Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 569/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 r. w Gdańsku w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 11 maja 2023 r., nr SKO Gd/2191/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

L. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 16 sierpnia 2021 r. L. B. (obecnie J.) wystąpiła do Wójta Gminy Kościerzyna o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną córką M. G.

Decyzją z 2 września 2021 r. Wójt, na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) - dalej: "u.ś.r.", odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Organ pierwszej instancji uwzględnił, że skarżąca zakończyła zatrudnienie w 2000 r. i uzyskała prawo do emerytury z uwagi na sprawowanie opieki nad dzieckiem ze względu na jego stan zdrowia. W 2019 r., gdy skarżąca skończyła 60 lat, złożyła wniosek do ZUS o przeliczenie emerytury. Wysokość emerytury od 1 marca wynosi 1.471,42 zł netto. Wójt zaznaczył, że skarżąca oświadczyła, iż obecnie nie poszukuje pracy, ponieważ przebywa na emeryturze, jednakże wnioskuje o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie różnicy między wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a otrzymywaną emeryturą lub przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w całości przy zawieszeniu emerytury. Zdaniem organu pierwszej instancji ustalone prawo do emerytury jest przesłanką do negatywnego rozpatrzenia złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 20 kwietnia 2022 r. utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że interpretując literalnie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. można istotnie dojść do wniosku, że prawo wnioskodawcy do emerytury stanowi podstawę do odmowy przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium przychyliło się jednak do prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiska, zgodnie z którym powyższy przepis powinien być interpretowany również z uwzględnieniem wykładni celowościowej i systemowej. Odwołując się do judykatury organ odwoławczy wskazał, że organy administracji publicznej powinny dokonywać prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w celu realizacji konstytucyjnych zasad: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1), sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie) i osobom niepełnosprawnym (art. 69). Pozbawienie osób uprawnionych do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. prawa do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne powoduje naruszenie powyższych zasad, w szczególności, gdy świadczenia wskazane w tym przepisie są niższe od świadczenia pielęgnacyjnego. Osoby opiekujące się niepełnosprawnym w stopniu uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia są bowiem w identycznej sytuacji - bez względu na to, czy są uprawnione do pobierania emerytury, czy też nie. W związku z tym osoby mające ustalone prawo do emerytury powinny mieć możliwość wyboru świadczenia. Wybór ten powinien być dokonany poprzez rezygnację ze świadczenia o niższej kwocie, czyli rezygnację z emerytury.

Kolegium doszło jednak do wniosku, że skarżąca nie spełnia wymogów przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, w szczególności zaś wskazanego w art. 17 ust. 1 u.ś.r. wymogu istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym córką a rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem. Organ odwoławczy wskazał, że córka skarżącej jest w dużym stopniu samodzielna w codziennym funkcjonowaniu. Większej opieki i pomocy wymaga w przypadku incydentów pogorszenia stanu psychicznego. W stanach dobrego samopoczucia nie wymaga natomiast ciągłego lub wielogodzinnego nadzoru. Zdaniem Kolegium córka skarżącej nie znajduje się w stanie, który skazywałby ją całkowicie na pomoc i opiekę drugiej osoby. Kolegium przyznało, że zdarzają się u niej sytuacje, w których znaczna pomoc i opieka jest jej niezbędna, nie jest to jednak stan permanentny. W ocenie organu odwoławczego w podobnych sytuacjach znajdują się także niejednokrotnie rodzice małoletnich dzieci - wielokrotnie osoby takie pracują zawodowo, natomiast w trakcie choroby dziecka albo muszą pozostać w domu, albo zorganizować dla niego opiekę. Kolegium stanęło na stanowisku, że zakres opieki sprawowanej przez skarżącą nad córką nie jest na tyle duży, aby uniemożliwiał jej podjęcie pracy zarobkowej.

|Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję, złożonej przez wnioskodawczynię, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym |

|wyrokiem z 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 459/22, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że stanowisko wyrażone w |

|uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji było wadliwe, co słusznie dostrzegł organ odwoławczy. Zdaniem jednak Sądu przyjęcie w |

|sprawie stanowiska prezentowanego przez organ odwoławczy, zgodnie z którym Skarżąca, która sprawuje opiekę zgodnie z wymogami i w |

|rozmiarze określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności, czyli opiekę o charakterze stałym i długoterminowym oraz jako opiekun |

|niepełnosprawnego (dorosłego) dziecka współdziała na co dzień w procesie jego leczenia i rehabilitacji (co w sprawie nie zostało |

|podważone), może ponadto podjąć zatrudnienie np. w czasie, w którym córka przebywa na terapii zajęciowej, pozostaje w sprzeczności z |

|zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zdaniem Sądu Skarżąca spełnia wszystkie przesłanki pozytywne z art. 17 ust. 1 u.ś.r. W sprawie|

|nie wystąpiła również żadna z przesłanek negatywnych wymienionych w art. 17 ust. 5 u.ś.r., która pozbawiałaby stronę wnioskowanego |

|świadczenia. |

|Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium, decyzją z 11 maja 2023 r. uchyliło zaskarżoną decyzję a rozstrzygając sprawę co do istoty, |

|orzekło w punkcie 1 o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej |

|lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym córką w |

|kwocie 2458 zł miesięcznie od dnia 1 maja 2023 r. na czas nieokreślony. Nadto w punkcie 2 Kolegium odmówiło przyznania świadczenia |

|pielęgnacyjnego od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. |

|Uzasadniając decyzję Kolegium wskazało, że wystąpiło do skarżącej o nadesłanie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zawieszeniu |

|prawa do emerytury. W dniu 4 maja 2023 r. do Kolegium wpłynęła decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 25 kwietnia 2023 r., zgodnie z|

|którą prawo L. J. do wypłaty emerytury zostało zawieszone od 1 maja 2023 r. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że od 1 maja 2023 r. |

|przestała istnieć przeszkoda ustalenia skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wskazana w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. |

|Okoliczność ta, w powiązaniu ze stanowiskiem WSA w Gdańsku odnośnie do istnienia w niniejszej sprawie bezpośredniego i ścisłego związku|

|przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej |

|pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki, w ocenie Kolegium uzasadnia ustalenie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 maja |

|2023 r. |

|Skarżąca wniosła do Sądu skargę na ww. decyzję w zakresie jej punktu 2. Podkreśliła, że wniosek o przyznanie świadczenia |

|pielęgnacyjnego złożyła 13 sierpnia 2021 r. Zdaniem skarżącej jej ówczesna sytuacja wyglądała dokładnie tak samo jak w maju 2023 r., |

|dlatego nie rozumie, dlaczego nie otrzymała wyrównania różnicy między świadczeniem pielęgnacyjnym, a emeryturą od dnia złożenia |

|wniosku. Kolegium w decyzji wyjaśniło, że nie mogło przyznać świadczenia od 1 sierpnia 2021 r. do maja 2023 roku, bo w tym okresie |

|pobierała emeryturę, ale to samo Kolegium w piśmie z 13 kwietnia 2023 r. zobligowało ją do zawieszenia emerytury pod rygorem wydania |

|rozstrzygnięcia niezgodnego z jej żądaniem, powołując się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2020 roku. Zatem|

|organy obu instancji już w dacie złożenia wniosku o świadczenie, posiadały cyt.: "kompetencje merytoryczno - reformacyjne umożliwiające|

|wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie zgodnego z wiążącą oceną prawną, wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku |

|dotycząca interpretacji przepisów art. 17 ust. 1 u. ś. r., ale niestety cyt. wyrok: "orzekające w sprawie organy naruszyły przepisy |

|prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię". |

|Zdaniem skarżącej sprawa nie musiała toczyć się blisko 2 lata. To czas przewlekania sprawy przez organy orzekające w pierwszych |

|instancjach. Zawieszenie emerytury trwa 1-2 dni. Działanie organów samorządowych, zwłaszcza celowo opóźniające działania Samorządowego |

|Kolegium Odwoławczego i odmowa wypłaty wyrównania za okres od złożenia wniosku, skarżąca odebrała, jako celowe działanie przeciwko |

|niej. |

|Skarżąca wyjaśniła, że pobierała emeryturę w czasie kiedy organy orzekające przewlekały sprawę, gdyż potrzebowała środków na utrzymanie|

|i nie chciała pozbawiać siebie możliwości korzystania z opieki zdrowotnej. W konsekwencji działań Kolegium była jednak formalnie |

|pozbawiona opieki zdrowotnej przez niemal miesiąc. Skarżąca uznała, że ustawa pozbawiająca ją świadczenia pielęgnacyjnego tylko |

|dlatego, że przez pewien czas mogła pracować (na zmianę z byłym mężem) i nabyła prawa do emerytury, która jest sporo niższa od |

|świadczenia pielęgnacyjnego jest wysoce krzywdząca. |

|Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o wydanie przez Sąd szczegółowych wytycznych na temat ewentualnego wypłacenia jej różnicy |

|świadczeń, jeśli nie od momentu zaistniałej różnicy, to od momentu złożenia wniosku z 13 sierpnia 2021 r. |

|W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. |

|W piśmie z 20 lipca 2023 r. skarżąca podkreśliła, że to w wyniku błędu organu pobierała niższe świadczenie emerytalne, dlatego nie |

|rozumie argumentacji Kolegium w zakresie dotyczącym braku możliwości przyznania jej wyrównania. Skarżąca uznała, że w gestii Kolegium |

|pozostaje znalezienie wyjścia z sytuacji i rozwiązanie sprawy tak, by otrzymała wyrównanie różnicy w świadczeniach netto. |

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: |

|Skarga nie jest zasadna. |

|Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych |

|(t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 390 – dalej powoływanej w skrócie jak wcześniej: "u.ś.r."), a w szczególności art. 17 tej ustawy, w |

|którym szczegółowo określono wymogi, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby |

|niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia |

|pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. |

|Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1)|

|matce lub ojcu; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 |

|czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks |

|rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub |

|rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu|

|niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy|

|innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień |

|opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. |

|Nadto nie może ujść uwadze, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje jedynie osobie, która spełnia łącznie przesłanki |

|określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. (pozytywne), przy braku przesłanek negatywnych z art. 17 ust. 5 u.ś.r. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 5 |

|pkt 1 lit. a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę: ma ustalone prawo do emerytury (...). |

|Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 11 maja 2023 r., |

|którą organ ten uchylił decyzję organu I instancji a rozstrzygając sprawę co do istoty - przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne |

|od 1 maja 2023 r. na czas nieokreślony, odmawiając jej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 sierpnia 2021 r. do 30 |

|kwietnia 2023 r. |

|Należy wskazać, że ww. decyzja została wydana po uprzednim uchyleniu przez WSA w Gdańsku wyrokiem z 16 listopada 2022 r., sygn. akt II |

|SA/Gd 459/22 uprzednio zaskarżonej decyzji Kolegium, mocą której skarżącej odmówiono przyznania świadczenia ze względu na brak związku |

|przyczynowo – skutkowego. W związku z powyższym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153|

|ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) - dalej: |

|"P.p.s.a.", zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, |

|których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy |

|prawa uległy zmianie. |

|W piśmiennictwie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 388) |

|wskazuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, |

|wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania |

|określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego |

|i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazuje|

|się również, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i na |

|sądzie, może być wyłączony jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w|

|prawem określonym trybie (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, PWN, Warszawa 2000, s. 268). Zwraca się także uwagę, |

|że związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych |

|– sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego |

|reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji |

|publicznej. Zaprezentowane powyżej poglądy doktryny znajdują również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym. |

|Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania teoretyczne konieczne jest dokonanie analizy uzasadnienia wyroku WSA w Gdańsku z 16 |

|listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 459/22. We wskazanym wyroku Sąd wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika |

|bezspornie, że opiekę w zakresie określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności sprawuje matka niepełnosprawnej M. G., czyli skarżąca. |

|Zgromadzony materiał dowodowy w sposób właściwy opisuje, na czym polega opieka skarżącej nad córką, która jest znacznie ograniczona w |

|samodzielnej egzystencji. Wszystkie wskazane wyżej czynności są konieczne, aby zapewnić jej właściwe warunki życia i zadbać o jej |

|dobrostan adekwatnie do wieku i orzeczonej niepełnosprawności. Zdaniem Sądu, skarżąca spełnia wszystkie przesłanki pozytywne z art. 17 |

|ust. 1 u.ś.r., gdyż jest matką, która nie podejmuje pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad córką legitymującą się orzeczeniem o|

|znacznym stopniu niepełnosprawności. |

|Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, jest związany wskazaną wyżej oceną, którą przy tym podziela. Oznacza to, że w sprawie |

|zaistniała przesłanka pozytywna określana jako związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaną opieką |

|nad osobą niepełnosprawną. |

|Nadto uwzględnienia wymaga, że nawiązując do pobieranego przez skarżącą świadczenia emerytalnego, Sąd w wyroku WSA w Gdańsku z 16 |

|listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 459/22 uznał także, że osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i |

|chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia |

|niższego (w niniejszej sprawie emerytury), zaś wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do|

|emerytury. |

|Pismem z 13 kwietnia 2023 r. Kolegium, działając na podstawie art. 79a k.p.a., poinformowało skarżącą o możliwości wyboru jednego ze |

|świadczeń poprzez złożenie wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. Jednocześnie Kolegium poinformowało, że po otrzymaniu decyzji ZUS |

|możliwe będzie przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, począwszy od miesiąca, w którym zostaną zawieszone jej prawa do |

|świadczeń emerytalnych. |

|W odpowiedzi na pismo Kolegium z 13 kwietnia 2023 r., skarżąca przedłożyła kopię wniosku z 24 kwietnia 2023 r. o zawieszenie |

|świadczenia emerytalnego oraz kopię decyzji ZUS z 25 kwietnia 2023 r., którą organ ten zawiesił wypłatę emerytury od 1 maja 2023 r. W |

|kolejnych pismach z 15 września 2021 r., 25 kwietnia 2023 r., 28 kwietnia 2023 r. skarżąca wyrażała przy tym żądanie wypłaty jej |

|świadczenia w wysokości różnicy pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a emeryturą. |

|Zdaniem Sądu w składzie orzekającym żądanie takie nie zasługuje na uwzględnienie w toku postępowania administracyjnego. Sąd uznając |

|stanowisko orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok z 23 listopada 2023 r. I OSK 1948/22) nie podziela bowiem |

|stanowiska skarżącej, polegającego na przyjęciu, że osobie posiadającej uprawnienie do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust.|

|5 pkt 1 lit. a u.ś.r., należy przyznać świadczenie pielęgnacyjne, w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością tego świadczenia |

|wynikającą z ustawy i pobieranym świadczeniem emerytalnym. |

|Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (w wyroku z 21 lipca 2023 r. I OSK 1500/22), nie jest możliwa wypłata świadczenia |

|pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy między ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto) bo takie |

|działanie, pozostawałaby w sprzeczności z art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie |

|kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. |

|Interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., nie pozwala przy tym na równoczesne pobieranie świadczenia emerytalno-rentowego i |

|świadczenia pielęgnacyjnego. Osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a |

|pobiera świadczenie emerytalne lub rentowe, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia|

|niższego. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu emerytalnego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury, na podstawie art. 103 |

|ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z tym przepisem, prawo do |

|emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na |

|wniosek emeryta lub rencisty. Emerytura jest wprawdzie prawem niezbywalnym, ale uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje |

|negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., polegającą na posiadaniu prawa do emerytury. |

|Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, uwzględnienia wymaga, że decyzją ZUS wypłata emerytury skarżącej zawieszona została od 1 maja |

|2023 r., zatem prawidłowo, zdaniem Sądu, od tego dnia Kolegium przyznało skarżącej świadczenie pielęgnacyjne, tj. od 1 maja 2023 r., |

|jednocześnie odmawiając jego przyznania za okres przypadający od miesiąca złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne (z uwagi na art.|

|24 ust. 2 u.ś.r.) do zakończenia wypłaty świadczenia emerytalnego. |

|Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami |

|administracyjnymi, oddalił skargę jako niezasadną. |

|Sąd orzekł w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ww. ustawy, na wniosek|

|sformułowany przez skarżącą, przy braku sprzeciwu organu. |

| |

| |

| |

| |

| |