Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1442/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2023 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 października 2022 roku, znak: WI-I.7840.5.46.2021.SM w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy, I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na S. B. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 12 października 2022 roku, znak: WI-I.7840.5.46.2021.SM utrzymująca w mocy 25 marca 2021 r. decyzję nr AU-156/6743/2021, znak: AU-01-7.6743.95.2021.API, którą wniósł sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia przez pana S. B. do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności 0,6 m3/d, ul. [...] w Krakowie, teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] w Krakowie, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm.) – dalej jako "PrBud".

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach.

W dniu 27 stycznia 2021 roku pan S. B. zgłosił Prezydentowi Miasta Krakowa zamiar budowy / wykonania robót budowlanych – "Budowę przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] w Krakowie. W piśmie z dnia 16 marca 2021 roku zgłoszenie zostało uzupełnione (k. 62 a.a.) i wskazano, że przepustowość oczyszczalni wynosi 0,6 m3 na dobę.

Po przeanalizowaniu ww. zgłoszenia organ I instancji, działając na podstawie art. 30 ust. 5c PrBud oraz 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty wymienione w postanowieniu z dnia 11 lutego 2021 roku. Następnie po przeanalizowaniu akt wraz z dostarczonymi przez Inwestora dokumentami, Prezydent Miasta Krakowa działając na podstawie art. 30 ust. 5c PrBud oraz art. 104 K.p.a., wydał w dniu 25 marca 2021 r. decyzję nr AU-156/6743/2021, znak: AU-01-7.6743.95.2021.API, którą wniósł sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia przez Pana S. B. do ww. budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 PrBud. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji stwierdził, iż podstawą sprzeciwu była niekompletność dokumentów złożonych przez Inwestora.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. B..

Wojewoda Małopolski rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa.

W ocenie organu odwoławczego skarżona decyzja podlega utrzymaniu ze względu na obszar oddziaływania zgłoszonego zamierzenia budowlanego, którego realizacja musi uwzględniać interes prawny właścicieli sąsiednich nieruchomości. Usytuowanie przedmiotowej oczyszczalni ścieków zwiększa obszar oddziaływania m.in. na dz. nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] w Krakowie. W takiej sytuacji interes prawny w działaniach organu administracyjnego mają właściciele nieruchomości będących w obszarze odziaływania. To że przez okoliczne nieruchomości przebiega wodociąg gminny i nieruchomości te (w tym wskazane dz. nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] w Krakowie) są do niego podłączone, nie wprowadza dodatkowego ograniczenia w postaci braku możliwości wybudowania dodatkowego ujęcia źródła wody na tych nieruchomościach. Ograniczenie takie nie wynika też z przepisów mpzp.

Jednakże fakt braku na działkach sąsiednich, w chwili obecnej, studni przeznaczonej na dostarczanie wody dla celów spożywczych, nie wyklucza chęci budowy na nich studni, przez właścicieli tychże działek, w przyszłości. Zatem należy przyjąć, że obszar oddziaływania oczyszczalni z zastosowaniem studni chłonnej z poletkiem rozsączającym, ogranicza zabudowę działek sąsiednich.

Jak wskazał Wojewoda nie można ograniczyć lub pominąć praw osób trzecich w sytuacji gdy inwestycja będzie miała wpływ na swobodę dysponowania posiadanymi przez nich nieruchomościami. Tryb uproszczony, jakim jest zgłoszenie zamiaru budowy, nie gwarantuje udziału stron w postępowaniu, ze wszystkimi związanymi z tym prawami dla tych stron i obowiązkami organu administracji architektoniczno-budowlanego prowadzącego postępowanie. Niezbędne jest zatem w przypadku przyjęcia opisanego rozwiązania technologicznego, tj. przydomowej oczyszczalni ścieków ze studnią chłonną z poletkiem rozsączającym, wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie udzielania pozwolenia na budowę, które zgodnie z zasadami kpa winno być zakończone decyzją administracyjną.

Skargę na powyższą decyzję wniósł S. B., który podniósł zarzuty:

art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 84 k.p.a., polegające na dokonaniu niewłaściwej kontroli legalności decyzji I instancji i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-156/6743/2021 z dnia 25 marca 2021 r. pomimo braku ustalenia czy lokalizacja inwestycji jest zgodna z § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. pomimo braku ustalenia kwestii odległości od najbliższych studni oraz kwestii dostarczania wody do spożycia przez ludzi, które to naruszenie, miało istotny wpływ na wynik sprawy

art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy budowa objęta zgłoszeniem nie narusza innych przepisów

art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. z § 31 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obszar oddziaływania obiektu to strefa ochronna, która wyznacza przyszłe, niepewne w przyszłości ograniczenia w zabudowie na sąsiedniej działce, podczas gdy przy budowie przydomowych oczyszczalni ścieków punktem odniesienia dla jej lokalizacji pozostają jedynie studnie już istniejące.

art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. z § 31 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obszar oddziaływania obiektu to strefa ochronna, która wyznacza przyszłe, niepewne w przyszłości ograniczenia w zabudowie na sąsiedniej działce, podczas gdy definicja urządzenia budowlanego w tym oczyszczalni ścieków wprost wyłącza zwiększenie oddziaływania obiektu poza działkę w związku z art. 36a ust. 5 pkt 1

art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) w związku z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadawienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463) poprzez mylną ocenę dokonania wymogu przedstawienia opinii geotechnicznej jako integralnego załącznika do zgłoszenia zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków

art. 1 ust. 14 ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych Innych ustaw w związku z art. 17 tejże ustawy poprzez jego zastosowanie w sytuacji wejścia zmiany ustawy do ustawy prawo wodne po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia tzn. w dnia 9 sierpnia 2022 roku

Powołując się na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Ponadto należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Wszystkie strony nie zajęły w zakreślonym terminie stanowiska, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Skarga podlega uwzględnieniu.

Powodem utrzymania przez Wojewodę decyzji o sprzeciwie było uznanie, że ze względu na obszar oddziaływania zgłoszonego zamierzenia budowlanego jego realizacja musi uwzględniać interes prawny właścicieli sąsiednich nieruchomości. Usytuowanie przedmiotowej oczyszczalni ścieków zwiększa bowiem obszar oddziaływania m.in. na dz. nr [...] i [...] w Krakowie.

Organ zaznaczył przy tym, że fakt braku na działkach sąsiednich, w chwili obecnej, studni przeznaczonej na dostarczanie wody dla celów spożywczych, nie wyklucza potencjalnej chęci budowy na tych nieruchomościach studni, przez właścicieli tychże działek, w przyszłości.

Stanowisko Wojewody w tym zakresie jest nieuzasadnione.

Jak wynika z ustalonego przez organ stanu faktycznego, przez okoliczne nieruchomości przebiega wodociąg gminny i nieruchomości, które – jak wskazuje organ znajdują się w obszarze oddziaływania zgłoszonej przez Skarżącego inwestycji w tym wskazane dz. nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] w Krakowie) – są do niego podłączone. Z tego wynika wbrew twierdzeniom organu, że zgłoszona inwestycja nie wprowadza dodatkowego ograniczenia w postaci braku możliwości wybudowania ujęcia źródła wody na tych nieruchomościach.

Organ wskazuje, że przedmiotowa, zgłoszona przez Skarżącego inwestycja, istotnie ograniczy właścicielom nieruchomości sąsiedniej wybudowanie studni. Przy czym, jak zaznacza sam organ, jest to założenie czysto hipotetyczne, albowiem wobec doprowadzenia sieci wodociągowej do tych nieruchomości nic na chwilę obecną nie wskazuje, aby właściciele tych nieruchomości mieli taki zamiar inwestycyjny.

W tym kontekście trzeba jednak zwrócić uwagę na następujące okoliczności. Podnoszona przez organ odwoławczy potencjalna, czy też teoretyczna możliwość wybudowania studni powinna być odnoszona do określonego przeznaczenia działki. Studnia ma istotne znaczenie dla możliwości korzystania z nieruchomości w sposób zgodny z przeznaczeniem np. pod budownictwo mieszkaniowe.

Stosownie do § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1225 ze zm.) – dalej jako "r.w.t."", działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej (ust. 1).

W razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska (§ 26 ust. 3 r.w.t.).

Zatem potencjalna możliwość budowy studni wody pitnej, miałaby znaczenie w sytuacji, w której działka sąsiednia nie byłaby podłączona do sieci wodociągowej. W sytuacji zaś, w której działka sąsiadująca z terenem objętym zamierzeniem inwestycyjnym posiada przyłącze wodociągowe, oddziaływanie zamierzonej inwestycji (obiektu) na możliwości budowy na tej działce indywidulanego ujęcia wody nie daje podstaw do przyjęcia, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Okoliczność natomiast, że właściciel nieruchomości sąsiedniej nie będzie mógł urządzić studni w określonym pasie gruntu nie wpływa na ani na możliwość dalszego wykorzystywania zabudowanej już nieruchomości, ani też na dalszą możliwość korzystania z wodociągu.

Podkreślić należy, że uprawnienie organu wynikające z art. 30 ust. 7 pkt 4) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ma charakter ocenny i nie wymaga udowodnienia przez organ, że takie niebezpieczeństwo występuje. Jednak nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ winien - wykazać - że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować potencjalne zagrożenie wymienionych w powołanym przepisie dóbr (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r. sygn. II OSK 2377/15). Jakkolwiek organ nie musi udowadniać, że wspomniane niebezpieczeństwo występuje, to jednak uznanie przyznane przez ustawodawcę organowi, nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Oznacza to, że stojąc na stanowisku, że sporna inwestycja może spowodować ograniczenia organ powinien te kwestie szczegółowo wyjaśnić i uzasadnić.

Tego jednak w okolicznościach badanej sprawy nie uczyniono. W konsekwencji nie sposób nawet stwierdzić, czy w istocie spełniły się przesłanki stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji uznaniowej. Dopiero znajdujące oparcie na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych uznanie organu o możliwym wpływie inwestycji na nieruchomości sąsiednie może stanowić podstawę do orzekania w trybie art. 30 ust. 7 pkt 4) Prawa budowlanego.

Okoliczności jednak badanej sprawy i przekazany Sądowi materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, na czym organ konkretnie opiera swoje stanowisko, że sporna inwestycja może spowodować ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich – poza wskazywaniem na ogólną potencjalną możliwość budowy studni.

Za słuszne uznać należy stanowisko Skarżącego, co do tego, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.

Uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 1 ust. 14 ustawy z dnia 7 lipca 2022 roku o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 roku, poz. 1549), poprzez jego zastosowanie w sytuacji wejścia zmiany ustawy do ustawy prawo wodne po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia tzn. w dnia 9 sierpnia 2022 roku.

Odnosząc się do tego zarzutu trzeba wskazać, że zgodnie z art. 1 pkt. 14) ustawy z dnia 7 lipca 2022 roku o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 roku, poz. 1549) [Skarżący omyłkowo wskazał, że chodzi o art. 1 ust. 14] w art. 394 w ust. 1 w pkt 12 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 13 w brzmieniu:

"13) wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód".

Wskazana ustawa z dnia 7 lipca 2022 roku, zgodnie z art. 17 weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 12, art. 2 pkt 2 i 8 oraz art. 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2023 r. Nie ma również w tym zakresie zastosowania przepis art. 15 ustawy z dnia 7 lipca 2022 roku, zgodnie z którym do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzonych na podstawie art. 9xb i art. 9z ust. 6 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1297) stosuje się przepisy dotychczasowe.

Z powyższego wynika, że stosownie do aktualnego na dzień wydawania zaskarżonej decyzji brzmienia art. 394 ust. 1 pkt. 13) ustawy z dnia 20 lipca 20017 roku Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2625 ze zm.) – dalej jako "PrWod" wykonywanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód wymaga zgłoszenia.

Słusznie podnosi zatem Skarżący, że bezzasadne wskazywał organ, iż wymagane jest w takim zakresie pozwolenie wodnoprawne.

Nie jest uzasadniony natomiast jest zarzut Skarżącego, który sprowadza się do wskazania, że organ nie jest też uprawniony do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania badań geotechnicznych i opracowania projektu geotechnicznego.

Bezzasadność tego zarzutu wynika przede wszystkim z tego, że organ nie nałożył na Skarżącego obowiązku wykonania badań geotechnicznych ani opracowania projektu geotechnicznego. Tym bardziej organ nie miał również zamiaru ustalania kategorii geotechnicznej.

Jak wynika z treści postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 lutego 2021 roku (k. 31 a.a.) organ nałożył obowiązek przedłożenia opinii geotechnicznej celem stwierdzenia zdolności gruntu do przyjęcia ścieków bez szkody dla środowiska, w tym także dla gruntów sąsiednich, co wynika z treści § 11 ust. 4 pkt. 3) rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1311).

Zgodnie z § 11 ust. 4 rozporządzenia z dnia 12 lipca 2019 roku ścieki pochodzące z własnego gospodarstwa domowego lub gospodarstwa rolnego, zlokalizowanego poza aglomeracją, mogą być wprowadzane do ziemi w ramach zwykłego korzystania z wód, w granicach gruntu stanowiącego własność wprowadzającego, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1) ich ilość nie przekracza łącznie 5,0 m3 na dobę;

2) BZT5 ścieków dopływających do indywidualnego systemu oczyszczania ścieków jest redukowane co najmniej o 20%, a zawartość zawiesiny ogólnej co najmniej o 50%;

3) miejsce wprowadzania ścieków do ziemi jest oddzielone warstwą gruntu o miąższości co najmniej 1,5 m od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych.

Zatem konieczne jest ustalenie w sprawie, że miejsce wprowadzania ścieków do ziemi jest oddzielone warstwą gruntu o miąższości co najmniej 1,5 m od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych.

Ponadto nie bez znaczenia dla nałożenia powyższego obowiązku są zapisy planu miejscowego (uchwała Nr LXIII/898/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2012 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tyniec – Osiedle" – Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 8 stycznia 2013 roku, poz. 238). Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt. 15) uchwały, ustala się następujące zasady odprowadzania wód opadowych i roztopowych w terenach o nachyleniu stoków 12% ustala się nakaz odprowadzania ścieków opadowych oraz zagospodarowania wód opadowych w sposób nie powodujący rozwinięcia się procesów geodynamicznych. Jak wynika natomiast z załącznika graficznego do uchwały stok w miejscu gdzie realizowana ma być oczyszczalnia jest nachylony powyżej 12%.

Podkreślić trzeba, że jak wskazał organ odwoławczy w opinii geotechnicznej musi być jednak skonkretyzowana co do wymogów, od których jest uwarunkowana jej budowa. Z powyżej wskazanych wymogów istotne jest ustalenie tych warunków geotechnicznych i przedstawienie ich w odpowiedniej formie, tak aby na podstawie takiego opracowania organ weryfikujący zgłoszenie mógł stwierdzić m.in. czy warunki gruntowo-wodne są wystarczające pod budowę tego typu obiektu i czy nie występuje negatywne oddziaływanie projektowanego obiektu w tego typu gruncie.

Zgodzić się przy tym należy z organem, że "przedłożona opinia geotechniczna nie wskazuje jaki jest rzeczywisty przebieg wód podziemnych, jakim wahaniom ulega poziom tej wody i jaki jest najwyższy poziom wodonośny w obszarze inwestycji, co słusznie zauważył organ I instancji. Takie ustalenie musi odbywać się w sferze faktów, a nie na podstawie oświadczenia złożonego przez Inwestora, ponieważ jest niezbędne do jednoznacznego stwierdzenia warstwy gruntu o miąższości co najmniej 1,5 m od najwyższego użytkowanego poziomu wodonośnego wód podziemnych".

Ze względu na powyższe zaskarżona decyzja na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i b) p.p.s.a. podlega uchyleniu.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł złożyła się kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.