nakładają na zarządcę drogi dbałość o zapewnienie zarówno odpowiednich parametrów technicznych wynikających z jej cech funkcjonalnych, jak również wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego dla danej klasy drogi. Jak wyżej wskazano, w przypadku drogi klasy G -główna, należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, jeżeli istnieje taka możliwość. W okolicznościach w omawianej sprawie istnieje taka możliwość i obsługa komunikacyjna nieruchomości odbywać się będzie od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [...] - włączonej przez ul. B. w drogę publiczną ul. E.

Zarządca drogi w wyjaśnieniu z dnia 13 listopada 2015 r. podtrzymał swoje stanowisko. Podkreślił, że występujące na ul. A. jako drodze krajowej Nr 72, natężenie ruchu kołowego, który w godzinach szczytu porannego wynosi ok. 460 pojazdów na godzinę, a w godzinach szczytu popołudniowego ok. 670 pojazdów na godzinę oraz że w najbliższym okresie ul. A. będzie pełniła funkcję dojazdu do autostrady co również spowoduje zwiększenie natężenia ruchu odbywającego się na tej drodze. Ponadto podał, że odcinek ul. A. na wysokości działek nr [...] i [...] obręb [...] jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Nr LXXX/1683/14 z dnia 12 lutego 2014 r. zgodnie z którym dla ul. A. ustalono klasę G - stosownie do wytycznych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...].

Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie należy zapewnić obsługę komunikacyjną z drogi klasy niższej i taka możliwość obsługi komunikacyjnej dla przedmiotowej nieruchomości ustalona została w decyzji nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy, poprzez obsługę komunikacyjną z ul. B. drogi wewnętrznej. W decyzji określono, że "obsługa komunikacyjna nieruchomości odbywać się będzie od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [...] - włączonej poprzez ul. B. w drogę publiczną ul. E.; projektowana obsługa komunikacyjna od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [...] wymaga zgody współwłaścicieli działki, a warunki korzystania z drogi wewnętrznej ul. B. powinny zostać ustalone przez właściwego zarządcę tej drogi. Pozostałe warunki dotyczące obsługi komunikacyjnej zawarte są w postanowieniu ZDiT z dnia [...] znak [...] stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji. W dniu 25 listopada 2008 r. wnioskodawca przedłożył zgody współwłaścicieli działki nr [...] na dojazd do działek nr [...] i [...].

Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z przepisami art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy dopuszczalne jest w przypadku łącznego spełnienia wskazanych warunków, w tym - wykazanie że teren ma dostęp do drogi publicznej Nie oznacza to, że w każdym przypadku będzie to bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 14 cyt. ustawy - przez dostęp do drogi publicznej należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zatem brak wykazania spełnienia warunku dostępu do drogi publicznej nie pozwala na wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium uznało, że nie są zasadne. Ustalenie w zakresie obsługi komunikacyjnej zostało określone w sposób jednoznaczny decyzją ostateczną i uregulowanie to wiąże organ I instancji jak również organ odwoławczy. W tej sytuacji w ocenie organu nie ma podstaw aby przeprowadzić oględziny ul. B. i nieruchomości odwołującego oraz działki nr [...], jak również w oparciu o te okoliczności podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W postępowaniu odwoławczym w zakresie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego nie ma podstaw do stosowania trybu z art. 155 K.p.a. w odniesieniu do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...] o warunkach zabudowy w zakresie warunków obsługi komunikacyjnej. Zatem jeżeli intencją strony jest dokonanie zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. to powinna złożyć wniosek do organu administracji publicznej, który ją wydał.

Odnośnie zarzutu o braku możliwości obsługi komunikacyjnej nieruchomości zlokalizowanej przy ul. A. z drogi wewnętrznej ul. B. z uwagi na parkujące pojazdy, zasadne jest wyjaśnienie zarządcy drogi, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym miejsca postojowe dla nieruchomości przyległych do drogi powinny być zapewnione poza terenem drogi wewnętrznej, a zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia.

Na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 4 u.d.p. w związku § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. poprzez odmowę wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z ul. A. w [...] do nieruchomości położonej przy ul. A., w sytuacji, gdy dojazd z drogi niższej klasy - ul. B. i działki nr [...] nie zapewnia sprawnej komunikacji nieruchomości przy ul. A., dla której decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy na budowę budynku produkcyjno-usługowego z częścią handlowo-ekspozycyjną;

2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak analizy zakresu zagrożenia bezpieczeństwa dla ruchu drogowego spowodowanego lokalizacją wnioskowanego zjazdu, brak rozpatrzenia argumentów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu oraz w pismach z dnia 14 października 2015 r. i z dnia 7 grudnia 2015 r., a przemawiających za zezwoleniem na lokalizacje zjazdu do nieruchomości położonej przy ul. A. od ulicy A., art. 7 kpa., art. 77 § 1 kpa., art. 85 kpa. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin ul. B. oraz nieruchomości położonej przy ul. A., w sytuacji, gdy przedmiotem dowodu miała być okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, tj. brak faktycznych możliwości zorganizowania obsługi komunikacyjnej nieruchomości przy ul. A. od strony ul. B., z uwzględnieniem produkcyjno-handlowego przeznaczenia nieruchomości, art. 7 kpa. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, nieuzasadnione przyznanie wyższości interesu społecznego nad interesem indywidualnym, a w konsekwencji nadmierne ograniczenie uprawnień właścicielskich skarżącego w zakresie lokalizacji zjazdu z nieruchomości położonej w [...] przy ul. A., art. 107 § 3 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez nieuzasadnienie decyzji zindywidualizowanymi przesłankami, jakimi kierował się organ wydający uznaniową decyzję, w szczególności: niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizy zagrożenia ruchu drogowego dotyczącej wnioskowanego zjazdu, niewskazanie w uzasadnieniu, dlaczego organ odwoławczy nie uwzględnił argumentów skarżącego podniesionych w odwołaniu oraz dalszych pismach, przemawiających za lokalizacją zjazdu od ulicy A., zwłaszcza dotyczących bezpieczeństwa ruchu na ulicy B.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], znak [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], znak [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zobowiązanie organu do wydania w odpowiednim czasie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy. Ponadto wniesiono o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa pełnomocnika oraz opłaty skarbowej według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 5 maja 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej popierał skargę i oświadczył, że na ul. B. jest zwężenie drogi do jednego pasa ruchu na niewielkim odcinku i TIR przejedzie tamtędy z trudnościami a ponadto na to zawężenie nachodzą zza ogrodzenia gałęzie drzew.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015r. poz.460 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43 poz.430 ze zm.).

Zgodnie z treścią art.4 pkt.8 ustawy z 21 marca 1985r. zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

W myśl art.4 pkt.21 wymienionej ustawy ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu;

Zgodnie z treścią art.29 ust.1 wymienionej ustawy budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu.

W myśl art.29 ust.4 cytowanej ustawy ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Zgodnie z treścią § 9 ust.1 pkt.4 rozporządzenia z 2 marca 1999r. w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się na stępujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów:

4.) droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę;

Z przepisu art.29 ust.1 ustawy z 21 marca 1985r. wynika, iż zarządca drogi, w drodze decyzji administracyjnej, wyraża zgodę na budowę zjazdu. W przepisie tym nie sprecyzowano dokładnie kryteriów koniecznych do wyrażenia takiej zgody. Oznacza to, iż decyzja taka jest wyrażana w ramach uznania administracyjnego.

Należy zatem zaznaczyć, iż uznanie administracyjne dotyczy sytuacji gdy przepisy prawne przewidują możliwość różnego rozstrzygnięcia sprawy. W ramach uznania administracyjnego organ ma pewną swobodę rozstrzygnięcia co nie oznacza dowolności w wyborze sposobu załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie winno być właściwie i w sposób przekonujący uzasadnione. Winno ono zawierać motywy potwierdzając zasadności takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy wyroku z dnia 19 grudnia 1990r. w sprawie I PR 170/90 (Wokanda nr 7 z 1991r. ) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1981r. w sprawie S.A. 974/81(ONSA nr 1 z 1981r. poz.49) i z dnia 13 lutego 1997r. w sprawie V S.A. 246/96(ONSA nr 1 z 1998r. poz.15).

Analiza przepisów ustawy z 21 marca 1985r. i rozporządzenia z 2 marca 1999r. wskazuje, iż zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na budowę zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Jednym z takich wymogów jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zarządca drogi winien zatem rozważyć czy wykonanie zjazdu przyczyniłoby się do ograniczenia płynności ruchu pojazdów i czy ograniczyłoby to bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Pogląd, iż zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium przy wyrażaniu zgody na budowę zjazdu jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2007r. w spr. I OSK 1148/06 (Lex nr 382712), z 13 lutego 2001r. w spr. II SA 770/00 (Lex nr 53363), z 31 marca 1999r. w spr. II SA 188/99 (Lex nr 46764) i z 15 lipca 1998r. w spr. II SA 705/98 (Lex nr 41384) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2007r. w spr. IV SA/Wa 395/07 (Lex nr 344919) i z 14 września 2005r. w spr. VI SA/Wa 428/05 (Lex nr 192958).

Z przepisu § 9 ust.1 pkt.4 rozporządzenia z 2 marca 1999r. wynika, iż na drogach klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Przepis ten nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy G, jednak zawarte w nim zalecenie dotyczące ograniczenia liczby i częstości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacji gdy dojazd taki jest zapewniony, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, należy uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy G z nieruchomościami przylegającymi, za wyłączoną. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 sierpnia 2007r. w spr. II OSK 1143/06 (Lex nr 366231). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tym wyroku.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosił o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z ul. A. na jego nieruchomość położoną przy ul. A. (działki nr [...] i [...]). Należy zaznaczyć, że nieruchomość K. W. jest położona pomiędzy ul. A. (od południa) a drogą wewnętrzną ul. B. (od północy).

Usytuowanie zjazdu od nieruchomości skarżącego na ul. A. spowodowałoby dodatkowe zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na tej ulicy. Podkreślić należy, iż ul. A. jest drogą krajową i ruch na niej w godzinach szczytu jest stosukowo duży. Jak wynika z pisma Zarządu Dróg i Transportu z dnia 13 listopada 2015r. natężenie ruchu w godzinach szczytu porannego wynosi ok. 460 pojazdów na godzinę a w godzinach szczytu popołudniowego ok. 670 pojazdów na godzinę. Po dokonaniu stosownych obliczeń liczba samochodów w porze szczytu porannego wynosi ok.7,66 pojazdów na 1 minutę czyli co ok.7,83 sekundy przejeżdża 1 pojazd. W przypadku szczytu popołudniowego na 1 minutę przejeżdża 11,16 pojazdów co oznacza, że co ok.5,37 sekundy przejeżdża 1 pojazd. Można zatem uznać, że natężenie ruchu na ul. A. jest dość duże a będzie ono jeszcze większe gdyż w najbliższym okresie ul. A. zacznie pełnić funkcję dojazdu do autostrady.

Obowiązkiem zarządcy drogi jest między innymi dbanie o pas drogowy i o bezpieczeństwo uczestników ruchu na drodze. Budowa nowego zjazdu do nieruchomości skarżącego stworzyłaby dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu na ul. A. Budowa każdego kolejnego zjazdu stanowi bowiem dodatkowy punkt włączania się pojazdów do ruchu oraz wyłączania się pojazdów z tego ruchu (hamowanie przed zjazdem a następnie skręcanie do nieruchomości). Ogranicza to płynność ruchu pojazdów na drodze i dezorganizuje dotychczasową organizację ruchu. Zwiększa to jednocześnie prawdopodobieństwo powstania kolizji lub wypadku drogowego. Zwiększenie takiego prawdopodobieństwa dotyczy zwłaszcza drogi o dużym natężeniu ruchu a taka sytuacja ma miejsce na ul. A. Organy administracji trafnie uznały, że wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu do nieruchomości skarżącego stanowiłoby dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu ma ulicy A.

Podnieść należy, iż nieruchomość skarżącego ma zapewniony dojazd od ulicy B. Kwestia obsługi komunikacyjnej działek nr [...] i [...] była już rozpoznawana w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji K. W. na nieruchomości przy ul. A. W ramach tego postępowania postanowieniem z dnia [...] Prezydent [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy ustalając, że obsługa komunikacyjna będzie się odbywać od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [...] włączonej poprzez ul. B. w drogę publiczną ul. E. przy czym konieczne jest uzyskanie zgody na dojazd współwłaścicieli działki nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] Prezydent [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej przy ul. A. stwierdzając, że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie od strony drogi zlokalizowanej na działce nr [...] włączonej poprzez ul. B. w drogę publiczną ul. E. K. W. uzyskał zgodę wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] na dojazd do jego działek nr [...] i [...]. Skarżący nie odwoływał się ani od postanowienia z [...] ani od decyzji z [...] co wskazuje, że godził się na obsługę komunikacyjną jego działki od strony ul. B. tak jak określono to w obu orzeczeniach. Oznacza to, że akceptował obsługę komunikacyjną ustaloną w tych orzeczeniach.

W sytuacji zatem gdy nieruchomość skarżącego ma zapewniony dojazd od ul. B. zaś każda budowa zjazdu od ul. A. stwarzałaby dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu na tej ulicy to organy administracji trafnie odmówiły wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z ul. A.

Niezasadny jest zarzut skargi, że dojazd do nieruchomości K. W. od strony ul. B. samochodem ciężarowym typu TIR jest niemożliwy a co najmniej utrudniony gdyż na pewnym odcinku ulica jest zawężona do jednego pasa ruchu. W ocenie skarżącego zagraża to bezpieczeństwu ruchu na tej ulicy w przypadku większego jego natężenia a ponadto gdyby na tym, odcinku doszło do jakiegoś nadzwyczajnego zdarzenia (np. awaria samochodu czy utknięcie pojazdu w zaspie śnieżnej) to nie byłoby dojazdu do działki skarżącego. Budowa zjazdu od ul. A., zdaniem skarżącego, leży w interesie użytkowników ulicy B.

Należy podnieść, że na pewnym odcinku ul. B. faktycznie istnieje zawężenie do jednego pasa ruchu. Jak wynika z mapy Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta [...] z 25 października 2007r. (w aktach administracyjnych) sporządzonej w skali 1 : 500 zawężenie to występuje na wysokości działek [...],[...] i [...] i wynosi ono na mapie 14,5 cm co oznacza, po dokonaniu stosownych przeliczeń, że jego faktyczna długość wynosi ok.72,5 metra. Nie jest to zatem długie zawężenie. W najwęższym miejscu zawężenie na mapie wynosi 0,9 cm a więc w rzeczywistości faktyczna szerokość zawężenia wynosi 4,5 metra. Przy takiej szerokości każdy samochód ciężarowy bez problemu może przejechać przez zawężenie. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skargi, że dojazd samochodem ciężarowym przez zawężony odcinek ul. B. jest niemożliwy a co najmniej utrudniony. Wygląd zawężonego odcinka ul. B. obrazują zdjęcia w aktach administracyjnych (załączone do pism z 8 lipca 2015r. i z 7 grudnia 2015r.).

Odnośnie zarzutu możliwości powstania nadzwyczajnych zdarzeń na zwężonym odcinku ul. B. (awaria samochodu, utknięcie pojazdu w zaspie śnieżnej) to podnieść należy, iż gdyby do takiego nadzwyczajnego zdarzenia faktycznie doszło to pojazd taki winien być niezwłocznie usunięty z zawężonego odcinka tak aby udrożnić dojazd. Okoliczność, że w przyszłości może teoretycznie dojść do nadzwyczajnego zdarzenia na zawężeniu ul. B. nie oznacza, że należy wyrazić zgodę na lokalizację zjazdu od ul. A.

W każdej sprawie o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu należy wyważyć dwa sprzeczne interesy. Z jednej strony to interes zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu pojazdów (każdy nowy zjazd stwarza dodatkowe zagrożenie dla uczestników ruchu) a z drugiej strony to interes wnioskodawcy (utrudnienie dojazdu wnioskodawcy do jego nieruchomości drogą niższej klasy). W przypadku konfliktu takich interesów pierwszeństwo ma interes publiczny (zapewnienie bezpieczeństwa ruchu na ul. A.) przed interesem skarżącego i ewentualnie interesem pozostałych użytkowników ul. B. W takiej sytuacji, w ocenie sądu, interes publiczny ma prymat przed interesem strony. W związku z czym utrudnienia skarżącego w dojeździe do jego nieruchomości od strony ul. B. nie mogą stanowić skutecznego argumentu dla uwzględnienia wniosku o zezwolenie na lokalizację zjazdu od ulicy A.

Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art.7, 77 § 1 i 85 K.p.a. gdyż nie przeprowadzono dowodu z oględzin ul. B. oraz nieruchomości przy ul. A.

W ocenie sądu organy administracji w sposób wystarczający zebrały materiał dowodowy. W aktach administracyjnych zgromadzono dokumenty niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W aktach tych znajduje się między innymi decyzja o warunkach zabudowy z [...], postanowienia z [...], pismo Zarządu Dróg i Transportu z 13 listopada 2015r., mapa Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej UM[...] z 25 października 2007r. w skali 1 : 500 oraz zdjęcia ulicy B. ( w tym również zawężonego odcinka tej ulicy). W szczególności istotna jest tutaj mapa M.O.D.G i K. , która dokładnie obrazuje jak wygląda dojazd do nieruchomości skarżącego od ul. B. i pozwala określić szerokość tej ulicy w tym także szerokość i długość zawężenia. Wymienione dokumenty są wystarczające dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i, w ocenie sądu, nie zachodziła konieczność przeprowadzenia oględzin ul. B. Organy administracji trafnie uznały, że nie ma potrzeby przeprowadzania takiego dowodu. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnośnie zarzutu skargi, że organy administracji nie określiły z jakiej daty są dane o natężeniu ruchu na ul. A. w godzinach rannych i popołudniowych to faktycznie takiej daty nie podano. Informacje w tym zakresie znajdują się w piśmie Z.D i T. z 13 listopada 2015r. Analiza fragmentu wymienionego pisma dotyczącego tej kwestii wskazuje, że są to informacje aktualne. W piśmie jest bowiem mowa o natężeniu ruchu na ul. A. a więc należy przyjąć, że są to informacje dotyczące obecnego natężenia a nie sprzed kilku lat. Nadto w dalszej części tego pisma podniesiono, że podane natężenie ruchu w najbliższym okresie zwiększy się gdy ul. A. zacznie pełnić funkcję dojazdu do autostrady co dowodzi, że podane informacje o natężeniu ruchu są aktualne. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny.

W ocenie sądu nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy kwestia ewentualnego zaliczenia w przyszłości ulicy A. do kategorii drogi klasy Z w związku z planowaną budową obwodnicy osiedla F. Zmiana kategorii drogi jest wprawdzie przewidziana w założeniach do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lecz jest to kwestia dalszej i bliżej nie określonej przyszłości. Budowa obwodnicy osiedla F. jest obecnie dopiero na etapie planowania i nie wiadomo jeszcze czy i ewentualnie kiedy zostanie ona wybudowana. Okoliczność to nie ma obecnie znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy gdyż ul. A. jest aktualnie drogą klasy G. W sytuacji kiedy w przyszłości ulica A. zostanie ewentualnie zaliczona do kategorii Z skarżący może ponownie ubiegać się o wydanie zezwolenia na zjazd z ul. A.

Niezasadny jest zarzut skargi, że organy administracji nie rozważyły okoliczności, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są zjazdy z ulicy A. dla działek położonych w rejonie sąsiednich ulic (ul. G., H., I., J., K., L. i M.).

Należy zaznaczyć, że kwestia dostępu każdej nieruchomości do drogi publicznej jest odmienna. Nie wiadomo czy działki, o których mowa w skardze mają inny dostęp do drogi publicznej poza ulicą A. Nadto właściciele tych działek mogli uzyskać zezwolenie na zjazdy wiele lat wcześniej kiedy natężenie ruchu na ul. A. było o wiele mniejsze. Nie wiadomo także czy wydanie tych zezwoleń było zgodne z obowiązującymi wówczas przepisami oraz czy właściciele tych działek mają w ogóle takie zezwolenia. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji i taka ocena została dokonana. Kwestia istnienia zjazdów z ul. A. z działek położonych na sąsiednich ulicach nie była przedmiotem rozważań sądu w niniejszej sprawie.

Niezasadny jest zarzut skargi o braku możliwości obsługi komunikacyjnej nieruchomości K. W. od strony ulicy B. z uwagi na parkujące tam samochody.

Jak trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji zgodnie z treścią art. 46 ust.1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r. poz.1137 ze zm.) zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone między innymi tylko wówczas gdy nie powoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia. Okoliczność, że na ul. B. niektóre pojazdy parkują w niedozwolonych do tego miejscach nie może stanowić skutecznego argumentu dla udzielenia skarżącemu zezwolenia na lokalizację zjazdu od ul. A. W sytuacji gdy niektóre pojazdy naruszają przepisy ruchu drogowego to należy podjąć działania zmierzające do usunięcia przypadków takich naruszeń ale nie może to przemawiać za wyrażeniem zgody na lokalizację zjazdu od strony ulicy A.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia przez organy administracji art.7,8,77 § 1 i 107 § 3 K.p.a.

Wbrew temu zarzutowi organy administracji w sposób dostateczny wyjaśniły stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art.107 § 3 K.p.a. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są zasadne.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Nieruchomość K. W. posiada dostęp do drogi publicznej od strony ulicy B. Budowa zjazdu z tej nieruchomości na ulicę A. stwarzałoby dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu na tej ulicy. Na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Skoro nieruchomość skarżącego ma zapewnioną obsługę komunikacyjną od strony ulicy B. to organy administracji słusznie odmówiły uwzględnienia wniosku K. W. zaś ich rozstrzygnięcia nie były dowolne i nie zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę K. W.

R.T.