Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 723/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2 i 3, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. K. i J. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 15 czerwca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż G. i J. K. wybudowali w 2000 r. wspólnie bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. (numer mapy 2), gmina K. obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem wraz z tarasem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, obiekt budowlany nietrwale związany o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję natrysku oraz obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję sanitariatu (w.c).

Postanowieniem nr [...] z dnia 26 czerwca 2007 r., zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał wstrzymanie robót budowlanych przy budowie przedmiotowych obiektów budowlanych nietrwale związanych z gruntem, zabezpieczenie terenu przed dostępem osób niepowołanych oraz nałożył na G. i J. K. obowiązek przedłożenia w terminie do 31 sierpnia 2007 r.: 1) zaświadczenia od Wójta Gminy o zgodności przedmiotowych obiektów budowlanych z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) 4 egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowych obiektów budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (zaświadczenie), do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt. 2; 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponieważ w wyznaczonym terminie zobowiązani nie wywiązali się z nałożonego obowiązku, PINB decyzją nr [...] z dnia 4 października 2007 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowych obiektów budowlanych.

Decyzja ta została następnie uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 maja 2008 r. nr [...], ze względu na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 37/06 z dnia 20 grudnia 2007 r. (Dz. U. z dnia 29 grudnia 2007 r. Nr 247 poz. 1844), w którym uznano, że art. 48 ust 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania" są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust 1 Konstytucji.

Ponownie rozpatrując sprawę, postanowieniem nr [...] z dnia 3 czerwca 2008 r. PINB wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy obiektach będących przedmiotem niniejszego postępowania oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia do dnia 31 grudnia 2008 r.: 1) ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z uwagi na to, iż obecnie dla terenu K. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) 4 egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowych obiektów budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (zaświadczenie), do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt.2; 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorzy zostali poinformowani, że nie wykonanie obowiązków, o których mowa w postanowieniu będzie skutkowało orzeczeniem rozbiórki przedmiotowych obiektów.

Wobec bezskutecznego upływu terminu PINB na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, decyzją z dnia 23 kwietnia 2009 r. nr [...] nakazał G. i J. K. rozbiórkę opisanych wyżej obiektów budowlanych.

Skarżacy wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji, domagając się jej uchylenia jako sprzecznej z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem odwołujących wybudowane na działce nr 1706 położonej w K. obiekty nie są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a zatem nie ma do nich zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156. poz. 1118), decyzją z dnia 27 lipca 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji nie znajdując podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany.

WINB wskazał, iż zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane przez pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zgodnie natomiast z art. 29 ust 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

W ocenie organu odwoławczego fakt, iż przedmiotowe obiekty istnieją od 2000 roku pozwala na stwierdzenie, że ich budowa zgodnie z art. 28 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ponadto nadto wykonanie w 2000 r. przedmiotowych obiektów budowlanych bez pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną, podlegającą przepisom art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Jak wynika z akt sprawy, inwestorzy nie posiadali pozwolenia na budowę, dlatego też PINB słusznie zastosował przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane i na podstawie ust. 2 i 3 tego artykułu wstrzymał roboty budowlane przy budowie przedmiotowych obiektów oraz nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia, w zakreślonym terminie, opisanych dokumentów. W związku z niewykonaniem obowiązków organ I instancji, działając zgodnie z dyspozycją art. 48 ust 4 Prawa budowlanego, słusznie zastosował rozbiórkę obiektów. Inwestorzy według organu otrzymali wynikającą z art. 48 Prawa budowlanego możliwość legalizacji przedmiotowych obiektów, z której nie skorzystali.

G. i J. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ze skargi wynika, iż domagają się uchylenia decyzji o rozbiórce, ponieważ jest błędna i pozbawiona racji. W szczególności zdaniem skarżących mylnie identyfikuje się domek rekreacyjny z obiektem budowlanym, twierdzą, że są szczególnie srogo przez organy traktowani, odwołują się do treści umowy sprzedaży przedmiotowej działki, z której nie wynika, że ma charakter rolny. Skarżący podają, iż w maju 2000 r. wystosowali pismo do Urzędu Gminy z prośbą o przekształcenie na cele rekreacyjne zakupionej działki oraz informacją, że na działce mają zamiar pobudować domek letniskowy. W odpowiedzi otrzymali informację, że pismo ich zostało potraktowane jako wniosek o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. Brak wyrażenia opinii w temacie budowy domku odczytali jako przyzwolenie. Od chwili budowy minęło już 10 lat i zdaniem skarżących, sprawa powinna ulec przedawnieniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa, a tym samym skarga J. i G. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego . z dnia 3 czerwca 2008 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844), a zatem w szczególności nakładającym obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r., ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustalony przez organ II instancji stan faktyczny pozostaje w istocie niesporny. Skarżący są współwłaścicielami działki nr [...] położonej w K., gmina K., na której w 2000 r. wybudowali, bez pozwolenia na budowę, obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem wraz z tarasem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, obiekt budowlany nietrwale związany o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję natrysku oraz obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję sanitariatu (w.c). Strona skarżąca nie zakwestionowała w toku postępowania administracyjnego braku pozwolenia na budowę spornych obiektów, jak również ich opisu ustalonego na podstawie dowodu z oględzin (vide: protokół oględzin nieruchomości z dnia 15 czerwca 2007 r. podpisany bez zastrzeżeń k. 9 akt administracyjnych I instancji). Nie została podważona również data budowy obiektów - rok 2000 r., uzasadniająca zastosowanie wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Ponadto nie budzi wątpliwości okoliczność, że obowiązki określone opisanym wyżej postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008 r., nie zostały przez skarżących wykonane, ani w terminie zakreślonym przez organ I instancji, jak i do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Niemniej Sąd zauważa dodatkowo, iż z dokumentów nadesłanych przez skarżących – stanowiących załączniki do skargi – wynika, iż Wójt Gminy decyzją z dnia 29 kwietnia 2008 r. Nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy na budowę budynku letniskowego drewnianego na stale niezwiązanego z gruntem na działce nr ewidencyjny [...] położnej we wsi K., gmina K. (vide: fotokopia decyzji k. 8).

W konsekwencji prawidłowych ustaleń, zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego słusznie zakwalifikowały budowę opisanych wyżej obiektów budowlanych - jako roboty wymagające pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Katalog obiektów budowlanych oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, w tym wymagających zgłoszenia (art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego) nie obejmuje przedmiotowej inwestycji. Należy podkreślić, że obiekty nietrwale związane z gruntem, jak to ma niespornie miejsce w niniejszej sprawie, w myśl art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego mogą być tymczasowymi obiektami budowlanymi, których budowę można było rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28. Wprawdzie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego wprowadza wyjątek od powyższej zasady stanowiąc, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem, przeznaczonych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, to jednakże nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Obiekty, będące przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie były przeznaczone ani do rozbiórki ani do przeniesienia w inne miejsce. Niespornym jest bowiem, że działka i obiekty na niej usytuowane pełnią funkcję rekreacyjną i służą letniemu wypoczynkowi.

W tym kontekście zarzuty skargi odnoszące się do pojęcia "domku rekreacyjnego", niezdefiniowanego przez ustawodawcę, nie mają znaczenia prawnego. Dalej zaś rozważając, uprawnione było stanowisko organu, że skarżący wybudowali sporne obiekty niezachowując obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem normy wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy i treści skargi sami skarżący nie kwestionują faktu nieubiegania się o pozwolenie na budowę. Trafnie zatem organy oceniły, że zabudowa działki nr [...], położonej w K. stanowi samowolę budowlaną, którą w rozumieniu obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. jest między innymi wybudowanie lub budowa obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Jak stanowi o tym przepis art. 48 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.

W świetle przytoczonej wyżej regulacji zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, przy czym dowodzenie okoliczności wymienionych w ust. 2 art. 48 obciąża samowolnego inwestora. Prawidłowo w okolicznościach niniejszej sprawy organ nadzoru budowlanego, po ustaleniu, że wybudowanie opisanych wyżej obiektów wymagało wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wszczął procedurę legalizacyjną, zobowiązując inwestorów postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008 r. do wykonania w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r. obowiązków, określonych w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane, w szczególności zaś do wykazania zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy polegających na złożeniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, na którym znajduje się samowolnie wybudowany obiekt budowlany, w trakcie postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 dopuścił ust. 3 pkt 1 tego przepisu Prawa budowlanego w brzmieniu po jego zmianie dokonanej nowelą z dnia 8 października 2008 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1287), z mocą obowiązującą od dnia 6 grudnia 2008 r., a przedtem opisany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Z kolei z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) wynika, że w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę lub pod zabudowę określonego rodzaju przeznaczone są tylko te tereny, których taki sposób zagospodarowania został określony w decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że w przypadku braku w dacie rozstrzygnięcia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w okolicznościach niniejszej sprawy, decyzja o warunkach zabudowy jest jedynym sposobem wykazania, że określony sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami innych ustaw. Pozostaje zatem w zgodzie z prawem nałożenie na współwłaścicieli działki obowiązków zgodnych z przytoczonymi wyżej uregulowaniami. Mimo upływu wyznaczonego przez organ odpowiednio długiego okresu na ich spełnienie skarżący nie przedstawili żadnego z wymaganych dokumentów, a wręcz jak wynika ze skargi nie uzyskali od Wójta Gmina decyzji ustalającej warunki zabudowy, lecz decyzję odmowną.

Opisane okoliczności sprawy nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania wobec skarżących nakazu rozbiórki obiektów znajdujących się na działce. Podnieść przy tym należy, że o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa a nie uznanie organu nadzoru budowlanego i to niezależnie od subiektywnego przekonania skarżących o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej i celom, jakim służą wybudowane obiekty. Podnoszone przez skarżących racje społeczne czy też celowościowe nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego nieznającego odpowiednika art. 5 kodeksu cywilnego (por.: wyrok NSA z dnia 9 maja 2000 r., sygn. akt IV SA 418/98, Baza orzeczeń Lex nr 77639, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2004 r., sygn. akt IV SA 278/03, Baza orzeczeń Lex nr 158857). Przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują też instytucji przedawnienia samowoli budowlanej, stąd podniesiony w skardze zarzut przedawnienia nie może zostać uwzględniony. Pozostaje niesporne, że w kontrolowanej sprawie została umożliwiona skarżącym legalizacja samowoli budowlanej, a o sposobie i skutkach braku legalizacji skarżący zostali pouczeni. Wyjaśnia się także skarżącym, że obiektywny brak możliwości wykazania zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jak w niniejszym przypadku wskutek odmowy ustalenia warunków zabudowy), również wywołuje skutek w postaci nakazu rozbiórki.

W rezultacie powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 23 kwietnia 2009 r. odpowiada prawu. Prawidłowe były bowiem ustalenia organu odwoławczego co do tego, że warunki określone w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2008 r. nie zostały spełnione, dotyczy to w szczególności braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, co uzasadnia w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy - Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Treść art. 48 Prawa budowlanego jednoznacznie określa warunki legalizacji poprzedzające rozbiórkę, przy czym nakaz rozbiórki ma charakter bezwzględny w razie niespełnienia tych warunków.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.